Η υπερπροσπάθεια του Ρομάριο

Στο νησί Florianopolis της Βραζιλίας, στο οποίο διεξήχθη φιλικό παιχνίδι που είχε ως στόχο οι φτωχοί Βραζιλιάνοι να δώσουν ό,τι μπορούν για τα θύματα της Αϊτής (γιατί αν δεν δώσουν οι φτωχοί για τους φτωχούς ποιος θα δώσει;), συνεχίστηκε η υπερπροσπάθεια του Ρομάριο να φτάσει τον μαγικό αριθμό των 2.000 γκολ πριν το Σύμπαν αρχίσει τη συστολή του και οι εστίες γίνουν τόσο μικρές που δεν θα χωράει η μπάλα. Ο βραχύσωμος Βραζιλιάνος σκόραρε τέσσερις φορές με την φανέλα των ‘Φίλων του Ζίκο’ οι οποίοι αντιμετώπισαν τους ‘Φίλους του Σωκράτη Κόκκαλη‘ τους ‘Φίλους του Φαλκάο’ τους οποίους και κέρδισαν με 8-4.

Με τα τέσσερα αυτά τέρματα ο Ρομάριο έφτασε έναν… απροσδιόριστο αριθμό (λογικά κάπου ανάμεσα στο 800 και το 1200) ο οποίος θα αποσαφηνιστεί μετά θάνατον, όταν και αν θα συμφωνήσουν στο νούμερο υπερασπιστές και επικριτές του οι οποίοι μαλώνουν εδώ και χρόνια πάνω από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως κάποια γκολ που σημειώθηκαν σε εφηβικά πρωταθλήματα, κάποια που μπήκαν σε τουρνουά με συμμετοχή και γυναικών στην Κόπακαμπανα, κάποια που ακυρώθηκαν ως οφσάιντ την ώρα που ο Ρομάριο ήταν πεπεισμένος πως καλυπτόταν και μερικά που ούτε ο ίδιος ο Βραζιλιάνος δεν είναι σίγουρος αν πράγματι τα πέτυχε ή τα ονειρεύτηκε.

Παραβλέποντας τη γραφικότητα του όλου θέματος πάντως, θα μπορούσα να στοιχηματίσω ένα μικρό ποσό ότι ο 44χρονος Ρομάριο, με το αστείρευτο ταλέντο και την απίστευτη αίσθηση του γκολ, θα είχε για πλάκα πέντε ‘τεμάχια’ στο αργό και ατάλαντο ελληνικό πρωτάθλημα, παίζοντας μάλιστα μόνο σε όσα παιχνίδια τον βόλευαν οι ώρες και οι καιρικές συνθήκες.