Μαθήματα ποδοσφαίρου: Το βρωμόσουτο

Απλή και πασίγνωστη ποδοσφαιρική έννοια, που συναντάται συχνά και στα σαλόνια και στα αλώνια. Κανένας δεν γνωρίζει τον εμπνευστή του ονόματος που επέλεξε να κολλήσει τη ‘βρωμιά’ μπροστά από το ‘σουτ’ αλλά σκεπτόμενοι λογικά καταλήγουμε στο απλό συμπέρασμα ότι πρέπει να άνηκε στους παθόντες, δηλαδή στην αντίπαλη ομάδα απ’ αυτόν που επιχείρησε το βρωμόσουτο, αλλιώς θα αρκούταν στον γνώριμο χαρακτηρισμό “σουτάρα” που προφέρεται αυστηρά με έντονο τονισμό της κατάληξης.

Στο παρελθόν το βρωμόσουτο ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα αρκετών διάσημων παικτών. Ξεχωριστές περιπτώσεις αποτελούν ο Βραζιλιάνος Έντερ και πιο πρόσφατα ο Βραζιλιάνος Ρομπέρτο Κάρλος. Ποιος ξεχνάει άλλωστε τη θρυλική διαφήμιση που μόλις τον βλέπει ένας πιτσιρικάς να ετοιμάζεται να σουτάρει αναφωνεί εκστασιασμένος “Ρουυυμπέεερτο Κάρλους”, λες και έχει μπροστά του τον Θεό εγκλωβισμένο στα 168 εκατοστά του κοντοπίθαρου Βραζιλιάνου με τα πόδια που φοβόσουν πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγούν και να πλημμυρίσει ο πλανήτης από κρεατίνη. Στην τελευταία αγωνιστική του Τσάμπιονς Λιγκ απολαύσαμε δυο νέα, εξαιρετικά δείγματα από τον Βραζιλιάνο Άλεξ της Τσέλσι – σουτ που τράνταξε τόσο πολύ το δοκάρι που μετά, λογικά, έκανε τσιγάρο – και τον Βραζιλιάνο Μπάστος της Λιόν, γεγονότα που με στατιστική ακρίβεια μας οδηγούν στο πόρισμα πως το νερό στην Βραζιλία πράγματι έχει κάτι.

Αναμένουμε πλέον με μεγάλη αγωνία πότε κάποιος αργόσχολος επιστήμονας θα αναλύσει τη φάση του γκολ του Μπάστος και θα μας εξηγήσει με νουμεράκια, όρους φυσικής και γραμμούλες ότι με βάση την ταχύτητα που πήρε η μπάλα ήταν αδύνατον για τον τερματοφύλακα να προλάβει να συνειδητοποιήσει προς τα που ακριβώς κατευθύνεται ώστε να στείλει έγκαιρα την κατάλληλη εντολή στο σωστό χέρι, στιγμή που ο απλός λαός θα περιέγραφε με τη σοφή φράση “θα το δει το βράδυ στην τηλεόραση”.