Η περίπτωση Ρομπίνιο

Ο Ρομπίνιο είναι μια από τις πιο ιδιάζουσες κατηγορίες ποδοσφαιριστών. Αν βρισκόταν ένας τρόπος να αφαιρέσει κάποιος τον πλανόδιο freestyler επιδειξία που κρύβεται στα σωθικά του – χωρίς όμως να εξαφανίσει ολοκληρωτικά την Βραζιλιάνικη νοστιμάδα του και τον μετατρέψει σε παίκτη κοινής διαλογής, όπως οι καραβιές των Βραζιλιάνων που παίζουν στις μικρότερες κατηγορίες της Ελλάδας και έχουν τόση σχέση με το Βραζιλιάνικο ποδοσφαιρικό ταλέντο όση κι ο νεοέλληνας με τον πολιτισμό – τότε πιθανόν να τον έκανε αυτόματα έναν από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο. Μέχρι να γίνει αυτή η επέμβαση, θα παραμένει ένας μικρός καραγκιοζάκος ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο που βλέπει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο ως μια μεγάλη Κοπακαμπάνα στην οποία μπορεί να κοροϊδέψει τα υπόλοιπα άμπαλα παιδάκια μέχρι να τον φωνάξει η μαμά του και να τον τυλίξει στη στοργική αγκαλιά της.

Το θέμα μας βρίσκεται στο γεγονός ότι αν και καραγκιοζάκος, ο μπαγάσας είναι ταλαντούχος. Τόσο ταλαντούχος που μπορεί μια αδιάφορη φάση στο κέντρο του γηπέδου στο χθεσινό φιλικό με την Ουκρανία να την κάνει χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια ένα μικρό ‘αυτόφωτο’ βίντεο στο ίντερνετ προσφέροντας μας ένα ωραίο sombrero chapéu (= καπέλο στα Πορτογαλικά), το οποίο θα ήταν και το όνομα της σελίδας μας αν το κοινό μας προερχόταν από την Βραζιλία.

Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ποτέ δεν αγωνίστηκε σε ομάδα που υποστηρίζω, κάτι που θα ισοδυναμούσε με άπειρα νεύρα στις ατελείωτες φλυαρίες του, έχω την ευκαιρία να κρατάω στην μνήμη μου μόνο τις μεγάλες στιγμές της καριέρας του. Όπως το 2007 όταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άψογης χορευτικής κίνησης με μη συνεργάσιμο παρτενέρ, έδωσε συγκεκριμένη εικόνα στην γενικότερη, βαρύγδουπη ποδοσφαιρική έννοια “ξεφτιλίζω τον αντίπαλο μου/τον κάνω χαζό”. Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά, αν ο δύσμοιρος αμυντικός του Εκουαδόρ παρέδωσε το δελτίο του στην ομοσπονδία, επιστρέφοντας στην χώρα του την επόμενη μέρα.