Να και κάτι διαφορετικό

Λέγαμε πρόπερσι πως “το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων είναι μια κερδοσκοπική έμπνευση της FIFA, σύμφωνα με την οποία μαζεύονται σ’ ένα διαφημιστικά πρόσφορο μέρος του πλανήτη, οι καλύτερες ομάδες από κάθε ήπειρο, για να παίξουν στον τελικό αυτές που πραγματικά παίζουν μπάλα. Με απλά λόγια, είναι σαν να βάζουν τέσσερις ερασιτέχνες τενίστες από μια σχολή στην Πολιτεία, να μετέχουν σε τουρνουά με τον Φέντερερ και τον Ναδάλ”.

Να όμως που “οι παραδόσεις είναι για να σπάνε”/”για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά”/”μπάλα είναι και γυρίζει”/”11 αυτοί, 11 εμείς”/”ποτέ μην λες ποτέ” και μερικές δεκάδες ακόμα τέτοια κλισέ έπιασαν τόπο και φέτος – για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης – στον τελικό απέναντι στους θαμώνες Ευρωπαίους, που εκπροσωπούνται φέτος από την Ίντερ, θα βρεθούν οι Αφρικανοί της TP Μαζέμπε από το Κονγκό.

Η μεγάλη έκπληξη έγινε μεσοβδόμαδα όταν η Μαζέμπε, με τον φολκ μπαλαδόρο κροκόδειλο στο σήμα της, άφησε εκτός την κάτοχο του Λιμπερταδόρες, Ιντερνασιονάλ από την Βραζιλία, κερδίζοντας την με 2-0 σ’ ένα ματς στο οποίο πέρα απ’ τα ατελείωτα τρεξίματα των Αφρικανών, ξεχώρισε ο χαρακτηριστικός τρόπος εκδήλωσης της χαράς του τερματοφύλακα Muteba Kidiaba, που από τις διάφορες κομμώσεις του και μόνο καταλαβαίνεις ότι είναι μεγάλη μορφή ακόμα κι όταν δεν προσποιείται τα κουρδιστά παιχνιδάκια των μωρών.