Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Η μέρα που χόρεψε ο Ρεβεγιέρ

Στα 18 χρόνια της ύπαρξης του το Τσάμπιονς Λιγκ μας έχει προσφέρει εκατοντάδες μεγάλες στιγμές που αν προσπαθήσεις να τις ανακαλέσεις θα ανατριχιάσεις, κάνοντας την κλασσική συνειδητοποίηση ότι τα χρόνια πέρασαν και “κανένας δεν σου είπε πότε πρέπει να ξεκινήσεις να τρέχεις”, όπως θα έλεγε και ο Ρότζερ Γουότερς. Όπως είναι αναμενόμενο, με μια τέτοια προσπάθεια η μνήμη των περισσότερων θα επέστρεφε σε κάποια απίστευτα γκολ (κατά βάση ψαλιδάκια ή τακουνάκια), σε κάποιες αμφισβητούμενες φάσεις που προκάλεσαν αμέτρητες λογομαχίες ή σε κάποιες έντονες στιγμές από τελικούς, που είναι εκ φύσεως τα ματς που θυμάσαι περισσότερο. Οποιαδήποτε όμως συλλογή στιγμών από την πιο κερδοφόρα διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ, που κυκλοφορεί στην ελληνική πιάτσα με το παρατσούκλι “Τσου Λου”, δεν περικλείει μέσα το δεύτερο γκολ της Ρόμα μέσα στην έδρα της Λιόν το 2007, θα πρέπει να θεωρηθεί ελλιπέστατη και ανάξια ύπαρξης.

Γιατί τα έξι εκείνα δευτερόλεπτα που χρειάστηκε ο Βραζιλιάνος Μαντσίνι για να κοντρολάρει τη μπάλα, να κάνει τα διάσημα πλέον 6 stepovers, να “χορέψει” τον Ρεβεγιέρ (Τον Άντονι Ρεβεγιέρ, των 5 πρωταθλημάτων, των εκατοντάδων συμμετοχών σε ανώτατο επίπεδο, τον διεθνή με την εθνική Γαλλίας και όχι κάποιον τυχαίο, ατάλαντο αμυντικό του σωρού – ασχέτως αν το ζουμάρισμα στα νευρικά αλλά εξαναγκασμένα πατήματα προς τα πίσω, στο απελπισμένο αλλά συνάμα χορευτικό μπαλαντζάρισμα του σώματος δεξιά και αριστερά, στα ορθάνοιχτα τρεμάμενα χέρια, στην γενικότερη έλλειψη ισορροπίας και στην τελική θεαματικά αποτυχημένη προσπάθεια για τάκλιν που προκαλείται από την απεγνωσμένη απόφαση ότι πρέπει να κάνει κάτι, πρέπει να σταματήσει να είναι ο παθητικός παρτενέρ της χορογραφίας που έχει αφεθεί στην έμπνευση του άλλου, μας οδηγεί στην ίδια ακριβώς συναισθηματική έκκριση συμπάθειας αναμεμειγμένης με οίκτο που μας είχε προκαλέσει και η εικόνα του ταλαίπωρου άγνωστου ποδοσφαιριστή από το Εκουαδόρ, τον οποίο είχε εξευτελίσει “χορέψει” ο Ρομπίνιο) και να κεραυνοβολήσει τον Κουπέ είναι στιγμές καλλιτεχνικής τελειότητας που πιθανόν να εντυπωσίαζαν όχι μόνο πολλούς κριτικούς Τέχνης αλλά ακόμα και τον Νουρέγιεφ ή τον Φρεντ Αστέρ.

mancini

Σχετικά κείμενα:
Ένα γκολ του Μέσσι
Ένα γκολ του Ριβάλντο

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Champions League, Joga bonito, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Μια ομίχλη θα μας σώσει

Όταν ο Ντάρκο Πάντσεφ στις 29 Μαΐου του 1991 έστειλε την μπάλα στη δεξιά γωνία του Πασκάλ Ολμετά (που αντί να διαλέξει πλευρά, έκανε κάτι σαν έξοδο) στο τελευταίο πέναλτι και χάριζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στον Ερυθρό Αστέρα στο Μπάρι, σηματοδοτούσε πολλά πράγματα. Πρώτα, το τέλος του θεσμού όπως τον γνωρίζαμε, αφού ήταν η τελευταία […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στο μυαλό του Κλαούντιο Ρανιέρι και όχι μόνο

Είναι γνωστό ότι στο sombrero κάνουμε πρώτα απ’όλα ρεπορτάζ, αλλά αυτή τη φορά ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας. Υπερβαίνοντας τα καθιερωμένα, αυτή τη φορά μπήκαμε στο μυαλό 8 μεγάλων προσωπικοτήτων της εγχώριας και της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής σκηνής και σας παρουσιάζουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα τις (ίσως όχι και τόσο) ενδόμυχες σκέψεις τους. Ξεκινάμε λοιπόν και ιδού: Ο επιτυχημένος Κλαούντιο […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το “Η μέρα που χόρεψε ο Ρεβεγιέρ”

  1. Ο/Η balkou λέει:

    Στην Ατλέτικο Μινέιρο και ακόμη παραπέρα, χαραμοφάη…

  2. Ο/Η duendes λέει:

    Αμαντίνο γύρνα πίσω. Ρημάξαμε ήδη.. 😀

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.