Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Η μέρα που χόρεψε ο Ρεβεγιέρ

Στα 18 χρόνια της ύπαρξης του το Τσάμπιονς Λιγκ μας έχει προσφέρει εκατοντάδες μεγάλες στιγμές που αν προσπαθήσεις να τις ανακαλέσεις θα ανατριχιάσεις, κάνοντας την κλασσική συνειδητοποίηση ότι τα χρόνια πέρασαν και “κανένας δεν σου είπε πότε πρέπει να ξεκινήσεις να τρέχεις”, όπως θα έλεγε και ο Ρότζερ Γουότερς. Όπως είναι αναμενόμενο, με μια τέτοια προσπάθεια η μνήμη των περισσότερων θα επέστρεφε σε κάποια απίστευτα γκολ (κατά βάση ψαλιδάκια ή τακουνάκια), σε κάποιες αμφισβητούμενες φάσεις που προκάλεσαν αμέτρητες λογομαχίες ή σε κάποιες έντονες στιγμές από τελικούς, που είναι εκ φύσεως τα ματς που θυμάσαι περισσότερο. Οποιαδήποτε όμως συλλογή στιγμών από την πιο κερδοφόρα διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ, που κυκλοφορεί στην ελληνική πιάτσα με το παρατσούκλι “Τσου Λου”, δεν περικλείει μέσα το δεύτερο γκολ της Ρόμα μέσα στην έδρα της Λιόν το 2007, θα πρέπει να θεωρηθεί ελλιπέστατη και ανάξια ύπαρξης.

Γιατί τα έξι εκείνα δευτερόλεπτα που χρειάστηκε ο Βραζιλιάνος Μαντσίνι για να κοντρολάρει τη μπάλα, να κάνει τα διάσημα πλέον 6 stepovers, να “χορέψει” τον Ρεβεγιέρ (Τον Άντονι Ρεβεγιέρ, των 5 πρωταθλημάτων, των εκατοντάδων συμμετοχών σε ανώτατο επίπεδο, τον διεθνή με την εθνική Γαλλίας και όχι κάποιον τυχαίο, ατάλαντο αμυντικό του σωρού – ασχέτως αν το ζουμάρισμα στα νευρικά αλλά εξαναγκασμένα πατήματα προς τα πίσω, στο απελπισμένο αλλά συνάμα χορευτικό μπαλαντζάρισμα του σώματος δεξιά και αριστερά, στα ορθάνοιχτα τρεμάμενα χέρια, στην γενικότερη έλλειψη ισορροπίας και στην τελική θεαματικά αποτυχημένη προσπάθεια για τάκλιν που προκαλείται από την απεγνωσμένη απόφαση ότι πρέπει να κάνει κάτι, πρέπει να σταματήσει να είναι ο παθητικός παρτενέρ της χορογραφίας που έχει αφεθεί στην έμπνευση του άλλου, μας οδηγεί στην ίδια ακριβώς συναισθηματική έκκριση συμπάθειας αναμεμειγμένης με οίκτο που μας είχε προκαλέσει και η εικόνα του ταλαίπωρου άγνωστου ποδοσφαιριστή από το Εκουαδόρ, τον οποίο είχε εξευτελίσει “χορέψει” ο Ρομπίνιο) και να κεραυνοβολήσει τον Κουπέ είναι στιγμές καλλιτεχνικής τελειότητας που πιθανόν να εντυπωσίαζαν όχι μόνο πολλούς κριτικούς Τέχνης αλλά ακόμα και τον Νουρέγιεφ ή τον Φρεντ Αστέρ.

mancini

Σχετικά κείμενα:
Ένα γκολ του Μέσσι
Ένα γκολ του Ριβάλντο

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Champions League, Joga bonito, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Μάριο Ζαρντέλ: Τα γκολ και ο κατήφορος ενός μεγάλου φορ

Όταν η Βάσκο ντα Γκάμα αποφάσιζε να δώσει περίπου 30 χιλιάδες δολάρια για να φέρει στο Ρίο έναν πιτσιρικά από την πόλη Φορταλέσα στα βορειοανατολικά της Βραζιλίας, ίσως δεν είχε καταλάβει τι παίκτη αποκτούσε. Ο ύψους 1.88 “Σούπερ Μάριο” Ζαρντέλ ξεκινούσε μια επαγγελματική καριέρα στην οποία θα τίναζε τα αντίπαλα δίχτυα μερικές εκατοντάδες φορές, θα […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η οργανωμένη αταξία του Mπορίς Αρκάντιεφ

Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω δεν είναι δικό μου. Σερφάροντας στο διαδίκτυο, έπεσα τυχαία πάνω του και κυριολεκτικά με ρούφηξε λέξη προς λέξη. Ιστορικά η περίοδος που αναφέρεται είναι από τις πιο σημαντικές για την σύγχρονη ανθρωπότητα και -προσωπικά- λατρεύω να διαβάζω και να μαθαίνω γι’ αυτή. Κάπως έτσι, αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το “Η μέρα που χόρεψε ο Ρεβεγιέρ”

  1. Ο/Η balkou λέει:

    Στην Ατλέτικο Μινέιρο και ακόμη παραπέρα, χαραμοφάη…

  2. Ο/Η duendes λέει:

    Αμαντίνο γύρνα πίσω. Ρημάξαμε ήδη.. 😀

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *