Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Ο αγώνας του θανάτου

“Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται μην και δεν τον φοβηθώ”

Γιάννης Αγγελάκας

Τον Ιούλιο του 1981 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία “Escape to victory” που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας κρατούμενων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι δέχονται να αντιμετωπίσουν σε ποδοσφαιρικό αγώνα επίδειξης μια ομάδα Γερμανών. Αρνούμενος να σου χαλάσω το φινάλε (σε περίπτωση που είσαι αυτός ο ένας στους δέκα ποδοσφαιρόφιλους που, για λόγους που δεν μπορώ να φανταστώ, δεν την έχει δει) δεν αποκαλύπτω λεπτομερώς το τέλος αλλά δεν χρειάζεται και τρομερές ικανότητες συνδυαστικής σκέψης για να καταλάβεις πως μπορεί να τελειώσει μια τέτοια Χολιγουντιανή ταινία στην οποία συμμετέχουν οι Πελέ και Μπόμπι Μουρ και την εστία της ομάδας προστατεύει ο Συλβέστερ Ράμπο Ρόκι Σταλόνε.

Τον Αύγουστο του 1942 όμως, όταν δεν υπήρχε ακόμα Σταλόνε, στην κατεχόμενη Ουκρανία μια ομάδα αποτελούμενη από, μη ηθοποιούς, πρώην παίκτες της Ντιναμό και της Λοκομοτίβ, με την ονομασία Σταρτ κατεβαίνει να αγωνιστεί σ’ ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά που διοργανώνουν οι Ναζί. Αφού κατατροπώνουν χωρίς δυσκολία όλες τις υπόλοιπες ομάδες, οι Ουκρανοί διασύρουν με ευκολία με 5-1 και την ομάδα της Ναζιστικής αεροπορίας. Ο εγωισμός των ανίκητων κατακτητών Γερμανών πλήττεται και με συνοπτικές διαδικασίες ορίζεται αγώνας ρεβάνς.

Στις 9 Αυγούστου, στο στάδιο της Ζενίτ, οι παίκτες της Σταρτ κατεβαίνουν να παίξουν στα ίσια και αυτόν τον αγώνα, αψηφώντας κάθε φυσιολογική μορφή φόβου που ελλοχεύει σε τέτοιες συνθήκες, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι σήμαινε αυτό για την ίδια τους την ζωή, ξέροντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για χαμένο αγώνα, χαμένο άμα τον κερδίσουν, χαμένο αν τολμήσουν να μην τον δούνε σαν χαμένο. Ο φόβος άκρως παραδόξως πάει περίπατο μπροστά σε κάποια άλλα δυσεύρετα συνήθως ένστικτα, οι Ουκρανοί θριαμβεύουν πάλι εντός γηπέδου με 5-3 και οι Γερμανοί – όπως ήταν αναμενόμενο στην πραγματική ζωή, μακριά από ρομαντικούς σεναριογράφους, ηθοποιούς και στημένα σκηνικά – εκδικούνται εκτός αυτού. Τέσσερις παίκτες πληρώνουν, έμμεσα, μέσα στις επόμενες εβδομάδες την ανθρώπινη αυτή υπέρβαση με την ζωή τους, μετονομάζοντας μια και καλή τον αγώνα σε “Αγώνα του θανάτου“.

Αρκετά χρόνια μετά, στη μνήμη τους θα δημιουργηθεί ειδικό μνημείο με επιγραφή η οποία καταλήγει “…το μεγαλείο σας δεν θα ξεθωριάσει ποτέ, ατρόμητοι ήρωες-αθλητές”.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Ιστορίες για το τζάκι

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Αλεσάνδρε Τολέδο, ο ποδοσφαιριστής με το δεξί πόδι… μόνο

Υποθέτω ότι όλοι όσοι έχουμε κλωτσήσει μπάλα κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε χρησιμοποιήσει, για να αναφερθούμε σε κάποιον όχι και τόσο ικανό ή τεχνίτη (συμ)παίκτη, τα κλασικά αστεία τύπου “Ποιος ρε αυτός; Αυτός έχει δύο αριστερά πόδια” ή “Έλα μωρέ με τον άμπαλο που το αριστερό το έχει για να πατάει το αμπραγιάζ”. Ήρθε λοιπόν […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κλαούντιο Κανίγια: ο τελευταίος ροκ σταρ του ποδοσφαίρου

Κάθε σούπερ ήρωας χρειάζεται δίπλα του τον βοηθό του, το sidekick του. Κάπως έτσι γνωρίσαμε στο Μουντιάλ τού 1990 μια φοβερή φιγούρα με μακριά ξανθά μαλλιά που έτρεχε πιο γρήγορα από την κάμερα και συμπλήρωνε το μεγαλείο του Μαραντόνα. Ο Κλαούντιο Πολ Κανίγια αγαπήθηκε και έζησε έντονα μια καριέρα με μεγάλες επιτυχίες, αλλά και μεγάλες […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

8 σχόλια σχετικά με το “Ο αγώνας του θανάτου”

  1. Ο/Η formerly known λέει:

    Να μη λησμονήσουμε να αναφέρουμε ότι στο «Escape to victory» ένας από τους παίκτες της ομάδας των Ναζί είναι ο αγαπημένος Ίμρε Μπόντα (περισσότερα εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=8wUz2gpOrD4)

  2. Ο/Η duendes λέει:

    Σοβαρά μιλάς;;
    Μεγάλη μορφή ο Μπόντα. Μια φορά πιτσιρικάς στο γήπεδο του Βόλου σ’ ένα ματς που ήταν στην κερκίδα πέταξα κατά λάθος σπόρια πάνω του (καθόταν κάτω ακριβώς απ’ το κάγκελο που τα έτρωγα αμέριμνος). 😀

    Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά στο cast όμως; Ούτε στην σελίδα στην wikipedia που έχει ολόκληρη λίστα με τους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν.

  3. Ο/Η Elaith λέει:

    Από τότε κάφρος ήσουν…

  4. Ο/Η duendes λέει:

    Δεν φταίω εγώ.
    Αυτός ήρθε και κάθισε κάτω από το σημείο που πετούσα τα τσόφλια.

  5. Ο/Η balkou λέει:

    Έτσι! Φταίει αυτός και η βαρύτητα…

  6. Ο/Η duendes λέει:

    Για την βαρύτητα δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτός φταίει σίγουρα.

  7. Ο/Η Dreamon λέει:

    … και τώρα ο ναζισμός είναι μόδα. Δεν έχει πάτο το βαρέλι.

  8. Ο/Η eskobar λέει:

    και παιχταρα ο μποντα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.