Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Ο αγώνας του θανάτου

“Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται μην και δεν τον φοβηθώ”

Γιάννης Αγγελάκας

Τον Ιούλιο του 1981 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία “Escape to victory” που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας κρατούμενων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι δέχονται να αντιμετωπίσουν σε ποδοσφαιρικό αγώνα επίδειξης μια ομάδα Γερμανών. Αρνούμενος να σου χαλάσω το φινάλε (σε περίπτωση που είσαι αυτός ο ένας στους δέκα ποδοσφαιρόφιλους που, για λόγους που δεν μπορώ να φανταστώ, δεν την έχει δει) δεν αποκαλύπτω λεπτομερώς το τέλος αλλά δεν χρειάζεται και τρομερές ικανότητες συνδυαστικής σκέψης για να καταλάβεις πως μπορεί να τελειώσει μια τέτοια Χολιγουντιανή ταινία στην οποία συμμετέχουν οι Πελέ και Μπόμπι Μουρ και την εστία της ομάδας προστατεύει ο Συλβέστερ Ράμπο Ρόκι Σταλόνε.

Τον Αύγουστο του 1942 όμως, όταν δεν υπήρχε ακόμα Σταλόνε, στην κατεχόμενη Ουκρανία μια ομάδα αποτελούμενη από, μη ηθοποιούς, πρώην παίκτες της Ντιναμό και της Λοκομοτίβ, με την ονομασία Σταρτ κατεβαίνει να αγωνιστεί σ’ ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά που διοργανώνουν οι Ναζί. Αφού κατατροπώνουν χωρίς δυσκολία όλες τις υπόλοιπες ομάδες, οι Ουκρανοί διασύρουν με ευκολία με 5-1 και την ομάδα της Ναζιστικής αεροπορίας. Ο εγωισμός των ανίκητων κατακτητών Γερμανών πλήττεται και με συνοπτικές διαδικασίες ορίζεται αγώνας ρεβάνς.

Στις 9 Αυγούστου, στο στάδιο της Ζενίτ, οι παίκτες της Σταρτ κατεβαίνουν να παίξουν στα ίσια και αυτόν τον αγώνα, αψηφώντας κάθε φυσιολογική μορφή φόβου που ελλοχεύει σε τέτοιες συνθήκες, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι σήμαινε αυτό για την ίδια τους την ζωή, ξέροντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για χαμένο αγώνα, χαμένο άμα τον κερδίσουν, χαμένο αν τολμήσουν να μην τον δούνε σαν χαμένο. Ο φόβος άκρως παραδόξως πάει περίπατο μπροστά σε κάποια άλλα δυσεύρετα συνήθως ένστικτα, οι Ουκρανοί θριαμβεύουν πάλι εντός γηπέδου με 5-3 και οι Γερμανοί – όπως ήταν αναμενόμενο στην πραγματική ζωή, μακριά από ρομαντικούς σεναριογράφους, ηθοποιούς και στημένα σκηνικά – εκδικούνται εκτός αυτού. Τέσσερις παίκτες πληρώνουν, έμμεσα, μέσα στις επόμενες εβδομάδες την ανθρώπινη αυτή υπέρβαση με την ζωή τους, μετονομάζοντας μια και καλή τον αγώνα σε “Αγώνα του θανάτου“.

Αρκετά χρόνια μετά, στη μνήμη τους θα δημιουργηθεί ειδικό μνημείο με επιγραφή η οποία καταλήγει “…το μεγαλείο σας δεν θα ξεθωριάσει ποτέ, ατρόμητοι ήρωες-αθλητές”.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Ιστορίες για το τζάκι

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Μια ποδοσφαιρική ήττα που δεν άντεξαν οι Ναζί

Στις 9 Αυγούστου, στο στάδιο της Ζενίτ, οι παίκτες της Σταρτ κατεβαίνουν να παίξουν στα ίσια κι αυτόν τον αγώνα, αψηφώντας κάθε φυσιολογική μορφή φόβου που ελλοχεύει σε τέτοιες συνθήκες, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι σήμαινε αυτό για την ίδια τους την ζωή, ξέροντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για χαμένο αγώνα, χαμένο άμα τον κερδίσουν, χαμένο […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τάκλιν, σφαίρες και κατσάβραχα: ιστορίες από την Κορσική

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στο γραφικό κορσικάνικο χωριό Μουράτο παίζονται τα τελευταία κρίσιμα λεπτά του ντέρμπι με τη γειτονική Καλεντζάνα. Επίθεση των ντόπιων ενώ είμαστε στο 0-0, η μπάλα κατευθύνεται στο άδειο τέρμα. Ο Ζαν Μαρκ Λουκετσί, οπαδός της Καλεντζάνα, δεν ολιγωρεί: βγάζει το πιστόλι του, διαμετρήματος 7.65, και πυροβολεί την μπάλα […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

8 σχόλια σχετικά με το “Ο αγώνας του θανάτου”

  1. Ο/Η formerly known λέει:

    Να μη λησμονήσουμε να αναφέρουμε ότι στο «Escape to victory» ένας από τους παίκτες της ομάδας των Ναζί είναι ο αγαπημένος Ίμρε Μπόντα (περισσότερα εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=8wUz2gpOrD4)

  2. Ο/Η duendes λέει:

    Σοβαρά μιλάς;;
    Μεγάλη μορφή ο Μπόντα. Μια φορά πιτσιρικάς στο γήπεδο του Βόλου σ’ ένα ματς που ήταν στην κερκίδα πέταξα κατά λάθος σπόρια πάνω του (καθόταν κάτω ακριβώς απ’ το κάγκελο που τα έτρωγα αμέριμνος). 😀

    Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά στο cast όμως; Ούτε στην σελίδα στην wikipedia που έχει ολόκληρη λίστα με τους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν.

  3. Ο/Η Elaith λέει:

    Από τότε κάφρος ήσουν…

  4. Ο/Η duendes λέει:

    Δεν φταίω εγώ.
    Αυτός ήρθε και κάθισε κάτω από το σημείο που πετούσα τα τσόφλια.

  5. Ο/Η balkou λέει:

    Έτσι! Φταίει αυτός και η βαρύτητα…

  6. Ο/Η duendes λέει:

    Για την βαρύτητα δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτός φταίει σίγουρα.

  7. Ο/Η Dreamon λέει:

    … και τώρα ο ναζισμός είναι μόδα. Δεν έχει πάτο το βαρέλι.

  8. Ο/Η eskobar λέει:

    και παιχταρα ο μποντα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *