Ευκοίλια …

Ομολογώ πως η ενασχόλησή μου με το blog γιά τη Μπαρσελόνα με έχει απορροφήσει τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό, που σχεδόν δεν πήρα χαμπάρι την υπόθεση με τις κασέτες και όλη αυτή τη βαβούρα που έχει αναπτυχθεί γύρω απ αυτές. Είναι ωραίο τελικά να ζεις στον τόπο σου σαν τουρίστας. Γιατί σήμερα που επιχείρησα να ρίξω μιά ματιά στις “ελληνικές ειδήσεις”, έπεσε το μάτι μου σε μιά συνέντευξη του Κούγια στο gazzetta. Κι εκεί κατάλαβα λοιπόν, όχι πως δεν το ξερα, πως αυτός ο τόπος δεν σώζεται με τίποτα. Αυτό το ποδόσφαιρο, δεν μυρίζει απλώς. Δεν βρωμάει απλώς. Αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι: αν ο Κούγιας είναι ο “καλός” της υπόθεσης, αυτός που επιδιώκει την κάθαρση, αυτός που κρατάει το σταυρο στο χέρι, τότε πόσο πιό σκατά είναι οι “κακοί” αυτής της φαρσοκωμωδίας; Τί αμαρτίες πληρώνουμε; Γιατί μας οδηγούν να σκεφτόμαστε πως ούτε καν τα σκατά δεν είναι ίδια;
Και πράγματι. Τα ευκοίλια είναι χειρότερα, γιατί βλέπεις δείχνουν και μιά αρρώστια. Ισως και περισσότερες …