Και έμειναν αυτοί: Η Γερμανία

Πώς την γνώρισα: Σε ένα φιλικό οικογενειακό σπίτι. Δεν θυμάμαι τι διοργάνωση ήταν, αλλά παιδάκι τότε άκουγα τον φίλο μας να εκθειάζει την γερμανική μηχανή. “Θα τους διαλύσουν” έλεγε και κάθισα κι εγώ να δω. Τελικά είχε δίκιο. Δεν θυμάμαι ούτε τον αντίπαλο, αλλά οι Γερμανοί σφυροκοπούσαν μέχρι το τέλος δίχως έλεος. Ένα δέος με έπιασε γι’ αυτή την ομάδα.

Τι ομάδα είναι: Είναι η ομάδα που κερδίζει. Η ομάδα που δεν θες να έχεις για αντίπαλο. Η ομάδα που όσο χάλια και να είναι θα σου βγάλει την ψυχή μέχρι να την κερδίσεις. Η ομάδα που σπάνια θα ξεφτιλιστεί, η ομάδα που τα ονόματα δεν παίζουν τόσο ρόλο, όσο το σύνολo. Παίκτες με δύσκολα ονόματα που εμφανίζονται κάθε φορά και τα δίνουν όλα για το εθνόσημο.

Την αγάπησα: ΠΟΤΕ – ΠΟΤΕ – ΠΟΤΕ. Δεν αντιπαθώ τους Γερμανούς όπως πολλοί άλλοι. Απλά δεν είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Τους Άγγλους δεν τους χωνεύω, αλλά λατρεύω το χιούμορ τους, τις ταινίες τους, τις σειρές τους και πολλά πράγματα από την κουλτούρα τους. Αντίθετα στους Γερμανούς θαυμάζω αυτά που φτιάχνουν (αυτοκίνητα, κτίρια, ποδοσφαιρικά γήπεδα, μπύρες), αλλά θεωρώ τους ίδιους χωρίς αίσθηση του χιούμορ, βαρετούς και κυρίως… ντεμοντέ. Ναι, ντεμοντέ. Όταν βλέπω την Μέρκελ να χειροκροτάει σαν χαλασμένη κούκλα μετά από κάθε γκολ που βάζει η Γερμανία, είμαι περήφανος που δεν τους υποστήριξα ποτέ.

Ποτέ; Δεν είναι η αλήθεια. Κουβαλάω μέσα μου ένα μυστικό. Υπάρχει μια Γερμανία που υποστήριξα μια φορά. Ήταν στο Μουντιάλ του 2002. Λίγο επειδή εκείνη η Βραζιλία μου ήταν τρομερά αντιπαθής (παίζει ρόλο το άθλιο κούρεμα του Ρονάλντο, το θέατρο του Ριβάλντο με την Τουρκία και ο αντιπαθέστατος Ρομπέρτο Κάρλος) και αρκετά επειδή εκείνη η Γερμανία ήταν γενικά μέτρια και πολύ πιο… ανθρώπινη από κάθε άλλη φορά. Δεν ήταν η ανώτερη ασταμάτητη μηχανή, ήταν μια ομάδα που βασιζόταν στον Καν για να πάρει με το στανιό τα παιχνίδια. Στον τελικό την υποστήριξα λοιπόν…

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: They don’t  make them like they used to. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το θηρίο Μπούχβαλντ; Ποιος μπορεί να βγάλει τους αντιτουριστικούς Καν και Λέμαν από το μυαλό του. Ποιος δεν βλέπει εφιάλτες με τον Γιούργκεν Κλίσνμαν να σκοράρει από το πουθενά; Ποιος δεν έχει φρίξει με το μαλλί και το μουστάκι του Ρούντι Φέλερ που ήταν αστείο από τότε και όχι όταν πέρασαν τα 80s και βλέπαμε τις φωτογραφίες και γελούσαμε; Γίνεται να μην σκιάζεσαι βλέποντας τον Έφενμπεργκ να φωνάζει; Τώρα η Γερμανία γέμισε με Πολωνούς, Τούρκους, Αφρικάνους και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κι όμως… Ο πιο αντιπροσωπευτικός Γερμανός παίζει στην λιγότερο γερμανική Γερμανία. Ο Μπάστιαν Σβαΐστάινγκερ είναι κάποιος που πριν από 70 χρόνια ο Μένγκελε θα είχε πάρει λίγο από το DNA του για να κάνει πειράματα για τον υπέρτατο στρατιώτη. Όλη η “γερμανίλα” συμπυκνωμένη σε έναν ποδοσφαιριστή.

Οπαδοί στη χώρα μας: Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Οι θρύλοι λένε ότι στην κατοχή πουλούσαν λάδι. Στις συζητήσεις δεν χρειάζεται να φωνάζουν και να μαλώνουν. Αφήνουν Βραζιλιάνους-Άγγλους-Αργεντίνους-Ολλανδούς και αυτοί κάθονται και απολαμβάνουν. “Εσύ τι ομάδα είσαι;” “Γερμανία” “Α…” και κάπου εκεί τελειώνει η κουβέντα. Τι να του πεις; Έχει βαρεθεί να σηκώνει κούπες και να φτάνει σε τελικούς. Γυρίζεις πλευρά και ξαναμαλώνεις για το χέρι του Θεού και την αδικημένη Ολλανδία των 70s.

Προπονητής: Σαν κάθε γνήσιο γερμανικό εργοστάσιο που έχει διευθυντή, η Γερμανία δεν θα μπορούσε να μην βασίζεται πολύ στον προπονητή/στρατηγό της. Είτε ο μυξοφάγος Λεβ, είτε ο Μπέρτι Φογκτς, είτε κάποιος άλλος, πάντα θα υπάρχει για να βάζει τάξη στα πράγματα. Η φιγούρα που ξεχωρίζει όμως είναι μία. Ο Φραντζ Μπεκενμπάουερ είναι κάτι παραπάνω από παίκτης ή προπονητής. Είναι ένα τοτέμ του γερμανικού ποδοσφαίρου. Και είναι και πολύ cool για Γερμανός.

Θα το σηκώσει; Πιθανότατα. Έχει μια πολύ καλή ομάδα. Δυνατή σε όλες τις γραμμές και παίζει και καλό ποδόσφαιρο. Δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα με αντίπαλο την Ιταλία, ούτε στον τελικό αν περάσει η Ισπανία. Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και να μην σηκώσει τώρα την κούπα, στα επόμενα χρόνια αυτή η φουρνιά παικτών θα έχει κι άλλες ευκαιρίες.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Euro 2012

10 σχόλια σχετικά με το “Και έμειναν αυτοί: Η Γερμανία”

  1. Ο/Η ilias λέει:

    Πάντως, η σύγκριση των αρχικών φωτογραφιών είναι καταλυτική. Δηλαδή εσύ τι θα υποστήριζες, τη Γερμανία (φράου Άγκελα) ή την Ισπανία (Σάρα);

  2. Ο/Η Elaith λέει:

    Εγώ προσωπικά την Ιταλία, αλλά δεν έχω βάλει φωτό ωραίας Ιταλίδας στο κείμενο που θα ανέβει αργότερα γιατί δεν θα το διαβάσει κανείς.
    😛

  3. Ο/Η mitsmanen λέει:

    Ρε μαστορα elaith,γινεται Ιταλια χωρις ωραιες γκομενες;Ειναι σαν Ιταλος παιχτουρ με αχτενιστο μαλλι,Φερραρι χωρις βενζινη,Αλφα Ρομεο χωρις τριξιματα,εσπρεσσο ντεκαφειναττο,σπαγγετι μπολωνεζα με ερζατς κονσερβαρισμενη σαλτσα,και αγωνας εθνικης Ιταλιας χωρις χειρονομιες στον στροντζο τον Αρμπιτρο,επικλησεις στα θεια-ντιο-μιο-νο-φουοριτζιοκκο και το γραφικο ”τα-ραμ-ταραραμ-ραταρααααμμμ” που κανουν οι τιφοζοι στην ανακρουση του Υμνου.Για συγκεντρωσου σε παρακαλω και διορθωσε το, σουμπιτο,ε;
    🙂

  4. Ο/Η Elaith λέει:

    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

    Έχεις πετύχει τα μισά που γράφω στο κείμενο πάντως. Σε παραδέχομαι.

  5. Ο/Η appapa λέει:

    Έλα, δώσε Ιταλία. Έχω απογοητευτεί, δεν είναι ο Μπρίγκελ ο τυπικός Γερμανός παίκτης; Έστω ο Σούστερ με το μαλλί Βαγγέλη Βλάχου σε ξανθό σαντρέ να ανεμίζει;

  6. Ο/Η corto maltese λέει:

    βάλε τον πάπα φωτό

    και την αφεντομουτσουνάρα μου να περιδιαβαίνω στα σοκάκια της Βενέτσια…

  7. Ο/Η Elaith λέει:

    Απλα ο Τζβαι δεν ειναι μονο οπτικα ο ιδανικος, ειναι και ως παικτης.
    Ο Σουστερ ειναι πιο…αλεγκρος

  8. Ο/Η mitsmanen λέει:

    Σε ποστ για Γερμανους,μιλαμε για την Ιταλια.Τοσο τους συμπαθουμε τους Νιμπελουγκεν.
    🙂
    Αμα μας δωσει μετα νερο να πιουμε η κυρα-Αγγελα,εγω θα γινω ουμπερμενςς (ετσι,με διπλο ”ς” ,τευονικο).

  9. Ο/Η charlie λέει:

    Ρε έχετε μουρλαθεί;;; Βάζετε πρώτη μούρη την Μέρκελ;;;
    Πάλι να ανεβάσουμε πίεση δλδ;;;

  10. Ο/Η Avras λέει:

    Το Mundial του 2002,το πιο σιχαμερό όλων των εποχών,μου άφησε τις χειρότερες αναμνήσεις και μεγάλο μίσος για τούς Κορεατες.
    Τότε οι Γερμανοί ήταν μια ψιλοαθλια ομάδα με έναν καλό τερματοφύλακα, φυσικά κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει την σκανδαλώδη κωλοφαρδία τούς όσον αφορά τούς αντιπάλους μέχρι και τον τελικό.
    Τούς Κορεατες τούς νικήσαν μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσαν να τούς σπρώξουν άλλο οι διαιτητές μετά τις σφαγές των Ιταλών και Ισπανών ,3η σφαγή 8θα ήταν too much. Οι Γερμανοί νικούσαν τα παιχνίδια με 1-0 και κάνανε τούς μάγκες στους Σαουδαραβες με 8-0.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.