Και έμειναν αυτοί: Η Ισπανία

 

Πώς την γνώρισα: Ένα ξανθό αγόρι με τα κόκκινα. Ακούγεται πολύ γκέι το ξέρω, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα από την Ισπανία. Ο “Γύπας” Εμίλιο Μπουτραγκένιο που άκουγα τους δημοσιογράφους της κρατικής τηλεόρασης (δεν θυμάμαι αν είχε ΕΡΤ-2 τότε) να τον εκθειάζουν. Να είμαι ειλικρινής μετά από τόσα χρόνια δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόσο καλός παίκτης ήταν, αλλά στο μυαλό μου τότε είχε πάρει μυθικές διαστάσεις και ακόμα τον θεωρώ από τους καλύτερους επιθετικούς που έχω δει ποτέ.

Τι ομάδα είναι: Η Ισπανία είναι ίσως μοναδικό παράδειγμα ομάδας που έχει αλλάξει την ιστορία της σε τόσο μεγάλο βαθμό. Έχουμε συνηθίσει κάποιες σταθερές, π.χ. έχεις ομάδες παραδοσιακές όπως η Γερμανία, η Βραζιλία που πρωταγωνιστούν πάντα ή έχεις παραδοσιακά αποτυχημένους τύπους σαν τους Άγγλους. Πλέον υπάρχει και η εξαίρεση της Ισπανίας, μιας ομάδας που άλλαξε εικόνα. Ίσως γι’ αυτό πολλοί νεότεροι να μην την συμπαθούν τόσο γιατί δεν την έχουν προλάβει στα… κακά της. Μια ομάδα που μονίμως είχε καλό υλικό, καλή ομάδα, συμπαθητικούς παίκτες και πάντα την περιμέναμε να κάνει το μπαμ για να απογοητεύσει στο τέλος. Για χρόνια οι Ισπανοί ήταν οι losers του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με ελάχιστες εξαιρέσεις, μια ομάδα που σε έκανε να πεις: “πάλι αποτύχανε ρε γαμώτο;”

Τα πράγματα όμως άλλαξαν ριζικά, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά γενικά στον ισπανικό αθλητισμό. Από το τένις και το χάντμπολ, μέχρι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ ο ισπανικός αθλητισμός είναι στην κορυφή. Η Ισπανία πλέον δεν είναι ο Αλέκος Τζανετάκος, είναι καβάλα στο άλογο και δεν λέει να πέσει με τίποτα. Παίζει καλό ποδόσφαιρο και δημιουργεί φίλους και εχθρούς. Και αν για τους πρώτους το καταλαβαίνω, νομίζω ότι συχνά οι αντιδράσεις των δεύτερων είναι υπερβολικές σε μια ανάγκη αντικομφορμισμού και αντίδρασης στην μόδα. Προσωπικά αντιλαμβάνομαι να μην γουστάρει κανείς την ισπανική αλαζονεία (ιδιαίτερη έκδηλη στο μπάσκετ), αλλά όχι να λέει ότι είναι κακό το ποδόσφαιρο της Ισπανίας (ακόμα και όταν κουράζει κάπως). Αντιλαμβάνομαι να μην αρέσουν οι πολλές πάσες, αλλά μπροστά στα αίσχη που βλέπουμε από άλλους τσουρουκάδες θεωρώ ότι είναι υπερβολή. Να πω την αλήθεια εμένα αυτό που μου την σπάει στο ισπανικό ποδόσφαιρο είναι ότι Ρεάλ και Μπάρσα έχουν ρουφήξει το μεδούλι των άλλων ομάδων, κλείνοντας τις κάνουλες των χρημάτων και μεγαλώνοντας όλο περισσότερο τη διαφορά με αυτές. Α, ναι… Και οι μουρμούρες της παλιοπαρέας της Μπάρσα για να πάρουν τον Φάμπρεγκας από την Άρσεναλ. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσο ωμή και κουραστική παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης ομάδας (κάτι τέτοιο γίνεται τώρα και με τον Ζόρντι Άλμπα). Παρ’ όλα αυτά, τα προηγούμενα δεν έχουν καμία σχέση με την εθνική ομάδα. Η Ισπανία είναι κάτι σαν τον Λεμπρόν. Όσο ήταν στους Καβς ήταν συμπαθής, όταν πήγε στο Μαΐμι άρχισαν πολλοί να τον μισούν.

Την αγάπησα: Φανατικά ποτέ, άλλωστε δεν υποστηρίζω καμιά ευρωπαϊκή εθνική ομάδα φανατικά. Στενοχωρήθηκα όμως δυο φορές με αποκλεισμούς της σε Μουντιάλ. Την πιο πρόσφατη από τους αντιπαθέστατους Κορεάτες, σε ένα από τα χειρότερα διαιτητικά Μουντιάλ αυτό του 2002 που θύμιζε εποχές παράγκας με τους σχιστομάτηδες να σπρώχνονται περισσότερο και από κοκαΐνη σε πάρτυ της καλής κοινωνίας. Η πρώτη 8 χρόνια πριν και αυτή που μου έχει μείνει περισσότερο γιατί την έχω συνδυάσει με την εικόνα του ματωμένου Λουίς Ενρίκε και της τιμημένης αιματοβαμμένης φανέλας του. Το εγκληματικό χτύπημα-πέναλτι που ποτέ δεν δόθηκε εις βάρος της Ιταλίας στους 8 του Μουντιάλ του 1994 και πιθανότατα θα είχε αλλάξει τον ρου εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Δυο διαφορετικά Μουντιάλ, δυο άδικοι αποκλεισμοί της Ισπανίας που πέρασε πολλά για να φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα.

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: Ο Ισπανός παίκτης πρέπει να είναι κοντός και γρήγορος. Και λίγο άσχημος. Δεν γίνεται αλλιώς. Εντάξει, υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, αλλά αυτές απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και επίσης δεν πρέπει να βγάζει τα φρύδια του ή ότι άλλο διάολο κάνεις Σεσκ Φάμπρεγκας και είσαι σαν τον Σάιλερ από τους Heroes. Δυσκολεύτηκα για να βρω τον παίκτη που αντιπροσωπεύει την Ισπανία και σίγουρα θα διαφωνήστε. Για μένα σε κοψιά είναι ο Σέρχι Μπαρχουάν, το περήφανο ταχυγρήγορο άμπαλο αριστερό μπακ, τότε που οι καιροί ήταν αλλιώς και το τίκι-τάκα δεν είχε μπει τόσο πολύ στη ζωή μας. Αυτό ήταν η Ισπανία παλιά. Σολοθόμπαλ στο μπάσκετ και Σέρχι στο ποδόσφαιρο. Τώρα το κάναμε Ναβάρο και Τσάβι.

Οπαδοί στη χώρα μας: Παλιότερα η Ισπανία δεν είχε τόσους οπαδούς στην Ελλάδα. Λίγο το γεγονός ότι δεν τα κατάφερνε, λίγο το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ισπανικό πρωτάθλημα δεν είχε μεγάλη προβολή και έτσι αυτοί που την υποστήριζαν ήταν λίγοι. Τα χρόνια πέρασαν όμως και πλέον το ποδόσφαιρο που παίζουν και οι τίτλοι που μαζεύουν οι ισπανικοί σύλλογοι και οι εθνικές ομάδες έχουν δημιουργήσει ισπανόφιλους. Τους καταλαβαίνεις συνήθως από το γεγονός ότι μιλάνε με τουπέ και ανωτερότητα για την ομάδα και την μπάλα που παίζει και θεωρούν τους αντιπάλους εύκολη λεία. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν θα παραμείνουν οπαδοί της Ισπανίας, όταν κάποτε φυσιολογικά σταματήσουν να έρχονται οι τίτλοι.

Προπονητής: Σε αντίθεση με την Πορτογαλία, η Ισπανία είναι μια ομάδα που οι προπονητές δεν περνάνε απαρατήρητοι. Ισπανοί συνήθως με μεγάλη καριέρα σε συλλόγους από πίσω και πολλά χρόνια προϋπηρεσίας αναλαμβάνουν την ομάδα και προσπαθούν να περάσουν τη δική τους φιλοσοφία και να αφήσουν το στίγμα τους. Οι γκρίνιες για τις κλήσεις και για το ποιος χρησιμοποιείται είναι κάτι παραπάνω από συνηθισμένες, με τις εφημερίδες να παίζουν τον δικό τους ρόλο. Αν κάποιος είναι αντιπροσωπευτικός είναι ο Λουίς Αραγονές. Ένας ωραίος τυπάς, με τα γούρια του, με τις ατάκες του και με την πρώτη κούπα της Ισπανίας μετά από 44 χρόνια. Α, ναι. Μου θυμίζει και τον Αρχοντίδη και τον πάω.

Θα το σηκώσει; Μπορεί. Έχει θεωρητικά την πιο αδύναμη ομάδα απέναντί της και μια ομάδα με μικρότερο ειδικό βάρος. Τον Ρονάλντο τον ξέρουν καλά και αν καταφέρουν να τον βγάλουν εκτός παιχνίδιου μάλλον θα περάσουν. Τα δύσκολα θα είναι στον τελικό όποιος και να είναι ο αντίπαλος. Εκεί δεν θα τους αρκεί μια εμφάνιση “νταξ μωρέ, ας γυρίζουμε την μπάλα και κάποια στιγμή θα το καρφώσουμε” όπως έκαναν με τους Γάλλους. Ειδικά με τους Γερμανούς, θα πρέπει να θυμηθούν τις πολύ καλές τους στιγμές και όχι το φετινό Euro με τις σβηστές μηχανές.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Euro 2012

21 σχόλια σχετικά με το “Και έμειναν αυτοί: Η Ισπανία”

  1. Ο/Η alex λέει:

    ωραιο αρθρο.πιο συμπαθητικοι ηταν οταν ηταν losers αλλα τιμιοι παντα,παρα τωρα με αυτο το πραμα που παιζουν.

  2. Ο/Η appapa λέει:

    Καλά, ούτε μια κουβέντα για την ντόπα;

  3. Ο/Η Elaith λέει:

    @alex
    Κι εγώ πιο πολύ τους συμπαθούσα τότε. Όχι λόγω ποδοσφαίρου πάντως και τώρα παίζουν καλό.

    @appapapappapa Αυτά γίνονται μόνο στην ποδηλασία ! 🙂

  4. Ο/Η mitsmanen λέει:

    Γαμωτη μου κι εχω καπου φανελλα Ισπανιας,αγορασμενη το σωτηριο ετος 1994,και δεν τολμω να εμφανιστω πουθενα,μην πεσει κραξιμο.
    Ρε χθεσινοι, οταν ειχαμε εικονισμα τον Καμινερο,το Λουις Ενρικε και τον Μπακερο (μην πω Σαντιγιανα και καρφωσω την ηλικια μου)με εκραζαν οτι υποστηριζα τους λουζερς.Τωρα θα με εκραζαν οτι ειδα φως και μπηκα.
    Λες αμα παρει ποτε-αμην Παναγια μου και Σαν Λορεντζο μου-η Αρχεντινα κανα μουντιαλ να τραβηξω τα ιδια στα γεραματα;

  5. Ο/Η Kanthar0s λέει:

    Όχι και άμπαλος ο Σέρχι!

  6. Ο/Η Elaith λέει:

    Γίγαντας mitsmanen

    Χούλιο Σαλίνας – Μπακέρο – Καμινέρο.
    Και πάμε πίσω με Ναδάλ και πώς τον λέγανε τον άλλον;
    Αλκόρτα;
    Αντιτουριστικός Θουμπιθαρέτα στο τέρμα επίσης.

    @kantharos
    Ε, ήταν λίγο το κλασσικό μπακ τρέξιμο παράλληλα με γραμμή και σέντρα. Λίγο μονοδιάστατος. Ίσως το άμπαλος να είναι υπερβολή, δεν έχεις άδικο.

  7. Ο/Η makattacks λέει:

    @ all μιλήστε εσείς για μπάλα, εγώ ευχαρίστως να ξεναγήσω το κοριτσάκι της φωτογραφίας σε καθετί
    ελληνικό… 🙂

  8. Ο/Η kostas λέει:

    Πολύ γουστάρω όλα αυτά τα βλαχαδερά που παίξανε Ισπανία στο στοίχημα,και ας μην έχει τελειώσει ακόμα ο αγώνας.

  9. Ο/Η kostas λέει:

    Το έπνιξε το μπεναλτάκι του γελοίου του Ράμος ο Τσακίρ!

  10. Ο/Η kostas λέει:

    Μετά την Ελλάδα,χαλαρά η πιο βαρετή ομάδα είναι η Ισπανία.

  11. Ο/Η kostas λέει:

    Ο Ιωσήφ Νικολάου που περιγράφει τον αγώνα για την ΕΡΤ από πού είναι;Μάλλον από κάποιο χωριό της Βαρκελώνης πρέπει να κρατάει.

  12. Ο/Η kostas λέει:

    Μάλιστα,η Ισπανία στον τελικό,μπράβο της,υπερομάδα,απέκλεισε τον Κουστόδιο.

  13. Ο/Η Elaith λέει:

    ΧΑΧΑΧΑ
    Για live commentary κάνε μας follow στο twitter. Nα μην κράζεις μόνος, να κράζουμε παρέα.
    Τραγικό το παιχνίδι, αν είχα πληρώσει εισιτήριο θα έκλαιγα τα λεφτά μου.

  14. Ο/Η kostas λέει:

    Δεν έχω τουίτερ κ ούτε θα έχω,περίμενα να γίνει λίγο τζόγος εδώ αλλά…

  15. Ο/Η kostas λέει:

    Ναί,χάλια ματς,εγώ πάντα Πορτογαλία είμαι και για λόγους οικογενιακούς άρα εντελώς αντί-Ισπανός που είναι καράβλαχοι και κομπλεξικοί με τους Πορτογάλους.

  16. Ο/Η Elaith λέει:

    Μπα, την ώρα των αγώνων δεν σχολιάζουμε συνήθως.

    Υπάρχει κόντρα μεγάλη Ισπανών και Πορτογάλων; Είχα την εντύπωση πως δεν υπήρχαν μεγάλες αντιπάθειες όπως π.χ. σε Αγγλία-Γαλλία-Γερμανία-Ολλανδία μεταξύ τους.

  17. Ο/Η kostas λέει:

    Η κόντρα δεν είναι ακριβώς κόντρα αλλά άποψη.Οι Ισπανοί γενικά θεωρούν τους Πορτογάλους χωριάτες και υποανάπτυκτους,σε φάσεις θεωρούν την Πορτογαλία σαν το εξοχικό τους που πετάγονται για μίνι διακοπές.Πως θεωρούμε εδώ την Βουλγαρία που πάμε για φτηνά ψώνια και βόλτα,ε κάπως έτσι.Από την άλλη οι Πορτογάλοι είναι πολύ περήφανοι άνθρωποι με έναν πολύ όμορφο τρόπο,κουβαλάνε αυτό το βάρος της ήττας από τότε που οι Λουζιτάνοι σταμάτησαν να είναι τεράστια δύναμη,ζούνε μια συνεχή saudade όπως λέγεται,μια περήφανη κατάθλιψη για τα χαμένα και περασμένα μεγαλεία.Τέλος πάντων είναι ωραίοι τύποι οι Πορτογάλοι και αγαπάνε πολύ την Ελλάδα,μας θεωρουν αδέρφια,τότε στο γιούρο μετά τον τελικό περπατάγανε έλληνες τραγουδόντας και τους χειροκροτούσαν για την νίκη,είναι καλοί άνθρωποι.Όποιος δεν έχει πάει στην Πορτογαλία να παέι αν μπορέσει θα περάσει γαμάτα.

  18. Ο/Η mitsmanen λέει:

    Οτι και να μου πειτε,εγω την καταβρηκα με το ματσακι.Ειχα κατι αυπνιες τρομερες την προηγουμενη νυχτα και σερνομουν,αλλα χθες με το που εβαλε το πεναλτακι ο Φρυδατος ,ειχα γλαρωσει ηδη.Μιλαμε σαπισα στον υπνο.

  19. Ο/Η 4minister λέει:

    Σαν φυσιογνωμία προπονητή υποβάλλω πρόταση για τον Ντελ Μπόσκε. Που αν ήτο Έλλην το παλουκάρι θα λέγαμε πως είναι ιδιοκτήτης χασαποταβέρνας (της καλύτερης) στα Βλάχικα της Βάρης. 😛

    Σημ.Έλεγε μετά το παιχνίδι ο Σωτηρακόπουλος ότι η Ισπανία έχει να δεχτεί γκολ σε αγώνες νοκ-αουτ διοργάνωσης, μετά τους ομίλους δηλαδή, από το 2006! 😯

  20. Ο/Η Elaith λέει:

    Αυτό για τους Πορτογάλους σαν λαό το έχω ακούσει και από άλλους, ειδικά από άτομα που είχαν πάει το 2004.
    Δεν έχει τύχει να πάω στη χώρα. Πάντως 1-2 άτομα που γνώρισα από τη χώρα ήταν συμπαθέστατα.

  21. Ο/Η hi λέει:

    4μίνιστερ αν ο ντελ μπόσκε ήταν έλληνας θα ήταν ο ματζουράκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.