Η μέρα που οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έκλαιγαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα

Στο δικό μου ποδοσφαιρικό οπαδόμετρο το να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει και να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της μπροστά στα μάτια σου, μέσα στο γήπεδο σου, στο δεύτερο σου σπίτι, σ’ αυτό που μεγάλωσες και αυτό που συνδύασες με μεγάλα παιχνίδια και φημισμένους αντιπάλους, το να ακούς ήδη στα αυτιά σου την καζούρα των αιώνιων αντιπάλων σου να έρχεται αναμεμιγμένη με γέλια και ειρωνικές χροιές, το να συνειδητοποιείς ότι μια νέα, χειρότερη – κατά ένα τρόπο που ένας μη οπαδός ποτέ δεν θα καταλάβει – καθημερινότητα χτυπάει την πόρτα της ζωής σου κι εσύ δεν έχεις και πολλές επιλογές να μην της ανοίξεις, το να ακούς τη φράση “εκεί, στη Β’ εθνική” να αντηχεί στον εγκέφαλο σου δίχως σταματημό και παρ’ όλα αυτά να βρίσκεις το κουράγιο να παραμείνεις στη θέση σου και να τραγουδήσεις, αυτό το επίτευγμα, λοιπόν, τοποθετείται τόσο ψηλά που στο μυαλό μου μετατρέπεται άμεσα σε ιστορία για διήγηση, σε ποδοσφαιρικό παραμύθι, έστω και με άσχημο τέλος, σε ανάμνηση από αυτές που φυλάς μέσα σου για κάποια κατάλληλη μελλοντική στιγμή που θα το φέρει κάποια κουβέντα και θα σου δοθεί η ευκαιρία να ενημερώσεις κάποιον που δεν ξέρει ότι στις 15 Ιουνίου του 2013 οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έβλεπαν την ομάδα τους να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην 109χρονη ιστορία της και έκλαιγαν και τραγουδούσαν και χοροπηδούσαν και έκλαιγαν λίγο ακόμα και συνέχιζαν να τραγουδούν…