Ζώντας για ένα ακόμα σούπερ-κλάσικο
Οι μέρες πλησιάζουν για ακόμα ένα σούπερ-κλάσικο της Αργεντινής. Τη μάχη που χωρίζει πολλούς Αργεντίνους σε δυο στρατόπεδα, το μεγαλύτερο ντέρμπυ ίσως του κόσμου. Ως συνήθως τα τελευταία χρόνια οι μάχες αυτές λειτουργούν περισσότερο ως παρηγοριά στον άρρωστο με τις ομάδες να είναι σε μέτρια ως κακή κατάσταση με αποκορύφωμα βέβαια τον υποβιβασμό της Ρίβερ.Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με το παιχνίδι αυτό, με ιστορικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα το πιο σημαντικό πέναλτι όλων των εποχών, αλλά και με την προσπάθεια τρίτων να εξηγήσουν καλύτερα τι σημαίνει το Μπόκα-Ρίβερ όπως πρόσφατα ο Ερίκ Καντονά. Έχουμε δει φωτογραφίες, έχουμε ζήσει μέτρια ματς, έχουμε δει χορό και ετοιμαζόμαστε για ένα ματς που πιστεύω ότι θα είναι λίγο καλύτερα από τα προηγούμενα από άποψη μπάλας και ότι τουλάχιστον θα μας θυμίσει τα παλιά.
Για να ζεσταθούμε λοιπόν, ας κρατήσουμε περίπου 50 λεπτά από το χρόνο μας για να τα αφιερώσουμε σε ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για το σούπερ κλάσικο αλλά και γενικότερα για το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή. Κοιτάζοντας κατά κύριο λόγο τους οπαδούς, οπαδούς με αγάπη για τις ομάδες τους που ανταποκρίνονται πλήρως στο κλισέ “against modern football” χωρίς να έχουν όμως σχέση με όλους αυτούς τους τραμπαρίφες που πιστεύουν ότι το πραγματικό ποδόσφαιρο είναι τα πεσίματα, τα κλεμμένα πανιά και άλλες τέτοιες αηδίες. Ένας γραφικός… ανιματέρ, ένας τρελός στατιστικολόγος, μια παρέα παλιών οπαδών σε ένα καφέ, ένας πατέρας και τα γούρια του, δυο ποδοσφαιριστές και πολλές φοβερές φάτσες παρελαύνουν από το Argentina Futbol Club που έχει σκηνοθετήσει ο Χουάν Πάμπλο Ρούμπιο και παρ’ ότι δεν σε κάνει ιδιαίτερα σοφότερο, βλέπεται πολύ ευχάριστα και σε κάνει να νιώθεις ότι όντως το ποδόσφαιρο είναι σημαντικό (σε πείσμα ενός θεϊκού τυπάκου που εμφανίζεται προς το τέλος και ίσως είναι ένας από τους ελάχιστους Αργεντίνους που δεν γουστάρουν μπάλα).
