Το ποδόσφαιρο στα καλύτερα του

Ένα κουβάρι οι παίκτες της Μπόκα να πανηγυρίζουν στο κέντρο του Μονουμεντάλ την ίδια ακριβώς στιγμή που στις κερκίδες αρκετοί οπαδοί της Ρίβερ τραγουδούν ένα δικό τους τραγούδι, ένα μικρό χαρούμενο πανηγύρι στο εσωτερικό ενός μεγαλύτερου θλιμμένου πανηγυριού – γιατί στην τελική και με μια πιο ψύχραιμη ματιά το παιχνίδι από μόνο του είναι ένα πανηγύρι, μια έκρηξη ζωντάνιας, μια μικρή γιορτή της ζωής -, παίκτες που χοροπηδάνε και τραγουδάνε ένα οπαδικό σύνθημα που πικάρει τους αντιπάλους μνημονεύοντας τον πρόσφατο υποβιβασμό τους, παίκτες που γνωρίζουν που παίζουν, που ξέρουν όλα τα λόγια, τις λέξεις που έχουν γράψει απλοί ανώνυμοι οπαδοί της Μπόκα, οπαδοί που λείπουν από το κάδρο, καθώς οι μετακινήσεις έχουν απαγορευτεί, αλλά είναι ουσιαστικά εκεί χάρη στην έμπνευση τους, μια ευχάριστη και απροσδόκητη εναλλαγή ρόλων κάτω πάντα από το πέπλο της ομάδας σαν γενικότερο σύνολο, οπαδοί της Ρίβερ στην κερκίδα που έχουν χάσει ένα ντέρμπι μέσα στο σπίτι τους, που έχουν πικραθεί ξανά, που βλέπουν τους υπεύθυνους για την ήττα αυτή να χοροπηδάνε μπροστά στα μάτια τους και ταυτόχρονα να τους υπενθυμίζουν τον υποβιβασμό τους σε μια κατάσταση που αγγίζει τα όρια της πρόκλησης ενός μέσου ανθρώπου, οπαδοί που παρ’ όλα αυτά παραμένουν στις θέσεις τους, κουνάνε τις σημαίες τους και τραγουδάνε ένα δικό τους σύνθημα γιατί η πραγματική υποστήριξη δεν φαίνεται στις χαρές αλλά στις λύπες, μερικά δευτερόλεπτα οπτικοακουστικής ποδοσφαιρικής μαγείας, μαγεία βγαλμένη από ρομαντική εξιστόρηση του Εντουάρντο Γκαλεάνο, το πλάνο που δείχνει από χαμηλά τους παίκτες και στο βάθος τους οπαδούς το οποίο συνοδεύεται από δυο διαφορετικούς ήχους συνθημάτων, το ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να είναι, η πιο όμορφη εικόνα που έχω δει από τότε που κάποιοι ερασιτέχνες από την Ταϊτή μου είχαν υπενθυμίσει ότι όλα στη ζωή είναι σχετικά.