Ωδή στον Γκαΐθκα Μεντιέτα

65240

Μια από τις αγαπημένες μου ποδοσφαιρικές ομάδες ήταν η Βαλένθια του τέλους των 90s. Μια ομάδα που δυστυχώς δεν κατάφερε να πάρει τους τίτλους που άξιζε, αλλά αγαπήθηκε πολύ από αρκετό κόσμο για το καλό ποδόσφαιρο που έπαιζε και ορισμένους πολύ μεγάλους ποδοσφαιριστές που είχε στο ρόστερ της. Ένας από τους λιγότερο τραγουδισμένους παίκτες εκείνης της εποχής ήταν ο ξανθοχαιτέος Γκαΐθκα (ή Γκαΐσκα ανάλογα από πούθε κρατάει η σκούφια σου) Μεντιέτα, ένας παίκτης που είχε το seal of approval κάθε σωστού χαφ, την γνωστή “μπαλαδοελιά” που όπως έχουμε τονίσει και παλαιότερα είναι σημάδι μεγάλου παίχτου όπως ο Αϊμάρ κι ο Μίροσλαβ Οκόνσκι (τα επαναλαμβάνω για όσους άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους).

Ο Μεντιέτα ήταν ένα από τα πρώτα χαφ μιας καινούριας εποχής που δεν χώριζε σε αυτούς που έκοβαν με τάκλιν στην καρωτίδα και τους άλλους που ήταν ντελικάτοι και μάρκαραν με τα μάτια. Ο Σωτήρης (μια που από αυτό σημαίνει το μικρό του) ήταν ένα μαύρο σκυλί του πολέμου αμυντικά και ένας αρκετά δημιουργικός παίκτης, αλλά και εκτελεστής μπροστά. Αυτό που ίσως αρκετοί δεν γνωρίζουν είναι ότι παρ’ ότι προερχόταν από πατέρα ποδοσφαιριστή, ο Μεντιέτα ήταν αθλητής στίβου και μάλιστα δρομέας, κατέχοντας και εθνικό ρεκόρ στα 2 χιλιόμετρα (που πρώτη φορά ακούω ότι τα τρέχουν). Ο ίδιος σε συνεντεύξεις του τονίζει ότι ήταν κατά κύριο λόγο ψιλο-άμπαλος και απλά καλός αθλητής. Μεταξύ 14 και 16 ετών είχε κόψει την μπάλα και απλά έτρεχε και όταν αποφάσισε να ξαναγυρίσει στο ποδόσφαιρο ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του σαν έναν ποδοσφαιριστή που έτρεχε, κάλυπτε χώρους και έδινε απλές πάσες (ότι κάνει το 85% των Ελλήνων αμυντικών χαφ με λίγα λόγια). Ακόμα κι οι φίλοι του γελούσαν όπως ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του και όμως πάλεψε, δούλεψε και βελτιώθηκε σε τρομερό βαθμό και τεχνικά.

Το πόσο καλύτερος έγινε, φάνηκε όταν από εκεί που είχε 4 γκολ σε 4 σεζόν, έβαλε συνολικά 41 στις τρεις τελευταίες του σεζόν στη Βαλένθια, ίσως με αποκορύφωμα το πανέμορφο γκολ στον τελικό του Κόπα ντελ Ρέι του 1999 απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης με συμπαίκτες τους αιώνιους έφηβους Ανγκλομά-Καρμπόνι, τον Σαντιάγο Κανιθάρες στο τέρμα και άλλες μορφές όπως ο Μίροσλαβ Τζούκιτς και ο Κλαούντιο Λόπες. Ο πρώτος τίτλος της Βαλένθια μετά από 20 χρόνια ήταν η αποθέωση μιας ομάδας που απέκλεισε αρχικά την Μπαρσελόνα με 2-3 στο Καμπ Νου (με τον Μεντιέτα να βάζει μια απίστευτη γκολάρα) και 4-3 στο Μεστάγια, ενώ στα ημιτελικά διέλυσε τη Ρεάλ Μαδρίτης με 6-0 στο Μεστάγια σε μια νύχτα ονειρική για τις νυχτερίδες με τον Μεντιέτα να βάζει το 6ο. Το 3-0 στον τελικό με την Ατλέτικο ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα για ένα από τα πιο “αντρικά” κύπελλα όλων των εποχών με τον Μεντιέτα να είναι μαζί με τον Λόπες οι στυλοβάτες της ομάδας του Ρανιέρι.

goal-mendieta2

Το τούβλο του Μεντιέτα στο Καμπ Νου

Ο Μεντιέτα στη συνέχεια σήκωσε και το Σούπερ Καπ με προπονητή πλέον τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ με ένα φοβερό 3-3 μέσα στο Καμπ Νου. Αυτό όμως που δεν μπόρεσε να καταφέρει ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ. Μια φορά απέναντι στην Ρεάλ όπου και η Βαλένθια διαλύθηκε και μια φορά απέναντι στους αντιπαθητικούς Γερμανούς της Μπάγερν όπου στα πέναλτι λύγισε. Όχι βέβαια ο Γκαΐθκα που σκόραρε με πέναλτι και στην κανονική διάρκεια, αλλά και στην ψυχοβγαλτική διαδικασία μετά την παράταση. Δυο μεγάλες απογοητεύσεις για μια ομάδα που έφτασε δυο σερί φορές στην πηγή, αλλά δεν ήπιε ποτέ νερό.

Colinas-azules_134

Ήταν η περίοδος ευτυχίας του Μεντιέτα που εκτός από σούπερ αγαπημένο χαφ ήταν και DJ. “Είναι το πάθος μου. Ο κολλητός μου στη Βαλένθια είχε δισκάδικο και έπαιζε μουσική σε μαγαζιά. Αν παίζαμε το Σάββατο, μετά τον αγώνα θα πήγαινα κρυφά, συνήθως φορώντας κάποιο καπέλο και θα έπαιζα μουσική. Ήταν η διέξοδός μου. Δεν έχω κάποια σετ-λιστ έτοιμη. Κουβαλάω τους δίσκους μου υπολογίζω ποια τραγούδια θα βάλω στην αρχή και μετά πάω ανάλογα με τη διάθεση του κόσμου. Σαν το ποδόσφαιρο που πρέπει σε κλάσματα του δευτερολέπτου να αποφασίσεις για μια πάσα, έτσι κι όταν διαλέγεις το επόμενο τραγούδι“. Ο Μεντιέτα συνεχίζει να παίζει μουσική, κυρίως στην Αγγλία όπου και είναι σχολιαστής του ισπανικού πρωταθλήματος στην τηλεόραση, αυτή τη φορά χωρίς να κρύβει την πλούσια ξανθιά χαίτη του, την οποία άλλωστε έχει κόψει.

Εκεί κάπου όμως ήρθε η φυγή από τη Βαλένθια και η πορεία του μακρυά από τις θέσεις των κορυφαίων όλων των εποχών. Ο Μεντιέτα ήταν για μένα σαν μια μπάντα που βγάζει ένα φοβερό άλμπουμ (όχι one hit wonder, ολόκληρο σούπερ άλμπουμ) και λες “εδώ είμαστε, θα μιλάμε για χρόνια γι’ αυτούς” και μετά έρχεται μια αδικαιολόγητη πτώση (σαν να θυμάμαι τους Bush ή τους Six By Seven). Έτσι κι ο ξανθομπάμπουρας θα είναι για πάντα στις καρδιές μας ο Μεντιέτα της Βαλένθια, με μια ανεξήγητα μέτρια πορεία στη συνέχεια. Όταν το 2001 η Λάτσιο πλήρωσε ένα καράβι χρήματα για να τον πάρει, όλοι λέγαμε ότι βρήκε χαφάρα για πολλά χρόνια. Δυστυχώς όμως η παρουσία του στην Ιταλία ήταν απογοητευτική. Ο ίδιος αρκετά χρόνια μετά δήλωνε ότι δεν τον επηρέασε το χρηματικό ποσό, ούτε ένιωθε κάποιο βάρος για να αποδείξει κάτι. Πιστεύει ότι απλά δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί, να παίξει σερί παιχνίδια, να πάρει αρκετές ευκαιρίες σε ένα κλαμπ που με τον Σέρτζιο Κρανιότι τότε ζούσε τις… τελευταίες μέρες της Πομπηίας πριν την τελική καταστροφή μετά το φαγοπότι. Η ατμόσφαιρα ήταν απολύτως διαφορετική στη Ρώμη σε σχέση με τη Βαλένθια.

https://www.youtube.com/watch?v=LyI6XUBzCOk

Η επιστροφή στην Ισπανία και την Βαρκελώνη τού έφερε συνεχή παιχνίδια, αλλά σε μια κακή Μπαρσελόνα που τερμάτισε μόλις 6η εκείνη τη σεζόν χάθηκε στη γενική μετριότητα. Κέρδισε όμως πολλά από την συνύπαρξή του με τον Λουίς φαν Χάαλ για τον οποίο μιλάει με τα καλύτερα λόγια. Και μετά, μετά ήρθε το κεφάλαιο Μίντλεσμπρο και Αγγλία, που κοιτάζοντάς το σήμερα δεν ήταν άσχημο, απλά δεν ήταν και σούπερ. Ο Μεντιέτα πείστηκε από το πρότζεκτ του Στιβ ΜακΛάρεν και έγινε μέλος μιας εξαιρετικής Μπόρο που σήκωσε ένα Λιγκ Καπ και κυρίως έφτασε στον τελικό του ΟΥΕΦΑ σε μια πορεία που ξεκίνησε το καλοκαίρι με αντίπαλο την Ξάνθη και τελείωσε στον χαμένο τελικό από την Σεβίλλη (χωρίς τον Μεντιέτα που έπαιξε σε συνολικά έξι παιχνίδια στη διοργάνωση). Οι τραυματισμοί όμως είχαν γίνει συχνοί, ο πρώην συμπαίκτης του Σάουθγκέιτ δεν τον υπολόγιζε και πολύ και τελικά ο Μεντιέτα αποφάσισε το 2007 να σταματήσει μια καριέρα που ξεκίνησε ονειρικά, έφτασε γρήγορα στην κορύφωση, αλλά σύντομα έπεσε κατακόρυφα. Είναι άγνωστο τι θα γινόταν αν ο Μεντιέτα είχε μείνει για πάντα στην Βαλένθια, η οποία συνέχισε να είναι εξαιρετικά ανταγωνιστική μετά τη φυγή του και να κατακτά τίτλους. Ο ίδιος πάντως μιλώντας πριν μερικά χρόνια δεν έδειξε να στενοχωριέται:

“Ξέρεις πόσα παιδιά έχουν όνειρο απλά να γίνουν ποδοσφαιριστές, εγώ έπαιξα στην Λα Λίγκα, τη Σέριε Α, την Πρέμιερ Λιγκ, το Τσάμπιονς Λιγκ και το Μουντιάλ και κέρδισα και τίτλους. Έπαιξα σε ντέρμπι Ρόμα-Λάτσιο, Μπαρσελόνα-Ρεάλ και έχω απίστευτες αναμνήσεις. Για όλα αυτά, δεν μετανιώνω για τίποτα που συνέβη”

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αγγλικό πρωτάθλημα, Ισπανικό πρωτάθλημα, Ιταλικό πρωτάθλημα, Προσωπογραφίες

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Θα Μας Περάσει Χειρουργείο

Η διαιτησία είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης στην Ελλάδα ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Κοράκια, γκρι, αλήτες, χειρούργοι, είναι κλασικοί χαρακτηρισμοί. Εγώ, όπως έχω ξαναγράψει, θεωρώ ότι η διαιτησία παίζει ένα ρόλο κοντά στο 15-20% σε ένα ματς και της δίνεται πολύ περισσότερη σημασία και προβολή από όση αξίζει. Η κουβέντα για τη διαιτησία επίσης γιγαντώνεται […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

18 σχόλια σχετικά με το “Ωδή στον Γκαΐθκα Μεντιέτα”

  1. Ο/Η gargaduaaas λέει:

    Βαλένθια και Λιντς εκείνα τα χρόνια ήταν δύο ομάδες που λατρεύτηκαν από όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Πραγματικά κρίμα για εκείνη τη Βαλένθια που δεν έφτασε στην κατάκτηση ενός Τσάμπιονς Λιγκ.

    Απ’τον τελικό της Μπόρο δε θα ξεχάσω ποτέ πως για κάθε τέρμα που έτρωγαν οι Άγγλοι ο Στηβ ΜακΛάρεν έβγαζε αμυντικό ή μέσο και έβαζε σέντερ φορ. Τεράστιος απλά.

  2. Ο/Η LEKES λέει:

    Six By Seven… respect

  3. Ο/Η Costas λέει:

    Πω ρε elaith..συγκινηση πρωινιατικα..μεντιετα και βαλενθιαρα ειχαν σημαδεψει την παιδικη μου ηλικια..δεν εχανα παιχνιδι..τι ομαδαρα και μπαλαρα επαιζε τοτε.. τεραστιος κανιθαρες,αλμπεδα,ανγκουλο,ανγκλομα,καρμπονι,πελλεγκρινο,κλαουντιο λοπεζ,μπαραχα,κιλι γκονζαλες,αιμαρ,αγιαλα και αλλοι..εκλαιγα με μαυρο δακρυ μετα τον τελικο του σανσιρο… Μακάρι να ξαναφτιαξει τοσο καλη ομαδα και να ολοκληρωσει το γηπεδο..Σε σωστο δρόμο δείχνει να βρίσκετια..Amunt valencia !!!

  4. Ο/Η makattacks λέει:

    Τι αριστερή πλευρά εκείνη η Βαλένθια, κατέβαιναν κατά κύματα…

  5. Ο/Η GiannisIce λέει:

    Και Χαβιέρ Φαρινός μην ξεχνάς. 😀

    Παιχταράς και αντιήρωας ο Μendieta, όλο και λέγαμε ότι θα αναστηθεί χρόνο με το χρόνο, αλλά τελικά ποτέ δεν ξαναέπιασε την απόοση που είχε στη Βαλένθια.

    Χαρακτηριστική και η αμυντική της γραμμή με τον Πελεγκρίνο να είναι 33-34, Ανγκλομά-Τζούκιτς 37-38 και τον Καρμπόνι στα 40.

    Λίγο πριν ξεπεταχτεί και η άλλη λατρεία, ο Βιθέντε, που επίσης τον κατέστρεψαν οι τραυματισμοί.

    Και η προ-Αμπράμοβιτς Chelsea μεγάλη αγάπη εκείνα τα χρόνια με Wise, Poyet, Flo, Hasselbaink, Le Saux, Babayaro, Deschamps, Di Matteo, Zola κλπ.

  6. Ο/Η salalah λέει:

    Λίγο υπερεκτιμημένος, απέτυχε απολύτως σε όποια ομάδα πήγε μετά την Βαλένθια. Μάλλον είχε κουμπώσει εξαιρετικά σε εκείνη την ομάδα με αποτέλεσμα να φαίνεται καλύτερος απ’ όσο στην πραγματικότητα ήταν.
    Κλείνοντας η Βαλένθια του Ρανιέρι ήταν η πιο ωραία ομάδα για να την βλέπεις, αλλά η καλύτερη Βαλένθια ήταν αυτή του Μπενίτεθ στην οποία και δεν αγωνίστηκε ο Μεντιέτα.

  7. Ο/Η gargaduaaas λέει:

    Απίστευτο ποδόσφαιρο εκείνη η Βαλένθια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Κλαούντιο Λόπεζ να κάνει δύο ποδιές στον Πουγιόλ πάνω στη γραμμή ; Εγώ όχι.

    Συμφωνώ πάντως με salalah. Είχε δέσει το γλυκό ωραία. Το ίδιο ισχύει και για τη Λιντς της ίδιας περιόδου. Πλην του Φέρντιναντ όλοι οι αλλοι όταν έφυγαν δεν έκαναν μεγάλα πράγματα.

    Ο Μεντιέτα ήταν ο Λι Μπόγιερ της Βαλένθια.

  8. Ο/Η Elaith λέει:

    Τι άλλο θα διαβάσω θέμου…

    Πέρασε έξω ρε, Ο Λι Μπόγιερ λέει.

    Του Μπενίτεθ ήταν πιο σφιχτή ομάδα και είχε κακές επιλογές σε επιθετικούς όπως ο Κάριου. Του Ρανιέρι γενικά ήταν λίγο πιο run n gun. Όσα βάλουμε και όσα φάμε.

  9. Ο/Η inhalexhale λέει:

    Κάντε κι ένα για την Ντεπορτίβο της 4άρας στη Μίλαν να γουστάρουμε.

  10. Ο/Η GiannisIce λέει:

    Ακριβώς, η Βαλένθια του Μπενίτεθ ήταν πιο επιτυχημένη, αλλά έπαιζε ποδόσφαιρο Μπενίτεθ.

    Υπερτιμημένος ή όχι, ε, δεν ήταν και Λι Μπόγιερ, ούτε Εϊρικ Μπάκε.

    Για τους άλλους της χρυσής γενιάς της Λιντς που λες, ο Viduka συνέχισε σε καλούς ρυθμούς, ενώ ο Dacourt δεν έκανε άσχημη καριέρα. Ο Woodgate έφτασε μέχρι τη Ρεαλ. Αλλά τα έτερα δύο μέλη της μαγικής τριάδας μπροστά, Alan Smith και Harry Kewell είναι από τους μεγαλύτερους άτυχους από πλευράς τραυματισμών. Το ταλέντο υπήρχε και για τους δύο να κάνουν καριέρα σε United και Liverpoool, δεν ήταν όμως γραφτό.

    Μην ξεχνάμε βέβαια και τον Νίκο Παπαδόπουλο της Βρετανίας, τον Ian Harte και το αριστερό του πόδι.

    Νομίζω εκείνη η τετραετία 1999-2003 πρέπει να είναι η πιο ποικιλόμορφη και ενδιαφέρουσα ever στην ιστορία του Champions League.

  11. Ο/Η GiannisIce λέει:

    Inhalexhlae, για το παιχνίδι που μιλάς πάντως, ο Pirlo στην αυτοβιογραφία του υποστηρίζει ότι κάτι βρωμούσε.
    Sore loser πιθανότατα, γιατί μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με θύμα μια αδιανόητα καλή Μίλαν.
    Απλά το καταθέτω.
    Επίσης η εν λόγω αυτοβιογραφία είναι συμπαθής.

  12. Ο/Η gargaduaaas λέει:

    Δεν μπορείτε να πιάσετε το νόημα φορ Γκαντς σέηκ. Ο Γουντκέητ στη ρεάλ ήταν κάκιστος (και άτυχος). Ο Βίντουκα στη Νιουκάστλ ήταν κακός. Ο Σμιθ μέτριος και άτυχος και οι περισσότεροι και των δύο ομάδων μετά τις Λιντς και ΧαΒαλένθια έκαναν μέτριες σαιζόν.

    Ο Μπόγιριερ είχε ψηφιστεί mvp στη Λιντς και μετά τη φυγή του ήταν πάντα μέτριος. Το ίδιο ισχύει και για το Μεντιέτα. Αυτό εννοούσα βρε παλικάρια. Σαν παίκτες ο Άγγλος ήταν κάτω απ’ τον Ισπανό βάσει ταλέντου και ποιότητας ακόμα και ο Γεωργούντζος θα μπορούσε να το καταλάβει αυτό.

  13. Ο/Η salalah λέει:

    Εκείνη την εποχή, αρχές των 00’s, στο UCL έπαιζαν και 2 γύρους ομίλων. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Ολόκληρο το φθινόπωρο έπαιζαν κάθε εβδομάδα 3 αγώνες και τον χειμώνα πάλι το ίδιο. Επιπλέον δεν υπήρχαν super teams με 18 παίκτες πρώτης γραμμής όπως σήμερα (Ρεάλ, Μπάγερν, Μπαρτσελόνα, Τσέλσι κτλ) και φαινόμενα να πηγαίνει η τάδε ομάδα αήττητη σε όλες τις διοργανώσεις για 6 μήνες ήταν σπάνια. Έπαιζε σπουδαίο ρόλο η φυσική κατάσταση, να κάνεις πρωταθλητισμό ήταν δύσκολο.
    Πάντως ότι όλοι οι παίκτες της Βαλένθια που πήραν μεταγραφή -Μεντιέτα, Πιόχο Λόπες, Φαρινός, Κίλι Γκονζάλες, Χεράρδο κτλ- απέτυχαν παταγωδώς στη συνέχεια είναι ένα γεγονός.

  14. Ο/Η Elaith λέει:

    Ο Κλαούντιο Λόπες νομίζω ήταν καλός στην Λάτσιο, τουλάχιστον σε κανά δυο σεζόν. Απλά είχε αρκετούς τραυματισμούς.

  15. Ο/Η gargaduaaas λέει:

    Πολύ σωστός και ο Salalah και ο Elaith στο τελευταίο σχόλιο.

  16. Ο/Η Bill λέει:

    Αν τον αφηνε ο Ραουλ να εκτελεσει (ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ) το πέναλτι στην 8αδα με την Γαλλία στο Euro 2000, θα ειχα στησει αγαλμα του στο σπίτι μου!Μεγάλε Gaizka!!

  17. Ο/Η Ambrose λέει:

    Μια χαρά παίκτης ήταν ο ισπανός, λιγότερο καλός όμως απο ότι μας αρέσει να φανταζόμαστε και με αισθητά λιγότερη δίψα για ποδόσφαιρο μετά τη φυγή του απο τη Βαλένθια. Και η σφαγή της εθνικής του στο μουντιάλ της κορέας τον ξενέρωσε αισθητά.

  18. Ο/Η BernardYaoKumordzi λέει:

    Το έκτο γκολ στο ματς με τη Ρεάλ είναι ο Μεντιέτα συμπικνωμένος σε πέντε δευτερόλεπτα. Μεγάλη λατρεία και χαιτικό που λείπει σήμερα από τα γήπεδα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.