Μια ιστορία τυφλής οπαδικής πίστης

AubreyDyson2

Ζώντας σε μια κοινωνία όπου πλέον, σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις της, κανόνας είναι το άσχημο ή, ακόμα συνηθέστερα το γελοίο, το να διηγηθείς μια ωραία οπαδική ιστορία είναι δύσκολο, στα όρια του οξύμωρου. Εκτός αν η γνώμη σου για το ωραίο περιλαμβάνει επιθέσεις με γκαζάκια σε οπαδικούς συνδέσμους του εχθρού ή μαγαζιά διαιτητών που μας αδίκησαν, ραντεβού οπαδικών στρατών για ένδοξες μάχες, πεσίματα σε δημοτικά συμβούλια που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ομάδας-αρρώστιας μας, άλουστους χούλιγκαν-tv stars-επιβήτορες των μανάδων των αντιπάλων τηλεθεατών, και δεν συνεχίζω τη λίστα γιατί ήδη νιώθω επικίνδυνη άνοδο γαστρικών υγρών προς τον λάρυγγα.

Ευτυχώς υπάρχει και το διαδίκτυο, στο οποίο μπορείς να αλιεύσεις οπαδικές ιστορίες ενός άλλου μακρινού κόσμου, όπως αυτός του Αγγλικού ποδοσφαίρου για παράδειγμα, ιστορίες χωρίς τίγρεις και δράκους, στις οποίες μπορεί ενίοτε να πρωταγωνιστήσει κάποια σαν την Όντρεϊ Ντάισον, μια 90χρονη γριούλα που δεν έχει χάσει κανέναν εντός έδρας της Γέοβιλ τα τελευταία 17 χρόνια. Λεπτομέρεια: Η συγκεκριμένη γριούλα-οπαδός είναι τυφλή εδώ και 20 χρόνια.

AubreyDyson

Ήταν το 1997 όταν έχασε τον άντρα της, ο οποίος τη βοηθούσε να κυκλοφορεί στον έξω κόσμο, και ο γιος της ο Νάιτζελ, της πρότεινε για πρώτη φορά να πάνε μαζί στο γήπεδο, βλέποντάς το σαν μια διέξοδο για να κρατήσει τη μητέρα του ενεργή. Ο άντρας της ήταν οπαδός της Γέοβιλ οπότε η Όντρι δέχτηκε. Την εντυπωσίασε μάλιστα τόσο η ατμόσφαιρα του γηπέδου και η ένταση της κερκίδας όταν σκόραρε η ομάδα, που αποφάσισε να παρακολουθήσει όλα τα εντός έδρας παιχνίδια εκείνης της σεζόν, ενώ την επόμενη χρονιά προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, αγοράζοντας εισιτήριο διαρκείας. Κι αν το “παρακολουθήσει” μοιάζει οξύμωρο για κάποιον που δεν μπορεί να δει, η ίδια δεν φαίνεται να πτοείται. Κάθεται με τα ακουστικά της ακούγοντας από το ράδιο την περιγραφή των αγώνων, ενώ παράλληλα χαίρεται την ατμόσφαιρα γύρω της, βιώνοντας το παιχνίδι με τον δικό της μοναδικό, παράξενο για πολλούς αλλά απολαυστικό για την ίδια, τρόπο, έχοντας κερδίσει, όπως είναι φυσικό, τη συμπάθεια των υπόλοιπων οπαδών, οι οποίοι είναι πάντα πρόθυμοι να τη βοηθήσουν.

Στην Ελλάδα βέβαια οι οπαδοί τυφλώνονται κυρίως από το οπαδικό μίσος που τους οδηγεί συνήθως σε αξιόποινες πράξεις, οπότε η ιστορία μιας οπαδού που τυφλώθηκε από γλαύκωμα (τι λούζερ θε μου) και απλά αποφάσισε να παρακολουθεί την αγαπημένη της ομάδα φτάνοντας πλέον στα 90 της, ηλικία κατάλληλη μόνο για να πεθάνει ή να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μοιάζει απίστευτη, στα όρια του γραφικού. Ίσως και να είναι, και αυτός πιθανότατα είναι ο λόγος που τη διαβάζετε μόνο στο sombrero.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αγγλικό πρωτάθλημα, Ιστορίες για το τζάκι

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Όχι στο ποδόσφαιρο δοκιμαστικού σωλήνα

Το χθεσινό Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι ήταν ένα μέτριο και κυρίως νερόβραστο παιχνίδι. Με κινέζικες διαφημίσεις στο γήπεδο και μέτριο ποδόσφαιρο μου θύμισε πίτα γύρο από αλυσίδα φραντσάιζ. Κάτι που εμφανισιακά με την πρώτη ματιά είναι γύρος, αλλά δεν έχει ούτε τη γεύση του, ούτε σου δίνει την απόλαυσή του. Για να αναπληρώσουμε λοιπόν τη χθεσινή μέτρια […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μια συγκινητική επιστροφή

Κάπου στα ανατολικά της Τσεχίας, στην πόλη Μπρνο, βρίσκεται το γήπεδο ‘Ζα Λουζανκάμι’, χωρητικότητας 50.000 θεατών. Το ‘Λουζάνκι’, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, αποτελούσε την έδρα της τοπικής Ζμπροϊόφκα Μπρνο για αρκετές δεκαετίες. Σ’αυτό έζησε και τη μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της, το 1978 όταν και κατέκτησε το μοναδικό της πρωτάθλημα. Το 2001 όμως η ομάδα […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το “Μια ιστορία τυφλής οπαδικής πίστης”

  1. Ο/Η Nick λέει:

    ποσο σας πονανε οι ελληνες οπαδοι?
    Γραφετε για μια αγγλιδα γιαγιουλα και κραζετε τους ελληνες.
    Με κραζεις? Σομπρερο με θαυμαζεις!

  2. Ο/Η c0n_An λέει:

    @Nick Ναι

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.