Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Μια ωδή στο αίμα του Τζιόρτζιο Κιελίνι

Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη. Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει τόσες πολλές φορές ώστε ακόμα και ο πιο πεισματάρης αντιρρησίας να βαρεθεί να μπει σε διαδικασία λογομαχίας μαζί μας πάνω σ’αυτό το θέμα. Βέβαια δεν είναι πάντα καλή τέχνη (άλλωστε όλες οι τέχνες είναι γεμάτες κακές στιγμές, όπως για παράδειγμα αυτός ο πίνακας αυτή η γραμμή του Μιρό την οποία αντικρίζεις στο μουσείο του στη Βαρκελώνη και μόλις αντιλαμβάνεσαι ότι δεν την έκανε απλά για να δοκιμάσει το μολύβι του αναρωτιέσαι γιατί δεν έδωσες τα λεφτά της εισόδου σε εκείνον τον χαριτωμένο σαλτιμπάγκο στη Ράμπλας που ντυμένος από τα παπούτσια μέχρι τα δόντια σαν τον Ροναλντίνιο έκανε τρελά κολπάκια με τη μπάλα) και φυσικά δεν είναι μόνο τέχνη.

Αυτή είναι όμως και η μαγεία του, ότι είναι πολλά πράγματα που πλαισιώνουν μια απίστευτα απλοϊκή βάση που λέει ότι κάποιοι τύποι κυνηγάνε στα χορτάρια ένα τόπι. Έχει στοιχεία μάχης, έχει κανονικούς ηρωισμούς, έχει βρωμιά, έχει παραδείγματα ηλιθιότητας, έχει κωμικά στοιχεία και πολλά ακόμα που δεν είναι η ώρα τους να αναλύσουμε.

chiellini_bl2

Με τέτοια ποικιλομορφία είναι πολύ φυσικό να υπάρχει και μια πληθώρα ανθρώπινων κατηγοριών στις οποίες συγκαταλέγεται κάθε ποδοσφαιριστής ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του. Για κάθε ποδοσφαιριστή καλλιτέχνη ή αρτίστα που υμνούμε φυσιολογικά με κάθε ευκαιρία υπάρχει ένας άλλος που κάνει το παιχνίδι ενδιαφέρον για κάποιον τελείως διαφορετικό λόγο. Έτσι, για κάθε Μέσσι υπάρχει ένας Μαστσεράνο, για κάθε Ινιέστα υπάρχει ένας Πουγιόλ και για κάθε Πίρλο υπάρχει ένας Κιελίνι.

Η εικόνα που ο αιματοβαμμένος Τζιόρτζιο, με το κεφάλι μπανταρισμένο και τη φανέλα λερωμένη με αυθεντική ανθρώπινη κοκκινάδα για πολλοστή φορά, κάνει χαρακτηριστικό νόημα με το χέρι στον Κριστιάνο Ρονάλντο ότι μιλάει πολύ έχει πάρει ήδη θέση στις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που όσοι έχουν αδυναμία στην ιδιαίτερη κουλτούρα της Λατινικής Αμερικής βάζουν στις ψηλότερες θέσεις των αγαπημένων τους αναμνήσεων από το περσινό απολαυστικό Μουντιάλ το σκηνικό κατά το οποίο ο γιατρός της ομάδας λέει στον άσχημα χτυπημένο Αλβάρο Περέιρα ότι για το καλό του πρέπει να γίνει αλλαγή και ο Ουρουγουανός με την αφέλεια/χαζομάρα/τρέλα (ας επιλέξει ο καθένας ό,τι νομίζει) που τον διακατέχει εκείνη τη στιγμή, του εξηγεί πιθανόν ότι σέβεται τις γνώσεις του, τα πτυχία του και όλη την ιατρική επιστήμη αλλά για να εγκαταλείψει ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι θα πρέπει να τον κουβαλήσουν τέσσερις. Και να φοράνε μαύρα.

chiellini_bl4

Ο Τζιόρτζιο Κιελίνι ξέρει πολύ καλά πως δεν έχει ούτε το μισό από το ταλέντο κάποιων συμπαικτών του. Αλλά όλοι οι οπαδοί των ομάδων στις οποίες έχει παίξει ξέρουν το ίδιο καλά στο τέλος κάθε αγώνα ότι έδωσε τα πάντα, και λίγα παραπάνω από τα πάντα, για να τιμήσει τη φανέλα που φοράει και να δικαιολογήσει τα λεφτά που παίρνει.

Μια σχετική έρευνα λογικά θα μας αποκαλύψει ότι έχουμε δει περισσότερες φορές το αίμα του Κιελίνι απ’όσες έχουμε δει το αίμα του πολυαγαπημένου Στιβ Μπουσέμι, που σκοτώνεται σχεδόν σε κάθε ταινία που παίζει. Αν ο Κουέντιν Ταραντίνο ήταν ποδοσφαιρόφιλος, είναι σχεδόν σίγουρο ότι πάνω από το κρεβάτι του θα είχε αφίσα με τον ματωμένο Ιταλό να κοιτάει αγριεμένος τους παίκτες της Ρεάλ. Επίσης, κάτι μας λέει ότι ο φροντιστής της Γιουβέντους βάζει στο τέλος κάθε αγώνα ξεχωριστό πλυντήριο για τα ρούχα του μαχητή Τζιόρτζιο. Αν ποτέ δημιουργηθεί κάποιο ολοκληρωμένο λεξικό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου το «αίμα του Κιελίνι» θα έχει σίγουρα τη δική του καταχώρηση, δίπλα στο «χέρι του Ντιέγκο», τη «ντρίπλα του Ρεδόνδο», τα «δόντια του Σουάρες», τον «γιακά του Καντονά» και τη «φόρμα του Κίραλι».

Κι ακόμα και ούτε ένα γκολ να μην είχε σκοράρει στην καριέρα του (που έχει σκοράρει και μάλιστα πολλά για αμυντικός) και ούτε έναν τίτλο να μην είχε πανηγυρίσει, θα μπορούσε για να πείσει κάποιον για την προσφορά του στο ποδόσφαιρο να του δείξει μόνο ένα μικρό βίντεο. Ένα βίντεο με τα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα με τη Ρόμα το 2011.

Τότε που κλασικά το αίμα έτρεχε ασταμάτητα από το πολύπαθο κεφάλι του, ο φιλότιμος διαιτητής προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι πρέπει να βγει έξω για να εκτελεστεί το τελευταίο στημένο του αγώνα και ο Κιελίνι έβγαζε κραυγές απόγνωσης και καθόταν αγανακτισμένος στο χορτάρι, αρνούμενος να εγκαταλείψει τη μάχη στο πιο κρίσιμο σημείο της για λίγο αιματάκι.

Αντί επιλόγου:


Αντί υστερόγραφου:

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Champions League, Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις, Προσωπογραφίες

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Ο χασογκόλης που σκοράρει ακατάπαυστα

Ιούλιος του 2016. Το Euro και το Κόπα Αμέρικα έχουν ολοκληρωθεί και οι ποδοσφαιριστές απολαμβάνουν τις τελευταίες μέρες των διακοπών τους πριν την έναρξη της προετοιμασίας. Την ίδια ώρα που σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι (και όχι μόνο) παίκτες λιάζονται σε μια παραλία σε κάποιο εξωτικό θέρετρο, κάνουν ταξίδια αναψυχής στις ΗΠΑ με τα προσωπικά τους […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ανταμοιβή των oπαδών

Κρασνοντάρ, κάπου στο νοτιοδυτικό κομμάτι της Ρωσίας κοντά στην Μαύρη θάλασσα. Πληθυσμός περίπου 700 χιλιάδες νοματαίοι. Μέσα σε όλα έχει και ποδοσφαιρική ομάδα από το 2008 η οποία σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να βγει και στην Ευρώπη. Την Πέμπτη το βράδυ αντιμετώπιζε την Έβερτον. Η απόσταση από το Λίβερπουλ περίπου 3000 χιλιόμετρα (σε ευθεία). Πεντακόσιοι […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

1 σχόλια σχετικά με το “Μια ωδή στο αίμα του Τζιόρτζιο Κιελίνι”

  1. Ο/Η Ζάχος_Δόγκανος λέει:

    Ο Κιελίνι είναι φοβερός αμυντικός και βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο εδώ και χρόνια. Δυνατός, γρήγορος, μαχητικός με απίστευτα προσόντα. Θυμίζει πολύ τους παλιούς και λατρεμένους αμυντικούς που πάνε να τους εξαφανίσουν από το σύγχρονο ποδόσφαιρο.
    Όταν θέλω να δω αμυντικό, θέλω να δω έναν Κιελίνι να βάζει το πόδι και στη φωτιά, ΟΧΙ έναν τύπο σαν τον αφάνα που δεν μπορεί να κόψει μπάλα ούτε σε 5×5.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *