Το σπίτι δίπλα στο άλλο σπίτι

Γήπεδο δίπλα σε ένα αρδευτικό κανάλι, ξύλινες καρέκλες καφενείου, ασβέστης, γόπες από τσιγάρα και στην καλύτερη κάποια κέρματα. Αυτές ήταν οι αναμνήσεις της Κονσουέλο από το Μεστάγια των παιδικών της ετών, το δεύτερο σπίτι της. Ο εμφύλιος ανάγκασε τους δικούς της να φύγουν και η Βαλένθια τη βρήκε ογδόντα χρόνια αργότερα και την έφερε να δει πόσο άλλαξε το μέρος που βρισκόταν το σπίτι της, αλλά και πόσο άλλαξε το Μεστάγια που ήταν το δεύτερό της σπίτι. Η Κονσουέλο θυμάται εκείνα τα χρόνια και εμείς βλέπουμε πολλές φωτογραφίες από ένα ποδόσφαιρο που μοιάζει αρχαίο πλέον. To Μεστάγια που πλησιάζει περίπου τα εκατό χρόνια ζωής έχει αλλάξει αρκετά από το γήπεδο των περίπου 25.000 που θυμάται το κοριτσάκι του τότε. Ματς για το Μουντιάλ του 1982, για τους Ολυμπιακούς του 1992, ευρωπαϊκές συναντήσεις, ένα από τα πιο ιστορικά γήπεδα της Ισπανίας.

Σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο παλιά θα φαίνονται τα δικά μας γήπεδα (καλά, τα ελληνικά είναι ήδη άθλια) σε κάποιες δεκαετίες, πόσο απαρχαιωμένα κάποια πράγματα που μας φαίνονται τώρα συνηθισμένα. Την ίδια στιγμή όμως, σκέφτεσαι ότι το πάθος που υπήρχε 80 χρόνια πριν για το ποδόσφαιρο μένει το ίδιο στον κόσμο. Η αγάπη, η ένταση, η χαρά, η λύπη δεν φεύγουν ποτέ από γήπεδα όπως το Μεστάγια, που είναι ποτισμένα από τον ιδρώτα, το αίμα, τα δάκρυα και τις φωνές του κόσμου και των ποδοσφαιριστών. Ό,τι σήμαινε η “ηλεκτρική” ομάδα της Βαλένθια των 40s, το ίδιο σήμαινε και η αρμάδα του Μεντιέτα. Αν και με όλα αυτά που συμβαίνουν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (και η Βαλένθια του Λιμ και του Νέβιλ είναι ένα μεγάλο παράδειγμα) του τουρισμού, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα ξεχάσουμε.