Μια μικρή ωδή στον Φράνκι Λάμπαρντ

Για να φτάσεις στην κορυφή χρειάζονται αγώνες και θυσίες. Χρειάζεται να παλέψεις, να ματώσεις, να πονέσεις για να αποδείξεις πως αξίζεις (αν αξίζεις) ακόμα και αν προέρχεσαι από μια διάσημη οικογένεια, με μεγάλη ιστορία (και παράδοση) πάνω στο αντικείμενό σου. Μια τέτοια περίπτωση -στο χώρο του ποδοσφαίρου- είναι και ο Άγγλος ποδοσφαιριστής Φρανκ Λάμπαρντ. Τι και αν έχει πατέρα τον θρύλο της Γουέστ Χαμ, Φρανκ Λάμπαρντ (τον πρεσβύτερο). Τι και αν ο Χάρι Ρέντκναπ είναι θείος του. Τι και αν μεγάλωσε βλέποντας τον ξάδερφό του Τζέιμι (Ρέντκναπ) να εξελίσσεται σε ένα σπουδαίο παιδί-θαύμα για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο Φρανκ Λάμπαρντ δεν είδε τίποτα να του χαρίζεται. Δούλεψε το -σπάνιο είναι η αλήθεια- ταλέντο του και έγινε, για πολλούς, ο κορυφαίος μέσος στα χρόνια της Πρέμιερ Λιγκ. Εδώ και λίγες μέρες ο Φράνκι (όπως είναι γνωστός στις τάξεις των φίλων της Τσέλσι) σταμάτησε επίσημα την πλούσια επαγγελματική του καριέρα και εμείς εδώ στο el sombrero δεν μπορούσαμε να μην του αφιερώσουμε μερικές όμορφες λέξεις. Πιστέψτε με, όσο και αν κάποιος δεν γουστάρει την Τσέλσι, δεν γίνεται να μη συμπαθεί τον Φρανκ Λάμπαρντ και να μην σέβεται την ποδοσφαιρική του αξία.

“Θυμάμαι να οδηγώ για τέσσερις ώρες χαρούμενος μετά το επιτυχημένο δοκιμαστικό που είχα στη Σουόνσι. Ήμουν τόσο χαρούμενος. Η ομάδα πάλευε για να σωθεί. Όταν άρχιζε να βρέχει (στην Ουαλία) ξεχνούσε να σταματήσει. Η κατηγορία ήταν πολύ σκληρή και τις περισσότερες φορές πλέναμε μόνοι τα ρούχα μας, εγώ ως μικρότερος έπλενα και άλλων συμπαικτών, αλλά ειλικρινά λάτρεψα το πέρασμά μου από τη Σουόνσι. Εκεί κατάλαβα πόσο δύσκολος είναι ο επαγγελματικός χώρος του ποδοσφαίρου. Εκεί έγινα παίκτης. Από τότε πάντα έριχνα και μια ματιά να δω τι είχαν κάνει οι “κύκνοι” κάθε αγωνιστική”.

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Φρανκ Λάμπαρντ για το δανεισμό του την περίοδο 1995-1996 στη Σουόνσι (στα 17 του χρόνια) ως παίκτης της Γουέστ Χαμ, σε μια περίοδο μάλιστα που προπονητής στην ομάδα ήταν ο Ρέντκναπ και βοηθός προπονητή ο πατέρας του και δείχνουν πολλά για την αξία, την ποδοσφαιρική αντίληψη και την ταπεινότητα που διέθετε από μικρός. Είπαμε και πιο πάνω άλλωστε, τίποτα μα τίποτα δεν του χαρίστηκε. Ο Λάμπαρντ μπορεί να βγήκε από την φημισμένη ποδοσφαιρική ακαδημία της Γουέστ Χαμ (όπως ο Τζο Κόουλ, ο Ρίο Φέρντιναντ και ο Μάικλ Κάρικ) αλλά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στο Λονδίνο είχε την ρετσινιά του παιδιού που παίζει λόγω του ονόματός του. Όταν στις 31 Ιανουαρίου του ’96  απέναντι στην Κόβεντρι ο Ρέντκναπ έβγαζε τον μέσο Τζον Μονσούρ για να περάσει στη θέση του έναν άγουρο 18χρόνο μέσο, στις κερκίδες οι περισσότεροι φίλοι των “σφυριών” μιλούσαν για το ανελέητο σπρώξιμο που δέχεται η καριέρα του μικρού και για το πόσο υπερεκτιμημένος είναι. Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι άλλοι που τα έβαζαν με τον Ρέντκναπ επειδή για να γίνει μέλος της πρώτης ομάδας ο Λάμπαρντ είχε “θυσιαστεί” ένας άλλος νεαρός μέσος, αγαπημένος σε αρκετούς οπαδούς, ο Σκοτ Κάνχαμ. Ο Κάνχαμ είχε πολλούς φανατικούς θαυμαστές από τα χρόνια που έπαιζε στην ακαδημία της Γουέστ Χαμ, με την μετέπειτα πορεία του πάντως να δικαιώνει απόλυτα την επιλογή του Ρέντκναπ. Μετά από μερικά χρόνια -και αφού τον είχαν δει να επιστρέφει από ένα σοβαρό τραυματισμό στα 18 του χρόνια- ήταν οι ίδιοι που τον αποκαλούσαν προδότη, όταν τους άφησε για την Τσέλσι, σε μια περίοδο μάλιστα που το ‘καράβι’ της Γουέστ Χαμ είχαν αφήσει τόσο ο θείος-προπονητής του όσο και ο πατέρας του. Το επόμενο βήμα και η απογείωση της καριέρας του ήταν ήδη γεγονός ή μήπως όχι;

https://www.youtube.com/watch?v=SfUnQkJkYoU

Τα πρώτα χρόνια στην Τσέλσι η ομάδα δεν ήταν το μεγαθήριο που είναι στις μέρες μας. Δεν κατακτούσε πρωταθλήματα και προσπαθούσε να μπει σφήνα στις μεγάλες δυνάμεις (την Γιουνάιτεντ, την Λίβερπουλ και την Άρσεναλ). Σιγά-σιγά τα κατάφερνε και ο Λάμπαρντ έδειχνε να γίνεται και αυτός σχετικά γρήγορα βασικό γρανάζι της μηχανής των Μπλε. Όλα αυτά μέχρι την έλευση του Αμπράμοβιτς και των εκατομμυρίων του. Η ομάδα ανέβαινε αυτόματα επίπεδο και ο Λάμπαρντ έβλεπε τον άξονα της να γεμίζει με ξένους παίκτες τεράστιας αξίας όπως ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν και ο Κλοντ Μακελελέ, κάτι που σήμαινε πως η θέση στην βασική 11αδα δεν ήταν εξασφαλισμένη για κανένα. Όταν μάλιστα είδε την πρεμιέρα της ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2003-2004, απέναντι από την Σπάρτα Πράγας, από τον πάγκο (παρέα με τον Τέρι και τον Γκουντγιόνσεν) κατάλαβε πολύ καλά πως έπρεπε να δουλέψει σκληρότερα. Να γίνεται μέρα με τη μέρα καλύτερος, δυνατότερος, πληρέστερος. Να πλησιάσει να γίνει όχι μόνο ο ηγέτης της Τσέλσι αλλά και ένας εκ των καλύτερων παικτών στον πλανήτη. Και τα κατάφερε.

Δύο χρόνια αργότερα (τ0 2006) ο Λάμπαρντ ψηφίζονταν δεύτερος καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη, πίσω από τον πρώτο Ροναλντίνιο, είχε κερδίσει δύο σερί πρωταθλήματα με την Τσέλσι του Μουρίνιο και ήταν βασικός και αναντικατάστατος στην 11αδα της εθνικής Αγγλίας. Η έλευση του Μουρίνιο είχε παίξει σίγουρα το ρόλο της (ο Πορτογάλος ήταν ο Special One) όπως και οι ποιοτικοί συμπαίκτες. Για να φτάσει όμως να γίνει ο Λάμπαρντ ο ηγέτης της Τσέλσι ήταν εύκολο να γίνει κατανοητό πως είχε ρίξει απίστευτη δουλειά. Τα νούμερά και οι επιδόσεις του δεν μπορούσαν να γίνουν μόνο με το ατομικό ταλέντο  και τις τακτικές των προπονητών του. Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο πως στα 32 του χρόνια -επί Αντσελότι- σκόραρε συνολικά 27 τέρματα σε 51 εμφανίσεις (κερδίζοντας και το πρωτάθλημα Αγγλίας), σε μια χρονιά (2009-2010) που όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος, ήταν η κορυφαία της καριέρας του σε ατομικό επίπεδο. Τα πρώτα χρόνια του Μουρίνιο στο Στάμφορντ Μπριζ μην ξεχνάμε επίσης πως του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι “βιονικός” επειδή δεν έλειπε ποτέ (κυριολεκτικά όμως ποτέ) από κανένα παιχνίδι, ακόμα και από εκείνα τα “εύκολα” του Λιγκ Καπ. Ο Λάμπαρντ ήταν μαζί με τον Τζέραρντ και τον Πολ Σκόουλς οι κορυφαίοι μέσοι στο Νησί και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τους θεωρούσαν ως τους κορυφαίους στον κόσμο εκείνα τα χρόνια. Κάτι που δεν απείχε και πολύ απ’ την πραγματικότητα αν θέλετε και τη δική μου -ταπεινή- γνώμη.

Δεν θα σταθώ στους τίτλους και τις ατομικές διακρίσεις του Λάμπαρντ, κέρδισε άλλωστε τα πάντα με την Τσέλσι, θα σταθώ σε αυτά που μπορούσε να κάνει στο γήπεδο και στο πως έμπαινε πάντα μπροστά στα δύσκολα παιχνίδια για την ομάδα του. Μπορούσε να οργανώσει τέλεια ως μαέστρος, παίζοντας ως deep lying playmaker δίπλα στον σπουδαίο Κλοντ Μακελελέ. Να αγωνιστεί ως καθαρός κόφτης δίπλα στον Μπάλακ και τον Ντέκο ή τον Στήβεν Τζέραρντ στην εθνική. Να πασάρει άψογα και να σκοράρει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ένας μέσος με την αίσθηση του γκολ σπουδαίου επιθετικού και το ηγετικό χάρισμα παικτών άλλης εποχής. Ένας παίκτης που προσωπικά λάτρευα να χαζεύω να παίζει ποδόσφαιρο. Ένας παίκτης που ποτέ δεν προκάλεσε και που πάντα έδειχνε το σπουδαίο ήθος του χαρακτήρα του.

https://www.youtube.com/watch?v=356STbByfAA

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εξωπραγματική του εμφάνιση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 2008 λίγες μέρες μετά τον χαμό της μητέρας του. Εκείνο το γκολ κόντρα στην Τσέλσι (ως παίκτης της Σίτι) που είχε ισοφαρίσει το ματς σε μια περίοδο που ο σύλλογος που λάτρεψε και λατρεύτηκε του είχε φερθεί με πολύ άσχημο τρόπο και αυτός δεν το πανηγύρισε καθόλου. Τον διαπληκτισμό που είχε ως παίκτης της Γουέστ Χαμ με τον αστέρα της ομάδας Πάολο Ντι Κάνιο για μια εκτέλεση πέναλτι. Ένα πέναλτι που τελικά ο Ιταλός είχε εκτελέσει εύστοχα και καθώς έβριζε θεούς και δαίμονες ο νεαρός Φρανκ Λάμπαρντ τον αγκάλιασε και του έδωσε συγχαρητήρια δίνοντας τόπο στην οργή, δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο την ωριμότητα που διέθετε και που τον βοήθησε να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια σε παίκτη παγκόσμιας κλάσης, και φυσικά εκείνο το κάλεσμα που δέχθηκε από την Γουέστ Χαμ το 2010 για να παραστεί στο Μπολέιν Γκράουντ τη μέρα που τα “σφυριά” τίμησαν τον σπουδαίο προπονητή των ακαδημιών Τόνυ Καρ. Το περίεργο βέβαια δεν είναι πως ο Λάμπαρντ αποδέχτηκε την πρόσκληση αλλά το γεγονός πως παρουσιάστηκε μπροστά στους 15.000 φίλους της ομάδας που είχαν βρεθεί στη γιορτή (μαζί με αρκετούς Έλληνες από το fan club της ομάδας, να τα λέμε αυτά) φορώντας, ακομπλεξάριστος, ρετρό μπλουζάκι της Γουέστ Χαμ. Όσο κι αν υπάρχει ποδοσφαιρικός πολιτισμός στο Νησί, ελάχιστοι θα είχαν προβεί σε παρόμοια κίνηση ας μην γελιόμαστε. Να συμπληρώσω πως ο Λάμπαρντ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Τσέλσι (αν και μέσος). Ο μέσος με τα περισσότερα γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ και ο παίκτης με τα περισσότερα γκολ εκτός περιοχής στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ. Προσωπικά θεωρώ πως η λέξη μύθος δεν είναι ικανή να τον χαρακτηρίσει.

Εν κατακλείδι. Ο Φρανκ Λάμπαρντ (παρέα με τον Τζον Τέρι) είναι η Τσέλσι στα χρόνια της Πρέμιερ Λιγκ. Ο παίκτης που πάνω του χτίστηκε μια σπουδαία ομάδα και ο παίκτης που έγινε κορυφαίος δουλεύοντας σκληρά για όσα χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο και όχι πατώντας μόνο στο ταλέντο του. Ένας ποδοσφαιριστής που αμφισβητήθηκε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του αλλά ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Ο ορισμός της μαχητικής ψυχής. Ένας ανάμεσα στις μεγαλύτερες ηγετικές προσωπικότητες που έχει γνωρίσει το άθλημα τα τελευταία 25 χρόνια. Ένας παίκτης που έκανε καλύτερο το άθλημα και που προσωπικά νιώθω τυχερός που τον έζησα να αγωνίζεται από την αρχή της -τεράστιας- καριέρας του. Και -πιστέψτε- με, ως φίλος της Λίβερπουλ, ειλικρινά δεν ξέρω πόσα παιχνίδια παρακολούθησα τον Λάμπαρντ αντίπαλο των “κόκκινων”. Σε όλα τον χαιρόμουν. Ακόμα και σε αυτά που έπαιζε τέλεια απέναντί μας και ήταν ο βασικός υπαίτιος για τις νίκες των “μπλε”.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αγγλικό πρωτάθλημα, Προσωπογραφίες

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η Λέστερ είναι το ποδόσφαιρο

Ζούμε σε μια περίοδο υπερβολικής αγάπης για την ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι. Λογικό. Οι “αλεπούδες” της Λέστερ ολοκλήρωσαν το θαύμα και κατέκτησαν το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας τους. Ποιος το πίστευε στις αρχές Γενάρη; Ελάχιστοι. Πόσοι το ήθελαν; Οι πιο πολλοί που ασχολούνται και αγαπούν -πραγματικά- το όμορφο άθλημα που ακούει στο όνομα “ποδόσφαιρο”. Προσωπικά […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το τέλος του κόσμου κι ο Κάρλος Ρόα

Στη μουσική υπάρχει ο όρος “one hit wonder” για καλλιτέχνες ή μπάντες που έκαναν τρομερή επιτυχία με ένα τραγούδι και μετά το απόλυτο χάος. Από τον… Vanilla Ice και τις 4 Non Blondes μέχρι τους Bombfunk MC’s, η μουσική βιομηχανία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Στο ποδόσφαιρο δεν ξέρω αν υπάρχει αντίστοιχος όρος, άλλωστε με […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

5 σχόλια σχετικά με το “Μια μικρή ωδή στον Φράνκι Λάμπαρντ”

  1. Ο/Η Τζοντζο λέει:

    Το ξέρω είναι ανόητο να συγκρίνουμε παιχταράδες, πρέπει απλά να τους απολαμβάνουμε αλλά ο δικός μου φόρος τιμής στον σούπερ Φρανκ θα είναι να παραδεχτώ την ανωτερώτητα του έναντι του Στιβ Τζεράρντ.

    Από έναν φανατικό scouser.

  2. Ο/Η Dimi λέει:

    Ωραίο άρθρο,αλλά αυτός ο μύθος με τον “δουλευταρά ” και το “ταλέντο” είναι λίγο…μύθος.Κανένας δεν γεννιέται με το “ποδοσφαιρικό χάρισμα”.Απλά το ταλέντο έχει δουλέψει πιο πολύ σε μικρή ηλικία,που είναι πιο εύκολο να αναπτύξει “νευρώνες” (η δεν ξέρω πως θα την περιέγραφε την διαδικασία ένας νευροφυσιολόγος και νευροψυχολόγος ) και ο δουλευταράς σε μεγαλύτερη ηλικία που είναι πιο δύσκολη η όλη διαδικασία.Από εκεί και πέρα υπάρχουν κάποια στάνταρ αν θέλεις να κρατηθείς σε υψηλό επίπεδο…

  3. Ο/Η Μπρούνο Κόντι λέει:

    Ακόμα και στα νιάτα του ήταν κάπως αργός. Επίσης, για δεκάρι, δεν θα έλεγες ότι είχε την καλύτερη ντρίμπλα ούτε ότι είχε ιδιαίτερη φαντασία στο παιχνίδι του. Τέλος, όσο κι αν η πρώτη φωτογραφία συνηγορεί για το αντίθετο, δεν ήταν ακριβώς ο παίχτης που λες ότι «ματώνει» για τη φανέλα. Ο Τζέραρντ υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι ήταν σεληνιασμένος (πχ το 3-1 με το γαύρο ή το β’ ημίχρονο του τελικού στο CL του 2005).

    Ο Λάμπαρντ ήταν σίγουρα ένας καλός παίχτης για το σημερινό ποδόσφαιρο. Όμως πιστεύω ότι η επιτυχία του οφείλεται περισσότερο στο ότι ταίριαξε στο σύστημα του Μουρίνιο και λιγότερο στο δικό του ταλέντο.

    ΥΓ1: Στην Αγγλία είμαι Λίβερπουλ.
    ΥΓ2: Ο Λάμπαρντ είχε δυνάμεις για να καλύπτει χώρους, αλλά δεν ήταν ο ιδανικός παίχτης για τη χαμαλοδουλειά. Γι’ αυτό (στην εθνική Αγγλίας) δεν μπορούσε να ταιριάξει πετυχημένα με τον Τζέραρντ στην ίδια ενδεκάδα. Από τον έναν έλειπε ο Μακελελέ (ή ο Μίκελ) και από τον άλλο έλειπε ο Τσάβι Αλόνσο (ή ο Μαστσεράνο). Τουλάχιστον αυτό φαίνεται εκ του αποτελέσματος.

  4. Ο/Η Dimi λέει:

    Ο Λάμπαρντ ήταν 8άρι.Το καλύτερο στην ιστορία μέχρι τώρα και θα ήταν και θα είναι καλός για οποιαδήποτε εποχή.Αυτό που τον κάνει καλύτερο από τον Τζέραρντ,ενώ είναι ίδια κοψιά παίκτη,είναι το ότι είχε πιο εύκολο το γκολ(επειδή ήξερε να κινείται απίστευτα έξυπνα χωρίς την μπάλα) και η φοβερή σταθεροτητά του σε βάθος χρόνου.

  5. Ο/Η Μπρούνο Κόντι λέει:

    Αν δεν είχα βάλει τη λέξη «δεκάρι», θα συμφωνούσες με τα υπόλοιπα; Τις δύο πρώτες σεζόν του Μουρίνιο στην Τσέλσι, ο Λάμπαρντ έπαιζε ως δεκάρι. Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (Μπάλακ, Σεβτσένκο), άλλαξαν θέση στον Λάμπαρντ, χάλασαν τη χημεία της ομάδας και οδήγησαν σε διαζύγιο Μουρίνιο και Αμπράμοβιτς. Από τη στιγμή αυτή και μετά, ο Λάμπαρντ μετατράπηκε (κυρίως) σε οχτάρι.

    Αν και παραδέχτηκα ότι ο Λάμπαρντ ήταν καλός παίχτης, ομολογώ ότι ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Ίσως να παίζει ρόλο ότι αγαπώ τη Λίβερπουλ και αντιπαθώ την Τσέλσι, όμως ο βασικός λόγος δεν ήταν αυτός. Από έναν παίχτη που αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή και έχει δημιουργικό ρόλο περιμένω να είναι λιγάκι αρτίστας. Πώς λέμε Ινιέστα ή Τσάβι; Εσύ θα τον έβαζες ποτέ σε αυτήν την κατηγορία; Ναι, ξέρω, ούτε οι Ινιέστα και Τσάβι ήταν γρήγοροι παίχτες. Όμως, για μένα τουλάχιστον, ήταν άλλη κλάση.

    Σε κάθε περίπτωση, φίλε μου, σ’ ευχαριστώ για τον ευγενικό τρόπο με τον οποίο εξέφρασες τη διαφωνία σου με κάποια τουλάχιστον απ’ όσα έγραψα. Να είσαι καλά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.