Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Χωρίς κατηγορία'

Βίος και πολιτεία του Λουτσιάνο Γκαούτσι

  [4 Σχόλια]

Μέσα στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, οι μεγάλες στιγμές, οι σπουδαίοι παίκτες και οι τεράστιες ομάδες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με υπερ-γραφικές παρουσίες. Ειδικά στις μικρότερες ομάδες της χώρας. Μια τέτοια περίπτωση είναι κι ο Λουτσιάνο Γκαούτσι που οι ιστορίες του και ο μύθος του περιπλέκονται μέσα στα περίπου 40 χρόνια ενεργούς παρουσίας στα δρώμενα της Ιταλίας. Ο Γκαούτσι εμφανίζεται αρχικά ως οδηγός αστικού λεωφορείου στη Ρώμη, στην ATAC και στη συνέχεια ιδρύει μια εταιρεία καθαρισμού. Το όνομά της «Λα Μιλανέζε» κι ο αστικός μύθος λέει ότι επέλεξε το όνομα γιατί ήθελε να πιάσει η εταιρεία στο δύσκολο και υπεροπτικό βορρά της χώρας. «Δεν θα έκανα δουλειές στη βόρεια Ιταλία, αν ήξεραν ότι έχουμε έδρα τη Ρώμη», φέρεται να έχει πει. Σιγά σιγά μεγαλώνει την εταιρεία και καταφέρνει να κάνει συμβόλαιο με το Μαλπένσα, το αεροδρόμιο του Μιλάνου.

Η μεγάλη του αγάπη όμως είναι τα άλογα (θυμίζοντας μια δική μας περίπτωση). Ο «Μπιγκ Λουτσιάνο» γίνεται ιδιοκτήτης στη Allevamento White Star, μια εταιρεία που μεγαλώνει καθαρόαιμα άλογα για ιπποδρομίες. Αγοράζει ένα καθαρόαιμο ιρλανδέζικο άλογο που κανείς δεν πιστεύει ότι έχει ταλέντο, πέρα από τον Λουτσιάνο. Του δίνει το όνομα Τόνι Μπιν (τόσο σπουδαίο έγινε το άλογο που έχει δικό του λήμμα στη wikipedia), το όνομα είναι ενός Ιταλού ζωγράφου που ο Γκαούτσι είχε γνωρίσει στους δρόμους του Παρισιού και από τον οποίο τελικά αγόρασε και έναν πίνακα. Ο Τόνι Μπιν, μέσα στη ζωή του αυτοδημιούργητου Γκαούτσι, είναι ίσως η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη επιχειρηματική κίνηση. Τον αγοράζει με 12 εκατομμύρια λιρέτες κι ο Τόνι εξελίσσεται σε πουλέν (καλό ε), κατακτώντας ένα σωρό αγώνες. Ανάμεσα σε αυτούς και τον αγώνα της Αψίδας του Θριάμβου, που αν κατάλαβα καλά πρέπει να είναι κάτι σαν το Τσάμπιονς Λιγκ των ιπποδρομιών ή έστω το Γιουρόπα Λιγκ. Ο Γκαούτσι βγάζει ένα σωρό χρήματα από τους αγώνες, αλλά τα περισσότερα τα βγάζει όταν πουλάει τον Τόνι Μπιν σε μια οικογένεια Γιαπωνέζω για περίπου 5 δισεκατομμύρια λιρέτες (μερικά εκατομμύρια Ευρώ).

Έφτασε η στιγμή μετά από τόσα χρόνια στο Σομπρέρο να βάλουμε βίντεο… ιπποδρομίας.
(μετά τα 2′ στο βίντεο το φοβερό φίνις του Τόνι Μπιν)

Ο Γκαούτσι δεν μένει στάσιμος όμως επιχειρηματικά και ιδρύει μια ακόμα εταιρεία, τη Galex, αυτή τη φορά με ρούχα. Έχει όμως ήδη μπει στο ποδόσφαιρο, καθώς γίνεται αντιπρόεδρος της Ρόμα στα χρόνια του Ντίνο Βιόλα. Το σαράκι του παραγοντισμού και η συμβουλή του Τζούλιο Αντρεότι, τότε προέδρου της Ιταλίας, τον οδηγούν στην επόμενη κίνηση. Έτσι, το 1991 αγοράζει την Περούτζια που βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Ο Γκαούτσι βλέπει μια ευκαιρία και όπως κάνει συχνά στη ζωή του, την αρπάζει. Ο Μπιγκ Λουτσιάνο με το κλασικό του χαμόγελο χρησιμοποιεί όσα έχει μάθει στις δουλειές του. Όσα τον έχουν φτάσει εκεί. Τον παρορμητισμό, τα ρίσκα, το να αγοράζει φτηνά και να πουλάει ακριβά. Η Περούτζια μετά την εκπληκτική χρονιά του 1979 (όταν και βγήκε 2η στη Serie A και έγινε η πρώτη αήττητη ομάδα που δεν κατέκτησε πρωτάθλημα στην Ιταλία), πέρασε σε χρόνια παρακμής. Έμπλεξε δυο φορές σε σκάνδαλα και υποβιβάστηκε εξαιτίας τους δύο φορές. Το 1991 τη βρίσκει στην 3η κατηγορία κι ο Γκαούτσι προσπαθεί να την αναστήσει. Για να το καταφέρει, αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα (από το 1991 μέχρι το 1999 έχει αλλάξει 15 προπονητές).

Πράγματι, το 1993, η Περούτζια κατακτά την άνοδο στα πλέι-οφ. Ο απίστευτος Γκαούτσι λίγο πριν το ταξίδι για το ματς της ανόδου διώχνει τον κόουτς Νοβελίνο που δεν θέλει πολιτικούς να ταξιδεύουν μαζί με την ομάδα στο τσάρτερ. Η απόλυση δεν επηρεάζει την ομάδα. Ο κόσμος στην Περούτζια πανηγυρίζει τελικά την άνοδο. Αλλά για μια ομάδα μπλεγμένη μονίμως σε σκάνδαλα, ένα ακόμα δεν αποτελεί έκπληξη. Βλέπετε, εκείνη τη χρονιά, ο Γκαούτσι έχει πουλήσει ένα άλογο στον πεθερό του διαιτητή Σεντζάκουα, ένα άλογο όμως που προορίζεται για τον ίδιο τον διαιτητή που είναι κι αυτός λάτρης τους. Ο Γκαούτσι έχει συναντηθεί αρκετές φορές με τον Σεντζάκουα κι ο τελευταίος έχει παίξει σε 2 αγώνες την Περούτζια. Ο Λουτσιάνο αρνείται ότι οι συναντήσεις είχαν κάποια σχέση με την μπάλα, αλλά ο διαιτητής πέφτει σε αντιφάσεις. Η Περούτζια τιμωρείται, χάνει την άνοδο και στον Γκαούτσι απαγορεύεται η είσοδος στους αγωνιστικούς χώρους για τρία χρόνια.

Δεν μυρίζει λίγο Ελλαδίτσα; Πέσιμο στον διαιτητή, καβγάς με τον αντίπαλο πρόεδρο…

Τίποτα από όλα αυτά δεν σταματά τον «Λουτσιανόνε». Συνεχίζει να πηγαίνει κανονικά στο γήπεδο και κάθε φορά μαζεύει καινούριο πρόστιμο, το οποίο και πληρώνει σαν κύριος. Θεωρεί ότι υπεύθυνος είναι ο Βιτσέντζο Ματαρέζε, πρόεδρος της Μπάρι, με τον οποίο έχουν κάκιστη σχέση. Η Περούτζια τα καταφέρνει την επόμενη χρονιά και ανεβαίνει στη Β’ εθνική. Όχι φυσικά χωρίς διάφορα τραγελαφικά. Οι παίκτες διαμαρτύρονται έντονα γιατί ο Γκαούτσι τους τιμωρεί σχεδόν μετά από κάθε ήττα. Τους απομονώνει σε ξενοδοχεία μόνο με ψωμί και νερό (!!). Εννοείται ότι αλλάζει κόουτς, παρά την άνοδο, κάνοντας τον βοηθό Βιβιάνι πρώτο προπονητή. Αποκαλύπτεται όμως ότι ο Βιβιάνι δεν έχει δίπλωμα και έτσι ο Γκαούτσι μένει χωρίς κόουτς πριν το ματς με την Ουντινέζε. Κανένα πρόβλημα. Ο τιμωρημένος ιδιοκτήτης, κάθεται ο ίδιος στον πάγκο, δίνει εντολές και καθοδηγεί την Περούτζια (πληρώνοντας φυσικά και το πρόστιμο).

Παρά τις γραφικότητες και τις παραξενιές, ο Γκαούτσι κάνει και σωστά πράγματα. Κυρίως, ξέρει να ανακαλύπτει ταλέντα. Καταφέρνει τελικά και οδηγεί την ομάδα στη Serie A, το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα. Το πετυχαίνει με τον Τζιοβάνι Γκαλεόνε στον πάγκο, έναν πολύ αξιόλογο προπονητή, ο οποίος παραλίγο να το πληρώσει με τη ζωή του την επόμενη περίοδο. Μπαίνει στο νοσοκομείο αφού έχει καταρρεύσει ψυχολογικά από την πίεση και βρίσκεται στα όρια καρδιακής ανακοπής. Ο παλιός κόουτς Νοβελίνο τον επισκέπτεται στο νοσοκομείο και βγαίνοντας δηλώνει ότι για όλα φταίει ο Γκαούτσι. Η Περούτζια με παίκτες όπως ο Μίχελ Κρέεκ (που πέρασε από την ΑΕΚ), ο Μάρκο Νέγκρι, ο Λούκα Μπούτσι και με μικρότερο ρόλο οι νεαροί και ταλαντούχοι Ματεράτσι και Γκατούζο βρίσκεται στην 8η θέση την 11η αγωνιστική, αλλά η συνέχεια δεν είναι καλή. Ο Γκαλεόνε απολύεται τελικά, ο Νέβιο Σκάλα έρχεται, αλλά δεν σώζει την ομάδα που υποβιβάζεται.

Από τα χρόνια των επιτυχιών

Η Περούτζια καταφέρνει να ανέβει ξανά και περνάει την πιο σταθερή περίοδο της ιστορίας της, καθώς βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας. Αυτό γίνεται χάρη και στον Σέρσε Κόσμι τον εξίσου εκκεντρικό προπονητή που καταφέρνει να μείνει σταθερός για μεγάλο χρονικό διάστημα και μέχρι τον υποβιβασμό το 2004. Ο Κόσμι οδηγεί την Περούτζια στην κατάκτηση μιας από τις τρεις θέσεις του Ιντερτότο το 2003 («κατακτώντας» το μαζί με τη Βιγιαρεάλ και τη Σάλκε, σε ένα ρεσιτάλ γραφικότητας της ΟΥΕΦΑ) και παίρνει το εισιτήριο για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, εκεί που αποκλείει τον Άρη για να φτάσει στον 3ο γύρο και να χάσει από την PSV του Κέζμαν. Σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Γκαούτσι βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο. Ως… οραματιστής ανοίγει την πόρτα του συλλόγου σε παίκτες από άλλες ηπείρους. Αυτό έχει άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά αποτελέσματα. Είναι αυτός που φέρνει τον Χιντετόσι Νακάτα το 1998 στην Ιταλία και δικαιώνεται από την μετέπειτα πορεία του Γιαπωνέζου, τον μοσχοπουλάει στη Ρώμη, αφού οι φανέλες της Περούτζια ξεπουλάνε στην Ιαπωνία κι ο Γκαούτσι συναντά σε δείπνο τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Μπιγκ Λουτσιάνο θα μπει στα πολιτικά.

Παράλληλα, γίνεται διάσημος παγκοσμίως όταν το 2002 μετά τον διαβόητο αποκλεισμό της Ιταλίας από τη Ν. Κορέα στο Μουντιάλ δηλώνει ότι δεν θα πληρώνει το Νοτιοκορεάτη παίκτη του Αν, που σκόραρε το γκολ και «έβλαψε το ποδόσφαιρο της χώρας». Μετά από τον χαμό, παίρνει πίσω την απόφασή του και προσπαθεί να τον κρατήσει στην ομάδα, αλλά δεν τα καταφέρνει. Παίρνει στην Περούτζια… δέκα Αιθίοπες διεθνείς που ζητούν πολιτικό άσυλο (ελπίζοντας να πιάσει κελεπούρι), αλλά τελικά κανείς δεν παίζει. Ο Γκαούτσι όμως κερδίζει το παράσημο του «Ιππότη της Ειρήνης» γι’ αυτό. Φέρνει δύο παίκτες από το Εκουαδόρ που μαθαίνει από το Ίντερνετ, ένας εξ αυτών ο Ιβάν Καβιέδες από την Έμελεκ, 1ος σκόρερ στη χώρα που τελικά γίνεται γυρολόγος. Φυσικά ανοίγει και τον δρόμο για Έλληνες, όπως ο Ζήσης Βρύζας κι ο Τραϊανός Δέλλας, αλλά κι οι Λουμπούτης και Ναλιτζής. Εκτός από Γιαπωνέζο και Κορεάτη, φέρνει και τον πρώτο Κινέζο στην Ιταλία. Τον Μα Μινγκιού. Ο Γκαούτσι έχει δει τον αγώνα Κίνας-Ιαπωνίας και εντυπωσιάζεται από έναν παίκτη. Ο αστικός μύθος λέει ότι οι σκάουτερ της Περούτζια, στο επόμενο ματς της Κίνας είδαν την ομάδα με διαφορετικά νούμερα και παίκτες σε άλλες θέσεις, οπότε βλέπουν κάποιον άλλον παίκτη και τελικά φέρνουν άλλον στην Ιταλία. Αν και η ιστορία ακούγεται τραβηγμένη, το σίγουρο είναι ότι ο Μα Μινγκιού μοιάζει πολύ μεγαλύτερος από τα 27 του, δεν μιλάει σε κανέναν κι οι Ιταλοί τον φωνάζουν Λούκα. Δεν παίζει παρά μόνο σε ένα φιλικό και πηγαίνει στη Β’ ομάδα, εκεί που του κολλάνε το παρατσούκλι «ο παππούς. Κι αν ο Κινέζος βγήκε παλτό, το μεγαλύτερο παλτό στα χρόνια Γκαούτσι δεν ήταν από την Ασία (ο Γκαούτσι έφερε και Ιρανούς), αλλά από την Αφρική.

Ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Δίπλα του ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο.

Ο Αλ Σαάντι Καντάφι είναι γιος του Μουαμάρ Καντάφι και από μικρός λάτρευε το ποδόσφαιρο. Το όνειρό του να γίνει σπουδαίος και τρανός ποδοσφαιριστής ήταν εύκολη στη Λιβύη που δύσκολα κάποιος τον μάρκαρε στενά και έκανε κουμάντο. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν όταν μετά έγινε παίκτης της Περούτζια. Ο Γκαούτσι ελπίζοντας σε οικονομική βοήθεια από το κράτος της Λιβύης και αφού ο Μπερλουσκόνι του λέει ότι θα έτσι θα βελτιωθούν οι σχέσεις των δύο χωρών, τον έφερε στην Ιταλία και τον υποδέχτηκε με όλες τις τιμές που άρμοζαν. Οι κάμερες του Αλ Τζαζίρα τον ακολουθούσαν στις προπονήσεις, στις οποίες φτάνει με την κατακίτρινη Λαμποργκίνι του. Έχει κλείσει έναν όροφο γι’ αυτόν και τη γυναίκα του στο ξενοδοχείο πέντε αστέρων που μένει. Ο Γκαούτσι τον παρουσιάζει ως παράδειγμα μάλιστα στους άλλους παίκτες του, να δουν τι θυσίες κάνει ένας πλούσιος άνθρωπος για να παίξει ποδόσφαιρο, ενώ αυτοί τεμπελιάζουν. Πράγματι, ο Καντάφι έχει προσλάβει για γυμναστή τον Μπεν Τζόνσον μπας και καταφέρει να σταθεί στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Δεν αποτελεί έκπληξη σε κανέναν όταν βρίσκεται ντοπαρισμένος. Ο Καντάφι δεν είναι φυσικά σε επίπεδο Περούτζια, δεν είναι σε επίπεδο ούτε για 5×5. Παίζει 15 λεπτά σε ένα ματς με τη Γιουβέντους κόβοντας βόλτες στον αγωνιστικό χώρο κι αυτό είναι. Περνάει από Ουντινέζε και Σαμπντόρια με την ίδια επιτυχία και τελικά αργότερα γίνεται αρχηγός των ειδικών δυνάμεων στη Λιβύη (ξεκάθαρα επειδή το αξίζει). Πριν λίγα χρόνια πάντως, εμφανίστηκε στο ebay η (ας πούμε) ιδρωμένη φανέλα του από εκείνο το ματς, με τιμή 10.000 δολάρια.

Την ίδια περίοδο, ο Γκαούτσι αγοράζει κι άλλες ομάδες, όπως τις Βιτερμπέζε και Σαμπενετέζε, αλλά και την Κατάνια στην οποία βάζει πρόεδρο τον 23χρονο γιο του Ρικάρντο. Έτσι, για να παίζει. Στη Βιτερμπέζε (που την έχει για θυγατρική της Περούτζια) κάνει ακόμα κάτι ξεχωριστό. Βάζει μια γυναικά για προπονητή, την παλιά διεθνή επιθετικό Καρολίνα Μοράτσε, τραβώντας για μια ακόμα φορά τα φώτα πάνω του. Η Μοράτσε αντέχει μόλις δύο αγώνες στον πάγκο, αφού παραιτείται γιατί δεν ανέχεται τις παρεμβάσεις του (τουλάχιστον ξέρουμε ότι δεν ήταν κάτι σεξιστικό, ο Λουτσιανόνε το κάνει ανεξαρτήτως φύλου).

Εδώ με την Ελιζαμπέτα Τουλιάνι, από ένα φλογερό έρωτα το 2002. Η Τουλιάνι είναι η συμβία του γνωστού πολιτικού Τζανφράνκο Φίνι πλέον.

Όπως συνήθως γίνεται, η απότομη άνοδος έχει ως αποτέλεσμα μια ακόμα πιο απότομη πτώση. Ο Γκαούτσι συνεχίζει να προσπαθεί να αποκτήσει τη δημοσιότητα που τόσο ποθεί. Θέλει να υπογράψει γυναίκα ποδοσφαιριστή για να παίξει στην ανδρική ομάδα, τα βάζει με την Ομοσπονδία, αλλά τα πραγματικά προβλήματα είναι άλλα. Η Περούτζια χρωστάει. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλους συλλόγους, αλλά ο Γκαούτσι δεν έχει να πληρώσει ούτε κάποιες δόσεις. Η Περούτζια μετά από βασανιστικά μπαράζ υποβιβάζεται το 2004 και περίπου ένα χρόνο μετά πτωχεύει. Ο Γκαούτσι φεύγει στον Άγιο Δομίνικο «για διακοπές» με ένα ένταλμα να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του. Οι διακοπές κρατάνε τρία ολόκληρα χρόνια, ενώ οι γιοι του Αλεσάντρο και Ρικάρντο (στους οποίους έχει αφήσει την Περούτζια) καταδικάζονται και μπαίνουν φυλακή. Οι κατηγορίες είναι ότι πάνω από 40 εκατομμύρια € από τα ταμεία της Περούτζια πήγαν σε άλλες επιχειρήσεις της οικογένειας, ενώ τα 20 εκατομμύρια για τη μεταγραφή του Νακάτα στη Ρόμα χάθηκαν κάπου στον δρόμο. Ο Γκαούτσι αποκτά ακόμα έναν γιο στα 71 του, το κλίμα του Σάντο Ντομίνγκο βοηθάει. Μετά από τρία χρόνια και αφού έχει πετύχει η ποινή του για τρία χρόνια να είναι με αναστολή επιστρέφει στην Ιταλία. Από τότε χάνεται. Αντιμετωπίζει και προβλήματα υγείας, οπότε οι εμφανίσεις του είναι λίγες. Ο γιος του Ρικάρντο συνεχίζει το έργο του μπαμπά, καθώς γίνεται ιδιοκτήτης της Φλοριάνα στη Μάλτα. Ο Γκαούτσι είναι ένας από τους τελευταίους αντιπροσώπους ενός ποδοσφαίρου που πεθαίνει. Είναι δύσκολο πλέον να συναντήσεις τέτοιες μορφές. Ίσως και για το καλύτερο.

Οράνιε και Πάντσερ: Κάτι παραπάνω από ένα τοπικό ντέρμπι

  [Καθόλου σχόλια]

Φθινόπωρο του 1944. Οι Σύμμαχοι προσπαθούν να ανοίξουν την πρόσβαση προς το λιμάνι της Αμβέρσας, ώστε να έχουν μια γραμμή εφοδιασμού στη βορειοδυτική Ευρώπη. Οι δυνάμεις της Βέρμαχτ οχυρώνονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους καθυστερήσουν. Πλημμυρίζουν περιοχές γύρω από τον ποταμό Σκάλδη, γεμίζουν με νάρκες πολλά μέρη και με ελεύθερους σκοπευτές και βαρύ πυροβολικό αποχωρούν όσο πιο αργά γίνεται για να μη χάσουν την Αμβέρσα. Περίπου 12.000 άνθρωποι από τις συμμαχικές δυνάμεις χάνουν τις ζωές τους, οι μισοί από αυτούς Καναδοί. Σε μία από αυτές τις επιχειρήσεις, με ονομασία Switchback, οι Σύμμαχοι προσπαθούν να καθαρίσουν το θύλακα του Μπρέσκενς. Οι μάχες είναι αδυσώπητες και οι βομβαρδισμοί συνεχείς και με τεράστιες απώλειες. Πολλοί κάτοικοι εγκαταλείπουν την μικρή πόλη στα νοτιοδυτικά της Ολλανδίας. Ο ψαράς Λο Χάνεχεμ γυρίζει στην πόλη μαζί με το μεγάλο του γιο Ίζαακ και την αδερφή του για να βρει προμήθειες. Την ώρα των βομβαρδισμών από τους Συμμάχους κρύβονται σε ένα καταφύγιο κι ο Λο πέφτει πάνω σε ένα μωρό για να το καλύψει. Το μωρό σώζεται. Ο Λο και τα δυο του παιδιά όχι. Ο μικρούλης γιος του Βίλεμ φαν Χάνεχεμ είναι μόλις έξι μηνών και βρίσκεται σε άλλο μέρος μαζί με τη μητέρα του. Γλιτώνει.

Ο πιτσιρικάς μεγαλώνει μετά το τέλος του πολέμου στην Ουτρέχτη και παίζει μπάλα. Είναι πιο ψηλός από τα άλλα παιδάκια και αρκετά βαρύς. Δείχνει ταλαντούχος, αλλά τα παραπάνω κιλά του και η έλλειψη ταχύτητας προβληματίζουν τους προπονητές. Παίζει στις μικρότερες κατηγορίες και κάνει μια πολύ καλή σεζόν στον… Ξέρξη του Ρότερνταμ. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το ολλανδικό ποδόσφαιρο γιγαντώνεται, σπουδαίοι άνθρωποι κοουτσάρουν τις ομάδες με νέους τρόπους, μεγάλα ταλέντα βγαίνουν και η στιγμή της άνθισης των Οράνιε πλησιάζει. Ένας από τους βασικούς πρωτομάστορες σε αυτό είναι κι ο Ρίνους Μίχελς. Όταν ο πρόεδρος του Άγιαξ του λέει για τον φαν Χάνεχεμ, ο Μίχελς τον απορρίπτει. “Αργός και μονοδιάστατος για το σύγχρονο ποδόσφαιρο”, λέει. Ο Βίλεμ τελικά μένει στο Ρότερνταμ. Είναι κατά σύμπτωση κι αυτή μια πόλη που έχει σημαδευτεί από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ το Άμστερνταμ “γλιτώνει”, το Ρόντερνταμ ισοπεδώνεται από τους Ναζί το 1940. Σε αυτή την πόλη ο φαν Χάνεχεμ θα κάνει όνομα. Όχι φυσικά με τον Ξέρξη, αλλά με τη μεγάλη Φέγενορντ που τον αποκτά.

Το Ρότερνταμ ισοπεδωμένο από τους βομβαρδισμούς

Μπορεί το ολλανδικό ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής να είναι συνυφασμένο με τον τεράστιο Άγιαξ, αλλά κι η Φέγενορντ έχει μια μεγάλη ομάδα. Απόδειξη τα πρωταθλήματα που παίρνει εκείνα τα χρόνια και το γεγονός ότι είναι η πρώτη ολλανδική ομάδα που κατακτά το Πρωταθλητριών, πριν ακόμα το καταφέρει ο Άγιαξ. Ο φαν Χάνεχεμ κατακτά και τρεις εγχώριους τίτλους και παρ’ ότι είναι μέσος σκοράρει συνεχώς. Οι φοβερές του πάσες με φαλτσάκι, αλλά κι η κορμοστασιά του (έχει ήδη χάσει βάρος και από τα 94 κιλά βρίσκεται σχεδόν στα 80) του δίνουν το παρατσούκλι “ντε Κρόμε”, σε ελεύθερη μετάφραση “ο Στραβός”. Ο φαν Χάνεχεμ δεν διαπρέπει μόνο στη Φέγενορντ, αλλά έχει θέση και στη σπουδαία Ολλανδία της εποχής. Είναι βασικό μέλος της εθνικής στο Μουντιάλ του 1974 του Μίχελς. Αγωνίζεται ας πούμε μέσα αριστερά στο “κάτι” σαν 4-3-3 των Οράνιε και παρ’ ότι δεν κερδίζει τη διασημότητα όπως άλλοι συμπαίκτες του, είναι πολύ συχνά οι πάσες ακριβείας του που ανοίγουν το παιχνίδι.

Φαν Χάνεχεμ και Κρόιφ σε κάποιο ντέρμπι Φέγενορντ-Άγιαξ

Ο φαν Χάνεχεμ μεγάλωσε με ένα τεράστιο μίσος για τους Γερμανούς κατακτητές που θεωρεί υπαίτιους για την οικογενειακή του τραγωδία. Το ίδιο μίσος είχαν και πολλοί συμπαίκτες του, όπως και μεγάλο μέρος του κόσμου στην Ολλανδία. Ο Ρούντι Κρολ ζούσε σε μια συνοικία του Άμστερνταμ με πολλούς Εβραίους. Ο πατέρας του ήταν μέλος της αντίστασης και τους φυγάδευε μέχρι που οι Ναζί τον έπιασαν. Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος ήταν πολύ πρόσφατος και πολλές πληγές ανοιχτές. Όλοι είχαν κάποιον γνωστό ή συγγενή που είχε χαθεί εκείνα τα χρόνια. Στο ποδόσφαιρο οι δυο ομάδες είχαν συναντηθεί αρκετές φορές, με τα αποτελέσματα σχετικά ισορροπημένα πριν από τον πόλεμο. Μετά από αυτόν συναντιούνται πρώτη φορά το 1956 σε ένα φιλικό που οι Ολλανδοί κερδίζουν. Στη συνέχεια έρχονται τρεις σερί νίκες για τη Δ. Γερμανία, η μία μάλιστα με ένα ιδιαίτερα βαρύ 7-0 με τον Ούβε Ζέλερ να κάνει χατ τρικ. Είναι όμως όλα φιλικά παιχνίδια. Το μεγαλύτερο ματς όλων των εποχών φτάνει το 1974. Όχι απλά επίσημος αγώνας, ένας τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι Ολλανδοί δεν είναι πλέον ένας κομπάρσος. Νιώθουν (και πιθανότατα είναι) οι καλύτεροι στον κόσμο. Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο φτάνει στην κορύφωσή του.

Το σκηνικό ιδανικό, μέσα στο Μόναχο. Οι Γερμανοί δεν έχουν ακουμπήσει την μπάλα ακόμα. Ο Κρόιφ κερδίζει το πέναλτι, ο Νέσκενς σκοράρει στο 2ο λεπτό μόλις. Όλα έχουν τελειώσει. Όπως δήλωσε κι Μπράιντερ: “είχαμε παραλύσει, οι Ολλανδοί δεν είχαν καταλάβει πόσο χαμηλά είχε πέσει το ηθικό μας”. Οι Οράνιε όμως δεν το εκμεταλλεύονται. Δείχνουν αλαζονεία. Δεν θέλουν να καθαρίσουν το ματς, θέλουν να αποδείξουν την ανωτερότητά τους. Κοιτούν περισσότερο πώς θα παίζουν το κορόιδο, πώς θα κάνουν τους Γερμανούς να κυνηγούν την μπάλα, παρά το πώς θα σκοράρουν. Ο Μπεκενμπάουερ στο πέναλτι γυρίζει και λέει στον Άγγλο διαιτητή Τέιλορ: «Φυσικά το έδωσες, είσαι Άγγλος». Δεν ξέρουμε πόσο επηρεάστηκε ο ρέφερι, αλλά στο 25′ ο Χόλτζενμπαϊν, σεσημασμένος βουτηχτής, πέφτει μετά από μαρκάρισμα στην περιοχή. Πολλοί Ολλανδοί ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν ότι είναι βουτιά, αλλά ο Άγγλος καταλογίζει το πέναλτι. Ο Μπράιτνερ σκοράρει και λίγο πριν φύγει το ημίχρονο ο Μίλλερ κάνει το 2-1. Οι Οράνιε τόσο σίγουροι για μια άνετη επικράτηση μετά το 1-0, σοκάρονται. Στο 2ο ημίχρονο πιέζουν, προσπαθούν, αλλά τίποτα δεν τους βγαίνει. Ο Ρεπ είναι σε κακή μέρα και δεν ευστοχεί. Η Δ. Γερμανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια. Τα αποδυτήρια μουγκά. Ο φαν Χάνεχεμ δηλώνει: «Δεν με ένοιαζε το σκορ, μου αρκούσε το 1-0, αρκεί να τους ξεφτιλίζαμε. Σκότωσαν τον πατέρα μου και τα αδέρφια μου. Τους μισώ». Αυτή η νοοτροπία αρκετών εκ των παικτών, το γεγονός ότι οι Ολλανδοί δεν καθάρισαν το ματς, πληρώθηκε.

Τέσσερα χρόνια αργότερα οι δυο ομάδες θα συναντηθούν στο Μουντιάλ του 1978. Η Ολλανδία δεν έχει Κρόιφ που δεν κατεβαίνει στο Μουντιάλ και δεν έχει και φαν Χάνεχεμ που σε πιο μεγάλη ηλικία βλέπει ότι μπορεί να μην έχει θέση βασικού, αφού ο Ερνστ Χάπελ θέλει να χρησιμοποιήσει πιο νέους. Το παιχνίδι δεν έχει την ίδια σημασία του τελικού, αλλά αυτό δεν σταματά το Νάνινγκα που μπαίνει αλλαγή στο 79′ να αποβληθεί, καθώς μπλέκει σε καβγά με τον Χόλτζενμπαϊν. Ο Γερμανός υποστηρίζει ότι ο Νάνινγκα του έριξε μπουνιά σε ανύποπτη στιγμή και στη συνέχεια πλακώθηκαν. Οι Γερμανοί προηγούνται δύο φορές, οι Ολλανδοί ισοφαρίζουν άλλες δύο. Οι μεν αποκλείονται, οι δε φτάνουν σε ακόμα έναν τελικό σε έδρα διοργανώτριας και χάνουν από την Αργεντινή. Η μοίρα τους φέρνει ξανά μαζί στο Euro 1980, στον ίδιο όμιλο με την Ελλάδα του Αλκέτα Παναγούλια. Οι Ολλανδοί και πάλι δεν τα καταφέρνουν, καθώς χάνουν με 3-2. Τουλάχιστον ο Τζόνι Ρεπ προλαβαίνει και δίνει μια αγκωνιά στον τερματοφύλακα Σουμάχερ. Ο Καρλ Χάιντζ Φόστερ δηλώνει: «Το γνωρίζαμε ότι το παιχνίδι θα είναι έντονο. Η νίκη είναι πάντα πολύ σημαντική για τους Ολλανδούς όταν μας αντιμετωπίζουν. Μας μισούν περισσότερο από όσο τους μισούμε εμείς».

Euro 1988. Οι Ολλανδοί κερδίζουν τους Γερμανούς για πρώτη φορά μετά από 32 χρόνια.

Θα περνούσαν ακόμα 14 χρόνια για να μπορέσει η Ολλανδία να πάρει την εκδίκησή της. Ο φαν Χάνεχεμ δεν ήταν πλέον ενεργός παίκτης κι η Ολλανδία δεν έπαιζε τόσο όμορφο ποδόσφαιρο, αλλά με παικταράδες όπως ο φαν Μπάστεν, ο Γκούλιτ, Κούμαν (x2) κι ο Ράικαρντ έκανε μεγάλη πορεία στο Euro του 1988. Οι δυο χώρες έρχονται αντιμέτωπες στον ημιτελικό του Αμβούργου. Το κλίμα είναι τεταμένο. Ανάμεσα στους 61.000 θεατές βρίσκονται πάνω από 15.000 Ολλανδοί. Κάποιοι σηκώνουν πανό που γράφει: “Γιαγιά βρήκα το ποδήλατό σου”, ειρωνεία για τα πολλά ποδήλατα που οι Ναζί κατακτητές είχαν κατασχέσει. “Το 1944 ήρθαν αυτοί, το 1988 εμείς” τραγουδούσαν στις εξέδρες του Φόλκσπαρκστάντιον. Αυτή τη φορά θα έπαιρναν εκδίκηση για τη “Μητέρα όλων των Ηττών” όπως είχαν ονομάσει τον τελικό του 1974. Σε μια εκπληκτική σύμπτωση και αντιστροφή, οι Γερμανοί είναι αυτοί που προηγούνται με πέναλτι του Ματέους, οι Ολλανδοί που ισοφαρίζουν με νέο πέναλτι (αρκετά αμφισβητούμενο) και τελικά αυτοί που κάνουν την ανατροπή με ένα υπέροχο γκολ του Μάρκο φαν Μπάστεν στο 88′. Ο Ρόναλντ Κούμαν αλλάζει φανέλα με τον Όλαφ Τον. Την παίρνει και σκουπίζει τον πισινό με αυτή, ξεσηκώνοντας κατακραυγή. Πίσω στην πατρίδα σχεδόν το 60% του πληθυσμού βγαίνει στους δρόμους, είναι λένε η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου μετά την απελευθέρωση. Ο Γκούλιτ αφιερώνει τη νίκη στις μεγαλύτερες γενιές και ο Μίχελς μετά τον τελικό με την ΕΣΣΔ δηλώνει ότι ο πραγματικός τελικός ήταν με τους Γερμανούς. Οι Οράνιε πανηγυρίζουν το μοναδικό τους εθνικό τίτλο μέσα στην έδρα του εχθρού.

Η πιο άσχημη ημέρα στη καριέρα του Ράικαρντ

Από τότε η ιστορία συνεχίζεται.  Το 1990 σε ένα ακόμα παιχνίδι που γράφει ιστορία, είναι η σειρά των Γερμανών. Το ματς σημαδεύεται από τη διπλή αποβολή μόλις στο 22′. Ο Ράικαρντ κάνει ένα αμφισβητούμενο φάουλ στον Φέλερ και δέχεται την κίτρινη που σημαίνει ότι θα χάσει το επόμενο παιχνίδι. Ο Ολλανδός φτύνει μεγαλοπρεπώς την αφάνα του Φέλερ που δεν μπορεί να το πιστέψει.  Ο Αργεντινός διαιτητής Χουάν Κάρλος Λουστάου  προς έκπληξη όλων βγάζει κάρτα στο Φέλερ.  Το φάουλ εκτελείται, ο φαν Μπρόικελεν κάνει έξοδο και αρκετά πονηρά ρίχνει μια κλωτσιά στο Φέλερ που κι αυτός με τη σειρά του πέφτει υπερβολικά. Ο έξαλλος Ράικαρντ πηγαίνει και σαν δασκαλάκος τραβάει από το αυτί το Γερμανό φορ. Ο διαιτητής κουρασμένος από τους δύο, τους στέλνει στα αποδυτήρια με δεύτερη κίτρινη. Ο Ράικαρντ ολοκληρώνει τη σπουδαία του εμφάνιση με ένα νέο φτύσιμο στο Φέλερ. Το παιχνίδι τελικά λήγει με 2-1 κι οι Γερμανοί περνούν στην επόμενη φάση και τελικά στην κατάκτηση του κυπέλλου. Είναι ίσως η τελευταία τόσο μεγάλη κόντρα σε εθνικό επίπεδο. Η έχθρα μεγαλώνει και σε συλλογικό επίπεδο σε μεγάλο βαθμό. Αρχίζουν κι οι Γερμανοί να μπαίνουν σε αυτό το κλίμα περισσότερο. Οπαδοί των συλλόγων προκαλούν επεισόδια όταν περνούν τα σύνορα. Τα παιχνίδια ομάδων από την Ολλανδία και τη Γερμανία γίνονται συχνά λόγος ανησυχίας για τους κατοίκους των πόλεων και τους αστυνομικούς.

Τα χρόνια όμως περνούν. Από εκείνο το επεισοδιακό ματς με το Ράικαρντ και τον Φέλερ, έγιναν ακόμα τρία παιχνίδια σε Euro χωρίς κάτι το τρομερό. Οι πληγές άρχισαν να κλείνουν. Ο φαν Χάνεχεμ που συνεχίζει να πηγαίνει κάθε χρόνο στην εκδήλωση μνήμης στο Μπρέσκενς, έχει γίνει πιο ήπιος στα σχόλιά του. Οι νέες γενιές δεν έχουν ζήσει τον πόλεμο, ακούν μόνο διηγήσεις, περνούν τα σύνορα με το αυτοκίνητο χωρίς να το καταλάβουν, μοιράζονται αρκετά κοινά. Το μίσος και η μεγάλη κόντρα του παρελθόντος έχουν περάσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει η ανάγκη της επικράτησης, ότι ο νικητής ενός τέτοιου ματς δεν μπορεί να περηφανεύεται. Απόψε οι δυο ομάδες θα βρεθούν ξανά αντιμέτωπες. Και μπορεί να λείπουν οι φαν Χάνεχεμ και Ράικαρντ αυτού του κόσμου, μπορεί να μην κρίνεται κάποιος τίτλος, αλλά μια κόντρα Ολλανδίας-Γερμανίας δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο έντονα ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Η εξιλέωση του Γκονζάλο Ιγκουαΐν

  [Καθόλου σχόλια]

higuain

Ανάμεσα στους πάμπολλους “διαδόχους του Ντιέγκο” στην Αργεντινή έχουν παίξει κατά καιρούς πολλά ονόματα. Από τύπους που αποδείχθηκαν εντελώς φούσκες όπως ο Ορτέγκα μέχρι τον παιχταρά αλλά ευάλωτο στους τραυματισμούς Αϊμάρ και από το παιδί του “μπάριο” Κάρλος Τέβες μέχρι τον… γαμπρό του Μαραντόνα, Σέρχιο “Κουν” Αγκουέρο. Άλλοι δεν κατάφεραν πολλά, άλλοι έκαναν σπουδαίες καριέρες. Κανείς όμως προς το παρόν, ούτε καν ο Λιονέλ Μέσι, δεν έχει καταφέρει να οδηγήσει την Αργεντινή σε έναν θρίαμβο όπως του 1986. Και κανείς δεν ονόμασε ποτέ τον Γκονζάλο Ιγκουαΐν, ως διάδοχο του Ντιέγκο.

Οι λόγοι αρκετοί. Κατ’ αρχήν ο Ιγκουαΐν δεν είναι τέτοιου στιλ παίκτης. Βλέπει τον κόσμο από το 1.84, δεν είναι ο μεγαλύτερος τεχνίτης του κόσμου, δεν θα ντριμπλάρει με ευκολία δυο-τρεις αντιπάλους, είναι περισσότερο 9αρι και σίγουρα όχι 10αρι. Είναι ο πιο… Ευρωπαίος Αργεντίνος φορ των τελευταίων ετών. Πέρα από αυτό όμως, η αρχική απροθυμία του να φορέσει τη φανέλα της Αργεντινής είναι κάτι που πολλοί δεν ξεχνούν. Ο Γκονζάλο γεννήθηκε στη Γαλλία την περίοδο που ο επίσης ποδοσφαιριστής πατέρας του έπαιζε εκεί και έτσι απέκτησε γαλλικό διαβατήριο. Παρ’ ότι ο Ιγκουαΐν έζησε εκεί μόλις… 10 μήνες, αρνήθηκε αρχικά την κλήση στις μικρές εθνικές της Αργεντινής. Όχι επειδή είχε κανένα δέσιμο με τη Γαλλία, αλλά γιατί με βάση τη τότε νομοθεσία θα έχανε το γαλλικό (κοινοτικό) διαβατήριο, σημαντικό για την καριέρα του. Για αρκετό καιρό παιζόταν ένα πινγκ-πονγκ κλήσεων από Γάλλους (που τον έβλεπαν σαν το νέο Τρεζεγκέ) και Αργεντίνους, αλλά τελικά ο Γκονζάλο επέλεξε την Αργεντινή. Καθυστερημένα όμως για αρκετούς.

Το γεγονός ότι είναι πλέον ο 6ος σκόρερ όλων των εποχών στην Αλμπισελέστε και μάλιστα με καλύτερη αναλογία γκολ ανά παιχνίδι σε σύγκριση με τον Ντιέγκο, τον Λιονέλ και τον Κουν που βρίσκονται πιο ψηλά, δεν άλλαξε την γνώμη του κόσμου. Σε αυτό έπαιξαν τεράστιο ρόλο τα δυο τελευταία του καλοκαίρια με την εθνική που ήταν καταστροφικά. Το 2014 βγαίνει τετ-α-τετ με το Νόιερ, σε σημείο από το οποίο έχει βάλει πάρα πολλά γκολ στη ζωή του, στο 20ο λεπτό ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου με το σκορ στο 0-0, σε μια ευκαιρία να περάσει στο πάνθεον των Μουντιάλ. Χάνει το γκολ, την μεγαλύτερη ίσως ευκαιρία του αγώνα και η Αργεντινή χάνει τελικά ξανά από τους Γερμανούς. Το φετινό καλοκαίρι, η Αργεντινή πάει να σπάσει την γκίνια της με ένα Κόπα Αμέρικα και φτάνει στον τελικό με την Χιλή. Ο Ιγκουαΐν χάνει στο 92′ μεγάλη ευκαιρία, αν και λίγο πλάγια, το 0-0 μένει μέχρι το τέλος και το παιχνίδι πάει στα πέναλτι. Ο Μέσσι ευστοχεί στο πρώτο πέναλτι, ο Ιγκουαΐν στέλνει την μπάλα στον ουρανό στο 2ο και το 3ο χαμένο του Έβερ Μπανέγκα χαρίζει το κύπελλο στους γηπεδούχους. Δυο συνεχόμενοι τελικοί με τον Ιγκουαΐν μοιραίο, δεν συγχωρούνται εύκολα σε μια χώρα που δεν έχει κατακτήσει τίποτα σε επίπεδο εθνικής ανδρών από το 1993.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από το χαμένο πέναλτι στο Σαντιάγο και διαβάζουμε αυτή τη βδομάδα: “Ό,τι είναι ο Μέσσι για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ο Ιγκουαΐν στην Ιταλία” και “Ο Ιγκουαΐν είναι ο διάδοχός μου στη Νάπολι“. Κι αν το 2ο καταλαβαίνει κανείς ότι το είπε ο Μαραντόνα, το πρώτο το είπε ο Μαντσίνι που είδε την πρωτοπόρο Ίντερ του να δέχεται το “ντομπλέτε” από τον Γκονζάλο και να χάνει με 2-1 από δυο πανέμορφα γκολ του Αργεντίνου. Τι μεσολάβησε από το Κόπα Αμέρικα; Η Νάπολι είναι μόνη πρώτη στη Σέριε Α για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια, από τότε που ο Ντιέγκο οδηγούσε την ομάδα στο τελευταίο σκουντέτο της και ο “Πιπίτα” είναι σίγουρα ο MVP της. “Είναι ο πιο πλήρης επιθετικός που έχουμε στην Αργεντινή” δήλωσε ο Ντιεγκίτο για τον Γκονζάλο που σαν άλλος Τζέιμι Βάρντι ισοφάρισε το ρεκόρ του Μαραντόνα σκοράροντας για 8ο συνεχόμενο παιχνίδι. Με 12 γκολ σε 14 παιχνίδια είναι πρώτος σκόρερ και οδηγεί τη Ναπολι στο όνειρο. Όνειρο που φέτος δεν είναι τόσο απαγορευμένο. Η Γιουβέντους με το κακό της ξεκίνημα και η Ρόμα με το ντεφορμάρισμά της έχουν αφήσει χώρο τόσο στη Νάπολι, όσο και σε Ίντερ-Φιορεντίνα. Η Νάπολι παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, στηρίζεται στην καυτή της έδρα και έχει τον Ιγκουαΐν σε δαιμονιώδη φόρμα. Ο Γκονζάλο έχει μια τεράστια ευκαιρία να βγάλει από πάνω του την ταμπέλα του λούζερ και να επαναλάβει μια επιτυχία που ανάλογη της μόνο ο Ντιέγκο έχει καταφέρει. Πρέπει να κουβαλήσει σε μεγάλο βαθμό μόνος τη Νάπολι για να καταφέρει να εξιλεωθεί και να κερδίσει τον κόσμο της Αργεντινής, αλλά και να λατρευτεί από τον κόσμο της Νάπολι.

H χαρά και η δικαίωση του φτωχού

  [4 Σχόλια]

Τον ερχόμενο Αύγουστο το χωρητικότητας 11.000 θέσεων Ντην Κορτ του Μπόρνμουθ αναμένεται να πάρει φωτιά. Η τοπική ομάδα μετά απο μία κυριολεκτικά τρελή πορεία στην Τσάμπιονσιπ  κέρδισε την άνοδο για τη μεγάλη κατηγορία της Αγγλίας, σφραγίζοντας και το πρωτάθλημα το Σάββατο, σκορπώντας έτσι τη χαρά σε όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Από μικρό παιδάκι έτρεφα πάντα μια εκτίμηση για τους «μικρούς». Δεν μπορώ να το κρύψω αυτό. Λάτρεψα τη Μίντλεσμπρο του ΜακΛάρεν, χειροκρότησα την – αντιαισθητική – Στόουκ του Πιούλις και αποθέωνα ομάδες όπως η Χαλ και η ΚΠΡ του Ρέντκναπ σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Το λες και μαζοχισμό αυτό αλλά αυτός είμαι και έτσι λειτουργώ. Για τη Μπόρνμουθ διαβάσατε πολλά αυτές τις μέρες, είμαι σίγουρος και ήθελα – ειλικρινά – να γράψω καιρό γι’ αυτή. Δεν το κατάφερα μιας και τον τελευταίο καιρό δεν είχα χρόνο αλλά τελικά το κειμενάκι βρήκε το δρόμο του.

a.espncdn.com

Τα «κεράσια» του ‘Εντι Χόουι έκαναν κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο στην αρχή της σεζόν και φυσικά κάτι που βαριές φανέλες όπως η Λιντς, η Νότινγχαμ και η Μπλάκμπερν δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν τα τελευταία χρόνια. Χωρίς τα μεγάλα ονόματα και με την εμπειρία των Ίαν Χαρτ και Άρθουρ Μπόρουτς να βοηθούν τους μικροτερους η Μπόρνμουθ έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως πρέπει να λειτουργεί μια μικρομεσαία (μικρή για την ακρίβεια) ομάδα βάζοντας τα γυαλιά σε πολλούς «μεγάλους» που βολοδέρνουν χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες. Επιθετικό ποδόσφαιρο αλλά και προσοχή στην άμυνα με το νεαρό επιθετικό Καλούμ Γουίλσον να κλέβει την παράσταση με τα 22 του τέρματα, σε μια σεζόν που  με 98 γκολ υπέρ  και +53 γκολ στη διαφορά επίθεσης και άμυνας απέδειξε περίτρανα ποιος ήταν το αφεντικό της κατηγορίας. Αριθμοί που αν τους είχε κάνει μια μεγάλη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ θα παραμιλούσε ολόκληρη η Ευρώπη, εννοείται. Και όταν μιλάμε για Τσάμπιονσιπ, μιλάμε για το δυσκολότερο και πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα του πλανήτη. Σόρυ Ραμόν αλλά έχω δίκιο αδερφέ.

IMG_6330

Για όσους δεν το γνωρίζουν στη Μπόρνμουθ έκανε καριέρα ως ποδοσφαιριστής ο Χάρι Ρέντκναπ και όταν ήταν εκεί προπονητής προώθησε στην πρώτη ομάδα το νεαρό γιο του Τζέιμι. Ναι αυτόν που αγωνίστηκε μετά σε Λίβερπουλ, Τότεναμ, Σαουθάμπτον και Εθνική Αγγλίας έχοντας περισσότερο καιρό τραυματίας (δυστυχώς) παρά στο γήπεδο. Μεγάλους παίκτες δεν έβγαλε η ομάδα. Τίτλους δεν έχει και ακόμα και τα χρώματα της τα έχει δανειστεί απ’ την τεράστια Μίλαν (κόκκινο-μαύρο). Αυτό βέβαια δεν στερεί καθόλου το δικαίωμα απ’ τους φίλους της και τον – υπέροχο τύπο που διοικεί την ομάδα – να κάνουν όνειρα για μια πορεία στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμο και – γιατί όχι – να γράψουν ακόμα μια ωραία ιστορία στο βιβλίο του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Προσωπικά βρήκα ακόμα μια ομάδα να ασχολήθώ για του χρόνου. Ακόμα μία απ’ αυτές τις «φτωχές», τις «μικρές» ομάδες που σε αναγκάζουν να τις παρακολουθήσεις και να παθιαστείς μαζί τους. Αυτές τις ομάδες που όταν τις βλέπεις σου βγαίνει ασυναίσθητα εκείνο το χαμόγελο που έχεις όταν είσαι ερωτευμένος. Για σκεφτείτε το.

Πως είναι δυνατόν να μην καταλάβατε τέτοια μπόρα;

  [4 Σχόλια]

Υπήρχε μια εποχή που το Κύπελλο Πρωταθλητριών ήταν μια άκρως ρομαντική ιστορία. Στη διοργάνωση έπαιρναν μέρος μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες και φυσικά εμφανίζονταν αρκετές που έγραφαν τη δική τους τρελή πορεία σε αυτό το σπουδαίο ποδοσφαιρικό «πανηγύρι». Φυσικά και μιλάω για δεκαετίες πίσω όπως καλά καταλαβάτε. Σήμερα θα δούμε μία εξ αυτών με πρωταγωνιστή τo μοναδικό Μπράιαν Κλαφ και τη Ντέρμπι. Στην παρθενική  συμμετοχή και των δύο στη διοργάνωση. Μια ιστορία με μπόλικο unfair, αρκετά νεύρα και άφθονες δόσεις όμορφου ποδοσφαίρου.

Soccer - League Division One - Derby County - Brian Clough and Peter Taylor Resignation - Baseball Ground

Ο Κλαφ είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα με τη Ντέρμπι το 1972 (το πρώτο στην ιστορία της ομάδας) αφήνοντας δεύτερη και καταϊδρωμένη τη Λιντς του εχθρού του, Ντον Ρέβι. Έτσι τα «κριάρια» θα είχαν την τύχη και τη χαρά να εκπροσωπήσουν την Αγγλία στο σπουδαιότερο ποδοσφαιρικό  – διασυλλογικό – θεσμό. Ο Κλαφ, εννοείται, πως δεν κρύφτηκε πίσω απ’ το δάχτυλο του και έθεσε την κατάκτηση της κούπας ως στόχο της ομάδας. Αμέσως. Και εδώ αρχίζει η ιστορία. Θα πάμε στο β’ γύρο της διοργάνωσης, όταν η Ντέρμπι τέθηκε αντιμέτωπη με τη φοβερή και τρομερή Μπενφίκα του Εουσέμπιο. To πρώτο παιχνίδι έγινε στην Αγγλία και ο «Κλάφι» γνώριζε καλύτερα απ’ τον καθένα πως για να κερδίσει θα έπρεπε να περιορίσει τον μαύρο πάνθηρα των Πορτογάλων. Έτσι – εν μέσω ξηρασίας – (περίεργο πράγμα για το Ντέρμπι) ο Κλαφ σκαρφίστηκε κάτι το μοναδικό.

Ο σπουδαίος Άγγλος προπονητής ήταν λάτρης του βρεγμένου χόρτου αλλά σε αυτή την περίπτωση το παράκανε για το καλό της ομάδας του. Το βράδυ πριν το παιχνίδι άφησε τις ποτιστικές μηχανές ανοικτές μέχρι το πρωί δημιουργώντας έτσι ένα βαλτώδες τοπίο που θα έκανε οποιοδήποτε χωράφι να μοιάζει με το «χαλί» του Αλιάνζ Αρίνα. Μάλιστα όταν ο Σερ Στάνλευ Ρους – μετέπειτα πρόεδρος της ΦΙΦΑ – ρώτησε πως είναι δυνατόν να συνέβη κάτι τέτοιο εν μέσω μιας εβδομάδας ξηρασίας, πήρε – εκτός της καιρικής ανάλυσης για το αλλοπρόσαλλο κλίμα του Ντέρμπι – την θεϊκή απάντηση «Μα πως είναι δυνατόν να μην καταλάβατε τέτοια μπόρα κύριε;» απ’ τον Κλαφ. Οι Άγγλοι  επικράτησαν με 3-0 των Πορτογάλων έχοντας καλύτερο παίκτη τον αμυντικό Κόλιν Τοντ που «έσβησε» τον Εουσέμπιο, έχοντας βέβαια ως σύμμαχο τη λάσπη. Μια λάσπη που δεν επέτρεψε στον Πορτογάλο σταρ να κάνει τις περίτεχνες του ντρίμπλες και να εκμεταλλευτεί το τεράστιο του προσόν. Την ταχύτητα. Το 3-0 σε συνδυασμό με το 0-0 της Λισαβόνας έστειλε τη Ντέρμπι στην επόμενη φάση. Βέβαια αυτό το unfair οι Άγγλοι το βρήκαν μπροστά τους – με το χειρότερο τρόπο μάλιστα – στους ημιτελικούς με τη Γιουβέντους.

Brian Clough

«Δεν πρόκειται να μιλήσω σε κανένα μπάσταρδο. Δεν πρόκειται να μιλήσω σε κανένα κλέφτη μπάσταρδο». Αυτή ήταν η μοναδική δήλωση του Κλαφ μετά το 3-1 απ’ τους Ιταλούς στην πιο συνοπτική συνέντευξη τύπου στην ιστορία της διοργάνωσης. Αλλά γιατί; O Κλαφ είδε το διαιτητή της αναμέτρησης, Γερμανό, Γκέραρντ Σούλεμπεργκ να «κιτρινίζει» τους δύο πιο σημαντικούς του μέσους, Άρτσι Γκέμιλ και Ρόυ ΜακΦάρλαντ, δύο κίτρινες που στέρησαν και απ’ τους δύο τη συμμετοχή στη ρεβάνς. Μάλιστα ο Πήτερ Τέιλορ (κολλητός και βοηθός του Κλαφ) είχε δει το Γερμανό παίκτη της Γιούβε, Χέλμουτ Χάλερ να συνομιλεί με το διαιτητή στο ημίχρονο στα αποδυτήρια του τελευταίου. Ο Κλαφ μίλησε για οργανωμένο έγκλημα της Γιούβε κάτι που – όπως απεδείχθη – είχε μεγάλη βάση μιας και παράγοντας της Ιταλικής ομάδας είχε προσπαθήσει να χρηματίσει τον διαιτητή του τελικού Φρανσίσκο Μάρκεζ Λόμπο. Για την ιστορία ο δημοσιογράφος που είχε φέρει στο φως το γεγονός (χρόνια αργότερα) ήταν ο Μπράιαν Γκλάνβιλ εις βάρος του Ντέσζο Σόλτι, ανθρώπου της διοίκησης της Γιούβε βεβαίως-βεβαίως.

Η Γιουβέντους τελικά ηττήθηκε στον τελικό απ’ τον Άγιαξ με 1-0 και ο Κλαφ ορκίστηκε να σηκώσει την κούπα τα επόμενα χρόνια. Το κατάφερε έξι χρόνια αργότερα με τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Για δύο σερί φορές μάλιστα. Μένοντας στη μνήμη όλων ως ο σπουδαιότερος Άγγλος προπονητής.

Όταν η βλακεία επαναλαμβάνεται

  [Καθόλου σχόλια]

angel-di-maria

Μια στροφή πριν το Γουέμπλει με την ομάδα σου να παίζει – στην έδρα της – με ένα σπουδαίο αντίπαλο όπως η Άρσεναλ. Εσύ να είσαι ένα απ’ τα χρησιμότερα «γρανάζια» στη μηχανή της ομάδας και ένας παίκτης που το περασμένο καλοκαίρι δαπανήθηκαν 60 εκατομμύρια για να βρεθείς στο Όλντ Τράφορντ για να γίνεις ακόμα ένας ηγέτης. Και ενώ η ομάδα σου βρίσκεται πίσω στο σκορ με 1-2 εσύ αντί να σκεφτείς τρόπους να δείξεις – επιτέλους – το ταλέντο σου, αποβάλλεσαι με δύο κίτρινες κάρτες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Με δύο φθηνές – στα όρια της βλακείας – κίτρινες κάρτες για την ακρίβεια. Η πρώτη για «θέατρο» (αν και αυτή την καταλαβαίνω χωρίς να τη δικαιολογώ στο Θέατρο των Ονείρων) και η δεύτερη για τράβηγμα της φανέλας του διαιτητή. Δεν ξέρω αλλά εκτός της βλακείας μυρίζομαι και μια κάποια σύγχυση στον αέρα του Μάντσεστερ.

Για τον Άνχελ Ντι Μαρία τα παραπάνω που κατάφερε να κρεμάσει τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ ,στερώντας της το δικαίωμα να παλέψει – επί ίσοις όροις – για την ανατροπή και την πρόκριση στην τετράδα του Κυπέλλου Αγγλίας, με την αποβολή του. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως ο Αργεντινός εξτρέμ το έχει ξανακάνει αυτό. Πριν δύο χρόνια με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης κόντρα στη Λα Κορούνια. Τότε είχε πάρει δύο κίτρινες κάρτες σε ένα λεπτό επειδή εμπόδισε παίκτη της Ντέπορ να εκτελέσει φάουλ. Δύο φορές σε ένα λεπτό παρακαλώ. Εξυπνάδα δε το λες αυτό πάντως. Ούτε φυσικά το σημερινό.

Η αποβολή αυτή θα στερήσει το δικαίωμα απ’ τον παίκτη και στο Κυριακάτικο παιχνίδι με την Τότεναμ στο Όλντ Τράφορντ. Μια αναμέτρηση που οι «μπέμπηδες» θα πρέπει να κερδίσουν αν θέλουν να παραμείνουν σε τροχιά τετράδας. Η τετράδα είναι ο μοναδικός στόχος που κυνηγάει αυτή τη στιγμή η ομάδα του Φαν Γκάαλ και αν δεν επιτευχθεί θα μιλάμε για ένα απ’ τα μεγαλύτερα «ναύαγια» που έχει γνωρίσει η ομάδα της Γιουνάϊτεντ τα τελευταία 25 χρόνια. Ίσως και το μεγαλύτερο.

Η Νιγηρία, ο Κανού και το ποδόσφαιρο ως Ολυμπιακό σπορ

  [12 Σχόλια]

Σε πλήρη αντίθεση με μεγάλη μερίδα του ποδοσφαιρικού κοινού λατρεύω το Ολυμπιακό τουρνουά. Το ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό τουρνουά. Ηλικιακά μπορώ και θυμάμαι – σχεδόν τα πάντα – απ’ την Ολυμπιάδα της Ατλάντα του 1996. Είχα παρακολουθήσει και αυτή της Βαρκελώνης αλλά εκτός απ’ την Πατουλίδου, τον Πύρρο Δήμα, τους «φούριας ρόχας» και τα μαγικά της dream team του Ντράζεν κόντρα στους Αμερικάνους δεν έχω άλλες μνήμες. Ήμουν και 10 χρονών παιδάκι το ’92. Σε εκείνο το τουρνουά – στα δικά μου μάτια – μάγεψε μια εθνική ομάδα  και ένας παίκτης  και από τότε έχουν μπει για τα καλά στην καρδιά μου. Η Νιγηρία και ο Νουανκού Κανού (τον τονίζω στην τελευταία συλλαβή επειδή είμαι της σχολής Σπυρόπουλου). Οι  «αετοί» του Τζο Μπονφρέρ έχοντας μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και παίκτες που έκαναν καριέρα στα γήπεδα της Ευρώπης, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο αφού επικράτησαν της Βραζιλίας του Μάριο Ζαγκάλο, στον ημιτελικό και της Αργεντινής του Ντάνιελ Πασαρέλα στον τελικό. Σε δύο αναμετρήσεις – γεμάτες αστέρες πρώτου μεγέθους – που έσπασαν κυριολεκτικά καρδιές. Αυτό μάλιστα ήταν το πρώτο χρυσό στο ποδόσφαιρο για ομάδα απ’ την Αφρικανική ήπειρο σε Ολυμπιάδα.

_61606549_10nigeria-getty

Βέβαια εκείνη η Νιγηρία έσφιζε από ταλέντο. Για να καταλάβετε. Υπήρχαν μαζί ο Κανού και ο Οκότσα. Ο Αμουνίκε και ο Αμοκάτσι. Ο θεός Ταρίμπο Γουέστ και ο Ουίλσον Ορούμα. Μαζί τους οι αδερφοί Μπαμπαγιάρο και ο Τιζανί Μπαμπαγκίντα. Η Αργεντινή διέθετε – κλασικά – παίκτες που θαυμάσαμε σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης και του κόσμου στα επόμενα χρόνια. Ρομπέρτο Αγιάλα και Χαβιέρ Ζανέτι. Σενζίνι και Σαμότ. Αλμεϊντα, Σιμεόνε, Βερόν και Ορτέγκα μαζί με Κρέσπο και Κλαούντιο Λόπεζ. Μπορείτε να σκουπίσετε τα δάκρυα σας γιατί έχει και συνέχεια με τη Βραζιλία. Ντίντα, Ροζέριο Σένι, Ριβάλντο, Ζιοβάνι, Ζε Ελίας, Φλάβιο Κονσεισάο, Ρομπέρτο Κάρλος, Αλνταίρ, Μπεμπέτο και Ρονάλντο με φανέλα που έγραφε «Ronaldinho» (ο μικρός Ρονάλντο δηλαδή) επειδή την κανονική φανέλα «Ronaldo» τη φορούσε ο Ρονάλντο Γιάρο. Μάλιστα, αυτός που αγωνίστηκε πριν χρόνια στον Άρη. Όποιος μου ξαναπεί «δε βλέπω ποδόσφαιρο στην Ολυμπιάδα» θα τιμωρείται με κάλεσμα στην εκπομπή του Γεωργούντζου. Η ποινή θα είναι μη εφέσιμη και θα υπάρχει και χρηματικό πρόστιμο.

robertocarlos_kanu_atlanta1996_get

H Νιγηρία – σε ένα απιστευτο παιχνίδι – κέρδισε τη Βραζιλία στην παράταση με το «χρυσό γκολ» του Κανού και προκρίθηκε στον τελικό. Μάλιστα ο ίδιος παίκτης είχε στείλει την αναμέτρηση στην παράταση, σκοράρωντας στις καθυστερήσεις για το 3-3. Ο τελικός κρίθηκε και αυτός στις καθυστερήσεις με το γκολ του Μανώλη του Αμουνίκε. Ο Νιγηριανός εξτρέμ έγραψε το τελικό 3-2 χαρίζοντας στη χώρα του το χρυσο και η Νιγηρία σε όλους εμάς μερικούς εκ των σπουδαιότερων πανηγυρισμών στην ιστορία του αθλήματος. Λίγους μήνες μετά ο Αμουνίκε πήρε μεταγραφή στη Μπάρτσα αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο δεν του επέτρεψε να κάνει ποτέ την καριέρα που δικαιούνταν βάσει ταλέντου.

Άτυχος ήταν και ο άλλος μεγάλος ήρωας της ομάδας ο Νουανκού Κανού. Ο παίκτης του Άγιαξ μετά το Ολυμπιακό τουρνουά πήρε μεταγραφή στην Ίντερ του Μοράτι αλλά βρέθηκε με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Ο παίκτης εγχειρίστηκε επιτυχώς αλλά ουσιαστικά έχασε ολόκληρη τη σεζόν ’96-’97. Επέστρεψε την επόμενη αλλά δεν έκανε ποτέ τις μεγάλες εμφανίσεις με τους Μιλανέζους. Το 1999 πήγε στην Άρσεναλ όπου βρήκε και πάλι τον καλό εαυτό του. Η Αγλία πήγαινε πολύ στον Κανού που έφτασε ακόμα και με την Πόρτσμουθ – την εξαιρετική Πόρτσμουθ του Ρέντκναπ για την ακρίβεια – στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 2008 κόντρα στην Κάρντιφ, με δικό του γκολ παρακαλώ. Ο Κανού είχε ψηφιστεί και Man of the match.

To 2000 η Αφρικανική ήπειρος συνέχισε με χρυσό σε Ολυμπιάδα με το Καμερούν (των Ετό και Επαλέ) να επικρατεί των Ισπανών με 5-3 στα πέναλτι με μοιραίο τον Ιβάν Αμάγια. Στη συνέχεια είχαμε τρεις κατακτήσεις από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το 2004 και το 2008 η «σούπερ» Αργεντινή και το 2012 το Μεξικό κόντρα στη Βραζίλία των Τιάγκο Σίλβα, Νέιμαρ, Χουλκ, Όσκαρ και Πάτο. Η Σελεσάο δεν έχει κερδίσει ποτέ το χρυσό σε Ολυμπιάδα αν και κάτι μου λέει πως αυτό θα γίνει του χρόνου στη χώρα της. Ελπίζω να σας έψησα. Εγώ την περιμένω από τώρα πάντως τη διοργάνωση.

Το Ρομαντικό Account

  [2 Σχόλια]

Μετά από διάφορα σοβαρά θέματα που ανέβηκαν στο sombrero τον τελευταίο καιρό, ήρθε η ώρα για κάτι διαφορετικό. Για όσους ασχολούνται με το twitter μια τεράστια πληγή είναι τα ρομαντικά accounts. Μετά την εμφάνιση του Ινιέστα την Τρίτη ήμουν έτοιμος να κυλιστώ και εγώ σε αυτόν το βούρκο. Πώς όμως θα ήταν ένα ποδοσφαιρικό ρομαντικό account στο twitter; Ας προσπαθήσουμε να το φανταστούμε όλοι μαζί.

twitter-football-championship

Ο τερματοφύλακας:

  • ‘Κάθε φορά που με αναγκάζεις σε εκτίναξη, η πτώση πονάει λιγότερο από την εικόνα σου να φεύγεις.’
  • ‘Σε κανένα τετ-α-τετ ως τώρα δεν κατάφερα να σε ανατρέψω και να πέσεις στην αγκαλιά μου.’
  • ‘Τα δοκάρια είναι η ανοιχτή πόρτα που αφήνω πίσω μου.’
  • ‘Όταν η μπάλα αγγίζει τα δίχτυα φεύγει από μέσα μου μια κραυγή.’
  • ‘Σε κάθε στημένο σκέφτομαι: ‘Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη άλλων πάντα’;’

Τα κεντρικά μπακ:

  • ‘Με πλήγωσες τόσο που κάθε φορά που πλησιάζεις θέλω να σου δώσω τα πόδια αγκαλιά’.
  • ‘Κολλάω πάνω σου και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να προσπαθείς να ξεφύγεις.’
  • ‘Με έχεις κάνει να σε μισήσω τόσο που σε κάθε φάση προσπαθώ να σε εκθέσω.’
  • ‘Η συμπεριφορά σου με αναγκάζει να κάνω τάκλιν στην ευτυχία μας.’
  • ‘Για να σε ρίξω πρέπει να σε τραβήξω απ’ τη φανέλα.’

Τα πλάγια μπακ:

  • ‘Για να καλλιεργήσω τη σχέση μας πρέπει να οργώσω την πλευρά.’
  • ‘Η μόνη πρωτοβουλία που με αφήνεις να πάρω είναι να σεντράρω από την τελική γραμμή’.
  • ‘Είμαι συνέχεια ελεύθερος για σένα μα εσύ με στέλνεις στο κόρνερ’.
  • ‘Προσπαθώ να βγω μπροστά σου να με δεις, αλλά μου πετάς πάντα την πάσα στο όβερλαπ’.
  • ‘Άσε με να μπω στην περιοχή σου, θα σου την ξαναδώσω την κατάλληλη στιγμή’.

Τα αμυντικά χαφ:

  • ‘Καλύπτω όλους τους χώρους για να με δεις κι εσύ συνεχίζεις να μ’ αντιμετωπίζεις ως βάση’.
  • ‘Τρέχω για όλους τους άλλους και το μόνο που ακούω είναι ότι κάνω τη βρώμικη δουλειά’.
  • ‘Έχω πάρει τόσες κάρτες για να μη βγει αντεπίθεση, μα ακόμα δεν τράβηξα αυτή που γράφει: Σε θέλω.’
  • ‘Έχω καταπιεί αμέτρητα χιλιόμετρα για τη σχέση μας’.
  • ‘Όλο μου ζητάς να σου δίνω τη μπάλα, αλλά πολύ δύσκολα μου τη δίνεις πίσω εσύ’.

Ο επιτελικός:

  • ‘Χαϊδεύω τη μπάλα για μην μπορείς εσύ να τελειώσεις την προσπάθεια’.
  • ‘Ψάχνω συνέχεια μια χαραμάδα να σε βρω’.
  • ‘Σηκώνω το βλέμμα μου να σε συναντήσω και χάνεσαι ανάμεσα στις συμπληγάδες’.
  • ‘Σου είχα εξηγήσει από την αρχή ότι δεν είμαι για πολλά. Μοναχά μερικές στιγμές μαγείας’.
  • ‘Αναγκάζομαι να μας παίρνω στις πλάτες μου. Να τελειώνω ότι απέτυχες να ολοκληρώσεις εσύ’.

Οι πλάγιοι επιθετικοί:

  • ‘Με ξεχνάς συνέχεια και πρέπει σε μια στιγμή να σε μαγέψω’.
  • ‘Σε κάθε σου λάθος τρέχω να διορθώσω τη ζημιά που έκανες’.
  • ‘Συγκλίνω να έρθω κοντά σου και με πετάς στην απέναντι πλευρά’.
  • ‘Πόσες φορές αναγκάστηκα για σένα να παίξω με ανάποδο πόδι;’
  • ‘Αν ήθελες να με γνωρίσεις καλύτερα θα καταλάβαινες ότι μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα απ’ το να σεντράρω’.

Το σέντερ φορ:

  • ‘Παλεύω με τα θηρία για να μου δώσεις μια ευκαιρία’.
  • ‘Όσο κι αν ξεχνάς ότι υπάρχω, μπορώ να γίνω ο ήρωάς σου με μια επαφή’.
  • ‘Όσο κι αν προσπαθείς να με εκθέσεις, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στα δίχτυα’.
  • ‘Για κάθε ευκαιρία που χάνω πιστεύω ότι θα μου δώσεις άλλη μία. Μέχρι να πετύχω’.
  • ‘Για να σε κερδίσω σκέφτομαι ότι ο αντίζηλος είναι στην απέναντι γωνία’.

Τέρμα το Γκάζα

  [Καθόλου σχόλια]

 one-night-in-turin-slideshow-pic

Εκεί που ξεκινάς τη μέρα σου έχοντας στο μυαλό σου να γράψεις κάτι που έχει υποσχεθεί στους υψηλά ιστάμενους του sombrero εδώ και δύο βδομάδες, η πρωινή σου περιήγηση σε κάνει να το βάλεις πάλι κάβα. Διότι το πρωί έπεσα στο Κυριακάτικο αφιέρωμα της καλής εφημερίδας L’Equipe στον καλύτερο ψυχάκια, τρελό και αρρωστημένα λατρεμένο ποδοσφαιριστή που έβγαλε το Νησί (σσ. Ο Μπεστ δεν πιάνεται, ήταν Βόρειο-Ιρλανδός). Ο Πωλ Γκασκόιν μας χάρισε αμέτρητες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας, όσο χάρισε και στα ταμπλόιντ τροφή για δικαιολογημένα κανιβαλιστικά σχόλια. Η γαλλική εφημερίδα συγκεντρώνει όλες τις πληροφορίες που αφορούν τον τρελό Άγγλο και τις παρουσιάζει με εκπληκτική αισθητική (μην τρομάξετε, είναι σε δύο εκδόσεις, Αγγλικά και Γαλλικά):

Απολαύστε υπεύθυνα (αν και ο ίδιος θα έλεγε ανεύθυνα).

Το Αφρικανικό Φιλότιμο

  [4 Σχόλια]

Στον κόσμο του ποδοσφαίρου οι Αφρικανοί ποδοσφαιριστές έχουν διάφορες ταμπελίτσες. Ότι έχουν φοβερή μυϊκή δύναμη, τρέχουν ασταμάτητα, καταπίνουν χιλιόμετρα και ότι με τα μεγάλα τους κανιά μπορούν να πιάσουν περίεργα και πολύ δυνατά σουτ. Από την άλλη, ο επαγγελματισμός είναι άγνωστη λέξη, είναι χαβαλέδες, λουφαδόροι στις προπονήσεις, η ηλικία τους είναι πλάσμα του μύθου και όταν πάνε διακοπές παίρνουν εκτός από την κανονική άδεια και μια τιμητική από τη σημαία. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις όπως ο Ντρογκμπά, ο Ετό ή ο Εσσιέν να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτό το οποίο είναι ελάχιστα γνωστό, είναι ότι αν τους τσιγκλήσεις το φιλότιμο μπορείς να πάρεις πολλά πράγματα από αυτούς.

Ο Εμάνουελ Αντεμπαγιόρ, γνωστός και ως ‘η επιθετικούρα με τη φούντα’, είχε μείνει στην απέξω από το Βίλλας-Μπόας. Με τον Πορτογάλο είχε μόνο μία συμμετοχή φέτος στο 6-0 με τη Μάντσεστερ Σίτυ. Από τότε που ο Αντρέ έφαγε τη σπιρουνιά και ανάλαβε ο Σέργουντ ο Μανώλης είναι ο βασικός επιθετικός της Τότεναμ και αν είναι να μείνει κάποιος στον πάγκο, αυτός είναι ο 30 million man Σολδάδο. Μετράει έξι γκολ σε έντεκα εμφανίσεις από την αλλαγή προπονητή και δείχνει με κάθε τρόπο ότι είναι ένα θηρίο έξω από το κλουβί. Νιώθει την ανάγκη να αποδείξει ότι είναι επιθετικούρα, να δώσει απαντήσεις στον κακό Πορτογάλο που τον είχε στην απέξω.

Μερικά χιλιόμετρα πιο Νότια, στη Βαλένθια ο Σοφιαν Φεγκουλί ενώ με τον Τζούκιτς ξεκίνησε βασικός έχασε μετά από τέσσερα ματς τη θέση του. Σε ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν ως αλλαγή. Αλλά επειδή ο ψυχισμός των παιχτών από το Μαγρέμπ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος, μόλις άλλαξε και εκεί ο προπονητής του τσίγκλησε το φιλότιμο. Με τον Πίτσι δεν είναι το ένα γκολ και οι πέντε ασσίστ που έχει βγάλει, αλλά η συνολική απόδοσή του. Την Κυριακή είχε κάνει το Ζόρντι Άλμπα να διασκευάσει ένα παλιό άσμα του Λαζόπουλου: Παπαθεμελή, Παπαθεμελή, απόψε στην πλευρά μου αλωνίζει ο Φεγκουλί.

Όσο και αν σε εκνευρίζουν με τη συμπεριφορά τους στις προπονήσεις, στην εξωγηπεδική τους ζωή, αλλά και με την εμφανή τους βαρεμάρα μέσα στο γήπεδο, όταν αποκτήσουν κίνητρο βγάζουν όλο το πάθος και το ταλέντο τους στο χορτάρι. Διότι, στη Μάμα Άφρικα, η ζωή είναι ένας χορός και ένα τραγούδι. Απλώς ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του σκοπό.

Για μια ισοπαλία αδειανή, για μια κούπα

  [Καθόλου σχόλια]

Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι που δεν χωνεύουν το «σόκερ» ανάμεσα στα αρνητικά που του προσδίδουν (εκτός από τα μικρά σκορ) περιλαμβάνουν το γεγονός της ύπαρξης της ισοπαλίας. Χθες εν μέρει τους κατάλαβα βλέποντας το φινάλε του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Στο Χοσέ Αμαλφιτάνι η Βέλεζ υποδεχόταν την Σαν Λορένσο σε ένα ματς που δεν ήταν σίγουρο αν θα γίνει μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο λόγος ότι στον έλεγχο που έκανε η αστυνομία βρέθηκαν βεγγαλικά, αλκοολούχα ποτά, και πολλά πανό που είχαν μπει κρυφά σε μια κερκίδα κατά τη διάρκεια της συναυλίας του Στίβι Γουόντερ (κρυφά-Γουόντερ, όχι δεν θα πω κάτι). Οι γηπεδούχοι ήθελαν νίκη και Χ στο άλλο ματς μεταξύ της Νιούελ’ς και της κυπελλούχου Σουνταμερικάνα Λανούς. Οι φιλοξενούμενοι με νίκη σήκωναν την κούπα και με Χ θα έπαιζαν μπαράζ αν στο άλλο ματς υπήρχε νικητής. Στο ματς που δεν έκανε σε κανέναν το Χ έγινε χαμός. Στο άλλο μας πήρε ο ύπνος.

Στο παιχνίδι της Βέλεζ ο ύπνος ερχόταν σιγά σιγά. Οι φιλοξενούμενοι που δεν είναι σε καλή κατάσταση έκαναν μια δυο φάσεις στην αρχή και στη συνέχεια αποφάσισαν ότι θα πήγαιναν για το Χ, με αποτέλεσμα να μην κάνουν παιχνίδι. Οι γηπεδούχοι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων παρά το γεγονός ότι ήθελαν μόνο νίκη και το ματς έμοιαζε με φιλικό αγώνα προετοιμασίας. Την ίδια ώρα στο Ροζάριο όπου κανείς δεν ήθελε το Χ, έπεφταν κορμιά. Το 0-0 έμενε και στα δυο γήπεδα μέχρι που η Νιούελ’ς έκανε το 1-0 και ξεκίνησε η μαγεία. Δυο ομάδες να παίζουν μόνο για τη νίκη, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς να ρίχνουν τον ρυθμό. Γρήγορη ισοφάριση για την Λανούς και 1-1 που έφερνε και πάλι πρωταθλήτρια την Σαν Λορένσο. Το 0-0 παρέμενε στο Αμαλφιτάνι σε ένα ματς σούπα. 2-1 για τη Νιούελ΄ς. Πανηγύρια για το μπαράζ που ερχόταν. Σχεδόν αμέσως και πάλι 2-2 η Λανούς. Και ένα ματς ροντέο με την Λανούς μάλλον καλύτερη να αγγίζει το 2-3 αρκετές φορές. Η Βέλεζ προς το τέλος έκανε ότι μπορούσε. Είχε δοκάρι, είχε και μια μεγάλη ευκαιρία σε σουτ που απέκρουσε ο Τορίκο, αλλά το ματς ήρθε τελικά 0-0.

Όσο και να μην ήθελαν το Χ στο Ροζάριο όμως, η λήξη τους βρήκε απογοητευμένους με το τελικό 2-2 να φέρνει το πρωτάθλημα στο Μποέδο, στον αρχηγό Πίπι Ρομανιόλι, στον Πάπα, στον Βίγκο Μόρτενσεν, στον Μαρσέλο Τινέλι και φυσικά στον ιστορικό αυτό οπαδό. Ένα πρωτάθλημα που το πήρε με δυο διαδοχικά 0-0 στις δυο τελευταίες αγωνιστικές, αλλά καθόλου δεν την πείραξε. Γιατί μπορεί οι ισοπαλίες να είναι πολλές φορές ξενέρωτες, αλλά όταν παίζεις για έναν τίτλο στα πανηγύρια κανείς δεν θυμάται ότι δεν σκόραρες για 180 λεπτά.

torneo-inicial-1813288w620

Το μάτι της τίγρης

  [5 Σχόλια]

It’s the eye of the tiger
It’s the thrill of the fight

Risin’ up to the challenge
Of our rival

And the last known survivor
Stalks his prey in the night

And he’s watching us all with the
Eye of the tiger

(Photos by Claudio Villa/Getty Images)

La Luna

  [Καθόλου σχόλια]

Η Τίγκρε του προπονητή πλέον Αρουαμπαρένα έπαιζε ένα δύσκολο ματς απέναντι στους πρωτοπόρους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ. Ο «Φονιάς» όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας από το Μπουένος Άιρες αντιμετώπιζε τους «Λεπρούς» από το Ροζάριο. Η μεγάλη νίκη με 3-1 είχε διπλή σημασία, καθώς η Τίγκρε έχει διπλό στόχο φέτος. Να πάρει το πρωτάθλημα και να αποφύγει τον υποβιβασμό. Με τη νίκη της με 3-1 επί των Λεπρών από το Ροζάριο κατάφερε να τους περάσει και να βρίσκεται πλέον πρώτη στη φετινή Κλαουζούρα. Την ίδια στιγμή βέβαια βρίσκεται στην τρίτη από το τέλος θέση της ειδικής βαθμολογίας και αν το πρωτάθλημα τέλειωνε σήμερα θα έπαιζε μπαράζ για να σωθεί.

Το παιχνίδι ήταν ένα σόου του Κάρλος Λούνα που στην τρίτη του θητεία στην Τίγκρε κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία του. Ο «Κινέζος» σημείωσε και τα τρία γκολ της ομάδας του (το τρίτο με chilena), έφτασε τα 10 συνολικά και είναι πρώτος σκόρερ στην Αργεντινή.

 

Πονάνε οι παλιές αγάπες

  [Καθόλου σχόλια]

Η ταλαιπωρημένη φέτος Ράσινγκ που μάχεται για να γλιτώσει τον υποβιβασμό ταξίδεψε στα νότια για να αντιμετωπίσει την Λανούς που κάνει μια μέτρια χρονιά. Το παιχνίδι είχε όμως αρκετές ιδιαιτερότητες, καθώς προπονητής της Ράσινγκ (μετά την ήττα στο ντέρμπυ) είναι ο Ζουμπελντία που το όνομά του είναι συνυφασμένο με την Λανούς. Μαζί του όμως επέστρεψαν και ο φυσιοθεραπευτής Πάμπλο Σάντσες και ο «δικός μας» Αγκουστίν Πελετιέρι που κι αυτός έχει χρόνια καριέρας στην Λανούς.

Η Γκρανάτε μην ξεχνώντας τους, φρόντισε να τους τιμήσει πριν τον αγώνα με πλακέτες, ενώ ο κόσμος τους αποθέωνε. Μόνο που ένας ακόμα άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου (τόσο άγραφος που μερικές φορές νομίζω ότι μόνο εγώ τον πιστεύω) λέει ότι όποτε τιμάται κάποιος που είναι πλέον αντίπαλος το αποτέλεσμα είναι η ομάδα του να χάνει.

Σατανικό σχέδιο ή σύμπτωση δεν ξέρω, πάντως η Λανούς πλήγωσε και τα τρία τιμώμενα πρόσωπα καθώς κέρδισε πολύ εύκολα την Ράσινγκ με 3-1 και την έβαλε σε ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες. Ένα γκολ κεφαλιά, ένα ωραίο τελείωμα του Παβόνε και μια vaselina του Ρομέρο έδωσαν μια σχετικά αδιάφορη νίκη για το φετινό πρωτάθλημα στην Λανούς του Σούρερ, αλλά τρεις ακόμα βαθμούς για την ειδική βαθμολογία.

Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, εν ενεργεία μεταλάδες

  [Καθόλου σχόλια]

Κάθε σάιτ που σέβεται τον εαυτό του έχει μια στήλη όπου ανακαλύπτει μετά από χρόνια κάποιον Σερβοκροάτη νατουραλιζέ Ρουμάνο που έπαιξε 3 ματς στην Α’ Εθνική. «Τώρα ο Ντράγκαν Κλεφτοπορτοφόλιτς έχει ανοίξει στριπτιτζάδικο στη Βοϊβοντίνα, αλλά παρακολουθεί πάντα με ενδιαφέρον τον αγαπημένο του Πανσερραϊκό.«

Εμείς δεν το έχουμε αυτό. Έχουμε όμως κάποιον που δεν είναι δυσεύρετος. Ο Σάββας Κωφίδης έχει περάσει στο παρελθόν ακόμα και από σοφιστικέ εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης, όπως βλέπουμε στο παραπάνω βίντεο. Συνεχίζει όμως να αγαπάει το μέταλ και να περνάει τα διόδια με τον δικό του τρόπο για να δει μια μέταλ συναυλία: