Κυριακή 15 Απριλίου 2007.
Στο ξακουστό Λα Μπομπονέρα η Μπόκα Τζούνιορς υποδέχεται την Ρίβερ Πλείτ στο πιο μεγάλο ποδοσφαιρικό ντέρμπι του δυτικού ημισφαιρίου, γνωστό και ως Superclasico. Το γήπεδο είναι κατάμεστο με οπαδούς και των δυο ομάδων.

Λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι ο αγωνιστικός χώρος είναι γεμάτος με κόσμο. Άνθρωποι του γηπέδου, φροντιστές, αστυνομικοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και κάθε λογής άσχετος περιφέρονται στο χόρτο περιμένοντας την είσοδο των δυο ομάδων από την κλασσική σχισμή-είσοδο, σήμα κατατεθέν αρκετών Λατινοαμερικάνικων γηπέδων. Η Ρίβερ μπαίνει πρώτη στο γήπεδο με την κλασσική της άσπρη στολή με την κόκκινη διαγώνια ρίγα και αποθεώνεται από το πάνω μέρος του πετάλου όπου βρίσκονται αρκετές χιλιάδες ‘Los Millonarios’, οι οποίοι διέσχισαν όλη την πόλη με πορείες και αστικά για να φτάσουν στο γήπεδο της μισητής αντιπάλου.

Λίγο πριν ξεκινήσει η μυσταγωγική διαδικασία εισόδου της γηπεδούχου Μπόκα κάνει την εμφάνιση του στο γήπεδο ο προπονητής της Ρίβερ, Ντανιέλ Πασαρέλα. Θρύλος της εθνικής ομάδας της Αργεντινής αλλά και της Ρίβερ Πλέιτ, με την οποία για πολλά χρόνια «έσκιζε τα δίχτυα των αντιπάλων», ο Πασαρέλα παραμένει πάντα ένα μισητό πρόσωπο για τους οπαδούς της Μπόκα. Ένας απ’ τους ‘άλλους’. Και όχι κάποιος τυχαίος. Εννιά χρόνια και σχεδόν 100 γκολ με τα χρώματα του εχθρού είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για οποιονδήποτε οπαδό να σε κατατάξει στην προσωπική του λίστα persona non grata.

Το γήπεδο σείεται απ’ τις αποδοκιμασίες και τις κατάρες χιλιάδων ανθρώπων. Ο Πασαρέλα ατάραχος, με το προσεγμένο κουστούμι του, πλησιάζει στον πάγκο συνοδεία αστυνομικών. Οι οπαδοί των γηπεδούχων που έχουν θέσεις πάνω απ’ τον πάγκο των φιλοξενούμενων σκαρφαλώνουν στα κάγκελα προσπαθώντας να φτάσουν όσο γίνεται πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Η συνήθης διαδικασία της δημιουργίας φλέματος ξεκινάει. Χρόνια μίσους και έχθρας για τα αντίπαλα χρώματα, το αντίπαλο σήμα, το αντίπαλο όνομα, το αντίπαλο γήπεδο, μπολιασμένα σε λίγο σάλιο, έτοιμο να λερώσει έναν απ’ τους ‘άλλους’, κάποιον που για τους ‘άλλους’ σημαίνει πολλά. Τα βήματα μέχρι τον πάγκο λιγοστεύουν, ο Πασαρέλα παραμένει ατάραχος, τα φλέγματα ετοιμάζονται για εκτόξευση, προς κινούμενο, ευάλωτο στόχο. Και τότε το απροσδόκητο συμβαίνει…

Ο στόχος αντιδράει! Σε μια στιγμή σπάνιας καλτ ποδοσφαιρικής ομορφιάς, που μόνο η Λατινική Αμερική μπορεί να σου προφέρει, ο σοβαρός και κουστουμαρισμένος Πασαρέλα ανοίγει με αργές και προσεκτικές κινήσεις μια ομπρέλα! Μια ομπρέλα στα χρώματα της Ρίβερ Πλέιτ. Τα επόμενα δευτερόλεπτα γράφουν ιστορία. Η εικόνα του επιβλητικού προπονητή με τη γραβάτα, τα σοβαρά του γυαλάκια και την ερυθρόλευκη ομπρέλα στο χέρι, σε αντιδιαστολή με τα πρόσωπα εκατοντάδων φανατικών της Μπόκα, πρόσωπα γεμάτα ακόμα περισσότερο μίσος για την ‘ιεροσυλία’ που τόλμησε ο Πασαρέλα, είναι απ’ αυτές που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ…

Σε μια εποχή που η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου χτυπάει κόκκινο, που Ρώσοι και Άραβες δισεκατομμυριούχοι γεμίζουν το χρόνο τους ‘παίζοντας’ με ποδοσφαιρικές ομάδες, που ποδοσφαιριστές με αστρονομικούς μισθούς αποκαλούνται και νιώθουν σαν ‘σκλάβοι’, η Λατινική Αμερική υπάρχει για να μας θυμίζει ένα άλλο ποδόσφαιρο, πιο αλανιάρικο, αλήτικο αλλά και αληθινό. Και όσο υπάρχει και ζει στο δικό της παράλληλο σύμπαν, εμείς θα την παρακολουθούμε και θα χαμογελάμε με σεβασμό.