Ο αγώνας του θανάτου

  [8 Σχόλια]

«Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται μην και δεν τον φοβηθώ»

Γιάννης Αγγελάκας

Τον Ιούλιο του 1981 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία «Escape to victory» που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας κρατούμενων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι δέχονται να αντιμετωπίσουν σε ποδοσφαιρικό αγώνα επίδειξης μια ομάδα Γερμανών. Αρνούμενος να σου χαλάσω το φινάλε (σε περίπτωση που είσαι αυτός ο ένας στους δέκα ποδοσφαιρόφιλους που, για λόγους που δεν μπορώ να φανταστώ, δεν την έχει δει) δεν αποκαλύπτω λεπτομερώς το τέλος αλλά δεν χρειάζεται και τρομερές ικανότητες συνδυαστικής σκέψης για να καταλάβεις πως μπορεί να τελειώσει μια τέτοια Χολιγουντιανή ταινία στην οποία συμμετέχουν οι Πελέ και Μπόμπι Μουρ και την εστία της ομάδας προστατεύει ο Συλβέστερ Ράμπο Ρόκι Σταλόνε.

Τον Αύγουστο του 1942 όμως, όταν δεν υπήρχε ακόμα Σταλόνε, στην κατεχόμενη Ουκρανία μια ομάδα αποτελούμενη από, μη ηθοποιούς, πρώην παίκτες της Ντιναμό και της Λοκομοτίβ, με την ονομασία Σταρτ κατεβαίνει να αγωνιστεί σ’ ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά που διοργανώνουν οι Ναζί. Αφού κατατροπώνουν χωρίς δυσκολία όλες τις υπόλοιπες ομάδες, οι Ουκρανοί διασύρουν με ευκολία με 5-1 και την ομάδα της Ναζιστικής αεροπορίας. Ο εγωισμός των ανίκητων κατακτητών Γερμανών πλήττεται και με συνοπτικές διαδικασίες ορίζεται αγώνας ρεβάνς.

Στις 9 Αυγούστου, στο στάδιο της Ζενίτ, οι παίκτες της Σταρτ κατεβαίνουν να παίξουν στα ίσια και αυτόν τον αγώνα, αψηφώντας κάθε φυσιολογική μορφή φόβου που ελλοχεύει σε τέτοιες συνθήκες, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι σήμαινε αυτό για την ίδια τους την ζωή, ξέροντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για χαμένο αγώνα, χαμένο άμα τον κερδίσουν, χαμένο αν τολμήσουν να μην τον δούνε σαν χαμένο. Ο φόβος άκρως παραδόξως πάει περίπατο μπροστά σε κάποια άλλα δυσεύρετα συνήθως ένστικτα, οι Ουκρανοί θριαμβεύουν πάλι εντός γηπέδου με 5-3 και οι Γερμανοί – όπως ήταν αναμενόμενο στην πραγματική ζωή, μακριά από ρομαντικούς σεναριογράφους, ηθοποιούς και στημένα σκηνικά – εκδικούνται εκτός αυτού. Τέσσερις παίκτες πληρώνουν, έμμεσα, μέσα στις επόμενες εβδομάδες την ανθρώπινη αυτή υπέρβαση με την ζωή τους, μετονομάζοντας μια και καλή τον αγώνα σε «Αγώνα του θανάτου«.

Αρκετά χρόνια μετά, στη μνήμη τους θα δημιουργηθεί ειδικό μνημείο με επιγραφή η οποία καταλήγει «…το μεγαλείο σας δεν θα ξεθωριάσει ποτέ, ατρόμητοι ήρωες-αθλητές».

8 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 formerly known // 8 Φεβρουάριος, 2011 στις 18:09

    Να μη λησμονήσουμε να αναφέρουμε ότι στο «Escape to victory» ένας από τους παίκτες της ομάδας των Ναζί είναι ο αγαπημένος Ίμρε Μπόντα (περισσότερα εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=8wUz2gpOrD4)

  • 2 duendes // 8 Φεβρουάριος, 2011 στις 19:30

    Σοβαρά μιλάς;;
    Μεγάλη μορφή ο Μπόντα. Μια φορά πιτσιρικάς στο γήπεδο του Βόλου σ’ ένα ματς που ήταν στην κερκίδα πέταξα κατά λάθος σπόρια πάνω του (καθόταν κάτω ακριβώς απ’ το κάγκελο που τα έτρωγα αμέριμνος). 😀

    Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά στο cast όμως; Ούτε στην σελίδα στην wikipedia που έχει ολόκληρη λίστα με τους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν.

  • 3 Elaith // 8 Φεβρουάριος, 2011 στις 22:12

    Από τότε κάφρος ήσουν…

  • 4 duendes // 9 Φεβρουάριος, 2011 στις 00:27

    Δεν φταίω εγώ.
    Αυτός ήρθε και κάθισε κάτω από το σημείο που πετούσα τα τσόφλια.

  • 5 balkou // 11 Φεβρουάριος, 2011 στις 14:16

    Έτσι! Φταίει αυτός και η βαρύτητα…

  • 6 duendes // 11 Φεβρουάριος, 2011 στις 14:53

    Για την βαρύτητα δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτός φταίει σίγουρα.

  • 7 Dreamon // 17 Μάρτιος, 2013 στις 14:05

    … και τώρα ο ναζισμός είναι μόδα. Δεν έχει πάτο το βαρέλι.

  • 8 eskobar // 9 Αύγουστος, 2016 στις 12:29

    και παιχταρα ο μποντα

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>