Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Ρετροφωτογραφίες'

Ο άνθρωπος που γύρισε από τον άλλο κόσμο

  [1 Σχόλιο]

Σε ένα μικρό χωριουδάκι της Αργεντινής στην επαρχία της Κόρδοβα το 1926, γεννήθηκε ο Χουάν Εντουάρντο Χόμπεργκ, ένας άνθρωπος που θα έγραφε ποδοσφαιρική ιστορία,  ως παίκτης μιας άλλης χώρας. Ξεκίνησε από τις τοπικές ομάδες παίζοντας τερματοφύλακας, μέχρι που κάποια μέρα, όπως αρκετές φορές συμβαίνει, απουσίαζε ο επιθετικός, μπήκε, σκόραρε δυο φορές και από τότε άλλαξε θέση. Μετά από μία καλή σεζόν στη Ροσάριο Σεντράλ, ο επιθετικός πλέον Χόμπεργκ πήρε μεταγραφή στην σπουδαία Πενιαρόλ της Ουρουγουάης. Γρήγορα έγινε μέλος της «Λα Μάκινα», της μεγάλης φουρνιάς των κιτρινόμαυρων εκείνων των ετών.

Ο Χόμπεργκ σκόραρε ακατάπαυστα με τα χρώματα της Πενιαρόλ, κερδίζοντας το παρατσούκλι «ο εκτελεστής» και έζησε σαν Ουρουγουανός το Μαρακάνασο και την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Ουρουγουάη μέσα στη Βραζιλία, ένας ακόμα φανατικός φίλαθλος. Είχε λατρέψει ήδη τη χώρα και όταν του έγινε η πρόταση για να πάρει την υπηκοότητα και να αγωνιστεί με την εθνική Ουρουγουάης, δεν μπορούσε να αρνηθεί. Αυτό δεν ήταν εφικτό το 1950, αλλά το 1954 τα κατάφερε και ταξίδεψε στο Μουντιάλ της Ελβετίας. Εκεί, είδε από τον πάγκο την μεγάλη Ουρουγουάη να διαλύει την Σκωτία και να κερδίζει Τσεχοσλοβακία και Αγγλία για να φτάσει στα ημιτελικά.

Στιγμιότυπο από το Ουρουγουάη-Αγγλία 4-2

Ο ημιτελικός μεταξύ Ουγγαρίας και Ουρουγουάης ήταν ένα ματς που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι περίμεναν με αγωνία. Οι Ούγγροι ήταν η τελευταία τάση της ποδοσφαιρικής μόδας, μια ομάδα τόσο με ταλέντο, όσο και με τακτική, που ο κόσμος λάτρευε να βλέπει. Από την άλλη, οι Ουρουγουανοί είχαν ήδη 2 κατακτήσεις στις 2 μοναδικές τους συμμετοχές το 1930 και 1950. Οι απουσίες στην Ουρουγουάη (μεταξύ τους κι ο τεράστιος Ομπντούλιο Βαρέλα που τραυματίστηκε στο ματς με την Αγγλία), έφεραν τον Χόμπεργκ βασικό στον αγώνα που έγινε στις 30 Ιουνίου στη βροχερή Λωζάνη μπροστά σε πολλούς Ούγγρους, καμιά 100αρια Ουρουγουανούς, αλλά και Ελβετούς που είχαν συμπαθήσει το πάθος των λατινοαμερικάνων και τους υποστήριζαν.

Η Ουγγαρία, που κι αυτή έπαιζε χωρίς τον Πούσκας, ξεκίνησε πολύ δυνατά και προηγήθηκε νωρίς, ενώ στις αρχές του 2ου ημιχρόνου βρέθηκε να προηγείται με 2-0. Οι Ουρουγουανοί όμως δεν τα παράτησαν και στο 75′ μετά από μία πανέμορφη μπαλιά-τρύπα του Σκιαφίνο, ο Χόμπεργκ μείωσε σε 1-2. Με δεκαπέντε λεπτά να μένουν μέχρι το τέλος, το ματς έγινε ροντέο, με πολλές φάσεις και τους Ουρουγουανούς να παίζουν με απίστευτο πάθος. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι το παιχνίδι πήγαινε στους Ευρωπαίους, μια καλή μπαλιά στο 86′ βρήκε τον Χόμπεργκ που ξέφυγε από την άμυνα μέσα στην καταλασπωμένη περιοχή της Ουγγαρίας και αφού πέρασε και τον τερματοφύλακα σκόραρε για το 2-2 ανάμεσα από δύο αμυντικούς στη γραμμή της εστίας.

Το συγκλονιστικό ηχητικό με τη περιγραφή του γκολ

Την ώρα που οι Ούγγροι χτυπιόντουσαν μέσα στις λάσπες για την ισοφάριση, οι Ουρουγουανοί πανηγύριζαν έξαλλα το 2-2. Ο Χόμπεργκ έκανε μια τρελή κούρσα που την ανέκοψε ένας συμπαίκτης του με κάτι που έμοιαζε περισσότερο με τάκλιν, παρά με αγκαλιά. Πάνω του έπεσε ακόμα ένας συμπαίκτης, ακόμα ένας και στο τέλος όλοι μαζί. Ο Χόμπεργκ θάφτηκε στις αγκαλιές των συμπαικτών του. Σιγά σιγά άρχισαν όλοι να σηκώνονται, όλοι εκτός από έναν, τον σκόρερ, που έμεινε κάτω χωρίς να κινείται. Το γήπεδο πάγωσε ξαφνικά. Οι συμπαίκτες του σοκαρίστηκαν. Σε μια σκηνή (βοηθούν κι οι φωτογραφίες της εποχής) λες βγαλμένη από ασπρόμαυρη ταινία, το μόνο που ακουγόταν στο γήπεδο, ήταν οι σταγόνες της βροχής. Ο γιατρός της Ουρουγουάης έτρεξε, ανακάλυψε ότι ο σκόρερ δεν είχε παλμό, δοκίμασε τεχνητή αναπνοή, οξυγόνο και τελικά του έκανε ένεση. Για 15 δευτερόλεπτα περίπου ο Χόμπεργκ ήταν νεκρός, μπροστά στους συμπαίκτες, τους αντιπάλους και τους φιλάθλους.

Ο Χόμπεργκ τελικά συνήλθε, αλλά σε άθλια κατάσταση μετά από αυτή την περιπέτεια. Χωρίς τότε να υπάρχουν αλλαγές, η Ουρουγουάη κατέβηκε στον επιπρόσθετο χρόνο με δέκα παίκτες. Ο Χόμπεργκ όμως δεν άντεξε να μη βοηθήσει και παρά τις αντίθετες συμβουλές του γιατρού, μπήκε και έβγαλε τελικά (όπως μπορούσε) ολόκληρη την παράταση, έχοντας μάλιστα και δοκάρι σε μακρινό σουτ, ένα σουτ που θα έβαζε μπροστά την Ουρουγουάη. Οι Ούγγροι όμως, με πολύ περισσότερες δυνάμεις, σκόραραν δυο φορές στο 111′ και 116′ και τελικά πήραν την πρόκριση με 4-2 για τον τελικό απέναντι στη Δ. Γερμανία. Η Ουρουγουάη λίγες μέρες αργότερα έπαιξε στον μικρό τελικό και έχασε από την Αυστρία με 3-1. Το γκολ το σημείωσε και πάλι ο ήρωας Χόμπεργκ. Παρά την 4η θέση της χώρας, είχε γίνει ήρωας. Πλέον δεν ήταν αγαπητός μόνο στους οπαδούς της Πενιαρόλ, αλλά σε όλους τους Ουρουγουανούς. Ένα όνομα συνώνυμο της αυτοθυσίας, για έναν Αργεντινό που έγινε ψυχή και σώμα Ουρουγουανός και παραλίγο να δώσει τη ζωή του για τη νέα του πατρίδα. Όπως διάβασα σε μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης, «ο Χόμπεργκ δεν έπαθε ανακοπή από τη χαρά του, έπαθε γιατί κατάλαβε ότι η Ουρουγουάη μπορούσε να χάσει», μια ομάδα που είχε δύο κατακτήσεις σε ισάριθμα Μουντιάλ και δεν είχε χάσει ποτέ.

Μετά το Μουντιάλ η ποδοσφαιρική του καριέρα συνεχίστηκε, αργότερα έγινε και προπονητής φτάνοντας με την Ουρουγουάη ξανά σε ημιτελικά το 1970 και πέρασε μάλιστα και από τον πάγκο του Παναθηναϊκού για ένα φεγγάρι τη δεκαετία του 1960. Πέρσι, το όνομα Χόμπεργκ ξανακούστηκε. Ο Αλεχάντρο Χόμπεργκ, ένας Περουβιανός (το έχει η οικογένεια να αλλάζει χώρες) και εγγονός του γνωστού μας Χόμπεργκ, έβαλε αυτή τη γκολάρα στο Λιμπερταδόρες (ενώ ήταν και στην αποστολή του Περού στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο) και μας έδειξε ότι το ποδοσφαιρικό DNA κυλάει στις φλέβες του.

Η πρώτη επαφή με το ποδόσφαιρο

  [11 Σχόλια]

Ένα από τα ωραιότερα συναισθήματα είναι αυτό του να ανακαλύπτεις νέα πράγματα. Νέα πράγματα με την κανονική έννοια του όρου. Για παράδειγμα, όχι ας πούμε να ανακαλύπτεις τον Μπέλα Ταρ και τις ταινίες του ενώ ασχολείσαι όμως με τον κινηματογράφο, αλλά να ανακαλύπτεις το σινεμά. Σκεφτείτε πως θα ήταν αν δεν ξέρατε τίποτα για το σινεμά και μια μέρα βρισκόσασταν σε μια σκοτεινή αίθουσα, μπροστά σε μια οθόνη και βλέπατε να διαδραματίζεται μια σκηνή. Θα ήταν ωραία; Θα ήταν άσχημα; Θα ήταν σοκαριστικό για εσάς; Η δική μας γενιά -της εποχής του διαδικτύου- είναι πραγματικά δύσκολο να βιώσει κάτι τέτοιο. Ακόμα και όταν ταξιδεύεις για ένα άγνωστο και άκρως απομακρυσμένο μέρος οι πιθανότητες να έχεις διαβάσει ή να έχεις δει κάτι γι’ αυτό είναι πάρα πολλές. Είπαμε και παραπάνω. Δύσκολο να σοκαριστούμε πλέον από κάτι πραγματικά νέο.

Από τη μέρα που έγινα μέλος του El Sombrero ήθελα να γράψω για την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω. Μια αληθινή ιστορία για έναν άνθρωπο που βρέθηκε από ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στα τέλη του 1920 για τη στρατιωτική του θητεία στην Αθήνα και μαζί με τον κόσμο που άλλαζε τόσο ραγδαία γνώρισε κάτι που έγινε γι’ αυτόν η μεγαλύτερή του αγάπη (μετά τη γυναίκα του). Το ποδόσφαιρο και τον Παναθηναϊκό. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο παππούς μου και ακόμα και σήμερα παραμένει ο πιο καλοσυνάτος και ευγενικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Ο άνθρωπος που ευθύνεται για το «μικρόβιο» που κόλλησα μικρός και έχει σχέση με τα σπορ. Ένας άνθρωπος που ακόμα και τις τελευταίες μέρες που έζησε σε αυτόν εδώ τον κόσμο θα έβρισκε λίγο χρόνο να σου πει για τον Δομάζο, τον Κρόιφ, τον Μαραντόνα, τον Πελέ και εκείνο τον Γάλλο που κέρδισε τους Βραζιλιάνους -σχεδόν- μόνος του, τον Ζιντάν. «Και ο άλλος ο Γάλλος ο Ανρί είναι καλός» θυμάμαι να συμπληρώνει η γιαγιά και το πρόσωπό μου γεμίζει με χαμόγελα. Πόσο υπέροχοι άνθρωποι. Άνθρωποι αγνοί, καθημερινοί, αληθινοί, χαμογελαστοί. Άνθρωποι που -δυστυχώς- δύσκολα συναντάς συχνά στις μέρες μας.

Κυριακή 29 Νοεμβρίου του 1931 η εθνική Ελλάδος υποδέχεται στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας τη Ρουμανία για το Βαλκανικό κύπελλο μπροστά σε περίπου 10.000 θεατές. Η ομάδα απαρτίζεται από αστέρες της εποχής όπως οι αδερφοί Βικελίδη, ο Λέκκος, ο Μπαλντάσης και φυσικά ένας εκ των σπουδαιότερων παικτών που έχει βγάλει ποτέ η Ελλάδα. Ο μεσοεπιθετικός Αντώνης Μηγιάκης. Ο παππούς δεν είναι παππούς αλλά ένας ψηλός και όμορφος, γεροδεμένος άνδρας και έχει φτάσει πριν μερικές μέρες στην Αθήνα ως ένα ψαρωμένο φανταράκι της επαρχίας. Επειδή το παιχνίδι θεωρείται υψίστης σημασίας η κυβέρνηση θα στείλει στο γήπεδο και αρκετούς στρατιώτες για να συμπαρασταθούν με τη φωνή τους στην εθνική ποδοσφαίρου της χώρας τους. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν δει ποτέ ποδόσφαιρο. Υπήρχαν και μερικοί άλλοι που δεν γνώριζαν ούτε καν τι είναι το ποδόσφαιρο. Ένας από αυτούς ήταν και ο παππούς μου.

Οι φαντάροι στριμώχτηκαν κάπου στο κέντρο του γηπέδου, απέναντι από τους δύο πάγκους της ομάδας και είχαν εντολή να χειροκροτούν επί 90 λεπτά τους παίκτες μας. Η εθνική μας έκανε επίθεση μπροστά ακριβώς από τους φαντάρους, εκεί δηλαδή που μάγευε ο Μηγιάκης στο σύστημα 2-3-5 της εποχής. Ο Μηγιάκης βρίσκεται σε σπουδαία μέρα και στα μάτια του παππού θυμίζει ζογκλέρ. «Πως είναι δυνατόν αυτός ο τύπος να κάνει όλα αυτά με τη μπάλα στα πόδια», «Πως είναι δυνατόν να τρέχει πάνω κάτω και ουσιαστικά να κοροϊδεύει τους -σπουδαίους- αντιπάλους του». Ο παππούς μονολόγουσε μαγεμένος από τις περίτεχνες ενέργειες του Έλληνα αρτίστα. Τότε έκανε σε κάποιον διπλανό του την ερώτηση που του άλλαξε τη ζωή «Ποιος είναι αυτός που έχει ζαλίσει τους Ρουμάνους» για να εισπράξει πως το όνομα του είναι Αντώνης Μηγιάκης και παίζει στον Παναθηναϊκό. «Ωραία από σήμερα είμαι και εγώ φίλος του Παναθηναϊκού» είπε ο παππούς  και συνέχισε να μην παίρνει τα μάτια του από τον Μηγιάκη. Η Ελλάδα έχασε τελικά με 2-4 αλλά για τον παππού αυτή η ήττα ήταν μια μεγάλη νίκη. Ήταν η πρώτη του επαφή με το άθλημα και η στιγμή που το τριφύλλι μπήκε αυτόματα στην καρδιά του, έστω κι αν τότε -ακόμα- δεν το γνώριζε αυτό.

Η θητεία τελείωσε και ο νεαρός επέστρεψε στο μικρό χωριό του. Παντρεύτηκε και άνοιξε το καφενείο του. Υπάρχει η φήμη πως δεν ήταν ιδιαίτερα εργατικός και μάλιστα όταν κάποιος κουρασμένος αγρότης του είχε ζητήσει να φτιάξει ένα καφέ, καθώς ο παππούς διηγούνταν μια ποδοσφαιρική ιστορία σε κάποιους συγχωριανούς, εισέπραξε την αποστομωτική ατάκα «πιες μια πορτοκαλάδα ωρέ διάολε». Η ατάκα λέγεται ακόμα στο χωριό για να σας πω την αλήθεια. O παππούς αρκετά συχνά έπαιρνε το λεωφορείο και πήγαινε στην Αθήνα και την Αλεξάνδρας για να δει την ομάδα του. Ήταν εκεί για να χειροκροτήσει τον ΠΑΟ στο αήττητο πρωτάθλημα του 1964. Ήταν εκεί για να δει τον Πελέ στα φιλικά της Σάντος το 1961. Ήταν εκεί στην πορεία του Γουέμπλεϊ. Ήταν εκεί στα 80s στην αρμάδα του Ζάετς, του Ρότσα και του Σαραβάκου. Από τα τέλη των 80s σταμάτησε να πηγαίνει μιας και ήδη ήταν αρκετά μεγάλος για ταξίδια και η αδύναμη καρδιά του δεν του το επέτρεπε. Οι γιατροί μάλιστα του είχαν απαγορεύσει να βλέπει τα παιχνίδια και από την τηλεόραση, κάτι που εννοείται πως δεν το έκανε. Να μιλάς μαζί του για ποδόσφαιρο ακόμα και όταν ήταν σε πολύ προχωρημένη ηλικία ήταν απολαυστικό. Ο τρόπος που διηγούνταν τις ντρίμπλες του Δομάζου και του Μηγιάκη ήταν μοναδικός, όπως και οι συγκρίσεις που έκανε για τους παίκτες που έπαιζαν από το 2000 και μετά με τους παλιούς. Τον θυμάμαι να μου λέει πως ο ΠΑΟ δεν είναι η ομάδα που έγινε μεγάλη για τους εγχώριους τίτλους της αλλά γι’ αυτά που είχε καταφέρει στην Ευρώπη και για τον σεβασμό που είχε κερδίσει από μεγαθήρια της Ευρώπης όπως ο Άγιαξ, η Γιουβέντους και η Λίβερπουλ.

Το 2008 λίγες μέρες αφού ο Παναθηναϊκός έκλεισε 100 χρόνια ιστορίας ο κυρ-Γιώργος προδόθηκε από την αδύναμη, καταπράσινη καρδιά του και μας άφησε. Ήταν αρκετά μεγάλος και είχε ζήσει μια ζωή ήρεμη και γεμάτη αγάπη. Σίγουρα εκεί ψηλά θα έχει αράξει κάπου και θα χαζεύει τις ντρίμπλες του Κρόιφ, του Πούσκας του Σόκρατες και του Μηγιάκη συζητώντας για ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες με άλλους ποδοσφαιρόφιλους. Ελπίζω πάντως να μην είναι καφετζής γιατί θα τους έχει ταράξει στην πορτοκαλάδα.

Ιμάμης Μπεκενμπάουερ: Όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έπαιζε άμυνα

  [Καθόλου σχόλια]

Erdogan

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βλέπει πολλή μπάλα.

Θυμόμαστε: τον περασμένο Οκτώβρη, επενέβη προσωπικά και διέταξε την απελευθέρωση του διαιτητή της συνάντησης Τράμπζονσπορ- Γκαζιάντεπσπορ –ο άρχοντας του αγώνα δεν είχε σφυρίξει κάτι πέναλτι και ο πρόεδρος των γηπεδούχων τον κλείδωσε στο καμαράκι, είναι λόγος τώρα αυτός να ασχοληθεί ολόκληρος αρχηγός κράτους; Τον Απρίλιο, ο Ερντογάν εγκαινίασε το ανακαινισμένο, υπερσύγχρονο γήπεδο της Μπεσίκτας κεκλεισμένων των θυρών (!) ώστε να αποφύγει τη συνάντηση με τους οργανωμένους οπαδούς οι οποίοι θεωρούνται εχθροί του καθεστώτος μετά τα γεγονότα της πλατείας Ταξίμ το 2013 –35 από αυτούς είχαν τότε παραπεμφθεί σε δίκη, με την κατηγορία ότι ετοίμαζαν πραξικόπημα. Ανάμεσα στα ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία, ένα μαχαίρι για κοπή ντονέρ κεμπάπ που βρέθηκε στο σπίτι ενός. Στις αρχές Αυγούστου, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έκανε, με εντολή του Ερντογάν, μαζική εκκαθάριση διαιτητών, παραγόντων και υπαλλήλων που θεωρήθηκαν ύποπτοι για σχέσεις με την Αδελφότητα του ιεροκήρυκα Φατουλάχ Γκιουλέν. Λίγες μέρες μετά είχαμε ένα ένταλμα σύλληψης εις βάρος ενός πραγματικού θρύλου του τουρκικού ποδοσφαίρου, του Ταύρου του Βοσπόρου Χακάν Σουκούρ: κατηγορείται, μαζί με άλλους τρεις παλιούς συμπαίκτες του στη Γαλατασεράι για συμμετοχή σε ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση. Οι δικαστικές του περιπέτειες άρχισαν μάλιστα τον Ιούνιο, όταν η εισαγγελία τον κατηγόρησε πως έβρισε, λέει, τον Πρόεδρο στο τουίτερ. Υπενθυμίζουμε πως ο Ταύρος υπήρξε πριν λίγα χρόνια βουλευτής του ΑΚΠ, του κόμματος του Ερντογάν, τότε που ο τελευταίος έκανε ακόμη παρέα με τον Γκιουλέν. Από τότε, έχει κυλήσει, βέβαια, πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες του Βοσπόρου κι ο Σουκούρ έχει, ευτυχώς γι΄αυτόν, εγκατασταθεί στην Καλιφόρνια.

Μα τι συμβαίνει; Πίσω από όλα αυτά κρύβεται σαφώς μια κάποια διαπλοκή των ποδοσφαιρικών αρχών με το ΑΚΠ –ο πρόεδρος της Λίγκας είναι παντρεμένος με την ανιψιά της κυρίας Ερντογάν, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας είναι γιος του εκδότη της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Μιλιέτ κλπ.–, μια ορισμένη τάση του Τούρκου προέδρου προς τον αυταρχισμό, αλλά και μια πιο άγνωστη και παθιασμένη σχέση του με το ποδόσφαιρο. Πριν ο Ερντογάν γίνει Ερντογάν ήταν γνωστός ως Ιμάμης Μπεκενμπάουερ.

1976. Η Μπάγερν Μονάχου κερδίζει το τρίτο στη σειρά Κύπελλο Πρωταθλητριών, η Εθνική Γερμανίας είναι Πρωταθλήτρια Κόσμου κι ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ετοιμάζεται να κερδίσει τη δεύτερή του Χρυσή Μπάλα. Στην Κωσταντινούπολη, η Φενερμπαχτσέ, που αντιμετωπίζει κάποια οικονομικά προβλήματα, στέλνει τα λαγωνικά της να ανακαλύψουν άγνωστα –και φτηνά– ταλέντα ανάμεσα στους νεαρούς παίκτες των τοπικών πρωταθλημάτων. Ένας από αυτούς, υπάλληλος της Εταιρείας Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων και μεγάλος θαυμαστής του Κάιζερ της Μπάγερν, διακρίνεται για το παιχνίδι του με την μπάλα, το εντυπωσιακό αθλητικό του παράστημα αλλά και για τις ηγετικές του ικανότητες.

erdogan2

Ξεκίνησε παίζοντας στην επίθεση, στους δρόμους του Κασίμπασα, της φτωχογειτονιάς στην ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης, όπου κατέληγαν πολλοί εσωτερικοί μετανάστες τη δεκαετία του ΄60. Σιγά σιγά, ακριβώς όπως και το είδωλό του, οπισθοχώρησε στο κέντρο της άμυνας και σε αυτήν τη θέση διακρίνεται στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 με την ημιεπαγγελματική ομάδα επιλέκτων των Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων. Τότε αποκτά το τόσο εύγλωττο παρατσούκλι του. Ιμάμης –καθώς έχει σπουδάσει σε θρησκευτικό λύκειο– Μπεκενμπάουερ. Τεχνικός, γρήγορος, έξυπνος και πολύ μαχητικός, δεν διστάζει να ανεβαίνει για να κυνηγήσει το γκολ. Οι εφημερίδες τον βάζουν συχνά στην καλύτερη ενδεκάδα της τελικής φάσης του τοπικού πρωταθλήματος της Κωνσταντινούπολης. Κάπως έτσι τραβάει και την προσοχή της ομάδας που υποστήριζε φανατικά, της Φενέρ, και του προπονητή της Τόμισλαβ Καλοπέροβιτς (πέρασε ένα φεγγάρι από τον Απόλλωνα Αθηνών).

9-numara-tayyip-erdogan,EmZTuxA49kSYw8UNKeDXlQ
Ο μελλοντικός Πρόεδρος συλλαμβάνει έναν φίλαθλο

Μια μέρα, λίγο πριν το ματς, ένας δημοσιογράφος μεταφέρει στον ταλαντούχο λίμπερο την πρόταση της ομάδας για συμβόλαιο. Ο 22χρονος Ιμάμης Μπεκενμπάουερ ευχαριστεί για την τιμή και αρνείται: «Δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσει ο πατέρας μου». Ο πολύ αυστηρός και πολύ παραδοσιακός Αχμέτ Ερντογάν, που έφτασε στο Κασίμπασα από το Ριζέ, την ποντιακή Ριζούντα, στα νοτιανατολικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας, δεν είναι φίλαθλος. Το όνειρό του είναι τα παιδιά του να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Αν πιστέψουμε όσα του αρέσει να διηγείται για να τονίζει τη λαϊκή του καταγωγή, ο σημερινός πανίσχυρος ηγέτης της Τουρκίας δούλευε κουλουρτζής ως παιδάκι –ακόμη καλύτερα, αυτοδημιούργητος κουλουρτζής: μάζευε τα απούλητα σουσαμοκούλουρα της χτεσινής μέρας, τα ζέσταινε και τα πουλούσε στον δρόμο. Αργότερα, επιμελής μαθητής και καταπιεσμένος μπαλαδόρος, αναγκαζόταν να κρύβει τις τάπες των ποδοσφαιρικών του παπουτσιών σε ένα σακί με κάρβουνο μην τύχει και τον πάρει είδηση ο τρομερός Αχμέτ. Αλλά, εκείνο το απόγευμα του 1976 αρνήθηκε την πρόταση της αγαπημένης του ομάδας. Είχε ήδη κάτι άλλο στο μυαλό του. Πριν μερικούς μήνες, σε ένα ματς του τοπικού, το οποίο κατέληξε σε άγριο ξύλο, όπως πολλά τέτοια ματς, ξέσπασε μέσα στη φωτιά της μάχης: «Μια μέρα θα γίνω πρωθυπουργός, θα γίνω πρόεδρος! Και τότε θα δείτε!». Είδαμε και φοβόμαστε λίγο τι μας μένει ακόμη να δούμε.

Πάντως, ο πολιτικός Ερντογάν, δήμαρχος Κωνσταντινούπολης στα 40, πρωθυπουργός στα 49, πρόεδρος στα 60, ήδη σουλτάνος για ορισμένους, έμαθε πολλά από την καριέρα του στα γήπεδα: για παράδειγμα, να διαβάζει το παιχνίδι του αντιπάλου και να προσαρμόζει το δικό του. Έτσι, αν και το 1998 καταδικάστηκε σε φυλακή για την απαγγελία ενός ποιήματος που μιλούσε για «μιναρέδες που θα γίνουν οι ξιφολόγχες μας, τα τζαμιά τα στρατόπεδά μας και οι πιστοί οι στρατιώτες μας», στη συνέχεια αναπροσάρμοσε τη ρητορική του και σταδιοδρόμησε με την ετικέτα του «συντηρητικού μουσουλμάνου δημοκράτη».

Παίζει ακόμη καμιά φορά μπάλα και δεν έπαψε ποτέ να υποστηρίζει τη Φενερμπαχτσέ, την ομάδα της Ριζέ και την Κασίμπασα Σπορ –που παίζει πλέον στο στάδιο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν– και να παρακολουθεί με πάθος την εθνική ομάδα. Λέγεται ότι όταν δεν συμφωνεί με τον τρόπο του παιχνιδιού, πράγμα που συμβαίνει συχνά, φροντίζει να γνωστοποιούνται οι λεπτομερείς τεχνικές του παρατηρήσεις στους προπονητές. Κυκλοφορεί η ιστορία ότι κάποτε έδωσε χαρτάκι με σύνθεση στον  Φατίχ Τερίμ αλλά δεν βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά.

erdogan

Πρόσφατα, τη νύχτα της 15ης Ιουλίου, όταν εν μέσω πανικού απηύθυνε μήνυμα στον τουρκικό λαό μέσα από εφαρμογή κινητού τηλεφώνου, αξιοποίησε και πάλι τις γνώσεις που απέκτησε στον χώρο του ποδοσφαίρου: παρόμοιο τρόπο επικοινωνίας είχε χρησιμοποιήσει παλιότερα, όταν ανέλαβε να εμψυχώσει προσωπικά αλλά από απόσταση τους Τούρκους διεθνείς πριν από έναν αγώνα.

Σύμφωνα με τους κοντινούς του ανθρώπους, ο Ερντογάν ακόμη και χαμένος, βρίσκει πάντα τον τρόπο να βγαίνει τελικά νικητής. Αυτό, βέβαια,  δεν μαθαίνεται, τουλάχιστον θεωρητικά, στα γήπεδα.

Ο Τσε και το ποδόσφαιρο (πέρα από τα τατουάζ)

  [2 Σχόλια]

che-futbolista

Γιατί η Κούβα, μια χώρα τόσο δυνατή στα σπορ –ο Φιντέλ είχε δηλώσει πως ο αθλητισμός είναι μια από τις δραστηριότητες που εκφράζουν καλύτερα την επανάσταση– έχει τόσο χάλια ποδόσφαιρο; Το 1938, υπήρξε η πρώτη χώρα της Κεντρικής Αμερικής που έπαιξε σε τελικά Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (αποχώρησαν όλες οι άλλες από τα προκριματικά) και μάλιστα πέρασε και στον δεύτερο γύρο αποκλείοντας τη Ρουμανία. Και μετά σιωπή. Οι Κουβανοί δεν δήλωσαν καν συμμετοχή το 1954, το 1958, το 1962, το 1970, το 1974, κι όταν δήλωναν δεν το παίρναμε είδηση. Έχουν, βέβαια, μεσολαβήσει καμιά εικοσαριά περιστατικά ποδοσφαιριστών που έβρισκαν ευκαιρία να αυτομολήσουν όταν βρίσκονταν σε διεθνή τουρνουά, ειδικά από τη δεκαετία του 1990, αλλά οι λόγοι είναι βαθύτεροι.

Η Κούβα δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο: «Βαριέμαι φριχτά. Κανένας εδώ δεν παίζει ράγκμπι ή ποδόσφαιρο και σιχαίνομαι το μπέιζμπολ», έγραφε στη μητέρα του ένας βαριεστημένος νεαρός υπουργός Βιομηχανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο Τσε βρισκόταν στην Αβάνα αλλά παρέμενε Αργεντίνος: είχε επιφορτίσει έναν από τους συνεργάτες του να τον ενημερώνει για τα αθλητικά νέα της χώρας του.

Ο Ερνεστίνο Γκεβάρα Λιντς ντε λα Σέρνα οργανώνει με τα παιδιά της γειτονιάς ένα ματς Άθεοι-Χριστιανοί –παίζει με τους Άθεους κι είναι μόλις 10 χρονών. Στα 11 απαγγέλει με περηφάνια τις συνθέσεις των μεγάλων ομάδων της Αργεντινής σε έναν φίλο του πατέρα του που τους προκάλεσε, αυτόν και τον μικρό του αδερφό: «Στοίχημα ότι δεν ξέρετε ούτε έναν παίκτη της Μπόκα». Όταν όλοι οι φίλοι του, στην επαρχία της Κόρδοβα, υποστήριζαν τις μεγάλες ομάδες της πρωτεύουσας, ο νεαρός χίπστερ Ερνέστο αποφασίζει ότι αυτός θα διαφέρει, θα υποστηρίζει μια ομάδα της πόλης όπου γεννήθηκε –«Είμαι από το Ροσάριο, είμαι Ροσάριο Σεντράλ». Φανταζόμαστε ότι κανείς δεν τον αντιρωτούσε «Κι από μεγάλες ομάδες, τι είσαι;», γιατί ο Ερνέστο, παρατσούκλι «fuser (=μαινόμενος Σέρνα)», ήταν και τσατίλας. Ακόμη κι όταν ένας παίκτης που λάτρευε, ο Ενρίκε «Τσουέκο» Γκαρσία, ο «Αριστεροπόδαρος Ποιητής», πήγε στη Ρασίγκ, δεν κλονίστηκε: «Θα είμαι Σεντράλ μέχρι να πεθάνω». Άλλο μεγάλο του είδωλο: ο θρυλικός επιθετικός «Τορίτο» Αγκίρε. Ο Τορίτο, το 1949, στο κλάσικο του Ροσάριο, ντρίπλαρε τη μισή ομάδα, σκόραρε και πήγε και κατέβασε το σορτσάκι του μπροστά στους οπαδούς των Ολντ Μπόιζ –λέγεται, μάλιστα, πως το έκανε μπροστά σε συγκεκριμένο σημείο της κερκίδας όπου βρίσκονταν μόνο γυναίκες.

Αθλητικός αν και ασθματικός, ο Γκεβάρα ήταν πολύ καλός στο ράγκμπι –αναμφισβήτητα το αγαπημένο του σπορ– έπαιζε και τένις, γκολφ, σκάκι ως παιδί καλής οικογένειας, και ποδόσφαιρο ως μελλοντικός επαναστάτης –η νταντά του τον θυμάται να παίρνει από την ντουλάπα του σπιτιού ένα από τα παντελόνια του: «Ενός φίλου μου του τρύπησε, δεν έχει να πάρει καινούριο και δεν μπορεί να παίξουμε μπάλα. Και τι λογική είναι αυτή, εγώ να έχω δέκα παντελόνια κι αυτός ένα;».

Έπαιζε τερματοφύλακας, ίσως γιατί η πάθησή του τού το επέβαλλε, ίσως γιατί από κει μπορούσε να παρατηρεί με την άνεσή του την ανάπτυξη της ομάδας και να βάζει τις φωνές στους συμπαίκτες του. Είχε πάντα κοντά του την ειδική συσκευή εισπνοών, την οποία καμιά φορά χρησιμοποιούσε όπως ορισμένοι το τσιγάρο: «Έπαιρνα εισπνοές για να μη βρίσω τους αμυντικούς μου που με κρέμασαν». Ήταν καλύτερος στο παιχνίδι με τα χέρια –είπαμε, έπαιζε ράγκμπι–, δυνατός, πάντα παθιασμένος για τη νίκη.

Οι ποδοσφαιρικές του περιπέτειες στη διάρκεια του περίφημου ταξιδιού με τη μοτοσικλέτα (και με πολλά άλλα μεταφορικά μέσα) στη Νότια Αμερική, παρέα με τον Αλμπέρτο Γρανάδο, είναι πιο γνωστές. Στα ερείπια ενός ναού των Ίνκας, στις όχθες του Αμαζονίου ή σε ένα λεπροκομείο στο Σαν Πάμπλο –ματς Υγιείς-Άρρωστοι, ο Ερνέστο με τους άρρωστους, περιστατικό που θυμόμαστε κι από την ταινία «Ημερολόγια Μοτοσικλέτας»–, παίζουν μπάλα με τους ντόπιους, διηγούνται τα (κυριολεκτικά) φανταστικά τους κατορθώματα, για παράδειγμα ότι έπαιζαν μπάλα σε επαγγελματικές ομάδες στην Αργεντινή, και συχνά εντυπωσιάζουν τόσο με τις πραγματικές τους ποδοσφαιρικές ικανότητες που τους ζητούν να κάτσουν μέχρι τον αγώνα της Κυριακής, με αντάλλαγμα τροφή, στέγη και μεταφορά.

Ο 30χρονος Γρανάδο, παρατσούκλι Πεδερνερίτα, λόγω κάποιας ομοιότητας με τον σταρ της Ρίβερ Αδόλφο Πεδερνέρο, παίζει μέσος, ο 23χρονος Γκεβάρα τερματοφύλακας. Στην πόλη Λετίσια, στην Κολομβιανή Αμαζονία, όπου φτάνουν με την περίφημη σχεδία «Μάμπο-Τάνγκο», αναλαμβάνουν ρόλο προπονητή-παίκτη μια ομάδας ονόματι Ιντεπεντιέντε (οι κανονικοί παίκτες ήταν ακόμη χειρότεροι) περιμένοντας το επόμενο αεροπλάνο για την Μπογκοτά. Στο τοπικό ντέρμπι ο Ερνέστο αποκρούει ένα πέναλτι «που έμεινε στα χρονικά της ομάδας», όπως τουλάχιστον έγραψε ο ίδιος. Στο τέλος του αγώνα, κι ενώ παιανίζει ο εθνικός ύμνος της Κολομβίας, σκύβει να καθαρίσει το ματωμένο γόνατό του, προσβολή που προκάλεσε τη βίαιη αντίδραση ενός παρευρισκόμενου συνταγματάρχη. Αλλά δεν ήταν ώρα για τσαμπουκάδες, προείχε η μετάβαση στην Μπογκοτά.

«Αύριο θα δούμε Μιγιονάριος-Ρεάλ Μαδρίτης, από τις πιο φτηνές θέσεις, οι ποδοσφαιριστές συμπατριώτες μας είναι πιο δύσκολοι κι από υπουργό όταν τους κάνεις τράκα»: ακόμη ένα γράμμα στη Σέλια Γκεβάρα, αρχές Ιουλίου του 1952. Οι δυο φίλοι περνούν τα πρωινά τους στην Μπογκοτά προσπαθώντας να βγάλουν βίζα για τη Βενεζουέλα αλλά δεν παραλείπουν να παίζουν ή να βλέπουν ποδόσφαιρο. Η Ρεάλ Μαδρίτης βρίσκεται στην πόλη για φιλικά και παράλληλα ρίχνει ματιές στους πολλούς Αργεντίνους ποδοσφαιριστές που παίζουν στην Κολομβία, ειδικά στη φοβερή ομάδα των Μιγιονάριος. Ποιος είναι άραγε ο σφιχτοχέρης συμπατριώτης τους; Ο Ντι Στέφανο ή ο μελλοντικός του συμπαίκτης στη Ρεάλ Έκτορ Ριάλ; Ο Ντι Στέφανο θυμάται ότι ο Ριάλ τον ξύπνησε αξημέρωτα για να του γνωρίσει έναν Ερνέστο Γκεβάρα, με τον οποίον είχαν κάνει μαζί φαντάροι. Τα επόμενα χρόνια, οι δυο σπουδαίοι συμπατριώτες θα καταπλήξουν τον κόσμο. Ο Ντι Στέφανο (νόμιζε πως) θυμόταν ότι ξανασυναντήθηκαν τυχαία στον δρόμο, στη Νέα Υόρκη, όπου ο ίδιος βρισκόταν για ένα φιλικό με τη Ρεάλ, κι ότι συζήτησαν τότε για για μπάλα και για πολιτική. Ο Τσε, βέβαια, βρέθηκε στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβρη του 1964, όταν έδωσε μια ιστορική ομιλία στον Ο.Η.Ε. Ο Ντι Στέφανο είχε ήδη φύγει κακήν-κακώς από τη Ρεάλ, αλλά η μνήμη παίζει παιχνίδια στις γηραιούς θρύλους του ποδοσφαίρου. Ο Γρανάδο σημειώνει στο ημερολόγιό του ότι συναντήθηκαν με τον Ντι Στέφανο στις 8 Ιουλίου 1952, ήπιαν ματέ, συζήτησαν «για μπάλα, ιατρική και τα βουνά της Κόρδοβα» και κονόμησαν εισιτήρια για ακόμη ένα ματς. Σχολιάζει επίσης τους αγώνες: «Πολύ καλό ματς, σίγουρα στη λίστα των αγαπημένων μου. Η ομορφιά του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου αντιμετώπιζε τη δύναμη και τη τεχνική του ευρωπαϊκού, που δεν εντυπωσιάζει με την ομορφιά του αλλά με την αποτελεσματικότητά του. Ο Ντι Στέφανο, ασύγκριτος».

Οι δρόμοι του Γρανάδο και του Γκεβάρα θα χωρίσουν λίγο μετά. Στο μέλλον, όταν ο Γκεβάρα θα έχει γίνει Τσε, θα ξαναπαίζουν όποτε μπορούν ένα πικάδο, ένα από τα αυτοσχέδια ματς που συνηθίζουν οι Αργεντίνοι. Το 1963, στο Σαντιάγο της Κούβας, στη διάρκεια ενός τέτοιου πικάδο με τον Γρανάδο, ο Τσε, πανίσχυρος και λαοφιλής υπουργός βιομηχανίας, θα πέσει με εντυπωσιακή αυτοθυσία στα πόδια του Ισπανού Αρίας, του ισχυρότερου ποδοσφαιριστή που βρισκόταν στο νησί, και θα σώσει την ομάδα του ακόμη μια φορά. Από αυτήν τη συνάντηση μας έρχεται και μια από τις δυο ποδοσφαιρικές φωτογραφίες του Τσε, παρέα με τον χαμογελαστό Γρανάδο. Η άλλη τραβήχτηκε την ίδια χρονιά, στην υποδοχή μιας βραζιλιάνικης άσημης ομάδας, της Μαντουρέιρα, που περιόδευε στον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 –βρέθηκε ακόμη και στην κομμουνιστική Κίνα, δεκατέσσερα χρόνια πριν τη Γουέστ Μπρομ. Οι Βραζιλιάνοι έδωσαν πέντε φιλικά ματς (πέντε νίκες) στην Κούβα. Ο Τσε παρακολούθησε ένα από αυτά, και, με τη γνωστή χακί στολή και το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, χαιρέτησε έναν προς έναν τους Βραζιλιάνους παίκτες.

trip-189-madureira-che

Μερικοί ποδοσφαιριστές, όχι οι χειρότεροι ούτε οι πιο σεμνοί, αγαπούν τον Τσε Γκεβάρα –ή τέλος πάντως τον βρίσκουν διακοσμητικό ως τατουάζ –, όπως τον αγαπούν κι οι φίλαθλοι, στο Λιβόρνο, τη Μασσαλία και σε πολλά άλλα γήπεδα του κόσμου, αλλά κι ο Τσε, χωρίς αμφιβολία, αγαπούσε το ποδόσφαιρο.

Ρετρό κουίζ νο36

  [8 Σχόλια]

Img4596

Σαν σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μουστάκια του ελληνικού ποδοσφαίρου έκανε ντεμπούτο στα ελληνικά γήπεδα. Ο Κριστόφ Βαζέχα έπαιζε για πρώτη φορά με τη φανέλα του ΠΑΟ σε ένα βαρετό ματς απέναντι στην ΑΕΚ το Δεκέμβριο του 1989. Τίποτα δεν προμήνυε την μεγάλη καριέρα που θα ακολουθούσε με τα γκολ και την λατρεία του κόσμου του Παναθηναϊκού. Με αφορμή αυτό το γεγονός και την πολύ ωραία φωτογραφία της εποχής, ρωτάμε όχι φυσικά ποιος είναι ο παίκτης με τα πράσινα, αλλά ποιος ο παίκτης με τα κιτρινόμαυρα που γυρίζει πλάτη. Έπαθλο η αγάπη μας όπως πάντα.

Ρετρό-κουίζ νο37

  [4 Σχόλια]

.

Ήταν Μάης του 2002 όταν τα «κριάρια» με αστέρια τους Κικλάτζε και Ραβανέλι άφηναν τα σαλόνια για την Τσάμπιονσιπ βυθίζοντας στο πένθος το κοινό του Πράιντ Παρκ. Μερικά χρόνια αργότερα (επίτηδες δεν γράφω ποια ήταν η χρονιά) η ομάδα δεν είχε τους αστέρες του παρελθόντος (αν και είχαμε Ρόμπι Σάβατζ και Κένι Μίλλερ σε μέτρια σεζόν) αλλά ανέβηκε στη μεγάλη κατηγορία με τους μπουκμέικερς να τη δίνουν πρώτο φαβορί για να πέσει και πάλι. Η ομάδα που έφτιαξε ο Μπίλι Ντέιβις (και που έριξε ο Πολ Τζούελ) τους δικαίωσε και τερμάτισε τελευταία με 11 βαθμούς σε 38 παιχνίδια. Μία νίκη και 29 ήττες δεν το λες και καλή συγκομιδή σίγουρα. Οι μέρες που η ομάδα είχε στον πάγκο τον Μπράιαν Κλαφ και έκανε πορείες στην Ευρώπη φάνταζαν ως όνειρο θερινής νυκτός και η νέα πραγματικότητα ήταν σκληρή όπως η Λαίδη Μάκβεθ στο αριστούργημα του Σαίξπηρ. Σκληρός ήταν και ο κεντρικός μέσος της παραπάνω φωτογραφίας. Όχι όσο η Λαίδη βέβαια.

Ξεκίνησε σε μεγάλη ομάδα του Νησιού αλλά ο τότε προπονητής της δεν έδειξε να συγκινείται με το ταλέντο του δίνοντας τον δεξιά και αριστερά σε μικρομεσαίες ομάδες της Αγγλίας, καταλήγοντας ως παίκτης-ασανσέρ ανάμεσα σε Πρέμιερ Λιγκ και Τσάμπιονσιπ (κάτι που συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας). To 2009 ως παίκτης της Γουλβς είχε σκοράρει το νικητήριο τέρμα των «λύκων» κόντρα στην Τότεναμ στο Μολινό, με τη μπάλα να αλλάζει πόδια 17 φορές πριν αναπαυθεί στα δίχτυα του Εουρελιο Γκόμεζ (το τίκι-τάκα της Μπάρτσα είχε επηρεάσει ακόμα και τον Μικ Μακάρθι εκείνα τα χρόνια). Άγγλος διεθνής κάποτε – για ένα φεγγάρι – και παρτενέρ τη χρονιά της Πρέμιερ Λιγκ του Ματ Όκλει, σε μια ομάδα που έπαιζε με σέντερ φορ το θεούλη Στήβι Χάουαρντ (δόξα και τιμή στον μεγάλο αρχηγό και αρχί-κριάρι της ομάδας) και που σκόραρε με το σταγονόμετρο. Τα θυμήθηκα και συγκινήθηκα.

Ποιος είναι λοιπόν ο παίκτης της φωτογραφίας;

Ντύσου σαν Έλληνας παράγοντας

  [2 Σχόλια]

Στο πρόσφατο παρελθόν ασχοληθήκαμε με το φαινόμενο των ποδοσφαιριστών-κλαρινογαμπρών. Έτσι, όποιος από εσάς σκοπεύει να κάνει καριέρα ως ποδοσφαιριστής θα ξέρει πώς πρέπει να ντυθεί. Κι αν κάποιος θέλει να γίνει παράγοντας; Να σας αφήσουμε έτσι; Για τον λόγο αυτό παρουσιάζουμε τις τοπ τάσεις της μόδας τα τελευταία 40 περίπου χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ώστε να μπορείτε να διαλέξετε το στυλ που σας ταιριάζει. Κάθε τάση παρουσιάζεται με το αντίστοιχο-μοντέλο πρόεδρο:

teo

Ντύσιμο τραγουδιστής σε μπουζούκια (Θοδωρής Ζαγοράκης)

Για τους πιο μουσικόφιλους ξενύχτηδες προτείνουμε αυτό το στυλ. Ο Τέο μπορεί να ήταν ένας καταπληκτικός χαφ με τεράστια καριέρα, αλλά από την στιγμή που παράτησε το ποδόσφαιρο και έγινε παράγοντας, έδειξε ότι εκτός από την μπάλα είχε έφεση και στα ας πούμε «ιδιαίτερα» πουκάμισα. Γενικά, δώσε ρίγα στον Θοδωρή και πάρ’του την ψυχή. Θες λεπτή κάθετη ρίγα; Θες διάφορες ρίγες; Θες ρίγες μάλλον δερμάτινες χωρίς κανένα νόημα μαζί με κρεμαστό; Με αποκορύφωμα την εμφάνιση στην κλήρωση του πρωταθλήματος το 2009 που οι ρίγες έχουν αντικασταθεί με κάτι σαν τραϊμπαλιές ή κινέζικα φίδια ή τοιχογραφία των Αζτέκων ή σαν να του πήρε το πουκάμισο ο γιος και να έπαιζε με μαρκαδόρους.

sklaven

Ντύσιμο δημόσιος υπάλληλος δεκαετίας 1980 (Αλεχάντρο Σκλαβενίτης)

Αν θέλετε κάτι πιο απλό ώστε να μιλούν οι πράξεις για σας, τότε εδώ είμαστε. Για όσους θέλουν να φορούν τα ρούχα και όχι τα ρούχα να φορούν αυτούς, βρήκαμε το στυλ που ψάχνετε. Ήταν τα χρόνια που ο Μάκης Ψωμιάδης προσπαθούσε να βρει μπροστινούς για να «αναλάβουν» την ΑΕΚ. Μια μέρα λοιπόν μάθαμε για τον πάμπλουτο Έλληνα από το Μεξικό. Ο Σκλαβενίτης κατέφτασε από το εξωτερικό, οι συγγενείς του δήλωναν έκπληκτοι καθώς δεν είχε φράγκο και ο Αλεχάντρο έκανε πρεμιέρα με αυτό το look. Ο ένας «εκ των 10 πλουσιότερων ανθρώπων στο Μεξικό» φοράει t-shirt κανά δυο νούμερα μεγαλύτερο, περασμένο μέσα από το παντελόνι, στάμπα από ιδρώτα στην α-μασχάλη  και οι τότε ρεπόρτερς της ΑΕΚ σχολίαζαν και το γεγονός ότι φορούσε παπούτσια χωρίς κάλτσες. Εκνευρισμένος από την κριτική για τον Σκλαβενίτη, ο Μάκαρος δικαιολόγησε την εμφάνιση με την ιστορική ατάκα: «Ήρθε ο άνθρωπος από ένα ταξίδι τριάντα ωρών και μία δεκαπεντάωρη μπίζνα-διαπραγμάτευση με την πωλήτρια εταιρεία«.

Ντύσιμο κτηνοτρόφος ελληνικής υπαίθρου (Κώστας Τσιτσόπουλος)

Κανείς μας δεν πρέπει να ντρέπεται για τις καταβολές που έχει. Τη δεκαετία του 1980 και αρχές του 1990 η Δράμα είχε τη Δόξα στην Α’ Εθνική βγάζοντας και πολύ καλούς παίκτες όπως τους Γεωργιάδηδες. Το μεγάλο της όπλο όμως ήταν ο «ισχυρός άντρας» της Δόξας, ο Κώστας Τσιτσόπουλος γνωστός και ως «τυρέμπορας» (δεν ήταν παρατσούκλι, ήταν η κανονική του δουλειά). Ο Τσιτσόπουλος ήταν ο παραδοσιακός παράγοντας της εποχής, χωμένος σε όλα τα κόλπα, το στερεότυπο του επαρχιακού ποδοσφαιράνθρωπου που ακόμα και σήμερα επιζεί. Δυστυχώς φωτογραφίες του πολλές δεν υπάρχουν για να δείξουμε το μεγαλείο του, αλιεύσαμε όμως αυτό το σχετικά πρόσφατο καλτ βίντεο που αξίζει. Γιατί τα ρούχα είναι το 50% και το άλλο 50% είναι η… μενταλιτέ.

kobot2

Ντύσιμο Ομερτά (Γιάννης Κομπότης)

Αν θέλεις ντύσιμο που να δείχνει καπατσοσύνη τότε είσαι εδώ. Τα λόγια είναι περιττά για τον Φρανκ Άντεργουντ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το μεγαλείο του είναι γνωστό. Αν δεν έχεις κάνει εκδρομή στην Λιβαδειά να τον πετύχεις με την Μαζεράτι του σε κανένα στενό της πόλης δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα. Μια επική μορφή ανεξαρτήτως ντυσίματος που και εκεί όμως είναι δυνατός. Εδώ τον βλέπουμε να βραβεύει τον Γκαγκάτση με άσπρο σακάκι και σκούρο πουκάμισο μεσημεριάτικα και τον Ατματζίδη να αναρωτιέται τι διάολο είναι αυτή η ρακέτα τρόπαιο.

zahoudanis

Ντύσιμο ομογενής μεγαλοτσιφλικάς στη Ν. Αφρική (Γιάννης Ζαχουδάνης)

Για τους νεότερους να πούμε λίγα λόγια για τον Τζον Ζαχουδάνη, που η ιστορία του θυμίζει αρκετά του Αλεχάντρο Σκλαβενίτη, τον ομογενή από τις ΗΠΑ. Κατά σύμπτωση κι αυτός εμφανίστηκε την ίδια εποχή σε μια αρκετά «θολή» μεταβίβαση μετοχών της ΠΑΕ Άρης από τον Κοντομηνά προς αυτόν. Ανατρέχοντας στα άρθρα της εποχής μπορεί κανείς να βρει ότι ο Ζαχουδάνης ήταν συνοδιοκτήτης ενός κάντρι κλαμπ (που δεν είναι μαγαζί που παίζουν κάντρι μουσική, αλλά κλειστά κλαμπ με γκαζόν που πλούσιοι συνήθως λευκοί πηγαίνουν για να παίξουν τένις και γκολφ) στις ΗΠΑ. Από όσο γνωρίζω, εκρεμμούν δικαστήρια εναντίον του, αλλά ο Γιάνναρος κάνει ζωάρα στην Καλιφόρνια βγάζοντας το δικό του κρασί. Αν και η φωτό είναι μετά από την ενασχόλησή του με τον Άρη, είναι τόσο υπέροχο το γιλέκο, το tinted γυαλί και το μπουκάλι κρασί που κάναμε εξαίρεση. Αν θέλετε τον ρόλο του πλούσιου Έλληνα ομογενή, έτσι θα το υποστηρίξετε.

Screenshot 2015-10-01 00.39.22

Ντύσιμο μπαμπάς που ήρθε στο 5Χ5 να σε μαζέψει (Ιβάν Σαββίδης)

Η αλήθεια είναι ότι ο ισχυρός άντρας του ΠΑΟΚ εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό πάντα καλοντυμένος. Υπάρχει όμως μια βραδιά που όλοι οι ΠΑΟΚτζήδες προσπαθούν να ξεχάσουν κι ο Ιβάν έχει ακόμα έναν λόγο. Τη νύχτα του άτυχου τελικού κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό, ο Ιβάν έκανε το δικό του σόου με τον Γιάννη Αλαφούζο. Είχαμε να δούμε τόση αγάπη σε τελικό μεταξύ δύο αντιπάλων από το πρώτο Big Brother με τον Τσάκα και τον Πρόδρομο, με τη διαφορά ότι εκεί κέρδισε ο Πόντιος. Εδώ, ενώ ο Αλαφούζος εμφανίστηκε ντυμένος στην πένα, ο Σαββίδης προτίμησε λευκό πόλο μπλουζάκι ΠΑΟΚ που ήταν και κομματάκι στενό τονίζοντας την μπάκα και από κάτω φόρμα. Αυτό δεν ήταν το πρόβλημα όμως. Το πρόβλημα ήταν το σκαρπίνι από κάτω που συνόδευε αυτή την εμφάνιση.  Δυστυχώς καλή φωτό δεν υπάρχει, οπότε αρκούμαστε στο σκρίνσοτ από το YouTube, αν και γενικά δεν θα συνιστούσαμε αυτό το στυλ αν δεν έχετε τουλάχιστον ένα ξενοδοχείο στο χαρτοφυλάκιό σας.

proedros

Ντύσιμο Λάμπρος Κωνσταντάρας aka μάμι μπλου (Θωμάς Μαύρος)

Για κάτι πιο βίντατζ και αεράτο έχουμε κι εδώ την λύση. Ο Θ(ε)ωμάς είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστής που έβγαλε ποτέ η χώρα, ένας άοκνος παστελωτής και ένας από τους πιο αγαπημένους παίκτες των οπαδών της ΑΕΚ. Στιλιστικά μοιάζει να τον έχουν κλειδώσει στη δεκαετία του 1970 και να πέταξαν το κλειδί στη θάλασσα. Αν και το πέρασμά του από τον προεδρικό θώκο της ΑΕΚ είναι κάτι που και ο ίδιος και όλος ο κόσμος της ΑΕΚ θα θέλει να ξεχάσει, μας χάρισε αρκετές στιγμές καλτίλας, ειδικά από την στιγμή που ανέλαβε προπονητής ο μαυρισμένος Βαγγέλης Βλάχος φτιάχνοντας ένα δίδυμο από άλλες εποχές.

kapetanios

Nτύσιμο homicide detective στη Νέα Υόρκη το 1970 (Γιώργος Βαρδινογιάννης)

Για όσους έχουν στο μυαλό τους μια φιλοσοφία Έλληνα πατερούλη προέδρου που τον τρέμουν οι παίκτες, υπάρχει λύση. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης για χρόνια ήταν από τους ισχυρότερους ανθρώπους στο ελληνικό ποδόσφαιρο βγάζοντας την μαγκιά από τα κουτούκια και μεταφέροντάς την στα επίσημα των γηπέδων. O καπετάνιος ή και Ρίνγκο (για τους όχι τόσο φίλους) με το βλοσυρό βλέμμα, αρκετά συχνά ένα μουστάκι και σχεδόν πάντα ένα τσιγάρο στο στόμα εμφανίζεται με γραβατιά, στενό παντελόνι, γυαλί ηλίου της μάρκας «Are you talking to me?», ζωνάρι και κάτι να κρέμεται από την τσέπη. Αν θέλετε να είστε ο bad cop, μην ψάχνετε αλλού.

Όταν ο Γκάζα συνάντησε τον Βίνι

  [2 Σχόλια]

vinniegazza9c

Τι μπορεί να συμβεί όταν δύο θρύλοι συναντηθούν για πρώτη φορά; Αν αυτοί είναι ο Μέσι κι ο Ρονάλντο για παράδειγμα θα περιμένουμε ένα ματς με γκολ και θέαμα. Αν όμως μιλάμε για την Αγγλία των 80s και Πολ Γκασκόιν με Βίνι Τζόουνς οι απαιτήσεις αλλάζουν. Ο Γκάζα παρ’ ότι ήταν μόλις 21 ετών ακόμα, βρισκόταν στην τρίτη του γεμάτη σεζόν στη Νιουκάστλ, ένα παιδί θαύμα που λάτρευε όλη η πόλη και γινόταν γνωστός και στην υπόλοιπη Αγγλία. Τον Σεπτέμβριο του 1987 η Γουίμπλεντον ταξίδεψε στα βόρεια με τον Βίνι τιμωρημένο (περίεργο). Οι συμπαίκτες του Βίνι όταν γύρισαν στο Λονδίνο του είπαν για τον απίστευτο πιτσιρικά. Ο Τζόουνς δεν το ξέχασε και όταν έφτασε ο Φεβρουάριος οι δυο ομάδες είχαν να συναντηθούν τόσο για το πρωτάθλημα, όσο και για τον 5ο γύρο του FA Cip (βρισκόμαστε άλλωστε στην εποχή της Crazy Gang) μέσα σε μερικές εβδομάδες. Ο Βίνι πήρε εντολή να μαρκάρει τον Πολ.

Λίγο πριν βγουν οι παίκτες στο γήπεδο, ο προπονητής της Νιουκάστλ Γούλι ΜακΦάουλ έδωσε ατομικές οδηγίες στους παίκτες του, πώς να μαρκάρει ο καθένας τον αντίπαλο, τι να προσέξει κ.ο.κ. Όταν έφτασε η ώρα του ταλαντούχου Πολ, τα μόνα λόγια ήταν «Γκάζα, καλή τύχη«. Ο Γκασκόιν αναρωτήθηκε τον λόγο και ο προπονητής απλά είπε ότι θα έχει να αντιμετωπίσει έναν πολύ σκληρό αντίπαλο που τον λένε Βίνι Τζόουνς. Δεν χρειάστηκε καν να αρχίσει το παιχνίδι για να επιβεβαιωθεί. Με τους παίκτες δίπλα-δίπλα στο τούνελ, ο Βίνι κοιτούσε τους αντιπάλους του και το βλέμμα έμεινε στον Γκάζα. «Εγώ κι εσύ χοντρόπαιδο,» του είπε. Οι παίκτες άρχισαν να περπατούν για να βγουν στο Σέιντ Τζέιμς Παρκ και ο Γκάζα έριξε ακόμα μια κλεφτή ματιά. «Τι στο διάολο κοιτάς; Εγώ κι εσύ χοντρόπαιδο ! Δεν μπορώ να παίξω ποδόσφαιρο και σήμερα δεν θα παίξεις ούτε εσύ.«

vinniegazza

Ο Βίνι δεν άφηνε τον Πολ να πάρει ούτε ανάσα και ο Γκάζα είχε τρομοκρατηθεί, αλλά λεπτό με το λεπτό άρχισε να παίρνει λίγο θάρρος και να ρίχνει κι αυτός καμιά σπρωξιά. Εκεί ήταν η στιγμή που ο Βίνι είπε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του. Κυριολεκτικά όμως. Έχοντας στην πλάτη τον Γκάζα με το αριστερό του χέρι έπιασε και έσφιξε τα… καλαμπαλίκια του Γκασκόιν που ακόμα θυμάται τον πόνο. Θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είχε απλά περάσει ως μύθος που κανείς δεν πίστευε, αν δεν υπήρχε ο Μόντε Φρέσκο, ένας από τους μεγαλύτερους φωτογράφους στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου να απαθανατίσει την στιγμή. Μια από τις πιο ιστορικές ποδοσφαιρικές φωτογραφίες.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Στα αποδυτήρια της Νιουκάστλ κάποιες θαυμάστριες είχαν στείλει λουλούδια στον Γκάζα. Ο Πολ για να ρίξει λάδι στη φωτιά είχε μια φαεινή ιδέα. Βρήκε έναν πιτσιρικά και του είπε να πάει τα λουλούδια στον Τζόουνς εκ μέρους του. Λίγα λεπτά αργότερα το παλικαράκι επέστρεψε. Ο Βίνι Τζόουνς είχε στείλει πίσω το σκουπάκι της τουαλέτας ως δώρο και το μήνυμα «Go f*ck yourselves». Ήταν η αρχή μιας φιλίας μεταξύ των δύο τύπων, δυο ιδιαίτερων χαρακτήρων με ομοιότητες και διαφορές. Όπως για παράδειγμα ότι ο ένας ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών στην Αγγλία και ο άλλος ένας τραμπούκος. Δυστυχώς, ενώ ο Βίνι κατάφερε να χρησιμοποιήσει το ποδόσφαιρο για να κάνει τη ζωή του, ο Γκάζα έφυγε από το άθλημα με μεγάλα προβλήματα.

Εφτά χρόνια σομπρέρο (Ρετρό κουίζ νο35)

  [28 Σχόλια]

7 χρόνια Σομπρέρο

Ένας ακόμα χρόνος προστέθηκε στην καμπούρα του Σομπρέρο. Συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε (να ωριμάζουμε δεν το ξέρω) και ελπίζουμε να σας κρατάμε το ενδιαφέρον με τα κείμενά μας. Να σας μεταφέρουμε στιγμές ποδοσφαιρικές που ίσως δεν ακούγονται τόσο, να θυμόμαστε γραφικές ιστορίες από τα βάθη του χρόνου, να βλέπουμε κάποια πράγματα από την δική μας οπτική και να μοιραζόμαστε μαζί σας ποδοσφαιρικές εμπειρίες. Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας (είμαστε πάντα ανοικτοί σε παράπονα και παρατηρήσεις) και ελπίζουμε να συνεχιστεί αυτό και στο μέλλον, τόσο στο σάιτ, όσο και στα social media. Γιατί μπορεί το Σομπρέρο να είναι αυτό εδώ το μπλογκ, αλλά είναι και η παρουσία του στο Τουίτερ, στο Φέισμπουκ και στο Ίνσταγκραμ, οπότε η συμμετοχή σας είναι χρήσιμη παντού.

Για να γιορτάσουμε αυτά τα εβδομάδα γενέθλια του μπλογκ θα κάνουμε ένα ρετρό-κουίζ (το 35ο κατά σειρά), μόνο που αυτή τη φορά θα έχουμε και δώρο (όσο και να μην το πιστεύετε). Ένας αναγνώστης που θα απαντήσει σωστά στην ερώτηση του κουίζ και θα είναι αρκετά τυχερός ώστε να κληρωθεί, θα κερδίσει ένα… συλλεκτικό μπλουζάκι Σομπρέρο για να μπορεί να το φοράει στο γήπεδο, σε μια δεξίωση, σε ένα ρομαντικό δείπνο κ.ο.κ. Αν λοιπόν θέλετε να κερδίσετε το μπλουζάκι, απαντήστε σωστά μέχρι αύριο το μεσημέρι (δώστε και καμία ευχή, μην είστε γαϊδούρια). Στην παρακάτω φωτογραφία (με κακή ανάλυση) διακρίνονται ένας προπονητής και ένας ποδοσφαιριστής που μαλώνουν. Ένας δεύτερος ποδοσφαιριστής παρακολουθεί τη φάση και χαμογελά. Ποια τεράστια ποδοσφαιρική στιγμή ζήσαμε μετά τον συγκεκριμένο αγώνα; (αν θυμάστε και παραπάνω λεπτομέρειες ακόμα καλύτερα).

retro35

Αν πάλι δεν σας ενδιαφέρει ο διαγωνισμός και να είστε ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας, μπορείτε απλά να κοιτάξετε κάποια από τα πιο δημοφιλή κείμενα, αυτά που διαβάστηκαν περισσότερο από τα υπόλοιπα στον έβδομο χρόνο λειτουργίας του μπλογκ μας και μπορεί να σας ξέφυγαν:

Εξέλιξη, μέρος δεύτερο

  [Καθόλου σχόλια]

aek1962

1962, τύπος φτιάχνει τη γραμμή του άουτ λίγο πριν ξεκινήσει το ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Ξεχωρίζουν τα ορθογώνια δοκάρια, η ευθεία που – δικαιολογημένα – δεν είναι και τόσο ευθεία και ο αγωνιστικός χώρος που μοιάζει ιδανικός για να διαλύσεις το πόδι σου κάνοντας ένα απλό τάκλιν.

—–

2015, τύπος φτιάχνει τη γραμμή του κέντρου στο γήπεδο της Άρσεναλ λίγες μέρες πριν το Emirates Cup. Η εικόνα του χόρτου, που μοιάζει με το χαλί που υπάρχει λογικά στον παράδεισο, είναι τόσο εντυπωσιακή που οι Άγγλοι τη χαρακτήρισαν – δικαιολογημένα – «football porn».

emirates

Σχετικά:
Εξέλιξη, μέρος πρώτο
Διαιτητής μιας άλλης εποχής
Βουτιά στο παρελθόν: Πέντε φωτογραφίες από τα Αγγλικά γήπεδα της περιόδου 1934-1968
Μια απίστευτη φωτογραφία 62 χρόνων
Οπαδοί μιας άλλης εποχής
Σωβρακοφανέλες μιας άλλης εποχής

Ρετρό-κουίζ νο36

  [20 Σχόλια]

retro36

Πολλά μπορεί να πει κανείς γι’ αυτή τη μάζωξη της φωτογραφίας. Το βασικότερο όλων είναι ότι η φωτογραφία είναι άκρως τρομακτική. Βγαλμένη από κάποιο θρίλερ όπου μια αίρεση ετοιμάζεται για ανθρωποθυσία (ή έστω κουκλοθυσία), μήπως από τη νέα σεζόν του True Detective; Κι όμως πρόκειται για αμιγώς ποδοσφαιρική εικόνα. Άλλωστε υπάρχει μια πολύ γνώριμη φάτσα. Πέρα όμως από αυτή, δυο ακόμα ποδοσφαιρικές διασημότητες κάνουν την εμφάνισή τους. Μήπως ο ιερέας; Το παιδάκι πίσω δεξιά με τα έντονα φρύδια; Ο κιθαρίστας παπα-ροκάς; Ο βοηθός ψάλτη; Βρείτε τις τρεις διασημότητες της φωτό και κερδίστε την αγάπη μας και ένα ζεστό πατ-πατ στον ώμο. Όπως πάντα, όσοι κλέψουν θα εισπράξουν την χλεύη μας.

Θέ μου τί μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε

  [Καθόλου σχόλια]

World Cup Final - 1978

Αν κάποιος αποπειραθεί κάποια στιγμή να φτιάξει μια πολύ σοβαρή και προσεγμένη (γιατί τσαπατσούλικες υπάρχουν ήδη αρκετές στο ίντερνετ) λίστα με τις δέκα πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, το τουρνουά του 1978, που διοργάνωσε η Αργεντινή, έχει σίγουρα καπαρωμένες δυο θέσεις. Η πρώτη θα πάει δικαιωματικά στην εκπληκτική φωτογραφία του Ρικάρντο Οσβάλντο Αλφιέρι, που μπορεί να συγκινήσει ακόμα και τον Πούτιν – αν φυσικά τον πετύχει σε ευαίσθητη φάση, κάτι που λογικά συμβαίνει πάνω-κάτω όσο συχνά κερδίζει η Αγγλία κάποια μεγάλη διοργάνωση -, και η δεύτερη θα δοθεί στην παραπάνω εικόνα στην οποία το μπλε και οι διάφορες αποχρώσεις του στήνουν ένα οπτικό πάρτι γύρω από τον μεγάλο πρωταγωνιστή του κάδρου, το χρυσό και πιο σημαντικό τρόπαιο του κόσμου, που κρατάει ο Ντανιέλ Πασαρέλα.

Το γεγονός, πάντως, ότι η πιο ‘άσχημη’ διοργάνωση στην ιστορία των Μουντιάλ κατάφερε να αφήσει κληρονομιά δυο τόσο όμορφες φωτογραφίες κρύβει μια μικρή δόση ειρωνείας, ένα θέμα στο οποίο θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε περισσότερο αλλά λόγω κούρασης και τεμπελιάς προτιμάμε να το αντιμετωπίσουμε με τον ίδιο τρόπο που διαχειρίστηκαν όλοι οι υπεύθυνοι τις αποκαλύψεις των επόμενων δεκαετιών για εκείνο το αμφιλεγόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο: βάζοντας το κάτω από το χαλάκι.

Ρετρό-κουίζ νο35

  [20 Σχόλια]

B3OteFbCYAE4XHM.jpg large

Είχαμε πολύ καιρό να βάλουμε κάποιο κουίζ με παλιά φωτογραφία. Επανερχόμαστε μετά τον Αύγουστο, με μια παιδική αυτή τη φορά φωτογραφία. Από αυτό το χαρούμενο παρεάκι μόνο ένας κατάφερε να κάνει σπουδαία καριέρα. Για να βοηθήσουμε (όσους δεν χρησιμοποιήσουν άλλους τρόπους για να βρουν την λύση), το πρόσωπο που ψάχνουμε παίζει σε μια αρκετά μεγάλη ομάδα σήμερα και είναι ιδιαίτερα καλός, αλλά δεν έχει κάνει ίσως το όνομα που του αξίζει με βάση τα προσόντα που έχει. Όπως πάντα, οι νικητές θα πάρουν ένα φιλικό πατ-πατ στην πλάτη και ένα «well done, lad».

Ποιος έκανε τελικά καριέρα;

To ομορφότερο γκολ στην ιστορία της Λιντς (και όχι μόνο)

  [4 Σχόλια]

Πριν λίγες μέρες κάθισα μπροστά στον υπολογιστή να δω ένα παλιό ντοκιμαντέρ για τη Λιντς Γιουνάϊτεντ απ’ τις «χρυσές» εποχές της ομάδας των 70’s. Προσωπικά – και λόγω ηλικίας – είχα λατρέψει τη Λιντς του Ντέηβιντ Ο’Λίρι στις αρχές της νέας χιλιετίας. Τότε που τα «μωρά» του Ιρλανδού προπονητή είχαν τρελάνει ολόκληρη την Ευρώπη με τα καμώματα τους, δυστυχώς γι’ αυτούς (και για εμένα) χωρίς να φτάσουν σε κάποιο τίτλο. Από τότε δε σταμάτησα ποτέ να ασχολούμαι με τα «παγώνια» – αν και δεν είναι η ομάδα που υποστηρίζω στο Νησί – και να μαθαίνω τα νέα και την ιστορία αυτού του ιστορικού κλαμπ.

Στο ντοκιμαντέρ που λέτε υπάρχει και το παραπάνω τέρμα του σπουδαίου Σκοτσέζου μεσοεπιθετικού Έντι Γκρέι. Εκείνα τα χρόνια η Λιντς υπό τις οδηγίες του κορυφαίου Ντον Ρέβι και έχοντας στις τάξεις της μια φουρνιά σπουδαίων παικτών όπως ο Μπίλι Μπρέμνερ, ο Τζακ Τσάρλτον, ο Πήτερ Λόριμερ, ο Νόρμαν Χάντερ, ο «φίλος» μας ο Γκρέι και φυσικά ο keeper Ντέηβιντ Χάρβευ έφτασε σε αρκετούς τίτλους και παραλίγο να κερδίσει και το κύπελλο Πρωταθλητριών του 1975 (με τον Τζίμι Άρμφιλντ στον πάγκο καθώς ο Ρέβι είχε αναλάβει την εθνική Αγγλίας). Πραγματικά η ποιότητα των παικτών στο Νησί στα 60’s, τα 70’s και τα 80’s ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Το άκουγα συνεχώς απ’ τον παππού μου αλλά τώρα  (στα χρόνια του youtube) πραγματικά το έχω αντιληφθεί πλήρως. Πόσο δίκιο είχες ρε παππού τελικά.

eddie

Το γκολ του Έντι Γκρέι κόντρα στη Μπέρνλι είναι απ’ αυτά που στις μέρες μας σπανίζουν αλλά σε εκείνη την εποχή ο κόσμος έβλεπε  (όχι σε τόσο άρτιες εκτελέσεις βέβαια) συχνότερα. Ο ταλαντούχος  Σκωτσέζος υδραυλικός υπήρξε μέλος της «μαγικής» Εθνικής Σκωτίας των 70’s τότε που υπήρχαν (όχι όλοι μαζί δυστυχώς) ο  Κέννυ Νταλγκλίς, ο Ντένις Λόου, ο  Τζο Τζόρνταν, ο  Πήτ Λόριμερ, ο  Μπίλι Μπρέμνερ, ο Ντέηβιντ Χέη, ο Γκόρντον Στράχαν, ο Γκρέϊαμ Σούνες και φυσικά ο  Έντι Γκρέι. Μια ομάδα που έφτασε στα τελικά του Μουντιάλ του 1974 και αποκλείστηκε στην ισοβαθμία από τη Βραζιλία των Ριβελίνο και Ζαϊρζίνιο και τη Γιουγκοσλαβία του Ασίμοβιτς και του δικου μας Ντούσαν Μπάγεβιτς – χωρίς να έχει χάσει από καμία (στον όμιλο ήταν και το Ζαίρ με την κορυφαία ever φανέλα ομάδας σε Παγκόσμιο Κύπελλο). Για πολλούς εκείνη η Σκωτία ήταν ικανή ακόμα και να κατακτήσει το τρόπαιο.  Για την ιστορία ο Έντι Γκρέι δεν είχε αγωνιστεί στα γήπεδα της Γερμανίας λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού. Ένα θέμα με τους τραυματισμούς το είχε ο Γκρέι είναι η αλήθεια αφού ως υπερβολικά ντελικάτος τις «έτρωγε» – και με το παραπάνω – τις κλωτσιές του. Άλλωστε υπήρχαν και πολλά δρεπανοφόρα εκείνα τα χρόνια στις Αγγλικές ομάδες όπως είναι γνωστό.

Αυτό το τέρμα του Έντι Γκρέι έχει ψηφιστεί στα 10 κορυφαία στην ιστορία του ποδόσφαιρου αλλά δεν έγινε ποτέ τόσο διάσημο λόγω κάποιου υπέρβαρου Μαραντόνα, ενός γυάλινου Φαν Μπάστεν και του άλλου του κοντού του Μέσι. Από μεγάλη μερίδα ποδοσφαιρόφιλων, προπονητών και δημοσιογράφων  θεωρείται «ως το ομορφότερο γκολ στην ιστορία».  Άδικο δεν ρίχνω σε κανένα. Για την ακρίβεια, μαζί τους είμαι και ‘γω.

Ο άνθρωπος που χάθηκε στην ομίχλη

  [Καθόλου σχόλια]

bartram

Όσοι παρακολούθησαν προχθές την ποδοσφαιρική αναμέτρηση ΠΑΣ Γιάννινα – Παναθηναϊκός έγιναν μάρτυρες της πιο κακιασμένης ομίχλης που έχει συναντήσει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πως είναι δυνατόν να στερεί αυτό το φυσικό φαινόμενο από όλους εμάς το δικαίωμα να δούμε μπαλίτσα και φυσικά πως είναι δυνατόν ο επιστήμονας διαιτητής να σκέφτεται επί 30 – και βάλε – λεπτά το αν θα διακόψει οριστικά αυτή τη φαρσοκωμωδία; Ειλικρινά ήταν στιγμές, όταν έβλεπα την αναμέτρηση, που σκεφτόμουν εικόνες απ’ την ταινία του Φρανκ Ντάραμποντ «Η Ομίχλη» και περίμενα να εμφανιστεί κάποιο τέρας και να φάει τον Αρετόπουλο. Δυσκολευόμαστε – που δυσκολευόμαστε – να δούμε κάποια ωραία φάση σε αυτή τη λίγκα ήρθε και η ομίχλη και μας έκοψε κάθε «σύνδεση» με το «υπερθέαμα». Όχι, αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα για τη σούπερ λίγκα εν έτει 2015.

Οι πιο ψαγμένοι ποδοσφαιρικά – μετά τα χθεσινά – θα έφεραν στο μυαλό τους εικόνες του 1937 όταν η Τσέλσι είχε υποδεχθεί την πρωτοπόρο Τσάρλτον (ανήμερα των Χριστουγέννων) με την ομίχλη να σκεπάζει τα πάντα στο Στάμφορντ Μπριτζ και το θρύλο τερματοφύλακα των Ρέντ Ρόμπινς, Σαμ Μπάρτραμ να μας χαρίζει μια μοναδικά αστεία ιστορία. Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και ενώ το σκορ ήταν στο 1-1 η ομίχλη άρχισε να πέφτει πολύ βαριά και πυκνή σε σημείο που δεν έβλεπε κανένας τίποτα ούτε στο μισό μέτρο. Σύμφωνα πάντα με τον παίκτη. Ο Άγγλος keeper, όπως έχει γράψει στην αυτοβιογραφία του, έμεινε στο τέρμα αλλά άρχισε να μην καταλαβαίνει το λόγο που είχε να δει κάποιο παίκτη, να ακούσει κάποια φωνή ή να δεχθεί μια μπάλα από αντίπαλο ή συμπαίκτη για αρκετή ώρα. Σε κάποιο σημείο τρόμου βαρεμάρας είδε μπροστά του ένα αστυνομικό και έμαθε το «μοιραίο». Ο αγώνας είχε διακοπεί πριν 15 λεπτά.

51zXlZuSekL._SX258_BO1,204,203,200_

Το όργανο της τάξης τον βοήθησε να φτάσει μέχρι τα αποδυτήρια όπου και βρήκε τους συμπαίκτες του να έχουν έχουν πλυθεί, να έχουν ντυθεί και να είναι έτοιμοι να αφήσουν το γήπεδο. Τα πειράγματα που δέχθηκε ο Μπάρτραμ όπως είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος συζητιούνται ακόμα στο Τσάρλτον και φυσικά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά (με τις απαραίτητες σάλτσες) μιας και ο Big Sam ήταν, είναι και θα είναι θρύλος για την ομάδα του Νοτιοανατολικού Λονδίνου. Αυτή είναι η δεύτερη πιο διάσημη Λονδρέζικη ομίχλη μετά απ’ αυτή που συνάντησε ο Κλάπτον στο καμαρίνι του Μάρλευ στο διάσημο κλαμπ Χάμερσμιθ το 1974. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Μπάρτραμ υπάρχει το υπέροχο βιβλίο του Μαϊκ Μπλέηκ «The Story Of A Goalkeeping Legend». Απ’ την άλλη αν θέλετε κάποια ωραία ιστορία ομίχλης υπάρχει και ο Στίβεν Κινγκ.