Τότε στα παλιά τα χρόνια που δεν υπήρχε Ίντερνετ (ούτε αργό, ούτε γρήγορα), που δεν υπήρχε δορυφορική τηλεόραση, ούτε καν πολλά κανάλια στην τηλεόραση, το να ασχολείσαι με το ξένο ποδόσφαιρο ήταν δύσκολη δουλειά. Ενώ τώρα μπορείς να πέσεις σε συζήτηση 12χρονων που με ύφος Αρσέν Βενγκέρ θα σου πουν ότι ο Μπακαρί Σανιά είναι το καλύτερο DR στον κόσμο (άτιμο Championship και μετέπειτα Football Manager), τότε περίμενες να διαβάσεις σε κάποια γωνιά της εφημερίδας τα σκορ της Ιταλίας ή περίμενες να δεις στην ΕΡΤ-2 τον Αργυρίου και τον Γερακάρη να σου λένε ότι οι «κόκκινοι διάβολοι» είναι η Λίβερπουλ.

Κάπου εκεί, στους χαλεπούς (ποδοσφαιρικά) αυτούς καιρούς μια από τις παιδικές μας ασχολίες ήταν τα αυτοκόλλητα της Πανίνι, τα χαρτάκια όπως μάθαμε να τα λέμε. Πλησίαζαν οι μεγάλες διοργανώσεις και τρέχαμε να αγοράσουμε τα φακελάκια, να συμπληρώσουμε τα άλμπουμ και να ανταλλάξουμε με τους φίλους μας. Ήταν κυρίως η επαφή με το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, οι φάτσες, τα ονόματα αγνώστων (ποιος Μπόσμαν, ποια κοινοτικά διαβατήρια και ποιοι άπειροι ξένοι στις ομάδες) πρωταγωνιστών που μας δελέαζαν. Προσωπικά, νομίζω ότι το πρώτο άλμπουμ μου ήταν αυτό του Μουντιάλ στο Μεξικό (ελπίζω να φτάσει ο χρόνος στον Dracula, ώστε να θυμηθούμε και Μουντιάλ που τα έχουμε ζήσει) που καθόλου τυχαία είχε μασκότ με σομπρέρο και ακόμα θυμάμαι την περηφάνεια που ένιωθα βλέποντας το αυτοκόλλητο του Εστερχάζι και από κάτω το όνομα της ΑΕΚ (πού σκέψεις για να φτάσει τότε η ελληνική ομάδα σε Μουντιάλ).

Τα χρόνια πέρασαν, η παγκοσμιοποίηση πέρα από τα αρνητικά της μας έφερε πιο κοντά ποδοσφαιρικά και κάνοντας ένα search βρίσκεις και τα γήπεδα του Μουντιάλ και τις έγκυρες αποστολές των ομάδων (μια που τα άλμπουμ τυπώνονται αρκετό καιρό πριν και δεν έχουν πάντα τους σωστούς παίκτες) και το πρόγραμμα των αγώνων και φυσικά πολύ παραπάνω στοιχεία για κάθε παίκτη ξεχωριστά. Παρ’ όλα αυτά, η Πανίνι συνεχίζει να βγάζει τα άλμπουμ της. Δεν ξέρω πόσο μεγάλη επιτυχία έχουν πια στα παιδιά. Αυτό που ξέρω είναι ότι στο προηγούμενο Euro ξεπέρασα όλες τις ντροπές μου («ολόκληρος μαντράχαλος και αγοράζεις χαρτάκια;»), άφησα κατά πέρας όλες τις δικαιολογίες που σκεφτόμουν για να τα ζητήσω από τον τοπικό ψιλικατζή («Με ρώτησε το ανιψάκι μου για κάτι αυτοκόλλητα, Πανίνι τα είπε; Μήπως τα έχετε;») και έψησα αρκετούς φίλους να ξεκινήσουμε την παιδική μας συνήθεια.

Σίγουρα, η μαγεία δεν είναι η ίδια, αλλά η προσπάθεια για να συμπληρωθεί το άλμπουμ άξιζε τον κόπο. Με την ευκαιρία του φετινού Μουντιάλ ξεκίνησα και πάλι και από όσο ξέρω και αρκετοί φίλοι της ηλικίας μου (και αρκετά μεγαλύτεροι). Για όσους ενδιαφέρονται, το άλμπουμ είναι φυσικά δωρέαν και τα φακελάκια τα βρίσκει κανείς στην ιδιαίτερα αλμυρή τιμή των 60 λεπτών το ένα. Και μπορεί να έζησα τον επικό διάλογο:

- Θα ήθελα 4 μπαταρίες ΑΑΑ
- Ορίστε…
- Μήπως έχετε αυτοκόλλητα Πανίνι για το Μουντιάλ;
- Ναι, ορίστε. Αυτό θα τα πάρετε ή όχι; (δείχνοντας τις μπαταρίες, λες και αγόραζα προφυλακτικά και ντρεπόμουν και έπρεπε να αγοράσω το μισό μαγαζί πιο πριν)

Αλλά όπως να το κάνουμε, είμαστε άντρες (και κατά βάθος αγόρια ακόμα) και κατά 90% στις συζητήσεις μας επικρατεί το ποδόσφαιρο. Οπότε αφήστε μας να είμαστε παιδιά ακόμα…

ΥΓ Για όσους δεν έχουν την οικονομική άνεση, δεν μπορούν να ξεπεράσουν την ντροπή τους ή δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν, υπάρχει και το virtual άλμπουμ της Πανίνι, το οποίο είναι δωρεάν και μπορείτε να το συμπληρώσετε εδώ…