Οι 10 μεγάλες αλήθειες για το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Β’)

  [51 Σχόλια]

 kids6137150083_010faf58a7_z

Συνεχίζουμε το ταξίδι στα παιδικά μας χρόνια της ευτυχίας με το δεύτερο και τελευταίο μέρος της λίστας (που αρχικά θα γινόταν σε ένα μέρος, αλλά η πολυλογία μου δεν είχε τέλος).

6. Απουσία διαιτητή, ανάγκη συμφωνίας στους κανόνες

Όταν δεν έχεις κάποιον να αποφασίζει, τότε το να βρεθεί άκρη ανάμεσα σε καμιά 10αριά (και βάλε) πιτσιρίκια είναι αρκετά δύσκολο. Οι γενικές… ντιρεκτίβες πάντως λέγανε ότι για να δοθεί πέναλτι πρέπει να το ζητήσει κάποιος που έχει πέσει κάτω και φαίνεται ότι πονάει.  Φυσικά ακόμα και να έβγαινε άκρη για το αν ένα φάουλ ήταν φάουλ (συνήθως ήταν, αν το θύμα επέμενε πολύ και έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του για το εκτελέσει και αυτό το κάνανε κάτι τύποι που ζητούσαν φάουλ σε κάθε επαφή), μια καινούρια συζήτηση ξεκινούσε για τις αποστάσεις. Χωρίς ίντερνετ να γκουγκλάρει κάποιος, υπήρχαν διάφορες απόψεις για το πόσα μέτρα ή βήματα ήταν η σωστή απόσταση του τείχους και του πέναλτι και ειδικά όταν μιλούσαμε για «βήματα» ποιος θα τα μετρούσε καθώς αν πήγαινε κανένας ψηλός η απόσταση μεγάλωνε σημαντικά. Σημαντική επίσης η έλλειψη οφσάιντ, ένας κανόνας ιδιαίτερα πολύπλοκος για να τηρείται. Γενικά πάντως οι διαφωνίες σπάνια έφερναν το τέλος του παιχνιδιού, καθώς η κάψα για μπάλα ήταν μεγαλύτερη. Φυσικά όμως οι «αδικημένοι» φρόντιζαν να χτυπάνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα στους αντιπάλους «εκείνη» τη φάση που τελικά πέρασε το δικό τους, πλάθοντας σιγά σιγά τις επόμενες γενιές Ελλήνων φιλάθλων.

kids_48003629_009432840-1

7. Πώς αρχίζει και πότε τελειώνει ένας αγώνας;

Στο ποδόσφαιρο αλάνας δημιουργήθηκε και το ιδιότυπο ποδοσφαιρικό τζάμπολ «σκάει τρεις», όταν δεν υπήρχε συμφωνία για το ποιος θα κάνει τη σέντρα. Αν πάλι υπήρχε συμφωνία για σέντρα, ο κανόνας έλεγε ότι η πρώτη πάσα ήταν ελεύθερη με αποτέλεσμα να γίνονται και οι πρώτες οργανωμένες κομπίνες, ενώ μερικοί επίτηδες έκαναν την πρώτη πάσα απίστευτα αργά για να σπάσουν τα νεύρα των αντιπάλων. Η παντελής έλλειψη κανόνων είχε ως αποτέλεσμα να μην ξέρουμε πότε τελειώνει ένα ματς. Κάποιες φορές παίζαμε μέχρι κάποια συγκεκριμένη ώρα, όπου και εκεί γινόταν χαμός γιατί όσοι είχαν ρολόγια παρουσίαζαν μεγάλες αποκκλίσεις και 1-2 λεπτά ακόμα ήταν ένας αιώνας στο ποδόσφαιρο αλάνας, ενώ κάποιες φορές μέχρι συγκεκριμένο αριθμό γκολ.

Όταν όμως για Χ, Υ λόγους το παιχνίδι έπρεπε να διακοπεί πριν την ώρα του (π.χ. γιατί ο μπαλοκράτορας έπρεπε να φύγει ή γιατί είχε αρχίσει να νυχτώνει και οι μανάδες μας θα μας κράζανε) με το σκορ ισόπαλο ή στη διαφορά ενός γκολ είχαμε τη χρήση δυο σπουδαίων κανόνων. Της «τελευταίας φάσης» όπου η αγωνία κορυφωνόταν καθώς όλος ο ιδρώτας θα κρινόταν από μία και τελευταία κλωτσιά και του «όποιος το βάζει κερδίζει». Μερικά από τα μεγαλύτερα γκολ της ιστορίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου αλάνας έχουν μπει υπό αυτές τις συνθήκες και έτσι ξεχώριζαν οι άντρες από τα αγόρια (λέμε τώρα). Οι δε πανηγυρισμοί ήταν πολύ συχνά κόπιες από πανηγυρισμούς γνωστών παικτών (εγώ π.χ. για καιρό είχα λανσάρει τον πανηγυρισμό Σαραβάκου με το άλμα και την χαρακτηριστική κίνηση του χεριού)

8. H αργκό του ποδοσφαίρου αλάνας

Η γλώσσα ήταν ένα συνονθύλευμα λέξεων καθαρεύουσας, λαϊκής δημοτικής και ξένων όρων που είχαν μπασταρδοποιηθεί. Στην περίπτωση που είχαμε χέρι ξεκινούσε μια συζήτηση με μαγικές λέξεις για τις ηλικίες όπως εσκεμμένο, ακούσιο και άλλα τέτοια που προστίθενταν στο λεξιλόγιο δίπλα σε λήμματα όπως το «τζατζάρισμα» , «παγκότερμα», «αράουτ» , «δεν στρέχει» , «το γερμανικό» , «σφάλτσο» , «φάουλτ» κτλ, ενώ είχαν δημιουργηθεί και νέες θέσεις στον αγωνιστικό χώρο όπως το περιβόητο «περίπτερο» που όλοι μισούσαν, αλλά σε κάποια στιγμή της ζωής τους έπαιξαν. Εκεί πρωτοακούστηκαν και φράσεις όπως «όχι μπουμ» για να απαγορευτούν τα δυνατά σουτ που έθεταν σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα του ατυχούς τερματοφύλακα.

9. Εγώ είμαι ο Πελέ, εμείς είμαστε η Γερμανία

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων μπορεί να ήταν μια στιγμή ευφορίας και ελευθερίας, αλλά πάντα μέσα μας θέλαμε να μοιάσουμε με μεγαλύτερους. Εκεί είχαμε τις διαφωνίες για το ποιος είναι ο καθένας και τι ομάδα είναι ο καθένας. Στη δική μου εμπειρία (και μια και δεν μπορούσαμε να διαλέξουμε ελληνικές ομάδες γιατί οι κόντρες ήταν μεγάλες) συνήθως γίνονταν επιλογές ξένων εθνικών ομάδων. Κάποιος ήταν ο Πλατινί, κάποιος ο Μαραντόνα, η μια ομάδα ήταν η Γερμανία, η άλλη η Αγγλία και πάει λέγοντας. Συνήθως οι ομάδες επιλέγονταν με το πόσο ισχυρές ήταν εκείνη την εποχή, δεν ήταν τυχαίο που είχαμε έξαρση του… Καμερούν τη δεκαετία του 1990 ή της Ολλανδίας το 1988. Φανέλες ομάδων τότε δεν ήταν τόσο της μόδας και ήταν και δυσεύρετες, οπότε σπάνια υπήρχε διαχωρισμός χρωματικός. Όταν τύχαινε και παίζαμε με ελληνικές ομάδες εμφανίζονταν και οι γνωστοί glory hunters που κάθε σεζόν ήταν άλλη ομάδα ανάλογα με το ποιος ήταν πρωταθλητής ή κυπελλούχος. Δεν θα ξεχάσω τον τυπάκο που ήταν Άρης στο μπάσκετ και μετά έγινε ΟΣΦΠ, ενώ στο ποδόσφαιρο κατά σειρά ήταν Άρης, ΑΕΚ, ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ.

10. Η μπάλα ήταν πάντα έτσι:

we-all-had-this-ball

51 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 πανος // 15 Νοέμβριος, 2015 στις 14:49

    Πωπω ρε παιδια τρομερες αναμνησεις…Εμεις στο Ναυπλιο την ειχαμε την καραβολιδα και την καραμιτογκα.Ματωμενα μπουτια αγκωνες παλαμες και γονατα ηταν μονιμη εικονα.Μπαλα στο προαυλιο της εκκλησιας με δοκαρια τα παγκακια και τους σκουπιδοτενεκεδες και ομαδες με «αριθμακια» και τα βηματα που ειπαν φιλοι…Μπαλες εκτος απο αυτη της φωτο που συνηθως ηταν σκισμενη και απο μεσα πεταγοταν φουσκωμενη η σαμπρελα ειχαμε κουκουναρια και μπουκαλια αναψυκτικων τα πλαστικα των 500ml που σε πεθαιναν στον πονο οταν σε πετυχαιναν μετα απο σουτ αλλου…Αξεχαστες εποχες..!!!!!

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>