And so the story goes..

Στο Σανταντέρ της Βόρειας Ισπανίας, η τοπική Ρασίνγκ φιλοξενεί την Μπάρσα. Είναι το 67ο λεπτό. Ο Μέσσι έχει ισοφαρίσει το γκολ-πέναλτι του Ζίγκιτς. Η Μπάρσα ανεβαίνει, ψάχνοντας και 2ο γκολ. Ο Jimmy Jump (o Jimmy Jump είναι αυτός ο γραφικός τύπος που μπουκάρει απ’το πουθενά στα γήπεδα όλου του κόσμου, φορώντας συνήθως ένα χαρακτηριστικό σκουφάκι και μετά πουλάει τα φανελάκια του στο ίντερνετ, για να κερδίσει λεφτά που θα του επιτρέψουν να μπουκάρει και σε κάποιο άλλο γήπεδο, για να πουλήσει κ.ο.κ.
ή
ο Jimmy Jump είναι ένας σύγχρονος ρομαντικός παρεμβολέας, που δίνει μια διαφορετική, αντισυμβατική νότα σ’ενα πλήρως εμπορικοποιημένο παιχνίδι,
ή
ο Jimmy Jump είναι εκείνος ο περίεργος που μπήκε στον τελικό της Εθνικής μας απέναντι στην Πορτογαλία και βοήθησε στο να βγουν εκτός ρυθμού οι Πορτογάλοι, που πίεζαν για την ισοφάριση,
– μεγάλο ζήτημα η οπτική!) μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο. Σκοπός του είναι να πετύχει το γκολ νούμερο 5.000 στην ιστορία της Μπαρσελόνα. Ο Ετο δεν καταλαβαίνει όμως από τέτοια. Η Μπαρσελόνα είναι 12 βαθμούς μπροστά απ’τον επόμενο στην βαθμολογία. Ο Ετο δεν νιώθει. Μια ισοπαλία στο Σανταντέρ, δεν είναι κακό αποτέλεσμα. Ο Ετο θέλει να κερδίζει. Ο Jimmy Jump παραδίδεται στα χέρια ενός σεκιουριτά απ’τον ίδιο τον Καμερουνέζο. Ο Ετο δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Στο χρονόμετρο δεν έχουν κυλήσει περισσότερα από 10 δευτερόλεπτα. Ο Ετο επιστρέφει τρέχοντας στην θέση του στην επίθεση, γιατί πρέπει να κερδίσει κι αυτό το παιχνίδι! Δώδεκα λεπτά μετά, ο Μέσσι σκοράρει το γκολ νούμερο 5.000, η Μπάρσα παίρνει ακόμα μια νίκη, ο Ετο πηγαίνει σπίτι του ικανοποιημένος και ο Jimmy Jump γυρνάει στα φανελάκια του.

Σε πλήρη αντίθεση πάντως με την περίπτωση Μπαστία που είδαμε πρόσφατα στο Παναθηναικός-Αστέρας Τρίπολης, ο διαιτητής δεν απέβαλλε τον επιθετικό της Μπάρσα, παρά το γεγονός ότι αυτός έσυρε από την μπλούζα, για πολλά μέτρα, τον εισβολέα φίλαθλο. Άβυσσος η ψυχή των κανονισμών.