“Ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ”

OlympiacosManUtd

Εν αναμονή του σημερινού αγώνα του Ολυμπιακού με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μπήκα σε κάποιες σκέψεις, όπως ας πούμε για ποιο λόγο ένας οπαδός μιας Ελληνικής ομάδας μπορεί να περιμένει έναν αγώνα σαν τον αποψινό με τόση προσμονή. Τα ποδοσφαιρικά μεγέθη, τα μπάτζετ των δύο συλλόγων και φυσικά η προϊστορία των μεταξύ τους αγώνων δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Η λογική λέει ότι οι Άγγλοι, εύκολα ή δύσκολα, θα πάρουν την πρόκριση για τους 8, πιθανότατα αήττητοι.

Ήμουν παρών στις δύο προηγούμενες εν Ελλάδι αναμετρήσεις των δύο ομάδων. Η πρώτη στο πιο γεμάτο ΟΑΚΑ που έχω δει ποτέ, με μια πραγματικά φοβερή ατμόσφαιρα, που σε αυτή τη χώρα έχουμε την ατυχία να βιώνουμε μόνο σε βραδιές ευρωπαϊκών αγώνων. Η δεύτερη στην επίσης κατάμεστη Ριζούπολη, σε ένα σαφώς μικρότερο αλλά πολύ πιο ποδοσφαιρικό γήπεδο, που έδινε μια μεγαλύτερη αίσθηση “έδρας” σε γηπεδούχους και φιλοξενούμενους. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις ήταν το ίδιο πικρό. Νίκη της Μάντσεστερ, “σβηστή” με 0-2 στο ΟΑΚΑ, λίγο πιο περιπετειώδης με 2-3 και το νικητήριο γκολ προς το τελος του αγώνα στη Ριζούπολη. Κι όμως αυτές οι δύο ήττες είναι καταχωρημένες στη μνήμη μου σαν δύο όμορφες ποδοσφαιρικές αναμνήσεις. Θα μου πεις γιατί ρε φίλε, δεν χάσατε; Θα σου πω ότι τελικά με τα χρόνια το αποτέλεσμα ξεφτίζει, θυμόμουν μεν το τελικό σκορ και στις δύο αναμετρήσεις αλλά όχι όλους τους σκόρερ ας πούμε. Με τον καιρό πιθανόν να ξεχάσω και το αποτέλεσμα, αλλά αυτό που θα θυμάμαι πάντα θα είναι το γεμάτο γήπεδο, χωρίς άπειρες διμοιρίες ΜΑΤ, η φοβερή ατμόσφαιρα, χωρίς ιπτάμενα μπουκάλια και ροχάλες, χωρίς ρατσιστικά πανό τότε (για να μην ξεχνιόμαστε), χωρίς αυτή τη γαμημένη αίσθηση ότι κινδυνεύεις να μη γυρίσεις αρτιμελής σπίτι σου χωρίς καν να είσαι ο διαιτητής του αγώνα.

Κυρίως όμως θα είναι αυτή η γλυκιά προσμονή του θριάμβου της μιας βραδιάς, η ελπίδα ότι στο ποδόσφαιρο γίνονται και θαύματα, όπως ας πούμε το να κερδίσει η ομάδα σου με 6-2 τη φιναλίστ του προηγούμενου Champions League, η απαίτηση του “Θρύλε παίξε γερά παίξε με τσαμπουκά και ο κόσμος σου θα τραγουδά”. Αυτή η αναίτια αισιοδοξία του οπαδού, το φανταστικό πρωτοσέλιδο της επόμενης μέρας “Με όπλο τον δωδέκατο παίκτη του ο Θρύλος έλιωσε την Μάντσεστερ” δεν είναι τελικά αυτά που μας κάνουν να αγαπάμε το ποδόσφαιρο; Και στην τελική “ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ”, γιατί να μη σε θυμάται ο Κάρικ διάολε;

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Champions League, Ολυμπιακός

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Μια ωδή στο αίμα του Τζιόρτζιο Κιελίνι

Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη. Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει τόσες πολλές φορές ώστε ακόμα και ο πιο πεισματάρης αντιρρησίας να βαρεθεί να μπει σε διαδικασία λογομαχίας μαζί μας πάνω σ’αυτό το θέμα. Βέβαια δεν είναι πάντα καλή τέχνη (άλλωστε όλες οι τέχνες είναι γεμάτες κακές στιγμές, όπως για παράδειγμα αυτοί οι πίνακες αυτές οι γραμμές του […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η επιστροφή του Άγιαξ και του Total Football

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι να παίζω ποδόσφαιρο. Παντού, και κυρίως στον δρόμο. Εκεί, στον δρόμο, έμαθα κάτι πολύ σημαντικό. Πως να μετατρέπω ένα μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Εκεί κατάλαβα ότι το πεζούλι που έβλεπα μπροστά μου, δεν ήταν πια ένα εμπόδιο για μένα, αλλά πως μπορούσα να το μετατρέψω σε έναν […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το ““Ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ””

  1. Ο/Η Pauleta λέει:

    Τί μου θύμισες τώρα… Είχα στηθεί απο τις 5:30 το πρωί για εισιτήρια το 2001 και έτυχε ο Μπιν Λάντεν και το μάτς πήγε για Οκτώβρη και το έχασα γιατί ήμουν … Αγγλία!!

  2. Ο/Η Iceman λέει:

    Κοιτα να δεις που γινονται και θαυματα! 2-0

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.