Το μεγαλύτερο ποσοστό των προσδοκιών μας, στο ποδόσφαιρο – όπως και στην ζωή φυσικά – παραμένει ανεκπλήρωτο. H ματσάρα που περιμένεις να δεις, συνήθως καταλήγει σε ‘σούπα’. Ο Λατίνος επιθετικός που φαντασιώνεσαι να σκίζει τα δίχτυα, δεν μπορεί καν να κάνει κοντρόλ σε ακίνητη μπάλα. Η επίθεση της ομάδας σου, που ονειρεύεσαι ότι θα βγάζει φωτιές, σκοράρει μόνο με πέναλτι.

Όταν λοιπόν το καλοκαίρι, η Μπαρσελόνα απέκτησε, έναντι αδράς ομολογουμένως αμοιβής, τον καλύτερο δεξιό μπακ του πλανήτη, τον Βραζιλιάνο Ντάνι Άλβες, για να συνεργαστεί με το καλύτερο δεξί εξτρέμ του σύμπαντος, τον Αργεντίνο Λιονέλ Μέσσι, στο μυαλό μου ήρθαν ασυναίσθητα, στιγμές που οι δυο τους σμπαραλιάζουν κάθε άμυνα, συνδυαζόμενοι με κλειστά μάτια. Κι ευτυχώς, σ’αυτήν την περίπτωση, οι προσδοκίες όλων των ποδοσφαιρόφιλων, δεν διαψεύστηκαν.

Λίγες ώρες πριν, στο ‘Βιθέντε Καλντερόν’, η φαντασίωση αυτή, έγινε πράξη για πολλοστή φορά φέτος, αναγκάζοντας τους οπαδούς της Ατλέτικο, να αποθεώσουν τον Μέσσι κατά την αντικατάσταση του και αφού προηγουμένως, είχε σημειώσει χατ τρικ, έχοντας κι ένα δοκάρι.