Απλή και πασίγνωστη ποδοσφαιρική έννοια, που συναντάται συχνά και στα σαλόνια και στα αλώνια. Κανένας δεν γνωρίζει τον εμπνευστή του ονόματος που επέλεξε να κολλήσει την ‘βρωμιά’ στο ‘σουτ’ αλλά σκεπτόμενοι λογικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να άνηκε στους παθόντες, δηλαδή στην αντίπαλη ομάδα απ’ αυτόν που επιχείρησε το βρωμόσουτο, αλλιώς θα αρκούταν στον χαρακτηρισμό «σουτάρα».

Στο παρελθόν το βρωμόσουτο ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα του Βραζιλιάνου Έντερ και του Βραζιλιάνου Ρομπέρτο Κάρλος (ποιος ξεχνάει άλλωστε την θρυλική διαφήμιση που μόλις τον βλέπει ένας πιτσιρικάς να ετοιμάζεται να σουτάρει αναφωνεί εκστασιασμένος το «Ρουυυμπέεερτο Κάρλους», λες και έχει μπροστά του τον Θεό εγκλωβισμένο στα 168 εκατοστά του κοντοπίθαρου Βραζιλιάνου) ενώ σ’ αυτήν την αγωνιστική του Τσάμπιονς Λιγκ απολαύσαμε δυο εξαιρετικά δείγματα από τον Βραζιλιάνο Άλεξ της Τσέλσι – σουτ που τράνταξε το δοκάρι – και τον Βραζιλιάνο Μπαστος της Λιόν, γεγονότα που με στατιστική ακρίβεια μας οδηγούν στο πόρισμα πως το νερό στην Βραζιλία πράγματι έχει ..κάτι.

Αναμένουμε πλέον με μεγάλη αγωνία πότε κάποιος αργόσχολος επιστήμων θα αναλύσει την φάση και θα μας εξηγήσει με νουμεράκια και γραμμούλες ότι με βάση την ταχύτητα που πήρε η μπάλα ήταν αδύνατον για τον τερματοφύλακα να προλάβει να συνειδητοποιήσει προς τα που ακριβώς κατευθύνεται ώστε να στείλει την κατάλληλη εντολή στο σωστό χέρι, στιγμή που ο απλός λαός θα περιέγραφε με την φράση «θα το δει το βράδυ στην τηλεόραση».

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente, rabona, πέναλτι paradinha, la chilena.