Η Νιγηρία, ο Κανού και το ποδόσφαιρο ως Ολυμπιακό σπορ

  [12 Σχόλια]

Σε πλήρη αντίθεση με μεγάλη μερίδα του ποδοσφαιρικού κοινού λατρεύω το Ολυμπιακό τουρνουά. Το ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό τουρνουά. Ηλικιακά μπορώ και θυμάμαι – σχεδόν τα πάντα – απ’ την Ολυμπιάδα της Ατλάντα του 1996. Είχα παρακολουθήσει και αυτή της Βαρκελώνης αλλά εκτός απ’ την Πατουλίδου, τον Πύρρο Δήμα, τους «φούριας ρόχας» και τα μαγικά της dream team του Ντράζεν κόντρα στους Αμερικάνους δεν έχω άλλες μνήμες. Ήμουν και 10 χρονών παιδάκι το ’92. Σε εκείνο το τουρνουά – στα δικά μου μάτια – μάγεψε μια εθνική ομάδα  και ένας παίκτης  και από τότε έχουν μπει για τα καλά στην καρδιά μου. Η Νιγηρία και ο Νουανκού Κανού (τον τονίζω στην τελευταία συλλαβή επειδή είμαι της σχολής Σπυρόπουλου). Οι  «αετοί» του Τζο Μπονφρέρ έχοντας μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και παίκτες που έκαναν καριέρα στα γήπεδα της Ευρώπης, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο αφού επικράτησαν της Βραζιλίας του Μάριο Ζαγκάλο, στον ημιτελικό και της Αργεντινής του Ντάνιελ Πασαρέλα στον τελικό. Σε δύο αναμετρήσεις – γεμάτες αστέρες πρώτου μεγέθους – που έσπασαν κυριολεκτικά καρδιές. Αυτό μάλιστα ήταν το πρώτο χρυσό στο ποδόσφαιρο για ομάδα απ’ την Αφρικανική ήπειρο σε Ολυμπιάδα.

_61606549_10nigeria-getty

Βέβαια εκείνη η Νιγηρία έσφιζε από ταλέντο. Για να καταλάβετε. Υπήρχαν μαζί ο Κανού και ο Οκότσα. Ο Αμουνίκε και ο Αμοκάτσι. Ο θεός Ταρίμπο Γουέστ και ο Ουίλσον Ορούμα. Μαζί τους οι αδερφοί Μπαμπαγιάρο και ο Τιζανί Μπαμπαγκίντα. Η Αργεντινή διέθετε – κλασικά – παίκτες που θαυμάσαμε σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης και του κόσμου στα επόμενα χρόνια. Ρομπέρτο Αγιάλα και Χαβιέρ Ζανέτι. Σενζίνι και Σαμότ. Αλμεϊντα, Σιμεόνε, Βερόν και Ορτέγκα μαζί με Κρέσπο και Κλαούντιο Λόπεζ. Μπορείτε να σκουπίσετε τα δάκρυα σας γιατί έχει και συνέχεια με τη Βραζιλία. Ντίντα, Ροζέριο Σένι, Ριβάλντο, Ζιοβάνι, Ζε Ελίας, Φλάβιο Κονσεισάο, Ρομπέρτο Κάρλος, Αλνταίρ, Μπεμπέτο και Ρονάλντο με φανέλα που έγραφε «Ronaldinho» (ο μικρός Ρονάλντο δηλαδή) επειδή την κανονική φανέλα «Ronaldo» τη φορούσε ο Ρονάλντο Γιάρο. Μάλιστα, αυτός που αγωνίστηκε πριν χρόνια στον Άρη. Όποιος μου ξαναπεί «δε βλέπω ποδόσφαιρο στην Ολυμπιάδα» θα τιμωρείται με κάλεσμα στην εκπομπή του Γεωργούντζου. Η ποινή θα είναι μη εφέσιμη και θα υπάρχει και χρηματικό πρόστιμο.

robertocarlos_kanu_atlanta1996_get

H Νιγηρία – σε ένα απιστευτο παιχνίδι – κέρδισε τη Βραζιλία στην παράταση με το «χρυσό γκολ» του Κανού και προκρίθηκε στον τελικό. Μάλιστα ο ίδιος παίκτης είχε στείλει την αναμέτρηση στην παράταση, σκοράρωντας στις καθυστερήσεις για το 3-3. Ο τελικός κρίθηκε και αυτός στις καθυστερήσεις με το γκολ του Μανώλη του Αμουνίκε. Ο Νιγηριανός εξτρέμ έγραψε το τελικό 3-2 χαρίζοντας στη χώρα του το χρυσο και η Νιγηρία σε όλους εμάς μερικούς εκ των σπουδαιότερων πανηγυρισμών στην ιστορία του αθλήματος. Λίγους μήνες μετά ο Αμουνίκε πήρε μεταγραφή στη Μπάρτσα αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο δεν του επέτρεψε να κάνει ποτέ την καριέρα που δικαιούνταν βάσει ταλέντου.

Άτυχος ήταν και ο άλλος μεγάλος ήρωας της ομάδας ο Νουανκού Κανού. Ο παίκτης του Άγιαξ μετά το Ολυμπιακό τουρνουά πήρε μεταγραφή στην Ίντερ του Μοράτι αλλά βρέθηκε με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Ο παίκτης εγχειρίστηκε επιτυχώς αλλά ουσιαστικά έχασε ολόκληρη τη σεζόν ’96-’97. Επέστρεψε την επόμενη αλλά δεν έκανε ποτέ τις μεγάλες εμφανίσεις με τους Μιλανέζους. Το 1999 πήγε στην Άρσεναλ όπου βρήκε και πάλι τον καλό εαυτό του. Η Αγλία πήγαινε πολύ στον Κανού που έφτασε ακόμα και με την Πόρτσμουθ – την εξαιρετική Πόρτσμουθ του Ρέντκναπ για την ακρίβεια – στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 2008 κόντρα στην Κάρντιφ, με δικό του γκολ παρακαλώ. Ο Κανού είχε ψηφιστεί και Man of the match.

To 2000 η Αφρικανική ήπειρος συνέχισε με χρυσό σε Ολυμπιάδα με το Καμερούν (των Ετό και Επαλέ) να επικρατεί των Ισπανών με 5-3 στα πέναλτι με μοιραίο τον Ιβάν Αμάγια. Στη συνέχεια είχαμε τρεις κατακτήσεις από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το 2004 και το 2008 η «σούπερ» Αργεντινή και το 2012 το Μεξικό κόντρα στη Βραζίλία των Τιάγκο Σίλβα, Νέιμαρ, Χουλκ, Όσκαρ και Πάτο. Η Σελεσάο δεν έχει κερδίσει ποτέ το χρυσό σε Ολυμπιάδα αν και κάτι μου λέει πως αυτό θα γίνει του χρόνου στη χώρα της. Ελπίζω να σας έψησα. Εγώ την περιμένω από τώρα πάντως τη διοργάνωση.

12 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 Ανώνυμος // 4 Μάρτιος, 2015 στις 13:09

    Νομίζω πως ο Ortega το «κλέβει» το πέναλτι.

  • 2 duendes // 4 Μάρτιος, 2015 στις 15:46

    Ο Ορτέγκα (ο οποίος εντελώς συμπτωματικά σήμερα έχει γενέθλια!) πάντα τα «έκλεβε» τα πέναλτι.

    Ακόμα κι όταν ήταν πεντακάθαρα.

  • 3 Απορημενος // 4 Μάρτιος, 2015 στις 19:04

    Tι το σπουδαιο εχει ο πανηγυρισμος του Αμουνικε?

  • 4 Ανώνυμος // 4 Μάρτιος, 2015 στις 19:44

    Έπρεπε να γράψω κάτι για να δικαιολογήσεις το προσωνύμιο σου 😉

  • 5 gargaduaaas // 4 Μάρτιος, 2015 στις 19:48

    Δικό μου το τέταρτο σχόλιο. Άτιμο loggin.

  • 6 kwstasArsenal // 4 Μάρτιος, 2015 στις 20:15

    μεγαλος Κανου. Τον θυμαμαι οταν επαιζε στην Αρσεναλ. Ηταν η φατσα που συμπαθουσα παρα πολυ.

  • 7 Ανώνυμος // 4 Μάρτιος, 2015 στις 21:17

    Μάλλον ο γράφων αναφέρεται στον πανηγυρισμό του Μπαμπαγιάρο στο πρώτο γκολ και όχι του Αμουνίκε στο τρίτο.

  • 8 gargaduaaas // 4 Μάρτιος, 2015 στις 23:52

    Και σου Κανού

  • 9 Απορημενος // 4 Μάρτιος, 2015 στις 23:55

    Και γω αυτο πιστευω αλλα θελω να μου το πει ο ιδιος 😛

  • 10 Kostasch_3point // 5 Μάρτιος, 2015 στις 02:20

    Με το που διάβασα το όνομα Ρονάλντο Γιάρο, μπήκα στο google τόσο άμεσα για να δω αν είναι αυτός του Άρη, που δεν είδα ότι το λέγατε στην αμέσως επόμενη πρόταση. Άρα ο όταν λέμε ο κανονικός Ρονάλντο, εννοούμε τον Γιάρο;

  • 11 gargaduaaas // 5 Μάρτιος, 2015 στις 02:26

    Kostasch_3point εννοείται πως ο Γιάρο είναι ο αυθεντικός Ρονάλντο και ο Ρονάλντο «ο φαινόμενος» ο αυθεντικός Ροναλντίνιο 😛

  • 12 dimitris // 7 Μάρτιος, 2015 στις 10:22

    Παιχτούρα Κανού! Λίγο πιο τυχερός να ήσουνα με την υγεία σου και έχεις κάνει και άλλα πολλά…

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>