Το οδοιπορικό του δόλιου Euro 2012 συνεχίζεται. Μετά τους φόβους για μποΐκοτάζ εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης στην Ουκρανία και μετά τα υπερ-όπλα εναντίον των Πολωνών χούλιγκανς, είχαμε και το νέο χτύπημα των FEMEN. Και για όσους δεν σας λέει κάτι το όνομα, είμαι σίγουρος ότι το κείμενό μας πριν ένα χρόνο θα σας θυμίσει πολλά.

Οι Ουκρανές ακτιβίστριες επέστρεψαν, αυτή τη φορά με φόντο την περίφημη κούπα του Euro που είχε βγει στους δρόμους του Κιέβου για να τη δουν από κοντά ντόπιοι και τουρίστες. Με το σύνθημα Fuck Euro 2012 η ακτιβίστρια της οργάνωσης κατέβασε το μπλουζάκι της ώστε να γίνει γνωστή και να περάσει το μήνυμά της που έχει να κάνει κυρίως με την εκμετάλλευση των γυναικών και την πορνεία.

Στην Αγγλία παρ’ όλα αυτά η γνωστή μπύρα Κάρλσμπεργκ με το νέο της σποτ προσκαλεί τους Άγγλους στην Ακαδημία Οπαδών. Γνωστοί δάσκαλοι ετοιμάζουν τους σωστούς Άγγλους οπαδούς ώστε να ταξιδέψουν στο Euro και να στηρίξουν σωστά την ομάδα τους. Ανάμεσα στις διασημότητες που εμφανίζονται είναι ο Λίντφορντ Κρίστι, ο Πίτερ Σίλτον, ο μουρλός Ίαν Ράιτ, ο Μπόμπι Ρόμπσον και στα… μουλωχτά ο Ντιέγκο Μαραντόνα (όχι ο κανονικός βέβαια).

Η διαφήμιση είναι πολύ έξυπνη με το κλασσικό αγγλικό χιούμορ, αλλά είναι άγνωστο αν θα καταφέρει να πείσει περισσότερους Άγγλους να ταξιδέψουν στο Euro, μια που ούτε ο προορισμός ενθουσιάζει, ούτε οι προοπτικές της εθνικής και τα χρήματα είναι πολλά. Σύμφωνα με πληροφορίες οι Άγγλοι ταξιδιώτες θα είναι σημαντικά λιγότεροι από άλλες διοργανώσεις με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Σίγουρα όμως η μπύρα θα καταναλωθεί είτε στις παμπ, είτε στα σπίτια.

Ήταν μια Κυριακή αξέχαστη για το ποδόσφαιρο. Μια Κυριακή με τόσα πολλά παράξενα, ευχάριστα, δυσάρεστα και σπάνια που λίγες φορές έχουμε συναντήσει τα τελευταία χρόνια. Τόσα γεγονότα, τόσες εικόνες που δεν ξέρεις τι να επιλέξεις.

Στην Ιταλία τα αντίο ήταν πολλά και βαριά. Κυρίως στο Μιλάνο. Εκεί που ο Πίπο Ιντζάγκι αποχαιρέτισε το κοινό της Μίλαν έτσι όπως το είχε συνηθίσει τόσα χρόνια. Με ένα νικητήριο γκολ. Εκεί που ο σκληρός Τζενάρο Γκατούζο λύγισε και δάκρυσε στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του. Εκεί που ο τεράστιος Νέστα και ο υπερ-αγαπημένος Κλάρενς Ζέεντορφ είπαν το αντίο τους. Ένα τέλος εποχής για την γερασμένη Μίλαν.

Λίγο πιο πέρα, ο μοναδικός ντελ Πιέρο μιμήθηκε τον παλιό του συναγωνιστή Ιντζάγκι και ολοκλήρωσε την τεράστια καριέρα του στη Γιουβέντους με ακόμα ένα γκολ και μια κούπα. Έτσι όπως θέλουμε να τον θυμόμαστε. Αργότερα βγήκε αλλαγή και περπάτησε για τελευταία φορά το στάδιο της Γιουβέντους ως παίκτης της ομάδας, κάνοντας έναν γύρο του θριάμβου με το κοινό να τον αποθεώνει.

Ένα πρωτάθλημα που μάλλον έχουμε αδικήσει είναι το γαλλικό. Μια λίγκα που συχνά αποδεικνύει ότι τα χρήματα δεν είναι το παν με πολλά αουτσάιντερ να κάνουν εκπλήξεις. Η μεγαλύτερη όλων φέτος είναι η Μονπελιέ του υπερ-γραφικού ιδιοκτήτη Λουί Νικολίν (μπορεί να κάνω λάθος στην προφορά συγχωρέστε με). Το ματς με την Λιλ ήταν κομβικό, καθώς οι γηπεδούχοι πάνε για το πρωτάθλημα απέναντι στην ΠΣΖ. Ο υπερ-γραφικός Λουί είχε δηλώσει πριν το ματς: «Μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί να βγούμε πρωταθλητές… Ξυπνάω το βράδυ για να κατουρήσω και βλέπω τον Αζάρντ (σ.Σ. παίκτης της Λιλ) και τον Λαντρό (σ.Σ. τερματοφύλακας της Λιλ) να πιάνει πέναλτι. Είναι τρέλα. Είναι τρέλα όλο αυτό». Οι φόβοι του Λουί έβγαιναν πραγματικότητα, με την ΠΣΖ να κάνει περίπατο και την Μονπελιέ να ζορίζεται να σκοράρει. Για μια ακόμα φορά όμως η Μονπελιέ κατάφερε να σκοράρει μετά το 75′ και αυτή τη φορά μάλιστα στο 94′. Ένα γκολ που σχεδόν χαρίζει τον τίτλο της Λιγκ 1, αφού η Μονπελιέ θέλει μόνο ένα Χ.

Στο Μάνστεστερ οι οπαδοί της Σίτι πήραν ένα πρωτάθλημα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Έπρεπε πρώτα να τους βγει η ψυχή, να δακρύσουν, να απογοητευτούν και μετά να έρθει το γκολ του Κουν Αγκουέρο για να ηρεμήσουν. Στο τέλος όμως, όπως λέει κι ο σπίκερ: «να-να-να-να να-να-να-να εεεε Κουν Αγκουέρο»

Η Σάντος μετά την 8αρα επί της Μπολίβαρ επέστρεψε στα εγχώρια όπου και κέρδισε ξανά την Γκουαρανί, αυτή τη φορά με 4-2 κατακτώντας και τυπικά το Παουλίστα. Ο Νεϊμάρ δεν θα μπορούσε να λείπει από τα πανηγύρια θυμίζοντάς μας ότι κι αυτός ανήκει στον Ιησού.

Στην Ισπανία στην κορυφή τα πράγματα είχαν κριθεί εδώ και μέρες. Στην ουρά όμως όχι. Η Σαραγόσα ολοκλήρωσε το θαύμα της. Ο «παπατζής» Μανόλο Χιμένεθ όπως ονόμασαν διάφοροι μυαλοπώληδες-ξερόλες στη χώρα μας, ανέλαβε τον Ιανουάριο την ομάδα της Αραγονίας στην τελευταία θέση (20η) με 11 βαθμούς σε 17 παιχνίδια και καταδικασμένη σε υποβιβασμό ακόμα και από τον κόσμο της. Η Σαραγόσα με τη χθεσινή της νίκη επί της Χετάφε τελείωσε με 43 βαθμούς το πρωτάθλημα στην 16η θέση και γλίτωσε τον υποβιβασμό.

Ο προπονητής της Ντόρντμουντ Γιούργκεν Κλοπ περπατάει στο χρυσαφένιο στάδιο του Βερολίνου, ασορτί με την ομάδα που έχει χτίσει. Ένας καλός προπονητής είναι πάντα το Α και το Ω σε μια ομάδα που χτίζεται χωρίς σούπερ σταρ, αλλά με πολλή δουλειά.

Ο Φάιντενφέλερ πίνει μπύρα από την κούπα, ενώ κρατάει και το καπάκι του πρωταθλήματος. Μόνο στην Γερμανία είναι σετάκι πρωτάθλημα και κύπελλο. Πρακτικοί οι άνθρωποι.

Αν έχεις κερδίσει την φιναλίστ του CL Μπάγερν με 5-2, αν της έχεις πάρει και το πρωτάθλημα, αν την έχεις κάνει πελάτη και την κερδίζεις σε κάθε ματς που τη συναντάς, τότε έχεις κάθε δικαίωμα να κάνεις καραγκιοζιλίκια σαν τον Καγκάγουα. Στο κάτω κάτω Γιαπωνέζος είσαι.

- Ρονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα
- Ετών;
- 17
- Όνειρό σου;
- Να γίνω ο καλύτερος παίκτης του κόσμου
- Στις ΗΠΑ πας για δουλειά ή διασκέδαση;
- Και τα δύο. Πάω να παίξω στο Μουντιάλ

Θυμάστε πριν 1,5 χρόνο περίπου που είχα φάει τα νιάτα μου να σας εξηγώ το σύστημα διεξαγωγής πρωταθλήματος της Αργεντινής και τις αλλαγές που επρόκειτο να γίνουν; Όχι; Ε, τότε διαβάστε το για να συνεχίσω.

Διαβάσατε; Ωραία ξεχάστε το. Η εκτελεστική επιτροπή της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας, αποφάσισε να κάνει καινούριες αλλαγές, διαγράφοντας τις προηγούμενες. Και ενώ αρχικά υπήρχαν σκέψεις για μια Σουπερλίγκα (!!), ευτυχώς δεν πρόλαβα να σας εξηγήσω ούτε αυτή γιατί τελικά κάνανε κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν διατηρούνται τα δυο πρωταθλήματα των 19 αγωνιστικών. Μόνο που δεν θα έχουν πλέον τα εξωτικά ονόματα Απερτούρα και Κλαουζούρα που μπερδεύουν πολλούς από σας (ενώ εμείς κατά βάθος γουστάρουμε που ξέρουμε ποιο είναι πρώτο και ποιο δεύτερο και είμαστε ασούμε ειδικοί). Το πρώτο χρονικά θα το λένε Ινισιάλ (σαν να είναι δίπλωμα ισπανικών) και το δεύτερο Φινάλ.

Καλά θα μου πείτε, τόση βαβούρα για να αλλάξουμε απλά όνομα; ΟΧΙ. Μπορεί να έχουμε δυο πρωταθλήματα, αλλά πόσους πρωταθλητές θα έχουμε; Πόσους; Έναν. Ο νικητής του Ινισιάλ και ο νικητής του Φινάλ θα παίζουν στο τέλος της σεζόν σε ουδέτερη έδρα τον τελικό της χρονιάς σε ένα μονό παιχνίδι.

Δηλαδή (θα αναρωτηθείτε)… Η ομάδα που θα βγαίνει πρώτη στην μισή σεζόν και που π.χ. μπορεί να έχει πουλήσει τους μισούς παίκτες ή μπορεί να κωλοβαράει στη δεύτερη μισή θα πηγαίνει να παίξει το καλοκαίρι την κούπα με την φορμαρισμένη ομάδα που βγήκε πρώτη στο 2ο γύρο; Και αν δεν αναρωτηθήκατε εσείς, το αναρωτήθηκα εγώ. Και ναι, έτσι θα γίνεται. Επίσης υπάρχει το ερώτημα τι θα γίνει αν σηκώσει η ίδια ομάδα και το Ινισιάλ και το Φινάλ. Θα παίξει οικογενειακό διπλό; Θα κάνει αγώνα επίδειξης; Θα παίξει ξέρωγώ με τον 2ο καλύτερο;

Οι υποβιβασμοί θα είναι πιο απλοί πάντως και δεν θα χρειάζονται γνώσεις κβαντομηχανικής. Οι τρεις χειρότεροι της σεζόν θα πέφτουν. Τόσο απλά. Αποκλείεται να το σκέφτηκαν μόνοι τους. Έψαξα να το επιβεβαιώσω από διάφορες πηγές γιατί δεν το πίστευα.
Θα ‘θελα. Να’ ναι καλά ο φίλος Φίλιππος που το επισήμανε. Οι υποβιβασμοί δεν είναι τόσο απλοί, καθώς παραμένουν ως έχουν. Συνεχίζει να ισχύει το σύστημα «promedio», δηλαδή βαθμοί συνολικά τα τελευταία 3 χρόνια δια των αριθμών των αγώνων. Με βάση τον συντελεστή πέφτουν οι τρεις χειρότερες.
Επίσης, αν η νικήτρια του Ινισιάλ ή του Φινάλ είναι να πέσει κατηγορία (γιατί π.χ. τα είχε πάει χάλια τις προηγούμενες χρονιές, κάτι που δεν είναι τόσο σπάνιο όσο νομίζετε), τότε στον τελικό παίζει η 2η.

Όσον αφορά στις θέσεις που οδηγούν στα διεθνή κύπελλα τα πράγματα δεν είναι απλά και θα έχουμε τα εξής. Για το Λιμπερταδόρες: (Πάρτε μολύβι και χαρτί). Δυο θέσεις τις έχουμε από τους πρώτους σε Ινισιάλ και Φινάλ (μεγάλε, αν είναι η ίδια ομάδα τι θα γίνει; δεν ξέρω, σκάσε και κολύμπα). Η τρίτη θέση θα ανήκει στην ομάδα που θα έχει τους περισσότερους συνολικούς βαθμούς από τα δυο πρωταθλήματα (δηλαδή δεν θα τη βγάλουμε πρωταθλήτρια, αλλά ΟΚ ας την αφήσουμε να βγει Λιμπερταδόρες. ΜΗ ρωτάτε πάλι τι θα γίνει αν είναι κάποια από τις προηγούμενες) Πόσες είμαστε; 3. ΟΚ, πρέπει να βρούμε ακόμα δύο τρόπους γιατί έχουμε 5 θέσεις ως χώρα. Α, ναι το βρήκα. Ας βάλουμε την ομάδα από τη χώρα μας που προχώρησε περισσότερο στο Σουνταμερικάνα. Δηλαδή σαν να λέμε: Τη μια θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ την κερδίζει η ομάδα της χώρας που έχει την καλύτερη πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν. Και επειδή σας βλέπω έτοιμους: ΔΕΝ ξέρω τι θα γίνει αν π.χ. δυο ομάδες έχουν φτάσει στους 4 της διοργάνωσης. Πιθανότατα θα παίξουν μπαράζ μεταξύ τους ή θα ρίξουμε ένα κέρμα. Τι μας έμεινε; Μια θέση ακόμα; Ωραία, ευκολάκι. Δεν πρέπει να έχω αναφερθεί σε αυτό το γεγονός, αλλά φέτος επανήλθε στη χώρα ο θεσμός του Κυπέλλου. Άρα τι πιο απλό; Ο νικητής του Κόπα Αρχεντίνα θα παίρνει εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες. Στα εξηγώ ωραία; Μάθε Λιμπερταδόρες λοιπόν…

Ωραία; Ωραία. Στο Σουνταμερικάνα πώς θα βγαίνουμε μάστορα; Προσπαθώ να μη βάλω τα γέλια. Σοβαρά. Προσπαθώ. Λοιπόν. Ο υπερ-πρωταθλητής Αργεντινής (αυτός που κέρδισε στον τελικό στο τέλος της σεζόν) παίρνει την μία θέση. Διπλοθεσίτης δηλαδή. Και Λιμπερταδόρες και Σουνταμερικάνα. Εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ. Από εκεί και πέρα οι υπόλοιπες 5 (ζωή να ‘χουν) θέσεις της Αργεντινής πάνε στις 5 καλύτερες συνολικά ομάδες της σεζόν που ΔΕΝ κέρδισαν την έξοδό τους στο Λιμπερταδόρες. Μην γελάτε, είναι σοβαρά τα πράγματα.

 Κι αν αναρωτιέστε πού κολλάει το βίντεο, είναι από το μακρινό πλέον 1991 που είχαμε το ίδιο σύστημα περίπου. Η Νιούελς του Μαρσέλο Μπιέλσα είχε κερδίσει την Απερτούρα, η Μπόκα την Κλαουζούρα και έπαιξαν έτσι τελικό. Η Νιούελς τελικά σήκωσε το πρωτάθλημα. (Βέβαια οι τελικοί ήταν διπλοί και η Νιούελ’ς το πήρε στα πέναλτι (με τον Μοντόγια τότε στην Μπόκα) και επίσης τότε οι ομάδες για το Λιμπερταδόρες είχαν παίξει μίνι πρωτάθλημα, αλλά ας μην σκαλίσουμε το παρελθόν και ας πούμε ότι ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σύστημα).

Οι αλλαγές υποτίθεται ότι είναι οριστικές (σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της Λανούς) και το επόμενο πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει στις 8 Αυγούστου θα είναι με αυτό το σύστημα. Άντε να δούμε…

Η Μπολίβαρ είχε κερδίσει τη Σάντος με 2-1. Η Μπολίβαρ ταξίδεψε στην Βραζιλία με όνειρα για την μεγάλη πρόκριση. Η Μπολίβαρ πίστευε στην μεγάλη πρόκριση. Μετά έγινε αυτό:

(το τρίτο είναι μαγεία)

Η Ντεπορτίβο Κίτο είχε κερδίσει στο πρώτο ματς την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε με 4-1. Έκανε όνειρα για μια εύκολη πρόκριση. Στο κάτω κάτω, με 4-1 πώς να αποκλειστείς; Μετά έγινε αυτό:

Στον βραζιλιάνικο εμφύλιο η Ιντερνασιονάλ με το 0-0 του πρώτου αγώνα ήξερε ότι ήθελε ένα εκτός έδρας γκολ για να περάσει την Φλουμινένσε. Το έβαλε και έκανε το 0-1. Το όνειρο της πρόκρισης ήταν κοντά. Μετά έγινε αυτό:

Το φετινό Euro χωρίς να έχει ξεκινήσει καν ακόμα, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Δεν είναι μόνο το γνωστό θέμα με το μποϊκοτάζ της Ουκρανίας (η Τιμοσένκο τελικά βγήκε από τη φυλακή για να δει έναν Γερμανό γιατρό για τα προβλήματά της στην μέση), αλλά και τα σοβαρά θέματα που αντιμετωπίζει η Πολωνία. Αυτή τη φορά τα προβλήματα έχουν να κάνουν με το εσωτερικό της και πιο συγκεκριμένα με τους Ultras της χώρας που αντιτίθενται στο Euro.

Τελευταία μεγάλη είδηση αυτή για τα τεράστια «ηχητικά» κανόνια (!!) που θα χρησιμοποιήσει η αστυνομία της Πολωνίας για να αντιμετωπίσει τους χούλιγκανς. Η είδηση δημοσιεύεται από την Sun μαζί με άλλα αρκετά τρομακτικά σενάρια που αρμόζουν σε μια ταμπλόιντ που σέβεται τον εαυτό της.

Οι φήμες αυτές λένε ότι οι Πολωνοί χούλιγκανς θα καταστρέψουν το γήπεδο το οποίο θα έχει ως έδρα η αγγλική ομάδα (μάλιστα με άλογο και ένα άροτρο !!!) για τις προπονήσεις της. Οι οπαδοί διαμαρτύρονται γιατί η Χούτνικ της Κρακοβίας αναγκάζεται να παίζει αλλού, μέχρι να επισκευαστεί το γήπεδό της, ώστε να είναι αρκετό για τους σταρ της εθνικής Αγγλίας. Πάνω στον χαμό, γκρεμίστηκαν και τα γράμματα που έγραφαν το όνομα της ομάδας πάνω από τον πίνακα με αποτέλεσμα οι αντιδράσεις των Πολωνών να γίνουν πιο έντονες. (οι Άγγλοι βέβαια τα έχουν με την ομάδα τους που θα προπονείται περίπου 900 χιλιόμετρα μακρυά από εκεί που θα παίξει, καθώς αγωνίζεται στην Ουκρανία, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση).

Δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά, όσο οι αντιδράσεις μερικών οπαδών μιας ομάδας 4ης Εθνικής (που στο κάτω κάτω, οι Άγγλοι τους φτιάχνουν και το γήπεδο). Ο μεγάλος πόλεμος που μαίνεται είναι μεταξύ των Ultras και της κυβέρνησης της χώρας. Ένας πόλεμος που έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου 2 χρόνια. Ο χουλιγκανισμός στην Πολωνία είναι πολύ έντονος (πρόσφατα είχαμε δει και τα ρατσιστικά πανό) και η κυβέρνηση κατηγορεί τους χούλιγκανς για συμμετοχή σε συμμορίες, σε κυκλώματα ναρκωτικών και πορνείας, σε ληστείες και διάφορα άλλα. Πολλές συλλήψεις έχουν γίνει και αρκετοί οπαδοί της Ρουχ Χορζόφ, της Κατοβίτσε, της Γιαγκελόνια και άλλων ομάδων βρίσκονται πίσω από τα σίδερα.

Οι οπαδοί από την άλλη πλευρά κάνουν λόγο για στημένες συλλήψεις και για μια προσπάθεια των οργανωτών να καλύψουν την προβληματική τους προετοιμασία (πολλά έργα δεν έχουν γίνει και ούτε πρόκειται να γίνουν) με το θέμα των οπαδών. Ακόμα αντιδρούν σε όλες αυτές τις προσπάθειες του «modern football» που περιέχουν αυστηρές τιμωρίες για βεγγαλικά, choreo, ακόμα και για να είναι κάποιος όρθιος ή να κολλάει αυτοκόλλητα της ομάδας του. Οι αντιδράσεις αυτές ποικίλουν από αποχή από το γήπεδο μέχρι συνθήματα και πανό. Το πρόβλημα είναι και πολιτικό, καθώς έχει να κάνει με τον πρωθυπουργό και τη νέα κυβέρνηση της χώρας, αλλά και τα ΜΜΕ. Οι οπαδοί υποστηρίζουν ότι όλοι αυτοί μαζί έχουν βάλει ως στόχο τους οπαδούς και κάνουν τρομερή προπαγάνδα εναντίον τους.

Το θέμα είναι πώς θα εξελιχθεί αυτό κατά τη διάρκεια του Euro, καθώς οι οπαδοί έχουν υποσχεθεί ότι θα κάνουν ότι μπορούν ώστε να ακουστούν και να σαμποτάρουν το δόλιο Euro 2012 που κανείς δεν φαίνεται να το θέλει…

Το «Dias de Gracia» (Days of Grace αγγλιστί) είναι η πρώτη ουσιαστικά μεγάλη προσπάθεια του Μεξικάνου Εβεράρδο Βαλέριο Γκουτ που είναι παραγωγός-σκηνοθέτης και σεναριογράφος στην συγκεκριμένη ταινία. Το φιλμ προβλήθηκε εκτός διαγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών και είναι ένα ας πούμε αστυνομικό θρίλλερ που κινείται σε γρήγορους ρυθμούς και περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με πρωταγωνιστές έναν αστυνομικό, έναν όμηρο και μία σύζυγο. Αν περιμένετε να αναγνωρίσετε πρόσωπα ηθοποιών μάλλον θα είναι δύσκολο, καθώς ο πιο διάσημος είναι ο Κάρλος Μπαρδέμ, αδερφός του Χαβιέρ.

Αν αναρωτιέστε τι σχέση έχει με το ποδόσφαιρο και βλέπουμε τις τάπες στο πόστερ της ταινίας, η εξήγηση είναι απλή. Τα γεγονότα της ταινίας συμβαίνουν κατά τη διάρκεια τριών Μουντιάλ (2002, 2006 και 2010) όπου και όλος ο κόσμος ασχολείται με το ποδόσφαιρο, μαζί με αυτούς και οι αστυνομικοί ώστε να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή των «κακών». Αν το concept σας θυμίζει κάτι, ναι είναι παρόμοιο με αυτό της ταινίας «Μια μέρα στην Ευρώπη» μόνο που εκεί έχουμε να κάνουμε με έναν τελικό Champions League και κατά κύριο λόγο πιο απλές και ανθρώπινες ιστορίες, ενώ εδώ έχουμε να κάνουμε με πιο bad-ass Μεξικανούς εγκληματίες και πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Η ταινία θα παιχτεί αυτές τις μέρες στο Μεξικό και αν κάτι είναι εντυπωσιακό είναι το soundtrack της, στο οποίο βλέπουμε τον αγαπημένο Νικ Κέιβ, τον Γιαπωνέζο συνθέτη Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι (γνωστό από την μουσική του σε διάφορες ταινίες) και ως έκπληξη το remix του 3D των Massive Attack στην εκτέλεση του Summertime από την λατρεμένη Σκάρλετ Γιόχανσον.

Ξέρουμε πλέον τις περισσότερες από τις 8 ομάδες που θα διεκδικήσουν το φετινό Κόπα Λιμπερταδόρες. Στο πιο ενδιαφέρον (μέχρι τώρα) ζευγάρι των 16 η Λανούς αντιμετώπιζε την Βάσκο και οι Βραζιλιάνοι με ένα τούβλο του Νίλτον πήραν το προβάδισμα. Η Λανούς παρ’ ότι με την πλάτη στον τοίχο βρήκε το κουράγιο και γύρισε το ματς σε 2-1 με τα γκολ των Παβόνε και του Τεόφιλο Γκουτιέρες ισοφαρίζοντας το σκορ του πρώτου αγώνα.

Το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι εκεί που 99 στις 100 φορές οι Βραζιλιάνοι κερδίζουν (μπορεί και 100 στις 100) και η Βάσκο τελικά με 5/5 πήρε την μεγάλη πρόκριση, καθώς το πέναλτι του Σίλβιο Ρομέρο της Λανούς πήγε στο δοκάρι. Η Λανούς μάλλον άξιζε κάτι παραπάνω από αυτό το ζευγάρι, καθώς ήταν καλή και στα δυο παιχνίδια, αλλά το όνειρο να φτάσει ψηλά στο Λιμπερταδόρες θα πρέπει να περιμένει.

Στη Χιλή η Ουνιόν Εσπανιόλα δεν μπόρεσε να κοιτάξει στα μάτια την Μπόκα και να ανατρέψει το 2-1 του πρώτου αγώνα στο Μπομπονέρα. Οι Χιλιανοί είχαν την ατυχία να βρουν έναν εκπληκτικό Ρικέλμε απέναντί τους. Στο πρώτο γκολ ο Χουάν Ρομάν παίζει μπιλιάρδο, στο δεύτερο απλά χαρίζει το γκολ και στο τρίτο λέει να το βάλει αυτός. 2-3 και η μαχητική Ουνιόν φεύγει με ψηλά το κεφάλι. Η Μπόκα θα πρέπει να σοβαρευτεί αμυντικά, καθώς στην επόμενη φάση δεν θα έχει εύκολο αντίπαλο.

Μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη μετά την Ουνιόν μας αποχαιρέτισε. Η Έμελεκ μετά το 0-0 του πρώτου αγώνα, υπέκυψε στην ανωτερότητα της Κορίνθιανς και με το 3-0 του δεύτερου αγώνα αποκλείστηκε. Έτσι οι Βραζιλιάνοι έχουν γράψει προς το παρόν το 100% κάτι που σίγουρα θα χαλάσει μια που παίζουν μεταξύ τους Φλουμινένσε και Ιντερνασιονάλ. Αρκετά πιθανόν είναι πάντως να δούμε 4 στις 8 ομάδες από τη Βραζιλία, καθώς υπάρχει και η Σάντος που αντιμετωπίζει την Μπολιβάρ. Εκτός από την Μπόκα, την πρόκριση πήρε κι η Λιμπερτάδ που απέκλεισε την Κρουζ Αζούλ, αλλά ίσως και η μοναδική ομάδα που μπορεί να κοντράρει τους Βραζιλιάνους, η Βελέζ που απέκλεισε την Ατλέτικο Νασιονάλ.

Είναι τόσος καιρός που δεν θυμάμαι που ο παππούς με πήγαινε σε εκείνο το μέρος που κάνει το αίμα να κυλάει  δυνατά
Εκεί που από τις φωνές όλων μας μαζί μέχρι την μία την πιο αδύναμη, ανάβει η φλόγα της ζωής

Εκεί που η νίκη δίνει στην επόμενη μέρα το απαραίτητο φως,
ώστε να αντιμετωπίσουμε με χαρά την αναπόφευκτη ρουτίνα της ζωής

Το  ξέρεις ότι πέρα από το πράσινο και τη θάλασσα τα χρώματά μας ζουν;
Η φιλία μας σκορπίζει το μεγαλείο μας, την παράδοσή μας και την εμπειρία μας

Γιατί η οικογένεια σμιλεύει αυτό το άρωμα στο πάθος
Από την αρχή μέχρι το τέλος των ημερών μας

Εκεί που οι πινελιές της αιώνιας σύνεσης και τα κουρέλια της χαράς μας
επιβεβαιώνουν ότι η βροχή υπάρχει για να μεγαλώνουν οι σπόροι

Είναι εκεί που ο ήλιος με το φεγγάρι ευθυγραμμίζονται
Και κρατάνε ζωντανά τα όνειρά μας, νύχτα με τη νύχτα και μέρα με την μέρα

Εμείς βάζουμε την αίσθηση στο ουράνιο τόξο των δύο χρωμάτων που οι γιαγιάδες μας πλέκουν

Δεν παραδινόμαστε ποτέ και θα ζωγραφίζουμε χαμόγελα
Από την μια άκρη ως την άλλη

Γιατί αυτό το μέρος είναι όταν το χτύπημα της καρδιάς σου περνάει τη γραμμή

Έτσι, δεν μιλάμε τώρα για ποδόσφαιρο
Μιλάμε για την Αθλέτικ

Η χώρα των Βάσκων ζει μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές φέτος, με την ιστορικότερη ομάδα της την Αθλέτικ Κλουμπ. Η ομάδα του Ελ Λόκο Μαρσέλο Μπιέλσα διεκδικεί δυο κύπελλα σε μικρό χρονικό διάστημα και ο κόσμος της ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον τελικό του Γιουρόπα κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Ένα γκρουπ καλλιτεχνών-οπαδών της Αθλέτικ θέλησε να φτιάξει ένα βίντεο αφιέρωμα στην ομάδα και τον κόσμο της. Το βίντεο σκηνοθετεί ο Κάρλος Τριχουέκε και σε αυτό συμμετείχαν περίπου 30 άτομα (καλλιτέχνες ή απλοί οπαδοί) ώστε να χωρέσουν μέσα σε 4 λεπτά αυτό που πιστεύουν ότι νιώθεις όταν είσαι Μπιλμπάο. Το όνομα του πονήματός τους είναι «Athletic Club, bizi, sentitu» που στα ελληνικά σημαίνει «Αθλέτικ Κλουμπ, ζήσε το, νιώσε το».

Η ιδέα ανήκει στον Kάρλος και του ήρθε μετά την πρόκριση της ομάδας του στον τελικό του Κόπα ντελ Ρέι. Γρήγορα τη συζήτησε με κάποιους φίλους του μουσικούς και έτσι η ιδέα προχώρησε. Το βίντεο έχει γυριστεί σε διάφορα σημεία, από πάρκα μέχρι το Σαν Μαμές και από εθνικές οδούς μέχρι το… Σινικό τείχος, και το σπικάζ κάνει ο Καταλανός ηθοποιός Πέπε Μεντιαβίγια που μπορεί να μην σας λέει τίποτα εσάς, αλλά καθώς οι Ισπανοί τα βλέπουν όλα μεταγλωττισμένα κάνει φωνές τύπων όπως ο Μόργκαν Φρίμαν ή ο… Γκάνταλφ στις χολυγουντιανές ταινίες που παίζονται στη χώρα.

Είναι από τα ομορφότερα βίντεο που έχω δει ποτέ για ποδοσφαιρική ομάδα και ελπίζω να μπόρεσα να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ στα ελληνικά το νόημα όσων ακούγονται από το στόμα του Πέπε.

Ο Νταβίντ Τρεζεγκέ συνεχίζει να οδηγεί τη Ρίβερ Πλέιτ προς την Α’ Εθνική της Αργεντινής με τα γκολ του. Αυτή τη φορά σκόραρε το μοναδικό γκολ της Ρίβερ στη νίκη της με 1-0 επί της Χιμνάσια Χουχούι με έναν από τους αγαπημένους του τρόπους, την κλασσική τρεζεγκίστικη κεφαλιά που θαυμάζουμε εδώ και χρόνια.

Μόνο που αυτή τη φορά είχε έναν λόγο παραπάνω να σκοράρει, καθώς στις κερκίδες βρισκόταν και η μαμά Τρεζεγκέ που ταξίδεψε από το Μονακό για να δει το καμάρι της μαζί με τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του Νταβίντ. Μαζί της είχε και δυο πανό. Το ένα με μια καρικατούρα του Νταβίντ που φορούσε την φανέλα της Γιούβε και ένα ακόμα που έγραφε: «12.000 χιλιόμετρα για να πανηγυρίσουμε τα γκολ σου». Η μαμά Τρεζεγκέ έκανε και δηλώσεις στις οποίες είπε ότι δεν είχε ξαναζήσει κάτι τέτοιο όπως στο Μονουμεντάλ και ότι δεν του… κρατάει κακία που την άφησε για να πάει στην μακρινή Αργεντινή, αφού ήταν η επιθυμία του να αγωνιστεί με την αγαπημένη του Ρίβερ.

Πιθανότατα να υπάρχει κάποιου είδους επιστημονική έρευνα για την παχυσαρκία των οπαδών στην Αγγλία. Αν όντως υπάρχει πιστεύω ότι οι οπαδοί της Νιουκάστλ θα είναι στην πρώτη θέση με διαφορά όπως έχουμε δει στο παρελθόν, παραπάνω από μία φορά. Παρ’ όλα αυτά, το θέμα της φωτογραφίας δεν είναι αυτό, αλλά η αγάπη μεταξύ αντρών μέσα από το ποδόσφαιρο. Η υπέρτατη έκφανση της (ένα βήμα πριν το φιλί και δύο βήματα πριν το σεξ) είναι η γεμάτη ευτυχία αγκαλιά. Όπως αυτή κατά τη διάρκεια του αγώνα της Νιουκάστλ με την Τσέλσι. Δυο αγόρια, μια ομάδα, δυο γκολ από τον Παπίς Ντεμπά Σισέ και τα όνειρα για το Champions League.

Μετά τον Νίνη, τον Κουτσιανικούλη και τον Φετφατζίδη φαίνεται ήρθε η ώρα να βαφτίσουμε έναν ακόμα νέο ταλαντούχο ποδοσφαιριστή ως την ελληνική έκδοση του Λιονέλ. Προς το παρόν και πριν αρχίσουν νέες υπερβολές, ας απολαύσουμε ένα ακόμα ωραίο γκολ του Βίκτωρα (έχει βάλει μερικά φέτος), ένα παλικάρι γρήγορο με αρκετά καλή τεχνική που όμως απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ολοκληρωμένος παίκτης όσο δεν έχει την απαραίτητη διάρκεια. Ίσως το μοναδικό κέρδος στην πιο μαύρη σεζόν της ΑΕΚ εδώ και πολλά χρόνια.

Κοντά σε μια πολύ μεγάλη επιτυχία είναι η Σάντος του Πελέ, του Νεϊμάρ μετά την νίκη της στον πρώτο τελικό του πρωταθλήματος Παουλίστα επί της Γκουαρανί με 3-0 στο Μορουμπί. Η Σάντος πήρε ένα σημαντικό προβάδισμα με αυτό το σκορ και δύσκολα θα χάσει το τοπικό πρωτάθλημα. Αν τελικά τα καταφέρει θα έχει πάρει σερί τρία Παουλίστα (που μαζί με του Ρίο, είναι τα πιο σημαντικά τοπικά πρωταθλήματα της Βραζιλίας), κάτι που τελευταία φορά είχε γίνει από την Σάντος του Πελέ από το 1967 ως το 1969.

Mεγάλος πρωταγωνιστής ήταν και πάλι ο Νεϊμάρ που σκόραρε δυο φορές φτάνοντας τα 18 γκολ στη διοργάνωση, εκστασιάζοντας τους οπαδούς της Σάντος που τραγουδούσαν για το τρίτο σερί πρωτάθλημα στην επέτειο των 100 χρόνων της ομάδας. Ο δε Νεϊμάρ έφτασε τα 104 γκολ πλέον (μια που πάντα ασχολούμαστε με τις μετρήσεις των γκολ) και έπιασε τον Σερζίνιο Τσουλάπα και τον Ζοάο Πάουλο στην πρώτη θέση των σκόρερ της Σάντος στην μετά-Πελέ εποχή.

Και φυσικά για να μη χαλάσει το χατίρι των φαν του, δεν άφησε την ευκαιρία να δοκιμάσει πάλι διάφορα κολπάκια απέναντι στους αντιπάλους του, με θεαματικές ντρίμπλες (χωρίς πολλή ουσία):

Η Ιταλία έχει από χθες την καινούρια της πρωταθλήτρια και είναι η Γιουβέντους. Η ομάδα που για μεγάλο διάστημα κυνηγούσε στη βαθμολογία, που κατάφερε να τελειώσει ολόκληρη τη σεζόν αήττητη σήκωσε ακόμα την πρώτη της κούπα μετά την μεγάλη περιπέτεια του υποβιβασμού της. Ένα πρωτάθλημα δίκαιο που ούτε οι καλοί της «φίλοι» από το Μιλάνο δεν μπορούν να αμφισβητήσουν, ένα πρωτάθλημα από τα πιο σημαντικά στην ιστορία της ομάδας που συνοδεύτηκε από το καινούριο της γήπεδο το οποίο τελικά βοήθησε πολύ. Πάνω απ’ όλα όμως ένα πρωτάθλημα δικαιώσεων για πολλούς.

Για τον τεράστιο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο. Που δυστυχώς θα φύγει από την ομάδα, αλλά θα φύγει όπως του άξιζε: σαν πρωταθλητής. Ο Άλεξ παροπλισμένος για μεγάλο διάστημα του πρωταθλήματος, σκόραρε μερικά κρίσιμα γκολ και μπαίνοντας ως αλλαγή σε πολλά ματς άλλαξε τον ρυθμό του αγώνα. Υπέστη όλη την ταλαιπωρία του Καλτσιόπολις, έπαιξε στα αλώνια της Σέριε Β, αλλά έγραψε το τέλος του στη Γιούβε με χρυσά γράμματα για μια ακόμα φορά.

Για τον προπονητή Αντόνιο Κόντε. Που μπορεί να χλευάζεται για το πλούσιο μαλλί του, αλλά εκεί που δεν το περίμενε κανείς και ήταν απλά ακόμα-ένας-Φερράρα έχτισε μια ομάδα που δεν χάνει και που παίζει οργανωμένο καλό ποδόσφαιρο. Και μπορεί να μην έχει το πιο… κοφτερό μάτι όταν παίρνει στην ομάδα τον Μποριέλλο, αλλά δουλεύει με ότι έχει στα χέρια του και παίρνει το καλύτερο. Γιατί επί της ουσίας έκανε μια ομάδα χωρίς κάποιον σούπερ-σταρ να παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα.

Για τον Τζίτζι Μπουφόν. Που πήγε να τα χαλάσει στο τέλος με την γκάφα στο ματς με την Λέτσε, αλλά έκανε μια φοβερή χρονιά, θυμίζοντας τον καλύτερο τερματοφύλακα του κόσμου που ήταν πριν μερικά χρόνια. Δεν είναι και δεν μπορεί να ξαναφτάσει σε αυτή την κατάσταση, αλλά με το σπαθί του ήταν φέτος βασικός τερματοφύλακας της ομάδας και βοήθησε πολύ ώστε η ομάδα να δεχτεί μόλις 19 γκολ σε 37 αγώνες (13 λιγότερα από αυτά της 2ης Μίλαν).

Για τον Αντρέα Πίρλο. Τον άνθρωπο που έφυγε από την ομάδα ΚΑΠΗ της Μίλαν και οι περισσότεροι είχαν ξεγράψει. Κι όμως ήταν ο κινητήριος μοχλός στο κέντρο και έχοντας παίκτες όπως ο Βιντάλ να γράφουν χιλιόμετρα δίπλα του μπορούσε να αρκεστεί στο να κάνει παιχνίδι. Η Γιουβέντους θα έχει δύσκολο έργο να καλύψει το κενό του, όταν ο Πίρλο φύγει.

 Σίγουρα όμως και ένα πρωτάθλημα που εκτός από κάποιους «τελειωμένους», είχε και καινούριους πρωταγωνιστές που έγιναν άντρες από αγόρια (όχι λόγω ηλικίας, αλλά επειδή σήκωσαν το βάρος μιας τέτοια δύσκολης αποστολής). Όπως ο Κιελίνι, ο Βιντάλ, ο Κάσερες, ο Μάτρι, ο Μαρκίσιο, ο ντε Τσέλιε και όλοι αυτοί οι «συμπληρωματικοί» παίκτες που έκαναν την υπέρβαση. Προς το παρόν μπορούν να πανηγυρίσουν και να ξεκουραστούν. Γιατί από του χρόνου οι απαιτήσεις θα είναι σίγουρα μεγαλύτερες.