Όταν ο Μπλάνκο έστειλε στον κουβά τους συμπαίκτες του

  [Καθόλου σχόλια]

Στην ιστορία του Σομπρέρο υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες στις οποίες έχουμε αδυναμία. Που δεν βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους και να αφιερώνουμε παραπάνω από ένα κείμενο. Μια τέτοια είναι ο σπουδαίος τεχνίτης-ζογκλέρ-ψυχάκιας Κουαουτέμοκ Μπλάνκο. Ο Μεξικάνος φορ που έπαιζε μέχρι τα 40κατι του μπάλα, έκανε ένα πέρασμα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα που δυστυχώς ήταν σύντομο. Το 2000 σε ηλικία σχεδόν 28 χρονών πήγε δανεικός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για να ζήσει το όνειρο, αλλά λίγους μήνες αργότερα χτύπησε πολύ σοβαρά σε παιχνίδι της εθνικής με το Τρινιντάντ-Τομπάγκο και έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες.

Σκληρές εικόνες, αλήθεια…

Ήταν ένας από τους πιο άδικους τραυματισμούς, αφού με το σκορ στο 6-0 (!!), ο αμυντικός Έλκοκ έκανε ένα τρομακτικό, δολοφονικό χτύπημα στον Μπλάνκο μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε το πέναλτι και την κόκκινη, το ματς έληξε 7-0, αλλά ο Μπλάνκο υπέστη ρήξη χιαστού και έμεινε για μισό χρόνο εκτός. Ο Έλκοκ έγινε γνωστός ως ο χασάπης του Τρινιντάντ, αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, γεγονός που τον έκανε άκρως αναγνωρίσιμο και μετά το τέλος της καριέρας του. Δεν ήταν λίγοι οι Μεξικάνοι που τον συναντούσαν χρόνια μετά και θυμόντουσαν το περιστατικό, ο Μπλάνκο άλλωστε είναι για πολλούς εθνικός ήρωας. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος και έχοντας χάσει σε ταχύτητα, δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει και έχασε τις ελπίδες του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σύλλογο. Ο ίδιος λέει ότι αυτό το χτύπημα του χάλασε μια μεταγραφή στη Ρεάλ. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα του και στην Ισπανία.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν η Βαγιαδολίδ ταξίδεψε στο Μπερναμπέου για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ που κατέβηκε με παίκτες όπως οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο και Ιέρο. Μια Ρεάλ που έχασε εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα από τη Βαλένθια και βγήκε 3η, αλλά κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με αυτό το γκολ. Ποιος θα πόνταρε υπέρ της Βαγιαδολίδ; Ούτε οι παίκτες της. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η αλήθεια. Βλέπετε οι παίκτες της Βαγιαδολίδ είχαν το συνήθειο εκείνη την περίοδο να παίζουν συνεταιρικά κινιέλα, το περίπου αντίστοιχο του ΠΡΟ-ΠΟ στην Ισπανία με 15 αγώνες (αν δεν κάνω λάθος 14 αγώνες και ένα ακόμα ματς για μπόνους που μαντεύεις το σκορ).

Υπεύθυνος εκείνης της εβδομάδας για την κατάθεση του δελτίου ήταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Αλμπάνο Μπισάρι που στο ματς της ομάδας του έπαιξε ξερό άσσο, όπως έκαναν πάντα οι παίκτες καθώς αν η ομάδα κέρδιζε ήταν χαρούμενοι, αν έχανε τουλάχιστον είχαν πιάσει το σημείο. Οι προβλέψεις των παικτών της Βαγιαδολίδ ήταν εξαιρετικά σωστές εκείνο το Σαββατοκύριακο, αφού έπιασαν τα υπόλοιπα 13 παιχνίδια, αλλά και το σκορ του μπόνους. Συμπληρώνοντας και τη νίκη της Ρεάλ θα τα έπιαναν όλα. Και τα πράγματα πήγαιναν… καλά. Η Ρεάλ μόλις στο 4′ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά του Ζιζού, η Βαγιαδολίδ ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και ο Ραούλ στο 19′ έκανε το 2-1. Οι Μαδριλένοι έχασαν αρκετές ακόμα ευκαιρίες για να καθαρίσουν το ματς, αλλά το σκορ παρέμενε στο 2-1. Εννιά λεπτά πριν την λήξη ο κόουτς Μορέ πέρασε μέσα τον Μπλάνκο μπας και γίνει το θαύμα. Στο 88′ η Βαγιαδολίδ κέρδισε το φάουλ, ο Μεξικάνος πήρε την μπάλα και εκτέλεσε ένα τέλειο φάουλ, μέσα από το τείχος και στα δίχτυα του Κασίγιας, γράφοντας το 2-2 που ήταν και το τελικό.

Φυσικά η ισοπαλία στο Μπερναμπέου πανηγυρίστηκε έξαλλα, μέχρι που οι παίκτες συνειδητοποίησαν τι είχε γίνει. Το συνολικό ποσό που θα μοιράζονταν ήταν περίπου 5 εκατομμύρια € (!!) και ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κάποιοι παίκτες της Βαγιαδολίδ δεν τα είχαν ανάγκη, σκεφτείτε ότι στο εβδομαδιαίο δελτίο συμμετείχαν και μεροκαματιάρηδες άνθρωποι όπως φυσιοθεραπευτές και μέλη του τεχνικού τιμ. Το ένα από τα μόλις τρία γκολ του Μπλάνκο στη σύντομη ισπανική του καριέρα στοίχισε σε αρκετούς ανθρώπους περίπου 150.000€, ποσό ικανό να αλλάξει τη ζωή τους. Τελικά, οι νικητές μοιράστηκαν από περίπου 1.000€ ο καθένας, ποσό ελάχιστο, αλλά τουλάχιστον είχαν να λένε ότι δεν έχασαν από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εκείνη τη χρονιά, κλέβοντας μια ιστορική ισοπαλία στο τέλος.

Η καλύτερη τελευταία ημέρα προκριματικών Μουντιάλ ποτέ

  [5 Σχόλια]

Το Μουντιάλ είναι η μεγαλύτερη και πιο ιερή στιγμή ενός ποδοσφαιρόφιλου, η αποθέωση της ποδοσφαιρικής ιεροτελεστίας. Γίνεται όμως τα προκαταρκτικά να είναι ακόμα καλύτερα από το… κυρίως γεύμα που θα δούμε στη Ρωσία; Με αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες μπήκαμε σε σκέψεις. Ο 45χρονος Αιγύπτιος τερματοφύλακας, ο πανηγυρισμός του οπαδού χωρίς πόδι, η μικρούλα Ισλανδία, η αυτοκτονία της Σκωτίας. Με αυτά που έγιναν χθες όμως σιγουρευτήκαμε. Όσα συνέβησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου έγραψαν ιστορία, χάρισαν στιγμές και εικόνες που είναι αδύνατο να χωρέσουμε σε ένα κείμενο. Θα το προσπαθήσουμε όμως.

Όλα ξεκίνησαν χθες το μεσημέρι Ελλάδας με την ομάδα χωρίς έδρα, τη Συρία, να κάνει την ύστατη προσπάθεια στη ρεβάνς με την Αυστραλία και να ανοίγει μόλις στο 6′ το σκορ απέναντι στο μεγάλο φαβορί. Ο αειθαλής Τιμ Κέιχιλ με τι άλλο, με κεφαλιά ισοφάρισε γρήγορα αλλά οι Αυστραλοί δεν κατάφεραν να βάλουν ένα δεύτερο γκολ. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, η Συρία έμεινε με 10, ο Τιμ Κέιχιλ έκανε το 2-1 (ω τι έκπληξη, με κεφαλιά) και ενώ όλοι πίστευαν ότι η Συρία είχε αποχαιρετίσει οριστικά, ο σταρ της Ομάρ Αλ Σομά πήγε να κάνει το έπος όταν στο 120′ εκτέλεσε φάουλ και η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι της Αυστραλίας. Η Συρία άγγιξε το όνειρο. Ένας αποκλεισμός που στενοχώρησε πολλούς ουδέτερους, ένα όμορφο παραμύθι που δεν είχε καλό τέλος.

Οι ταλαιπωρημένοι από τον πόλεμο Σύριοι, σε πλατεία της Δαμασκού

Αυτό ήταν το προειδοποιητικό χτύπημα. Γιατί μπορεί τα ευρωπαϊκά πλην της Πορτογαλίας και της τεράστιας αγωνίας της δικής μας εθνικής με το Γιβραλτάρ να είχαν καθαρίσει, στη Ν. Αμερική όμως είχαμε έξι ομάδες να διεκδικούν την τελευταία αγωνιστική τέσσερις θέσεις. Και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε εμείς και να πάρουν καμία ανάσα οι παίκτες της Αργεντινής στο υψόμετρο του Κίτο, το Εκουαδόρ έπαιξε βόλεϊ με απανωτές κεφαλιές και σκόραρε στα 40″ μόλις δευτερόλεπτα, το πιο γρήγορο γκολ που έχει δεχτεί ποτέ η Αργεντινή.

Με το 1-0 αυτό φυσικά η Αργεντινή πήγαινε σπίτι της. Οι φίλαθλοι του Εκουαδόρ άρχισαν τα ειρωνικά Όλε-Όλε σε κάθε πάσα. Πίστευε κανείς ότι η 2η χειρότερη επίθεση, χωρίς ψυχολογία θα τα κατάφερνε; Κι όμως, ο Λιονέλ Μέσι έκανε το ματς που μήνες τώρα περιμέναμε, αυτό που τον βάζει στο πάνθεον της εθνικής, δίπλα σε παίκτες όπως ο Παλέρμο, παίκτες που χάρισαν προκρίσεις στο τέλος, παίκτες που έκαναν κατάθεση ψυχής και ταλέντου. Με δυο δικά του γκολ η Αργεντινή έφερε τούμπα το ματς στο 13′, ενώ το «αδιάφορο» Εκουαδόρ έκανε αλλαγή στο 40′, βάζοντας και τον τραυματία (!) Ένερ Βαλένσια για να τα παίξει όλα για όλα.

Λέγοντας για αδιάφορους, η Βολιβία χαλούσε το πάρτι της Ουρουγουάης με 0-1, αλλά οι γηπεδούχοι το γύρισαν κι αυτοί σε 2-1 πριν το ημίχρονο. Με τα αποτελέσματα ημιχρόνου Βραζιλία, Ουρουγουάη, Χιλή, Αργεντινή έπαιρναν την πρόκριση και η Κολομβία πήγαινε στα μπαράζ. Παραγουάη και Περού στα σπίτια τους. Το 2ο ημίχρονο ξεκινάει και ήταν η τρίτη αδιάφορη της ημέρας που το πήρε πάνω της. Μπορεί Χιλιανοί και Βραζιλιάνοι πριν το ματς να αγκαλιάζονταν έξω από το γήπεδο και να έλεγαν ότι θα αφήσουν εκτός την Αργεντινή, αλλά οι τίμιοι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές με τον Παουλίνιο έκαναν το 1-0, μετά από κακή απόκρουση του Κλαούντιο Μπράβο. Ακόμα και με αυτό το αποτέλεσμα όμως, η Χιλή πήγαινε τουλάχιστον στα μπαράζ στην ισοβαθμία με το Περού εξαιτίας καλύτερης διαφοράς τερμάτων.

Στο αμέσως επόμενο λεπτό ο Χάμες Ροντρίγκες έβαζε φωτιά στη Λίμα. Περού-Κολομβία 0-1. Προκρίνονται Βραζιλία, Ουρουγουάη, Κολομβία, Αργεντινή και η Χιλή στα μπαράζ. Πριν προλάβουν τα ραδιοφωνάκια να ενημερώσουν Βιδάλ και Αλέξις Σάντσες, η Βραζιλία πέτυχε στο ξέφωτο τη Χιλή και με τον Γκαμπριέλ Ζεσούς έκανε το 2-0. Ένα αποτέλεσμα που συνέφερε την Αργεντινή σε περίπτωση ισοβαθμίας, αλλά και το Περού αν μπορούσε να σκοράρει. Γρήγορα γρήγορα η Αργεντινή τελείωσε κάθε συζήτηση με τον Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει το πρώτο χατ τρικ του σε προκριματικά, ενώ ταυτόχρονα γινόταν και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής σε προκριματικά ξεπερνώντας τον Ερνάν Κρέσπο.

Γκολ-γκολ-γκολ. Χένιο-χένιο-χένιο.

Η Χιλή προσπαθούσε να σώσει την παρτίδα βάζοντας ένα γκολ για να έχει καλύτερη διαφορά, η Παραγουάη ήταν σταθερά στο 0-0 με την τελευταία και αδιάφορη Βενεζουέλα και ένα γκολ θα την έβαζε στην πρόκριση, ενώ στη Λίμα το Περού έκανε τα πάντα για την ισοφάριση. Και τα κατάφερε με τον ηρωικό Πάολο Γκερέρο που εν μέσω αποθέωσης έκανε στο 76′ το 1-1, έβαλε το Περού στα μπαράζ και έστελνε τη δις πρωταθλήτρια Ν. Αμερικής πίσω στη Χιλή και στον καναπέ της. Βραζιλία, Ουρουγουάη (είχε κάνει ήδη το 4-1) και Αργεντινή παρακολουθούσαν πλέον διακριτικά. Όλοι περίμεναν το μπαμ στη Βραζιλία (με γκολ της Χιλής) ή στην Παραγουάη.

Λα τοκό, λα τοκό, λα τοκό
(μετάφραση: το φάουλ ήταν έμμεσο, αλλά ο Οσπίνα ακούμπησε την μπάλα, το γκολ μέτρησε και το Περού πήρε το χρυσό βαθμό εξαιτίας του τερματοφύλακα)

Έγινε το δεύτερο, αλλά στην… ανάποδη. Η τελευταία Βενεζουέλα που έπαιζε εξαιρετικά στις αντεπιθέσεις, έγραψε το 0-1 με τον Ερέρα, κάνοντας μάλλον τη μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Πίσω στην Λίμα το γκολ πανηγυρίστηκε έξαλλα, καθώς το Χ φαινόταν να μην αλλάζει και ο φόβος ήταν πλέον για τη Χιλή. Η Βραζιλία είναι όμως με διαφορά η καλύτερη ομάδα της ηπείρου και δεν ήθελε να δεχτεί ούτε γκολ. Στο 92′ με όλη τη Χιλή πλέον μπροστά, οι Βραζιλιάνοι πήραν την μπάλα και ο Γκαμπριέλ Ζεσούς στη χωρίς τερματοφύλακα εστία έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των Χιλιανών. 3-0. Πανωλεθρία.

Τα ματς έληξαν. Στο Κίτο ο Μέσι κι η παρέα του πανηγύριζαν, στο Μοντεβιδέο ο τεράστιος κόουτς Όσκαρ Ταμπάρες έπαιρνε την 4η συνεχόμενη πρόκριση σε Μουντιάλ με την Ουρουγουάη, η Κολομβία που πήγε να αυτοκτονήσει στις τελευταίες αγωνιστικές με το Χ τσέκαρε εισιτήριο για Ρωσία, το Περού στα μπαράζ με τη Ν. Ζηλανδία και η Χιλή που ακόμα και με ήττα είχε πολλές πιθανότητες να περάσει κατάφερε να φάει τρία γκολ (και φυσικά να εκμεταλλευτεί την ανοησία του Οσπίνα που έδωσε το Χ στο Περού και άφησε τον συμπαίκτη του Αλέξις Σάντσες χωρίς Μουντιάλ). Κλου φυσικά η Παραγουάη που έβλεπε τους άλλους να σφάζονται και αντί να κερδίσει, έχασε από την τελευταία Βενεζουέλα που έκανε μόλις τη 2η της νίκη στα προκριματικά. Να το κάνουμε ακόμα πιο σαδιστικό; Αν θυμάστε η Χιλή είχε κάνει ένσταση για το ματς με τη Βολιβία. Οι Βολιβιανοί είχαν χρησιμοποιήσει παίκτη που δεν είχε δικαίωμα. Η Χιλή δικαιώθηκε, πήρε το ματς στα χαρτιά (ενώ είχε έρθει Χ). Μόνο που ο ίδιος παίκτης έπαιξε και με το Περού. Το Περού που είχε χάσει το αντίστοιχο παιχνίδι, πήρε και αυτό το ματς στα χαρτιά. Αν η Χιλή δεν είχε κάνει ποτέ αυτή την ένσταση, θα είχε σήμερα ένα βαθμό παραπάνω από το Περού και θα ήταν αυτή στα μπαράζ. Το λες και θεία δίκη.

Ιδανικοί αυτόχειρες, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά

Η μέρα Η νύχτα όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει. Όσοι ξενύχτησαν πήραν χαμπάρι ότι στον όμιλο της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής τα πράγματα ήταν ακόμα ρευστά. Οι ΗΠΑ ξεκινούσαν με 12 βαθμούς τη στιγμή που Ονδούρα και Παναμάς ήταν στους 10 και ήξεραν ότι είχαν την τύχη στα χέρια τους. Με το τελευταίο Τρινιντάντ Τομπάγκο έπαιζαν διάολε. Τη χώρα που είναι γνωστή για τον Ντουάιτ Γιορκ. Τη χώρα με ρεκόρ 1-0-8 στα προκριματικά.

Τη χώρα που προηγήθηκε στο 17′ μόλις με τραγικό αυτογκόλ. Αλλά ευτυχώς. Οι Μεξικάνοι στο ίδιο λεπτό σκόραραν μέσα στην Ονδούρα. Καμία ανησυχία, όλα γυρίζουν. Η Ονδούρα ισοφαρίζει το Μεξικό, αλλά αμέσως μετά το Μεξικό γράφει το 1-2. Η δε Κόστα Ρίκα ανοίγει το σκορ στον Παναμά. Οι ΗΠΑ δέχονται δεύτερο γκολ (απίστευτο σουτ), αλλά τα αποτελέσματα βολεύουν ακόμα τους «Αμερικάνους».

Το γκολ του Παναμά στο 87′ και τα απανωτά εγκεφαλικά του σπίκερ

Ο Πούλισιτς μειώνει για τις ΗΠΑ, αλλά τα χειρότερα δεν έχουν τελειώσει. Πρώτα είναι η Ονδούρα που γυρίζει το ματς με το Μεξικό από 1-2 σε 3-2, ενώ ο Παναμάς ισοφαρίζει (με γκολ φάντασμα). Ακόμα κι έτσι οι ΗΠΑ πηγαίνουν σε μπαράζ με την Αυστραλία (βλέπε αρχή κειμένου). Ψάχνουν το γκολ της ισοφάρισης, ενώ περιμένουν τα νέα. Το γκολ δεν έρχεται ποτέ και τα νέα είναι και πάλι άσχημα. Ο Ρομάν Τόρες στο 87′ κάνει το 2-1 για τον Παναμά και το απίστευτο συμβαίνει. Παναμάς και Ονδούρα αφήνουν τις ΗΠΑ εκτός Μουντιάλ. Ο Παναμάς κερδίζει τη χρυσή πρόκριση και η Ονδούρα θα πάει στα μπαράζ, ενώ οι Αμερικάνοι αποκλείστηκαν από το αδιάφορο και αδύναμο Τρινιντάντ (και το Τομπάγκο μαζί).

Και κάπως έτσι το ξενύχτι έλαβε τέλος. Με συγκλονιστικές εναλλαγές, με αδιάφορους να παίζουν μέχρι το τέλος τα ματς (και μερικοί να τα κερδίζουν), με λάθη εγκληματικά, με πρωταγωνιστές όπως ο Μέσι και ο Γκερέρο, αλλά κι πιο αφανείς όπως ο Τόρες κι ο Κιότο. Και αν το Μουντιάλ έχει έστω τη μισή αγωνία από αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, θα περάσουμε ωραία.

Όταν οι Μπαφάνα Μπαφάνα πανηγύριζαν έναν αποκλεισμό

  [8 Σχόλια]

Στην ιστορία των epic fail των εθνικών ομάδων έχουμε δει αρκετές μεγαλειώδεις στιγμές. Λίγες όμως αγγίζουν αυτό που συνέβη στις 8 Οκτωβρίου του 2011 όταν η Νότια Αφρική υποδεχόταν τη Σιέρα Λεόνε για την τελευταία αγωνιστική των προκριματικών που οδηγούσαν στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών της Αφρικής του 2012. Ο Νίγηρας των 9 βαθμών πήγαινε στην αδιάφορη και αποκλεισμένη Αίγυπτο, ενώ η Ν. Αφρική και η Σιέρα Λεόνε είχαν από 8 βαθμούς. Οι «Μπαφάνα Μπαφάνα» μπήκαν στο παιχνίδι έχοντας τα αυτιά τους στο ραδιοφωνάκι για να ακούν τι γίνεται και στο άλλο ματς, καθώς μόνο ο πρώτος προκρινόταν.

Τα ευχάριστα νέα από το Κάιρο έφτασαν στο Μπομπέλα Στάντιουμ στο 48′. Η Αίγυπτος είχε ανοίξει το σκορ. Με το 0-0 να παραμένει στη Ν. Αφρική είχαμε τριπλή ισοβαθμία και πλεονέκτημα για τους Μπαφάνα Μπαφάνα με την καλύτερη διαφορά τερμάτων. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ έγραψε αργότερα το 2-0, οι κερκίδες πήραν φωτιά και όταν στο 71′ έγινε το 3-0, οι Νοτιοαφρικανοί ήξεραν ότι πλέον το Χ ήταν αρκετό. Οι βουβουζέλες ξεκούφαναν τους παίκτες της Σιέρα Λεόνε κι ο τερματοφύλακας Ιτουμελένγκ Κούνε (που είναι αυτό εδώ το τρελοκομείο που παριστάνει το Χιγκίτα) έπεσε χάμου και κυλιόταν σαν να τον είχε βρει σφαίρα σε μια φάση που οι διηγήσεις λένε ότι έφαγε τουλάχιστον πέντε λεπτά κάνοντας θέατρο. Οι δύσμοιροι παίκτες της Σιέρα Λεόνε διαμαρτύρονταν στο διαιτητή από την Κένυα, αλλά όταν πρόκειται για τερματοφύλακα προέχει η υγεία. Την ίδια στιγμή ο κόουτς Πίτσο Μοσιμάνε έβγαζε επιθετικό για να περάσει κι άλλο χαφ και να κλειδώσει το Χ.

Χοροί και πανηγύρια κι ο Κούνε που ξανάνιωσε

Η Σιέρα Λεόνε δεν τα κατάφερε να βάλει κάποιο γκολ, οι καθυστερήσεις και το κατενάτσιο της Ν. Αφρικής πέτυχαν, το ματς ήρθε 0-0 (όπως και ο πρώτος αγώνας) και στην τριπλή ισοβαθμία η Ν. Αφρική είχε +2 γκολ, η Σιέρα Λεόνε 0 και ο Νίγηρας μετά την τριάρα από τους τίμιους και αδιάφορους Αιγύπτιους -2. Ο βαρύτατα τραυματίας Κούνε ξανάνιωσε και χοροπηδούσε σαν το κατσίκι, οι παίκτες έκαναν το γύρο του θριάμβου χορεύοντας αυτά τα παραδοσιακά καλτ αφρικάνικα και ο πρόεδρος της Π.Ο. Κίρστεν Νεματαντανί έκανε δηλώσεις στα κανάλια περήφανος για την πρόκριση. Στον ίδιο ρυθμό τα κανάλια και τα σάιτ που μιλούσαν για την επιτυχία της χώρας.

Happy Times

Λίγο αργότερα όμως ήρθε η επίσημη ανακοίνωση της CAF που έλεγε ότι ο Νίγηρας ήταν η ομάδα που πήρε πρόκριση. Το πρόβλημα βλέπετε ήταν ότι κανένας δεν διάβασε το Άρθρο 14 του κανονισμού. Εκεί που έλεγε ότι σε περίπτωση ισοβαθμίας μετρούν τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων και όχι τα γκολ. Και μαντέψτε. Ο Νίγηρας είχε κερδίσει εντός τη Ν. Αφρική, η Ν. Αφρική εντός το Νίγηρα, αλλά ο Νίγηρας είχε κερδίσει εντός και τη Σιέρα Λεόνε και έτσι είχε 6 βαθμούς στην τριπλή, με τη Ν. Αφρική να μείνει στους 5. Τα χαμόγελα πάγωσαν. Η αλήθεια είναι ότι στα περισσότερα προκριματικά εθνικών μετρούν τα γκολ, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Ο Νίγηρας πήρε την πρόκριση, οι χαρές, τα πανηγύρια, οι χοροί, τα θέατρα και οι αναθεματισμένες βουβουζέλες πήγαν χαμένες. Ο προπονητής δεν το πίστευε: «Λέτε αν το ήξερα θα έβγαζα επιθετικό;» ψέλλιζε στη συνέντευξη τύπου.

Η Ομοσπονδία της Ν. Αφρικής έκανε ένσταση με επιχειρήματα της πλάκας «παγκοσμίως είναι συνηθισμένο να περνάει αυτός με την καλύτερη διαφορά, αλλά εσείς χρησιμοποιείτε το άρθρο 14.1» (λες και ο κανονισμός είναι καμιά λαδόκολλα που παραγγέλνεις σε ταβέρνα) και άλλα τέτοια κωμικά όπως ότι δεν συνάδει με τους κανονισμούς της FIFA αλλά και με την… παράδοση. Η ένσταση φυσικά απορρίφθηκε και ο Νίγηρας πήγε πανηγυρικά στα τελικά, όπου τερμάτισε και τελευταίος στον όμιλό του με τρεις ήττες σε τρία παιχνίδια, ενώ οι Νοτιοαφρικάνοι έπαιζαν πένθιμα τις βουβουζέλες τους από τους καναπέδες.

Γκι Ρου: Ο άνθρωπος που έφτιαξε την Οσέρ

  [5 Σχόλια]

Ήταν περισσότερα από 50 χρόνια πριν, όταν μια μικρή, παντελώς άγνωστη ομάδα της Βουργουνδίας, έψαχνε προπονητή. Ένας 22χρονος νεαρός έστειλε γραπτά την αίτησή του. Μέσα σε αυτή έγραφε ότι ήταν διατεθειμένος να κάνει τα πάντα γι’ αυτή τη δουλειά, ακόμα και να κόβει ξύλα. Ο γεννημένος στην Αλσατία, αλλά μεγαλωμένος στην περιοχή της μικρής πόλης Οσέρ, Γκι Ρου δεν είχε καμία προπονητική εμπειρία. Ήταν ποδοσφαιριστής, η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ δεν ήταν τόσο καλός και το ήξερε κι ο ίδιος. Γι’ αυτό αποφάσισε να αλλάξει καριέρα. Ο Ρου είχε μόλις επιστρέψει από την Αγγλία όπου κατάφερε να παρακολουθήσει για περίπου ένα μήνα τις προπονήσεις της Κρίσταλ Πάλας (που ήταν στις πολύ χαμηλές κατηγορίες τότε). Αυτά ήταν όλα κι όλα τα προσόντα στο βιογραφικό του.

Ίσως όμως αυτό που μέτρησε παραπάνω ήταν ότι υποσχέθηκε πως θα έχει πάντα ισορροπημένο ισολογισμό, δεν θα ξόδευε τα χρήματα της ομάδας και κυρίως ότι ζητούσε τα λιγότερα χρήματα από τους άλλους υποψήφιους, μόλις 600 γαλλικά φράγκα τον μήνα. Ο πρόεδρος Αμέλ κατέληξε στο Ρου και παρ’ ότι δεν το ήξερε τότε, άλλαξε για πάντα την ιστορία ενός συλλόγου που πιθανότατα δεν θα ήξερε κανείς μας τώρα, μια που όταν ανέλαβε ο Ρου βρισκόταν στην 5η κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος, στα τοπικά της Βουργουνδίας.

Ο Γκι Ρου χαλάει φωλιές από τυφλοπόντικες… (μη ρωτάτε)

Ο Γκι Ρου δεν έγινε απλά ο προπονητής της Οσέρ, έγινε η ίδια η Οσέρ ξεπερνώντας παραδείγματα όπως του Ευγένιου Γκέραρντ και του Άλεξ Φέργκιουσον. Ο σύλλογος ήταν ουσιαστικά δικός του, αναλαμβάνοντας τα πάντα. Αρχικά πήγε ο ίδιος στους κτηνοτρόφους της περιοχής για να τους πείσει να κάνουν δωρεά την κοπριά τους για το χορτάρι των γηπέδων. Έκανε πάντα τον έλεγχο για την εξωγηπεδική ζωή των παικτών του. Έφτιαξε το δικό του δίκτυο κατασκόπων που τον ενημέρωνε για κάθε παράπτωμα ποδοσφαιριστή. Όταν έγινε γνωστό ότι ο πιτσιρικάς Μπαζίλ Μπολί (που θα γινόταν ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς στο γαλλικό πρωτάθλημα) έκανε… μαντραπήδα από τις εγκαταστάσεις της Οσέρ τις νύχτες, ο Γκι Ρου πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Ο Μπολί πήδηξε τα κάγκελα, αλλά βρήκε το παπί του κλειδωμένο με λουκέτο και τον κόουτς να κρατάει το κλειδί. Μάλιστα ο Μπολί για τιμωρία έπρεπε να πληρώσει από τον μισθό του, τα έξοδα για το λουκέτο. Ήταν τέτοια η ενασχόληση του Γάλλου προπονητή με τους παίκτες, που η γαλλική κωμική σειρά Les Guignols με τις κούκλες τον παρουσίαζε σε επεισόδιο να βάζει τους ποδοσφαιριστές του για ύπνο και να τους σκεπάζει. Ο αστικός μύθος λέει ότι έχει θεαθεί μεταμεσονύχτια να τραβάει παίκτες από το γιακά έξω από νυχτερινά κέντρα, ενώ τον έχουν δει χαράματα να είναι έξω από το σπίτι ποδοσφαιριστών και να βάζει τα χέρια στη μηχανή για να δει αν είναι ακόμα ζεστή ή να ελέγχει τα χιλιόμετρα του αυτοκινήτου.

Για όποιον ξέρει γαλλικά αξίζει, περίπου στο 1′ είναι στο.. μαιευτήριο για να βρει νέα ταλέντα

O Γκι Ρου ήταν ο μπαμπάς του λόχου. Όχι όμως ο καλοκάγαθος πατερούλης. Το αντίθετο. Όλοι μιλάνε για έναν μικρό δικτάτορα κι οι εχθροί του λένε για έναν τύραννο. Έτσι όμως, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ο Γκι Ρου κατάφερε να κοουτσάρει την Οσέρ για πάνω από 2000 αγώνες και να σπάσει κάθε ρεκόρ με 44 σεζόν στους πάγκους της ομάδας. Από τα χέρια του βγήκαν μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα του γαλλικού ποδοσφαίρου. Ερίκ Καντονά, Τζιμπρίλ Σισέ, Φιλίπ Μεξές, Λοράν Μπλαν, Μπαζίλ Μπολί. Ο Ρου ξεκίνησε το 1961 ως παίκτης-προπονητής, αλλά σύντομα αρκέστηκε μόνο στο δεύτερο. Το 1979 η Οσέρ έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Γαλλίας (χάνοντας στην παράταση από την πρωταθλήτρια Ναντ), παρ’ ότι ομάδα Β’ εθνικής και την επόμενη σεζόν ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Λιγκ 1. Κατέκτησε 4 κύπελλα Γαλλίας, 1 Ιντερτότο και έφτασε στην μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της το 1995-96 όταν και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα και ταυτόχρονα νταμπλ στην ιστορία της. Με παίκτες όπως οι Μπλαν, Ταρίμπο Γουέστ, Γκιβάρς, Ντανζού, Λαμουσί και Μαρτάν. Ο Ρου δεν έμενε στάσιμος, ψαχνόταν πάντα, άλλαζε τακτικές, αλλά όχι χαρακτήρα.

Είχε όμως και ευρωπαϊκές πορείες με μεγάλες νίκες απέναντι σε ομάδες όπως η Μίλαν ή αργότερα ο Άγιαξ του φαν Γκαλ τον οποίο και απέκλεισε για να φτάσει στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ και να χάσει στα πέναλτι από τη Ντόρτμουντ. Ο Ρου γνωρίζοντας ότι η Οσέρ δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί πλούσιες ομάδες είχε αποφασίσει η ομάδα να επενδύει στις Ακαδημίες. Αυτό έκανε όταν το 1980 κέρδισε την άνοδο στη Λιγκ 1. Αντί η ομάδα να κάνει μεταγραφές, έριξε όλα τα χρήματα στις υποδομές.

Επική διαφήμιση με τον Γκι Ρου να αναλαμβάνει παίκτη, να τον γυμνάζει, να του μαγειρεύει και στο τέλος να του χαλάει το τυχερό

Οι ιστορίες για τη ζωή του Γκι Ρου είναι τόσες πολλές που δεν χωράνε σε ένα κείμενο. Όπως αυτή που διηγήθηκε για το ταξίδι του στην Κούβα το 1993 για διακοπές. Ένα βράδυ και ενώ κοιμόταν, κατά τις 5 το πρωί η πόρτα του χτύπησε. Ήταν η αστυνομία και του είπε να ντυθεί γιατί τον ήθελε ο… αρχηγός του κράτους. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν έχεις πολλές επιλογές. Ο Γκι Ρου ετοιμάστηκε και πήγε στον Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δεν άντεχε να βλέπει τα παιδιά της χώρας να παίζουν μπέιζμπολ (για όσους δεν γνωρίζουν η Κούβα είναι μεγάλη μπειζμπολομάνα), ένα αμερικάνικο άθλημα. Τα μικρά «κουβανεζάκια» πρέπει να μάθουν ποδόσφαιρο, που είναι το άθλημα των επαναστατών. Γι’ αυτό προτείνει στο Ρου να αφήσει την Οσέρ να έρθει να μάθει μπαλίτσα στη νεολαία της χώρας και αν σε δυο χρόνια τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο αντί για μπέιζμπολ θα του χαρίσει ένα νησί (!). Ο Ρου σύμφωνα με τα λεγόμενά του αρνήθηκε, πρότεινε να έρθει μετά από ένα χρόνο για να διδάξει προπονητές, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ. Γνωστός τσιγκούνης (λέγεται ότι καλούσε δημοσιογράφους για δείπνο και στο τέλος τους έλεγε: «η εφημερίδα σου τα πάει καλά, πουλάει αρκετά» για να πληρώσουν αυτοί), έχει παίξει σε πολλές διαφημίσεις επειδή ακριβώς «για να το αγοράζει αυτό ο Ρου, θα είναι ευκαιρία», ενώ το Football Manager κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1993 ως Γκι Ρου Μάνατζερ προς τιμήν του. Η προσωπικότητά του ξεφεύγει από το αθλητικό. Πολλοί λένε, ότι αν θέλει κάποιος να βγει δήμαρχος στην Οσέρ πρέπει να έχει τον Ρου μαζί του. Ο Σιράκ του έστελνε κάρτες τα Χριστούγεννα, ο Ζοσπέν ήταν φίλος του από τον στρατό, ενώ λέγεται ότι οι υπουργοί του Μιτεράν δεν έβρισκαν τον Πρόεδρο ποτέ, ενώ αν έπαιρνε ο Γκι Ρου, ο Φρανσουά το σήκωνε αμέσως.

Ο Γκι Ρου ήταν προπονητής της Οσέρ από το 1961 μέχρι το 2005. Με δύο μικρές διακοπές, μία όταν πήγε στρατό και μία πολύ αργότερα όταν αποφάσισε να γίνει τεχνικός διευθυντής, αλλά πολύ γρήγορα αναγκάστηκε να γυρίσει στους πάγκους της Οσέρ. Τελικά εγκατέλειψε την ομάδα με τον δικό του τρόπο, φεύγοντας σαν νικητής, μετά την κατάκτηση του κυπέλλου το 2005 (δυο χρόνια πριν το είχε κατακτήσει και πάλι, με μια καταπληκτική ομάδα με Σισέ, Μεξές, Καπό, Φαντιγκά απέναντι στην ΠΣΖ του Ροναλντίνιο). Ο Ρου έκανε ένα αποτυχημένο πέρασμα από τη Λανς δυο χρόνια αργότερα, όταν υπέγραψε διετές συμβόλαιο, αλλά έμεινε μόλις για 4 ματς και μετά έφυγε. Παρά τη συνταξιοδότησή του συνεχίζει να εμφανίζεται με διάφορα σχόλιά του. Το 2016 σε ένα φιλικό Γαλλίας-Ελβετίας στο Πιερ Μορουά της Λιλ δεν άντεξε να μη μιλήσει για το άθλιο χορτάρι. «Στη Γαλλία φτιάχνουμε AirBus, αλλά δεν ξέρουμε να κάνουμε χλοοτάπητες. Φτιάχνουμε ωραίους κήπους με λουλούδια, θάμνους σε σχηματισμούς, αλλά με το χορτάρι δεν ασχολούμαστε. Το μόνο γήπεδο με καλό χορτάρι είναι αυτό της ΠΣΖ και δεν είναι τυχαίο. Έφεραν άνθρωπο από την Αγγλία για να το φροντίζει». Πρόσφατα ήρθε σε κόντρα με τον Ζαν Πιερ Παπέν, όταν το όνομα του τελευταίου ακούστηκε για τον πάγκο της Οσέρ. Ο Ρου δεν ενέκρινε την επιλογή (η Οσέρ άντεξε επτά χρόνια χωρίς τον Γκι Ρου και το 2012 υποβιβάστηκε) και μίλησε υποτιμητικά για τον παλιό επιθετικό, ενώ μόλις πέρσι ξεσήκωσε αντιδράσεις όταν είπε ότι ο Πορτογάλος Ρενάτο Σάντσες αποκλείεται να είναι 18 και πρέπει να είναι 23 με 24. Στα 78 του συνεχίζει να σχολιάζει, να έχει άποψη και τη ζωντάνια που τον έκανε για 44 σεζόν να κάθεται στους πάγκους. Ένας παλιομοδίτης προπονητής με ένα αντιαισθητικό σκουφί, το στερεότυπο του Γάλλου επαρχιώτη, που κατάφερε όχι απλά να επιβιώσει στο ποδόσφαιρο, αλλά να αφήσει μια τεράστια κληρονομιά στο γαλλικό ποδόσφαιρο.

«Δεν είναι εύκολο να τα καταφέρεις για 44 χρόνια σε μια μικρή πόλη 40.000 κατοίκων, αν δεν έχεις τηλεοπτικό κανάλι, εργοστάσιο αυτοκινήτων ή δεν είσαι πρίγκιπας.»
– Γκι Ρου

 

Ο χοντρός του Ροσάριο

  [7 Σχόλια]

Ο κόσμος στις εξέδρες είναι σκληρός, αλλά πολλές φορές και με χιούμορ. Η προσπάθεια να μειώσεις τον αντίπαλο, ο στόχος να του πάρεις τον αέρα με οποιονδήποτε τρόπο. Όσοι έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα θα το έχουν διαπιστώσει. Πολύ συχνά ξεχωρίζει σε μια κερκίδα κάποια γραφική μορφή. Ένας ηλικιωμένος που βλέπει όρθιος στο κάγκελο το ματς. Ένας τύπος που για 90 λεπτά βρίζει έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Κάποιος που αρχίζει και γκρινιάζει πριν καν ξεκινήσει το ματς. Τύποι ωραίοι, τύποι ενοχλητικοί, τύποι που συχνά πέφτουν στην αντίληψη των αντιπάλων οπαδών και εκεί ξεκινάει το πάρτι, η εκμετάλλευση της αδυναμίας του αντιπάλου.

Στην Αργέντινη υπήρχε (πιθανώς να υπάρχει ακόμα) το reality show «Αστυνομία εν δράσει» που παρακολουθούσε αστυνομικούς σε διάφορες επιχειρήσεις τους. Σε ένα από τα επεισόδια της σειράς, η αστυνομία πήγε στην πρεμιέρα της Κλαουζούρα του 2008 στο Εστάδιο Γιγάντε ντε Αρογίτο για το δύσκολο ματς μεταξύ της Ροσάριο Σεντράλ και της Μπόκα. Οι φιλοξενούμενοι πήραν περίπου 4.000 εισιτήρια αλλά τοποθετήθηκαν σε μια σχετικά μικρή εξέδρα όπου δεν χωρούσαν. Πολλοί πήδηξαν στην διπλανή, κάνοντας παράπονα αφού κινδύνευε η σωματική ακεραιότητά τους, στην κερκίδα υπήρχαν γυναίκες και παιδιά. Η κάμερα ακολουθούσε όλη τη δράση, τις ανταλλαγές ευχών, με τους οπαδούς της Μπόκα να λένε ότι η Ροσάριο Σεντράλ θα πέσει στη Β’ και τους ντόπιους να αποκαλούν τους φιλοξενούμενους Βολιβιανούς (ρατσιστική φράση που χρησιμοποιείται συχνά για τους οπαδούς της Μπόκα για να τους πικάρουν ως φτωχούς, σκουρόχρωμους και «κατώτερους») και να κρατάνε διαβατήρια στα χέρια (δείγμα ότι αυτοί είναι ντόπιοι), ενώ τους κατηγορούν ότι πληρώνονται για να πάνε στο γήπεδο. Μέχρι που εμφανίστηκε ο σταρ της ημέρας.

Μερικά λεπτά γηπεδικής λατινοαμερικάνικης γραφικότητας

Ο τύπος που για τα επόμενα χρόνια έμεινε γνωστός ως «ο χοντρός της Σεντράλ» εμφανίστηκε σαν οπτασία στους τηλεοπτικούς δέκτες, εκεί δίπλα στο διαχωριστικό. Με μαύρο τιραντέ (κασκορσέ) φανελάκι, στην πρώτη του σκηνή δείχνει αδιάφορος για τα προβλήματα των αντιπάλων που δεν χωράνε στην εξέδρα και εύχεται να είχαν κι αυτοί τόσα εισιτήρια στο Μπομπονέρα. Αργότερα σκοντάφτει και παραλίγο να πέσει. Οι οπαδοί της Μπόκα αρχίζουν τις φιλοφρονήσεις με το «ο χοντρός την τρώει» (και όχι αυτή τη φορά δεν εννοούν το φαγητό). Ο ήρωάς μας απαντάει «δυο φορές το χρόνο σας την ταΐζω» και αρχίζει να τους κοροϊδεύει ότι δεν πηγαίνουν στο γήπεδο ποτέ. «Όποιος δεν χοροπηδάει, είναι χοντρός» έρχεται το σύνθημα από το πέταλο των αντιπάλων. Ο γίγαντας βάζει τα χέρια στα αυτιά και λέει «όπως ο Ρικέλμε, δεν σας ακούω», η «Λα 12» συνεχίζει το τραγούδι με συνθήματα όπως «είναι θέμα βάρους» (κάνοντας πολλούς Ροσαρίνους να γελάσουν), ενώ οι φίλοι του χοντρού υπερασπίζονται τον φίλο τους, λέγοντας ότι οι αντίπαλοι τρώνε γάτες και μια φορά το χρόνο πουλάνε σόγια (σαν Βολιβιανοί δηλαδή).

«Πηγαίνετε στο γήπεδο βλάκες»

Το trolling συνεχίζεται με το «βάλε σουτιέν», ο ηγέτης χειροκροτά ειρωνικά, σηκώνει το μπλουζάκι ακομπλεξάριστος, δείχνει την κοιλάρα, την χτυπάει με το χέρι και απαντάει «εγώ τουλάχιστον πηγαίνω στο γήπεδο μαλάκες, όχι σαν εσάς που πάτε δυο φορές το χρόνο». Η Μπόκα ανοίγει το σκορ με τον Ροντρίγκο Παλάσιο μετά από μία σέξι ασίστ του Ρικέλμε, αλλά ισοφαρίζεται σε 1-1 από μια σουτάρα του Κίλι Γκονζάλες και ο χοντρός και οι φίλοι του παίρνουν το αίμα τους πίσω. Το ματς λήγει. Μια ισοπαλία μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά ισοπαλία και στις εξέδρες όπου ο χοντρός τα βάζει με τους περίπου 4.000 αντιπάλους οπαδούς.

Μια πιο πρόσφατη φωτογραφία του γνωστού «ανώνυμου χοντρού», τα χρόνια πέρασαν, το πάθος όχι

Η μορφή του «χοντρού» έμεινε για χρόνια έτσι, έγινε μέχρι και εφαρμογή για κινητά Android μέχρι που σχετικά πρόσφατα μια εφημερίδα ανακάλυψε ότι έχει περίπτερο αρκετά κοντά στο γήπεδο της Σεντράλ και φυσικά συνεχίζει να πηγαίνει στα ματς. Λίγο πιο γερασμένος και χωρίς την κοτσίδα, αλλά πάντα αρκετά χοντρός και φωνακλάς, όπως τον έμαθε ο κόσμος. Εκεί που τα παιδάκια θα πηγαίνουν να αγοράσουν παγωτό, θα τους λέει για την ημέρα που έδωσε τη μάχη του με ένα ολόκληρο πέταλο.

Μια μέρα στη δουλειά για τον Πάμπλο Εσκομπάρ

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι αρκετές οι ποδοσφαιρικές κόντρες μεταξύ των χωρών της Λ. Αμερικής, κάποιες αμιγώς αθλητικές, όπως για παράδειγμα το Βραζιλία-Αργεντινή, κάποιες αρκετά πιο πολιτικές όπως το Χιλή-Αργεντινή. Μια από τις όχι τόσες γνωστές διαμάχες στον πολύ κόσμο είναι αυτή μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής που πριν από περίπου 140 χρόνια έφτασαν σε ένοπλη σύγκρουση σε αυτό που έγινε γνωστό και ως Πόλεμος του Ειρηνικού. Η Βολιβία μαζί με το σύμμαχό της το Περού πολέμησαν τη Χιλή, το αποτέλεσμα ήταν η Χιλή να κερδίσει και τις δύο και να τους πάρει σημαντικά εδάφη, με τη Βολιβία να χάνει κάθε την έξοδό της προς τη θάλασσα (για όσους ενδιαφέρονται για περισσότερα, εδώ κάποια γενικά).

Όπως συχνά συμβαίνει, η κόντρα μεταφέρθηκε και σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Για χρόνια οι Βολιβιανοί είχαν το καμάρι τους, το Κόπα Αμέρικα του 1963 απέναντι στους μηδέν τίτλους της Χιλής που είχε την ταμπέλα του λούζερ της ηπείρου. Ξέρουμε όλοι όμως ότι η Χιλή περνάει την καλύτερη περίοδο στο ποδόσφαιρό της με δύο συνεχόμενα Κόπα Αμέρικα, τη στιγμή που η Βολιβία είναι εδώ και καιρό πολύ αδύναμη, οπότε και αυτό το πλεονέκτημα χάθηκε. Πριν ένα χρόνο περίπου η Χιλή φιλοξένησε τη Βολιβία για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Οι Βολιβιανοί με ηρωική εμφάνιση πήραν ένα σπουδαίο 0-0, χωρίς μεγάλη βαθμολογική σημασία μεν, αλλά πολύ σημαντικό ψυχολογικά.

Ο Καμπρέρα

Μόνο που αυτό που κέρδισαν στο γήπεδο, το έχασαν έξω από αυτό. Βλέπετε η Βολιβία είχε κατέβει στο ματς (όπως και σε αυτό με το Περού) με το Νέλσον Καμπρέρα, έναν Παραγουανό  που τα τελευταία χρόνια παίζει στη Βολιβία και πήρε την υπηκοότητα. Ο Καμπρέρα είχε παίξει παλιότερα σε ένα φιλικό της Παραγουαής, κάτι που δεν ήταν όμως πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ότι στη Βολιβία η υπηκοότητα δίνεται στα τρία χρόνια, σε αντίθεση με τη ΦΙΦΑ που για να δώσει το ΟΚ να αγωνιστεί κάποιος με μια εθνική θέλει πέντε χρόνια παραμονής. Οι Χιλιανοί το πήραν χαμπάρι, έχουν και καλές διασυνδέσεις, το κυνήγησαν, δικαιώθηκαν και κέρδισαν το ματς με 3-0 στα χαρτιά.

Οι Βολιβιανοί δεν ξέχασαν. Παρά την έλλειψη βαθμολογικού κινήτρου, ήξεραν ότι το ματς του 2ου γύρου θα ήταν ευκαιρία για μια εκδίκηση. Ειδικά απέναντι σε μια Χιλή που είναι ντεφορμέ. Ο Καμπρέρα δεν ήταν στο γήπεδο, αλλά ήταν ο Πάμπλο Εσκομπάρ. Όχι ο έμπορος ναρκωτικών. Ένας ακόμα Παραουγανός που πήρε την υπηκοότητα, αυτή τη φορά νόμιμα. Ο 39χρονος (!!) σούπερ σταρ της αγαπημένης Δε Στρόνγκεστ είχε σκοράρει 3 φορές και είχε δώσει μία ασίστ στα προηγούμενα 7 εντός έδρας παιχνίδια της Βολιβίας και ήθελε και πάλι να χριστεί πρωταγωνιστής.

Ως συνήθως, η Βολιβία εκμεταλλευόμενη το υψόμετρο της Λα Πας μεταμορφώθηκε και έκανε πολλές φάσεις, αρκετές από αυτές από το γλυκό δεξί του Εσκομπάρ, ενός πολύ καλού τεχνίτη, που έβγαζε μπαλιές και σέντρες για τους συμπαίκτες του. Το γκολ δεν ήρθε όμως, ενώ για τη Χιλή ο μοιραίος Βιδάλ (που όπως σε κάθε κλήση του στη Χιλή βρέθηκε να μπεκροπίνει πριν τους αγώνες) μετά το αυτογκόλ του στο προηγούμενο παιχνίδι με την Παραγουάη, έχασε απίστευτη ευκαιρία για να ανοίξει το σκορ. Ο Εσκομπάρ πριν βγει αλλαγή στο ημίχρονο (δύσκολο σε τέτοια ηλικία να αντέξει παραπάνω) φρόντισε να κάνει το σόου του, ένας γνήσιος προβοκάτορας. Έτρεξε βιαστικά να εκτελέσει ένα κόρνερ, ο επόπτης δεν τον άφησε, ο Παμπλίτο με φοβερό στιλάκι «άσε μας κι εσύ» απάντησε, ο επόπτης επέμεινε και ο Βολιβιανός συνέχισε έξαλλος τα παράπονά του σε στιλ «μα τι θέλει» σπρώχνοντας μακριά τον επόπτη λες και ήταν κανένας περαστικός, ενώ με απαράμιλλο θράσος ζήτησε και κάρτα για έναν αντίπαλό του. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο Εσκομπάρ τα βάζει με επόπτες ή διαιτητές, το έχει κάνει και παλιότερα.

Ούτε σε συγχρονισμένη κολύμβηση τέτοιο ταυτόχρονο πιάσιμο καλαμπαλικιών από δύο συμπαίκτες

Μπορεί ο Εσκομπάρ να βγήκε αλλαγή, αλλά το σόου δεν είχε τελειώσει. Η Βολιβία με πέναλτι που κέρδισε άνοιξε το σκορ και οι κόντρες μεταξύ των δύο πάγκων ξέφυγαν όσο πλησιάζαμε στην λήξη. Ο Εσκομπάρ μπορεί να μην βοηθούσε πλέον στο χορτάρι, το πήρε πάνω του όμως εκτός γηπέδου. Ξεκίνησε με ένα λάιτ «πηγαίνετε να κλάψετε στην ΦΙΦΑ» και ανέβασε τον πήχη με το «πηγαίνετε τώρα να ζητήσετε τους βαθμούς πίσω ‘πούτος'». Το αποκορύφωμα ήταν η κίνηση, βγαλμένη από οπαδό σε πέταλο, κατά την οποία έπιασε μεγαλοπρεπώς τα καλαμπαλίκια του και τα έδειξε στον αντίπαλο πάγκο (σε απόλυτη συνεργασία με άλλον συμπαίκτη του), επισκιάζοντας όλους τους άλλους πρωταγωνιστές του ματς. Το trash-talking συνεχίστηκε λίγο αργότερα όταν και ο Αρτούρο Βιδάλ βγήκε αλλαγή, ο Εσκομπάρ άνοιξε διάλογο μαζί του και ο Βιδάλ τα έβαλε με όλους και όλα, πετώντας το νερό του με δύναμη και στη συνέχεια ξεσπώντας σε κλάματα. Το γεγονός ότι δήλωσε αργότερα ότι θα σταματήσει από την εθνική αν αυτή δεν προκριθεί, ο Εσκομπάρ μπορεί να το πήρε και ως προσωπική επιτυχία.

Μετά το ξέσπασμα του Βιντάλ, ήρθαν τα δάκρυα

Το κλίμα δεν ηρέμησε ούτε μετά τη λήξη με τον προπονητή της Βολιβίας να δέχεται μια μπάλα από τον πάγκο της Χιλής και να δηλώνει αργότερα «τώρα θα δουν κι αυτοί το Μουντιάλ από την τηλεόραση» (απαντώντας σε ατάκα Χιλιανού παίκτη), ενώ στο κέντρο του γηπέδου πολλοί παίκτες ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο ανταλλάσσοντας ευχές για υγεία και ευημερία. Ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες μίλησε για νίκη της αξιοπρέπειας και της ταπεινότητας (ευτυχώς δεν μίλησε για νίκη του ποδοσφαίρου), τη στιγμή που οι παίκτες της Βολιβίας έβγαζαν φωτογραφίες στα αποδυτήρια κοροϊδεύοντας τον Βιδάλ (που είχε δυναμιτίσει το κλίμα με φωτογραφίες του πριν τον αγώνα). Κάποιος είπε «επιτέλους απέκτησε θάλασσα η Βολιβία, θάλασσα από τα δάκρυα των Χιλιανών στα αποδυτήρια» για μια νίκη απέναντι στη Χιλή περίπου μετά από 17 χρόνια.

Για τον Εσκομπάρ πάντως που ζήτησε συγγνώμη (προφανώς για να γλιτώσει τιμωρία), δεν ήταν και τίποτα πρωτόγνωρο, καθώς του αρέσει να προκαλεί. Πριν από έναν αγώνα της Δε Στρόνγκεστ με τη Ρίβερ Πλέιτ είχε ανεβάσει μια φωτογραφία που έγραφε ότι η δική του ομάδα δεν έπεσε ποτέ. Είναι ένας καταπληκτικός τεχνίτης που κουβαλάει τρέλα και ένα βαρύ επώνυμο, που παραλίγο να τον βάλει και σε μπελάδες. Όταν ως παίκτης ακόμα της Σέρο Πορτένιο ταξίδεψε για ματς του Λιμπερταδόρες στο Μεντεγίν οι αρχές τον σταμάτησαν μόλις ένας αστυνομικός είδε το διαβατήριο του. Τον ρώτησε αν ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευε στην Κολομβία, αν είχε συγγενείς εκεί και ένα σωρό περίεργες ερωτήσεις. Προφανώς υποψιασμένος, του είπε να τον ακολουθήσει και εκεί μαζεύτηκαν και άλλοι άνθρωποι της ασφάλειας του αεροδρομίου. Ευτυχώς για τον Πάμπλο Ντανιέλ Εσκομπάρ Ολιβέτι, οι διοικούντες της Σέρο Πορτένιο μεσολάβησαν και έλυσαν την παρεξήγηση. «Είναι μια συνωνυμία, δεν έχω καμία σχέση με τον άνθρωπο που έκανε τόσο κακό σε τόσο κόσμο» δήλωσε. Ο δικός του στόχος είναι να μοιράζει γκολ, να μοιράζει ασίστ και να ανάβει σπίθες μεταξύ χωρών.

Το δέντρο που φυτέψαμε

  [2 Σχόλια]

Πριν από εκατό χρόνια περίπου, στη γειτονιά Ρικάρντο Μπρουγάδα της πρωτεύουσας της Παραγουάης Ασουνσιόν γεννήθηκε ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος. Το όνομά του Ρεσιστένσια Σπορτ Κλουμπ (Αντίσταση με λίγα λόγια). Ήταν εργάτες από το λιμάνι, το σιδηροδρομικό σταθμό και τον σταθμό λεωφορείων που την ίδρυσαν, θέλοντας να μεταφέρουν την επαναστατικότητα των συνδικάτων της εποχής στο ποδόσφαιρο, να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου που θα ένωνε ανθρώπους της εργατιάς που ζούσαν σε ένα από τα φτωχά barrio της πόλης.

Ο σύλλογος από το 1917 που ιδρύθηκε δεν είχε πολλές επιτυχίες. Κατάφερε τέσσερις φορές να κερδίσει την άνοδό του στην Α’ εθνική με τελευταία αυτή το 1999. Η πρώτη ήταν το 1966 με τον πρόεδρο δον Τομάς Μπέγκαν Κορέα, αλλά τελικά δεν πήρε άδεια συμμετοχής γιατί δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας για το γήπεδό της. Βλέπετε ο χώρος στον οποίο έπαιζε η ομάδα ήταν δημόσιος και δεν ήταν δικός της. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι του συλλόγου δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να συντηρούν την ομάδα, δίνοντας έτσι διέξοδο για πολλά παιδιά που ζούσαν σε μια υποβαθμισμένη περιοχή με υψηλή εγκληματικότητα.

Πόσων αστέρων ΟΥΕΦΑ θα ήταν λέτε;

Η ιστορία δεν θα είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, αν δεν παρουσίαζε μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Ο σύλλογος αγωνίζεται σε ένα μικρό γηπεδάκι, το Εστάδιο Τομάς Μπέγκαν Κορέα (αφιερωμένο στον πρόεδρο με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Β’ εθνικής, αλλά όπως είπαμε δεν ανέβηκε) και πρόσφατα ξεκίνησε εργασίες ώστε να χτιστεί μια ακόμα εξέδρα που θα ανέβαζε το συνολικό αριθμό των θεατών σε 6.500. Μόνο που ο προγραμματισμός δεν είναι στο φόρτε των Παραουγανών. Πριν μερικά χρόνια, όταν έκαναν κάποιες ανακατασκευές στις εγκαταστάσεις αποφάσισαν να φυτέψουν και ορισμένα δέντρα για να ομορφύνει ο περιβάλλοντας χώρος. Ένα από τα δέντρα, που οι ντόπιοι ονομάζουν λαπάτσο και από το οποίο φτιάχνεται κι ένα τσάι που λέγεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, βρίσκεται στην έκταση του γηπέδου που αποφασίστηκε να χτιστεί η βόρεια εξέδρα.

Το δέντρο μεγάλωσε πολύ όλα αυτά τα χρόνια, έχει την ίδια ηλικία με πολλούς από τους μικρούς οπαδούς του συλλόγου και όταν έφτασε η ώρα να χτιστεί η εξέδρα, η διοίκηση δεν το σκέφτηκε καν. «Είχαμε φτιάξει το 50% της εξέδρας και όταν ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο 50% είχαμε μπροστά μας το δέντρο που είχε μεγαλώσει. Σε κανένα σημείο δεν σκεφτήκαμε να καταστρέψουμε αυτό που μας έδωσε η φύση» δηλώνει ο πρόεδρος του συλλόγου. Η διοίκηση της Ρεσιστένσια κάλεσε μηχανικούς και αρχιτέκτονες ώστε να βρεθεί η λύση για μια ασφαλή εξέδρα που παράλληλα θα άφηνε το δέντρο (των περίπου 20 μέτρων) να μεγαλώσει κι άλλο. Η κερκίδα φτιάχτηκε γύρω από το δέντρο που συνεχίζει να δίνει το παρόν σε κάθε ματς της ομάδας.

Όμως η νοτιαμερικάνικη γραφικότητα δεν τελείωσε εκεί. Φέτος ο σύλλογος κλείνει και γιορτάζει τα 100 χρόνια του και μέσα σε όλα ήθελε να περάσει ένα οικολογικό μήνυμα, τιμώντας το δέντρο. Αποφάσισε λοιπόν να το κάνει μέλος του συλλόγου. Ναι, μην το γελάτε. «Είναι πιο πολύ μέλος από οποιονδήποτε άλλον μας. Βρίσκεται εκεί 24 ώρες το 24ωρο.» Η ομάδα έκανε δώρο μια φανέλα της (μην με ρωτάτε αν τη φόρεσε το δέντρο ή τι νούμερο γράφει) και μαζί την κάρτα μέλους Νο. 1000. «Είναι σαν το σύμβολό μας, έχουμε γίνει γνωστοί σε άλλα μέρη εξαιτίας του». Η Ρεσιστένσια συνεργάστηκε με αρμόδιους φορείς και προσπάθησε να κάνει την εκδήλωση γνωστή, για να περάσει ένα μήνυμα για τη διάσωση των δέντρων της Ν. Αμερικής που βρίσκονται σε συνεχή κίνδυνο. Σε μια πολύ όμορφη κάρτα που έβγαλε στο Ίντερνετ, περνάει το μήνυμά της με ένα πολύ συγκινητικό κείμενο.

«Ελάτε να υποστηρίξετε τη μοναδική ομάδα που οι οπαδοί της μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα»

Μέσα στα πολλά όμορφα που αναφέρονται είναι ότι κανείς δεν το έχει δει να έρχεται και ακόμα περισσότερο κανείς να φεύγει, πάντα βρίσκεται εκεί σαν ένας φυσικός μάρτυρας, με θρησκευτική ευλάβεια, πάντα στο ίδιο σημείο χωρίς να επηρεάζεται ακόμα και από τις πιο βαριές ήττες. Για 45 λεπτά φυλάει τα νώτα του τερματοφύλακα (όπως βλέπετε η κερκίδα βρίσκεται πίσω από την μία εστία) και για άλλα 45 κάνει trash talking στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Και γι΄αυτούς τους λόγους οι οπαδοί το έκαναν μέλος, ένα σημείο αναφοράς, καθώς η ομάδα ψάχνει τους νέους οπαδούς της που θα γεννηθούν και θα είναι όπως αυτό. Το δέντρο που κάθε βδομάδα μετατρέπεται σε δάσος.

Η Ρεσιστένσια δεν έχει ανέβει από το 1999 ξανά όπως είπαμε και το δέντρο δεν έχει ανθίσει ποτέ (ένα δέντρο που κάνει πολύ όμορφα μωβ-κίτρινα-μπλε λουλούδια) από τότε που βρίσκεται στο στάδιο. Είναι σαν να περιμένει την κατάλληλη περίσταση για το να κάνει, όπως λέει κι ο πρόεδρος Ρομπέρτο Γκαρσέτε: «Φέτος η ομάδα στα 100 της χρόνια θα ανέβει και το δέντρο θα ανθίσει με το μπλε χρώμα της φανέλας

9 χρόνια Σομπρέρο

  [14 Σχόλια]


Δυο τυχαία 9αρια

Έφτασε και πάλι αυτή η μέρα του χρόνου που λέμε «πώς πέρασε ο καιρός» και «σαν χθες είχαμε ξεκινήσει». Και είναι η αλήθεια. Φτάσαμε στα εννιά χωρίς να το καταλάβουμε. Το αν γίναμε σοφότεροι δεν το ξέρουμε (μάλλον όχι), τουλάχιστον ελπίζουμε ότι βελτιωθήκαμε. Τα κείμενα είναι λιγότερα απ’ότι παλιά «because life», που λέμε και στο χωριό μας όταν πηγαίνουμε για να ψήσουμε το Πάσχα και το παίζουμε μορφωμένοι, τουλάχιστον είναι όμως αρκετά μπαμπάτσικα, που λέμε και στο χωριό μας (το άλλο χωριό, από την πλευρά της μάνας), ώστε να σας καλύπτουν.

Στο Facebook αυξάνεστε συνεχώς και με εξαίρεση ελάχιστα, ευτυχώς, παραδείγματα συμμετέχετε στην κουβέντα πάντα μέσα σε ένα καλό και κόσμιο κλίμα, στο Twitter και στο Instagram το ίδιο και θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’αυτό, γιατί αποτελεί ένα από τα ‘κατορθώματα’ για τα οποία καυχιόμαστε αρκετά. Γιατί το Σομπρέρο είναι κατ’ αρχήν το blog αυτό, αλλά είναι και η γενικότερη εμπειρία στις διάφορες πλατφόρμες.

Για όσο μπορούμε (και όσοι μπορούμε, καθώς μέσα στα χρόνια αρκετοί από εμάς δεν είχαν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να συμμετέχουν) θα γράφουμε και θα μοιραζόμαστε ποδοσφαιρικές ιστορίες, σοβαρές και αστείες, ρετρό και καινούριες, κοινωνικές ή αμιγώς αθλητικές, βίντεο, φωτογραφίες, σκέψεις και πράγματα που ενδιαφέρουν εμάς και θέλουμε να πιστεύουμε ενδιαφέρουν και σας. Έστω λίγους κάθε φορά, δεν γίνεται να έχουμε όλοι τα ίδια γούστα.

Ευχαριστούμε για τα σχόλια (συνεχίστε να τα στέλνετε και εμείς θα προσπαθούμε να απαντούμε – πιστέψτε μας δεν είναι καθόλου εύκολο με το ρυθμό που φτάνουν κάποιες φορές), ευχαριστούμε για τις διορθώσεις αλλά και για το κράξιμο (απαραίτητη υπενθύμιση: ΔΕΝ είμαστε δημοσιογράφοι), περιμένουμε τις ιδέες και τις παρατηρήσεις σας και ευχόμαστε να είμαστε όλοι γεροί και στα 10, να το γιορτάσουμε ξανά, έχοντας απολαύσει λίγο πριν ένα χορταστικό Μουντιάλ (μακάρι).

Σας αφήνουμε με κάποια από τα πιο δημοφιλή κείμενα του 9ου χρόνου, καθώς και μερικές επιλογές των συντακτών, εννιά άρθρα στο σύνολο για να γεμίσετε το σ/κ σας:

1. Βουλγαρία ’93-’94: Ωδή στην πιο καλτ ομάδα όλων των εποχών του Jürgen Spock
Στόιτσκοφ, Μπαλάκοφ, Ιβανόφ, Κονσταντίνοφ, Λέτσκοφ, Μιχαΐλοφ, δεν περιγράφω άλλο.

2. Ο άνθρωπος που δεν νοιάστηκε για τίποτα του gargaduaaas
Η ιστορία του ‘σκληρού’ Ρόμπιν Φράιντεϊ, που «τους μισούσε όλους»

3. «Είτε η μπάλα, είτε το πόδι. Ποτέ και τα δυο» του duendes
Η γεμάτη καλτ ιστορίες καριέρα του Ουρουγουανού Πάολο Μοντέρο

4. Η μέρα που η Σίτι έπαιξε με δύο τερματοφύλακες του Elaith
«Τελευταία λεπτά του τελευταίου αγώνα της χρονιάς. Η Σίτι χρειάζεται γκολ για να βγει Ευρώπη…»

5. Ένας Σπουδαίος Υπηρέτης του Αθλήματος του Ramón Llul
Η πικρή αλλά διδακτική ιστορία του άγνωστου Ραούλ Σάντσεθ

6. Οι πραγματικοί σου φίλοι του gargaduaaas
Η πιο ωραία σκηνή από το ντοκιμαντέρ του Μαραντόνα και κάποιες σκέψεις για τη φιλία

7. Η Μαφία και το ποδόσφαιρο του Elaith
Τρεις ιστορίες παικτών που για διαφορετικούς λόγους έμπλεξαν με την ιταλική μαφία

8. Όταν ο Μπομπ Μάρλεϊ κι οι Γουέιλερς έπαιξαν φιλικό με την πρωταθλήτρια Γαλλίας του Jürgen Spock
Ο Mπόμπ Μάρλει δεν αγαπούσε πολύ μόνο τη μουσική αλλά και το ποδόσφαιρο

9. Η ομορφιά του να επιλέγεις το δύσκολο δρόμο του duendes
Το δύσκολο δίλημμα των οπαδών της Αούστρια που έχασαν την ομάδα τους από τη Red Bull

Little Boy Blue

  [Καθόλου σχόλια]

22 Αυγούστου 2007. Στην Αγγλία ο κόσμος περιμένει τον αγώνα με τη Γερμανία στο Γουέμπλεϊ. Μπορεί να είναι ένα φιλικό, αλλά τα όνειρα του μέσου Άγγλου ποδοσφαιρόφιλου για κατακτήσεις Μουντιάλ χτίζονται από κάτι τέτοια ματς. Άλλωστε «φιλικά» με τους Γερμανούς δεν υπάρχουν και τα παιχνίδια αυτά γράφουν ιστορία. Κάπου στο Κρόξτεθ του Λίβερπουλ, ο μικρός Ρις παίζει μπάλα στην αυλή του σπιτιού του. Εκεί που ο χώρος έχει μετατραπεί σε μίνι γηπεδάκι ποδοσφαίρου και εννιά ποδοσφαιρικές μπάλες του πιτσιρικά φιγουράρουν. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκάσει και η όγδοη και θα μείνεις έτσι χωρίς να μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο.

Ο 11χρονος Ρις σκέφτεται το ματς του απογεύματος, καθώς κλωτσάει την μπάλα. Αν και δεν παίζει κανένας παίκτης της αγαπημένης του Έβερτον, γίνεται αυτός ο σκόρερ του αγώνα στο μυαλό του, το όνειρό του να φορέσει τα μπλε και τη φανέλα με τα τρία λιοντάρια όταν μεγαλώσει. Από το Κρόξτεθ άλλωστε ξεκίνησε και ένας άλλος μπλε, ο Γουέιν Ρούνεϊ. Η μπάλα σταματάει γιατί ήρθε η ώρα για περισσότερη μπάλα. Πρέπει να πάει για προπόνηση στην ομάδα του. Πηγαίνει στο δωμάτιό του για να ετοιμαστεί. Εκεί που ο τοίχος είναι γεμάτος αφίσες της Έβερτον, εκεί που το κρεβάτι έχει σεντόνι της Έβερτον, εκεί που τα κασκόλ και οι φανέλες πιάνουν όλους τους τοίχους του μικρού κατόχου διαρκείας. Φοράει τα ποδοσφαιρικά του και η μητέρα του τον πηγαίνει για προπόνηση.

Μερικές ώρες αργότερα ο Φράνκι Λάμπαρντ βάζει ένα υπέροχο γκολ και ανοίγει το σκορ για την Αγγλία φιλώντας σαν Βασίλης Τσιάρτας τη βέρα του. Η συνέχεια δεν είναι καλή. Η Γερμανία με ένα σχετικά φτωχό ρόστερ γυρίζει το ματς μέχρι το ημίχρονο με τα γκολ των Κουράνι και Πάντερ. Το ματς λήγει με 1-2. Ο Ρις όμως δεν το βλέπει, ούτε η οικογένειά του. Λίγες ώρες αφότου ο Ρις έφυγε, το κουδούνι στο σπίτι της οικογένειας χτύπησε. Η μητέρα του μαθαίνει το σοκαριστικό νέο. Ο Ρις πυροβολήθηκε. Οι προσπάθειες των γιατρών δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο μικρός έχασε τη ζωή του.

Οι δράστες είναι πιτσιρικάδες σε ποδήλατα, μέλη μιας συμμορίας, που άνοιξαν πυρ. Η αστυνομία ξεκινά τις έρευνες. Όσο εύκολο και να φαίνεται, τόσο δύσκολο είναι, σε μια κοινωνία τρομοκρατημένη από νεαρούς εγκληματίες, όπου το να μιλήσεις για ακόμα και ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα σημαίνει να γίνεις «ρουφιάνος» στα μάτια των ανθρώπων που βλέπεις κάθε μέρα στη γειτονιά και να ζεις μέσα στο φόβο. Ο τρόμος αυτός συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως φαίνεται και από φετινό άρθρο του Γκάρντιαν.

Η ιστορία του Ρις συνεχίζεται και συγκλονίζει μια πόλη. Δεν θα πούμε πολλές λεπτομέρειες παραπάνω για το τι έγινε για να μη χαλάσουμε τελείως και την αφορμή γι’ αυτό το κείμενο. Τη μίνι-σειρά τεσσάρων επεισοδίων του ITV με τίτλο Little Boy Blue, που περιγράφει τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Όπως όλες οι αγγλικές αυτού του είδους (ειδικά μία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα) δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά απλά να καταγράψει τα όσα έγιναν, την αγάπη για το ποδόσφαιρο (που ουσιαστικά στοίχισε και τη ζωή στον πιτσιρικά), το δράμα μιας οικογένειας και την κατάσταση στο Λίβερπουλ. Ένας από τους βασικούς ρόλους ανήκει στον Στίβεν Γκρέιαμ που αν δεν σας λέει κάτι το όνομά του, είναι ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Αλ Καπόνε στο εξαιρετικό Boardwalk Empire (και έπαιξε και στο This is England). Ο Γκρέιαμ είναι σκάουζερ.

25 Αυγούστου 2007. Περίπου 38.000 φίλοι της Έβερτον γεμίζουν το Γκούντισον Παρκ για τον αγώνα της 3ης αγωνιστικής απέναντι στην Μπλάκμπερν. Οι γονείς του Ρις και ο αδερφός του βρίσκονται εκεί, ντυμένοι στα αγαπημένα μπλε της οικογένειας. Για να δώσουν ένα μήνυμα και να κάνουν μια έκκληση στον κόσμο της πόλης να πάρει θέση, να βγει μπροστά και να βοηθήσει τις έρευνες. Αντί για ενός λεπτού σιγή, ο Ρις χειροκροτείται από όλο το γήπεδο. Ο μικρός δεν θα δει ποτέ το γκολ του ΜακΦάντεν να ισοφαρίζει αυτό του Ρόκε Σάντα Κρουζ.

Όταν το Άνφιλντ έπαιξε τον ύμνο της Έβερτον, ανατριχιαστικές στιγμές

28 Αυγούστου 2007. Η Λίβερπουλ αντιμετωπίζει την Τουλούζ για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Το Άνφιλντ είναι γεμάτο κόκκινες φανέλες. Σχεδόν δηλαδή, γιατί υπάρχουν και τρεις μπλε. Μετά το Γκούντισον, ήρθε η ώρα του άλλου μισού της πόλης να αποχαιρετίσει τον Ρις. Οι γονείς του μικρού και ο αδερφός του πατάνε το χορτάρι του Άνφιλντ, οι αντίπαλοι χειροκροτούν και το… ανήκουστο γίνεται. Από τα μεγάφωνα του Άνφιλντ παίζεται το θέμα του Z Cars, ένα κομμάτι συνδεδεμένο με την Έβερτον, που με τα χρόνια έχει γίνει το δικό της You’ll never walk alone και συνοδεύει τους παίκτες στην είσοδο στο γήπεδο. Ο κόσμος συγκινημένος αποχαιρετά ένα παιδί της πόλης.

6 Σεπτεμβρίου 2007. Το σώμα του άτυχου Ρις παύει να χρειάζεται από την αστυνομία για την έρευνα, η οικογένειά του μπορεί να τον κηδεύσει. 2.500 άνθρωποι βρίσκονται έξω από τον καθεδρικό. Ντυμένοι στα μπλε με φανέλες της Έβερτον, αλλά και στα κόκκινα με φανέλες της Λίβερπουλ. Μέσα στην εκκλησία περίπου 1.000 άτομα. Το φέρετρο στα χρώματα της Έβερτον, με το σήμα της Έβερτον, διένυσε μια μεγάλη απόσταση για να φτάσει. Έκανε μόνο μία στάση. Έξω από το Γκούντισον Παρκ. Ο πατέρας κι ο αδερφός του με φανέλες της ομάδας και οι δυο θείοι του, ο ένας με κασκόλ της Λίβερπουλ το κρατούν. Παίκτες και παράγοντες των δύο συλλόγων παρόντες. Ο τότε αμυντικός των μπλε Άλαν Σταμπς διάβασε ένα κείμενο. Ο Ρις πηγαίνει στην τελευταία του κατοικία, οι έρευνες συνεχίζονται, η συνέχεια επί της οθόνης αν αποφασίσετε να δείτε τη σειρά ή στο Ίντερνετ με μια αναζήτηση.

Δέκα χρόνια μετά η μνήμη του Ρις παραμένει έντονη. Η Έβερτον δεν τον ξέχασε και τίμησε ξανά την μνήμη του πριν λίγο καιρό. Ο κόσμος συμμετείχε στα γυρίσματα της σειράς, παίζοντας… τον εαυτό στη σκηνή του Γκούντισον Παρκ. Ο μικρός δεν κατάφερε να γίνει ποδοσφαιριστής της Έβερτον, δεν κατάφερε να ζήσει τη ζωή που θα ήθελε, θα ήταν σήμερα σχεδόν 22. Ένωσε μια πόλη που ξέρει στα δύσκολα να γίνεται ένα ανεξάρτητα από τα χρώματα, έφερε τον κόσμο κοντά, αλλά δυστυχώς η εγκληματικότητα και τα προβλήματα στο Λίβερπουλ συνεχίζουν να υπάρχουν, μαζί τους κι η πιθανότητα να υπάρξουν νέοι Ρις στο μέλλον.

Το ταξίδι του Θαλή

  [Καθόλου σχόλια]

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η τρέλα ενός οπαδού για την ομάδα του; Ποιες θυσίες και ποια ταλαιπωρία μπορεί να υπομείνει; Και κυρίως, με τι αντίκρυσμα; Την προπερασμένη Κυριακή είχαμε τα προημιτελικά της Δ’ εθνικής της Βραζιλίας. Ένα πρωτάθλημα που ξεκινάει με 68 ομάδες που παίζουν σε… 17 ομίλους χωρισμένους με γεωγραφικά κριτήρια με τις 32 να προκρίνονται. Από εκεί και πέρα το σύστημα είναι σαν κυπέλλου, με διπλά ματς. Κάπως έτσι έφτασε στους «8» η Εσπόρτε Κλουμπ Σάο Ζοσέ από το Πόρτο Αλέγκρε και αντιμετώπισε την Ατλέτικο Ακρεάνο.

Στο πρώτο ματς στο Πόρτο Αλέγκρε η Σάο Ζοσέ μπροστά σε περίπου 300 οπαδούς της (εκ των οποίων μόλις 122 είχαν πληρώσει εισιτήριο) έχασε με 0-1 μετά από ένα κόρνερ των φιλοξενούμενων. Ανάμεσα σε αυτούς τους οπαδούς βρισκόταν και ο Θαλής Ένγκελ (τουλάχιστον έτσι το προφέρω εγώ γιατί έχει πλάκα να είναι μισό ελληνικό και μισό τραγούδι των Rammstein). Με το 0-1 η πρόκριση για τα ημιτελικά της Δ’ εθνικής ήταν μάλλον χαμένη υπόθεση. Μιλάμε για μια ομάδα με λίγους νοματαίους για οπαδούς που έχει ως μεγαλύτερη επιτυχία δύο πρωταθλήματα Β’ εθνικής του τοπικού Καμπεονάτο Γκαούτσο, το τελευταίο πριν 30κατι χρόνια. Με λίγα λόγια, καμία ελπίδα για κάτι καλό. Κι όμως, ο Θαλής αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να χάσει την εκτός έδρας ρεβάνς για την πρόκριση στα ημιτελικά.

-Μάνα πάω στο ματς
-Εφόδια για τέσσερις μέρες να πάρεις

Πριν πείτε «σιγά ρε μεγάλε, είχα πάει κι εγώ με την ομάδα μου από το χωριό σε εκτός έδρας», ας κάνουμε λίγη Γεωγραφία. Το Πόρτο Αλέγκρε βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, σχετικά κοντά στην Ουρουγουάη. Η έδρα της Ατλέτικο Ακρεάνο είναι στο Ρίο Μπράνκο της επαρχίας Άκρε, στα βορειοδυτικά της χώρας, κοντά στο… τριεθνές με Περού και Βολιβία. Μιλάμε για μια απόσταση 4.000 χιλιομέτρων με το αυτοκίνητο ή πτήση περίπου 6,5 ωρών με το αεροπλάνο. Ο Θαλής φυσικά δεν έχει αυτοκίνητο, ούτε χρήματα για μια τόσο μεγάλη πτήση. Έτσι, αφού παρακολούθησε το πρώτο ματς, μπήκε την Τετάρτη στο βραζιλιάνικο ΚΤΕΛ από το Πόρτο Αλέγκρε μέχρι τη Φλοριανόπολις της Σάντα Καταρίνα [μικρή σημείωση, ο Θαλής δεν ζει στο Πόρτο Αλέγκρε, είχε ήδη κάνει περίπου 500 χιλιόμετρα για το πρώτο ματς]. Πήγε στο σπίτι του, έφτιαξε τα πράγματά του και έφυγε για τον σταθμό. Μόνο που όταν έφτασε είδε ότι το λεωφορείο ήταν γεμάτο και δεν υπήρχαν εισιτήρια.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Ρίο Μπράνκο

Οι περισσότεροι στη θέση του θα τα παρατούσαμε κάπου εκεί. Όχι όμως ο 22χρονος ήρωας της ιστορίας μας. Μην έχοντας πολλές επιλογές αναγκάστηκε να πάρει άλλο λεωφορείο για να αλλάξει μετά διαδρομή σε άλλη πόλη. Φυσικά αυτή η 2η επιλογή ήταν με περισσότερα χιλιόμετρα, δεκάδες στάσεις σε κάθε χωριό της βραζιλιάνικης υπαίθρου και είχε και μια βλάβη του λεωφορείου, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να περιμένουν ώρες για να έρθει καινούριο. Ο Θαλής έκανε μπάνιο σε κάποιες στάσεις, έτρωγε ελαφριά σνακ από τις προμήθειές του και έκανε υπομονή. Παρά την ταλαιπωρία, έφτασε στον προορισμό του το πρωί της Κυριακής μετά από 4 ημέρες συνολικά στο δρόμο και πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο της αγαπημένης του ομάδας. Εκεί βρήκε άλλον έναν συνοπαδό του (που είχε την οικονομική άνεση να πάρει αεροπλάνο) και τους περιποιήθηκαν οι οπαδοί της τοπικής Ρίο Μπράνκο (μεγάλης αντιπάλου της Ατλέτικο που φυσικά στήριζαν τους φιλοξενούμενους) με ένα μπάρμπεκιου με τις ευχές να προκριθεί η Σάο Ζοσέ.

Δυστυχώς για τον Θαλή το ματς δεν είχε καλό αποτέλεσμα. Η Σάο Ζοσέ έφαγε γκολ μόλις στο 6′, ισοφάρισε αργότερα, αλλά με το τελικό 1-1 αποκλείστηκε. Ο Θαλής ετοιμάστηκε να πάρει τον πικρό δρόμο της επιστροφής, κάτι που όλοι όσοι έχουμε ταξιδέψει μετά από ήττα σε εκτός έδρας ματς γνωρίζουμε ότι είναι από τα πιο ζόρικα πράγματα στον κόσμο. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το επόμενο λεωφορείο έφευγε τη Δευτέρα. Ο φίλος μας, χωρίς λεφτά και με μια βαλίτσα, έπρεπε να μείνει στο δρόμο. Ευτυχώς όμως γι’ αυτόν, κάποιοι ποδοσφαιριστές της ομάδας συγκινήθηκαν από την περιπέτεια και κυρίως την αγάπη του οπαδού για τον μικρό σύλλογο, μάζεψαν χρήματα και του τα έδωσαν μαζί με κάποια τρόφιμα.

Ο Θαλής όχι μόνο κατάφερε να βρει ξενοδοχείο να μείνει την Κυριακή το βράδυ, αλλά χάρη στους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας (μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για παίκτες Δ’ εθνικής Βραζιλίας και για χρήματα από το υστέρημά τους, μια τεράστια κίνηση για φτωχούς ανθρώπους) πήρε μόλις ένα λεωφορείο και στη συνέχεια κατάφερε να βρει αεροπορικό εισιτήριο από το Πόρτο Βέγιο μέχρι την πατρίδα του μειώνοντας κατά πολύ την ταλαιπωρία. Ο Θαλής θα μπορούσε να υποστηρίζει μια από τις δυο τεράστιες ομάδες του Πόρτο Αλέγκρε, ομάδες που σηκώνουν πρωταθλήματα, Λιμπερταδόρες, παίζουν καλή μπάλα, έχουν τεράστιες ποδοσφαιριστές, διάλεξε όμως μια μικρή ομάδα. «Ο πατέρας μου είναι Γκρέμιο, η μητέρα μου είναι Ιντερνασιονάλ και δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί υποστηρίζω μια ομάδα Δ’ εθνικής.» Όσο δε για την απορία αν θα το ξαναέκανε, ο Θαλής είναι κάθετος. «Όπου κι αν παίζει η ομάδα, ακόμα κι αν πρέπει να πάω με λεωφορείο, θέλω να είμαι εκεί. Πλέον είμαι ακόμα πιο σίγουρος για την επιλογή μου, διάλεξα τη σωστή ομάδα να υποστηρίζω. Οι ποδοσφαιριστές μού έδωσαν ότι μπορούσαν. Χάρη σε αυτούς βρήκα δωμάτιο και εισιτήριο, συγκινήθηκα από την κίνησή τους και παραλίγο να βάλω τα κλάματα όταν μου το είπαν.»

Ήρωες που δεν ξέρουμε: Κρίστιαν «Γκομίτο» Γκόμες

  [4 Σχόλια]

Υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιριστές που αγαπήθηκαν σε μικρές ομάδες, που απόλαυσαν το χειροκρότημα του κόσμου. Υπάρχουν αρκετοί που κατάφεραν με τις εμφανίσεις τους να παίξουν και σε μεγαλύτερες, πιο ιστορικές ομάδες. Υπάρχουν κάποιοι που κατάφεραν να βγάλουν χρήματα παίζοντας σε άλλες χώρες και χιλιάδες που κέρδισαν τίτλους. Φυσικά υπάρχουν και ορισμένοι που γύρισαν στα ποδοσφαιρικά γεράματα στην αγαπημένη τους ομάδα για να κλείσουν την καριέρα τους. Υπάρχουν όλοι αυτοί, υπάρχει και ο Κρίστιαν Γκόμες.

Ο Γκομίτο ξεκίνησε από πολύ μικρός στις ακαδημίες της Νουέβα Σικάγο, μόλις στα 6 του. Είχε ταλέντο, δούλεψε και έγινε ένα χαφ με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση. Εντοπίστηκε από τον προπονητή του και στα 18 του ήταν έτοιμος για το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα. Ο κόουτς τον φώναξε, του είπε να είναι έτοιμος για το παιχνίδι της επόμενης ημέρας, αλλά η μοίρα του επιφύλαξε μια έκπληξη. Η Σικάγο έμεινε με 10, ο προπονητής αναγκάστηκε να περάσει αμυντικό και να αλλάξει τα πλάνα του κι ο Γκομίτο δεν έπαιξε. Λίγες μέρες μετά τραυματίστηκε και το ντεμπούτο του καθυστέρησε μερικούς μήνες, αλλά όταν ξεκίνησε δεν σταμάτησε. Ο Γκόμες έπαιξε 155 παιχνίδια και σκόραρε 47 φορές, ένας από τους βασικούς λόγους που η Σικάγο ανέβηκε το 2011 μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια στην Α’ εθνική. Ο Σέζαρ Λουίς Μενότι τον είδε και τον πήρε στην Ιντεπεντιέντε. Εκεί ο Γκόμες κέρδισε ένα πρωτάθλημα, αλλά χωρίς να είναι ηγέτης ή τόσο σημαντικός, παίζοντας και σε άλλη θέση.

Αξέχαστο φινάλε στα μπαράζ του 2012

Στη συνέχεια Αρχεντίνος Τζούνιορς, ξανά Νουέβα Σικάγο (για να τη βοηθήσει να σώσει την κατηγορία), ξανά Ιντεπεντιέντε, Άρσεναλ Σαραντί και μετά η μετανάστευση στις ΗΠΑ. Έπαιξε έξι χρόνια εκεί, βγάζοντας τα προς το ζην και κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και πλέον στα 37 του γύρισε στην αγαπημένη του ομάδα που βρισκόταν στην Γ’ εθνική. Ήθελε να την ανεβάσει και να κρεμάσει τα παπούτσια του εκεί. Η Σικάγο κέρδισε την είσοδό της στα μπαράζ όπου θα έπρεπε να παίξει με μια ομάδα Β’ εθνικής για ένα εισιτήριο. Η μοίρα το έφερε και αντίπαλος ήταν η «εχθρός» της Σικάγο, Τσακαρίτα. Στο πρώτο ματς η Σικάγο κέρδισε με 1-0 με ασίστ φυσικά του Γκομίτο. Στην εκτός έδρας ρεβάνς η Σικάγο κέρδιζε με 0-1, ισοφαρίστηκε και ενώ όλα έδειχναν ότι θα κέρδιζε την άνοδο, ένα χέρι στην περιοχή της έδωσε πέναλτι στο 93′ στους αντιπάλους. Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε σε ματς στην Αργεντινή των τελευταίων ετών, οι οπαδοί της Τσακαρίτα πανηγύριζαν για την παραμονή, ο προπονητής ευχαριστούσε το Θεό. Μέχρι που ο τερματοφύλακας Μονγιόρ έκανε μια καταπληκτική απόκρουση, ο προπονητής της Τσακαρίτα που είχε φύγει ήδη να πανηγυρίσει κατάλαβε τι έγινε και ο Γκομίτο με την παρέα του πανηγύρισαν μια απίστευτη άνοδο.

Ο Γκομίτο πείστηκε και τελικά συνέχισε, αλλά η Νουέβα Σικάγο τερμάτισε τελευταία στη Β’ εθνική και έπεσε ξανά. Στα 39 του αποφάσισε να συνεχίσει και ανέβασε και πάλι την ομάδα στη Β’ εθνική, αυτή τη φορά χωρίς άγχος, βγαίνοντας πρώτη, με τον Γκόμες να σκοράρει συνολικά 10 φορές. Ο προπονητής του Πάμπλο Γκουέδε είχε δηλώσει τότε: «Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει. Είναι τέρας. Κάποιος μπορεί να έχει αμφιβολίες όταν έρθει, αλλά από τη δεύτερη προπόνηση αυτές χάνονται. Δουλεύει στο ίδιο και καλύτερο επίπεδο από 18αρηδες συμπαίκτες του».

Στα 41 του, μετά από επτά μήνες απραξίας επιστρέφει από χιαστούς

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν έρθει. Το 2014 σε ηλικία 40 ετών αγωνίζεται 20 φορές και οδηγεί τη Νουέβα Σικάγο σε μια ακόμα άνοδο αυτή τη φορά στην Α’ εθνική (το είχε ξανακάνει το 2001) και είναι έτοιμος να ζήσει το όνειρο, να γίνει ένας από τους γηραιότερους παίκτες στην 1η κατηγορία της χώρας. Μια βδομάδα μόλις πριν την έναρξη του πρωταθλήματος γίνεται το κακό. Στο τελευταίο φιλικό παθαίνει ρήξη χιαστών στο δεξί του πόδι και μπαίνει στο χειρουργείο. Οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν. Ο Γκομίτο δουλεύει δυο φορές πιο σκληρά, θέλει να προλάβει να επιστρέψει έστω και για λίγο, να πατήσει χορτάρι Α’ εθνικής. Τα καταφέρνει 5 αγωνιστικές πριν το τέλος, στη νίκη επί της Αλντοσίβι. Μπαίνει αλλαγή εν μέσω αποθέωσης, επτά μήνες μετά τον τραυματισμό του. Θέλεις η αύρα του; Θέλεις το ταλέντο του; Η «Τορίτο» κάνει μαγικό φινάλε με πέντε σερί νίκες και χάνει την παραμονή για μόλις έναν βαθμό. Όλοι σκέφτονται τι θα είχε γίνει αν ο Γκομίτο επέστρεφε λίγο πιο νωρίς.

Τον Απρίλιο η Νουέβα Σικάγο έχανε 2-0 και έπαιζε με 10. Ο Γκομίτο σκόραρε δυο πανέμορφα γκολ και έδωσε μια ασίστ για το 2-3.

Ο Γκομίτο δεν έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο. Έπαιξε ακόμα δύο σεζόν στη Β’ εθνική, ετοιμάζεται να παίξει ακόμα μία, οδεύοντας προς τα 43 του, και συνεχίζει να προσφέρει αυτά που μπορεί. Στο τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν, σε αυτό που είδαμε το το ζευγάρι των δύο τυφλών παιδιών Μαρτίν και Σίντια, έβγαλε μια ασίστ πάρε-βάλε για το γκολ (στο παρακάτω βίντεο). Έχει σπάσει πλέον όλα τα ρεκόρ συμμετοχών του συλλόγου και οι οπαδοί μαζεύουν χρήματα για να του φτιάξουν ένα άγαλμα στο γήπεδο. Ο στόχος είναι να είναι έτοιμο στα 43α του γενέθλια το Νοέμβριο. Μπορεί να μην έκανε την καριέρα ή να μην είχε το όνομα του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, αλλά είναι κι αυτός ένας άνθρωπος που αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στο αγαπημένο του άθλημα (σκεφτείτε ότι παίζει από τα έξι του χρόνια) και ένα μεγάλο μέρος αυτής στην αγαπημένη του ομάδα.

Συνεχίζω να παίζω ποδόσφαιρο γιατί το αγαπώ. Την ημέρα που θα σταματήσω να έχω αγωνία για ένα ματς το προηγούμενο βράδυ ή που δεν θα είναι ιδρωμένα τα χέρια μου πριν βγω στο γήπεδο, θα σταματήσω.
– Κρίστιαν «Γκομίτο» Γκόμες

Ο αγώνας των 5 λεπτών (σε 2 ημίχρονα)

  [1 Σχόλιο]

Σας φαίνεται το ποδόσφαιρο λίγο βαρετό; Πιστεύετε ότι κρατάει πολλή ώρα; Μην στενοχωριέστε. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αργεντινής είναι εδώ για να δώσει λύση. Όπως το έκανε στο μπαράζ ανόδου της Γ’ εθνικής. Εκεί που στον τελικό βρέθηκαν η Ντεπορτίβο Ριέστρα και οι Κομουνικασιόνες (που όπως σωστά μαντεύετε σημαίνει «Επικοινωνίες» και ήταν το όνομα που βρήκαν οι υπάλληλοι των αργεντίνικων ΕΛΤΑ που την ίδρυσαν). Η Ριέστρα είναι μια από τις αγαπημένες ομάδες του Μαραντόνα, καθώς το 2013 ανέλαβε ως «πνευματικός προπονητής» της, κάτι που ακούγεται πολύ ως μέντιουμ, αλλά στην ουσία σήμαινε ο Ντιέγκο να πηγαίνει να βλέπει τα ματς και να βγάζει κανέναν πύρινο λόγο στα αποδυτήρια.

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας. Οι Κομουνικασιόνες κέρδισαν το πρώτο ματς με 1-0 και στις 3 Αυγούστου πήγαν για τη ρεβάνς. Η ομάδα του Ντιέγκο (εμπνευσμένη από τις ευχές που έστειλε από τα Εμιράτα λίγο πριν παρακολουθήσει από την τηλεόραση το ματς) κατάφερε μέχρι το 33′ να έχει κάνει το 2-0 και να κρατάει την άνοδο στα χέρια της. Φτάνοντας στο 89ο λεπτό ο βοηθός έδειξε πέντε λεπτά καθυστερήσεις, πέντε λεπτά για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Με το παιχνίδι να παίζεται ακόμα όμως, κάποιοι οπαδοί της Ριέστρα μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν κι ένας από αυτούς που ήταν πολύ πιο θαρραλέος, μπήκε για τα καλά στο χορτάρι και συμμετείχε κανονικά στο παιχνίδι, μαρκάροντας κιόλας παίκτες των φιλοξενούμενων. Ορισμένοι από αυτούς του επιτέθηκαν και εκεί τα πράγματα ξέφυγαν, αφού μπήκαν μέσα κι άλλοι οπαδοί και έπεσαν μερικές ψιλές.

Προσέχουμε τον κουκουλοφόρο που μαρκάρει

Ο διαιτητής μην έχοντας άλλη λύση διέκοψε το παιχνίδι, την ίδια στιγμή που οι γηπεδούχοι (αλλά κι ο Ντιέγκο που έστειλε και ανάλογο βίντεο) πανηγύριζαν για την άνοδο (!!). Το κορυφαίο ήταν πως ο… πρωτομάστορας των επεισοδίων αποκαλύφθηκε τελικά ότι δεν ήταν κάποιος γνωστός άγνωστος. Ήταν γνωστότατος με όνομα Λεάντρο Φρέιρα και μάλιστα ποδοσφαιριστής της Ριέστρα που ήταν εκτός αποστολής. Πριν παραλάβει το Όσκαρ Εξυπνάδας βγήκε στα ΜΜΕ και είπε ότι από την πολλή χαρά του μπήκε να πανηγυρίσει, αλλά δυστυχώς δεν εξήγησε γιατί μετέτρεψε το σύστημα της ομάδας του σε 5-4-2 με την παρουσία του.

Η Ομοσπονδία έτσι πήρε στα χέρια της την κατάσταση και αυτό συνήθως στην Αργεντινή δεν είναι καλό. Παρά το χαμό και το ντου αποφάσισε το ματς να συνεχιστεί κανονικά από εκεί που είχε διακοπεί, να γίνουν δηλαδή τα πέντε λεπτά των καθυστερήσεων που απέμεναν. Το ακόμα πιο ωραίο ήταν πως αποφασίστηκε αυτά να γίνουν σε δύο ημίχρονα. Το 1ο με τρία λεπτά και το 2ο με δύο λεπτά. Σπάζοντας φυσικά το ματς έτσι, ήταν ακόμα πιο άδικο για τους Κομουνικασιόνες που ήθελαν ένα γκολ για να πάει το ματς στα πέναλτι. Η απόφαση όμως δεν τελείωσε εκεί. Εκεί τελείωσαν μόνο τα ευχάριστα για την Ντεπορτίβο Ριέστρα. Η ομάδα τιμωρήθηκε με 10 αγωνιστικές, πρόστιμο 600 χιλιάδες πέσος (που λογικά είναι βαρύ για μια μικρή ομάδα) και -20 βαθμούς σε οποιαδήποτε κατηγορία και αν παίζει του χρόνου.

Η κωμική αυτή απόφαση έφερε αντιδράσεις. Ουσιαστικά τιμωρούσε πολύ βαριά μια ομάδα ως υπεύθυνη για τα επεισόδια, αλλά της έδινε τεράστιες πιθανότητες ανόδου στη Β’ εθνική και ταυτόχρονα νέας πτώσης (μιλάμε για -20 βαθμούς σε μια κατηγορία που υποβιβάζονται έξι ομάδες). Οι φιλοξενούμενοι αν και αρχικά έλεγαν ότι δεν θα κατέβουν να παίξουν, το έκαναν. Μπήκαν στα αποδυτήρια τραγουδώντας το «Δώσε μου πέντε λεπτά και τίποτα άλλο» του Ουρουγουανού Λούκας Σάγο, ενώ εμφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας ένα πανό που έγραφε μια φράση του Μαρσέλο Μπιέλσα: «Το ποδόσφαιρο φτιάχτηκε για να επικρατείς επί του αντιπάλου με την αξία σου».

Οι καλύτερες φάσεις του αγώνα των πέντε λεπτών

Μπιέλσα αυτοί; Μαραντόνα εμείς. Ο Ντιεγκίτο από τη Σ. Αραβία πήρε τηλέφωνο τον κόουτς που ετοιμαζόταν να κατέβει με 6-3-1 για το πεντάλεπτο και του «έδωσε χαρτάκι» με το 4-3-3 της επιτυχίας. Ο κόουτς δεν αρνήθηκε, η Ριέστρα κατέβηκε έτσι και άντεξε και στα 3 λεπτά του 1ου ημιχρόνου, αλλά και στα 2 του 2ου. Το πιο αξιοσημείωτο ήταν ένα κόρνερ και τίποτα παραπάνω. Έτσι, η Ντεπορτίβο Ριέστρα θα πραγματοποιήσει το όνειρό της, να παίξει για πρώτη φορά στη Β’ εθνική, αλλά θα το κάνει με λιγότερα χρήματα, λιγότερους βαθμούς και χωρίς οπαδούς. Και μια ακόμα ιστορία γραφικότητας έλαβε τέλος στη Λ. Αμερική.

Ακούω την αγάπη

  [4 Σχόλια]

Την προπερασμένη Κυριακή ο Μαρτίν ξύπνησε γεμάτος προσμονή. Ήταν βλέπεις το τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν. Ο Μαρτίν δεν χάνει παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας. Όταν η ώρα έφτασε, έβαλε τη φανέλα της ομάδας. Δε νοείται να πηγαίνεις στο γήπεδο χωρίς αυτή. Μια που αυτή τη περίοδο έχει και κρύο, έβαλε από πάνω και μια ζακέτα. Κι αυτή φυσικά με τα χρώματα της ομάδας του. Τα πράσινα μαύρα της Νουέβα Σικάγο, ενός συλλόγου με 106 χρόνια ιστορία εκεί στα δυτικά του Μπουένος Άιρες. Τι κι αν το παιχνίδι ήταν αδιάφορο για την ομάδα του που ήταν μακριά από τις θέσεις της ανόδου. Τι κι αν η ομάδα έχει περάσει μόλις 7 σεζόν στην Α’ εθνική στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και συνολικά 18 από την πρώτη φορά που τα κατάφερε το 1919. Ο Μαρτίν δεν θα το έχανε. Ειδικά από τη στιγμή που θα ήταν απέναντι σε μία από τις ομάδες που θεωρούνται κλασικοί αντίπαλοι, όπως η Τσακαρίτα.

Αυτή τη φορά μαζί του και η κοπέλα του η Σίντια. Η Σίντια δεν γκρινιάζει που θα χάσουν την Κυριακή τους. Ο Μαρτίν παρακολουθεί φανατικά την ομάδα, ήταν εκεί στις δυο τελευταίες ανόδους το 2012 και το 2014, η Σίντια είναι πιο καινούρια, άρχισε να τον συνοδεύει τη φετινή σεζόν. Ο Μαρτίν παίρνει μαζί και το ραδιοφωνάκι του, βάζει τα ακουστικά και ακούει την περιγραφή του αγώνα. Τη χρειάζεται γιατί δεν βλέπει, είναι τυφλός. Το ίδιο κι η Σίντια. Αυτή όμως δεν ακούει την περιγραφή, αρκείται στο να βρίσκεται εκεί μαζί του. Χωρίς να βλέπει. Είναι κι αυτή τυφλή. Ο Μαρτίν της λέει τι γίνεται, αυτή χαμογελάει. Του μιλάει, αυτός απαντάει και το ματς αρχίζει. Αγαπούν μια ομάδα και αγαπούν ο ένας τον άλλον. Κι αυτό αρκεί πολλές φορές…

Ακούω τους ήλιους
και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου
ακούω τις λύπες σου
Τρύπες – Ακούω την αγάπη

Αλεξάντερ Τζούριτς: Ο αθλητής πρόσφυγας

  [3 Σχόλια]

Το Ντόμποϊ είναι μια πόλη που βρίσκεται στα βόρεια της Βοσνίας, αρκετά κοντά στα σύνορα με την Κροατία. Όταν όμως ο Αλεξάνταρ Τζούριτς μεγάλωνε εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η πόλη ήταν μέρος μια άλλης χώρας, της Γιουγκοσλαβίας που δεν υπάρχει πια. Ο Τζούριτς λάτρευε το ποδόσφαιρο και έπαιζε συνέχεια, πολλές φορές ξεχνώντας να πάει και στο σχολείο. Τα παιδιά ήταν όλα φτωχά, έπαιζαν στο δρόμο με πέτρες για δοκάρια, χωρισμένα σε δυο ομάδες (με μπλουζάκια και ημίγυμνα), πολύ συχνά ξυπόλητα για να μη φθείρουν τα μοναδικά παπούτσια που είχαν στην ιδιοκτησία τους. Αυτή ήταν η απλή ζωή του Άλεξ μέχρι που στα 15 του γνώρισε ένα άλλο άθλημα από τους γείτονές του. Το κανόε-καγιάκ τον συνεπήρε, ο Τζούριτς κολυμπούσε στο παγωμένο και πενταβρώμικο από το κοντινό εργοστάσιο ποτάμι που μύριζε πετρέλαιο, πολλές φορές δίπλα σε νεκρά ψάρια. Ο Τζούριτς ήταν ένας καταπληκτικός αθλητής, άρχισε προπονήσεις στο κανόε-καγιάκ, τα πήγε εξαιρετικά και στα 15 του ήταν πρωταθλητής νέων της Γιουγκοσλαβίας και ένας από τους πιο ταλαντούχους στον κόσμο, παίρνοντας την 8η θέση το 1987. Το όνειρό του ήταν να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, αλλά τα πράγματα όπως ξέρουμε δεν πήγαν καλά στη γειτονική χώρα.

Η Γιουγκοσλαβία ήταν υπό διάλυση. Το κλίμα είχε αλλάξει και αυτό ήταν εμφανές. Ακόμα πιο εμφανές για τον πιτσιρικά Τζούριτς που έκανε την υποχρεωτική θητεία του στον στρατό και καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο Τζούριτς ήταν Σέρβος στην καταγωγή, αλλά μεγαλωμένος στο Ντόμποϊ με μουσουλμανική πλειοψηφία και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο φανατισμός και το μίσος μεγάλωναν συνεχώς στη χώρα. Όταν έφτασε η ώρα να πάρει βαθμό, οι ανώτεροί του τον φώναξαν και του έκαναν ερωτήσεις για το αν του αρέσει ο Πρόεδρος, ποια η γνώμη του για τους Αμερικάνους, αν συμπαθεί την αστυνομία και άλλα τέτοια. Υπήρχε και το κακό προηγούμενο με τον πατέρα του που δεν ήταν υπέρ του κομμουνισμού και για κάποια αρνητικά του σχόλια για το καθεστώς είχε πάει στη φυλακή. Ο Άλεξ όμως ήταν εξαιρετικός αθλητής και φυσικά στρατιώτης και τελικά έγινε αξιωματικός. Δεν του άρεσε όμως ο πόλεμος και δεν μπορούσε να υπακούει τυφλά σε εντολές. Σε μια αποστολή μετέφερε πυρομαχικά στη Βοσνία (καθώς άρχιζαν οι προετοιμασίες για έναν εμφύλιο) και όταν του ζητήθηκε να το ξανακάνει, αρνήθηκε. Τον συνέλαβαν, τον αποκάλεσαν δειλό, τον έδειραν και τον πέταξαν σε ένα κελί.

Ο τοπικός σύλλογος καγιάκ στη Γιουγκοσλαβία (ο Άλεξ δεύτερος από αριστερά στην κάτω σειρά)

Ο κόσμος είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι η χώρα πήγαινε σε εμφύλιο. Ο πατέρας του Άλεξ, ένας απλός άνθρωπος με προβλήματα αλκοολισμού που πολλές φορές όταν έπινε γινόταν βίαιος, αποφάσισε ότι τουλάχιστον ένας από τους γιους του έπρεπε να φύγει, να γλιτώσει από τον επερχόμενο πόλεμο, να κρατήσει ζωντανή την οικογένεια. Επιλέχθηκε ο μικρότερος Άλεξ που ήταν και αθλητής και πιο… αντιδραστικό στοιχείο. Στα 21 του ο Άλεξ χαιρέτισε τους δικούς του, μπήκε σε ένα φορτηγό και πέρασε κρυφά με έναν ακόμα φίλο στην Ουγγαρία. Τόσο ο πατέρας του, όσο και ο αδερφός του πολέμησαν στον εμφύλιο. Ελάχιστες οικογένειες βγήκαν αλώβητες από τον πόλεμο. Το Ντόμποϊ έγινε γνωστό αργότερα για εγκλήματα πολέμου και την εκεί σφαγή, ένα από τα πολλά δράματα του πολέμου.

Ο Τζούριτς ήταν ένας πρόσφυγας σε μια ξένη χώρα, χωρίς χρήματα, ψάχνοντας να βρει ομάδα. Κατάφερε να φτάσει μέχρι και τη Σουηδία όπου προπονήθηκε στην ΑΪΚ αλλά τελικά επέστρεψε πίσω στην Ουγγαρία. Χωρίς χαρτιά πλέον μετά και την επίσημη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, δεν μπορούσε να πάει πουθενά. Για καλή του τύχη μια οικογένεια του έδωσε στέγη, ενώ βρήκε και θέση σε μια ομάδα Β’ εθνικής. «Δεν είχα καμία επαφή με τη χώρα μου. Δεν ήξερα τι είχαν γίνει οι δικοί μου. Πάλευα για ένα συμβόλαιο, πάλευα για τη ζωή μου. Δεν μπορούσα να δείξω τα συναισθήματά μου στους συμπαίκτες μου, έπρεπε να φανώ δυνατός. Πήγαινα κάθε μέρα στην προπόνηση, γύριζα στο σπίτι, έβλεπα τις ειδήσεις και έκλαιγα

Μέσα σε όλα αυτά ήρθε η πρόταση από την Ολυμπιακή Επιτροπή της Βοσνίας να εκπροσωπήσει τη χώρα στη Βαρκελώνη το καλοκαίρι του 1992 ως αθλητής του καγιάκ. Η ΔΟΕ πρότεινε να στείλει η Βοσνία δέκα αθλητές, για να δείξει ότι όλα τα έθνη πρέπει να συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Τζούριτς ήταν όμως Σέρβος και δεν ήξερε τι να κάνει. Πώς να εκπροσωπήσει μια χώρα με την οποία η Σερβία βρισκόταν σε πόλεμο; «Ήταν μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου. Καθόμουν μόνος στο δωμάτιό μου. Ήξερα ότι μπορούσα να αντιμετωπίσω τους φίλους μου. Δεν ήθελα όμως να απογοητεύσω τους γονείς μου και τον αδερφό μου

Η αποστολή της Βοσνίας το 1992 στη Βαρκελώνη

Τελικά πήρε την απόφαση με βάση όσα του είχαν μάθει οι γονείς του. «Όταν μεγάλωνα μου είπαν ότι πρέπει να σέβομαι όλους τους ανθρώπους, ακόμα και αυτούς που δεν μου φέρονται καλά. Όλοι οι φίλοι μου ήταν Βόσνιοι, ήμουν κι εγώ Βόσνιος.» Σε αυτό τον βοήθησαν και τα λόγια ενός φίλου του. «Είσαι Σέρβος, αλλά πρώτα είσαι Βόσνιος. Μπορείς να δείξεις ότι Βοσνία δεν σημαίνει απαραίτητα Μουσουλμάνος, ότι είναι μια χώρα με διαφορετικούς ανθρώπους. Έζησες όλη σου τη ζωή εκεί, την μισή κολυμπώντας στον ποταμό Μπόσνα. Αξίζεις να γίνεις Ολυμπιακός αθλητής αυτής της χώρας».

Ο Τζούριτς πήρε την απόφαση, αλλά αυτό ήταν ο μισός κόπος. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να φτάσει στη Σλοβενία για να βρει τους υπόλοιπους αθλητές. Με τον σάκο του, ένα κουπί που του είχαν κάνει δώρο και 20 δολάρια στην τσέπη ξεκίνησε. Πήρε ένα λεωφορείο, έκανε οτοστόπ σε ένα φορτηγό και σε άλλα δύο αυτοκίνητα μέχρι να καταφέρει να φτάσει στα σύνορα Αυστρίας-Ουγγαρίας. Ένας από τους οδηγούς ήταν Σέρβος και όταν έμαθε ότι ο Άλεξ θα αγωνιζόταν με τα χρώματα της Βοσνίας δεν ενθουσιάστηκε καθόλου. Στα σύνορα και χωρίς χαρτιά, οι Αυστριακοί δεν τον άφηναν να περάσει. Παραλίγο το όνειρο να σταματήσει εκεί, αλλά τελικά μετά από επικοινωνία με την αυστριακή Ολυμπιακή Επιτροπή πέρασε. Έφτασε στη Σλοβενία, ταξίδεψε με την αποστολή και αγωνίστηκε έστω και χωρίς καμία προπόνηση για σχεδόν δύο χρόνια. Ήταν μια από τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή του. Κατάφερε να φτάσει στην ημιτελική φάση, όπου όμως τερμάτισε 19ος και τελευταίος. Ο συνολικός χρόνος που αγωνίστηκε ήταν περίπου 4,5 λεπτά, αλλά η ταλαιπωρία άξιζε. Κανείς δεν ξέρει αν η ζωή του ήταν φυσιολογική και με προπονήσεις, τι επίδοση θα μπορούσε να είχε.

Επιστρέφοντας στην Ουγγαρία μπόρεσε να έχει επικοινωνία με τους γονείς του στο τηλέφωνο, να μάθει ότι ζούσαν, να μιλήσει μαζί τους. Έστω και έτσι τους ξαναβρήκε. Μέχρι που μια μέρα πριν τα γενέθλιά του το 1993 η μητέρα του έχασε τη ζωή της. Παρ’ ότι υπήρχε τυπικά εκεχειρία, στην πράξη οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν. Κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών από τους Μουσουλμάνους, ένα βλήμα έσκασε στο σπίτι της οικογένειας Τζούριτς. Η μητέρα του σκοτώθηκε στον κήπο και ο πατέρας του τραυματίστηκε. Ο Άλεξ δεν μπόρεσε να πάρει άδεια από την ουγγρική κυβέρνηση να ταξιδέψει στη Βοσνία για την κηδεία, δεν ξαναείδε την μητέρα του ποτέ μετά εκείνο το βράδυ που μπήκε στο φορτηγό για τα σύνορα. Για μήνες έκλαιγε καθημερινά και μόνη διέξοδος ήταν το ποδόσφαιρο. Παίζοντας μπάλα κατάφερνε να ξεχνιέται. Η καριέρα του τον ταξίδεψε σε διάφορα μέρη. Αυστραλία, Κίνα και ξανά Αυστραλία.

Ο Τζούριτς επιτελεί μεγάλο φιλανθρωπικό έργο, ενώ έχει υιοθετήσει και ένα παιδάκι από ίδρυμα

Παρ’ ότι πήρε την υπηκοότητα δεν κατάφερε να παίξει στην εθνική της Αυστραλίας όπως ήθελε. Πήγε τελικά στη Σιγκαπούρη, σε μια χώρα πολύ πίσω ποδοσφαιρικά, αλλά με καλές συνθήκες. Εκεί, εξαιτίας της κορμοστασιάς του, ο προπονητής τον μετέτρεψε στα 29 του σε επιθετικό, ενώ αγωνιζόταν πάντα ως χαφ ή αριστερό μπακ. Στη Σιγκαπούρη λατρεύτηκε, έγινε από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Κατέκτησε οχτώ πρωταθλήματα και τρία κύπελλα με διάφορες ομάδες, όπως και τίτλους πολυτιμότερου παίκτη. Το 2000 επέστρεψε για πρώτη φορά στην πατρίδα του. Ο πατέρας του είχε καρκίνο και ήταν ετοιμοθάνατος. Ο Άλεξ γύρισε στο σπίτι του και αυτή τη φορά πρόλαβε να μιλήσει μαζί του λίγο πριν πεθάνει. Να λύσουν διαφορές, να συμφιλιωθούν για τα παιδικά χρόνια, να θυμηθούν την μητέρα του.

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Τζούριτς από το FourFourTwo

Παρά την προχωρημένη αθλητικά ηλικία του, ο Τζούριτς συνέχισε να παίζει μπάλα σε υψηλό (για τα δεδομένα της Σιγκαπούρης) επίπεδο. Την στιγμή που οι ντόπιοι έβγαιναν έξω και ξενυχτούσαν, αυτός σηκωνόταν στις έξι το πρωί και έκανε μόνος του προπόνηση τρέχοντας και κάνοντας ασκήσεις. Πήγαινε τα παιδιά του με το ποδήλατο στο σχολείο και το απόγευμα ξανά ατομική προπόνηση. Κοιμόταν από τις 10 το βράδυ, πρόσεχε τι έτρωγε. Έβαζε κάτω σε αντοχή ποδοσφαιριστές με τα μισά του χρόνια σχεδόν. Η Σιγκαπούρη του άρεσε γιατί είχε πολυεθνικό χαρακτήρα. Μεγαλωμένος σε ένα τέτοιο περιβάλλον στη Βοσνία, ποτέ του δεν ξεχώριζε ανθρώπους για την εθνικότητα ή τη θρησκεία τους. Άνθρωποι άλλης θρησκείας ήταν υπεύθυνοι για το χαμό της μητέρας του, αλλά ο Τζούριτς δεν ένιωσε ποτέ μίσος.

Στα 29 έγινε επιθετικός, στα 37 διεθνής (και σκόρερ δύο γκολ)

Ο Τζούριτς είχε το απωθημένο να παίξει στην εκεί εθνική. Δυο φορές έκανε αίτηση για υπηκοότητα και δυο φορές δεν έγινε αποδεκτή, όταν την τρίτη φορά τα κατάφερε είχε φτάσει πλέον 37 ετών. Παρ’ όλα αυτά η αξία του δεν έμενε απαρατήρητη. Κλήθηκε στην εθνική της Σιγκαπούρης και έγινε ο πρώτος μη γηγενής που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της. Το ντεμπούτο το 2007 απέναντι στο Τατζικιστάν ήταν ονειρικό, καθώς σκόραρε και τα δύο γκολ της νίκης με 2-0. Σε 53 συμμετοχές σκόραρε 24 φορές και μαζί της κατέκτησε το AFF Cup, το κύπελλο των ομάδων της νοτιοανατολικής Ασίας σε ηλικία 42 ετών, σκοράροντας μάλιστα μέσα στην Μαλαισία στον τελικό. Έπαιξε μπάλα για ακόμα δύο χρόνια και στα 44 του εγκατέλειψε την ενεργό δράση σκοράροντας πάνω από 300 φορές για 16 διαφορετικούς συλλόγους και μέχρι την στιγμή εκείνη ο πρώτος στο κόσμο εν ενεργεία σκόρερ σε ένα πρωτάθλημα. Η αθλητική του πορεία από τα δύσκολα χρόνια στη Γιουγκοσλαβία, τον στρατό, τη φυγή του, μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και την λατρεία που γνώρισε σε μια εξωτική γι’ αυτόν χώρα έλαβε τέλος. Μετά το τέλος της καριέρας του προσπαθεί να βοηθάει παιδιά και συμμετέχει σε διάφορες φιλανθρωπίες. Δεν ξεχνά ποτέ τα δικά του παιδικά χρόνια και όσα έζησε με τη διάλυση μιας χώρας.

Κάποιοι ποδοσφαιριστές βγάζουν αυτοβιογραφία στα 24 τους. Κανείς δεν έζησε τη ζωή του Τζούριτς.

Πηγές:
The Olympians
Red Sports

Ο αλκοολικός που έφτασε στην Πριμέρα

  [Καθόλου σχόλια]

Κάπου στα 1.700 περίπου μέτρα υψόμετρο, κοντά σχετικά στην πρωτεύουσα της Κολομβίας Μπογκοτά, αλλά αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, βρίσκεται το χωριουδάκι Κάκεσα. Εκεί έζησε τα πρώτα του χρόνια ο Ντανιέλ Αλεχάντρο Τόρες, μέχρι που αποφάσισε να ακολουθήσει την καριέρα του ποδοσφαιριστή. Ένα παιδί από το χωριό ταξίδεψε στην μεγάλη πόλη, έμενε σε έναν ξενώνα και έπαιζε μπάλα στις ακαδημίες της Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε. Το ταλέντο του άρχισε να ξεχωρίζει και σιγά σιγά ο Ντάνι όπως τον φωνάζουν οι φίλοι κατάλαβε ότι θα γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

«Ήταν μια ευλογία για μένα. Για όλους όσοι θέλουμε να γίνουμε ποδοσφαιριστές είναι ένα όνειρο όταν τα καταφέρεις». Μόνο που εκεί άρχισαν και τα προβλήματα. Ο Ντανιέλ Τόρες βίωσε πολύ διαφορετικά την αλλαγή αυτή και δεν μπόρεσε να τη διαχειριστεί. «Ποτέ δεν έπινα, δεν μου άρεσε το ποτό. Στην Κολομβία πίνουμε αγουαρντιέντε [σ.Σ. ένα απόσταγμα με γλυκάνισο]. Αλλά εμένα δεν μου άρεσε. Έτσι δοκίμασα το ουίσκι. Κατέληξα να πίνω δυο μπουκάλια.» Ο Ντανιέλ Τόρες έπινε κάθε βράδυ και το επόμενο πρωί πήγαινε κανονικά στην προπόνηση. Απορεί κι ο ίδιος, δεν ξέρει πώς άντεξε το κορμί του, πώς τα κατάφερνε, πώς δεν είχε τραυματισμούς.

Φυσικά, δεν είναι εύκολο να κρύψεις ένα τέτοιο πρόβλημα. Ειδικά όταν έκαναν εξετάσεις στην ομάδα. Ήταν πάρα πολλές φορές που ο Τόρες βρέθηκε με αλκοόλ στο αίμα του, αλλά ο γιατρός και η διοίκηση του τη χάριζαν. Όλα αυτά μέχρι που ήρθε το 2011 στην ομάδα ένας πιο αυστηρός προπονητής. Ο αμυντικός χαφ Τόρες έμεινε εκτός αγώνων για περίπου ένα εξάμηνο και στο τέλος της σεζόν ζήτησε να φύγει γιατί ήξερε πώς δεν θα έπαιζε. Η διοίκηση αποφάσισε να τον δώσει δανεικό για να δει μήπως η αλλαγή περιβάλλοντος τον βοηθήσει να ξεπεράσει το πρόβλημά του.

Κάπως έτσι ο Τόρες πήγε δανεικός στην Ατλέτικο Νασιονάλ. Το Μεντεγίν όμως είναι μια πόλη με νυχτερινή ζωή. Ο Τόρες άρχισε να βγαίνει συνέχεια έξω, να πίνει ακόμα περισσότερο, το πρόβλημα μεγάλωσε αντί να λυθεί. Οι καβγάδες στο σπίτι άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Και όπως πολύ συχνά συμβαίνει στους αλκοολικούς, κάθε πρόβλημα (υπαρκτό ή όχι) οδηγούσε στο ποτό. Μια ήττα για την ομάδα, μια αναποδιά, μια διαφωνία με τη γυναίκα του. Στα γενέθλια του βγήκε να διασκεδάσει, ήπιε και εμφανίστηκε στην προπόνηση μετά από τρεις ημέρες και με 40′ καθυστέρηση. Η Ατλέτικο του έκανε αλκοτέστ, βγήκε θετικός και τιμωρήθηκε για αρκετά παιχνίδια στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν. Λίγο πριν το τελευταίο παιχνίδι που θα έκρινε τη συμμετοχή στα πλέι-οφ, ο πρόεδρος τον πλησίασε και του είπε ότι είτε θα δώσει την νίκη, είτε θα φύγει. Λίγο άδικο να το πεις σε έναν παίκτη, αλλά έτσι είναι. Η Ατλέτικο έχασε με 1-0, η σεζόν τελείωσε και οι παίκτες έφυγαν για διακοπές. Ο πρόεδρος της Σάντα Φε του είπε ότι η Νασιονάλ δεν τον θέλει άλλο και ότι θα πρέπει να πάει σε μια μικρή ομάδα πλέον. Ήταν Ιανουάριος του 2012. Η γυναίκα του τον είχε παρατήσει μαζί με το παιδί, οι δημοσιογράφοι τον αποκαλούσαν μεθύστακα, καμία μεγάλη ομάδα δεν τον ήθελε, κανένας οπαδός δεν τον στήριζε. Ο Τόρες έπιασε πάτο.

Πάντα τὸν τόπον, οὗ ἐὰν πατήσῃ τὸ ἴχνος τοῦ ποδὸς ὑμῶν, ὑμῖν ἔσται
– Δευτερονόμιον 11:24

Σεπτέμβριος 2016. Η Ντεπορτίβο Αλαβές έχει ήδη πάρει μια ισοπαλία στο Βιθέντε Καλντερόν στο 95′ και πηγαίνει στο Καμπ Νου. Λίγο πριν το ματς, ένας από τους ποδοσφαιριστές των φιλοξενούμενων, στην καθιερωμένη βόλτα των παικτών, φτάνει στο χορτάρι, βγάζει τα παπούτσια και το πατάει ξυπόλητος με ένα κινητό στο αυτί. Δεν μιλάει καθόλου, φαίνεται να ακούει μόνο. Λίγη ώρα αργότερα, ο ίδιος αυτός τύπος μπαίνει με τη φανέλα που γράφει Τόρες πάνω από το νούμερο 16 και 90 λεπτά μετά φεύγει νικητής με 1-2 από το Καμπ Νου. Ο Τόρες παίζει 17 ματς βασικός στην Πριμέρα και άλλα 4 στο κύπελλο μέχρι τον τελικό (όπου δεν αγωνίζεται). Την ίδια στιγμή έχει φτάσει τις 15 συμμετοχές με την εθνική Κολομβίας και είναι αρκετά πιθανό να τον δούμε στο Μουντιάλ της Ρωσίας αν η χώρα του τα καταφέρει.

Οικογενειακή γαλήνη

Τι μεσολάβησε και ένας τελειωμένος παίκτης με πολλά προβλήματα αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο; Όταν ο Ντάνι έφυγε από τη Νασιονάλ, γύρισε τελικά πίσω στην Ιντεπεντιέντε καθώς δεν βρέθηκε ομάδα. Ο Τόρες αποφάσισε να καθαρίσει. Τα βρήκε με τη γυναίκα του, προσπάθησε να αποδείξει ότι θα άλλαζε. Μην ξέροντας από πού να πιαστεί, άκουσε τη συμβουλή του φίλου του και συμπαίκτη του Καμίλο Βάργκας που του γνώρισε μια… πνευματικό, την πεθερά του. Η κυρία Σάντρα Μερίνο ξεκίνησε τον προσηλυτισμό, αλλά ο Τόρες δεν πείστηκε ιδιαίτερα. Μέχρι που μια μέρα στα πολύ άσχημά του, άνοιξε τη Βίβλο και διάβασε ότι όποιος ακολουθήσει το Θεό διαγράφει το παρελθόν του, γίνεται καινούριος άνθρωπος και ξεκινάει από την αρχή. Ο Τόρες είπε να δοκιμάσει και τη μέθοδο της θρησκείας. Αυτή η νέα αρχή ήταν που αποζητούσε. Ξαναμίλησε με την κυρία Σάντρα, η οποία του έκανε κάτι μεταξύ κατήχησης και ψυχοθεραπείας και κάπως έτσι άρχισε η ανάκαμψή του.

Φυσικά όλα αυτά δεν ήταν εύκολα. Η καχυποψία υπήρχε από όλους. Δημοσιογράφους, οπαδούς, προπονητές, ακόμα και συμπαίκτες. Τύχαινε να αργήσει καμία φορά στην προπόνηση γιατί είχε κίνηση ή είχε συμβεί κάτι και το έβλεπε στα μάτια όλων. «Ο Ντάνι ξανακύλησε, τον πήρε ο κατήφορος πάλι». Είχε λίγο διαφορετική διάθεση και όλοι πίστευαν ότι είχε πει ξανά το προηγούμενο βράδυ. Κανείς δεν πίστευε σε αυτόν, ένας άνθρωπος με εθισμούς δεν είναι εύκολο να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη.

Η κυρία Σάντρα Μερίνο. Όποιος περίμενε μια γιαγιούλα με μαύρα ατύχησε. Δείχνει έτοιμη να στήσει ένα τουρνουά μπιρίμπας.

Ο Τόρες όμως δεν ήταν ο μοναδικός που εμπιστεύτηκε την κυρία Σάντρα. Η Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε είχε να δει πρωτάθλημα 37 ολόκληρα χρόνια. Η ομάδα ξεκίνησε παίζοντας καλά το 2012, αλλά δεν μπορούσε να κερδίσει με τίποτα. Όλο κάτι γινόταν, όλο κάτι στράβωνε. Επτά ματς χωρίς νίκη. Ο προπονητής ήταν υπό κρίση, αλλά οι παίκτες τον πίστευαν. Τον πίστευαν γιατί ήταν σίγουροι ότι κάτι μεταφυσικό συνέβαινε, ότι κάποιος τους είχε καταραστεί, η ρίζα του κακού δεν ήταν αγωνιστική. Ο πρόεδρος βλέποντας την ομάδα να ξεκινάει με σερί ισοπαλιών, έδωσε τελεσίγραφο στον προπονητή για το ντέρμπι με τους Μιγιονάριος. Οι παίκτες το πήραν πάνω τους. Πήγαν στη διοίκηση και είπαν τις σκέψεις τους, δεν φταίει ο κόουτς, φταίει το κακό το μάτι. Ζήτησαν από τον πρόεδρο να αφήσει να μπει ο Θεός στην ομάδα μέσω της σενιόρας Σάντρα. Όπως έχουμε δει και στο παρελθόν, αυτά τα πράγματα στην Κολομβία δεν είναι ασυνήθιστα. Ο πρόεδρος αφού είδε ότι τίποτα άλλο δεν είχε πιάσει δέχτηκε, αλλά μια που η πνευματικός έμενε μακριά, η πρώτη… συνεδρία έγινε μέσω Skype (δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, αλήθεια λέω).

Το ματς που άλλαξε τη σύγχρονη ιστορία της Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε

Η κυρία Σάντρα είπε ένα σωρό πράγματα. Τι ότι είχε όραμα το 2010 όταν ο Θεός της αποκάλυψε ότι η Σάντα Φε θα έπαιρνε το πρωτάθλημα. Τι ότι το όνομα (σάντα και φε, αγία δύναμη σαναλέμε) δεν είναι τυχαίο, τι ότι το κόκκινο χρώμα της είναι το αίμα του Ιησού, τι ότι αυτός θα είναι ο έβδομος τίτλος της Σάντα Φε και όλοι ξέρουμε ότι αυτός ο αριθμός έχει μεγάλη σημασία. Ένα σωρό τέτοια «προφητικά» και ανεβαστικά που θα έκαναν τον Αλ Πατσίνο να κρυφτεί από ντροπή. Και μετά, ταξίδεψε στην Μπογκοτά. Και το Σάββατο πριν το ματς, συνάντησε τους παίκτες και σαν τους 12 11 μαθητές της, τους έπλυνε τα πόδια. Εσείς πείτε ό,τι θέλετε, αλλά την επόμενη μέρα η Ιντεπεντιέντε στο ημίχρονο κέρδιζε 0-4 τους Μιγιονάριος. Φαίνεται πάντως ότι δεν αρκούσε η θεία δύναμη, γιατί στο 2ο ημίχρονο άρχισαν τις πλακίτσες, τις ντριμπλίτσες, τα τούνελ σε αντιπάλους και τελικά αυτοί μείωσαν σε 4-3. Η νίκη όμως ήρθε και μαζί ξεκίνησε ένα σερί επτά νικών. Η Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε κέρδισε πρωτάθλημα και πάλι μετά από 37 χρόνια και άντε να πείσεις εσύ τώρα τους παίκτες της ότι δεν είχε μεγαλύτερη συμβολή η πνευματικός από τον δόλιο προπονητή. Αν δεν με πιστεύετε υπάρχει βίντεο στα πανηγύρια που αρκετοί παίκτες την αναφέρουν στις δηλώσεις τους, ενώ για τον κόουτς δεν λένε τίποτα.

Οι εμφανίσεις του Τόρες σε Κολομβία και σε Λιμπερταδόρες έκαναν το όνομά του γνωστό και ο Κολομβιανός πήγε στην Αλαβές. Ακόμα και μετά την μεταγραφή του στην Ισπανία όμως, η ιεροτελεστία δεν σταμάτησε. Μια ώρα πριν τον αγώνα, ο Ντάνι απομονώνεται από τους υπόλοιπους, πατάει χορτάρι, παίρνει τηλέφωνο την κυρία Σάντρα και την ακούει να του απαγγέλει (είναι αυτή η σωστή λέξη;) κομμάτια από τη Βίβλο (ειδικά αυτό από το Δευτερονόμιο). Τόσο για να του φέρει καλή τύχη, όσο και για κρατήσει τους παλιούς… δαίμονες μακριά του. Το βασικότερο όμως είναι ο Τόρες έσωσε την καριέρα του και κυρίως την οικογένειά του και την προσωπική του ζωή. Έστω και με έναν όχι επιστημονικό τρόπο.