Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία «κλάσικο» είχαν καταντήσει κάπως βαρετά. Είχαμε το ίδιο μοτίβο: ξύλο, διαμαρτυρίες, διαιτησία και στο τέλος η Μπαρσελόνα κέρδιζε. Θύμιζε λίγο από Ελλάδα η κατάσταση (ειδικά αν όντως ζούσες στην Ελλάδα που ο κόσμος φανατίζεται μέχρι και για το ποιος πρέπει να κερδίσει ένα τηλεπαιχνίδι και λατρεύει να χωρίζεται σε παρατάξεις, οπότε οι μισοί το παίζουν βέροι Μαδριλένοι κι οι υπόλοιποι μεγαλωμένοι στην πλατεία Καταλούνια).

Αυτό που κατάφερε η Ρεάλ του Μουρίνιο τους τελευταίους μήνες ήταν να γίνει ιδιαίτερα αντιπαθής στους τρίτους και κυρίως να αδικήσει τον εαυτό της αγωνιστικά. Στο μυαλό πολύ κόσμου η Ρεάλ πέρασε σαν μια ομάδα αμυντικογενής, σκληρή, που παίζει αντιποδόσφαιρο. Κάτι τέτοιο όμως απέχει πολύ από την αλήθεια. Η Ρεάλ πέρσι τέλειωσε το πρωτάθλημα έχοντας σκοράρει 102 γκολ και έχοντας χάσει μόλις 4 αγώνες στο πρωτάθλημα. Είχε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, που όσο αντιπαθής και να είναι, έκανε όργια. Αυτά όμως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και λογικά, καθώς υπάρχει ακόμα καλύτερη ομάδα και αυτή είναι η Μπάρσα του Μέσι, του Τσάβι, του Πουγιόλ και των υπολοίπων. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο διαγραφόταν η ομάδα της Καταλωνίας από την πραγματικότητα, θα λέγαμε όλη για την μεγάλη Ρεάλ του Μουρίνιο που διαλύει τους αντιπάλους, παίζει καλό ποδόσφαιρο, βάζει γκολ κ.ο.κ.

Το θέμα είναι όμως ότι και η Μπαρσελόνα συνεχίζει να υπάρχει και ότι ο κόσμος θυμάται κυρίως τα ντέρμπυ. Εκεί η Ρεάλ έχει επί της ουσίας δυο επιλογές για να αντιμετωπίσει μια ακόμα καλύτερη ομάδα. Να πάρει τη δύσκολη απόφαση που θέλει… cojones και να παίξει το δικό της παιχνίδι, να προσπαθήσει να κάνει αυτό που μπορεί και ότι βγει ή να προσπαθήσει να εκμηδενίσει τον αντίπαλο προσαρμόζοντας το παιχνίδι της σε αυτόν τον στόχο. Η Ρεάλ πιθανότατα και μετά το περσινό σοκ της ξεφτίλας στο Μπερναμπέου το φοβήθηκε αυτό. Γύρισε το παιχνίδι της σε ένα μίγμα ξύλου, άμυνας, σκληρού παιχνίδιου, trash talking και διαιτητολογίας. Επί της ουσίας αυτό δεν της έφερε πολλά πράγματα, εκτός από το περσινό κύπελλο. Κυρίως όμως την έκανε να φαίνεται μια ομάδα που δεν μπορεί να κοιτάξει στα ίσια την μεγάλη αντίπαλο της και καταφεύγει σε διάφορα κόλπα και τρικ για να κλέψει παιχνίδια.

Το τελευταίο ματς, παρ’ ότι και πάλι είχε φασαρίες και διαιτητολογία έδειξε κάτι διαφορετικό. Έδειξε ότι η Ρεάλ μπορεί να παίξει καλύτερα, μπορεί να προσπαθήσει να βγάλει τις δικές της αρετές στο γήπεδο. Δεν αμφιβάλλω ότι το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα έπαιξε τον ρόλο του και ότι η Μπάρσα ήταν σχετικά νωθρή εξαιτίας αυτού (και ίσως και πιο χορτασμένη) για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν όμως ένα βήμα προς τα μπροστά για τη Ρεάλ που έδειξε γιατί είναι πρώτη στο πρωτάθλημα, έστω και αν τελικά αποκλείστηκε.

Το θέμα είναι αν θα προσπαθήσει η Ρεάλ να χτίσει πάνω σε αυτά που κέρδισε (τόσο ψυχολογικά, όσο και αγωνιστικά) από το τελευταίο αυτό παιχνίδι ή αν θα επιστρέψει στην δοκιμασμένη συνταγή των τσαμπουκάδων τύπου Πέπε και Σέρχιο Ράμος, στην κλωτσοπατινάδα και στον πόλεμο δηλώσεων. Σε αυτό μεγάλο ρόλο θα παίξει κι ο Μουρίνιο, ο οποίος έχει αδικήσει τον εαυτό του. Έχει μετατρέψει τα mind games σε ρεσιτάλ γραφικότητας, έχει ξεχάσει το πόσο σπουδαίος προπονητής είναι και αναλώνεται σε δευτερεύοντα ζητήματα. Γιατί όσο και αν αντιπαθεί κάποιος τον Μουρίνιο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξία του. Ακόμα και αν πει για τον Αμπράμοβιτς και τα λεφτά της Ρεάλ, υπάρχει πάντα η πορεία του με την Πόρτο να δείχνει τις ικανότητές του. Στην Μαδρίτη επέλεξε να πάρει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, πιθανώς για να αποσυμφορήσει ψυχολογικά τους παίκτες του από το βάρος των αποτυχιών, το παράκανε όμως τελικά και κατέληξε να έχει μια ομάδα αντιπαθή και με την ταμπέλα του loser. Θα πρέπει λοιπόν η ομάδα του κι ο ίδιος να αποφασίσουν αν θέλουν να γίνουν το πραγματικό νούμερο 1 στην Ισπανία (ή έστω να το παλέψουν) ή απλά να κλέψουν πρόσκαιρα τον τίτλο αυτό από τους μισητούς αντιπάλους τους αδιαφορώντας για τα μέσα με τα οποία θα το επιτύχουν και για την επόμενη μέρα.

Παραφράζοντας τα λόγια του μεγάλου προέδρου Σταύρου Αδαμίδη, ας μας απαντήσουν «Ποια Ρεάλ θέλουν»…

Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Βραζιλία με τους τραυματιοφορείς. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από το περσινό συμβάν και ο δόλιος Αρτούρ της Κονφιάνσα έγινε το φετινό θύμα κάποιου μικρού θεούλη που δεν ξέρει να κουβαλήσει έναν ποδοσφαιριστή. Αν ήταν στις Η.Π.Α. πάντως άνετα θα μπορούσε να κάνει μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση και να βγάλει μερικά χρήματα.

Αρκετά χιλιόμετρα πιο μακρυά, ο Βίνι Τζόουνς με το δικό του απαράμιλλο στυλ φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στο εκπαιδευτικό βίντεο για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (και μάλιστα χωρίς φιλί της ζωής, οι σκληροί φιλάνε μόνο την «κυρά» τους). Μην ξεχνάτε όμως να σιγοτραγουδάτε Βee Gees.

Καθώς περνούσα χθες από μια μεγάλη πλατεία πηγαίνοντας για δουλειές, μια μπάλα ποδοσφαίρου ήρθε προς το μέρος μου. Με το που την είδα μου ήρθε στο μυαλό η ατάκα του Ντιέγκο που έχει σημαδέψει το σομπρέρο, τόσο που να την έχουμε κοτσάρει μόνιμα στο «info». Ο μεγάλος Ντιέγκο λοιπόν έχει δηλώσει στο παρελθόν: «Ακόμη κι αν ήμουν καλεσμένος σε επίσημο δείπνο, ντυμένος στα λευκά, εάν έβλεπα μια λασπωμένη μπάλα να έρχεται κατά πάνω μου, θα την σταματούσα με το στήθος«. Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ, σταμάτησα την μπάλα με το εσωτερικό του αριστερού, την έφερα στο δεξί και με πάσα ακριβείας την επέστρεψα στο παιδάκι που έπαιζε (η αλήθεια είναι ότι η μπάλα πήγαινε πιο αργά και από ταινία του Αγγελόπουλου και το παιδάκι ήταν στα 10 μέτρα το πολύ, αλλά ποτέ δεν πείραξε λίγη υπερβολή).

Με το που το έκανα αυτό με έπιασε μια τρομερή νοσταλγία. Θυμήθηκα ότι σε αυτά τα τσιμεντένια αλώνια έπαιζα μπάλα μικρός και θυμήθηκα πόσο μου έλειψαν αυτές οι εποχές. Αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έπαιξα μπάλα, έτσι άνετα όπως παλιά. Τότε που κατέβαινα στο «πάρκο» και παίζαμε μπάλα χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί δέκα ώρες για το πότε μπορούμε, χωρίς να υπάρχουν κινητά και άλλες εκατό υποχρεώσεις που δεν μας άφηναν. Την εποχή που πηγαίναμε στις πολυκατοικίες των φίλων μας και χτυπούσαμε απλά το κουδούνι για να δούμε αν θα κατέβει να παίξει. Που βάζαμε δυο κουτάκια από γάλα ή χυμό για δοκάρια, είχαμε μια μπάλα της πλάκας και στο τέλος ερχόντουσαν οι μανάδες να μας μαζέψουν για να φάμε ή μερικές για να αλλάξουν τους κανακάρηδές τους που είχαν ιδρώσει. Το ξέρω ότι και τώρα μπορώ να παίξω ποδόσφαιρο. Απλά το 5Χ5 δεν είναι για μένα μπαλίτσα, είναι κάτι σαν ποδόσφαιρο δοκιμαστικού σωλήνα. Με τις εστίες που μοιάζουν σαν του χάντμπολ, το πλαστικό χορτάρι, τα… συρματοπλέγματα τριγύρω για να μη φύγει η μπάλα, τις ατέρμονες συζητήσεις στα κινητά για το πώς θα πάμε, πότε θα πάμε, ποιοι θα πάμε και τέλος το φόβο μην βγάλουμε κανέναν ώμο, κανένα γόνατο και δεν μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Δεν είναι μόνο ότι άλλαξαν οι εποχές, είναι ότι αλλάξαμε κι εμείς.

Κάπως έτσι νιώθω εδώ και καιρό και για το ελληνικό ποδόσφαιρο σαν θεατής. Έφυγε ο Βιερίνια αυτή την εβδομάδα. Σαν αντίπαλος του ΠΑΟΚ κανονικά θα έπρεπε να ήταν καλή είδηση. Παρ’ όλα αυτά ήρθε να μου θυμίσει πόσο έχει διαλυθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η ΑΕΚ είναι διαλυμένη, με ένα σωρό δημοσιογράφους να κάνουν παιχνίδι σώτου πάνω από το κουφάρι της, ακολουθώντας πιστά τη διοίκηση και τους εξαφανισμένους ιδιοκτήτες της. Ο Παναθηναϊκός που μπορείς να καταλογίσεις τα όσα θες στους Βαρδινογιάννηδες, αλλά τουλάχιστον κρατούσαν μια σοβαρότητα διοικητική έχει φτάσει στο σημείο να συντηρεί το θέμα του απίστευτου Τσάκα για μήνες ολόκληρους και να μη δίνει ένα τέλος. Ο ΠΑΟΚ χάνει ότι καλύτερο έχει αγωνιστικά και η επόμενη μέρα δεν φαίνεται καλύτερη. Ο Άρης βυθισμένος στα δικά του προβλήματα, ο Ηρακλής χαμένος κάπου στις μικρές κατηγορίες και πάει λέγοντας. Ναι, ξέχασα κάποιον. Αυτόν που δεν φαίνεται να έχει προβλήματα και που περνάει μονίμως από όλες τις βρώμικες καταστάσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου ατσαλάκωτος, ενώ είναι πάντα μέσα σε αυτές. Δεν θέλω να πάω εκεί όμως τις σκέψεις μου. Έχουμε ένα πρωτάθλημα με ομάδες που δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν ποιότητα, δεν έχουν απολύτως τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι ανισόρροποι έχουν το κουράγιο να κυνηγάνε διαιτητές, να κυνηγάνε αντίπαλους οπαδούς, να παθιάζονται γιατί αυτό που ξέρουν και έχουν ως αθλητική κουλτούρα είναι μόνο η νίκη και το να την πουν σε κάποιον αλλόθρησκο.

Το καλοκαίρι βγήκαν στην επιφάνεια πολλές από τις βρώμικες ιστορίες του ποδοσφαίρου μας, σοκάρισαν κάποιους, όχι βέβαια αυτούς που τα λέγανε για χρόνια και οι εξυπνάκηδες τους αποκαλούσαν κλαψιάρηδες και συνωμοσιολόγους. Κάτι πήγε να γίνει, να προχωρήσει το θέμα, αλλά όπως πάντα πολύ γρήγορα άρχισαν να κουκουλώνονται. Μπήκαμε στο 2012 και ακόμα υπάρχει αυτή η βρωμερή και τρισάθλια ΕΠΟ και ακόμα έχει τα μούτρα να κυκλοφορεί ο πρόεδρος της χωρίς να έχει παραιτηθεί, παρά τα όσα του καταλογίζει ο πρώην πλέον ποδοσφαιρικός εισαγγελέας. Με τι διάθεση να δεις ελληνικό ποδόσφαιρο; Όπως όμως και πριν, δεν άλλαξε μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν ποτέ κορυφαίο και ξαφνικά έπιασε πάτο, στριφογύριζε εκεί κοντά εδώ και χρόνια. Είναι ότι πλέον ως πολίτες έχουμε άλλα πιο σοβαρά θέματα να μας κάνουν να εξοργιζόμαστε, να απογοητευόμαστε, να αγωνιούμε. Και αυτό τελικά αποτελεί βούτυρο στο ψωμί όλων αυτών που πλέον βρίσκουν και τα κάνουν.

Μια από τις γνωστές παράξενες ποδοσφαιρικές ιστορίες που συμβαίνουν στη Ν. Αμερική είχαμε αυτές τις μέρες στην Αργεντινή. Πρωταγωνιστής ο Εζεκιέλ Καρμπόνι, χαφ μέχρι πρόσφατα της Μπάνφιλντ. Ο Καρμπόνι επέστρεψε το καλοκαίρι στην Αργεντινή μετά από μερικά χρόνια στην Ευρώπη όπου φόρεσε τη φανέλα της Σάλτζμπουργκ και της Κατάνια. Η επιστροφή του προξένησε αρκετή συζήτηση γιατί ο Καρμπόνι ήταν αρχηγός της Λανούς πριν εγκαταλείψει την Αργεντινή για να βγάλει το παντεσπάνι του στην Ευρώπη. Λανούς και Μπάνφιλντ αποτελούν τις δυο ομάδες του «Κλάσικο του Νότου» καθώς βρίσκονται στα νότια του Μπουένος Άιρες και η έχθρα είναι μεγάλη.

Τα πράγματα γίνονται πιο μπερδεμένα καθώς ο ίδιος ναι μεν αγωνιζόταν από μικρός στην Λανούς, αλλά είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια ότι ήταν οπαδός της Μπάνφιλντ. Έτσι, η επιστροφή του ήταν ένα ζήτημα με διάφορες απόψεις για το τελικά ποια ομάδα είχε προδώσει, ποια υποστηρίζει, αν είναι επαγγελματίας και άλλα τέτοια. Ο Καρμπόνι όμως εκτός από ποδοσφαιριστής είναι και πατέρας και αποφάσισε τα παιδιά του να τα στείλει στην Λανούς. Ίσως είχε τίποτα άκρες, ίσως η Λανούς έχει καλύτερες Ακαδημίες, ίσως τα παιδιά του υποστηρίζουν την Λανούς, δεν ξέρουμε αλλά δεν έχει και σημασία. Έτσι λοιπόν, εθεάθη τις προάλλες να αγοράζει φανέλες της Λανούς για τα παιδιά του. Κάποιος που τον είδε να διαπράττει αυτό το έγκλημα έβγαλε φωτογραφία και την κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Παρά το γεγονός ότι ήταν για τους γιους του, οι οπαδοί της Μπάνφιλντ ξεσηκώθηκαν και τελικά χθες σε συνάντηση του παίκτη με τη διοίκηση της ομάδας αποφασίστηκε ότι το καλύτερο θα ήταν να λυθεί το συμβόλαιό του το οποίο κανονικά έληγε το καλοκαίρι. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας προφανώς είναι ότι πρέπει να προσέχουμε γιατί τα δώρα που παίρνουμε στα παιδιά μας μπορεί να μας στοιχίσουν τη δουλειά…

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και όπως είναι σύνηθες διάφορες ανασκοπήσεις και λίστες εμφανίζονται από δω και από εκεί. Πολλές από αυτές είναι ενδιαφέρουσες, αλλά εμένα πάντα με τραβάνε οι λίστες με αυτά που έχουν πει οι σχολιαστές, αλλά και οι πρωταγωνιστές των αγώνων. Μια στήλη στην αγγλική Mirror μάζεψε τα καλύτερα φετινά και είναι απίστευτο πόσο πολλά είναι. Η αρχική μου σκέψη ήταν να τα μεταφράσω, αλλά δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί το νόημα. Έτσι, επέλεξα τα καλύτερα και τα μεταφέρω αγγλιστί μαζί με τον δράστη.

«When Gareth Bale opens his legs like that, it’s just a magnificent sight»
- Γκάρι Νέβιλ

«Every picture paints a thousand words and that one said ‘goodbye’ »
-Κέβιν Κίγκαν

“We’ve won 10 out of 11. You can’t do any better than that”
-Ο τεράστιος Χάρι Ρέντναπ

“Suarez’s hunger for the game seems unquenchable»
- Άλαν Σμιθ

«He decapitated him at the kneecaps»
- Μίκι Κουίν

«Anywhere else on the pitch, that was a penalty»
- Γκάρι Νέβιλ

«It’s a huge honour to wear the number seven at Liverpool. I think about the legends: Dalglish, Keegan and that Australian guy»
- Γιγάντιος και αντιπαθής Λουίς Σουάρες

«Man City needed something and when Johnson did something, something happened»
- Ρουντ Γκούλιτ

«You have to put your body between yourself and the ball»
- Ο δικός μας πλέον Έιντουρ Γκούντγιονσεν

«There’s no one better than Paul Scholes, And the same goes for Cesc Fabregas»
- Πολ Μέρσον

«I had Micah Richards as a player at 16 and he was a man then. What is he now? A bigger man, probably»
- Μικρός θεούλης Κέβιν Κίγκαν

«I don’t know why Glenn Murray took the penalty. I suppose because he is our penalty taker»
- Γκουστάβο Πογιέτ

«Nothing’s black or white in our country – you’re either brilliant or you’re hopeless»
- Ο μεγάλος Άλαν Σίρερ

«I’m not going to single individuals out but Yakubu has missed loads of great chances»
- Άλαν Μπραζιλ

«There’s one thing about Kyriakos – he’s tall, he’s physical and he’s slow»
- Ρέι Χότον

«When everything is going wrong, it seems like nothing goes right»
- Ο Γκάρι Σπιντ που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας

«There’s a big
a big hard sun
beating on the big people
in the big hard world»

Eddie Vedder – Hard Sun

Τις τελευταίες μέρες αρκετοί από εσάς θα παρατηρήσατε ότι το sombrero λειτουργούσε λίγη ώρα παραπάνω από το Άλτερ. Το τηλεφωνικό μας κέντρο δέχθηκε σωρεία μηνυμάτων από φανατικούς φίλους και από σομπρερίτσες (κατά το Ρουβίτσες) που ανησύχησαν. Τελικά όλα είναι υπό έλεγχο και υπό νέα διεύθυνση για να μην πέφτουμε πιο συχνά και από τον Καραγκούνη. Οι αλλαγές όμως δεν περιορίζονται σε έναν σέρβερ, αλλά είναι πολύ πιο μεγάλες.

Για όσους μας διαβάζουν, είναι προφανές ότι εδώ και καιρό το βάρος του μπλογκ είχε πέσει πλέον στις (στιβαρές) πλάτες των δύο εξ ημών. Και παρά τα κουτσομπολιά στις καφετέριες: «Τρία μισθά του χρωστάνε του Darth, το ξέρω γιατί κουρεύεται εκεί που κάνει περμανάντ η πεθερά μου» ή «Ο Εξαρχιώτης τα έχει τσουγκρίσει γιατί ζήτησε να φύγει ο Κριστιάνο Ρονάλντο από την μαρκίζα» η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή. Καλώς ή κακώς το μπλογκ μας είναι κάτι για τις ελεύθερες μας ώρες και όταν ο χρόνος και η διάθεσή μας δεν αρκούν είναι λογικό να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι τον τελευταίο χρόνο τα κείμενα λιγόστεψαν σε μεγάλο ποσοστό και σταδιακά βρεθήκαμε να γράφουμε λιγότεροι και λιγότερο.

Για τον λόγο αυτό εδώ και αρκετό καιρό συζητούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Αφού αποκλείσαμε την ιδέα να το γυρίσουμε σε μπλογκ του στυλ «ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΑΤΙΝΑΖ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΑΝΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ» και στη συνέχεια την ιδέα να βάζουμε αποκλειστικά φωτογραφίες από WAGs (εγώ ακόμα δεν το κατάλαβα γιατί το απορρίψαμε) αποφασίσαμε ότι χρειαζόταν κάτι ουσιαστικό. Και έτσι προχωράμε επί της ουσίας στην 3η εποχή του sombrero.

Φυσικά τώρα κοιτάτε και λέτε «καλά μας δουλεύουν; ΟΚ, την πατήσαμε και πήραμε το καινούριο άιφόουν που είναι ίδιο με το παλιό, αλλά τι αλλάξανε στο σομπρέρο; δεν την ξαναπάταμε έτσι…» Μόνο που οι αλλαγές δεν είναι αισθητικές, αλλά στο εσωτερικό του σομπρέρο. Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ο πρόεδρος μπήκε δυναμικά στο μεταγραφικό παζάρι και από σήμερα και ελπίζουμε για καιρό θα έχουμε τρεις προσθήκες στο ρόστερ μας.

Καλώς ήρθατε στο νέο sombrero.

Στα όρη, στα άγρια βουνά του Εκουαδόρ η Λίγκα του Κίτο υποδέχτηκε στον πρώτο τελικό του Σουνταμερικάνα την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Για λόγους συντομίας η πρώτη θα ακούει στο χαϊδευτικό LDU και η δεύτερη στο U σκέτο. Οι Χιλιανοί κατάφεραν να πάρουν μια υπερπολύτιμη νίκη και να επιστρέψουν στην καυτή τους έδρα με ένα σημαντικό προβάδισμα. Παρά το γεγονός ότι στην έδρα της LDU το υψόμετρο έχει λυγίσει αρκετές αντιπάλους, η U κατάφερε να αντέξει και να πάρει και το προβάδισμα σε μια από τις επικίνδυνες αντεπιθέσεις της.

Από εκεί και πέρα οι γηπεδούχοι έχασαν αρκετές ευκαιρίες, έχοντας τον γνωστό μας Έκι Γκονζάλες σε καλή μέρα οργανωτικά, αλλά σε κακή μέρα τον επίσης Αργεντίνο πρώτο τους σκόρερ Ερνάν Μπάρκος. Θα μπορούσε μάλιστα η U να έχει φύγει και με το 0-2 αν ήταν πιο προσεκτική. Παρά πάντως το σημαντικό αυτό προβάδισμα, τίποτα δεν έχει κριθεί και ο δεύτερος τελικός αναμένεται έτσι όπως αγαπάμε το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.

Ο Νοέμβριος για την Ισπανία ήταν ιδιαίτερα άσχημος καθώς μέσα σε έναν μήνα χάθηκαν περίπου 60.000 θέσεις εργασίας και η ανεργία έφτασε στο 21%, ποσοστό ρεκόρ από το 1996 και μετά οπότε το Υπουργείο Εργασίας την καταγράφει επίσημα. Το κορυφαίο αυτό ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη μεταφράζεται σε περίπου 4,2 εκατομμύρια ανέργους πολλοί εκ των οποίων κάνουν ουρές έξω από τα γραφεία ανεργίας. Η μεγάλη αυτή άνοδος στην ανεργία οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στις μαζικές απολύσεις από τον Δημόσιο τομέα που έγιναν ώστε να βελτιωθούν οι αριθμοί εις βάρος των ανθρώπων.

Ο Δεκέμβριος όμως είναι άλλος μήνας και παρ’ ότι τα πράγματα δεν φαίνεται να βελτιώνονται, μπορεί από άρτο να έχουμε πρόβλημα πλέον, δεν έχουμε όμως πρόβλημα με το θέαμα. Το μεγάλο clasico έρχεται και πάλι και για πρώτη φορά ίσως τα τελευταία χρόνια η Ρεάλ βρίσκεται σε βαθμολογική θέση ισχύος. Οι ακριβοπληρωμένοι σούπερ σταρς δεν φαίνεται να αγωνιούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας, οι σύλλογοι έχουν τεράστια έσοδα και η λάμψη του αγώνα καλύπτει για αρκετές μέρες κάθε άλλο πρόβλημα που μπαίνει προσωρινά κάτω από το χαλάκι. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αυτοκινητοβιομηχανία της Audi που έχει την φαεινή ιδέα να σπονσοράρει και τους δυο μεγάλους αντιπάλους βγάζει το δικό της διαφημιστικό σποτάκι το οποίο αν μη τι άλλο είναι αρκετά όμορφο:

CURINTIA – FINAL 2011 from Roberto Massao Kumamoto on Vimeo.

Time-lapse photography is a cinematography technique whereby the frequency at which film frames are captured (the frame rate) is much lower than that which will be used to play the sequence back. When replayed at normal speed, time appears to be moving faster and thus lapsing.

Η Κορίνθιανς, η ομάδα του μεγάλου Σόκρατες και του ακόμα μεγαλύτερου Άιρτον Σένα, η ομάδα που την έχουμε δει σε ταινία και που έδωσε στέγη στον ευτραφή Ρονάλντο όταν αυτός επέστρεψε, η ομάδα που παραλίγο να καταστραφεί όταν και έπεσε στη Β’ Εθνική αλλά επέστρεψε, είναι πλέον πρωταθλήτρια Βραζιλίας. Μετά το 2005 η ομάδα από το Σάο Πάουλο καταφέρνει ξανά να κερδίσει το ιδιαίτερα δύσκολο πρωτάθλημα της Βραζιλίας και να κάνει τους οπαδούς της ευτυχισμένους. Και επειδή η Τιμάο μας έχει συνηθίσει σε όμορφες εικόνες όπως η φωτογραφία με την μέθοδο Tilt-Shift, αυτή τη φορά θα δούμε το βίντεο του γηπέδου πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα με την μέθοδο Time-lapse.

Η Μπόκα είναι από χθες πρωταθλήτρια στην Αργεντινή δίνοντας ένα τέλος στις αποτυχημένες τελευταίες της χρονιές Κερδίζοντας με εντυπωσιακό τρόπο την Μπάνφιλντ με 3-0 έκλεισε και τυπικά το θέμα «τίτλος» και τα πανηγύρια στο Μπομπονέρα ξεκίνησαν. Τα δυο γκολ του Νταρίο Τσβίτανιτς στο πρώτο ημίχρονο, τα οποία και δεν πανηγύρισε γιατί είναι γέννημα θρέμμα της Μπάνφιλντ, καθάρισαν τον αγώνα από νωρίς. Η γκολάρα για το 3-0 ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν μία επιβράβευση κυρίως για τον προπονητή Χούλιο Φαλσιόνι που κατάφερε μέσα από πολλή γκρίνια και με πολλή δουλειά να φτιάξει ένα αξιόμαχο σύνολο που μπορεί να μην έχει την ποιότητα άλλων ετών, αλλά ήξερε να πάρει τα αποτελέσματα. Δικαίωση βέβαια και για τον Ρολάντο Σκιάβι που στα 38 του δήλωσε ότι ήρθε για να πάρει τον τίτλο και κατάφερε. Μέσα στα πανηγυρία φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η καζούρα στην αιώνια αντίπαλο Ρίβερ και στο γεγονός ότι δίνει σκληρή μάχη στα αλώνια της Β’  Εθνικής ώστε να επιστρέψει ξανά στην μεγάλη κατηγορία.

«Το «Β«λέπεις; Μπόκα πρωταθλήτρια»

«Μείνει εκεί, μην βγεις ποτέ»

Ο φετινός τελικός του Κόπα Σουνταμερικάνα δεν θα έχει ομάδα από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής. Από τις συνολικά 15 (!!) ομάδες Βραζιλιάς και Αργεντινής που ξεκίνησαν τον θεσμό μόνο η Βάσκο και η Βέλεζ κατάφεραν να προχωρήσουν ως τα ημιτελικά. Εκεί όμως αποκλείστηκαν από την Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια  ντε Κίτο (για τους φίλους LDU) και την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Κι αν η πρώτη δεν αποτελεί πλέον έκπληξη μια που μας έχει συνηθίσει να σηκώνει κούπες και να έχει επιτυχίες, η ομάδα από τη Χιλή είναι σίγουρα κάτι καινούριο.

Παρά τα 84 χρόνια ιστορίας της και τις πολλές επιτυχίες στη Χιλή, η μισητή αντίπαλος της Κόλο Κόλο ποτέ δεν κατάφερε να μιμηθεί την συμπολίτισσα της στους διεθνείς θεσμούς. Έτσι, το 2-0 επί της Βάσκο και η πρόκριση για πρώτη φορά σε τελικό έφεραν πανηγύρια και ελπίδες ώστε να ολοκληρωθεί το όνειρο για τους Χιλιανούς. Η LDU και λόγω εμπειρίας είναι μάλλον το φαβορί, αλλά η δίψα των Χιλιανών αναμένεται να προσφέρει δύο ενδιαφέροντες τελικούς, τους οποίους μαζί μας θα δουν από την τηλεόραση και οι Αργεντίνοι με τους Βραζιλιάνους.

Όποτε πηγαίνω στο εξωτερικό προσπαθώ αν μου δίνεται η ευκαιρία να πηγαίνω σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αφενός για να παίρνω λίγο τη δόση μου από τον εθισμό που λέγεται μπάλα και αφετέρου για να βλέπω διαφορές με τα όσα έχω γνωρίσει στα χρόνια που πηγαίνω στο γήπεδο στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά  μπόρεσα να δω τον αγώνα Χέρτα-Λεβερκούζεν. Παρ’ ότι είχα την ευκαιρία να ξαναδώ αγώνα στη Γερμανία (στο Αλλιάνζ Αρένα αγώνα Β’ Εθνικής με γηπεδούχο τη Μόναχο 1860) είπα να δω τι διαφορετικό υπάρχει στο Βερολίνο. Για σιγουριά τα εισιτήρια τα είχα κλείσει online από τη σελίδα της Χέρτα. Οι τιμές τους ξεκινάνε από χαμηλά (κοντά στα 20 Ευρώ) και φτάνουν μέχρι και αρκετά ακριβά στις καλές θέσεις.

Παρά το γεγονός ότι το Βερολίνο είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη και όχι και τόσο ποδοσφαιρική (η Χέρτα δεν συγκρίνεται σε τίποτα με ομάδες από άλλες πόλεις όπως Μόναχο, Αμβούργο, Ντόρντμουντ κτλ) από το πρωί υπήρχαν διάφοροι τύποι που τριγύριζαν στους δρόμους με κασκόλ της Χέρτα. Πολλοί από αυτούς στημένοι κάπου και πίνοντας μπύρες. Αν και οι ποσότητες μπύρας που καταναλώνονται είναι πολύ μεγάλες, οι τύποι δεν φάνηκαν σε καμία περίπτωση να έχουν διάθεση για τίποτα παραπάνω από λίγο τραγούδι. Ούτε επίσης φάνηκε κανείς να ενοχλείται όταν στην στάση του μετρό υπήρχαν και εκδρομείς οπαδοί της Λεβερκούζεν, μεταξύ των οποίων και κυρίες άνω των 50 ετών.

Το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου είναι σχετικά έξω από την πόλη σε μια περιοχή που δεν σε ενθουσιάζει όταν κατέβεις από το τρένο. Η παρουσία της αστυνομίας είναι διακριτική και το γήπεδο δεν πολυφαίνεται (σε αντίθεση π.χ. με το Αλιάνζ που ξεχωρίζει από μακρυά) με πρώτη μάτια. Απλά ακολουθείς το μπουλούκι και αν θες αγοράζεις κανένα κασκόλ, αφού δεν εναι ελληνικό φαινόμενο οι πλανόδιοι πωλητές. Αν πάλι πεινάς πριν αρχίσει ο αγώνας μπορείς να δοκιμάσεις κανένα λουκάνικο ή να πιεις καμια μπύρα. Το περπάτημα είναι σκάρτα κανένα 10λεπτο και τριγύρω σου βλέπεις φάτσες όλων των ηλικιών και των δύο φύλων. Από ψιλομυστήριους τύπους μέχρι τρομερά κυριλάτους και από αγοράκια μέχρι γιαγιάδες.

Εξωτερικά το γήπεδο δεν εντυπωσιάζει και σου δίνει την αίσθηση ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ από το 1936 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν τότε. Δεσπόζουν στην είσοδο οι κολώνες με το μεγάλο σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων και εσύ σαν τουρίστας δεν μπορείς παρά να φέρεις στο μυαλό σου τις ασπρόμαυρες σκηνές με τον Αδόλφο που έχεις δει σε κάποιο παλιό ντοκιμαντέρ. Ξεπερνώντας αυτές τις σκέψεις φτάνεις στις εισόδους και εκεί σου έρχεται μια απογοήτευση. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές είσοδοι με τουρνικέ η όλη διαδικασία είναι αρκετά αργή. Σίγουρα ο κόσμος ήταν πολύς (στο συγκεκριμένο αγώνα, τα μάτριξ ανακοίνωσαν 45.000 θεατές περίπου), αλλά έχοντας πάει και στο ΟΑΚΑ σε μεγάλα παιχνίδια έχω να πω ότι το αργούν πολύ. Ο λόγος; Ο έλεγχος γίνεται στην πρώτη είσοδο, πολύ πριν φτάσεις στις θύρες. Αλλά μιλάμε για έλεγχο. Γερμανικό έλεγχο που σημαίνει τερατώδεις σεκιουριτάδες που ψάχνουν μέχρι και μικρά παιδάκια κανονικά με σωματικό έλεγχο λες και θα κρύβουν κανένα μπαζούκα. Ομολογώ πως μου έκανε εντύπωση και με κούρασε λίγο. Στη Γερμανία είσαι. Σε 2-3 ματς το χρόνο να γίνουν επεισόδια και ξέρεις ποιες ομάδες είναι…

Αφού περάσεις τον έλεγχο ψάχνεις τη θύρα σου (αν καταφέρεις να ξεπεράσεις τους διάφορους πλανόδιους με τα λουκάνικα που υπάρχουν) και εκεί απλά ελέγχουν το εισιτήριό σου χωρίς πολλά πολλά. Φυσικά πηγαίνεις ακριβώς στην θέση σου (κάτι που παρ’ ότι τα τελευταία χρόνια με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ισχύει στις περισσότερες θύρες, μάλλον είναι η εξαίρεση στον κανόνα στην Ελλάδα) και κάθεσαι να δεις μπάλα.  Εσωτερικά το γήπεδο είναι πολύ όμορφο και αν και έχει και κουλουάρ έχει αρκετά καλή ακουστική. Φυσικά τα συνθήματα τα φωνάζουν αποκλειστικά από το πέταλο, καθώς το υπόλοιπο γήπεδο δεν συμμετέχει ιδιαίτερα (κάτι που μου φάνηκε ιδιαίτερα περίεργο). Για τον αγώνα δεν θα πω τίποτα, ήμουν αρκετά τυχερός μια που τέλειωσε με… 3-3. Η Χέρτα μπήκε δυνατά, έχασε πέναλτυ και στη συνέχεια έκανε το σκορ 2-0. Η Λεβερκούζεν αντέδρασε και με τον Ντερντιγιόκ σε μεγάλη μέρα το γύρισε στο Β΄ημίχρονο σε 2-3. Τελικά η Χέρτα ισοφάρισε και έφυγαν όλοι μάλλον ικανοποιημένοι. Το καλό με το γερμανικό ποδόσφαιρο είναι ότι δεν έχει πολλές διακοπές, έχει γυμνασμένους και γρήγορους παίκτες με σχετική τακτική παιδεία και συνήθως βλέπεις ανοιχτούς αγώνες με αρκετά γκολ.

Εκεί που θα σταθώ είναι στα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση. Πρώτον, οι άνθρωποι πίνουν μπύρα, πολλή μπύρα. Ένα παλικάρι μπροστά είχε πάρει την συσκευασία του ενός λίτρου η οποία έχει και γραμμές πάνω: «εναρκτήριο λάκτισμα», «ημίχρονο» και «τέλος αγώνα» ώστε να την μοιράσεις σωστά. Γύρω στο 25′ του αγώνα, είχε ήδη μπει στις καθυστερήσεις της μπύρας του και σύντομα αγόρασε δεύτερη. Συνέχεια μπαινοβγαίνουν για να αγοράσουν κάτι να καταβροχθίσουν ή να πιουν, αν και φυσικά κυκλοφορούν και πωλητές μέσα στο γήπεδο. Καλό όλο αυτό βέβαια, μόνο που προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορείς να αφήνεις το ματς της ομάδας σου να παίζεται και εσύ να πηγαίνεις για ψώνια χάνοντας πολλές φορές πάνω από 5 λεπτά αγώνα. Είναι μια νοοτροπία που όσο και να θεωρείται «πολιτισμένη» ή «ευρωπαϊκή» ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω.

Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι αυτό το κλασσικό που ακούμε από μεγαλύτερους: «Κάποτε παιδί μου πηγαίναμε μαζί στο Άρης-ΠΑΟΚ δίπλα δίπλα» και συνήθως λέμε «άσε μας ρε πατέρα». Τελικά είναι αληθινή ιστορία. Πέρα από τους φιλοξενούμενος που ήταν σε μια γωνιά του γηπέδου, στα γκολ της Λεβερκούζεν πετάγονταν διάφοροι ξέμπαρκοι οπαδοί της που πανηγύριζαν έξαλλα, χωρίς κανείς όχι να τους αγγίζει, αλλά ούτε καν να τους κοιτάει. Εμείς σαν Ελληνάρες περιμέναμε να πέσει ξύλο, αλλά μάταια.

Τέλος, παρά τα προβλήματα στην είσοδο, η έξοδος ήταν πολύ εύκολη. Οι συρμοί που περίμεναν ήταν πολλοί και υπήρχε οργάνωση ούτως ώστε να μην είναι ο κόσμος πακτωμένος σαν τις σαρδέλες. Είναι εντυπωσιακό δυο αστυνομικοί να κρατάνε με μια κορδέλα ορδές οπαδών. Δεν είναι πάντα μόνο θέμα οργάνωσης, είναι και θέμα πολιτισμού και παιδείας του κόσμου. Στην Ελλάδα δυο αστυνομικοί μόνοι θα είχαν τσαλαπατηθεί από δεκάδες οπαδούς που δεν θα μπορούσαν να περιμένουν 2′ ακόμα.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι ιδιαίτερα φτηνό αγαθό στη Γερμανία, αλλά είναι σίγουρα αρκετά πιο άνετο και ποιοτικό από ότι στη χώρα μας. Δεν χρειάζεται να μιμηθούμε κάθε συνήθεια των ξένων, χρειάζεται όμως κάποια στιγμή να κάνουμε τα βασικά. Και όσο και κλισέ να ακούγεται, αφού χάσαμε την ευκαιρία με το 2004 και αφού άνθρωποι που είχαν μια διαφορετική προσέγγιση (όπως π.χ. ο Ντέμης) έφυγαν από το ποδόσφαιρο, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρουμε σύντομα να ανέβουμε επίπεδο.

Ότι αγαπάμε τον Αντόνιο Κασάνο είναι γεγονός. Τον αγαπάμε όταν γράφει την αυτοβιογραφία του και κοροϊδεύει τον Καπέλο. Τον αγαπάμε όταν κράζει τις επιλογές στην εθνική ομάδα. Τον αγαπάμε όταν ξεβράκωτος αγκαλιάζει τον Μουρίνιο. Μας αρέσει γιατί και οι φανς του είναι εξίσου πειραγμένοι στον εγκέφαλο. Και ως γνωστός είναι και γιατρός.

Ο Αντόνιο πέρασε μια περιπέτεια σοβαρή. 17 όμως μέρες μόλις μετά την επέμβαση που έκανε στην καρδιά του γύρισε στο Μιλανέλο για να δει όλη την παλιοπαρέα της Μίλαν. «Νιώθω σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο που αγκαλιάζεις τους φίλους σου μετά τις διακοπές» δήλωσε ο Κασάνο. Αγκάλιασε τον Τασότι, τον Ζλάταν, τον Αμπιάτι και τον Πάτο που σαν καλός θεοσεβούμενος Βραζιλιάνος έκανε δηλώσεις για τη ζωή και την ευτυχία. Εκεί όμως που καταλάβαμε ότι ο τρελΑντόνιο είναι πραγματικά καλά είναι όταν είδε τον «σκληρό» Γκατούζο. Σαν το μικρό παιδί που είναι έσκασε στα γέλια βλέποντας να περνάει τη δική του περιπέτεια με τα μάτια του. Μόλις κατέβασε τα γυαλιά ηλίου ο Γκατούζο, ο Κασάνο δεν μπόρεσε να μην κάνει την πλάκα του. «Διάβασα στις εφημερίδες ότι είσαι καλά. Είσαι σίγουρα καλά;» του είπε.

Και όλοι ελπίζουμε να μπορέσει να ξαναπαίξει μπάλα, είτε του χρόνου, είτε σε 2 και 3 χρόνια. Αρκεί να τον ξαναδούμε…

Λα Πλάτα, Αργεντινή

Ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν επιστρέφει μετά από τραυματισμό στους αγώνες της Εστουδιάντες, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η Μπάνφιλντ προηγείται με 0-1 και κάποιοι από τους οπαδούς της ομάδας αρχίζουν να πετάνε κροτίδες και άλλα αντικείμενα προς τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων Λουκέτι. Ο Βερόν μες στα νεύρα πάει προς το πέταλο, αλλά οι φανατικοί δεν λένε να καταλάβουν. «Κατέβα, γ..μώ το μ..νί της μάνας σου» είναι μόνο ένα από αυτά που ο Βερόν είπε μάταια. Ο αγώνας διακόπτεται, ο Βερόν στην τελευταία σεζόν του στο ποδόσφαιρο βλέπει την ομάδα του να αντιμετωπίζει προβλήματα και ο πρόεδρος της Εστουδιάντες μιλάει για οπαδούς που προσπαθούν να κάνουν πολιτική.

Λονδίνο, Αγγλία

Οπαδός της Σίτι, όχι άσπρου χρώματος, σηκώνει ένα μικρό πανό με μήνυμα προς τον κύριο Μπλάτερ. Αφορμή οι ρατσιστικές επιθέσεις ποδοσφαιριστών άλλων ομάδων όπως ο Τέρρι κι ο Σουάρες που κυριαρχόυν τον τελευταίο καιρό. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα όπως αυτό του ρατσισμού κάποιες φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα και οι υπερβολές από όλες τις πλευρές μεγάλες.

Κάλι, Κολομβία

Μια άγνωστη ομάδα κάνει προετοιμασία. Είναι οι… Ρέγκιας FC και διαφέρουν από όποια άλλη ομάδα ξέρετε. Ο λόγος; Πρόκειται για μια ομάδα αποτελούμενη αμιγώς από τραβεστί. Ιδρύθηκε το 1992 με μοναδικό στόχο την μάχη ενάντια στις διακρίσεις, αυτή τη φορά απέναντι στο… κοινωνικό σύνολο των τραβεστί.  Μπορεί αυτό να φαίνεται λίγο γραφικό, αλλά στην Κολομβία αρκετές δεκάδες τρανσέξουαλ το χρόνο δολοφούνται. Οι Ρέγκιας συνήθως αγωνίζονται σε φιλικούς αγώνες απέναντι σε ομάδες γυναικών και έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Παρά την παντελή έλλειψη ποδοσφαιρικών ικανοτήτων (όπως φαίνεται στο βίντεο), δεν χάνουν το κέφι τους, καθώς το κίνητρο της συμμετοχής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των γκέι είναι μεγάλο.

Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Ο Μπουσουφά κάνει αυτό που θέλουμε εμείς ως οπαδοί πολλές φορές. Παίρνει φόρα, βάζει δύναμη, σουτάρει και σκοράρει. Πετυχαίνει τον διαιτητή και βγάζει το άχτι του. Ναι παίρνει και μια κόκκινη. Μικρό το κακό.

Λονδίνο, Αγγλία

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «κοντρόλ με το γόνατο», αλλά ο Αντεμπαγιόρ σκόραρε δις στον αγώνα την Τότεναμ με την Άστον Βίλα και έδωσε τρεις ακόμα πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του Χάρι Ρέντναπ. Η Τότεναμ κάνει καταπληκτική πορεία, εκμεταλλεύεται τα προβλήματα των άλλων Λονδρέζων αλλά και της Λίβερπουλ και πάει φουλ για μια από τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Η αγάπη που είχε ο Ντιέγκο για την μητέρα του ήταν γνωστή εδώ και χρόνια. Εξίσου γνωστή είναι η αγάπη των Αργεντίνων για τον Ντιέγκο. Έτσι, η είδηση του θανάτου της Ντόνια Τότα, της μητέρας του Ντιέγκο που ο ίδιος αποκαλούσε «γυναίκα της ζωής του» δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο τον κόσμο στη χώρα. Στον αγώνα Ιντεπεντιέντε – Ολίμπο όταν και μαθεύτηκε η είδηση στο ημίχρονο, ο διαιτητής Μάουρο Βιλιάνο κράτησε ενός λεπτού σιγή χωρίς να έχει πάρει καμία εντολή από την Ομοσπονδία. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει ρυθμικά το όνομα του Ντιέγκο.

Χθες, σε ένα άλλο γήπεδο στο αγαπημένο του Μπομπονέρα ο κόσμος στήριξε και πάλι τον Ντιέγκο με πανό και με τραγούδια. Την ίδια στιγμή δυο μεγάλα 10αρια έδειξαν τον σεβασμό τους και την αγάπη τους στον Ντιέγκο. Ο Λιονέλ Μέσι από την Ισπανία εξέφρασε την θλίψη του για τον χαμό της 82χρονης μητέρας του Ντιεγκίτο. Στο Μπουένος Άιρες ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε ζήτησε από την Μπόκα να ακυρώσει τη γιορτή που του ετοίμαζε για τα 15 χρόνια της παρουσίας του στα γήπεδα της Α’ Εθνικής. Ως ένδειξη σεβασμού στον Ντιέγκο. Η τεράστια τούρτα που είχε ετοιμάσει η Μπόκα χαρίστηκε σε ένα νοσοκομείο παίδων. Ο Ντιέγκο έκανε το τεράστιο ταξίδι από τα Εμιράτα όπου και δουλεύει για να πει το τελευταίο αντίο στην μητέρα του. Τουλάχιστον ξέρει ότι έχει την αγάπη και την στήριξη ενός λαού που τον λατρεύει.