Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Η απλόχερη αγάπη του Ted Lasso

Όταν το Ted Lasso βγήκε στον αέρα περίμενα να δω μια ανάλαφρη ποδοσφαιρική σειρά. Αυτό περίμενα και αυτό ήθελα να δω. Ο Αμερικάνος προπονητής του American Football που βρίσκεται από ένα καπρίτσιο μιας πάμπλουτης ιδιοκτήτριας στον πάγκο μιας μέτριας Λονδρέζικης ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ, όχι για να τη σώσει αλλά για να την καταστρέψει. Τελικά τρεις σεζόν αργότερα, όχι μόνο δεν την κατέστρεψε αλλά κατάφερε αυτό που έχει και τη μεγαλύτερη σημασία εντός και εκτός αθλητισμού. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό που γυρόφερνε συνεχώς στο μυαλό μου παρακολουθώντας από την πρώτη μέρα αυτό το τηλεοπτικό διαμάντι αισιοδοξίας ήταν πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν ζούσαμε στον κόσμο του Ted Lasso και αν τα δικά του «τηλεοπτικά σύνορα» ήταν τα ρεαλιστικά δικά μας.

Το Ted Lasso τελικά δεν ήταν μια σειρά για ποδόσφαιρο αν και το στόρι του εξελισσόταν στον λαμπερό κόσμο του αγγλικού ποδοσφαίρου. Το ποδόσφαιρο ήταν απλά η αφορμή για να χτιστεί μία από τις ωραιότερες τηλεοπτικές ιστορίες που έχουμε ζήσει. Δεν χρειάζεται να είσαι φίλος της μπάλας για να το απολαύσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις το μυαλό σου και να «ρουφήξεις» όλα αυτά που σου δίνει αυτό το παραμύθι με τον πιο απλό τρόπο. Έτσι δεν γίνεται άλλωστε στα παραμύθια; Είναι αλήθεια ότι οι χαρακτήρες δεν αναπτύχθηκαν τρομερά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο και είναι επίσης αλήθεια ότι πολλές φορές, όλοι τους, παραήταν καλοί για να είναι αληθινοί. Κι όμως αυτό είναι το σημαντικότερο. Σε έναν κόσμο που η καλοσύνη έχει φτάσει να θεωρείται ως κάτι ξεχασμένο, ακόμα και ως δείγμα αδυναμίας, ο Ted Lasso, και η παρέα του, μας την έδωσαν απλόχερα και μας γέμισαν αγάπη.

Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου συγκινημένο σε πάρα πολλά επεισόδια (μπορεί και σε όλα) και πολλές φορές σκεφτόμουν πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μια σειρά που (σχεδόν) πρωταγωνιστεί ένας χαρακτήρας όπως ο κόουτς Μπίαρντ. Κι όμως. Το Ted Lasso μας παρουσίασε όλα αυτά που υπάρχουν καθημερινά δίπλα μας και για τεράστια -δυστυχώς- μερίδα του κόσμου είναι «πρόβλημα», ως αυτό που πραγματικά είναι. Εκεί έξω υπάρχει πάντα ένας μεγάλος μαλάκας, όπως ο Ρούπερτ, στο Ted Lasso στο τέλος δεν νικάει, όπως γίνεται στον δικό μας κόσμο, αλλά ο κόσμος τον βάζει στη θέση του. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως η ψυχική υγεία δεν είναι τόσο μεγάλο -ή και καθόλου- πρόβλημα, στο Ted Lasso όλοι (σχεδόν) οι χαρακτήρες έχουν τα δικά τους θέματα, μεγάλα ή μικρά, όπως οι περισσότεροι από εμάς, κι αυτό επιτέλους δεν παρουσιάζεται ως κάτι κακό, ω κάτι περίεργο, ως ταμπού. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πρόβλημα με το χρώμα και την σεξουαλικότητα του άλλου ακόμα και με το δικό τους χρώμα ή τη δική τους σεξουαλικότητα ζώντας κυριολεκτικά είτε φοβισμένοι είτε γεμάτοι μίσος. Στο Ted Lasso αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχουν απλώς άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν καλύτερο ή χειρότερο τον κόσμο, κάποιοι το καταφέρνουν και κάποιοι όχι. Υπάρχουν οι καλοί άνθρωποι και οι κακοί άνθρωποι. Διαλέγεις τι θες να είσαι και ποιους θες και απλά πορεύεσαι μαζί τους. Ο κόουτς Lasso και το δικό του παρεάκι για τρία (3) χρόνια ήταν η καλύτερη συντροφιά για πολύ κόσμο και είμαι σίγουρος πως άγγιξε την απόλυτη επιτυχία όχι επειδή ήταν μια αψεγάδιαστη τηλεοπτική σειρά αλλά επειδή κατάφερε το πιο σημαντικό πράγμα. Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Και είμαι σίγουρος. Όσοι συνέχισαν να το βλέπουν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, έγιναν λίγο καλύτεροι.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Σκέφτομαι και γράφω

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η χαμένη χαρά του παιχνιδιού

Σε ένα πολύ γνωστό ανέκδοτο που αναφέρεται στο βιβλίο του “Περί ηρώων και ταφών”, ο Ερνέστο Σαμπάτο παρουσιάζει το “φιλοσοφικό δίπολο” του ποδοσφαίρου. Το μεταφέρω σε ελεύθερη απόδοση. Εκεί, ο κεντρικός χαρακτήρας ο Τζουλιάν ντ’ Αρκάντζελο, διηγείται στον ήρωα της νουβέλας, τον Μάρτιν, ένα περιστατικό στο οποίο πρωταγωνιστούσαν δύο επιθετικοί της Ιντεπεντιέντε στη δεκαετία του […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το απόλυτο ‘τακουνάκι’

Θέμα: Το σομπρέρο ασχολείται με το ποδόσφαιρο και το ποδόσφαιρο απασχολεί μόνο τους άντρες. Είναι όμως όντως έτσι; Με αφορμή την γιορτή της γυναίκας, ενός πλάσματος που κανείς μας δεν έχει καταλάβει ποτέ ολοκληρωτικά, παραδίδουμε τα ηνία του μπλογκ για μια μέρα σε τέσσερις γυναίκες για να γράψουν για κάτι που αγαπάνε: το ποδόσφαιρο. Περιορισμός […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

7 σχόλια σχετικά με το “Η απλόχερη αγάπη του Ted Lasso”

  1. Ο/Η Περαστικός λέει:

    Όντως, σειρά για να σου φτιάχνει την διάθεση, να πηγαίνεις για ύπνο με ένα ελαφρύ χαμόγελο. Και ήταν πολύ προσεγμένη και η παραγωγή της υψηλής ποιότητας. Δεν ήταν τσαπατσοδουλιά, οι διάλογοι, οι μονόλογοι, οι εκφράσεις των πρωταγωνιστών, ακόμα και όταν αυτοί δεν ήταν σε πρώτο πλάνο, αλλά στο background, όλα ήταν δουλεμένα σε πολύ υψηλό βαθμό.

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ένα πραγματικό διαμαντάκι και συγχαρητήρια στον συντάκτη που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.
    Πραγματικά η σειρά και οι χαρακτήρες σε πολλές περιπτώσεις μας συγκίνησαν.
    Όσο για το too good to be true, καλύτερα έτσι. Χορτάσαμε ρεαλισμό στα δελτία ειδήσεων!!

  3. Ο/Η Ντάνι Ρόχας λέει:

    Το μόνο «κακό» είναι το γεγονός ότι οι 3 σεζόν νιώθεις ότι είναι λίγες. Σαν ποδοσφαιρόφιλος θα ήθελα να δω την Ριτσμοντ να παίζει στο Τσάμπιονς λιγκ για παράδειγμα. Βέβαια σαν άνθρωπος και γώ έχω τις αυταπάτες μου ότι μετά από 2-3 χρόνια θα δούμε κι άλλη σεζόν Τεντ Λασσο.

  4. Ο/Η Χαρα λέει:

    Ναι σε ολα κ αυτο ακριβως που γραφεις ειναι αυτο που σου μενει: νιωθεις λιγο καλυτερος απ ο,τι πριν και αυτο ειναι μοναδικο κατωρθωμα! Η σειρα εχει καρδια! We re Richmond till we die!!!

  5. Ο/Η To Madeira λέει:

    Για εμένα είναι ίσως η καλύτερη σειρά που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Είναι όλα αυτά που αναφέρεις ΣΥΝ το γεγονός ότι η σειρά δεν βάζει καθόλου σε δεύτερη μοίρα το ποδόσφαιρο, αλλα μέσω αυτού κάνει τρομερές αναλογίες και με την ίδια την ζωή. Καλύτερο παράδειγμα για εμένα το εξής : Αφού αποφασίσουν να παίξουν το total football – το οποίο ο Ted “επανανακαλυψε” μόνος του στο Άμστερνταμ χωρίς να γνωρίζει την ήδη ύπαρξη του- βλέπουμε μια σκηνή που είναι τόσο ποδοσφαιρικη, όσο και εξω-ποδοσφαιρικη. Μετά το πρώτο ημίχρονο εφαρμογής του συστήματος, όπου κάτι δεν πάει καλά, ο Τζέιμι Ταρτ καταλαβαίνει ότι πρέπει να μην είναι στην ΚΟΡΥΦΉ της επίθεσης, δλδ ως σέντερ φορ, αλλα να κατεβαινει πιο βαθιά ως “ψευτοεννιαρι” για να συμμετέχει στο παιχνίδι και στα “τρίγωνα” του συστήματος. Αυτό ταυτόχρονα δημιουργεί την αναλογία πως καταλαβαίνει ότι δεν πρεπει να είναι η κεφαλή της ομάδας, ο αρχηγός της (τέτοιος άλλωστε υπάρχει, στο πρόσωπο του Μακαντου) αλλά αντίθετα να είναι η “καρδιά” της, η συνείδηση της, η θέληση της και τα “τρίγωνα” είναι παραβολή για τις σχέσεις μεταξύ των παικτών αλλά και των χαρακτήρων της σειράς γενικά. Από εκεί και πέρα απογειώνεται ο χαρακτήρας του Τζέιμι σε κάτι εντελώς νέο, σε αυτόν τον κύκλο και παικτικά αλλά και ανθρώπινα.

    Η σειρά είναι γεμάτη τέτοιες παραβολές.

  6. Ο/Η gargaduaaas λέει:

    Χαίρομαι που συμφωνούμε

  7. Ο/Η Veronica Lodge λέει:

    Η σειρά με κέρδισε από το πλάνο στο πρώτο επεισόδιο με τα βιβλία του Ted Lasso στο αεροπλάνο, The Dharma Bums του Κέρουακ και το Inverting the Pyramid του Jonathan Wilson

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *