Την μια εβδομάδα η ομάδα σου (Μπλάκπουλ), στο παρθενικό της παιχνίδι στην Πρέμιερ Λίγκ σαρώνει με 4 γκολ την Γουίγκαν…

(Ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας ήταν νούμερο 1 φωτογραφικό θέμα στο Νησί την προηγούμενη εβδομάδα, με την κωμικογραφική Sun να ψάχνει επιπλέον στοιχεία γι’ αυτόν)

…αλλά την επόμενη εβδομάδα, η Άρσεναλ την προσγειώνει στην δύσκολη πραγματικότητα, φιλοδωρώντας την με 6 γκολ!

Παίκτριες της γυναικείας ομάδας του Ιράν, με μοναδικό ακάλυπτο σημείο το πρόσωπο τους, πανηγυρίζουν με τις συμπαίκτριες τους στον πάγκο (που φυσικά είναι αναλόγως ενδεδυμένες) μετά από γκολ απέναντι στην Τουρκία, σε διεθνές τουρνουά στην Σιγκαπούρη.
Το παιχνίδι διεξήχθη σήμερα: 12 Αυγούστου.

(Φωτογραφία από το χθεσινό φιλικό Λέγκια Βαρσοβίας – Άρσεναλ)

Τα φετινά γενέθλια της Audi γιορτάστηκαν εντός γραφείων σε λιτή και οικονομική τελετή, ο Άρης λαμβάνει μέρος στο ταξιδιωτικό tour της ΟΥΕΦΑ, γι’ αυτούς που δεν έκαναν καλά την δουλειά τους στα πλέι οφ του Μαΐου και η ΑΕΚ ψάχνει κάθε διαθέσιμο ευρώ σε φιλικά τουρνουά ανά τον κόσμο, γι’ αυτό και φέτος η Μπόκα Τζούνιορς αναγκάστηκε να αφήσει την Ευρώπη και να ταξιδέψει στην μακρινή Νέα Ζηλανδία για να προετοιμαστεί για το ξεκίνημα της Απερτούρα.

Εκεί, και λίγο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι της στο Ουέλλινγκτον με τους τοπικούς Φοίνιξ, ντόπιο χορευτικό γκρουπ που αποτελείτο από αναίτια θυμωμένους ρακένδυτους άνδρες αλλά και αφράτες κοπελίτσες και θείτσες – που σίγουρα έχεις συναντήσει κάποια στιγμή στην λαϊκή της γειτονιάς σου, στην εκκλησία ή στην ουρά του ΙΚΑ – της πρόσφερε ένα ξεχωριστό (αλλά πλέον παγκοσμίως γνωστό) εισαγωγικό, τελείως διαφορετικό από το περσινό στο Χαριλάου, το οποίο απολαμβάνεις σε όλο του το μεγαλείο στην αρχή του παρακάτω βίντεο:

Το περιμέναμε με ανυπομονησία και το αποτέλεσμα δεν μας διέψευσε. To ‘Big Picture’ λίγο πριν την σέντρα του Μουντιάλ συγκεντρώνει μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες της προετοιμασίας του. Μερικές είναι τόσο καλές και συνδυάζουν τόσο τέλεια τις έννοιες ‘ρεπορτάζ’ και ‘τέχνη’ που θέλεις να βάλεις φωτιά την φωτογραφική σου μηχανή και να ξεκινήσεις αναζήτηση νέου χόμπι.

Όταν οι φωτογράφοι ξέρουν καλά την δουλειά τους, το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο ακόμα κι αν το υλικό προέρχεται από μια απλή ποδοσφαιρική προπόνηση. (Έστω κι αν πρόκειται για την τελευταία προπόνηση πριν από έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ.)

Αν η στιγμή που κρίνει ένα ματς είναι σημαντική, η στιγμή που κρίνει μια ολόκληρη διοργάνωση, μια πορεία καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς και – πιθανόν – την μελλοντική εξέλιξη της ομάδας σε όλα τα επίπεδα είναι πέντε φορές σημαντική.

(Φωτογραφία από το Τζένοα-Μίλαν 1-0 της Κυριακής)

Δεξιά ή αριστερά;
Ροναλντίνιο ή Πάτο;

Είναι οφθαλμοφανές ότι η Μίλαν αντιμετωπίζει σαφές πρόβλημα ..κατεύθυνσης.

Το «Simply the best» της Τίνα Τάρνερ, δεν πρέπει να σταμάτησε να παίζει λεπτό από προχθές, σ’ ένα σπίτι στα προάστια του Μιλάνο. Κι αυτό γιατί αναμφισβήτητα και δίχως ίχνος υπερβολής, αυτή ήταν η εβδομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο. Του νέου Ελένιο Ερέρα, όπως τον παρομοιάζει σε χθεσινό του άρθρο στην Guardian o Richard Williams, σχολιάζοντας απολαυστικά:

«The Portuguese controversialist will not mind one bit when he is characterised as the dark star of the game, deploying his resources with the aim of drawing his opponents into a hellish black hole, happy to finish a crucial match with his nine surviving outfield players lined up in front of their own goalmouth as long as it provides him a result bolstering his own claims to immortality.»

Ο εγωπαθής Πορτογάλος, που έχει επηρεάσει μέχρι και την κωμική σειρά  του BBC ‘Harry and Paul’ (εδώ θεϊκό βιντεάκι, βγαλμένο από την ζωή,  με δηλώσεις του ..Jose Arrogantio), ήρθε στην ζωή για να προκαλέσει. Και το κάνει πετυχημένα. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτού του είδους ανθρώπου, που προκαλεί συναισθηματικές εκρήξεις σε κάποιον και μόνο που υπάρχει. Μπορεί να τον μισείς θανάσιμα, να τον λατρεύεις παθιασμένα, αλλά (σχεδόν) αποκλείεται να σου είναι αδιάφορος. Κι αυτό δεν το καταφέρνουν πολλοί…

(Οπαδοί της Σίτυ από το χθεσινό τοπικό ντέρμπι του Μάντσεστερ)

Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.

Όταν τα λόγια δεν βγαίνουν, υπάρχει συνήθως ένας φωτογράφος που ξέρει πότε ακριβώς να κάνει το σωστό κλικ ώστε το αποτέλεσμα ακόμα κι αν δεν ενθουσιάζει καλλιτεχνικά, να σου μιλάει χωρίς να εκστομίζει λέξη.

R-e-s-p-e-c-t, όπως θα το τραγουδούσε και η Αρίθα.

(Από το χθεσινό Χετάφε – Ρεάλ Μαδρίτης)

Τέτοια κλωτσιά θα την ζήλευε ακόμα και ο Τσακ Νόρις.

Υπάρχουν πράξεις στην ζωή που ξεχειλίζουν από ουσία και μόνο ουσία – το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο τέτοιες. Υπάρχουν κάποιες που βρωμάνε τόσο έντονα φτηνό εφετζιλίκι που μετατρέπουν κάτι που υποτίθεται ότι θα ήταν ενθουσιασμός σε αίσθηση κούρασης και δυσφορίας. Και υπάρχουν και οι ενδιάμεσες καταστάσεις, εκεί που το άσπρο συναντάει το μαύρο, η φιγούρα ακροβατεί στα όρια της ουσίας  και του πλεονασμού και ο παρατηρητής δυσκολεύεται να πάρει θέση είτε για την χρησιμότητα της ενέργειας είτε για την επιτυχία του εντυπωσιασμού. Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν ο Ιτανζ πραγματικά ξεγελιέται από την μερική στροφή του βλέμματος του Κόκε στο τελευταίο βήμα πριν την εκτέλεση του πέναλτι κι έτσι επιλέγει την λανθασμένη πλευρά της εστίας του, εκείνη που συμβαδίζει με την κατεύθυνση στην οποία στρέφεται το πρόσωπο του Ισπανού. Η διαδικασία επιλογής γωνίας πτώσης των τερματοφυλάκων στα πέναλτι είναι μια πολύ υποκειμενική κατάσταση, στην οποία πολλές φορές όλα γίνονται ασυναίσθητα λόγω της ταχύτητας της στιγμής.

Η επιλογή της ενέργειας του Κόκε από την άλλη, είναι δεδομένο ότι δεν είναι ασυναίσθητη. Ο Κόκε έχει σκεφτεί την φιγούρα από πριν κι αυτό το ‘πριν’ εκτείνεται από μερικά δευτερόλεπτα μέχρι αρκετά χρόνια. Η ανάγκη εντυπωσιασμού των άλλων, άλλωστε, δεν έχει ούτε ηλικία ούτε όρια. Αυτό μπορείς να το αντιληφθείς στην αυλή ενός δημοτικού σχολείου, βλέποντας το τσογλανάκι που ξέρει παραπάνω μπάλα απ’ τα υπόλοιπα, να συνεχίζει να ντριπλάρει τον δύσμοιρο άμπαλο πιτσιρικά αντίπαλο, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι τα κοριτσάκια να χαμογελάσουν και οι υπόλοιποι να σκυλοβαρεθούν. Ή παρακολουθώντας τον Χέντριξ, να συνεχίζει να σολάρει με την κιθάρα στην πλάτη, χωρίς να βλέπει. Κίνηση χωρίς ουσία. Αλλά αυτός εκεί: Θα το κάνει το κομμάτι του. Γιατί; Γιατί μπορεί.

Η ανθρώπινη ανάγκη του εντυπωσιασμού. Άλλες φορές την γουστάρεις, άλλες την κατακρίνεις, άλλες αδυνατείς να πάρεις θέσης. Αλλά σχεδόν πάντα, την σχολιάζεις… Αυτός ήταν και ο στόχος του Κόκε, εξ αρχής.

«Touch me in the morning,
And last thing at night,
Keep my body pumpin’ baby,
You know it feels right.»

Rui Da Silva – Touch me

O Ρόρυ Ντέλαπ ετοιμάζεται να εκτελέσει ένα από τα πλάγια-σέντρες του και χαϊδεύει κατάλληλα την μπάλα για να την καλοπιάσει και να του κάνει το χατίρι…