Στην Μπαρτσελόνα του καλύτερου παίκτη στον κόσμο, του τρίτου καλύτερου παίκτη στον κόσμο, του Ινιέστα και του Βίγια υπάρχει ένα μικρό στατιστικό, κρυμμένο πίσω απ’ τα υπόλοιπα λαμπερά και αποστομωτικά ρεκόρ που αυτή η φουρνιά παικτών έχει σπάσει τα τελευταία τρία χρόνια, το οποίο λέει ότι από τότε που ανέλαβε προπονητής ο Γκουαρντιόλα – τρεισήμισι χρόνια πριν – η ομάδα έχει χάσει στο πρωτάθλημα όλες κι όλες εννιά φορές. Όλως τυχαίως στις έξι απ’ αυτές τις ήττες απών ήταν ο Κάρλες Πουγιόλ.
Ο Κάρλες Πουγιόλ – αυτό το αμυντικό θηρίο που συνηθίζει να δουλεύει στο παρασκήνιο – ο οποίος με το γκολ του εχθές στο Μπερναμπέου βοήθησε σημαντικά ώστε να φτάσει το προσωπικό του σερί των συνεχόμενων παιχνιδιών χωρίς ήττα στα 51 ματς. Η τελευταία φορά που έπαιξε σ’ ένα ματς και γύρισε στο σπίτι του χαμένος ήταν πρόπερσι τον Απρίλιο (!), στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Ίντερ.
Fulham’s Stephen Kelly (L) challenges Arsenal’s Robin Van Persie during their English Premier League soccer match at Craven Cottage in London January 2, 2012. REUTERS/Stefan Wermuth
Στην παραπάνω φωτογραφία του προπονητή της Βαλένθια, Ουνάι Έμερι, από τον χθεσινό αγώνα κυπέλλου με την Σεβίλλη, δεν γνωρίζω αν ο φωτογράφος Jose Jordan ήθελε να περάσει κάποιο βαθύτερο μήνυμα για την παρασκηνιακή και σε κατώτερο επίπεδο θέση του προπονητή σε σχέση με τον χώρο που διαδραματίζεται όλη η δράση ή αν απλά η εικόνα από μόνη της, δηλαδή η διάταξη του προπονητή και του χόρτου πάνω της, προκάλεσε το συγκεκριμένο κλικ. Αλλά δεν έχει και σημασία. Το αποτέλεσμα ξεχώρισε σε σχέση με αμέτρητες άλλες συνηθισμένες φωτογραφίες ποδοσφαιρικού ρεπορτάζ που εστιάζουν στους προπονητές.
Το Carrow Road αντανακλάται σε μια φουσκάλα, λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Νόριτς – Τότεναμ 0-2. Ο Ζαμπέτας πιάνει το μπουζούκι κι η Μαρινέλλα το ρεφρέν:
Σταλιά-σταλιά κι αχόρταγα τα πίνω τα φιλιά σου,
κουρνιάζω σαν αδύνατο πουλί στην αγκαλιά σου.
Το ποδόσφαιρο δεν θα μας σώσει, ούτε το 2012 ούτε ποτέ. Όσο όμως κυλάει, είναι νεράκι που κάνει καλό στην ψυχή και ξεθολώνει τα μάτια.
(Photograph: Dylan Martinez/Reuters)
Τάδε έφη: ausencia στις 15:15, 30 Δεκεμβρίου, 2011
FC Porto’s Givanildo ‘Hulk’ Souza, from Brazil, 2nd left, shoots a free kick against the barrier of Zenit players during their Champions League group G soccer match Tuesday, Dec. 6 2011, at the Dragao stadium in Porto, northern Portugal. The game ended in a 0-0 draw with Zenit advancing in the tournament. (AP Photo/Armando Franca)
Manchester United’s Wayne Rooney (centre) and Swansea City goalkeeper Michel Vorm collide as they go for a high ball into the Swansea box during the English Premier League football match between Swansea City and Manchester United at Liberty Stadium in Swansea, South Wales on November 19, 2011.
Παρακολουθώντας έστω και ένα μέρος της βασικής παραγωγής ταινιών του Χόλιγουντ σίγουρα θα έχεις πέσει στην κλασσική σκηνή όπου ο καλός και ο κακός της υπόθεσης βρίσκονται αντιμέτωποι σε κάποιου είδους μονομαχία στην οποία ο πανούργος κακός προλαβαίνει να πυροβολήσει πρώτος φέρνοντας τους θεατές στην στενάχωρη θέση να δούνε τον ήρωα για μια στιγμή, η οποία κρατάει συνήθως περισσότερες χάρη στην αργή κίνηση, να ταλαντεύεται στον αέρα με τα άκρα του ανεξέλεγκτα να κοιτάνε προς διαφορετικά σημεία του ορίζοντα, μέχρι την λυτρωτική συνειδητοποίηση μερικά δευτερόλεπτα αργότερα πως η διαφαινόμενη ήττα του αποτράπηκε από ένα εξωτερικό αντικείμενο – το αστέρι του Σερίφη/ένα ρολόι με την φάτσα της αγαπημένης του/μια μικρή Βίβλος που συνήθως βρισκόταν στην τσέπη που έτυχε να τον πετύχει η σφαίρα (όλα αυτά στις περιπτώσεις που ο ήρωας δεν είναι ο Μελ Γκίμπσον ή ο Μπρους Γουίλις, κάτι που σημαίνει ότι τα αντικείμενα αυτά είναι περιττά και το να σε πετύχει μια σφαιρούλα είναι απλά μια ασήμαντη δραματική λεπτομέρεια που δεν επηρεάζει σε κανένα σημείο τη συνέχεια της δράσης ή που δεν είναι ο Τσακ Νόρις τον οποίο έτσι κι αλλιώς φοβούνται οι σφαίρες) – που σαν από μηχανής Θεός βρέθηκε εκεί για να τον σώσει.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο μερικές φορές…
(Κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερο μέγεθος)
Just past the hour mark, the Olympiakos right-back Vasilis Torosidis cuts inside from the right touchline and curls a shot towards the top left-hand corner. Szczesny throws himself after the ball but he’s nowhere near it. Luckily for Szczesny it smacks the cross bar and rebounds away to safety. That was a mighty huge let-off for Arsenal. (Photograph: Tom Jenkins for the Guardian)
You see things in life and you’d be surprised what you see. Life… Your whole life is changes. You go through changes in your life. / Η ευθραυστότητα του ποδοσφαίρου δεν θα μπορούσε να διαφέρει απ’ αυτή της ζωής. Δεκάδες παράγοντες επηρεασμού, εσωτερικοί αλλά και εξωτερικοί, κάνουν πάρτι σε κάθε άγγιγμα της μπάλας. Δοκάρι και μέσα είσαι ήρωας, πρότυπο, μικρός Θεός, δοκάρι και έξω είσαι άχρηστος, σκράπας, παλτό. / One second, you got it made. Next second you’re down in the dumps. / Μια ‘στιγμή’ είσαι ο βασιλιάς του κόσμου όλου, το χρυσό αγόρι της Ισπανίας, μέλος της πρωταθλήτριας Ευρώπης και κόσμου, ένας ποδοσφαιριστής αξίας πολλών δεκάδων εκατομμυρίων, ένας επαγγελματίας αμειβόμενος πλουσιοπάροχα, ένας άνθρωπος που παρά τα μόλις 25 του χρόνια εμπειριών σε τούτη τη Ζωή προκαλεί ουρές στα βιβλιοπωλεία με την αυτοβιογραφία του, ένας δεινός σκόρερ που σκίζει τα αντίπαλα δίχτυα όποτε γουστάρει, μια ‘εικόνα’ που όλοι θέλουν να συνδυαστεί με την επιχείρηση τους και την επόμενη στιγμή είσαι μια αποτυχημένη μεταγραφή των 50 εκατομμυρίων λιρών, είσαι μια λανθασμένη αγοραστική επιλογή, είσαι ένας επιθετικός που χρειάζεται 903 λεπτά συμμετοχής για να πετύχει το πρώτο του γκολ, είσαι το επίκεντρο μιας παγκόσμιας διαδικτυακής ειρωνείας που πραγματοποιείται με μινιμαλιστικά σάιτ που αναρωτιούνται ένα και μόνο ένα πράγμα: «Έχει σκοράρει ο Τόρες με την Τσέλσι;» / And it goes back and forth throughout your whole life. One second you got the most beautiful girl in the world, Next second you don’t even have a girlfriend no more. And it goes back and forth and back and forth, you know? / Κι όλο αυτό το ασταμάτητο παιχνίδι συνεχίζεται ακατάπαυστα και σε μικρότερες κλίμακες κι έτσι την μια στιγμή, στο 46ο λεπτό, γίνεσαι ξανά ο παλιός, καλός Φερνάντο Τόρες που μ’ ένα ξεπέταγμα και μ’ ένα μαγικό και εντυπωσιακά απλό άγγιγμα της μπάλας την περνάς πάνω από τον εμβρόντητο τερματοφύλακα και την επόμενη στιγμή, στο 82ο λεπτό, μετά από μια τραγική κλωτσιά μπροστά σε μια άδεια εστία, μετατρέπεσαι πάλι στον καημένο ποδοσφαιριστή, στον ανήμπορο ‘εκτελεστή’, στο αντικείμενο του παγκόσμιου χλευασμού, στον άνθρωπο που πεσμένος στα τέσσερα με το κεφάλι στο χόρτο προσφέρει σαρκαστικό γέλιο στον μικρό πιτσιρικά που τον δείχνει με το δάχτυλο…
/ And this is life, man, it’s changes. This is what you gotta go through throughout your whole lifetime. «I’m going through changes». «And it goes back and forth and back and forth, you know?».
Τάδε έφη: duendes στις 12:30, 19 Σεπτεμβρίου, 2011
Vasco da Gama’s fans cheer during their Brazilian National Championship match against Flamengo in Rio de Janeiro August 28, 2011. REUTERS/Ricardo Moraes
Ο καθαρός μεγάλος πρωταγωνιστής, ο ευδιάκριτος συμπρωταγωνιστής και το απρόσωπο κοινό.
Real Madrid’s Cristiano Ronaldo runs with the ball during their Spanish first division soccer match against Almeria at the Santiago Bernabeu Stadium in Madrid, May 21, 2011. His 39th goal in the league this season set a new La Liga record as he passed previous holders Hugo Sanchez and Telmo Zarra who had scored 38. REUTERS/Juan Medina
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[14 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
