Ο Τζόν Τέρι, κοιτώντας το άπειρο, υψώνει το χέρι για την καθιερωμένη χειραψία. Ο Γουέιν Μπρίτζ το αποφεύγει επιδέξια, περνώντας το δικό του από κάτω. End of story. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όλος ο πλανήτης ξενερώνει. Αρθρογράφοι της Sun με το ένα χέρι στο πληκτρολόγιο και το άλλο μέσα στο παντελόνι, βρίζουν αγανακτισμένοι (καθώς δεν γνωρίζουν το Ελληνικό κουτσομπολίστικο ATM που λέγεται Τζούλια Αλεξανδράτου). Fucking civilization. Ούτε ένα άπερκατ, ούτε μια σφαλιάρα, ούτε μια χλέπα. Ούτε ένα δολοφονικό βλέμμα, βρε αδερφέ. Τα κόκαλα του Εβαρίστ Γκαλουά τρίζουν. Οι γροθιές του Αλέξη Κούγια τρέμουν. Το μέτωπο του Ζινεντίν Ζιντάν πλημμυρίζει ιδρώτα.

Σε όλο το παιχνίδι ο Μπρίτζ αποδοκιμάζεται από τους οπαδούς της Τσέλσι κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα, παρ’ ότι παίκτης της ομάδας τους για 6 ολόκληρα χρόνια. Τελικά αντικαθίσταται λίγο πριν το τέλος του αγώνα λόγω ενός μικρο-τραυματισμού. Και κερατωμένος και αποδοκιμασμένος και τραυματισμένος! Μερικές μέρες, πραγματικά, δεν πρέπει να σηκώνεσαι από το κρεβάτι.

Από την άλλη, ο Τέρι δέχεται τα ‘πυρά’ των εκδρομέων της Μάντσεστερ Σίτυ στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο διαιτητής του δείχνει κίτρινη κάρτα για επικίνδυνο παιχνίδι. Το οπαδικό έπος μίσους «Same old Terry, always cheating» δονεί την ατμόσφαιρα. «Παλιέ κλασσικέ Τέρι, μια ζωή κλέβεις»! Βρετανικός λεκτικός οχετός! Δεκάδες Έλληνες συνδεσμίτες, εμπνευστές συνθημάτων, καίνε τους ‘στίχους’ τους από το πολιτισμικό σοκ.  «This is satire» μας ενημερώνει η Guardian, που για να μην χάσει τους πελάτες με πιο ελαφριά ενδιαφέροντα, καλύπτει με κάθε λεπτομέρεια το όλο σκηνικό.

Παρά το γεγονός ότι δεν έγινε τίποτα, το θέμα γίνεται άμεσα trending topic στο twitter στην ίδια θέση με τον μεγάλο σεισμό στην Χιλή κι έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία, έχουμε την δυνατότητα να υπολογίσουμε σε κάποια απλή και κατανοητή μετρική μονάδα το μέγεθος ενός ξενοπηδήματος κεράτου: 8,8 στην κλίμακα Ρίχτερ!

Αφού πέρασε απ’ όλα τα στάδια που μπορεί να βιώσει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής (Από την εποχή που μπορούσε να ντριπλάρει μια ολόκληρη ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, μέχρι την εποχή που δεν θα κατάφερνε να προσπεράσει στο τρέξιμο ούτε τον Ρονάλντο Γκιάρο. Από τα σεξουαλικά όργια με μοντέλες, στα ιατρικά όργια με γιατρούς, πάνω στο γόνατο του. Από τις γκόμενες του που αποκτούσαν ‘επίσημα’ το όνομα του, στις τύπισσες που του συστηνόταν με γυναικείο όνομα – όχι Ζέτα Δούκα – για να αποδειχτούν τραβεστί.) ο Ρονάλντο, formerly known as ‘Φαινόμενο’, καταστάλαξε και τις προηγούμενες μέρες υπέγραψε το τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του, με την Κορίνθιανς. Ο δαιμόνιος φωτογράφος (κλισέ δημοσιογραφική ατάκα), έπιασε ουσιαστικά σ’ ένα καδράρισμα του την είδηση αυτή και έβγαλε την φωτογραφία της εβδομάδας.

Στον αγώνα απ’ τον οποίο προέρχεται η φωτογραφία, ο Ρονάλντο έκανε κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να μας θυμίσει γιατί η λίστα με τις ατομικές διακρίσεις του στην Wikipedia είναι τόσο μεγάλη που βαριέσαι να την διαβάσεις όλη.

Κύριες και κύριοι, καλημέρα σας.
Διακόπτουμε την συνηθισμένη ροή των ποδοσφαιρικών κειμένων μας για να σας ενημερώσουμε ότι το προηγούμενο Σάββατο ο Francisco Holgado Cintado διέκοψε την συνηθισμένη ροή του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ της Χερεθ και της Ρεάλ Μαδρίτης εισβάλλοντας στον αγωνιστικό χώρο, για να μας ενημερώσει ότι 15 ολόκληρα χρόνια πριν, τέσσερις νεαροί δολοφόνησαν τον γιο του κατά την διάρκεια ληστείας σε βενζινάδικο στην Νότια Ισπανία κι όμως για λόγους που δεν είναι εύκολο να αναλυθούν, δικαιοσύνη (Justicia, όπως αναφέρουν και τα φυλλάδια που κρατούσε) δεν αποδόθηκε ποτέ. Ο Francisco αποχώρησε από το γήπεδο καταχειροκροτούμενος.

Είναι απ’ αυτά τα «15 λεπτά δημοσιότητας», που δεν θέλεις ποτέ να ζήσεις…

Σε μια σκηνή του ‘Invictus’ του Κλίντ Ίστγουντ, δυο εκ των σωματοφυλάκων του Νέλσον Μαντέλα συζητάνε για το ποδόσφαιρο και το, θέλω-να-γίνω-ποδόσφαιρο-στην-θέση-του-ποδοσφαίρου, ράγκμπι. Ο ένας εκ των δυο, ο μαύρος, αγνοεί τα πάντα για το ράγκμπι αναγκάζοντας τον άλλον, τον λευκό, να τον ενημερώσει ότι «soccer is a gentleman’s sport played by hooligans, rugby is a hooligan’s sport played by gentlemen». Η οπτική αυτή φυσικά δεν αξίζει ιδιαίτερο σχολιασμό, καθώς η δεύτερη Παγκόσμια Αλήθεια – μετά το «Αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει» του Μέρφι – μας λέει ότι «Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν από μια», την οποία όλως τυχαίως έχει εκστομίσει σε ταινία ο Κλίντ Ίστγουντ, όταν ακόμα ήταν μικρός και κυκλοφορούσε με Μάγκνουμ 44, κουβέρτες και άλογα.

Παρακολουθώντας όλο το νέο πόνημα του Κλίντ πάντως, μια σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό σου (Εξαιρώντας τις σκέψεις ότι το Invictus είναι πράγματι ένα Μεγάλο ποίημα, ότι ο παππούλης, πρώην Κάλαχαν ξέρει αναμφισβήτητα να κάνει κινηματογράφο έστω και πασπαλισμένο με εμπορικά-κλισέ στοιχεία και ότι νιώθεις ένα τεράστιο τίποτα μπροστά στον ανθρωπισμό του Νέλσον Μαντέλα, όπως αυτός παρουσιάζεται τουλάχιστον, αναλογιζόμενος μάλιστα ότι εσύ την Κυριακή στο γήπεδο μπορεί σε κάποια ανύποπτη φάση να εκνευριστείς και να βρίσεις το σόι του ..Γελαδάρη!): Το ράγκμπι είναι ένα ηλίθιο παιχνίδι με ελάχιστη σχέση με «ποδό-σφαιρο» κι ας ονομάζεται έτσι σε κάποιες χώρες. Δυο ομάδες αγκαλιασμένων θηριωδών μαντραχαλάδων που είναι ικανές για πέντε λεπτά να σπρώχνουν η μια την άλλη, μέχρι η μπάλα να φτάσει στα χέρια κάποιου γρήγορου τον οποίο θα ‘κατεδαφίσουν’ κάποιοι άλλοι και ούτω καθεξής μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει ..πέναλτι για να αποκτήσουν επιτέλους πρωταγωνιστικό ρόλο τα πόδια. Ο Βαρούχας θα είχε σίγουρα πολλή δουλειά μ’ αυτό το άθλημα («εδώ, σ’ αυτό το ριπλέι βλέπουμε τον αθλητή με τα κίτρινα να γίνεται ένα με τον φλοιό της γης και εδώ πέντε αθλητές με τα κόκκινα να προσπαθούν, από πάνω του, να τον χρησιμοποιήσουν για μέσο γεώτρησης. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση πέναλτι»)…

Εν κατακλείδι, ακόμα κι αν πάρουμε ως δεδομένα σύγκρισης το ζενίθ του ράγκμπι, δηλαδή το Super Bowl που διεξήχθη το βράδυ της Κυριακής και το ναδίρ του ποδοσφαίρου, δηλαδή την λασπομαχία που επέτρεψε να παιχτεί ο κύριος Δαλούκας στην πισίνα των Πηγαδιών, το Ξάνθη – Άρης παραμένει πιο ..’ποδό-σφαιρο’. Για το ποιο είναι πιο ενδιαφέρον, η συζήτηση είναι ανούσια. Το λέει, όπως προείπαμε, και το ρητό με τις κωλοτρυπίδες…

Παρακολουθώντας το παραπάνω βίντεο με τα στιγμιότυπα από το πρόσφατο τοπικό ντέρμπι του Μάντσεστερ στέκεσαι με επικριτικό χαμόγελο στο εισαγωγικό περιστατικό κατά το οποίο ένα κέρμα προσγειώνεται στο κεφάλι του Μπέλαμι την ίδια στιγμή που ένα γεμάτο μπουκάλι μπύρας περνάει ξώφαλτσα και καταλήγει στο χόρτο. Οι πρόσκαιρες κακόβουλες σκέψεις (που έχεις ξανακάνει), πως ήταν αδύνατον η καφρίλα να είναι μόνο εγχώρια κληρονομιά του εθνικού μας DNA και πως η ‘γάγγραινα’ αυτή δεν γιατρεύεται με τίποτα, εξαφανίζονται όμως άμεσα.

(Δεν γίνεται να εξηγηθεί επιστημονικά ότι ο τύπος κατάφερε με ένα και μόνο κέρμα, μια προσπάθεια ολόκληρη την χρονιά χωρίς δεύτερη ευκαιρία, να πετύχει κεφάλι την ώρα που στα Ελληνικά γήπεδα, στο σημαιάκι του κόρνερ αδειάζουν ολόκληρα πορτοφόλια και βαρβάτα παγκάρια και παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα δεν είναι καν ‘μελανιά στην πλάτη’. Και όσο να’ ναι η πλάτη έχει κι ένα σχετικό όγκο!)

Τσεκάροντας το χρονόμετρο του αγώνα, παρατηρούμε ότι ο Μπέλαμι σωριάζεται στο χόρτο στο 49:35. Μέσα στα επόμενα 89 δευτερόλεπτα, σύμφωνα με το αστυνομικό και το αθλητικό ρεπορτάζ του αγώνα συμβαίνουν τα εξής: Ο Φαν ντε Σάαρ μπαίνει μπροστά για να προστατεύσει τον παίκτη, ο Μπέλαμι σηκώνεται με την βοήθεια των συμπαικτών του, ο διαιτητής ελέγχει την κατάσταση του, αστυνομικοί και άντρες της ασφάλειας του γηπέδου συλλαμβάνουν έναν ύποπτο στην κερκίδα, ο διαιτητής ενημερώνει τον τέταρτο μέσω της ενδοεπικοινωνίας τους, το παιχνίδι αρχίζει ξανά, το κόρνερ εκτελείται, η Γιουνάιτεντ βγαίνει στην αντεπίθεση χωρίς να έχει χάσει ίχνος από τον ρυθμό της και ο Σκόουλς σκοράρει!

Στο τέλος του αγώνα, η Γιουνάιτεντ ανακοινώνει ότι θα ελέγξει μέσω των καμερων ασφαλείας αν ο συλληφθέντας ήταν πράγματι ο υπεύθυνος για την ρίψη του κέρματος και θα προβεί σε άμεση τιμωρία του, η οποία θα είναι η δια βίου απαγόρευση εισόδου στο γήπεδο. Η Αγγλική Ομοσπονδία απαντάει πως θα περιμένει την αναφορά του διαιτητή αλλά και το αποτέλεσμα των ενεργειών της Γιουνάιτεντ για να αποφασίσει αν θα υπάρξει τιμωρία. H αστυνομία από την πλευρά της ενημερώνει ότι εκτός του εύστοχου ..πίτσερ, συνελήφθησαν ακόμα 10 άτομα, ένας εκ των οποίων – προφανώς Ελληνικής καταγωγής – πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς όμως να βρει στόχο.

Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα, το παιχνίδι θα συνεχιζόταν μετά από 9 λεπτά και θα έβρισκε ρυθμό μετά από κανένα εικοσάλεπτο. Θα γινόταν δυο συλλήψεις ασχέτων, οι οποίοι θα ελευθερωνόταν μετά από παρέμβαση υπευθύνων της ομάδας γιατί «τα παιδιά είναι μια χαρά και όλο το ζήτημα ήταν μια κολοσσιαία παρεξήγηση». Αν το θέμα έπαιρνε διαστάσεις, η ΠΑΕ θα κατηγορούσε την Αστυνομία και την Ασφάλεια του γηπέδου, την οποία όμως φυσικά και δεν θα άλλαζε. Η Πειθαρχική Επιτροπή θα τιμωρούσε την ομάδα με χρηματικό πρόστιμο. Η εικόνα ατιμωρησίας και ασυλίας θα εξόργιζε τους κάφρους των υπολοίπων ομάδων κι έτσι τις επόμενες εβδομάδες η σκηνή θα επαναλαμβανόταν και σε άλλα γήπεδα. Same shit, different day…

Μετά από το sex, ένα τσιγαρο επιβάλλεται.

ΥΓ. Η συνέχεια όταν καθαρίσει το μυαλό.

Στο Κύπελλο Εθνών της Αφρικής, που διεξάγεται στην Αγκόλα αυτήν την περίοδο, δεν σε παίρνει να πουλήσεις μαγκιά στην κερκίδα…

(Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ότι τα δυο θέματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρικών φωτορεπόρτερ της υφηλίου αυτές τις μέρες είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην Αφρική – με άπειρες φωτογραφίες γραφικών φιλάθλων στις κερκίδες – και ο ..Ντέιβιντ Μπέκαμ! Γιατί σε περίπτωση που δεν το ακούσατε, επειδή για παράδειγμα ήσασταν απασχολημένοι ταξινομώντας τις αποδείξεις σας που απαιτήσατε από την καντίνα έξω από το γήπεδο, ο Μπέκαμ επέστρεψε στην Ιταλία και την Μίλαν κι έτσι οι κάρτες μνήμης εκατοντάδων φωτογράφων γέμισαν ξανά με τους κοιλιακούς του και τις γάμπες του, τις οποίες όλως τυχαίως επιδεικνύει με κάθε ευκαιρία και ανεξαρτήτως κρύου.)

(Φωτογραφία οπαδών της Κορίνθιανς, τραβηγμένη με την μέθοδο Tilt-shift, με την οποία με συγκεκριμένο focus σε κάποιο σημείο της εικόνας δημιουργείται η αίσθηση μιας σκηνής με μινιατούρες)

(30/12 – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Γουίγκαν)
O Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ σε νέες, στριμόκωλες καταστάσεις.

Θα μπορούσε να είναι μια τριπλή φωτογραφία, με τα στάδια εκτέλεσης ενός φάουλ από το στήσιμο της μπάλας ως το στήσιμο του παίκτη δίπλα της.
Θα μπορούσε να σχολιαστεί ρατσιστικά ή πρόστυχα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του θεατή.
Πέρα απ’ όλα όμως, είναι σίγουρα η φωτογραφία της εβδομάδας, από το χθεσινό Ίντερ – Ρούμπιν Καζάν.

Στο βιβλίο ‘Ονειροπαγίδα’, ο Στέφεν Κίνγκ περιγράφει την ανθρώπινη μνήμη ως μια νοητή εσωτερική βιβλιοθήκη, γεμάτη με κούτες αναμνήσεων που αλληλεπιδρούν στον χώρο ανάλογα με τις συνειρμικές σκέψεις ή πράξεις μας. Έτσι, για παράδειγμα, όταν ο ενδο-βιβλιοθηκάριος στέλνεται για οποιονδήποτε λόγο να τσεκάρει την κούτα  «Τιερί Ανρί«, δίπλα της άμεσα εμφανίζονται όλες οι σχετικές κούτες, όπως αυτή της Μπαρσελόνα, της Άρσεναλ, της Gillette, της εθνικής Γαλλίας, των χεριών στο ποδόσφαιρο και κατ’ επέκταση του Μαραντόνα κ.ο.κ. Μ’ αυτήν ακριβώς την διαδικασία λειτουργεί και ο δικός μου εγκέφαλος σε ποδοσφαιρικές περιπτώσεις όπως των Τόττι-Ρόμα, Ζαμοράνο-Σάλας, Πουγιόλ-Μπαρσελόνα, Ρεχάγκελ-Χαριστέα και Σεφτσένκο-Ρεμπρόφ.

Παρ’ όλο λοιπόν που έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από την τελευταία τους συνύπαρξη και παρόλο που η κούτα του Σεφτσένκο έχει γίνει τεράστια, γεμάτη εγχώριους τίτλους, Τσάμπιονς Λίγκ και ατομικές διακρίσεις ενώ αυτή του Ρεμπρόφ μπορεί άνετα να χωρέσει στην σκιά της, κάθε φορά που βλέπω τον Αντρέι – ακόμα και στην παραπάνω τρομερή φωτογραφία στην οποία κλαίει, συνειδητοποιώντας ότι δεν θα ξανα-παίξει σε Μουντιάλ εξαιτίας του Γιούρι Γκέλερ, ενός Γερμανού προπονητή και κάποιων ‘ζόρικων’ Ελλήνων παικτών – το μυαλό μου ασυναίσθητα γυρνάει μια δεκαετία τουλάχιστον πίσω, στα καλά χρόνια της Δυναμό Κιέβου και ‘ψάχνει’ κάπου στο βάθος της εικόνας και τον βραχύσωμο αλλά εξαιρετικό σκόρερ, Σεργκέι Ρεμπρόφ.

Ρόμπερτ Ένκε (24/8/1977 – 10/11/2009), τερματοφύλακας του Ανόβερο και της εθνικής Γερμανίας

(Η καλύτερη φωτογραφία του διημέρου του Τσάμπιονς Λίγκ, από το παιχνίδι Φιορεντίνα – Ντέμπρετσεν)

(30/10 – Ο Ερνέστο Φαρίας της Πόρτο, στον αγώνα με την Μπελενένσες)

Μπορείς απλά να κάτσεις κάτω…

…το χόρτο είναι ωραίο και μαλακό…

…σ’ ένα λεπτό κάποιοι καλοί άνθρωποι θα σε μεταφέρουν έξω…

(Οι παίκτες του ΑΠΟΕΛ προσπαθούν με κάθε πιθανό τρόπο να σταματήσουν την πορεία της μπάλας μετά από μια εκτέλεση φάουλ, στον αγώνα της Τετάρτης, με την Πόρτο)

Σε μια χώρα που η αρρωστημένη ποδοσφαιρική της νοοτροπία ξεκινάει και τελειώνει τις περισσότερες φορές στο «είναι σημαντικότερο να μάθεις να καταστρέφεις καλά, παρά να δημιουργείς καλά», ποδοσφαιρικές φωτογραφίες σαν την παραπάνω – αν και Κυπριακής προέλευσης κι αν και έμμεσα συνδεόμενη με το προηγούμενο συμπέρασμα – πρέπει να κορνιζάρονται  συμβολικά στα γραφεία της Super League αλλά και της ΕΠΟ, ακολουθούμενες από το απόφθεγμα «φύλαγε τα ρούχα σου, για να έχεις τα μισά«.