Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

I would walk 500 miles

Θέμα: Ένα γκολ που πιστεύεις ότι θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη σου
Περιορισμός λέξεων: Κανένας
Υπογραφή κειμένου: Κώστας Βαϊμάκης

Το γκολ που μένει χαραγμένο στη μνήμη σου, μπορεί να μην είναι το καλύτερο γκολ που έχεις δει ποτέ. Ίσως να μην το έχει βάλει καν η αγαπημένη σου ομάδα, ενδέχεται να μην σε έβγαλε στους δρόμους για να πανηγυρίζεις όλη νύχτα. Αν ήταν έτσι, οι περισσότεροι Έλληνες θα ψηφίζαμε το γκολ «του Δέλλα, του θεού Δέλλα, του Κολοσσού» με την Τσεχία, ή του Χαριστέα στον τελικό. Και αμέσως μετά θα βάζαμε ένα γκολ της αγαπημένης μας ομάδας σε ένα ντέρμπι, σε έναν τελικό κυπέλλου ή σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή νίκη που μας έκανε να κυκλοφορούμε την επόμενη μέρα κορδωτοί και καμαρωτοί, λες κι είχαμε πιάσει το οκταπλό τζακ – ποτ.

Το «δικό μου γκολ», αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια και να περάσουν, δεν είναι γκολ της Εθνικής ή του Παναθηναϊκού. Δεν με έβγαλε στους δρόμους, δεν μου έδωσε αφορμή να παίρνω φίλους για να τους κάνω καζούρα. Αλλά ήμουν εκεί όταν μπήκε, παρέα με τον Γιάννη Τσαούση, με ένα κινητό στο χέρι για λογαριασμό της ΕΡΑ Σπορ, σε μια εξέδρα γεμάτη αφιονισμένους Ισπανούς. Ήταν 15 Μαΐου 2002, στο «Χάμπντεν Πάρκ» της Γλασκώβης, για τον τελικό του Champions League ανάμεσα στη λατρεμένη μου Ρεάλ και τη Μπάγερν Λεβερκούζεν, τη χρονιά που έγινε «Νεβερκούπεν», αφού έχασε στο τέλος και τους τρεις τίτλους που διεκδικούσε.

Ήταν το γκολ που έκρινε τον τελικό. Που σημάδεψε τη μοίρα. Που έφερε την υπογραφή ενός ανθρώπου που ήταν φτιαγμένος για τα πολύ σπουδαία. Ήταν η εποχή που ο Ζινεντίν Ζιντάν είχε ακόμα μαλλιά στο κεφάλι του – όχι περισσότερα βέβαια απ’ όσα είχε ο Λούσιο στα φρύδια του. Που βασικός τερματοφύλακας της Ρεάλ ήταν ακόμα ο Θέσαρ και όχι ο Κασίγιας – μέχρι που τραυματίστηκε στη διάρκεια του αγώνα ο πρώτος, πέρασε αλλαγή ο δεύτερος, έβγαλε τα άβγαλτα και δεν ξανασυζητήθηκε ποιος πρέπει να παίζει βασικός. Που στη «Βασίλισσα» έπαιζε αυτή η ντροπή του ποδοσφαίρου, ο Φίγκο, που βγήκε αλλαγή και βρήκαμε την υγειά μας. Που ο Ρομπέρτο Κάρλος έβγαζε ασίστ μέχρι και με τα χέρια – έτσι μπήκε το πρώτο γκολ στο 9’, αυτό του Ραούλ, από πλάγιο. Ήταν κυρίως η μέρα που ο «Ζιζού» έβαλε ένα από τα πιο όμορφα, πιο «κοχονάτα», πιο καθοριστικά γκολ σε τελικό. Με το «κακό» του πόδι, το αριστερό. Χωρίς κοντρόλ. Μετά από τσουρουκοσέντρα του Ρομπέρτο Κάρλος, με τη μπάλα να έρχεται «καμινάδα» και τον Ζιντάν λίγα βήματα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Ακόμα θυμάμαι τον θόρυβο εκείνης της στιγμής. Όχι από τα πανηγύρια των εκστασιασμένων Σπανιόλων δίπλα μου, γύρω μου, πάνω μου, αλλά εκείνο το «ντουπ» της κλωτσιάς στη μπάλα. Και μετά η απόλυτη σιωπή στο κεφάλι μου. «Το είδα; Ή μήπως το φαντάστηκα; Μπήκε; Πώς μπήκε; Καλά, είμαστε σοβαροί τώρα»;

Μπήκε. 45 λεπτά αργότερα, ο ουρανός της Γλασκώβης, που νωρίτερα είχε γεμίσει από φωνές, συνθήματα, τραγούδια, μπινελίκια και μελωδίες των «Proclaimers», γέμισε χιλιάδες χαρτάκια την ώρα που η κούπα σηκωνόταν στον αέρα. Εννιά χρόνια μετά, όπως τραγουδούσαν και οι δίδυμοι κοκκινομάληδες με τα γυαλάκια και τις φακίδες, «I would walk 500 miles» για να το ξαναζήσω όλο αυτό. Άκοπα.

(Ο Κώστας Βαϊμάκης είναι δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής ‘Fight Club‘)

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Σκέφτομαι και γράφω

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

To παλάτι των ονείρων του Σοκόλ Κούστα

Ήταν 11 Δεκεμβρίου του 1990 όταν τέσσερις νεαροί απ’ το χωριό Αλίκο των Αγίων Σαράντα δέχονταν τα πυρά Αλβανών στρατιωτών στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα. Για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό που ήθελαν ήταν απλά να ζήσουν ελεύθεροι, μακριά από την τυραννία της δικής τους χώρας. Το τίμημα που πλήρωσαν ήταν η ίδια τους […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ένας νόμος που ίσως αλλάξει πολλά

Η αίθουσα ήταν κακοφωτισμένη και με διάσπαρτες, παλιές, ξύλινες καρέκλες. Είχε αρχίσει να γεμίζει εδώ και ώρα με κάθε λογής ανθρώπους. Στα πρόσωπά τους ήταν έντονα διακριτό πως κάτι τους βασάνιζε. Κάτι τους έτρωγε. Ήθελαν να μιλήσουν, να το βγάλουν από μέσα τους και γι’ αυτό βρίσκονταν εκεί. Μπροστά από τις διάσπαρτες καρέκλες υπήρχε ένα […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

6 σχόλια σχετικά με το “I would walk 500 miles”

  1. Ο/Η Kanthar0s λέει:

    Γκολάρα

  2. Ο/Η duendes λέει:

    Η κλίση που έχει το σώμα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλη η κίνηση του σώματος γίνεται με επίκεντρο το “λάθος πόδι” του νομίζω κάνει την διαφορά, αν παραβλέψουμε εντελώς την σημασία του αγώνα στον οποίο μπαίνει το γκολ.

  3. Ο/Η Fondeus λέει:

    Πώς να παραβλέψεις τη σημασία του αγώνα…?
    Και πώς να παραβλέψεις ότι ΑΥΤΗ η γκολάρα τον έκρινε…?

  4. Ο/Η Jim3Pap λέει:

    Εγώ θυμάμαι εκείνη τη στιγμή απο το γκόλ μέχρι τα ριπλει που προσπαθούσε ο εγκέφαλος μου να κάνει 2 πράγματα, ενα να ξαναπαίξει το γκόλ , 2ον να το χωνέψει οτι το είδε αυτό.
    Νομίζω οτι αυτό το γκολ είναι η επιτομή του ταλέντου και ολων των highlights του Ζιζου.
    Ολες οι χορευτικές κινήσεις που ειχαμε δει κατα καιρούς σε μια.

  5. Ο/Η Dean λέει:

    Μπορεί να μην είναι το πιο ωραίο γκολ που μπήκε ποτέ, αν και θεωρώ ότι είναι στα πέντε καλύτερα σίγουρα, αλλά όταν θα με ρωτήσεις πιο γκολ σου έρχεται πρώτο στο μυαλό όταν ακούς την λέξη γκολάρα, θα λέω κάθε φορά αυτό.
    Ο Ζιζού με αυτό το γκολ κέρδισε αιώνια υστεροφημία…

  6. Ο/Η mastodontas λέει:

    θυμάμαι έβλεπα τον τελικό με τον πατέρα μου εκείνη τη μέρα, 7 χρονών τότε και αρχίζοντας δειλά δειλά να βλέπω ποδόσφαιρο. Απο εκείνο το σημείο και έπειτα η κίνηση του με έκανε να αγαπήσω τον συγκεκριμένο παίκτη, ακόμα και όταν μας ξενέρωσε λίγο το 2006 με την κουτουλιά. Mέγας έισαι Ζιζού και θαυμαστά τα έργα σου…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.