Είμαστε παντού
Η σχέση οπαδού-ομάδας είναι ιερή. Το συναίσθημα να ακολουθείς την ομάδα σου παντού ή έστω νοητά -αν βρίσκεσαι σε άλλη χώρα- δεν μπορεί να περιγραφτεί με λέξεις. Ή μήπως μπορεί; Ο Σαχίν Νακράνι και ο Καρλ Κόπακ έγραψαν ένα εξαιρετικό βιβλίο για αυτή τη σχέση και την αγαπημένη τους ομάδα. Την Λίβερπουλ. Με μία όμως μεγάλη διαφορά. Οι δύο συγγραφείς δεν καταπιάνονται με ταξίδια παλαιότερων εποχών και σπουδαίων επιτυχιών αλλά με την περσινή -σχεδόν καταστροφική- σεζόν. Οι σχέσεις και οι μεγάλες αγάπες άλλωστε έτσι δοκιμάζονται. Στα δύσκολα.
Οι δύο φίλοι των «κόκκινων» μας εξηγούν τι σημαίνει να υποστηρίζεις την τεράστια αυτή Αγγλική ομάδα, πλέκοντας ένα εξαιρετικό στόρι που εξυμνεί τη φιλία και τους οικογενειακούς δεσμούς φιλτράροντάς τα όμως μέσα απ’ τις εργασιακές σχέσεις, τα ταξίδια, και τις μεγάλες αποτυχίες αλλά και στο πως όλα αυτά μπορούν να συνδυαστούν με επίκεντρο την αγάπη για το ποδοσφαιρικό κλαμπ που έχεις μάθει να υποστηρίζεις. Το βιβλίο είναι άκρως διασκεδαστικό και περιγράφει με εξαιρετικές «εικόνες» μια σεζόν που οι περισσότεροι φίλοι της Λίβερπουλ θα ήθελαν να ξεχάσουν. Τα πάντα βρίσκονται εδώ. Όλα -μα όλα τα παιχνίδια- της σεζόν 2014-2015. Συζητήσεις με «θρύλους» της ομάδας αλλά και με σπουδαίες μορφές άλλων συλλόγων, και μεγάλων αντιπάλων, όπως της Τσέλσι και της Έβερτον. Ένα ψηφιδωτό αποτυχίας που χάρισε όμως μοναδικές στιγμές στους φίλους της ομάδας κάνοντάς τους να καταλάβουν περισσότερο πόσο την αγαπούν. Στα εύκολα άλλωστε είναι όλοι εκεί σχολιάζοντας τα θετικά με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο.
Στο sombrero στις 19 Ιανουαρίου του 2015 ο duendes είχε γράψει ένα πολύ ωραίο κειμενάκι με τίτλο “Σαν το γκολ δεν έχει” και είχε περιγράψει τέλεια τι συναισθήματα σου γεννά ένα γκολ. Απερίγραπτα, θα συμπληρώσω εγώ. Στο βιβλίο We’ re Everywhere, Us» υπάρχει μια φράση που περικλείει όλα αυτά και με αυτή θα κλείσω, και εγώ, αυτό το μικρό κειμενάκι μιας και μιλάει ένα γκολ που οι περισσότεροι, λογικά, δεν έδωσαν και μεγάλη σημασία. Μιλάω για το γκολ που είχε σκοράρει ο Ρίκι Λάμπερτ, ως παίκτης της Λίβερπουλ, απέναντι στην Άστον Βίλα. Από εκεί είναι και το βίντεο στο παραπάνω κείμενο του, καλού μου φίλου, του duendes.
«Να χοροπηδάς πάνω-κάτω και να αγκαλιάζεσαι με ανθρώπους που δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου, μου άφησε μια αίσθηση εξαιρετικά οικείου. Μια φευγαλέα αίσθηση που δεν γίνεται να αποτυπωθεί σε κανένα χαρτί ή να περιγραφτεί με καμία λέξη».
