Στη Γειτονιά μου την Παλιά Έχει Ένα Σύλλογο

  [7 Σχόλια]

Στην Αγγλία είναι εξαιρετικά συνηθισμένο να υπάρχουν ντέρμπυ συμπολιτών, ντέρμπυ διπλανών γειτονιών (όπως το Άρσεναλ-Τότεναμ) ή διπλανών χωριών ή πόλεων. Την Τρίτη 12 Αυγούστου όμως έγινε ένα παιχνίδι, για δεύτερη μάλιστα φορά, μεταξύ δύο ομάδων από την ίδια γειτονιά, των οποίων οι έδρες απέχουν 56 μίλια (90 χιλιόμετρα) μεταξύ τους.

Picture 125

Μια από τις πιο διάσημες αθλητικές γειτονιές του Λονδίνου είναι το Γουίμπλετον. Όταν το ακούμε βέβαια δεν έχουμε στο μυαλό μας το ποδόσφαιρο, αλλά κορτ, τένις, τον Φέντερερ και τον Σάμπρας. Το μόνο που συνδέει το Βρετανικό γκραν σλαμ με την ιστορία μας είναι το χορτάρι στο γήπεδο. Όπως σε όλες λοιπόν τις γειτονιές της Αγγλίας, το Γουίμπλετον είχε και μια ποδοσφαιρική ομάδα, τη Γουίμπλετον FC, ιδρυθήσα το 1889. Όχι τίποτα το αξιοσημείωτο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, οπότε και ανέβηκε στη Φούτμπολ Λιγκ, πριν πάρει το όνομα η ΕΠΟ. 10 χρόνια μετά είχε ανέβει στην Πρώτη κατηγορία και μάλιστα το 1988 κατέκτησε και το κύπελλο Αγγλίας (με τον παλαβό Βίνι Τζόουνς στη σύνθεση της).

Έδρα της ήταν το Πλάου Λέιν, ένα γήπεδο της κακιάς ώρας που θα μπορούσε να είναι και το Παλάου στα πολύ σλαγκ νοτιολονδρέζικα. Οι ιδιοκτήτες της ομάδας έψαχναν καιρό να αλλάξουν έδρα για να αυξήσουν την επισκεψιμότητα και να περιορίσουν τους κινδύνους από τα επεισόδια του χουλιγκάνων. Είχαν συζητήσει να μεταφερθούν στο Τσάρλτον, στο Λούτον ή στη νεόκτιστη πόλη του Μίλτον Κέυνς στα Βόρεια περίχωρα του Λονδίνου από το 1979. Οι αθλητικές επιτυχίες της ομάδας έστρεψαν την προσοχή αλλού, όμως η έκθεση Τέυλορ ανάγκαζε τη διοίκηση μετά το Χίλσμπορο να ανακαινίσει το Πλάου Λέιν. Τα χρήματα δεν έβγαιναν και από το 1992 οπότε και έπρεπε η έκθεση Τέυλορ να εφαρμοστεί η ομάδα μεταφέρθηκε στην έδρα της Κρύσταλ Πάλας, 6 μίλια πιο ανατολικά (9,5 χιλιόμετρα). Ψάχνοντας μάταια για μια δεκαετία γήπεδο που να συμμορφώνεται με τα στάνταρ της έκθεσης Τέυλορ στο Νότιο Λονδίνο και με τον κίνδυνο της χρεωκοπίας πια το 2001 η Γουίμπλετον FC κάνει αίτηση να στεγαστεί στο γήπεδο που είχε φτιαχτεί στο Μίλτον Κέυνς  από ένα κονσόρτσιουμ του οποίου ηγείτο η Πιτ Ουίνκελμαν.

Η ιστορία της αναζήτησης έχει λίγο πλάκα, διότι ο τότε πρόεδρος της Γουίμπλετον Χάμαμ (όχι Χαμάμ) είχε ψάξει στην περιοχή και είχε βρει χώρο μόλις ένα μίλι μακρυά από το Πλάου Λέιν. Μόνο που ήταν χώρος όπου γινόντουσαν κυνοδρομίες. Πρότεινε λοιπόν να δοθεί το Πλάου Λέιν αντιπαροχή για να κτιστεί σούπερ-μάρκετ και με τα χρήματα να ανακατασκευαστεί το Γουίμπλετον Στέντιουμ. Οι οπαδοί αντέδρασαν στην προοπτική να παίζουν οι παίχτες της ομάδας (της Πρέμιερ ακόμα) σε χώρο όπου τρέχουν σκυλιά και ο εκνευρισμένος Χάμαμ πούλησε τελικά την ομάδα το 1997 σε δύο Νορβηγούς. Όμως συνέχιζε να ψάχνει λύσεις και απευθύνθηκε στη Σκωτσέζικη και την Ιρλανδική ομοσπονδία για να μεταφέρει την ομάδα εκεί. Μετά από απανωτές χυλόπιτες και με την ομάδα να υποβιβάζεται το 2000 στην Τσάμπιονσιπ και το 2001 στη Λίγκ 1 έκανε αίτηση να μεταφερθεί στο Μίλτον Κέυνς.

Εδώ συναντήθηκαν τα συμφέροντά του με εκείνα του Ουίνκελμαν, ο οποίος έψαχνε ομάδα να μπει στο γήπεδο που έφτιαξε, που να είναι σε εθνική κατηγορία ώστε να παρακάμψει το δρόμο που χρειαζόταν η ΜΚ Σίτυ για να ανέβει από τα τοπικά μέχρι τις εθνικές κατηγορίες. Τον Αύγουστο του 2001 η Γουίμπλετον που έχει μπει σε καθεστώς οικονομικής διαχείρισης κάνει επίσημη αίτηση να μετακομίσει στο Μίλτον Κέυνς, μέσω του νέου της προέδρου Τσαρλς Κόπελ. Η Ομοσπονδία ήταν κατά, καθώς το τελευταίο προηγούμενο μετακόμισης ομάδας επαγγελματικής κατηγορίας ήταν η Arsenal το 1913, χωρίς όμως να ενωθεί με κανέναν. Η Φούτμπολ Λιγκ ήταν αρνητική επίσης. Μετά όμως από 16 μήνες και ενώ η αρχική απόφαση ήταν αρνητική, δόθηκε η άδεια από μια ανεξάρτητη επιτροπή. Οι ομοσπονδίες μίλησαν για σκανδαλώδη απόφαση, αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή από να την αποδεχτούν. Έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα που όλοι οι παίχτες του Φούτμπολ Μάνατζερ όταν θέλουν να βάλουν ένα παραπάνω challenge στον εαυτό τους επιλέγουν, η ΜΚ Ντονς.

Τώρα, επειδή το «Ντονς» ήταν το παρατσούκλι της Γουίμπλετον FC, οι κάτοικοι του Γουίμπλετον δεν το πήραν πολύ καλά. Όσο διεξάγονταν οι διαπραγματεύσεις για τη μετακόμιση η τοπική κοινωνία ανασκουμπώθηκε και ίδρυσε την AFC Γουίμπλετον το 2002. Φυσικά το παρατσούκλι τους είναι «Ντονς» και φοράει τα ίδια χρώματα που φόραγε η FC, μπλε και κίτρινο. Η ΜΚ Ντονς φοράει λευκά με κίτρινη (χρυσή λένε άλλα μόνο με αστιγματισμό άνω του 7 τη βλέπεις έτσι) ρίγα. Μέχρι το 2007 ο Ουίλκερμαν θεωρούσε ότι η ΜΚ Ντονς είναι ο κληρονόμος της ιστορίας και του τροπαίου της Γουίμπλετον FC. Τότε το αποκήρυξε (κανείς δεν έμαθε γιατί).

Η AFC Γουίμπλετον ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε στις εθνικές κατηγορίες. Το Δεκέμβρη του 2012 κληρώθηκαν να παίξουν μεταξύ τους στον τέταρτο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας. Ακολούθησε αυτό:

MK dons poster

MK scums

Wimbledon fans

Από τον ξεπεσμό στην καταξίωση

  [5 Σχόλια]

sanlorenzo_g15_afp

Τέλος του πρωταθλήματος του 2012, Ιούλιος. Η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο ζει δραματικές στιγμές. Με προπονητή τον άνθρωπο των ειδικών αποστολών, τον Σούλη Παπαδόπουλο της Αργεντινής, Ρικάρντο Καρούσο Λομπάρντι και με τη χρήση κάθε δεισιδαιμονίας που μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους κερδίζει στα μπαράζ την Ινστιτούτο και μένει στην Α” Εθνική. Λίγες μέρες πιο πριν έχει χρειαστεί μια επική ανατροπή επί της Σαν Χουάν (μία ακόμα στιγμή θαυμάτων όπως και η άλλη ανατροπή που παραλίγο να στείλει φυλακή τον Βίγκο Μόρτενσεν) για να καταφέρει η ομάδα να μην πέσει απευθείας και να μπει στα μπαράζ.

Στα διοικητικά τα πράγματα εξίσου τραγικά με τον πρόεδρο και τους υπόλοιπους της διοίκησης να εγκαταλείπουν το καράβι και να γίνονται έκτακτες εκλογές. Toν Σεπτέμβριο ο δικηγόρος Ματίας Λάμενς και ο Μαρσέλο Τινέλι (ο ας πούμε Αλιάγας της Αργεντινής) κερδίζουν με 88,5% τις εκλογές του συλλόγου και αναλαμβάνουν τη διοίκηση. Σχετικά γρήγορα ο Λομπάρντι φεύγει και την ομάδα αναλαμβάνει ο Χουάν Αντόνιο Πίτσι με στόχο να οδηγήσει μια σχετικά νεανική ομάδα μαζί με ορισμένους έμπειρους παίκτες σε κάτι καλύτερο από την μάχη της σωτηρίας. Λίγους μήνες αργότερα η Σαν Λορένσο βάζει τα μεγάλα μέσα με την ανάδειξη του Φραγκίσκου ως Πάπα, ενός οπαδού και μέλους της. O Πίτσι δουλεύει πολύ, αλλά μερικούς μήνες αργότερα χάνει το κύπελλο Αργεντινής με ένα βαρύ 3-0 από την Άρσεναλ Σαραντί. Η ήττα αυτή φέρνει πίκρα, ειδικά στον πιστό κόσμο της ομάδας που γεμίζει το Νουέβο Γκασόμετρο σταθερά, αλλά η διοίκηση δεν δέχεται την παραίτηση του Πίτσι. Σχεδόν δυο μήνες αργότερα η ομάδα του Μποέδο σηκώνει το πρωτάθλημα και πανηγυρίζει μαζί με το νέο της γούρι έναν τίτλο που λίγο καιρό πριν φαινόταν αδύνατος. Η αλλαγή της πορείας του συλλόγου όμως δεν σταματάει εκεί. Μέσα σε ένα χρόνο περίπου έχει 15 χιλιάδες νέα μέλη, γεγονός που δείχνει την πίστη του κόσμου. Τα καλά νέα όμως δεν σταματούν εδώ. Η Σαν Λορένσο, που θυμίζει λίγο την ΑΕΚ και το γήπεδό της, έδινε αγώνα για την επιστροφή στο «Βιέχο Γκασόμετρο» και καταφέρνει να πετύχει την ψήφιση νόμου που της επιτρέπει ουσιαστικά την επιστροφή της στο παλιό οικόπεδο και τη δυνατότητα να φτιάξει εκεί γήπεδο σε συνεννόηση με την αλυσίδα σούπερ μάρκετ που βρίσκεται εκεί. Και το κερασάκι στην τούρτα έρχεται σήμερα τα ξημερώματα.

Με ένα πρώτο ματς στο οποίο η Σαν Λορένσο είναι καλύτερη και ισοφαρίζεται στο 93′, τα «κοράκια»/ο «κυκλώνας»/οι «κυανέρυθροι»/οι «άγιοι»/οι «δολοφόνοι (δεν έχω δει ομάδα με τόσα παρατσούκλια) παίζουν τη ρεβάνς του τελικού του Κόπα Λιμπερταδόρες στο γήπεδό τους απέναντι στη Νασιονάλ από την Παραγουάη. Παρά τον τίτλο του φαβορί των Αργεντίνων, οι Παραγουανοί είναι αυτοί που κυριαρχούν στο 1ο ημίχρονο. Η ευλογία του Πάπα όμως συνεχίζει να κάνει δουλειά, οι Παραγουανοί έχουν δοκάρι μόλις στο 2′, πιέζουν σε όλο το γήπεδο, τρέχουν σαν τα σκυλιά και κερδίζουν κάθε μονομαχία αλλά γκολ δεν βάζουν. Το γκολ έρχεται για τους Αργεντίνους χωρίς καν να γίνει φάση. Με ένα ανόητο χέρι και ένα ανόητο πέναλτι. Ο μισός Παραγουανός και χοντρούλης Νέστορ Ορτιγκόσα αντιμετωπίζει τον Αργεντίνο τερματοφύλακα Ντον της Νασιονάλ και τον κερδίζει. Το 1-0 είναι γεγονός. Το γήπεδο είναι ένα κολαστήριο για τα υπόλοιπα λεπτά, πάλλεται σε κάθε φάση, ανάβει βεγγαλικά από το 60′. Οι Παραγουανοί αδικούνται από το τελικό 1-0 (φωνάζουν και για πέναλτι), όπως ευνοήθηκαν από το τελικό 1-1 του πρώτου ματς.

bauza-620.jpg_787813774

Είναι η ώρα της Σαν Λορένσο όμως. Η ώρα του αρχηγού «Πίπι» Ρομανιόλι, MVP του αγώνα που κλαίει όταν βγαίνει αλλαγή στο τελευταίο του παιχνίδι με τα χρώματα της ομάδας λίγο πριν πάει στη Βραζιλία. Η ώρα του προπονητή Μπάουσα (που ακόμα προσπαθώ να βρω με ποιον ηθοποιό μοιάζει αν και o Ματ ΜακΚόι και ο Ματ Κρέιβεν που πρότειναν κάποιοι φίλοι είναι αρκετά καλές περιπτώσεις) που έχοντας κερδίσει το Λιμπερταδόρες πριν λίγα χρόνια με την Κίτο του Εκουαδόρ (έχοντας αποκλείσει μάλιστα τότε την Σαν Λορένσο) το ξανακάνει φέτος και στις δηλώσεις του είναι κύριος και δίνει συγχαρητήρια στον συνάδελφό του Χουαν Αντόνιο Πίτσι που κατέκτησε το πρωτάθλημα και έδωσε το δικαίωμα της συμμετοχής στο Κόπα. Η ώρα του ταλέντου Βιγιάλμπα, του βετεράνου Μερσιέρ, του πολύ καλού Μας, του σκύλου Μπουφαρίνι, του σημαντικού τερματοφύλακα Τορίκο, η ώρα μιας σοβαρής ομάδας που με δουλειά σε όλους τους τομείς κατάφερε από το φάσμα του υποβιβασμού και τη διοικητική αστάθεια να φτάσει να έχει πάρει πρωτάθλημα και Λιμπερταδόρες μέσα σε δυο χρόνια, ένα καταπληκτικό επίτευγμα.

10565242_627455830686214_5422369930250744947_n

Το πρώτο Λιμπερταδόρες στα 106 χρόνια ιστορίας του συλλόγου στην δεύτερη μόλις συμμετοχή σε τελικό. Μια μαύρη κηλίδα στην ιστορία ενός από τις 5 μεγάλες ομάδες της Αργεντινής καθώς δεν είχε καταφέρει να πάρει το κύπελλο που πλέον έγινε το 23ο που κατακτάει ομάδα της Αργεντινής (πρώτη σε κατακτήσεις) και σπάει το φοβερό σερί των Βραζιλιάνων που μείωσαν τη διαφορά τα τελευταία χρόνια. Ένα κύπελλο που το άγγιξε η ομάδα του Μποέδο μόλις στην πρώτη διοργάνωση, το μακρινό 1960. Τότε που έφτασε στον τελικό, έφερε 1-1 στην Ουρουγουάη με την Πενιαρόλ και 0-0 εντός έδρας για να οδηγηθούμε σε τρίτο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που ο τότε πρόεδρος του συλλόγου συμφώνησε να γίνει και πάλι στο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο, την έδρα της Πενιαρόλ με αντάλλαγμα 50.000 πέσος. Οι Ουρουγουανοί προηγήθηκαν, οι Αργεντίνοι ισοφάρισαν, αλλά στο 89′ ο Σπένσερ έδωσε το πρώτο Λιμπερταδόρες που έγινε ποτέ στους κιτρινόμαυρους. 54 χρόνια μετά το κύπελλο πήγε στη γειτονιά του Μποέδο.

extras_noticia_foton_7_1

Τελειώνοντας κάπου εδώ τη λογοδιάρροια, να πω ότι για μια ακόμα φορά έζησα κάτι που για μένα είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο. Δεν θα μπω στη συζήτηση περί modern football που συχνά οδηγεί σε υπερβολές (και αγγίζει τα όρια της χιπστεριάς αρκετές φορές), αλλά όπως και να το κάνουμε μπορεί το Τσάμπιονς Λιγκ να έχει την καλύτερη μπάλα και τους καλύτερους παίκτες, εξακολουθεί όμως να είναι για μένα ποδόσφαιρο δοκιμαστικού σωλήνα, in vitro ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα, αλλά προς το παρόν το Λιμπερταδόρες συνεχίζει να καταφέρνει να είναι πιο κοντά στο πραγματικό ποδόσφαιρο, την μπάλα. Χωρίς να έχει τόσους παιχταράδες και ομαδάρες όπως παλιά ή το επίπεδο του ποδοσφαίρου στην Ευρώπη, διατηρεί ακόμα το στοιχείο της έκπληξης (με συνεχείς εναλλαγές νικητών και ακόμα ομάδων που φτάνουν στους 4 και στους 8) χωρίς να βλέπουμε τις ίδιες 4-5 ζάμπλουτες ομάδες με Ρώσους και Άραβες κάθε χρόνο να κάνουν τα ίδια και τα ίδια. Δεν θα βλέπαμε ποτέ στο Τσάμπιονς Λιγκ μια ομάδα που δεν είναι καν η κορυφαία μιας μικρής χώρας να φτάνει στον τελικό του θεσμού, έναν χοντρούλη παίκτη να καθαρίζει ένα τόσο σημαντικό ματς (και όχι κάποιο επιστημονικό θαύμα με σμιλεμένους κοιλιακούς) και σίγουρα η Σαν Λορένσο θα είχε φάει περίπου τρια δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα πρόστιμο για τα μυριάδες χαρτιά, τα εκατοντάδες βεγγαλικά, το γεγονός ότι ο κόσμος ήταν κρεμασμένος σαν τα τσαμπιά στις εξέδρες και κάθε πιθανή άλλη παράλειψη που θα έβρισκαν οι κυβερνώντες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και κυρίως δεν θα είχαμε ιστορίες σαν αυτή του 103χρόνου (!!) οπαδού της Νασιονάλ Ραμόν Μαρτίνες που τον κουβάλησαν οι δικοί του στο γήπεδο στον πρώτο τελικό και πανηγύρισε σαν μικρό παιδί το γκολ στο 93′.

Ούτε ιστορίες σαν του Αργεντίνου οπαδού της Σαν Λορένσο που έβγαλε στο αντίστοιχο ebay της Λ. Αμερικής ένα εισιτήριο για τον αγώνα χθες. Ζητώντας όχι λεφτά, αλλά δουλειά. Λέγοντας ότι είναι άνεργος και πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον αγώνα της ζωής του και μια δουλειά. Ότι θα δώσει το εισιτήριο δωρεάν και θα συνοδεύσει μέχρι το γήπεδο όποιον του βρει/δώσει μια τίμια δουλειά γιατί δεν μπορεί άλλο έτσι. Ιστορίες που είναι ένα μεγάλο μέρος της κουλτούρας του ποδοσφαίρου και τείνουν να χαθούν στα δικά μας μέρη…

Η Φυσική του Ποδοσφαίρου

  [2 Σχόλια]

Αναφερθήκαμε πρόσφατα σε μία επιστημονική έρευνα που δεν είπε και πολλά για το παιχνίδι. Αντίθετα με τους Ιάπωνες νευρολόγους, κάποιοι Αμερικανοί φυσικοί έβγαλαν μια σειρά ερευνών που την ονόμασαν “The Physics of Football”, που λένε αρκετά σημαντικά πράγματα για το ποδόσφαιρο και το πώς παίζεται, σε μία γλώσσα βέβαια που δεν μπορούν να καταλάβουν οι περισσότεροι αφισιονάδος του αθλήματος. Γλώσσα όμως εξαιρετικά καταληπτή από τους εργοφυσιολόγους και τα επιστημονικά τιμ των ομάδων. Τη σειρά μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά τις δύο μελέτες που μας έκαναν περισσότερη εντύπωση.

Football physics

Η πρώτη τιτλοφορείται «Η Οικουμενικότητα της Απόστασης Μεταξύ Δύο Ομάδων σε Ένα Ποδοσφαιρικό Τουρνουά». Οι μελετητές χρησιμοποιούν μαθηματικά μοντέλα με στόχο να αποδείξουν ότι μία ομάδα έχει συγκεκριμένες πιθανότητες νίκης, ισοπαλίας ή ήττας σε σχέση με κάποιον αντίπαλο σε ένα τουρνουά που συμμετέχουν ομάδες και βρήκαν μία φόρμουλα να υπολογίσουν πόσα γκολ χρειάζεται η ομάδα σε κάθε περίσταση. Επειδή τα παιχνίδια στα διεθνή τουρνουά είναι πάντα τόσο εντός, όσο και εκτός έδρας (πλην του τελικού) αφαίρεσαν τη μεταβλητή της έδρας. Παρατήρησαν ότι η κατανομή των αποτελεσμάτων σε διάφορες χώρες από όλον τον κόσμο είναι σχεδόν ομοιογενής. Οι ομάδες ίδιας δυναμικότητας σε διαφορετικές χώρες, χρειάζονται περίπου τα ίδια γκολ για να νικήσουν αντιπάλους παρεμφερούς δυναμικότητας (όχι με τις ίδιες, αλλά με τις άλλες χώρες). Έτσι με διάφορους πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους καταλήγουν ότι η απόσταση μεταξύ των δύο ομάδων που κατεβαίνουν σε ένα γήπεδο είναι μια παγκόσμια σταθερά. Όση προσπάθεια και απόδοση χρειάζεται να καταβάλει μια καλή ομάδα στην Αγγλία για να νικήσει μια μέτρια ομάδα της ίδιας χώρας, χρειάζεται και μια καλή ομάδα στη Βραζιλία για να νικήσει μια μέτρια ομάδα της Βραζιλίας.

Η δεύτερη έρευνα ονομάζεται «Κανονικότητες στη Διανομή των Γκολ στο Ποδόσφαιρο». Κάθισε ένας μαθηματικός από τη Βραζιλία και ένας Βρετανός φυσικός και ασχολήθηκαν με το πόσα γκολ μπαίνουν σε τέσσερα ανταγωνιστικά πρωταθλήματα (Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία και Βραζιλία) και πως μοιράζονται τα γκολ στους παίχτες. Περιττό να πω ότι και εδώ χρησιμοποίησαν διάφορες φόρμουλες και αποδείξεις, όμως το κεντρικό στοιχείο ήταν ότι η κατανομή των γκολ μεταξύ επιθετικών, μέσων και αμυντικών παρέμενε σχετικά σταθερή. Προφανώς και δεν είναι και καμία είδηση ότι οι επιθετικοί σκοράρουν περισσότερο, όμως όταν σε τέσσερα πρωταθλήματα που μπαίνουν περίπου 800 γκολ το χρόνο η κατανομή των σκόρερ είναι σχεδόν όμοια, αυτό κάτι δείχνει. Κυρίως ότι το παιχνίδι παίζεται με τον ίδιο τρόπο.

Αυτές οι δύο έρευνες για παράδειγμα μπορούν να αποβούν εξαιρετικά χρήσιμες σε γυμναστές, εργοφυσιολόγους, σκάουτς και προπονητές. Η πρώτη μπορεί να βγάλει μοντέλα προπόνησης ανάλογα με τον αντίπαλο, το πότε παίζεται το επόμενο παιχνίδι, το πόση ενέργεια θα πρέπει να καταναλώσουν οι παίχτες, το αν επιτρέπεται το ροτέισον και τόσα άλλα σημαντικά. Η δεύτερη μπορεί με τη σειρά της να γίνει οδηγός μεταγραφών. Αν πχ. τα χαφ μιας ομάδας σκοράρουν κάτω από το μέσο όρο, πρέπει να αγοραστεί ένα χαφ που να έχει γκολ. Αν η κατανομή των γκολ αποκλίνει από τις σταθερές θα πρέπει να αποκτηθούν παίχτες που να δώσουν μεγαλύτερη ποικιλία στο σκοράρισμα και μέσω των ίδιων μοντέλων να βρεθούν αυτοί σε διάφορα σημεία του πλανήτη.

Ξέρω ότι χαλάω αρκετά ρομαντικά στοιχεία του παιχνιδιού, αλλά οι περισσότεροι τοπ σύλλογοι δουλεύουν πια έτσι και δεν είναι μόνο εκείνος ο περίεργος Αλσατός με τα μοντελάκια του. Η αλήθεια είναι ότι τη φυσική την πρωτοέβαλε στο ποδόσφαιρο ο σπουδαίος Βαλερύ Λομπανόφσκι, απόφοιτος κβαντομηχανικής ο ίδιος. Η σειρά περιέχει πολλά στοιχεία που ξεφεύγουν από τα γκολ και τη τις κατανομές, αλλά δυστυχώς είναι για φυσικομαθηματικούς. Εμείς ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς στο κέρατο πάνε έτσι τα φάουλ του Πίρλο.

Μια ομάδα διαφορετική από τις άλλες

  [Καθόλου σχόλια]

banksy

Τον Ιανουάριο του 2001 μια Αγγλική ομάδα από το Μπρίστολ φτάνει στην περιοχή Τσιάπας στο νότιο Μεξικό για να δώσει μερικά φιλικά παιχνίδια με την ομάδα των Ζαπατίστας. Ενδιάμεσα από τους αγώνες η αποστολή της ομάδας συμμετέχει σε διάφορες τοπικές εκδηλώσεις, προσφέροντας εθελοντική εργασία όπου χρειάζεται και δίνοντας στους οικοδεσπότες ένα ποσό αρκετών χιλιάδων λιρών, το οποίο είχε συγκεντρωθεί από δωρεές, για να βελτιωθεί το τοπικό σύστημα παροχής νερού και να δημιουργηθούν αθλητικές υποδομές για τα παιδιά της περιοχής. Εκτός όλων αυτών, ένας εκ των τερματοφυλάκων ζωγραφίζει μερικές τοιχογραφίες που σχετίζονται με την απελευθερωτική δράση του κινήματος.

Το πραγματικό όνομα του τερματοφύλακα (το πρόσωπο του οποίου καλύπτεται από θολά πίξελ στην παραπάνω φωτογραφία από το ταξίδι αυτό) δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό. Όλος ο πλανήτης όμως τον γνωρίζει με το ψευδώνυμο “Banksy’. Το όνομα της ιδιαίτερης αυτής ομάδας που πραγματοποίησε όλο το παραπάνω εγχείρημα είναι «Easton Cowboys’.

easton

Η μικρή ομάδα από το Μπρίστολ (πόλη από την οποία προέρχεται και ο Banksy, που εκτός από την περιοδεία αυτή συμμετείχε την εποχή εκείνη και σε άλλα παιχνίδια ως τερματοφύλακας) δημιουργήθηκε το 1992 και εξελίχθηκε σε κάτι πολύ παραπάνω από μια ακόμα ερασιτεχνική, ποδοσφαιρική ομάδα γειτονιάς. Όπως δήλωνε χαρακτηριστικά στο BBC ο Γουίλ Σίμπσον, συγγραφέας του βιβλίου “Freedom through football” που, έχοντας σαν τίτλο το σλόγκαν του συλλόγου, διηγείται όλη την πορεία του μέσα στα χρόνια: «Δεν δηλώνουμε πως είμαστε μια σοσιαλιστική ομάδα ή μια αναρχική ομάδα. Είμαστε μια αθλητική ομάδα που απλά έχει και μια πολιτική διάσταση. Είμαστε αντι-ρατσιστές, αντι-σεξιστές και εναντίον της ομοφοβίας».

Είκοσι και πλέον χρόνια μετά την ίδρυση της η ομάδα των Καουμπόηδων εκτός από το ανδρικό ποδόσφαιρο και τη συμμετοχή της με διάφορες υπο-ομάδες στο πρωτάθλημα της περιοχής του Μπρίστολ, δραστηριοποιείται πλέον και στο γυναικείο ποδόσφαιρο, καθώς και στο μπάσκετ και στο κρίκετ. Από το δυναμικό της έχουν περάσει εκατοντάδες παίκτες και παίκτριες καθώς οι πόρτες της είναι ανοιχτές για οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως ηλικίας ή ταλέντου, ενστερνίζεται τη φιλοσοφία της και ενδιαφέρεται να συνεισφέρει είτε αθλητικά είτε σε κάποιο από τα υπόλοιπα πρότζεκτ που οργανώνουν οι άνθρωποι της.

Εκτός του ότι είναι ο πρώτος Ευρωπαϊκός σύλλογος που τόλμησε να ταξιδέψει στο Μεξικό για να αντιμετωπίσει αλλά και να στηρίξει έμπρακτα τους επαναστάτες Ζαπατίστας, η ομάδα έχει να επιδείξει αρκετά ακόμα ανάλογα κατορθώματα τα οποία μπορεί κάποιος να διαβάσει αναλυτικά στη σελίδα της. Κάποια από τα πιο αξιομνημόνευτα είναι η διοργάνωση φιλανθρωπικών τουρνουά, η συμμετοχή σε φιλανθρωπικά παιχνίδια σε όλο τον κόσμο, η συγκέντρωση χρημάτων για τη μάχη κατά του καρκίνου του στήθους, υπέρ των γυναικών της Ν. Αφρικής που πέφτουν θύμα βιασμού και υπέρ της Παλαιστίνης.

Η στήριξη της στην προσπάθεια της Παλαιστίνης πάντως, δεν παρέμεινε μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Αψηφώντας τους όποιους κινδύνους υπήρχαν, οι ερασιτέχνες παίκτες της ταξίδεψαν δυο φορές στην Παλαιστίνη (το 2007 και το 2010), έπαιξαν με διάφορες μικρές, τοπικές ομάδες βλέποντας από κοντά τις συνθήκες διαβίωσης στη Δυτική Όχθη και στις άλλες περιοχές της χώρας και χάρισαν χαμόγελα στους ντόπιους πιτσιρικάδες, και όχι μόνο, που είδαν κάποιους ξένους να ενδιαφέρονται πραγματικά γι” αυτούς. Το δεύτερο ταξίδι μάλιστα μετατράπηκε και σε μικρό ντοκιμαντέρ με τίτλο “Over the wall’, ένα μικρό μέρος του οποίου μπορείς να δεις παρακάτω:

Δε Σκέφτομαι και Πράττω

  [2 Σχόλια]

Μέσα στις πολλές επιστημονικές έρευνες που γίνονται για το ποδόσφαιρο, για κάποιο λόγο, Ιάπωνες νευρολόγοι μελέτησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα του Νεϋμάρ όταν παίζει. Παρατήρησαν λοιπόν ότι ο Νεϋμάρ χρησιμοποιεί 10% λιγότερη εγκεφαλική δραστηριότητα όταν κάνει μία κίνηση μέσα στο παιχνίδι σε σύγκριση με κάποιον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή.

Neymar+JR+CA+Osasuna+v+FC+Barcelona+La+Liga+ymU4nFIqwCOl

Η έρευνα έγινε το Φεβρουάριο του 2014 και οι Ιάπωνες επιστήμονες πήραν ως δείγματα επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές, όχι μόνο ποδοσφαιριστές, από πολλές κατηγορίες της Ισπανίας. Κανείς δεν εξήγησε γιατί η έρευνα περιορίστηκε στην Ισπανία, όμως ο επικεφαλής της έρευνας Ελίτσι Ναΐτο δήλωσε: «Από εικόνες MRI ανακαλύψαμε ότι η εγκεφαλική δραστηριότητα του Νεϋμάρ είναι κάτω από 10% σε σχέση με έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή. Είναι πιθανόν η γενετική να είναι ένας παράγοντας, βοηθούμενη από τον τύπο προπόνησης που κάνει».

Όταν δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας ο Ναΐτο περιέγραψε τη σημασία της δουλειάς τους στην εφημερίδα Μαϊνίτσι Σίμπου: «Η μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα σημαίνει μικρότερο φορτίο που επιτρέπει (στον παίχτη) να κάνει πολλές πολύπλοκες κινήσεις με τη μία. Πιστεύουμε ότι του δίνει τη δυνατότητα να εκτελεί τα διάφορα κόλπα του».

Παρόλο που δε συμμετείχαν στην έρευνα, ο Ναΐτο πιστεύει ότι αν εξέταζαν τους Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο θα είχαν αντίστοιχα αποτελέσματα. Σε απλά ποδοσφαιρικά, όταν ο παίχτουρας έχει τη μπάλα και στρίβει τον αστράγαλό του, σπάει τη μέση του, πετάει τη μπάλα και επιταχύνει, ή ό,τι άλλο που σχετίζεται με το χειρισμό του τοπιού, το μυαλό του δουλεύει στον αυτόματο πιλότο. Οι κινήσεις εκτελούνται μηχανικά, αυτόματα ή φυσικά, βασισμένες στο ένστικτο κυρίως και λιγότερο στη σκέψη.

Είμαι πολύ περίεργος τι αποτελέσματα θα έδειχνε η αντίστοιχη έρευνα αν μετρούσαν παίχτες που χαρακτηρίζουμε «κομπιουτεράκια», «προπονητές στο γήπεδο» (όχι δε λέω τον Κατσουράνη), κτλ. Δηλαδή ο Τσάβι, ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Πίρλο κάνουν τις κινήσεις τους τόσο αυτοματοποιημένα ή το CPU δουλεύει στο κόκκινο; Αντίστοιχα οι αμυντικοί που λόγω θέσης έχουν αυξημένη συγκέντρωση έχουν παρεμφερή αποτελέσματα ή όσο αυξάνεται το επίπεδο, αυξάνεται και η εγκεφαλική δραστηριότητα; Οι τερματοφύλακες μπορούν να χωριστούν σε τύπους που κάνουν ενστικτώδεις αποκρούσεις (Οτσόα λέω εγώ) ή υπολογιστές που πέφτουν εκεί που βλέπουν τη μπάλα ή γνωρίζουν ότι θα σουτάρει ο αντίπαλος (Νόιερ);

Περιορισμένη στον επιθετικό Νεϋμάρ η έρευνα μας είπε ότι ο υψηλού επιπέδου επαγγελματίας ποδοσφαιριστής κάνει αυτοματοποιημένες κινήσεις και δε σκέφτεται τόσο πολύ όταν παίζει. Κάθησαν ερευνητές έκαναν μετρήσεις, πήραν κονδύλια για να μας πουν αυτό που λέμε με μία λέξη: ταλέντο. Ή όπως θα έλεγε ο Μάκης απ’ το δρόμο στο ραδιοφωνικό 12-2: «Την τσουλάει τη μπάλα το παλικάρι».

Όλα από την αρχή

  [4 Σχόλια]

2008, τότε ήταν η τελευταία εκτός έδρας νίκη στο Κόπα Λιμπερταδόρες για την Σαν Λορένσο. Κι όλα έδειχναν ότι σήμερα τα ξημερώματα θα έσπαγε το κακό ρεκόρ. Ο πρώτος τελικός ξεκίνησε με την είσοδο των ομάδων και την εξάντληση όλων των αποθεμάτων χαρτιού στην πόλη της Ασουνσιόν και τα περίχωρα. Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε ότι η χαρτούρα έχει φτάσει μέχρι και μέσα στο διάδρομο των αποδυτηρίων που οι παίκτες της Σαν Λορένσο χρησιμοποιούν για να βγουν στο γήπεδο. Το Ντεφενσόρες ντελ Τσάκο κατάμεστο από περίπου 40 χιλιάδες νοματαίους και το ματς ξεκινάει. Χωρίς να υπάρχει το τρομερό θέμα, το παιχνίδι έχει πολύ ωραίο ρυθμό και ελάχιστες διακοπές. Οι Παραγουανοί πέφτουν σε κάθε διεκδίκηση σαν να κρίνεται η ζωή τους από μια χαμένη κατοχή μπάλας στο κέντρο. Παρ” όλα αυτά και με τα τάκλιν να πετάνε από εδώ και από εκεί έχουμε ελάχιστα φάουλ και καμία μανούρα μεταξύ των παικτών. Ο Κολομβιανός διαιτητής κρατάει το παιχνίδι σωστά, σφυρίζει ελάχιστα και βοηθάει.

caslanacional_telam.g

Οι παίκτες της Νασιονάλ βγάζουν τρομερό πάθος και ομαδικότητα, αλλά δείχνουν ότι είναι κατώτεροι από τους αντιπάλους τους. Παρ” όλα αυτά κάνουν κάποιες ευκαιρίες και απειλούν. Οι Αργεντίνοι όμως γρήγορα αρχίζουν να ελέγχουν το παιχνίδι. Ο Μας από τα αριστερά κάνει συνεχείς επελάσεις, ο Ρομανιόλι ελέγχει τον ρυθμό και ο Πιάτι βοηθάει, ενώ ο Μερσιέρ είναι όπως πάντα ένα σκυλί του πολέμου. Στην απέναντι πλευρά ο αρχηγός Ραούλ Πίρις στα 33 του θυμίζει όσο κανείς άλλος το παιδικό του είδωλο Κάρλος Γκαμάρα σταματώντας όλες τις επιθέσεις των Αργεντίνων. Ακόμα και όταν δεν το καταφέρνει όμως υπάρχει λύση, όπως στο σουτ του Μας στο 30′ που βρίσκει στο δεξί κάθετο δοκάρι, μεγαλύτερη φάση του αγώνα. Το ημίχρονο λήγει με τους Αργεντίνους να είναι καλύτεροι αλλά χωρίς σκορ.

Δυστυχώς το 2ο ημίχρονο δεν είναι καλό και δεν αποζημιώνει τους ξενύχτηδες Ευρωπαίους που το βλέπουν. Ο προπονητής της Σαν Λορένσο Εντγκάρντο Μπάουσα (ο οποίος μου θυμίζει έναν Αμερικάνο ηθοποιό πάρα πολύ, αλλά δεν θυμάμαι όνομα) βλέπει ότι ο στράικερ Μάτος είναι εκτός παιχνιδιού και ετοιμάζει τον Ουρουγουανό Καουτερούτσιο να τον αντικαταστήσει. Ο Μάτος όμως είναι το κλασσικό φορ που δεν θα σου κάνει εντύπωση και σε κάποια στιγμή θα εμφανιστεί να σκοράρει. Έτσι και στη φάση του 64′ όταν μετά από πανέμορφο συνδυασμό και μπαλιά του Βιγιάλμπα θα καρφώσει το γκολ στην εστία του Δον γιορτάζοντας τα γενέθλιά του. Το 0-1 κόβει τα πόδια των γηπεδούχων που έτσι κι αλλιώς ήταν αδύναμοι επιθετικά. Οι περίπου 4.500 εκδρομείς από το Μπουένος Άιρες στήνουν το δικό τους πάρτι στο ένα πέταλο του γηπέδου. Η ομάδα του Μποέδο απειλεί και για το 0-2 και ελέγχει πλήρως το παιχνίδι. Οι αλλαγές γίνονται και από τις δυο πλευρές, αλλά η εικόνα του αγώνα δεν αλλάζει. Οι Αργεντίνοι ξέρουν ότι με 0-1 έχουν την κούπα στα χέρια τους με το 2ο ματς στην έδρα τους, αλλά δεν κλείνονται. Το παιχνίδι στο τελευταίο 10λεπτο είναι απλά μια τυπική διαδικασία κατά τα φαινόμενα. Ο διαιτητής δείχνει τα 3′ των καθυστερήσεων, μια και είχαμε ελάχιστες διακοπές, και οι Παραγουανοί της Νασιονάλ κάνουν την τελευταία τους προσπάθεια. Μια γιόμα επί της ουσίας γίνεται διεκδικήσιμη μπαλιά και εκεί (ο δεύτερος παίκτης στον οποίο σταθήκαμε χθες, μετά τον Βιγιάλμπα που έβγαλε την ασίστ) ο Χούλιο Σάντα Κρουζ θυμίζοντας το σαντακρουζέικο στυλ που έστειλε τον αδερφό του μέχρι την Μπάγερν βάζει ένα αντρίκειο γκολ.

Gol-Santa-Cruz-San-Lorenzo_OLEIMA20140806_0252_5

Οι παίκτες της Σαν Λορένσο δεν το πιστεύουν, οι Παραγουανοί πανηγυρίζουν σαν να πήραν το κύπελλο γιατί ήταν ένα γκολ στο τέλος και εκτός ροής αγώνα και ο τελικός έρχεται στα ίσια. Το εκτός έδρας γκολ δεν μετράει και πλέον η ρεβάνς ξεκινάει χωρίς να υπάρχει πλεονέκτημα για κανέναν. Αν εξαιρέσουμε βέβαια την καυτή ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι οι Αργεντίνοι φαίνονται καλύτεροι. Το δεύτερο ματς αναμένεται με μεγάλη αγωνία και η πιθανότατη απουσία του Πιάτι (που έχει υπογράψει στο ΜLS και το συμβόλαιο του δεν μπορούσε να πάει πιο πίσω χρονικά) σίγουρα κάνει τα πράγματα ακόμα πιο αμφίρροπα για τη ρεβάνς.

Οδηγός για ξενύχτηδες

  [Καθόλου σχόλια]

Δυο πρωτάρες έφτασαν φέτος στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Νασιονάλ από την Ασουνσιόν της Παραγουάης και η Σαν Λορένσο από το Μπουένος Άιρες και τη γειτονιά του Μποέδο. Ο πρώτος τελικός γίνεται χαράματα της Πέμπτης στο «Ντεφενσόρες ντελ Τσάκο» της Παραγουάης και για όσους κάνουν το απονενοημένο διάβημα να παρακολουθήσουν τον αγώνα ας έχουν τα εξής στο μυαλό τους:

1. Η Παραγουάη έχει κατακτήσει μόλις τρεις φορές το Κόπα Λιμπερταδόρες και είναι όλες με την Ολίμπια, την πιο μεγάλη ομάδα της χώρας (με 39 πρωταθλήματα). Άλλες τέσσερις φορές έφτασε στον τελικό η Ολίμπια (τελευταία φορά πέρσι) και έχασε την κούπα. Η Νασιονάλ αντίθετα είναι μόλις πέμπτη ομάδα σε τίτλους στην Παραγουάη, επί της ουσίας είναι μια τεράστια επιτυχία ότι ένας τόσο μικρός σύλλογος έφτασε ως εδώ. Είναι μόλις η 7η συμμετοχή της στο Τσάμπιονς Λιγκ της Ν. Αμερικής.

2. Από την άλλη πλευρά η Αργεντινή είναι η πολυνίκης του θεσμού με 22 κατακτήσεις. Αυτές τις κατακτήσεις τις έχουν πετύχει 7 διαφορετικές ομάδες, αλλά η ομάδα του Πάπα δεν είναι μια από αυτές. Αντίστοιχα, η Σαν Λορένσο έχει 15 εγχώριους τίτλους και ανήκει στους «Cinco Grandes» του αργεντίνικου ποδοσφαίρου μαζί με Μπόκα, Ρίβερ, Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ. Δεν τα καταφέρνει όμως τόσο καλά στις διεθνείς διοργανώσεις με ένα κερδισμένο Μερκοσούρ (με ήρωα τον Σεμπαστιάν Σάχα το 2001) και ένα Σουνταμερικάνα το 2002.

3. Οι κανονισμοί του Κόπα Λιμπερταδόρες έχουν αλλάξει πολλές φορές. Για πολλά χρόνια δεν είχε παράταση, ενώ τα εκτός έδρας γκολ δεν μετρούσαν. Οι ομάδες έπαιζαν τρίτο αγώνα. Αργότερα μπήκαν κατευθείαν πέναλτι χωρίς παράταση, ενώ από το 2005 μετράνε τα εκτός έδρας γκολ. ΟΚ μέχρι εδώ; Τώρα ξεχάστε ότι είπαμε. Στον τελικό τα εκτός έδρας γκολ δεν μετράνε και έχουμε και παράταση πριν φτάσουμε στα πέναλτι.

4. Η Νασιονάλ πέρασε 2η από τον όμιλό της με 2 νίκες, 2 ισοπαλίες και 2 ήττες. Χρειάστηκε το τελευταίο ματς όπου και κέρδισε την Σάντα Φε και εκμεταλλεύτηκε τη νίκη της Ατλέτικο Μινέιρο επί της Σαμόρα. Στην επόμενη φάση πέρασε την Βέλεζ με συγκλονιστικό τρόπο, μετά πέρασε την Άρσεναλ του Σαραντί με 1-0 και 0-0 και στα ημιτελικά απέκλεισε τους Ουρουγουανούς της Ντεφενσόρ με ένα πολύ καλό πρώτο ματς όπου το 2-0 ήταν λίγο και μια ρεβάνς όπου η Ντεφενσόρ έκανε το 1-0 και έχασε τρομερή ευκαιρία για να φέρει τον ημιτελικό στα ίσια. Η Νασιονάλ με λίγα λόγια έχει αποκλείσει δυο ομάδες της Αργεντινής, ενώ είναι και αήττητη εντός έδρας.

5. Η Σαν Λορένσο από τη δική της πλευρά βγήκε κι αυτή 2η στον όμιλό της και όπως και η Νασιονάλ προκρίθηκε στο τελευταίο ματς θρίλερ όπου κέρδισε τη Μποταφόγκο με 3-0 κυνηγώντας τις διαφορές τερμάτων και έχοντας την ευλογία του Ποντίφικα. Στην επόμενη φάση τα κατάφερε στα πέναλτι και δραπέτευσε από την έδρα της Γκρέμιο, ενώ στη συνέχεια έπεσε και πάλι σε Βραζιλιάνους αποκλείοντας αυτή τη φορά την Κρουζέιρο μάλλον πιο εύκολα. Το πάρτι ήρθε στον ημιτελικό όπου με την 5αρα επί της Μπολίβαρ πήρε την πρόκριση. Οι Αργεντίνοι δεν έχουν νίκη εκτός έδρας.

Φαβορί δεν υπάρχει κατά την ταπεινή μου άποψη. Οι μπουκ δίνουν την Σαν Λορένσο, αλλά το γεγονός ότι η Νασιονάλ τα έχει πάει καλά με ομάδες της Αργεντινής και ότι εντός έδρας είναι αήττητη λέει αρκετά. Αν η Σαν Λορένσο καταφέρει και πάρει ισοπαλία ή χάσει με ένα γκολ θα είναι το μεγάλο φαβορί στο κοχλάζον Νουέβο Γκασόμετρο. Είναι πάντως δυο ομάδες που μοιάζουν αρκετά από την άποψη ότι είναι καλά σύνολα, χωρίς τους σούπερ σταρ. Αν μπορούσαμε να βρούμε διαφορές θα λέγαμε ότι μάλλον οι Αργεντίνοι υπερέχουν αμυντικά, καθώς οι Παραγουανοί έχουν παρουσιάσει αρκετά κενά σε κάποια ματς. Θέαμα ιδιαίτερο δεν θα έχουμε, ατμόσφαιρα σίγουρα καλή, ενώ υπάρχουν και μερικοί παίκτες όπως ο Σάντα Κρουζ (αδερφός του Ρόκε) και ο Βιγιάλμπα που ξεχωρίζουν. Τώρα όσον αφορά την προτίμηση, είναι περιττό να πω ότι υποστηρίζω την ομάδα που έχει μια από τις καλύτερες εξέδρες στον κόσμο.

Εν μέσω πολέμου

  [2 Σχόλια]

pale_mic_2212

Κάποιες φορές δυο μήνες μπορεί να είναι μια αιωνιότητα. Ήταν τέλη του Μαΐου όταν στις Μαλδίβες τελείωνε το AFC Challenge Cup, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση για «αναδυόμενες» ποδοσφαιρικά χώρες. Το Λάος, η Μιανμάρ, το Αφγανιστάν, οι γηπεδούχοι… Μαλδιβαίοι ήταν κάποιες από τις χώρες που πήραν μέρος στη διοργάνωση. Τελικά το κύπελλο το πήρε η Παλαιστίνη με 4 νίκες και μόνο μία ισοπαλία και μάλιστα χωρίς να δεχτεί το γκολ. Στον τελικό κέρδισε τις Φιλιππίνες με 1-0. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία της πολύπαθης Παλαιστίνης και ταυτόχρονα το εισιτήριο για τη συμμετοχή της χώρας στο Πανασιατικό κύπελλο του 2015. Κάτι σημαντικό σίγουρα για μια ομάδα που προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο εν μέσω όλων των άλλων δεινών, για μια ομάδα που έχει ποδοσφαιριστές της όπως ο Μαχμούντ Αλ Σαρσάκ να συλλαμβανόνται και αργότερα να αφήνονται ελεύθεροι ή όπως ο τερματοφύλακας Αμπου Ρουαΐς (δεν ορκίζομαι για τη σωστή προφορά) που κατηγόρηθηκε ως μέλος της Χαμάς που προμήθευσε όπλα σε συμπατριώτες του. Η κατάκτηση του κυπέλλου ήταν μια στιγμή ελπίδας.

Child-gazaAFP

Κι ενώ με την κατάκτηση του τίτλου τα πράγματα ήταν (φαινομενικά) καλά, λίγο καιρό αργότερα οι κατάστασεις άλλαξαν. Από τη χαρά πήγαμε στην λύπη και στις 16 Ιουλίου τέσσερα παιδιά από 9 ως 12 χρονών έχασαν τη ζωή τους στην παραλία που βρίσκονταν και έπαιζαν ποδόσφαιρο. «Μας κάνουν τη ζωή δύσκολη, το να παίζεις εδώ είναι κιχοτικό» δήλωσε ο πρόεδρος της ομοσπονδίας λίγες μέρες μετά την κατάκτηση του τίτλου όταν και ο προπονητής της εθνικής, ο Ιορδανός Τζαμάλ Μαχμούντ κρατήθηκε από τις αρχές και δεν του επετράπη να μπει στη χώρα. Το 2013 τρεις ποδοσφαιριστές της εθνικής που ζούσαν στη Γάζα σκοτώθηκαν μετά από βομβαρδισμούς. Η εθνική πλέον προσπαθεί κυρίως χωρίς παίκτες από τη Γάζα μια που συνήθως οι αρχές τους σταματάνε στα σημεία ελέγχου. Στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006 η ομάδα ξεκίνησε με μια εντυπωσιακή νίκη με 8-0 επί της Ταϊπέι, στο επόμενο ματς με το Ουζμπεκιστάν κατάφερε να κατεβάσει 10 παίκτες μια που οι ποδοσφαιριστές από τη Γάζα δεν μπόρεσαν να φύγουν. Η Παλαιστίνη έχασε 3-0 το ματς και τα όνειρα σταμάτησαν νωρίς.

Η Ομοσπονδία αναγκάστηκε να ψάχνει παίκτες πλέον στο εξωτερικό, βρίσκοντας αρκετούς ποδοσφαιριστές με παλαιστινιακές ρίζες που αγωνίζονται από την Αίγυπτο μέχρι τον Καναδά. Όχι ότι το ποδόσφαιρο είναι ιδανικό στην απέναντι πλευρά. Ο Χεσούς Μπαλντατσίνι είναι ένας Αργεντίνος ποδοσφαιριστής που είχε τη φαεινή ιδέα να πάρει μεταγραφή στο Ισραήλ και την Χάποελ Ιερουσαλήμ αυτό το καλοκαίρι. «Είχα συμφωνήσει να πάω πριν αρχίσουν τα γεγονότα. Είχα υπογράψει ήδη και έπρεπε να πάω. Όσο ζούσα στην Ιερουσαλήμ δεν είχα ζήσει κάτι τέτοιο, αλλά μια μέρα παίζαμε φιλικό στο Τελ Αβίβ και ξαφνικά άρχισαν οι σειρήνες. Τρέξαμε όλοι να προφυλαχτούμε. Μετά βγήκαμε και συνεχίσαμε και στον αέρα βλέπαμε τον καπνό από το βλήμα που το σταμάτησαν στον αέρα. Έχεις στην καλύτερη 1,5-2 λεπτά για να προφυλαχτείς αν είσαι σε κάποιο μέρος μακρυά από τις συρράξεις» δήλωσε στην εφημερίδα της Αργεντινής Περφίλ. Η γυναίκα του και το παιδί του ανησυχούν, αλλά ο ίδιος προσπαθεί να τους ησυχάσει. Ακόμα όμως και στην ομάδα δεν μπορεί να ξεχαστεί, καθώς πολύ συχνά οι πιτσιρικάδες αθλητές της Χάποελ έρχονται με στρατιωτικές στολές για να προπονηθούν μια που η θητεία είναι υποχρεωτική στο Ισραήλ. «Προσπαθώ να βρίσκω πληροφορίες από την πατρίδα για να συγκρίνω με αυτά που μου λένε εδώ. Στην Αργεντινή το Ισραήλ παρουσιάζεται ως ο κακός της υπόθεσης, αλλά εδώ υποστηρίζουν ότι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη Χαμάς που χρησιμοποιεί τους πολίτες. Είναι μια μπερδεμένη κατάσταση, με πολύ παρελθόν από πίσω

o-AHED-ZAQOUT-570

Τα πράγματα πάντως δεν είναι τόσο μπερδεμένα για τα αθώα θύματα που χάνονται κάθε μέρα. Την Πέμπτη το ποδόσφαιρο της χώρας είχε ακόμα ένα θύμα. Ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Αχέντ Ζακούτ βρήκε τον θάνατο στο σπίτι του στη Γάζα ενώ κοιμόταν κατά τη διάρκεια ακόμα ενός βομβαρδισμού. Ο Ζακούτ, προπονητής και σχολιαστής πλέον, ήταν ένας από τους καλύτερους χαφ της χώρας και είχε συμμετάσχει στο ιστορικό φιλικό της Παλαιστίνης με μια ομάδα αστεριών της Γαλλίας το 1994, ανάμεσά τους κι ο Μισέλ Πλατινί. Αλλά και πριν ακόμα τον φετινό «πόλεμο» τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Toν Ιανουάριο δυο νεαροί ποδοσφαιριστές της Αμπού Ντις πυροβολήθηκαν από ελεύθερος σκοπευτές. Πρώτα τραυματίστηκε ο ένας και όταν ο δεύτερος προσπάθησε να τον σώσει δέχτηκε κι αυτός πυρά. Στο νοσοκομείο έμαθαν ότι δεν θα μπορέσουν να ξαναπαίξουν ποδόσφαιρο. Οι Ισραηλινοί υποστηρίζουν ότι οι δυο νεαροί επιχείρησαν να πετάξουν μία βόμβα. Δυστυχώς, τα συμβάντα αυτά δεν φαίνεται ότι θα σταματήσουν σύντομα με όλα όσα συνεχίζουν να γίνονται. Άλλωστε πριν σχεδόν δυο χρόνια λέγαμε για τους κύκλους που κάνει η ζωή στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ρετρό κουίζ νο34 (Summer Edition)

  [9 Σχόλια]

Μετά το αρκετά δύσκολο μουντιαλικό κουίζ που ταλαιπώρησε αρκετό κόσμο επιστρέφουμε με κάτι πιο αλέγκρο και καλοκαιρινό. Κάπου στα τέλη των 90s (την καλύτερη δεκαετία όλων των εποχών) η Pepsi αποφάσισε να μπει στα χωράφια της Panini και να φτιάξει μια δική της ποδοσφαιρική καμπάνια. Έτσι λοιπόν κυκλοφόρησε πλαστικά ποτήρια με ποδοσφαιριστές, καπάκια από μπουκάλια με φωτογραφίες γνωστών παικτών και έφτιαξε το δικό της άλμπουμ με «χαρτάκια». Η καμπάνια είχε τους παίκτες να φοράνε φανέλες της εταιρείας (στα μπλε) και μάλιστα γυρίστηκαν και τηλεοπτικά σποτάκια (σαν το παραπάνω με τον αγαπημένο Ματίας Αλμέιδα. H ιδέα ξεκίνησε από την Λ. Αμερική (όπου από ότι ξέρω η Pepsi είναι πολύ δημοφιλής) και στη συνέχεια επεκτάθηκε και στον υπόλοιπο κόσμο για να σταματήσει μερικά χρόνια αργότερα.

Διαλέξαμε λοιπόν δύο από τα αυτοκόλλητα (μια που οι εικονιζόμενοι είναι πασίγνωστοι, είπαμε να το κάνουμε διπλό το κουίζ) και εσείς απλά καλείστε να βρείτε ποιοι είναι οι δυο αυτοί ποδοσφαιριστές. Επειδή μπήκε Αύγουστος και νιώθω κι εγώ το δράμα όσων είναι ακόμα στην πόλη θα δώσω ένα χιντ λέγοντας ότι έχουμε κάνει αφιερώματα και στους δύο στο σομπρέρο παλαιότερα.

Ο Σερ του Ντάρχαμ

  [Καθόλου σχόλια]

Σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια το Αγγλικό ποδόσφαιρο έχασε έναν από τους πιο τυπικούς εκφραστές του, τον Σερ Μπόμπυ Ρόμπσον. Νικημένος από τον καρκίνο του πνεύμονα ο Ρόμπσον πέθανε στο Ντάρχαμ όπου είχε γεννηθεί. Μπορεί να μην υπήρξε προπονητής τίτλων, όπως ο πιο διάσημος Σερ, ο Άλεξ, ο Φέργκιουσον, όμως ήταν ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους στην Ευρώπη. Στη Βρετανία σήμερα υπάρχουν διάφορα διθυραμβικά μνημόσυνα, όμως ο πιο πετυχημένος τίτλος πρέπει να είναι της Guardian “The heart and soul of English football”. Διότι στην τελική ο Μπόμπυ ήταν αυτό ακριβώς: ένας Αγγλάρας που γούσταρε το τόπι και έζησε για αυτό και μέσα από αυτό.

Bobby Robson

Στα νιάτα του έπαιζε δεύτερος επιθετικός και έκανε καριέρα κυρίως στη Φούλαμ (344 συμμετοχές σε 2 περιόδους -1950/1956,1962/1967- και 77 γκολ) και στη Γουέστ Μπρομ (1956-1962, 239 συμμετοχές, 56 γκολ), και πήγε τον τελευταίο χρόνο της καριέρας του στους Βανκούβερ Ρόαγιαλς. Ως παίχτης κέρδισε 20 συμμετοχές με την εθνική Αγγλίας πετυχαίνοντας 4 γκολ. Όχι ακριβώς ίνδαλμα, αλλά σίγουρα η προσωποποίηση του πεισματάρη και μαχητή Άγγλου ποδοσφαιριστή.

Ως προπονητής τα κατάφερε πολύ καλύτερα. Το 1969 αναλαμβάνει την Ίπσουϊτς μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Φούλαμ και την Όξφορντ Γιουνιβέρσιτυ. Εκεί έμεινε 13 χρόνια και τερμάτισε μόνο μία φορά εκτός εξάδας πρωταθλήματος από τότε που την ανέβασε στην πρώτη κατηγορία, φυσικά την πρώτη του χρονιά. Δύο φορές τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, πήρε ένα Τέξακο Καπ το 1973, ένα κύπελλο Αγγλία νικώντας 1-0 την Άρσεναλ στον τελικό το 1978 και κατέκτησε το κύπελλο Ουέφα το 1981 κόντρα στην Άλκμααρ.

Η Αγγλικά Ομοσπονδία εντυπωσιασμένη του έδωσε τα κλειδιά του μαγαζιού μετά το καταστροφικό Μουντιάλ του 1982. Ήταν ο προπονητής της Αγγλίας όταν ο Ντιέγο έβαζε το χέρι του Θεού και περνούσε σαν κώνους προπόνησης όλη την Αγγλία το 1986. Ο ίδιος δήλωσε μετά ότι «Εγώ δεν είδα κανένα χέρι του Θεού, αλλά το χέρι ενός αλήτη. Ο Θεός δεν είχε τίποτα να κάνει με αυτόν». Το 1990 η Ομοσπονδία δηλώνει πριν το Μουντιάλ ότι δε θα του ανανεώσει το συμβόλαιο. Ο Ρόμπσον συμφωνεί με την Αΐντχόφεν πριν το Μουντιάλ και τα ταμπλόιντς σκούζουν και τον κατηγορούν ως εθνικό προδότη. Αυτός οδηγεί την Αγγλία παρά ένα πέναλντυ στον τελικό. Μετά από εκείνον τον ημιτελικό με τη Γερμανία, την καλύτερη επίδοση της Αγγλίας μετά το 1966, πάει στην Αϊντχόφεν για να αρχίσει να πλακώνεται με το Ρομάριο.

Ο Άγγλος ενώ θαύμαζε το ταλέντο του Βραζιλιάνου δεν μπορούσε να κατανοήσει τον τρόπο που δεν δούλευε ο Ρομάριο και το πως αυτός ο τύπος δήλωνε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στον επόμενο σταθμό του στη Σπόρτιγκ Λισσαβώνας γίνεται η πρώτη γνωριμία με το Ζοζέ Μουρίνιο, τον προσωπικό του μεταφραστή. Τον καλεί μετά μαζί του και στην Πόρτο και όταν ανέλαβε τη Μπαρσελόνα είχε βάλει όρο στο συμβόλαιό του να έρθει ο Ζοζέ μαζί του, όχι πια μόνο σα μεταφραστής, αλλά ως μέλος του τεχνικού του επιτελείου. Εκεί συναντιέται με τον Πεπ Γκουαρδιόλα και με τον Ρονάλντο (το Φαινόμενο). Σε μία χρονιά κατακτά τρεις τίτλους, αλλά όχι το πρωτάθλημα, και την επόμενη χρονιά στη Βαρκελώνη έρχεται ο Φαν Χάαλ με τον Ρόμπσον να γίνεται τεχνικός διευθυντής.

Θέλει πάγκο όμως και επιστρέφει στην Αϊντχόφεν για μία σεζόν. Μετά όμως από 9 χρόνια μακρυά από το Νησί και με τα χρόνια να αρχίζουν να τον βαραίνουν πια το 1999 πάει στη Νιουκάστλ. Εκεί στο Βορρά φτιάχνει μια πολύ ωραία ομάδα με τον Άλαν Σίρερ στην κορυφή που έπαιξε δύο τελικούς κυπέλλου Αγγλίας και βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ.

BOBBY682_858228a

Ο Σερ Μπόμπυ Ρόμπσον δεν άφησε πίσω τίτλους, αλλά μερικές σπουδαίες βραδιές από τις ομάδες του και ήταν εκείνος που μαζί με τον Φαν Χάαλ σχημάτισαν τους δύο πιο επιδραστικούς προπονητές των τελευταίων ετών στην Ευρώπη, τον Μουρίνιο και τον Γκουαρδιόλα (αυτός έχει και πολύ Κρόυφ). Ακούγοντας και τον Σίρερ κάθε Σάββατο στην Αγγλική τηλεόραση, όταν αναλύει τις φάσεις τις αγωνιστικής, να κάνει συνεχή αναφορά στο τι του έλεγε ο Σερ Μπόμπυ Ρόμπσον στη Νιουκάστλ, θυμάμαι μια ατάκα του Μουρίνιο: «Ήταν ο πιο σημαντικός δάσκαλος που είχα». Και αυτή είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη του.

Τριανταπέντε χρόνια πρόεδρος

  [4 Σχόλια]

0730_julio_grondona_cedoc_g12

Είναι σύνηθες όταν κάποιος πεθαίνει, όσο αμφιλεγόμενος και να είναι να υπάρχει κάποιος σεβασμός στο συμβάν. Έτσι και τα ΜΜΕ της Αργεντινής (που εκτός των άλλων έχουν να ασχοληθούν με τη 2η χρεωκοπία της χώρας) προσεγγίζουν τον θάνατο του Δον Χούλιο Γκροντόνα με αντίστοιχο τρόπο. Ο πρόεδρος της Π.Ο. της Αργεντινής έφυγε στα 82 του και ολοκλήρωσε μια θητεία που ξεκίνησε το 1979. Όσο όμως τα περισσότερα άρθρα κρατάνε μια στάση ουδέτερη, τόσο οι σχολιαστές οπαδοί συνεχίζουν να διατυμπανίζουν την απέχθειά τους στα πεπραγμένα του Δον Χούλιο στο ποδόσφαιρο της χώρας. Μια καριέρα με συνεχείς κατηγορίες περί διαφθοράς για έναν άνθρωπο που εκτός από πρόεδρος Ομοσπονδίας έφτασε και στη θέση του αντιπροέδρου της ΦΙΦΑ και ουσιαστικά ήταν ο δικτάτορας του ποδοσφαίρου σε μια χώρα που ζει για το άθλημα.

julio_grondona_cedoc_g10

Στη θητεία του ο Δον Χούλιο είδε να αλλάζουν 13 πρόεδροι στη χώρα και 10 προπονητής στην εθνική ομάδα. Δυο φορές μόλις συνάντησε αντίσταση και προσέφυγε στην κάλπη. Την μία το 1991, όταν και βρήκε απέναντί του τον Τεόντορο Νίτι. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν 39-1 υπέρ του Γκροντόνα. Τη δεύτερη το 2011, εν μέσω κατηγοριών για διαφθορά και σκάνδαλα, ο αντίπαλός του Νταβίντ Βίλα, ιδιοκτήτης της Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια, προσπάθησε να σταματήσει δικαστικά την επανεκλογή του. Ο Βίλα υποστήριζε ότι ο Γκροντόνα έχει περί τα 30 εκατομμύρια σε λογαριασμούς στην Ελβετία, αλλά την ίδια ώρα που έβγαινε στα κανάλια και έλεγε με σιγουριά ότι αυτός θα είναι ο επόμενος πρόεδρος, στα γραφεία της Ομοσπονδίας ο Γκροντόνα έβγαινε ξανά πρόεδρος με 46-0 χωρίς αντίπαλο. Με ένα Μουντιάλ (1986), δυο τελικούς (1990 και 2014), 2 Κόπα Αμέρικα (1991, 1993), πολλές επιτυχίες των μικρών εθνικών ομάδων και χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, το αργεντίνικο ποδόσφαιρο είναι σίγουρο ότι γνώρισε πολλές επιτυχίες κατά τη διάρκεια της θητείας του. Από την άλλη όμως, παρά την σπουδαία δουλειά στις μικρές ομάδες το αργεντίνικο πρωτάθλημα (και σε συνδυασμό με την γενικότερη κατάσταση στη χώρα) συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα βίας, οργάνωσης, διαφθοράς και έλλειψης δικαιοσύνης, ενώ η εθνική παρά την επιτυχία του τελικού του Μουντιάλ έχει πάρα πολλά χρόνια χωρίς κάποιον τίτλο. Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής περνάει μια τρομερή κρίση, βρίσκεται στάσιμο χωρίς τη δυνατότητα να κάνει μεταρρυθμίσεις και ο Δον Χούλιο έχει τεράστιο ποσοστό ευθύνης. Ίσως ο θάνατός του να είναι μια ευκαιρία να αλλάξει την κατηφορική πορεία που εδώ και καιρό έχει πάρει. Θα κλείσουμε εδώ με κάποιες από τις ατάκες του Δον Χούλιο που δημοσιεύονται από χθες στα ΜΜΕ και είναι χαρακτηριστικές της προσωπικότητας του:

«Συνεχίζω ως πρόεδρος γιατί είμαι ο λιγότερο κακός»

«Εφαρμόζω τον σοσιαλισμό με χρήματα γιατί έτσι μου αρέσει. Ο σοσιαλισμός χωρίς χρήματα δεν εξυπηρετεί σε τίποτα»

julio_grondona_cedoc_g5

«Φοβάμαι περισσότερο το μολύβι και το μικρόφωνο από ένα ρεβόλβερ»

«Δεν πιστεύω ότι κανείς Εβραίος μπορεί να είναι διαιτητής Α” Εθνικής γιατί είναι δύσκολο και στους Εβραίους δεν αρέσουν οι δύσκολες δουλειές»

«Ψήφισα για το Κατάρ ναι. Γιατί αν έδινα την ψήφο μου στις ΗΠΑ θα ήταν σαν να την έδινα στην Αγγλία»

«Αν ο Πάπας κάνει σωστά πράγματα και δεν τον διώχνουν γιατί να διώξουν εμένα;»

«Ο Μαραντόνα μιλάει για κώδικες τιμής και είναι αυτός που τους έχει λιγότερο από όλους»

«Έφυγε ο γρουσούζης (Μαραντόνα) και κερδίσαμε»

«Με έχουν κατηγορήσει παραπάνω και από τον Αλ Καπόνε»

Η ιστορία ενός ποδοσφαιρικού τουρίστα

  [1 Σχόλιο]

2,w=650,c=0.bild

Καλοκαίρι, τουρισμός. Τι άλλο καλύτερο από το να ασχοληθούμε με τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή-τουρίστα όλων των εποχών. Η ιστορία του έπαιξε πριν μερικά χρόνια σε κάποια μεγάλα ξένα ποδοσφαιρικά σάιτ και είναι ευκαιρία να ασχοληθούμε κι εμείς. Σας παρουσιάζουμε τον Λουτζ Πφανενστίελ (ή κάπως έτσι, από δω και πέρα θα τον λέμε Λουτζ στο κείμενο). Ο Λουτζ λοιπόν είναι ήταν ένας Γερμανός τερματοφύλακας που κρατάει ένα μοναδικό ρεκόρ. Ρεκόρ που δεν έχει να κάνει με το πόσα γκολ δέχτηκε, αλλά με το ίδιο του το βιογραφικό. Τουλάχιστον μέχρι πριν κανά δυο χρόνια ο Λουτζ ήταν ο μοναδικός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιξε και στις έξι ομοσπονδίες της ΦΙΦΑ, κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ ξανά.

Ο ταλαντούχος Λουτζ έπαιξε και στις μικρές εθνικές (ξεκίνημα ιστορίας που πάντα τελειώνει με το «ε μετά τραυματίστηκα και γι” αυτό τώρα με βλέπεις εδώ να οδηγώ ταξί») της Γερμανίας και η καριέρα του είχε ως πρώτο βήμα μια μικρή ομάδα της Βαυαρίας. Ο ίδιος (που γενικά όπως θα δείτε δεν είναι και τόσο εμπιστοσύνης) υποστηρίζει ότι είχε πρόταση από την Μπάγερν αλλά τελικά στα 19 του αποφάσισε να φύγει από την Κότζτινγκ και να πάει να παίξει μπάλα στην Μαλαισία. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι του που τον έφερε συνολικά σε 25 ομάδες σε 12 χώρες και 5 ηπείρους (έξι βασικά μετρώντας ξεχωριστά Βόρεια και Νότια Αμερική).

Pfannenstielpreso

O Λουτζ μετά το πέρασμά του από την Μαλαισία επέστρεψε στην Ευρώπη και την Αγγλία, όπου πήγε σε Γουίμπλεντον (γνωρίζοντας από κοντά του Βίνι Τζόουνς) και Φόρεστ (χωρίς συμμετοχές) και από το Νότινχαμ δανεικός στην Ν. Αφρική και τους Πειρατές του Ορλάντο. Στη Γουίμπλεντον έπεσε και θέμα πλάκας από τον Τζόουνς και τα άλλα καλόπαιδα όταν τον έγδυσαν και τον άφησαν γυμνό σε ένα πάρκο. Μετά την Αφρική ανέβηκε ξανά στα βόρεια παίζοντας στην Τάμπερε και τη Χάκα στην Φινλανδία, ενώ μάλλον στη συνέχεια τον έπιασε νοσταλγία και γύρισε στη βαυαρική Βάκερ πίσω στη Γερμανία. Το 1999 πήγε στην Σιγκαπούρη όπου έκανε ρεκόρ συμμετοχών, αλλά η εμπειρία του βγήκε ξινή. Ο Λουτζ κατηγορήθηκε για στήσιμο αγώνων και πέρασε 3 μήνες στη φυλακή. Ο ίδιος περιγράφει τη ζωή του όπου την μια στιγμή είχε εκπομπή στην τοπική τιβί και έκανε το μοντέλο για την Αρμάνι (!) και την άλλη βρίσκεται σε ένα κελί στις όχι και τόσο ευχάριστες φυλακές της Σιγκαπούρης. Υποστηρίζει ότι κατηγορήθηκε ότι σε συγκεκριμένα ματς ήταν πολύ καλός (!), ματς τα οποία η ομάδα του κέρδισε ή έφερε ισοπαλία και ότι αφέθηκε ελεύθερος αργότερα γιατί δεν υπήρχαν αποδείξεις. Όπως ήταν λογικό έφυγε και από τη χώρα, ενώ αντιμετώπισε και ψυχολογικά προβλήματα με αυτή την περιπέτεια.

Lutz Pfannenstiel

Επόμενος σταθμός η Ν. Ζηλανδία όπου έκατσε αρκετό διάστημα, αν και στο ενδιάμεσο έφυγε δανεικός τόσο στην Αγγλία (όπου σε έναν αγώνα μετά από χτύπημα παραλίγο να πεθάνει όταν κόπηκε η αναπνοή του), όσο και στη Γερμανία. Το 2003 άρχισε ξανά μια εποχή που προτιμούσε τα δροσερά κλίματα και έκανε εμφανίσεις στη Νορβηγία για να καταλήξει το 2004 στον Καναδά και το Κάλγκαρι. Επέστρεψε ξανά στη Ν. Ζηλανδία όπου και έμεινε δυο ολόκληρα χρόνια και στη συνέχεια πήγε για μια σεζόν στην Αλβανία ως παίκτης-προπονητής. Το 2007 πήγε σε μια ομάδα στην Αρμενία που όμως δυστυχώς διαλύθηκε, ομάδα στην οποία ο Λουτζ ήταν παίκτης, τεχνικός διευθυντής και προπονητής τερματοφυλάκων. Ο Λουτζ γενικά υποστηρίζει ότι ήταν άτυχος και άλλαξε τόσες ομάδες γιατί πολλές είχαν προβλήματα ή άλλαζαν ιδιοκτήτη ή προπονητή και πάει λέγοντας. Το γεγονός βέβαια ότι διάλεγε να πάει σε αυτά τα εξωτικά μέρη το παραβλέπουμε.

Μετά από 4 χρόνια ξαναπήγε στην ίδια νορβηγική ομάδα (γεγονός που δείχνει ότι κάποιοι από όλους έμεναν και ικανοποιημένοι), αλλά γρήγορα έφυγε για να πάει να δει το Βανκούβερ αυτή τη φορά. Το 2008 έκανε το μεγάλο βήμα πηγαίνοντας στη Βραζιλία (έχοντας ως όνειρο να παίξει κάποτε στο Μαρακανά) και μια μικρή ομάδα της Σάντα Καταρίνα την Κλούμπε Ατλέτικο Ερμάν Άιχινγκερ. Ακολούθησαν δυο ακόμα ομάδες στη Νορβηγία και η οδύσσεια έφτασε στο τέλος της παίζοντας στην ομάδα Ράμπλερς της… Ναμίμπια. Μέσα σε όλα τα κατορθώματά του ο αστικός μύθος λέει ότι στη Ν. Ζηλανδία έκλεψε έναν πιγκουίνο τον οποίο και κρατούσε στην μπανιέρα του, ενώ μια άλλη φορά βρήκε τους διαρρήκτες του σπιτιού του (όταν κάποιος φίλος είδε έναν τύπο να φοράει τη φανέλα του, γιατί μεταξύ μας τη φανέλα του μόνο αν ήσουν κλέφτης θα την είχες στην κατοχή σου) και πήγε μόνος του και πήρε τα πράγματά του πίσω.

DSC_6386

Η τρέλα του Λουτζ συνεχίζεται ακόμα και τώρα, αλλά με καλύτερο σκοπό. Προσπαθεί να ενημερώσει τον κόσμο για τα οικολογικά προβλήματα και για τον λόγο αυτό έχει φτιάξει και μια ποδοσφαιρική ομάδα που δίνει φιλικούς αγώνες για συγκεκριμένους φιλανθρωπικούς και οικολογικούς σκοπούς. Η ομάδα λέγεται Global United FC και μπορείτε εύκολα να βρείτε στοιχεία γι” αυτή, ενώ στον σκοπό έχουν συνδράμει κατά καιρούς πολλοί διάσημοι ποδοσφαιριστές. Ο Λουτζ έχει ως στόχο να παίξει και στην μόνη ήπειρο που δεν το έχει κάνει, την Ανταρκτική, και σύμφωνα με τα τελευταία νέα υπολόγιζε να οργανώσει ένα φιλικό μέσα στο 2014.

Οι φυλές του παιδικού ποδοσφαίρου

  [23 Σχόλια]

Όπου και αν έζησες, με όποιους και αν έζησες, αν έπαιζες ποδόσφαιρο μικρός σίγουρα έχεις γνωρίσει κι εσύ κάποιους αντιπροσώπους τον παρακάτω κατηγοριών. Για λόγους συντομίας διαλέξαμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις και κόψαμε κάποιες στο τελικό μοντάζ. Σας παρουσιάζουμε τις φυλές του ποδοσφαίρου της αλάνας, του σχολείου, ακόμα και του 5Χ5 πολλές φορές.

peri23_470b29ad41

1. Το περίπτερο

 Ένας από τους πιο αντιπαθείς παίκτες στον αγωνιστικό χώρο. Για κάποιον λόγο τα κατάφερνε πάντα και έπαιζε επίθεση. Ίσως δίκαια γιατί ήξερε μπάλα και ήταν καλός, ίσως άδικα γιατί πολύ απλά επέμενε πολύ να παίξει εκεί, τόσο που του έκανες το χατίρι. Το θέμα όμως ήταν η συμπεριφορά του στον αγωνιστικό χώρο που σε έκανε να το μετανιώνεις. Το περίπτερο δημιουργούσε φιλικές σχέσεις με τον αντίπαλο τερματοφύλακα γιατί σε ολόκληρο το ματς ήταν εκεί δίπλα του και τα λέγανε. Καμία προσπάθεια να κυνηγήσει την μπάλα, κανένα φιλότιμο, τελείωνε το ματς χωρίς ίχνος ιδρώτα με περιοχή δράσης μια ακτίνα πέντε-έξι μέτρων στο τσακίρ κέφι. Και το χειρότερο ήταν η φάτσα ικανοποίησης όταν σου λεγε τα πόσα γκολ είχε βάλει στο τέλος του αγώνα. Γκολ για τα οποία εσύ είχες μοχθήσει, είχες τρέξει, είχες ματώσει τα γόνατά σου. Το περίπτερο σύμφωνα με σοβαρή έρευνα που έχω πραγματοποιήσει είχε 74,3% πιθανότητες να κάνει στρατιωτική θητεία δίπλα στο σπίτι του και να βολευτεί στο Δημόσιο.

girl1143

2. Το αγοροκόριτσο

Ίσως όχι η πιο συχνή κατηγορία, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουμε συναντήσει (κυρίως στο σχολείο στο μάθημα της γυμναστικής) ένα κορίτσι που ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο. Οι φίλες της την κοιτάνε με ένα μείγμα απέχθειας, ζήλιας και μίσους γιατί κερδίζει τα βλέμματα όλων των αγοριών της τάξης, κάτι που ποτέ δεν κατάφεραν αυτές. Ειδικά στα δικά μας χρόνια (παίρνει ύφος γέρου που κοιτάζει κάπου στο άπειρο και αναλογίζεται) που υπήρχαν ακόμα κάποια στεγανά μεταξύ των δύο φύλων, το αγοροκόριτσο κέρδιζε αρκετά λεπτά δημοσιότητας και η εκτίμηση στο πρόσωπό της ανέβαινε σε μεγάλο βαθμό ανάμεσα στον αρσενικό πληθυσμό. Συνήθως δεν ήταν καλή όπως είναι και λογικό, αλλά τα αγόρια πάντα έδειχναν το σεβασμό για τον εξωγήινο που ήθελε να γίνει κοινωνός της μαγείας του ποδοσφαίρου και έτσι κυρίως έπαιζαν άμυνα με τα μάτια και δεν έκραζαν για κάθε τραγική πάσα και τσουρουκιά. Σε αυτό ήταν σε καλύτερη μοίρα από την επόμενη κατηγορία:

fat20and20smoking

3. Ο χοντρός

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν μιλάμε για όλους τους τύπους με παραπάνω κιλά. Στο σχολείο π.χ. είχα έναν θεόχοντρο που έπαιζε φοβερή μπάλα, τρομερό χαφ με ένα σουτ που αν σε πετύχαινε σε άφηνε με κάποια αναπηρία (επίσης έπαιζε συχνά ημίγυμνος και το ιδρωμένο του κορμί ήταν αμυνο-απωθητικό). Η συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνει τους υπέρβαρους που η μοίρα τους έφερε είτε από ανάγκη (δεν υπήρχαν αρκετά άτομα για να συμπληρώσουν ομάδα), είτε από υποχρέωση (γυμναστική) να παίζουν μαζί σου. Εννοείται ότι η κατάληξή τους ήταν να μπουν στην άμυνα, τη χωματερή του ποδοσφαίρου αλάνας. Ο χοντρός ήταν μετρ του τσαφ. Παντελώς άμπαλος μπορούσε να μην πετύχει μπάλα που ταξίδευε με ταχύτητα 2 χιλιομέτρων τη δεκαετία. Το χειρότερο όλων όμως ήταν η παντελής του αδιαφορία, την στιγμή που εσύ ίδρωνες για τη φανέλα (ή συχνά το κασκορσέ Μινέρβα), και αυτός έβαζε ένα αυτογκόλ το οποίο δεν τον πτοούσε καθόλου ψυχολογικά, ενώ έκανε εσένα να χάσεις τον ύπνο σου. Στα θετικά ότι δεν έχανε τη θέση του στο γήπεδο, κυρίως γιατί βαριόταν να περπατήσει και σκεφτόταν την τυρόπιτα στο διάλειμμα. Σε αντίθεση βέβαια με το αγοροκόριτσο που είχε ασυλία, ο χοντρός άκουγε  κράξιμο από όλους, χωρίς να ιδρώνει το αυτί του.

fimpen_il_goleador_john_bergman_bo_widerberg_001_jpg_ewrt

4. Ο μικρός

Ο μικρός είχε συχνά την ομοιότητα με τον χοντρό στο ότι έπαιζε για να συμπληρώσουμε ομάδα. Με μια διαφορά όμως. Συνήθως ήταν κάποιος που οι μεγαλύτεροι ήξεραν. Τον είχαν δει να παίζει με τα παιδιά της ηλικίας του και ως πρωτόγονοι σκάουτερ τον είχαν συγκρατήσει. Έτσι, από όλα τα παιδάκια διάλεξαν αυτόν γιατί μπορούσε να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συνθήκες. Ήταν πάντα ένα δείγμα τιμής και μια αναγνώριση για τον μικρό που μπορούσε να υπερηφανεύεται στους συνομήλικούς του ότι παίζει σε άλλο επίπεδο. Πολύ συχνά ο μικρός ήταν συγγενής κάποιου της παρέας. «Φέρε και το ξαδερφάκι σου ρε καλό είναι».  Ο μικρός έχανε πάντα σε μυϊκό όγκο και δύναμη, οπότε απαραίτητα προσόντα ήταν η αντοχή, η ντρίμπλα και η ταχύτητα. Εννοείται ότι πάντα αυτός έτρεχε να μαζέψει την μπάλα όταν πήγαινε σε κανένα χωράφι (αν ήσουν σε χωριό) ή κάτω από το αυτοκίνητο (αν ήσουν σε πόλη).

mom34

5. Ο μαμάκιας

Ο μαμάκιας είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία που δεν έχει να κάνει με τα αγωνιστικά προσόντα του αθλητού, αλλά με την εν γένει συμπεριφορά του. Ήταν αυτός που μόλις σκοτείνιαζε έπρεπε να φύγει. Βρε δεν πα να ήταν 5-5 το σκορ και το ματς να είχε αγωνία, η μαμά του είχε πει να γυρίσει σπίτι και αυτός το τηρούσε. Άρχισε να βρέχει; Ο μαμάκιας δεν μπορούσε να συνεχίσει γιατί υπήρχε κίνδυνος να αρρωστήσει. Πολύ συχνά η ίδια του η μαμά ερχόταν να τον ελέγξει, οπότε και εσύ ξενέρωνες και ας τη χαιρετούσες με ένα χαμόγελο αγγέλου λέγοντας «Γεια σας κυρία Σούλα». Στην τσάντα της πάντα είχε μια αλλαξιά ρούχα γιατί όπως όλοι ξέρουμε αν ιδρώσεις στο ποδόσφαιρο και δεν αλλάξεις αμέσως οι πιθανότητες πνευμονίας είναι 95%. Μεγάλο ρόλο στην ψυχοσύνθεση του μαμάκια έπαιζε και το θέμα «λεκέδες». Όσο πιο βρώμικα τα ρούχα όταν επέστρεφε σπίτι, τόσο μεγαλύτερη η κατσάδα. Σε περίπτωση δε τραυματισμού, αμυχής, στραμπουλήγματος, έπρεπε να καταφτάσουν τουλάχιστον δυο μεταγωγικά C-130 για να τον μεταφέρουν στην εντατική.

apostolakis 2

6. Ο μύτος

Μια αμφιλεγόμενη κατηγορία παίκτη, ο μύτος πάντα θεωρείται παιδί ενός κατώτερου θεού από τους πιο τεχνικά εξευγενισμένους παίκτες. Όπως λένε και στο χωριό μου είναι one-trick pony, ξέρει να σουτάρει μόνο με την μύτη του παπουτσιού με δύναμη, ευθύβολα σαν τον Στράτο τον Αποστολάκη. Αυτό έμαθε, αυτό κάνει. Η αλήθεια είναι πάντως ότι αυτό δεν τον κάνει κατ” ανάγκη λιγότερο χρήσιμο. Δεν είναι λίγα τα ματς που ο μύτος έχει κερδίσει με το σουτ του και ειδικά σε περιπτώσεις που ο μύτος ήταν και λίγο γρήγορος σε στυλ Βασίλης Λάκης μπορούσε να είναι ο MVP του αγώνα. Στο τέλος όμως της ημέρας, πάντα κάποιος θα ανέφερε υποτιμητικά το γεγονός και ο μύτος βαθιά μέσα του θα πέθαινε λιγάκι.

carl_steve

7. Το φυτό

Μέσα στον παιδικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο ο σπασίκλας, το φυτό πάντα ήταν μια παρεξηγημένη μορφή. Η μοίρα δεν του έδωσε ποδοσφαιρικό ταλέντο, καταδικάζοντάς τον συνήθως σε αμπαλίαση, ενώ το γεγονός ότι ήταν καλός μαθητής έφερνε συχνά μια μορφή ζήλιας και κοινωνικής απομόνωσης. Το φυτό εξαιτίας της υψηλής νοημοσύνης του προσπαθούσε να βγει από το περιθώριο και να κερδίσει την συμπάθεια των υπολοίπων μέσω του ποδοσφαίρου. Η παντελής έλλειψη ταλέντου όμως συνήθως τον έφερνε ως παρτενέρ του χοντρού φτιάχνοντας ένα αμυντικό δίδυμο επιπέδου Φερούζεμ-Αμπονσά. Η διαφορά ήταν ότι το φυτό συνήθως ήταν πιο φιλότιμο και προσπαθούσε περισσότερο από τον αδιάφορο χαμογελαστό χοντρό. Πιθανώς μέσα του να έλεγε «είμαι τόσο έξυπνος, δεν γίνεται να μην μπορώ να κλωτσήσω μια μπάλα καλά». Αυτό δεν αρκούσε όμως, καθώς το αποτέλεσμα συνήθως ήταν τραγικό και το αντίπαλο περίπτερο είχε εύκολη δουλειά απέναντί του.

Σχετικά:

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Α’)

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Β’)

Δεν βάζουμε γκολ με τίποτα

Τα παιδιά στην πόλη του Θεού

Η αξίας μιας μπάλας

Για τον Άνχελ

  [2 Σχόλια]

Το Σαν Λορένσο-Μπολίβαρ ήταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι μετά από τη διακοπή για το Μουντιάλ για τις δυο ομάδες, ένας ημιτελικός Λιμπερταδόρες. Επί της ουσίας εν μέσω προετοιμασίας μια που πρωτάθλημα δεν γινόταν αυτή την περίοδο. Η ομάδα του Μποέδο κέρδισε ένα φάουλ μόλις στο 5′. Ο Ρομανιόλι πήρε την μπάλα, σημάδεψε στο σωστό σημείο και ο Μάτος (με την αμφιβολία υπέρ του επιθετικού) εκμεταλλεύτηκε την κακή έξοδο του τερματοφύλακα Κινιόνες της Μπολίβαρ και έγραψε το 1-0. To κατάμεστο Νουέβο Γκασόμετρο πήρε φωτιά, τα πανηγύρια έξαλλα και μέσα στον χαμό κάποιος έδωσε ένα μπλουζάκι στους παίκτες της Σαν Λορένσο. «Κουράγιο Άνχελ» έγραφε, το μήνυμα για το παιδί θαύμα της Σαν Λορένσο, τον Ανχελίτο Κορέα που είδε μέσα σε λίγες μέρες το όνειρο της μεταγραφής του στην Ευρώπη (και την Ατλέτικο Μαδρίτης) να γίνεται εφιάλτης. Στις ιατρικές εξετάσεις που έγιναν βρέθηκε να έχει πρόβλημα στην καρδιά και μπήκε αμέσως για επέμβαση με χρόνο επιστροφής τους 6 μήνες τουλάχιστον. Οι συμπαίκτες του (μια που ακόμα συμπαίκτες του είναι, καθώς η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε τυπικά) δεν τον ξέχασαν.

copa-libertadores-1919799h627

Η Σαν Λορένσο ήταν καταιγιστική στο πρώτο ημίχρονο. Οι Βολιβιανοί δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα, ενώ οι Αργεντίνοι είχαν σε μεγάλη μέρα τόσο τον Ρομανιόλι, όσο και τον Βιγιάλμπα από τα δεξιά (επόμενος υποψήφιος για μεταγραφή στην Ευρώπη). Οι φιλοξενούμενοι ήταν τραγικοί αμυντικά, είχαν πολλά νεύρα, έκαναν αρκετά φάουλ και σε ένα από αυτά και πάλι το πόδι του Ρομανιόλι έφερε την μπάλα στο κατάλληλο σημείο. Νέα κεφαλιά, από τον Μας αυτή τη φορά, και 2-0. Ιδανική βραδιά και ένα τέλειο σκορ για πρώτο ματς ημιτελικού.

Emmanuel-Lorenzo-Bolivar-Libertadores-AP_CLAIMA20140723_0259_30

Η Μπολίβαρ έκανε δυο αλλαγές στην ανάπαυλα για να αλλάξει την εικόνα του αγώνα στο 2ο ημίχρονο. Εν μέρει τα κατάφερε καθώς μπόρεσε να περάσει τη σέντρα και να έχει και μια τελική προσπάθεια (κατόρθωμα γι” αυτό το συνονθύλευμα) στο 65′. Τα λάθη όμως στην άμυνα δεν σταμάτησαν και σε μια αντεπίθεση των γηπεδούχων το πάθος του Μερσιέρ να κυνηγήσει μέχρι το τέλος τη φάση απέδωσε, καθώς ήρθε το 3-0 στο 70′. Tο πάρτι συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό καθώς μόλις τρία λεπτά αργότερα ήρθε το καλύτερο γκολ με την σουτάρα του Χούλιο Μπουφαρίνι. Ένα 4-0 που ηρέμησε ακόμα και τους πιο συγκρατημένους οπαδούς της Σαν Λορένσο, μια που η ρεβάνς στα περίπου 3600 μέτρα στην πρωτεύουσα της Βολιβίας Λα Πας πάντα είναι ζόρικη. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με ακόμα μια κεφαλιά του Μας μετά από φάουλ και το 5-0 ήταν το τελικό σκορ του αγώνα. Η ομάδα της Αργεντινής πλέον μπορεί να περιμένει τον αντίπαλο της στον τελικό, με την Νασιονάλ της Ασουνσιόν να είναι το μεγάλο φαβορί μετά το καθαρό 2-0 επί της Ντεφενσόρ από την Ουρουγουάη.

Ο ποδοσφαιριστής κατάσκοπος

  [5 Σχόλια]

Ποδοσφαιρικές ταινίες είχαμε και έχουμε αρκετές. Σειρές λίγες. Εδώ μπαίνει το «El Rey» Network που από ότι διάβασα είναι ένα σχετικά καινούριο τηλεοπτικό κανάλι στις ΗΠΑ που ναι μεν είναι αγγλόφωνο αλλά στοχεύει κυρίως στο λατινογενές κοινό. To ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι πίσω από το κανάλι είναι ο γνωστός σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκες που εκτός από επικές φόλες του στυλ Ματσέτε και Spy Kids, έχει συμμετάσχει και σκηνοθετικά στο Sin City και στο συμπαθές Once Upon A Time In Mexico (που το λέω συμπαθές μάλλον επειδή λατρεύω την Σάλμα Χάγιεκ). Η καινούρια σειρά του καναλιού του Ροντρίγκες ονομάζεται Matador και ενώ θα θέλαμε πολυ να είναι η ζωή του Μαρσέλο Σάλας είναι κάτι διαφορετικό.

O Αντόνιο «Ματαδόρ» Μπράβο είναι ένας ποδοσφαιριστής των LA Riot, ομορφόπαιδο κι αλήτης. Λίγοι όμως ξέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι ένας αντερκάβερ πράκτορας της Δίωξης Ναρκωτικών τον οποίο έχει πάρει η CIA ώστε να ερευνήσει άτομα του συλλόγου (και κυρίως τον πάμπλουτο ιδιοκτήτη που παίζει ο Άλφρεντ Μολίνα), αλλά και γενικά να εκμεταλλευτεί τη διασημότητά του ώστε να προσεγγίσει εγκληματικούς κύκλους. Η υπόθεση ακούγεται επικίνδυνα κακή, ενώ στους σεναριογράφους συμμετέχει ο Μεξικάνος Ρομπέρτο Όρσι που έχει γράψει τρομερές φόλες του στυλ Mission Impossible 3, ενώ έχει γράψει το σενάριο για διάφορα Σταρ Τρεκ, Τρανσφόρμερς, Σπάιντερμαν αλλά και τη σειρά Fringe. Τον πιλότο σκηνοθέτησε ο Ροντρίγκες και οι κριτικές που είδα είναι αρκετά μέτριες. Αν κάποιος έχει δει ή σκοπεύει να δει, ας μας ενημερώσει.