Ωδή στο κεφάλι του Άντυ Κάρολ

  [3 Σχόλια]

unnamed

H φετινή Γουέστ Χαμ είναι μια ποδοσφαιρική όαση για τους πραγματικούς φίλους της Πρέμιερ Λιγκ. Αυτό το four-four(fuckin’)-two που έλεγε και ο Μαϊκ Μπάσετ έχει βρει στο πρόσωπο των «σφυριών» τον καλύτερο του πρεσβευτή. Σε μια περίοδο που το Αγγλικό φουτμπόλ έχει αλλάξει αρκετά απ” την εποχή που οι σέντρες γίνονταν απ” τον ασβέστη για τα κεφάλια των επιθετικών, η Γουέστ Χαμ και ο Άντυ Κάρολ είναι εδώ για να μας θυμίζουν αυτό το λατρεμένο – αλλά και κάπως ξεχασμένο- στυλ παιχνιδιού. Οκ υπάρχει και η Στοουκ.

Ο Κάρολ έχοντας πλέον ξεπεράσει τον σοβαρό τραυματισμό του – και αφού πέταξε από πάνω του το βάρος της ακριβότερης μεταγραφής Άγγλου ποδοσφαιριστή – δείχνει πανέτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία απ” τα μαλλιά (ή την κοτσίδα αν προτιμάτε) και να καταφέρει να γίνει και πάλι αυτό που ήταν στην αρχή της καριέρας του. Αν το βρείτε αυτό, στείλτε το και σε μένα. Τα δύο του τέρματα άλλωστε – με κεφαλιές – επί της Σουόνσι για την 15η αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ απέδειξαν πως ο Άντυ είναι και πάλι εδώ κοντά μας.

Ας τα πάρουμε όμως απ’την αρχή: Στις 31 Ιανουαρίου του 2011 η Λίβερπουλ θα αγοράσει τον Κάρολ απ” τη Νιούκαστλ για 35 εκατομμύρια λίρες και θα καταφέρει να βάλει αυτή τη μεταγραφή στο πάνθεον των πιο αποτυχημένων στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Σε όσους πλανήτες υπάρχει αυτό ως σπορ. Ο βασιλιάς Νταλγκλίς είχε στο μυαλό του να φτιάξει μια νέα ομάδα βγαλμένη μέσα απ” το αυτοκίνητο του δόκτωρ Έμετ Μπραουν και να μεταφέρει το κλασσικο Αγγλικό στυλ των 80′s στο 2012 .

west-ham-swansea-andy-carroll-goal_3237944

Όταν μεσουράνουσε το τίκι-τάκα και η μπάλα ξύριζε το χόρτο ο Κίνγκ Κένυ είχε στο μυαλό του το Μιχάλη τον Κωνσταντίνου. Άλλη εξήγηση δεν μπορεί να δοθεί ειλικρινά. Το κεφάλι του Κάρολ απ” την άλλη θα κέρδιζε αμέσως σημαντικό ρόλο σε αυτό το στυλ παιχνιδιού. Γιατί φίλοι μου το κεφάλι του Άντυ του Κάρολ είναι για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο ότι και το αριστερό του Aλβάρο του Ρεκόμπα. Όχι φυσικά γιατι μπορεί να σκεφτεί (το πόδι του Ρεκόμπα το έκανε κι αυτό) αλλα επειδή μπορεί να πασάρει. Γιατί μπορεί όλοι να πασάρουν με το πόδι αλλά ο Άντυ το έκανε, το κάνει και θα το κάνει πάντα με το κεφάλι.

Ήταν 28 Ιανουαρίου του 2012 όταν το κύπελλο Αγγλίας το έδειχνε η ΕΡΤ και όλους εμάς δεν μας είχε στραβώσει το live streamin” στο pc, με τη Λίβερπουλ να υποδέχεται τη μισητή αντίπαλο Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ στο Άνφιλντ για τον 4ο γύρο. Το σκορ ήταν στο 1-1 όταν στο 87′ ο Ρέινα έκανε αυτό που γνωρίζει καλύτερα απ” τον καθένα. Να στέλνει τη μπάλα στα ουράνια μετά από βολέ. O μοναδικός άνθρωπος που θα έβαζε το κεφάλι του για να υποδεχτεί τη μπάλα-κομήτη, χωρίς να το σκεφτεί, ήταν ο Κάρολ. Ο οποίος με μια μοναδική ασίστ έβγαλε τον Κούητ ή Κάουτ ή Κόουτ φάτσα με τον Ντε Χέα μπροστά στο Κοπ. Ο Ολλανδός απόγονος των Όρκς δίχως κοντρόλ – επειδή δεν το έμαθε ποτέ στο σχολείο – σκότωσε τον Ισπανό και έστειλε την ομάδα του στον επόμενο γύρο.

Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη δικαίωση για το κεφάλι του Κάρολ με τη φανέλα της Λίβερπουλ. Η εικόνα των Άνταμ, Κούητ, Ντάουνινγκ, Κέλυ και του ιδίου να πανηγυριζουν αγκαλιασμένοι θεωρείται πλέον cult στους κύκλους των φίλων των reds. «Ο τρόμος – ο τρόμος» που έλεγε και ο mr Kutz στη νουβέλα του Κονραντ «Heart of Darkness». Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτή η εικόνα για τους φίλους του ιστορικού αυτού κλαμπ. Ο τρόμος προσωποποιημένος. Ευτυχώς η συντροφιά του κυπέλλου δεν κράτησε για πολύ καιρό. Ο Κάρολ έφυγε απ” το Άνφιλντ και πήγε στο Λονδίνο. Τραυματίστηκε. Επέστρεψε και τραυματίστηκε ξανά για να επιστρέψει και πάλι για όλους εμάς που τον αγαπάμε και τον πιστεύουμε.

Γιατί μπορεί ο Κάρολ να μας φέρνει στο μυαλό παίκτες όπως ο Ντάνκαν Φέργκιουσον και ο Mικ Χάρφορντ ή ακόμα και ο Σταν ο Κόλιμορ αλλά ούτε σκοράρει πολύ, ούτε αποβάλλεται συχνά, ούτε δημιουργεί πολλές φασαρίες εντός και εκτός γηπέδου. Ένα καλοσυνάτο παιδί παγιδεύμενο στο σώμα ενός γίγαντα. Εκεί που το baby face του Ντάντι Μοτ συναντά το σώμα του Τζέησον Μομόα και όλοι εμείς έχουμε βρει – επιτέλους- ένα νέο ήρωα να μας θυμίζει το Αγγλικό κεφάλι που τόσο είχαμε αγαπήσει στο παρελθόν. Έστω και σε νέα, πιο σοφτ, έκδοση.

Το Πλασέ που Ανάγκασε Μια Χώρα να μην Αγοράζει Ηλεκτρικές Σκούπες

  [4 Σχόλια]

Σήμερα ο Τιερί Ανρί ανακοίνωσε ότι μετά από 20 χρόνια καριέρας σταματάει το ποδόσφαιρο. Ο Βασιλιάς της Άρσεναλ είχε ενδεχομένως το καλύτερο πλασέ που έχει εμφανιστεί ποτέ πάνω στο χορτάρι. Είναι επίσης το αρχέτυπο των γαλλικών σέντερ φορ, που ξέρουν μπάλα, έχουν φοβερό κοντρόλ, σουτάρουν και έξω από την περιοχή και γενικότερα, είναι κακός μπελάς για τους αντίπαλους αμυντικούς. Ο Τιτί κατέκτησε τα πάντα στην καριέρα του, αλλά επειδή εμείς εδώ είμαστε ελαφρώς χίπστερο-εναλλακτικοί, θα ασχοληθούμε με μια πολύ ωραία ιστορία που έβγαλε στο φως η αγγλική Independent.

henry

Στην ίσως χειρότερη στιγμή του ως ποδοσφαιριστής, ο Τιερί Ανρί έκανε ένα χέρι που κόστισε, ίσως, τη συμμετοχή της Ιρλανδίας στο Μουντιάλ του 2010. Στον επαναληπτικό της νίκης της Γαλλίας με 0-1 στο μπαράζ του 2009, η Ιρλανδία κέρδιζε στο Παρίσι 0-1 με γκολ του (αειθαλή) Ρόμπι Κιν. Στην παράταση, οι Γάλλοι προσπαθούσαν να ισοφαρίσουν για να πάρουν αυτοί το εισιτήριο, και από ένα χτύπημα φάουλ στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης, η μπάλα πήγε στο δεύτερο δοκάρι. Εκεί ο Ανρί την κοντρόλαρε με το χέρι και τη γύρισε στον Γκαλάς που σκόραρε. Με το 1-1 η Γαλλία προκρίθηκε, αφήνοντας έξω τους Ιρλανδούς, παρά τις διαμαρτυρίες τους τόσο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όσο και εκτός.

Ο Ανρί μετά το παιχνίδι στη γαλλική τηλεόραση δήλωσε «Ναι ήταν χέρι, αλλά εγώ δεν είμαι διαιτητής». Οι Ιρλανδοί ήταν τόσο εκνευρισμένοι με αυτή την εξέλιξη που δεν ήθελαν να ακούν καν το όνομα του Τιερί. Έτσι βρήκαν να ξεσπάσουν σε μια εταιρία που έφτιαχνε ηλεκτρικές σκούπες. Οι ηλεκτρικές σκούπες Χένρι (Henry), επειδή γραφόταν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με το όνομα του παίχτη, κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν από την Ιρλανδική αγορά. Αρχικά σχεδόν μηδενίστηκαν οι πωλήσεις τους, ενώ στη συνέχεια οι κάτοχοί τους άρχισαν να τις ανταλλάσσουν με άλλες. Η εταιρία λόγω των σχεδόν μηδενικών παραγγελιών, απέσυρε όλα τα μοντέλα από την Ιρλανδική αγορά. Αναγκάστηκε επίσης να αλλάξει επωνυμία και λογότυπο για να μπορέσει να πουλήσει κάτι.

henry hoover

Με αρκετή βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι το άγαλμα του Ανρί έξω από το Έμιρεϊτς δε θα ντυθεί με πρασινόλευκα κασκόλ με το τετράφυλλο τριφύλλι. Το πιο γλυκό πλασέ έβαλε το χέρι του ώστε μια ολόκληρη χώρα να αλλάξει ηλεκτρικές σκούπες και να μισήσει μια άλλη χώρα, όχι για τα μουχλιασμένα της τυριά, αλλά για έναν της ποδοσφαιρικό ήρωα.

Το καλό πράγμα αργεί

  [4 Σχόλια]

fotos-Racing-Godoy-Cruz_OLEIMA20141214_0197_8

Η προσμονή τεράστια, το άγχος ακόμα περισσότερο. Η Ράσινγκ Κλουμπ Αβεγιανέδα άλλωστε έχει την παράδοση να απογοητεύει πάντα τους οπαδούς της, να τους γεμίζει με ελπίδες και στο τέλος να αποτυγχάνει. Μία νίκη ήθελε η «Ακαδημία» για να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα Αργεντινής μετά από 13 χρόνια, την ίδια στιγμή που η Ρίβερ Πλέιτ κέρδιζε την Κίλμες. Τα εισιτήρια είχαν εξαφανιστεί μέρες πριν και το επιβλητικό «Ελ Σιλίντρο» ήταν κατάμεστο. Οι γηπεδούχοι μπήκαν δυνατά από την αρχή και άρχισαν να δημιουργούν την μία φάση μετά την άλλη. Το άγχος δεν φαινόταν να τους επηρεάζει, παίζοντας γρήγορα, αλλά όχι βιαστικά.

Το πρώτο ημίχρονο έληξε χωρίς γκολ και σίγουρα το μεσοδιάστημα μέχρι την σέντρα θα ήταν γεμάτο αγωνία στις κερκίδες. Ευτυχώς για τους οπαδούς της Ράσινγκ ήρθε ο… εκατόνταρχος Ρίκι Σεντουριόν να λύσει όλα τα προβλήματα στο 50′ κάνοντας το 1-0. Μπορεί να μην έγινε χολυγουντιανό το γκολ (άλλωστε η Ράσινγκ είναι κινηματογραφική ομάδα) με τον «πρίγκιπα» Μιλίτο να σκοράρει στην επιστροφή του και να ολοκληρώνει μια όμορφη ιστορία, αλλά κανείς δε χάρηκε λιγότερο. Το παιχνίδι δεν τελείωσε εκεί, η Γοδόι Κρους έκανε τουλάχιστον δυο φορές τους οπαδούς της Ράσινγκ να καρδιοχτυπήσουν και ο επόπτης ακύρωσε λανθασμένα γκολ της Ράσινγκ Κλουμπ ως οφσάιντ, κρατώντας τον κόσμο σε αγωνία μέχρι το 93′.

militocampeon_telam

Τελικά όμως το παιχνίδι έληξε και η Ράσινγκ είναι η καινούρια πρωταθλήτρια Αργεντινής, η τελευταία μάλιστα με το σύστημα των «μικρών» πρωταθλημάτων του ενός γύρου. Η ομάδα του Μιλίτο, του Σεντουριόν, του Σάχα (που είχε δηλώσει ότι περίμενε τον τίτλο για να αποσυρθεί, αλλά ίσως το ξανασκεφτεί), του κόουτς Ντιέγκο Κόκκα, του Σεντουριόν, του Άουτσε και του Μπόου καταφέρνει κάτι που πολλές φορές είχε αποπειραθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά αποτύγχανε οικτρά. Τα πειράγματα προς την μισητή Ιντεπεντιέντε ξεκίνησαν και οι οπαδοί της Ακαδημίας έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν, με το «στήθος φουσκωμένο» είτε από υπερηφάνεια, είτε από σιλικόνη.

Campeonas-mundo_OLEIMA20141214_0211_5

10 Χρόνια Μετά από την πιο Τρομακτική Βραδιά Στο Μπερναμπέου

  [2 Σχόλια]

Το Μπερναμπέου είναι από εκείνα τα γήπεδα στον κόσμο όπου ο φόβος στο φιλοξενούμενο υπάρχει πριν καν ανέβει όλη την Καστεγιάνα. Επιβλητικό, με κόσμο και την ιστορία του συλλόγου να ενισχύει αυτό το αίσθημα. Ακριβώς 10 χρόνια πριν όμως, στις 12 Δεκεμβρίου 2004, το Μπερναμπέου έζησε την πιο τρομακτική νύχτα της ιστορίας του, για τελείως εξωαγωνιστικούς λόγους.

desalojan-el-bernabeu-por-amenaza-de-bomba-en-pleno-juego

Η ομάδα εκείνων των πρώτων Γκαλάκτικος έπαιζε με αντίπαλο τους Βάσκους της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Το ματς βρισκόταν στο 87΄ με το σκορ να είναι στο 1-1. Ο διαιτητής, μετά από υπόδειξη του τέταρτου, διέκοψε το παιχνίδι και οδήγησε παίχτες, προπονητές, και όσους ήταν στον αγωνιστικό χώρο στα αποδυτήρια. Σε εκείνο το σημείο ακούστηκε μια ανακοίνωση από τα μεγάφωνα ότι παρακαλείται ο κόσμος, οι 70.000 οπαδοί που ήταν στις εξέδρες, να εκκενώσουν το γήπεδο. Μετά όλο πέρασαν όσο πιο γρήγορα γινόταν χωρίς να προκληθεί γενικός πανικός, μόνο η κλασική νότια αναμπουμπούλα, εκτός του γηπέδου. Πολλοί θεατές για να φύγουν πιο γρήγορα πήδηξαν στον αγωνιστικό χώρο.

Αιτία ήταν ένα προειδοποιητικό τηλεφώνημα που ανέφερε ότι η ΕΤΑ έχει τοποθετήσει βόμβα στο γήπεδο που θα έσκαγε στις 9 η ώρα. Η εκκένωση ξεκίνησε παρά τέταρτο και ολοκληρώθηκε σε περίπου 12 λεπτά. Η βάσκικη οργάνωση είχε τοποθετήσει βόμβα που είχε σκάσει κανονικά το 2002 έξω από το Μπερναμπέου πριν από παιχνίδι του Τσου Λου, ημιτελικός μάλιστα κόντρα στην Μπαρσελόνα, με απολογισμό 9 τραυματίες. Η απειλή δεν μπορούσε να αγνοηθεί, όταν κινδύνευαν πάνω από 70.000 άνθρωποι. Ο συμβολισμός του ότι έπαιζε η Ρεάλ Μαδρίτης κόντρα σε βάσκικη ομάδα έκανε τα πράγματα πιο ανησυχητικά. Παρόλ’ αυτά, στις έρευνες δε βρέθηκε καμία βόμβα. Το παιχνίδι επαναλήφθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2005 και η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε 2-1.

Από εκείνη την ημερομηνία και μετά δεν έχει υπάρξει απειλή σε κάποιο αθλητικό γεγονός στην Ισπανία. Όμως τη νύχτα της 12ης Δεκεμβρίου 2004 τη θυμούνται στη Μαδρίτη ως μια βραδιά άγχους και φόβου που δεν είχε προκαλέσει η ομάδα των Γκαλάκτικος και το Μπερναμπέου. Το βλέμμα και οι κινήσεις του τέταρτου διαιτητή όταν ενημερώνει τον πρώτο ότι πρέπει να σταματήσει το παιχνίδι τα λέει όλα.

Η ιστορία του υπέρβαρου κέρβερου της εστίας

  [1 Σχόλιο]

WilliamFoulke

Είναι αλήθεια ότι αν ανατρέξεις στο παρελθόν, με τη βοήθεια των κατάλληλων πηγών, όπως η αμείλικτη εργοδοσία του sombrero ας πούμε, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από μικρές και άγνωστες κάποιες φορές, αλλά ωραίες και ενδιαφέρουσες ιστορίες, που κάποιες φορές ισορροπούν στα όρια του πραγματικού γεγονότος και του αστικού μύθου, αλλά αυτό συνήθως τις κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Όταν λοιπόν ο duendes μου έστειλε την ιστορία ενός τύπου που έκανε καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με το παρατσούκλι «χοντρούλης», η πρώτη μου σκέψη ήταν το αθάνατο ποδοσφαιρικό κλισέ των παιδικών μας χρόνων στην αλάνα, «ο χοντρός πάντα παίζει τέρμα». Η ιστορία αυτού του απίστευτου τερματοφύλακα, με έναν περίεργο τρόπο, το επιβεβαιώνει και το διαψεύδει ταυτόχρονα.

Μπορεί πλέον να ζούμε στην εποχή  των παικτών-ρομπότ τύπου Νόιερ ή των παικτών-μοντέλων τύπου Κριστιάνο, έναν αίωνα πριν ωστόσο, ο William «Fatty» Foulke, ένας άνθρωπος που συνδύαζε το ύψος του Μάνουελ Νόιερ και το βάρος του Θεόδωρου Πάγκαλου, όχι απλά έκανε καριέρα ταυτόχρονα ως τερματοφύλακας (και ως παίκτης του κρίκετ επίσης), αλλά κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το FA Cup με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αλλά και να πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι.

Fatty

Ο Foulke, από το ντεμπούτο του στην Σέφιλντ, σε ηλικία 19,5 περίπου ετών, φαινόταν ότι ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο άλλωστε τερματοφύλακας του σωματότυπού του, αφού με ύψος πάνω από 1.90 και βάρος γύρω στα 150 κιλά οι συμπαίκτες του αμυντικοί, έμοιαζαν μπροστά του με μικρά του αδέρφια, ενώ οι κατά βάση μυώδεις αντίπαλοι επιθετικοί, που είχαν συνηθίσει να τζαρτζάρουν τους τερματοφύλακες σε προσωπικές μονομαχίες βάζοντάς τους κυριολεκτικά στα δίχτυα (κάτι πολύ σύνηθες εκείνη την εποχή) έμοιαζαν με μπαλαρίνες σε αγώνα σούμο. Ο τερματοφύλακας-γίγαντας γρήγορα αναδείχθηκε σε μια πραγματική ατραξιόν, αφού παρά το (με διαρκείς αυξητικές τάσεις) μέγεθός του, είχε αξιοθαύμαστη ευλυγισία και φοβερή ικανότητα στην απόκρουση πέναλτυ, στοιχεία που μεγάλωναν διαρκώς τη δημοφιλία του και τον οδήγησαν, μεταξύ άλλων, σε μεταγραφή στην Τσέλσι καθώς και σε μια συμμετοχή με την Εθνική Αγγλίας σε ένα άνετο 4-0 εναντίον της Ουαλίας.

Οι ιστορίες γύρω από τον Foulke όπως είναι φυσικό πολλές, χωρίς να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιες από αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ποιες είναι απλά υπερβολικές, όπως για παράδειγμα αυτές που αναφέρονται στην παροιμιώδη αγάπη του για το φαγητό και στο πώς έφτανε νωρίτερα από τους συμπαίκτες του στο πρωινό γεύμα, τρώγοντας μόνος του σχεδόν όλο το φαγητό της ομάδας, ή απλά στα όρια του αστικού μύθου όπως το ότι ο ποδοσφαιρικός ύμνος «Who ate all the pies» γράφτηκε γι’αυτόν. Κάποιες άλλες, σχετικές με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, τον θέλουν σε μια περίπτωση που του μίλησε προσβλητικά ένας αντίπαλος επιθετικός, να τον πιάνει από τους αστραγάλους, κρατώντας τον ανάποδα πάνω από το λασπωμένο τερέν, ενώ μετά το τέλος του πρώτου τελικού Κυπέλλου του 1902, διαμαρτυρόμενος για ένα γκολ της Σαουθάμπτον που θεώρησε ότι δεν έπρεπε να μετρήσει, κυνήγησε γυμνός τον διαιτητή, αναγκάζοντάς τον να κρυφτεί σε μια ντουλάπα και χρειάστηκε η παρέμβαση αρκετών υπαλλήλων της ομοσπονδίας για να τον συγκρατήσουν και να μην σπάσει την ντουλάπα και πιθανότατα και τον ίδιο τον άτυχο διαιτητή. Σε έναν άλλο αγώνα που έπιασε δύο πέναλτυ, λέγεται ότι ο αντίπαλος επιθετικός που τα εκτέλεσε είπε με παράπονο «τι άλλο να έκανα, δεν υπήρχε χώρος στην εστία να σημαδέψω». Αυτό που είναι εξακριβωμένο είναι ότι, έστω και συμπτωματικά, ο Foulke είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη των ball boys, αφού κατά τη διάρκεια των αγώνων, για να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο τεράστιο μέγεθός του και να αποσπάσουν την προσοχή των αντιπάλων, έβαζαν δύο μικρά αγόρια πίσω από την εστία του. Τα πιτσιρίκια πολλές φορές έτρεχαν και επέστρεφαν τις μπάλες που κατέληγαν εκτός αγωνιστικού χώρου, και τελικά έγιναν θεσμός.

Ελάχιστη σημασία έχει αν όλες αυτές οι ιστορίες ισχύουν 100%, αφού ούτως ή άλλως αποτελούν μέρος του γοητευτικού μύθου ενός ανθρώπου που κατάφερε να κάνει αυτό που αγαπούσε, σχεδόν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ακόμα και μέσα από τις αδυναμίες του και τις καταχρήσεις στις οποίες τον οδήγησαν. Πιθανότατα στην εποχή που οι διάφοροι Κριστιάνο και Μπέκαμ με τους άψογους κοιλιακούς και τα ψαγμένα τατού αποτελούν icons και clean cut πρωταγωνιστές σε διάφορες διαφημιστικές καμπάνιες, να δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν τύπο σαν τον Foulke σαν κάτι περισσότερο από πρωταγωνιστή σε διαφήμιση συνοικιακού μπεργκεράδικου σε τελειωμένο τηλεοπτικό σταθμό τοπικής εμβέλειας. Η ιστορία όμως έγραψε ότι ο Foulke κατάφερε πολλά περισσότερα. Και μπορεί να άφησε αυτή τη μάταιη ζωή σε ηλικία 42 μόλις ετών (με επίσημη αιτία θανάτου την κίρρωση), το σίγουρο όμως είναι πως έφυγε χορτάτος.

Η επιστροφή ολοκληρώθηκε

  [4 Σχόλια]

Μετά το φιάσκο των ημιτελικών, οι τελικοί μας αποζημίωσαν. Το ζευγάρι της Ατλέτικο Νασιονάλ και της Ρίβερ Πλέιτ είχε δυο πολύ ωραία ματς, αλλά όλα μάλλον κρίθηκαν στον πρώτο αγώνα όταν κι οι Κολομβιανοί δεν κατάφεραν να μετουσιώσουν την υπεροχή τους σε νίκη. Σήμερα το ξημερώματα όσοι επέλεξαν να ξενυχτήσουν δικαιώθηκαν. Το Μονουμεντάλ του Μπουένος Άιρες είχε φορέσει τα γιορτινά του και περίμενε να ολοκληρωθεί η επιστροφή της Ρίβερ για τα καλά. Μετά τον υποβιβασμό, την επιστροφή και το πρωτάθλημα, ένας διεθνής τίτλος μετά από 17 ολόκληρα χρόνια.

color_river_g_04

Η Ρίβερ μπήκε δυνατά και ανάγκασε τον τερματοφύλακα Αρμάνι να πιάσει δουλειά από νωρίς και να προσπαθήσει να μετατραπεί σε ήρωα, όπως είχε κάνει και στους ημιτελικούς. Με τον Μόρα (όχι τον Βαγγέλη) σε πολύ καλή μέρα, αλλά και τους Σάντσες, Πόνσιο, Πισκουλίτσι να συνδυάζονται πολλές φορές οι Μιγιονάριος απειλούσαν συνεχώς στο πρώτο ημίχρονο. Για κακή τους τύχη όμως, συνήθως στην τελική προσπάθεια εμφανιζόταν ο Τέο Γκουτιέρες, που δεν μπορούσε με τίποτα να σκοράρει απέναντι στους συμπατριώτες του. Η Ατλέτικο Νασιονάλ πάντως δεν ήταν κλεισμένη και ενώ αμυντικά ήταν σε κακή μέρα με πολλά λάθη, έδειχνε σε κάθε ευκαιρία ότι επιθετικά είναι μια άριστα οργανωμένη ομάδα αναγκάζοντας σε αρκετές στιγμές το κοινό του Μονουμεντάλ να ανησυχήσει και τον Μπαροβέρο να κάνει μια πολύ σημαντική απόκρουση. Το 0-0 ήταν μαγική εικόνα σε ένα πρώτο ημίχρονο με την μπάλα να πηγαίνει πάνω κάτω, να έχουμε πολλές φάσεις, ελάχιστες διακοπές, μια άριστη διαιτησία, μια Ρίβερ ανώτερη μεν, αλλά και μια Ατλέτικο Νασιονάλ επικίνδυνη κυρίως με τους Καρντόνα και Ρουίς.

Στο 2ο ημίχρονο όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η Ρίβερ μπήκε αποκοιμισμένη και οι Κολομβιανοί απείλησαν, κυρίως από τα τραγικά λάθη του Φούνες Μόρι που μέσα σε ένα τρίλεπτο πρέπει να έκανε όσες γκέλες κάνει ο Μαυρουδής Μπουγαΐδης σε ολόκληρο ματς. Κι ενώ οι Κολομβιανοί πήραν τα πάνω τους, μίλησε η εμπειρία. Δυο στημένα από το πόδι του Λεονάρντο Πισκουλίτσι, δυο κεφαλιές από τους αμυντικούς της Ρίβερ, δυο γκολ για τους Αργεντίνους. Ο τερματοφύλακας Αρμάνι μόνος πάλευε, αλλά πόσα να πιάσει. Το 2-0 καθάρισε το ματς, το πάρτι ξεκίνησε στις εξέδρες και στον αγωνιστικό χώρο. Ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο απέσυρε για το standing ovation τους δυο Λεονάρδους (Πόνσιο και Πισκουλίτσι), έβαλε και τον Καβενάγκι για να πάρει το χειροκρότημα και το Μονουμεντάλ απλά περίμενε την λήξη. Έβλεπες, ένιωθες την χαρά, την αλεγρία που θα έλεγε και ο Σπυρόπουλος περνούσε μέσα από τηλεοράσεις και οθόνες η χαρά ενός ποδοσφαιρικού λαού που φέτος έκανε τον αντίπαλο να λουφάξει. Το πλούσιο 12λεπτο βίντεο παραπάνω είναι ο μάρτυρας όσων γράφω.

asd.jpg_951387835

Το παιχνίδι τελείωσε, η Ρίβερ κατέκτησε το Κόπα Σουνταμερικάνα και τα πανηγύρια ξεκίνησαν. Οι οπαδοί κατέκλυσαν τον Οβελίσκο στο Μπουένος Άιρες, οι παίκτες δεν ξέχασαν την Μπόκα φορώντας μπλουζάκια με ένα λογοπαίγνιο και ζητώντας από τον κόσμο «ενός λεπτού σιγή» και το αργεντίνικο ποδόσφαιρο κλείνει το 2014 με ένα Λιμπερταδόρες, ένα Σουνταμερικάνα και έναν τελικό Μουντιάλ. Not bad. Το μπλε-κίτρινο κομμάτι του Μπουένος Άιρες πάντως δεν το βλέπει έτσι. Και θα το δει ακόμα χειρότερα, αν γίνει κανένα θαύμα και καταφέρει κι η Ράσινγκ Κλουμπ να χάσει το πρωτάθλημα από τη Ρίβερ.

obelisco_g_01

Χάνοντας την Ταυτότητά σου

  [3 Σχόλια]

Την Κυριακή στη Ρουμανία έγινε ένα πολύ περίεργο παιχνίδι. Στο Βουκουρέστι η Στεάουα Βουκουρεστίου (όχι πια του Παντελή Καπετάνου) φιλοξενούσε την Τσέσμες Ιάσι. Κανείς όμως εκτός από τους οπαδούς των δύο ομάδων δε θα μπορούσε να καταλάβει μεταξύ ποιών ήταν το παιχνίδι. Στο φωτεινό πίνακα του γηπέδου στη θέση της γηπεδούχου ομάδας δεν εμφανίστηκε το σήμα, αλλά ένα κενό τετράγωνο που έγραφε από κάτω «γηπεδούχος». Στο πρόγραμμα του παιχνιδιού δεν αναφερόταν το όνομα «Στεάουα Βουκουρεστίου», δεν υπήρχε το σήμα και είχαν αφαιρεθεί τα χρώματα. Η ομάδα κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να φοράει τα κλασικά και γνωστά κυανέρυθρα χρώματα στις φανέλες, αλλά κίτρινο.

steaua1

Όλα αυτά συνέβησαν επειδή η Στεάουα έχασε από το Υπουργείο Άμυνας της Ρουμανίας τη δίκη που αφορούσε το λογότυπό της. Η ομάδα του στρατού που ιδρύθηκε το 1947 έχασε το σήμα και τα χρώματά της με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, σε υπόθεση με αντίδικο εκείνους που τη δημιούργησαν. Το Υπουργείο Άμυνας πήγε στα δικαστήρια βασιζόμενο σε ένα νόμο, που κανείς δεν ξέρει από πότε υπάρχει, ισχυριζόμενο ότι από το 2004 η Στεάουα χρησιμοποιεί παράνομα το σήμα και τα χρώματα. Η δικαστική διαμάχη ξεκίνησε το 2011 και τελεσιδίκησε την προηγούμενη βδομάδα. Έτσι ο πιο δημοφιλής και πιο πετυχημένος σύλλογος της Ρουμανίας, η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1986, έγινε μια ομάδα χωρίς όνομα.

Την Κυριακή στο γήπεδο από τα μεγάφωνα η ομάδα παρουσιάστηκε ως «η πρωταθλήτρια Ρουμανίας». Το έμβλημα δεν υπήρχε ούτε στις φανέλες, ούτε στις διαπιστεύσεις του τεχνικού τιμ, ούτε στις φόρμες προπόνησης. Μόνο οι οπαδοί στις εξέδρες είχαν κασκόλ και φανέλες με το σήμα του συλλόγου. Βέβαια, η ομοσπονδία αλλά και το δικαστήριο έδωσαν άδεια η ομάδα χωρίς όνομα να παίξει σήμερα στο Γιουρόπα Λιγκ με τις κανονικές φανέλες, έμβλημα και χρώματα.

Ποιος όμως θα βγάλει τη Στεάουα από αυτήν την κατάσταση; Ποιος θα την επαναφέρει εκεί που της αξίζει; Ο Παντελής Καπετάνος παίζει πλέον στη Σκόντα Ξάνθη. Ο μόνιμος πρόεδρος Τζίτζι Μπεκάλι είναι στη φυλακή, όπως και ο γενικός αρχηγός Μιχάι Στόικα. Ο Μπεκάλι, άνθρωπος που θα μπορούσε να κάνει και τον Μάκη Ψωμιάδη να επιστρέψει στη ζωή του ως παπαδοπαίδι, δηλώνει συντεντριμμένος. Ονειρεύεται από το κελί του τα καζίνα του Βουκουρεστίου, τα κοψίδια στις ταβέρνες και να νούμερα των τσιμεντένιων παπουτσιών που θα φορούσε στους δικαστές που έβγαλαν αυτήν την κατάπτυστη απόφαση. Είναι κρίμα αυτό το διαμάντι των ποδοσφαιροπροέδρων να μην μπορεί να δώσει λύση στη Στεάουα. Τη Στεάουα, που είναι πρώτη με 10 βαθμούς διαφορά από τη δεύτερη Κλουζ στο πρωτάθλημα μετά από 17 αγώνες. Αν και η βαθμολογία τώρα δείχνει ότι πρώτη είναι μια ομάδα φάντασμα.

Ας φιλοσοφήσουμε…

  [4 Σχόλια]

Υπάρχουν κάποιες ανθρώπινες ανάγκες οι οποίες δεν έχουν αλλάξει εδώ και πολλούς αιώνες. Μια εξ αυτών είναι η ανάγκη του ατόμου να φιλοσοφεί. Για τα πάντα. Για τις σχέσεις των ανθρώπων, την αγάπη, τα όνειρα, τη φιλία, τον θάνατο, την τρέλα και για τη ζωή γενικότερα. Όπως είναι φυσικό το ίντερνετ βοηθάει σημαντικά στην προώθηση όλων αυτών των σκέψεων, με αποτέλεσμα εδώ και αρκετά χρόνια να έχει κατακλυστεί από εικόνες που απεικονίζουν μαγικά τοπία και στις οποίες έχει γραφτεί πάνω κάποιο φιλοσοφημένο (ή λιγότερο φιλοσοφημένο) απόφθεγμα.

Γνωρίζοντας την απήχηση αυτών των στοχασμών και την επίδραση στην ψυχολογία των ανθρώπων αποφασίσαμε να συνεισφέρουμε κι εμείς στο κομμάτι της διάδοσης κάποιων διαχρονικών σκέψεων που βοηθούν στην καλλιέργεια του πνεύματος.

Αλλάζοντας μόνο τις φωτογραφίες.

ÏÓÖÐ - ÁÉÃÁËÅÙ / OLYMPIAKOS - EGALEO

quotes_kakos

quotes_galitsi

quotes_mpeos

quotes_rules

quotes_ogun

quotes_rapto

  quotes_baka

quotes_tsiant

quotes_edess

quotes_pele

quotes_tsoukal

Οκτώ μεγάλες αλήθειες για το 5×5

  [5 Σχόλια]

ghpedaki-5x5

Αν και οι μεγαλύτεροι πρόλαβαν μόνο τις εποχές της αλάνας και του πάρκου, εδώ και αρκετά χρόνια το 5×5 είναι η μοναδική ποδοσφαιρική διέξοδος για πολύ κόσμο. Παρ” ότι το θεωρώ κάτι σαν ποδόσφαιρο του δοκιμαστικού σωλήνα και… ημίμετρο, δεν παύει να είναι δημοφιλές. Η δημοσιογραφική ομάδα του σομπρέρο συγκέντρωσε τις εμπειρίες της και μέσα από αυτές έβγαλε οκτώ γενικά παραδεκτές αλήθειες (ελπίζουμε) για το ποδόσφαιρο 5×5.

1. Οι απ” έξω.  Μπορεί μεν ο χρόνος του παιχνιδιού να είναι συγκεκριμένος, δεν τηρείται όμως πάντα. Τότε εμφανίζεται ο κλασσικός τυπάκος που θα ρωτήσει (και καλά από ενδιαφέρον) «πόσο είστε ρε παιδιά;», ενώ στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη η προσμονή να αδειάσει το γήπεδο για να μπει. Συχνά το σόου συνοδεύεται από ζέσταμα εκτός γηπέδου όπου εμπεριέχονται διατατικές ασκήσεις. Με την ώρα να περνάει οι ασκήσεις τελειώνουν και πηγαίνουμε στο στάδιο «παιδιά τελειώνετε;» και αρχίζει ο κλασικός διάλογος που συχνά έχει και τον ιδιοκτήτη μέσα και ακούγονται τα: «σε 5′ τελειώνουμε«, «τι λέτε ρε παιδιά εμείς το έχουμε κλείσει από τις 21.00«, «ναι, αλλά κι εμάς μας καθυστέρησαν οι προηγούμενοι» και γενικά μια διαδικασία που κάνει την ονομασία των Σκοπίων να φαίνεται εύκολη υπόθεση. Για να είμαστε σωστοί βέβαια, αυτά συμβαίνουν και με τους ρόλους αντίστροφα όπου οι «ξένοι» είναι μέσα και εμείς αυτοί που γκρινιάζουμε.

Free-Shipping-Blank-Soccer-Group-against-vest-soccer-training-bibs-6-colors-customized-football-training-shirts

2. Οι σαλιάρες. Για να παίξεις μπάλα πρέπει να ξεχωρίζεις τους συμπαίκτες από τους αντιπάλους. Έτσι, οι ιδιοκτήτες προσφέρουν πολύ συχνά αυτά τα μπλουζάκια μιας απόχρωσης συνήθως βγαλμένης από γκέι παρέιντ, που κάποιοι γιωτάδες δεν μπορούν να φορέσουν σωστά, για να φοράει αναγκαστικά η μια ομάδα. Με τις σαλιάρες προκύπτουν συγκεκριμένα προβλήματα. Πρώτον, έχουν απορροφήσει ιδρώτα δεκάδων όχι και τόσο καθαρών σωμάτων. Με λίγα λόγια βρωμοκοπάνε και αν είσαι λίγο σιχασιάρης δεν μπορείς να τα φορέσεις. Δεύτερον, προσθέτουν περιττό βάρος (ελάχιστο μεν, αλλά το κάνουν) και μπορεί να ενοχλούν. Τρίτον, θες ρε φίλε να φορέσεις μια φανέλα ομάδας. Το τιμημένο φανελάκι του Νίκου Κυζερίδη ή τη φανέλα με το νο4 του Κάρλος Αραούχο από την Ουρακάν (δεν είναι τυχαίο παράδειγμα, είμαι κάτοχος), δεν γίνεται να μην κάνεις την μόστρα σου. Είναι σαν να πάρει μια γυναίκα γούνα και να της πει ότι θα πάτε τελικά Μπαχάμες αντί για Αράχωβα το ΣΚ (1st world problems). Το αποτέλεσμα είναι πολύ συχνά να μην υπάρχει συμφωνία για το ποια ομάδα πρέπει να φορέσει τις ιδρωτομασχαλιλοσαλιάρες και να παρατηρείται καθυστέρηση.

3. Οι κανόνες. Παραδέχομαι ότι δεν ξέρω αν υπάρχει ομοσπονδία 5×5 ή κάποιο βιβλίο κανονισμών, όπως πχ στο ποδόσφαιρο σάλας. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν όπως και στο ποδόσφαιρο της αλάνας διαφωνίες σε σχέση με το τι ισχύει και τι όχι. Υπάρχει πλάγιο; Τι γίνεται όταν χτυπάει η μπάλα στο… ταβάνι; Περνάει η μπάλα το κέντρο από τα χέρια του τερματοφύλακα; Ποιος έριξε το πέναλτι και μου κλεισε το σπίτι; Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν υπάρχει κάποιος που έρχεται πρώτη φορά και ξέρει να παίζει με διαφορετικούς κανόνες. «Δεν το ήξερα ρε παιδιά, εμείς παίζουμε έτσι» και νέος κύκλος αίματος.

4. Τα μπιλάκια. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο, έχει αναλυθεί. Απλά πατήστε στον σύνδεσμο.

Diego Maradona

5. Οι παίκτες. Παρ” ότι υπάρχουν αρκετά κοινά με τις φυλές του παιδικού ποδοσφαίρου, υπάρχουν και κάποιες ιδιαιτερότητες. Για παράδειγμα υπάρχει πάντα ένας ατομιστής που για κάποιον μυστήριο λόγο στο 5×5 είναι ακόμα πιο αντιπαθητικός πιθανότατα γιατί παίζεις σε μικρό χώρο. Αν δε το τέρμα σου δεν είναι σταθερό, αλλά παίζεις με… rotation είναι ακόμα πιο σύνηθες το φαινόμενο να μπαίνουν μερικά τουλάχιστον ύποπτα γκολ από τον τύπο που γκρίνιαζε να μην κάτσει και συμβιβαστικά είπε «για δυο γκολ μόνο». Και εννοείται ότι μέσα σε όλους αυτούς υπάρχουν ο τσαμπουκαλής που θα μαλώνει για ένα ανάποδο πλάγιο και φυσικά ο γυάλινος που κάνει τον Λέμενς να μοιάζει με τέρας φυσικής αντοχής μπροστά του, καθώς τραυματίζεται και με τον αέρα που αναπνέει. Ο πρώτος, ο οποίος γενικά το παίρνει πολύ σοβαρά, είναι και προπονητής εντός γηπέδου δίνοντας εντολές στους συμπαίκτες, ενώ αν σκοράρει κανένα γκολ πανηγυρίζει σαν τον Ταρντέλι. Συνήθως μαλώνει με τον τύπο που λέει: «Να ξέρετε, εγώ παίζω επίθεση» και αποτελούν μαζί ένα εκρηκτικό μείγμα στα σωθικά της ομάδας. Όλοι όμως θέλουν στην ομάδα τους τον τύπο με αυτογνωσία που λέει «Εγώ θα κάτσω πίσω», αν και συχνά δεν είναι θέμα ταπεινότητας αλλά μειωμένης αντοχής και κινδύνου εμφράγματος του μυοκαρδίου αν χρειαστεί να αρχίσει να τρέχει. Έτσι κι αλλιώς πάντως, αυτούς τους τύπους τους αγαπάμε !

6. Το πριν και το μετά. Υπάρχουν δυο κατηγορίες. Οι αθλητές και οι τουρίστες. Οι πρώτοι κάνουν σοβαρό ζέσταμα, έχουν έρθει με μια τσάντα γεμάτη από κάουντερπέιν μέχρι προφυλακτικά και τρεις αλλαξιές ρούχα, ενώ οι δεύτεροι καπνίζουν και έχουν φραπεδάρα στο χέρι και συνήθως έχουν έρθει με Air Jordan όχι όμως αυτά που έγιναν εσχάτως μόδα, αλλά αυτά που φορούσαν στο λύκειο πριν δέκα χρόνια και έχουν και καμία τρύπα στην μύτη. Εκεί μάλιστα που κάνουν και κανένα γύρο τρεξίματος (συχνά με το τσιγάρο στο χέρι) ρίχνουν και σουτ, το οποίο πάει εντελώς άουτ (με κενή εστία) και δικαιολογούνται λέγοντας ότι είναι ακόμα «κρύοι». Το «μετά» επίσης έχει τα δικά του. Κάποιοι σε κάνουν να θες να καλέσεις το 166, ενώ άλλοι είναι έτοιμοι για ακόμα ένα ματσάκι. Το κυριότερο όμως είναι τα πηγαδάκια που κάνουν τις γυναίκες που βάζουν στάτους στο ΦΒ «να εδώ καφές και σουσού με τη φιλενάδα» να μοιάζουν με αγίες καλοπροαίρετες κορασίδες. Συνήθως ξεκινάμε με τις χαιρετούρες «παιδιά εγώ φεύγω» «καλό βράδυ μεγάλε, να τα ξαναπούμε» και μετά από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζουν τα: «μα ποιος τον έφερε αυτόν τον μαλάκα;» και τα «δεν δίνει πάσα ποτέ» και «δεν μάρκαρε ρε καθόλου, εξαιτίας του χάσαμε». Συχνά βέβαια έχουμε και πιο σοβαρή ποδοσφαιρική ανάλυση από κάποιον που όταν γυρίσει σπίτι θα συνεχίσει παίζοντας Football Manager.

7. Ο απών. Το 5×5 θέλει ολόκληρη οργάνωση. Πάντα θα υπάρχει κάποιος καινούριος που δεν θα ξέρει πού είναι τα γήπεδα ή κάποιος αργοπορημένος και εννοείται τα τραβάει όλα ο οργανωτής που τρώει την ώρα του στα τηλέφωνα. Το πρόβλημα όμως είναι όταν κάποιος σε κρεμάει και δεν έρχεται τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα το 5×5 (ή 7×7 έστω) να καταλήγει σε μονό αριθμό. Εκεί οι λύσεις είναι οι εξής. Βρίσκεις κάποιον καυλωμένο από τους προηγούμενους, βάζεις τον ιδιοκτήτη να φέρει κάποιον ή στη χειρότερη παίζεις ως έχει. Αυτό γίνεται είτε με έναν να είναι έξω και να παίζεις με αλλαγές, είτε στη χειρότερη περίπτωση με αριθμητική ανισορροπία. Ανεξάρτητα από όλα αυτά, ο απόντας στιγματίζεται κοινωνικά και η θέση του κρίνεται ως επισφαλής για το μέλλον.

btyckhflym516d8ecfacc74

8. Ο καιρός. Μπορεί το πρωί να είσαι για καφεδάρα με παγάκια, γυαλί ηλίου και να χαζεύεις τις γυναίκες που φοράνε μίνι σκεπτόμενες τις καλοκαιρινές διακοπές, αλλά το βράδυ του 5×5 κυβερνάει άλλος θεός. Αν θέλει να βρέξει, θα βρέξει. Ανεξάρτητα τι γράφει το άκιουγουέδερ, τι λέει ο Σάκης ο Αρναούτογλου και ο θείος σου που είναι παλιός ναυτικός και ξέρει από αυτά. Θα αρχίσουν οι λίγες σταγόνες, θα σκεφτείς ότι θα σταματήσει, θα πολλαπλασιαστούν και στο τέλος θα ρίξει μια νεροποντή ίσα σίγα για να χρειαστεί να ακυρώσεις το παιχνίδι. Η κατάρα του 5×5 δεν είναι μύθος. Γι” αυτό και τα κλειστά γηπεδάκια υπερτερούν εδώ.

ΥΓ Αν θέλει κανένα γηπεδάκι 5×5 να διαφημιστεί στο Σομπρέρο, ας επικοινωνήσει μαζί μας. Τιμές λογικές, απόλυτη εχεμύθεια, πληρωνόμαστε και με μπιλάκια ή ελεύθερες ώρες.

Σώζουμε το Ποδόσφαιρο

  [3 Σχόλια]

Εδώ και 8 χρόνια υπάρχει στην Αργεντινή μια ΜΚΟ που ονομάζεται «Salvemos al Fúbol», δηλαδή “Σώζουμε το Ποδόσφαιρο’. Η οργάνωση ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της προέδρου της, Λιλιάνα Μάρτα Σουάρες το 2006 και ενός δικαστικού, και νυν αντιπροέδρου, του Μαριάνο Οσβάλδο Μπερχές. Η Σουάρες έχασε το 1995 το γιο της Ντανιέλ Γκαρσία από επίθεση σε γήπεδο των Μπάρα Μπράβας. Από τότε έψαχνε να βρει τρόπο να οδηγεί τους κάφρους των οργανωμένων στα δικαστήρια, συλλέγοντας στοιχεία. Το 2006 ίδρυσε το «Σώζουμε το Ποδόσφαιρο» με σκοπό την πάταξη της ατιμωρησίας στα Αργεντίνικα γήπεδα και τον περιορισμό της δράσης των Μπάρα Μπράβας.

salvemos al futbol

Από το 2008 και μετά στην οργάνωση μπήκαν στελέχη, κυρίως δικηγόροι και δικαστικοί, και από τη Βραζιλία και την Ουρουγουάη. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν βοηθήσει τις αρχές να προσάγουν και να καταδικάσουν πάνω από 250 δολοφόνους της εξέδρας. Βασικό εδώ είναι ότι διώκουν όχι τους συνδέσμους των οπαδών, αλλά τις αξιόποινες πράξεις τους, ειδικά όσες προκαλούν σωματικές βλάβες και θάνατο. Παρά την πολύ καλή δουλειά που κάνουν, οι επιθέσεις των Μπάρα Μπράβας στα γήπεδα της Λατινικής Αμερικής δεν έχουν σταματήσει. Από τότε που ξεκίνησαν τη δράση τους το 2006, έχουν υπάρξει 78 θύματα στα Αργεντίνικα γήπεδα, οι 67 νεκροί, ενώ σε δίκη ή/και καταδίκη έχουν πάει κάτω απ’ τους μισούς. Πρόσφατα η γενική διευθύντρια της ΜΚΟ παραιτήθηκε λόγω της «ατιμωρησίας και της κάλυψης που παρέχουν οι αρχές και οι σύλλογοι στους δολοφόνους».

Περίπου 3.000 χιλιόμετρα μακρυά απ’ το Μπουένος Αίρες, στη Μαδρίτη, την Κυριακή έγινε επίθεση μιας φασιστικής οργάνωσης οπαδών της Ατλέτικο Μαδρίτης, του Φρέντε Ατλέτικο, στους Ούλτρας της Ντεπορτίβο λα Κορούνια πριν το μεταξύ τους παιχνίδι. Την επόμενη μέρα η αστυνομία είχε κάνει 21 συλλήψεις και 5 μέρες μετά είχε καταλήξει σε 3 βασικούς υπόπτους. Από την πλευρά της η Ατλέτικο Μαδρίτης εξέδωσε μια πολύ αναλυτική και ενδιαφέρουσα ανακοίνωση. Σε αυτήν κάνει λόγο για πολλά πράγματα, αλλά το κυριότερο είναι ότι παύει να αναγνωρίζει το Φρέντε Ατλέτικο ως επίσημο φαν κλαμπ του συλλόγου και απαγορεύει την προσέλευση των μελών του στο Καλδερόν. Επειδή δεν μπορεί να το κάνει για κάθε μεμονωμένο οπαδό, απαγορεύει το σύνδεσμο. Για τους μεμονωμένους οπαδούς είχε άλλη λύση. Σε όσους συνέλαβε η αστυνομία ακύρωσε ήδη τις κάρτες διαρκείας και το ίδιο θα κάνει για όσους αποδειχθεί ότι έλαβαν μέρος στη συμπλοκή. Λέει ακόμα ότι θα απαγορεύσει και δε θα αναγνωρίσει τον οποιοδήποτε σύνδεσμο ανασυσταθεί από το Φρέντε Ατλέτικο, με άλλο όνομα. Τέλος, το καλοκαίρι θα αναθεωρήσει γενικά την πολιτική της για τα εισιτήρια διαρκείας.

frente

Σε 1 (μία ολογράφως) μέρα όλα αυτά. Ούτε «να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο», ούτε «να εξυγιάνουμε το ποδόσφαιρο», ούτε άλλα κενά λόγια. Η Ατλέτικο δε θέλει στρατό, τον ανεχόταν τόσο καιρό βέβαια, είναι τραγικό που έπρεπε να πεθάνει κάποιος άνθρωπος για να αλλάξει πολιτική, αλλά στην πρώτη ευκαιρία τους πέταξε έξω. Όπως είχε κάνει και η Μπάρσα με τους δικούς της ακραίους Μπόσος Νόις μετά από εκείνο το ιστορικό κλάσικο με την πρώτη επιστροφή του Φίγκο με τα λευκά. Σε συνέχεια, η Ομοσπονδία της Ισπανίας και το Υπουργείο Αθλητισμού εξετάζουν γενικά το τι θα κάνουν με τους συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών. Ο θάνατος του Τζίμυ της Ντέπορ μπορεί να γίνει καταλύτης για να αλλάξει ολόκληρη η λογική του οπαδισμού στην Ισπανία.

Τώρα, αν αναρωτιέστε γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρώπη και όχι στη Λατινική Αμερική όπου τα πράγματα γίνονται με τρόπο πιο οικείο στα χούγια μας, η απάντηση είναι ότι αυτό αποτελεί γεωγραφικό παράδοξο.

Η μοιραία πτήση μιας ομάδας

  [2 Σχόλια]

FOTO ALIANZA LIMA 1987 ANTES DE LA CAIDA DEL FOKKER

Είναι αρκετές οι ποδοσφαιρικές αεροπορικές τραγωδίες που έχουν μείνει στην ιστορία. Δεν ξέρω αν στατιστικά συμβαίνουν πιο συχνά σε ομάδες ποδοσφαίρου από άλλου είδους ομάδες ή απλά επειδή το ποδόσφαιρο είναι πιο δημοφιλές μας μένουν παραπάνω, αλλά αρκετές ομάδες του κόσμου έχουν δει να καταστρέφονται από αεροπορικά δυστυχήματα. Μια τέτοια περίπτωση συνέβη και το 1987 στο Περού. Ήταν 8 Δεκεμβρίου όταν η ομάδα της Αλιάνζα Λίμα κέρδισε την Ντεπορτίβο Πουκάλπα εκεί δίπλα στον Αμαζόνιο και ανέβηκε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Οι παίκτες επέστρεψαν στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια έφυγαν για το αεροδρόμιο ώστε να επιστρέψουν στην πρωτεύουσα του Περού.

Η πτήση γινόταν με ένα Φόκερ 27 του περουβιανού Ναυτικού που είχε παραχώρησει στην ομάδα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσγείωσης δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα και τελικά το αεροπλάνο συνετρίβη στη θάλλασσα, περίπου έντεκα χιλιόμετρα μακρυά από το αεροδρόμιο. Σαραντατρείς νεκροί ήταν ο απολογισμός, ανάμεσά τους πέντε μέλη του πληρώματος, δεκαέξι ποδοσφαιριστές, προπονητής και επιτελείο της ομάδας και τρεις διαιτητές. Ο μόνος που σώθηκε ήταν ο πιλότος Εντιλμπέρτο Βιγιάρ.

fokker5

Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια, η πλήρης αλήθεια δεν έχει αποκαλυφθεί. Αρχικά τρεις ήταν μαζί με τον πιλότο οι επιζώντες, ένας ποδοσφαιριστής της Αλιάνζα με όνομα Αλφρέδο Τομασίνι και ακόμα ένα μέλος του πληρώματος. Δυστυχώς όμως οι δύο απεβίωσαν περιμένοντας τη βοήθεια και ουσιαστικά μάρτυρας έμεινε ο πιλότος που έπεσε σε αρκετές αντιφάσεις. Το σίγουρο είναι ότι το αεροπλάνο ήταν σε κακή κατάσταση και κακοδιατηρημένο. Όπως επίσης ο πιλότος ήταν σχετικά άπειρος, ειδικά σε νυχτερινές πτήσεις όπου και είχε καταγράψει ελάχιστες ώρες. Η κυβέρνηση του Περού που ήταν βουτηγμένη στη διαφθορά εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε συνεχή μάχη με το «Φωτεινό Μονοπάτι» μια αντάρτικη οργάνωση με μαοϊκή ιδεολογία που κατηγορείται για πολλές βαρβαρότητες και ήταν μια από τις σκληρότερες οργανώσεις στην ιστορία της Λ. Αμερικής. Με την πολιτική κατάσταση ρευστή, η κυβέρνηση δεν ενημέρωνε τον λαό πιθανότατα για να μη χρεωθεί το συμβάν και πολλές πτυχές της ιστορίας είναι θολές.

imagen-TRAGEDIAALIANZALSDARC084530

Όπως φαίνεται, εμφανίστηκε κάποιο πρόβλημα στο σύστημα προσγείωσης κατά τη διάρκεια της πτήσης και ο πιλότος επέμεινε να περάσει από το αεροδρόμιο ώστε να του επιβεβαιώσουν οπτικά ότι ο τροχός είχε κατέβει. Δέχθηκε εντολές αλλά λίγο τα κακά του αγγλικά που δεν του επέτρεψαν να καταλάβει ακριβώς τι έλεγε το μάνιουαλ, λίγο το γεγονός ότι όπως λέγεται είχε κοπεί στις αντίστοιχες εξετάσεις έφεραν το αεροπλάνο πολύ χαμηλά, να «βρίσκει» στη θάλασσα. Ο Βιγιάρ υποστηρίζει ότι βγήκε από ένα παράθυρο και ότι βοήθησε τόσο τον Τομασίνι, όσο και το άλλο μέλος του πληρώματος, αλλά δεν άντεξαν. Οι αντιφάσεις στις οποίες έπεσε, δημιούργησαν θεωρίες ότι ο ίδιος προσπάθησε να τους αποτελειώσει και τελικά τα κατάφερε. Ο Τομασίνι ήταν εξαίρετος παίκτης, μαχητής και κυρίως δεινός κολυμβητής με διακρίσεις. Ο Βιγιάρ αργότερα άλλαξε κατάθεση λέγοντας ότι ο Τομασίνι είχε χτυπήσει άσχημα στο πόδι του και γι” αυτό δεν άντεξε. Η ασάφεια οδήγησε συνωμοσίες όπως αυτή που υποστηρίζει ότι το αεροπλάνο ήταν γεμάτο με κοκαΐνη και οι ποδοσφαιριστές απείλησαν να κάνουν καταγγελία στη δικαιοσύνη, γεγονός που οδήγησε σε διαμάχη με τους στρατιωτικούς. Άλλη θεωρία αναφέρει ότι απλά υπήρχε μεγάλο άγχος που μετατράπηκε σε πανικό ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, ο πιλότος προσπάθησε να τους ηρεμήσει και κάπου εκεί έγινε το… κακό, ενώ σε εφημερίδα της εποχής γράφτηκε ότι οι παίκτες βλέποντας πως το αεροπλάνο θα έπεφτε έδωσαν εντολή στον πιλότο να το ρίξει στη θάλασσα για να μην υπάρχουν κι άλλα αθώα θύματα.

Αύριο βγαίνει στους κινηματογράφους της χώρας η ταινία F-27 μια δραματοποιημένη απεικόνιση της ιστορίας, που σύμφωνα με τους δημιουργούς προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα και στις θεωρίες συνωμοσίας. Άγνωστο αν τα καταφέρνει. Η Αλιάνζα κατέβηκε στα επόμενα ματς εκείνης της σεζόν με τους νέους, τον μοναδικό της παίκτη που τελικά σώθηκε (μια που ήταν τραυματίας και δεν είχε ταξιδέψει) και μερικούς άλλους εθελοντές (κάποιοι δανεικοί από την Κόλο Κόλο της Χιλής). Το πρωτάθλημα χάθηκε, η Αλιάνζα αγωνιστικά καταστράφηκε (και μαζί της μια σπουδαία φουρνιά Περουβιανών παικτών) και έκανε 18 χρόνια να πάρει τίτλο. Κατάφερε όμως το γεγονός να την κάνει συμπαθή σε πολύ κόσμο, να μαζέψει κι άλλους οπαδούς και να γίνει ακόμα πιο δημοφιλής. Η τραγωδία πουλάει. Κάπου στα γραφεία της Αλιάνζα Λίμα βρίσκεται φυλαγμένη μια μπάλα. Βρέθηκε να επιπλέει στη θάλασσα μετά το δυστήχημα. Οι άνθρωποί της την κράτησαν.

Ποδοσφαιριστές απέναντι στην αδικία

  [5 Σχόλια]

san lorenzo-gimnasia_n

Από τότε που υπάρχουν ποδοσφαιριστές και διαιτητές υπάρχουν και παράπονα. Υπάρχουν και κακές διαιτησίες, υπάρχουν και στημένες διαιτησίες. Σε έναν αγώνα που έγινε τον Οκτώβριο του 1933 στην Αργεντινή, η Σαν Λορένσο αντιμετώπιζε τη Χιμνάσια Λα Πλάτα στο παλιό Γκασόμετρο. Με το σκορ στο 2-1 ο διαιτητής Αλμπέρτο Ρόχο Μιρό έκοβε όλες τις επιθέσεις της Χιμνάσια με επιθετικά φάουλ ή με οφσάιντ (τουλάχιστον έτσι λένε οι διηγήσεις της εποχής). Η ομάδα της Χιμνάσια τότε ήταν μια από τις καλύτερες όλων των εποχών και είχε το παρατσούκλι το «Εξπρές», μόνο που ακόμα και τα τραίνα σταματάνε στους διαιτητές συχνά. Η κατάσταση εκτραχύνθηκε όταν δεν σφυρίχτηκε ένα δολοφονικό τάκλιν στον επιθετικό Ετσεβερία της ομάδα της Λα Πλάτα με αποτέλεσμα οι παίκτες της να εκνευριστούν. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε δυο λεπτά αργότερα, όταν ο τερματοφύλακας της Χιμνάσια Ερέρα μπλόκαρε έχοντας τα πόδια του μεν εντός γραμμής εστίας, αλλά την μπάλα καθαρά εκτός. Ο κόραξ όμως έδειξε τη σέντρα και το σκορ έγινε 3-1.

Οι παίκτες της Χιμνάσια άρχισαν να διαμαρτύρονται ακόμα πιο έντονα, ένας από αυτούς χτύπησε τον διαιτητή με αποτέλεσμα να αποβληθεί και το παιχνίδι συνεχίστηκε κανονικά. Με τέτοια διαιτησία οι παίκτες της Χιμνάσια αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν κάνοντας το μόνο που μπορούσαν σε ένα παιχνίδι που φαινόταν χαμένο. Κάθισαν κάτω και σταμάτησαν να παίζουν. Οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα, σκόραραν ξανά και έγραψαν το 4-1. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε ακόμα τρεις φορές με τους παίκτες της Χιμνάσια απλά να κάθονται κάτω και τους αντιπάλους να σκοράρουν για το τελικό 7-1, μια που ο διαιτητής αναγκάστηκε να τελειώσει το παιχνίδι αρκετά λέπτα πριν το 90′. Η Σαν Λορένσο πήρε και το πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν, ενώ η Χιμνάσια έμεινε στην ιστορία ως η ομάδα που δεν την άφησαν να μπει σφήνα στους 5 μεγάλους της Αργεντινής. Το παιχνίδι αυτό θεωρείται μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και τουλάχιστον υπάρχει ο σεβασμός στην πράξη των παικτών της Χιμνάσια χωρίς τα «πέστε κάτω» που ακούμε στη δική μας χώρα.

tapa-Grafico-retrato-creacion-Bartolucci_CLAIMA20130813_0156_17

Και αν η κίνηση τον παικτών της Χιμνάσια ήταν κάτι σαν στάση εργασίας, λίγα χρόνια νωρίτερα είχαμε κανονική απεργία. Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφερθεί στην «παλομίτα», την γνωστή κεφαλιά ψαράκι. Επίτηδες δεν αναφέραμε τον Πάμπλο Μπαρτολούτσι, έναν ιστορικό ποδοσφαιριστή της Ουρακάν που την δεκαετία του 1920 μεσουρανούσε. Ο Μπαρτολούτσι κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι ο πρώτος που δοκίμασε την κεφαλιά ψαράκι, αλλά είναι αυτός που την ονόμασε «παλομίτα» στην Λ. Αμερική μετά από ένα παιχνίδι απέναντι στην ιταλική Μπολόνια που έκανε τουρνέ στην Αργεντινή. Μάλιστα φιγουράρει και σε ένα τραγούδι του μυθικού Κάρλος Γκαρδέλ της μεγαλύτερης ίσως φιγούρας του αργεντίνικου τάνγκο. Πλατειάζω και πάλι όμως, οπότε ας μείνουμε στο σημερινό θέμα και με τον Γκαρδέλ θα ασχοληθούμε στο μέλλον.

Ο Μπαρτολούτσι εκτός από σπουδαίος ποδοσφαιριστής και «νονός» της παλομίτα, είχε μείνει στην ιστορία από τις εφημερίδες της εποχής ως «αναρχικός». Ο όρος δεν έχει βέβαια καμία σχέση με το πώς τον εννοούμε σήμερα, αλλά έχει να κάνει με τον αγώνα τού Μπαρτολούτσι και μερικών ακόμα συναδέλφων του, όπως του Ούγκο Σέτις, για τον κλάδο τους. Τον αγώνα, ώστε οι ποδοσφαιριστές που τότε ήταν ερασιτέχνες, αλλά πληρώνονταν, να αναγνωριστούν πλέον ως εργαζόμενοι με δικαιώματα και όχι ως απόλυτη ιδιοκτησία των ομάδων. Τη δυνατότητα επιλογής της ομάδας που θα πάνε, καθώς υπήρχε κανονισμός που έλεγε ότι αν φύγει κάποιος αθλητής δεν έχει δικαίωμα να αγωνιστεί σε ομάδα της ίδιας κατηγορίας για δυο χρόνια. Σε χρόνια στρατιωτικής αυστηρής δικτατορίας, ο Μπαρτολούτσι και κάποιοι ακόμα κήρυξαν απεργία και έβγαλαν τους ποδοσφαιριστές στους δρόμους του Μπουένος Άιρες ζητώντας συνάντηση με τον πρόεδρο Χοσέ Ουριμπούρου. Ο δικτάτορας τούς δέχθηκε, αλλά τους παρέπεμψε στη συνέχεια σε κάποιον πιο αρμόδιο ώστε να συζητήσουν τα προβλήματά τους. Ο πονηρός πολιτικός γνωρίζοντας ότι υπήρχε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων ώστε να μετατραπεί το ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό προσπάθησε να συνδυάσει τα δυο ζητήματα και η τότε κυβέρνηση αποφάσισε ότι η λύση ήταν η μετατροπή του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος σε επαγγελματικό. Οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν τέτοια αιτήματα και κυρίως επιθυμούσαν την ελευθερία τους στην μετακίνηση, τελικά όμως η απεργία και η πορεία τους οδήγησε στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας. Ο Μπαρτολούτσι έφτασε να είναι θεμελιωτής τόσο μιας ποδοσφαιρικής φιγούρας, όσο και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Οι μάχες του Ντιέγκο Κόστα

  [1 Σχόλιο]

diego_costa

Ψάχνοντας στο ίντερνετ κάτι για να σκοτώσω την ώρα μου το απόγευμα του Σαββάτου έπεσα σε ένα ανέλπιστα καλό stream του Σάντερλαντ-Τσέλσι, το οποίο βρισκόταν λίγο πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Στηριζόμενος στη πανάρχαια Κινέζικη παροιμία «μην αφήνεις ποτέ να πηγαίνει ανεκμετάλλευτο ένα stream με Αγγλική περιγραφή που δεν κολλάει» και με δεδομένο ότι όλοι λένε πως οι αρχαίοι Κινέζοι ήταν σοφοί άνθρωποι, και ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω, αποφάσισα να χαραμίσω λίγο χρόνο βλέποντας την εξαιρετική ομάδα που έχει κάνει φέτος ο προπονητής που λατρεύω να μισώ.

Τα δέκα λεπτά που παρακολούθησα, μέχρι δηλαδή το τελευταίο σφύριγμα για το πρώτο ημίχρονο, θα ήταν αρκετά για να καταλάβει και ο πλέον άσχετος από ποδόσφαιρο ότι στον αγωνιστικό χώρο υπήρχαν 21 ποδοσφαιριστές και ο Ντιέγκο Κόστα. Ο Βραζιλιάνος Ισπανός, με το ταλαιπωρημένο πρόσωπο που σε κάνει να πιστεύεις ότι στα προηγούμενα 26 χρόνια της ζωής του πέρασε βασανιστήρια, αποτοξίνωση, φυλάκιση, κατάθλιψη και τουλάχιστον δυο πολέμους, κατάφερε μέσα σ” αυτό το τυχαίο και ελάχιστο διάστημα να μαλώσει με έναν αντίπαλο σε μια αδιάφορη φάση και να κλωτσήσει τον πεσμένο Τζον Ο’Σει, μετά από ένα φάουλ που του έκανε ο Ιρλανδός κάπου στο κέντρο, ενέργεια που για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο προτίμησε να μην τιμωρήσει ο διαιτητής.

Δεν είδα το δεύτερο ημίχρονο αλλά με μια απλή αναζήτηση μετά έμαθα πως ο Κόστα τέλειωσε το παιχνίδι με κίτρινη κάρτα για μια αδέσποτη γροθιά στο πρόσωπο ενός αντιπάλου σε μια διεκδίκηση της μπάλας στον αέρα. Αυτή ήταν η πέμπτη του κάρτα σε 11 παιχνίδια, ένας αριθμός που τον φέρνει στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας της Πρέμιερ Λιγκ πίσω μόνο από τους Τσάμπερς και Κάτερμολ που έχουν μεν από έξι αλλά έχουν και μια σαφώς καλύτερη δικαιολογία από τον Ισπανό Βραζιλιάνο: είναι αμυντικογενείς.

Όποιος είχε την τύχη να παρακολουθήσει την περσινή ιστορική πορεία της Ατλέτικο ξέρει πως υπάρχει ένα πολύ απλό τεστ για να διαπιστώσεις αν στο παιχνίδι που βλέπεις αγωνίζεται ο Ντιέγκο Κόστα. Αν περάσουν δέκα λεπτά και δεν έχει γίνει κάποια μανούρα, κατά 91% ο Κόστα δεν βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί γι” αυτόν το να μπλέξει σε ένα καυγά είναι τόσο εύκολο και απλό όσο το να βγάλει ο Βασίλης ο Τσιάρτας μια μακρινή πάσα που σβήνει στην πλάτη του αμυντικού, η οποία με τη σειρά της είναι τόσο απλή γι” αυτόν όσο το να βάλεις εσύ να πιεις ένα ποτήρι νερό.

Είναι τόσο σοβαρή αυτή η ψύχωση του που όλοι κατά βάθος ξέρουμε ότι θα μπορούσε να πλακωθεί για μια άγαρμπη διεκδίκηση σε ένα κόρνερ ακόμα και σε φιλανθρωπικό παιχνίδι που διεξάγεται κατά της βίας στα γήπεδα. Με αντιπάλους κορίτσια παιδιά κάτω των 14 ετών! Γιατί, όπως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό και με τον Σουάρες, ο Ντιέγκο Κόστα δεν παίζει μπάλα για να διασκεδάσει ο ίδιος και οι θεατές. (Το πιθανότερο είναι ότι την περίοδο που ο μεγάλος Τέλε Σαντάνα προωθούσε το ρομαντικό «joga bonito» με τη Σάο Πάουλο, σε κάποιο δρόμο λίγα χιλιόμετρα μακριά από το γήπεδο ο πιτσιρικάς Κόστα πετούσε στον τοίχο με ένα σκληρό τζαρτζάρισμα καχεκτικά παιδάκια που προσπαθούσαν να του πουλήσουν τρέλα κάνοντας εφετζίδικα step overs πάνω από τη μπάλα.) Κάθε παιχνίδι στο μυαλό του είναι ένας μικρός πόλεμος που πρέπει να κερδηθεί με οποιοδήποτε τρόπο. ακόμα κι αν αυτός είναι αθέμιτος και απαιτεί βία ή θέατρο. Δεν είναι φυσικά ο μόνος που σκέφτεται έτσι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Αλλά λόγω ταλέντου και προσωπικότητας είναι ένας απ” αυτούς που ξεχωρίζουν, ένας μεγάλος τσόγλανος ουσιαστικά, που κάθε λάτρης του fair play μισεί με πάθος και κάθε Μουρίνιο φανατικός οπαδός θέλει για την ομάδα του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε, πως ο μεγαλύτερος αστικός μύθος τη φετινή σεζόν στο Αγγλικό ποδόσφαιρο έχει σαν πρωταγωνιστή αυτόν. Την μέρα που πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στο προπονητικό κέντρο της Τσέλσι, έπιασε τον ομοεθνή του Όσκαρ και του ζήτησε να φωνάξει τους τρεις πιο σκληροτράχηλους παίκτες της ομάδας. Ο Όσκαρ γύρισε λίγο αργότερα μαζί με τους Τέρι, Κέιχιλ και Ιβάνοβιτς. Τότε ο νεοφερμένος Κόστα, που με το ζόρι μπορούσε να πει καλημέρα στα Αγγλικά, σήκωσε τις γροθιές του προς το μέρος τους και τους είπε: «I go into battle. You come with me»! Έτσι, απλά και λιτά, γιατί οι μεγάλοι, επικοί και δακρύβρεχτοι μονόλογοι υπάρχουν μόνο στον κινηματογράφο.

Η ιστορία αυτή κυκλοφορεί εδώ και καιρό στους κόλπους των αποδυτηρίων της Τσέλσι. Κανένας εκτός ομάδας δεν ξέρει πόση δόση αλήθειας περιέχει. Αλλά έχοντας δει τον Κόστα να μετατρέπει σε one man show ολόκληρα ντέρμπι Ρεάλ-Ατλέτικο, πέφτοντας στο χόρτο πιο εύκολα κι από τον Καραγκούνη, μαλώνοντας με κάποιον πιο συχνά κι από τον Γκατούζο και χτυπώντας αντιπάλους πιο ύπουλα κι από τον Πέπε, αν έπρεπε να ποντάρω θα έβαζα σίγουρα μερικά ευρώ στο ότι είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Πάθος-μυωπία 1-0

  [Καθόλου σχόλια]

old

Το πάθος για το ποδόσφαιρο δεν καταλαβαίνει από χρόνια και από προβλήματα ηλικίας
(30/11/2014, Κηφισιά – Ατρόμητος Πειραιά | Πηγή: ERTopen)

Η εκδίκηση της χρονιάς

  [4 Σχόλια]

Αυτός είναι ο πιο επιτυχημένος τίτλος για όσα είδαμε χθες το βράδυ. Ο τίτλος της εφημερίδας «Ολέ» περιγράφει τον δεύτερο ημιτελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα μεταξύ Ρίβερ και Μπόκα, σε ένα Μονουμεντάλ που έζησε στιγμές που θα μείνουν για χρόνια. Κι όμως το ξεκίνημα έδειχνε καθαρά Μπόκα, καθώς μόλις στα 20 δευτερόλεπτα οι Μποστέρος κέρδισαν πέναλτι παγώνοντας την εξέδρα, καθώς τα εκτός έδρας γκολ μετράνε και με το 0-0 του πρώτου αγώνα τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα. Ένα παντελώς ανόητο (ίσως και κομματάκι τραβηγμένο) πέναλτι που έφερε την Μπόκα σε πλεονεκτική θέση.

Την ευθύνη ανέλαβε ο Τζιλιότι που ξεκίνησε εξαιτίας της απουσίας του Τσάβες από την αρχική εντεκάδα, έστειλε την μπάλα αρκετά κεντρικά και σχετικά χαμηλά και εκεί ο Μαρσέλο Μπαροβέρο με το δεξί του χέρι απέκρουσε και μπήκε στο πάνθεον των ηρώων των σούπερ κλάσικο. Η αλλαγή συναισθημάτων άμεση. Έκρηξη χαράς στις εξέδρες του Μονουμεντάλ και όπου αλλού έβλεπαν το παιχνίδι οπαδοί της Ρίβερ, απογοήτευση για τους φίλους της Μπόκα.

river_boca

Το παιχνίδι από εκεί και πέρα έγινε αντρική υπόθεση, με τον διαιτητή να χαρίζει και κόκκινες σε αρκετές περιπτώσεις όπως αυτή του Πόνσιο και του Φορλίν αργότερα. Η μπάλα λίγη σχετικά, το ξύλο πολύ και ήρθε ο Πισκουλίτσι να δώσει σχετικά νωρίς το πολυπόθητο γκολ για την Ρίβερ. Μετά από ένα κακό διώξιμο της μπάλας και μια σέντρα (ή στραβοκλωτσιά), o 30χρονος πρώην παίκτης των Αρχεντίνος Τζούνιορς έκανε ένα τέλειο και ψύχραιμο πλασέ μη δίνοντας καμία ελπίδα αντίδρασης στον Οριόν. Το 1-0 ήταν αρκετό.

H Ρίβερ ήταν καλύτερη γενικά, η Μπόκα είχε πρόβλημα στη δημιουργία παιχνιδιού και ο τραυματισμός του Γκάγκο την αποτελείωσε. Παρ” όλα αυτά μπορεί να φωνάζει για ένα ακυρωθέν γκολ του Τζιλιότι (στην ίσως μοναδική καλή του ενέργεια στον αγώνα, ο μοιραίος παίκτης αυτής της σειράς αγώνων), αλλά τώρα είναι αργά. Οι αλλαγές δεν βοήθησαν και η Ρίβερ χωρίς να είναι εντυπωσιακά καλύτερη στα δυο παιχνίδια, πήρε μια πρόκριση που τη φέρνει κοντά σε έναν ακόμα τίτλο.

meme10_cedoc

Στις περιπτώσεις αυτές η πρόκριση στον τελικό έχει ίσως περισσότερη σημασία και από το ίδιο το κύπελλο, όπως άλλωστε είχε γίνει το 2004. Δέκα χρόνια μετά η εκδίκηση είναι πραγματικότητα. Έντεκα χρόνια μετά από τον τελευταίο διεθνή τελικό της Ρίβερ. Οι αφίσες της καζούρας κυκλοφορούν ήδη, με ατάκες όπως «Lady Gago», στόμα κλειστό (boca σημαίνει στόμα) και με ένα τεράστιο 0 που είναι οι νίκες της Μπόκα στα τελευταία οχτώ ντέρμπι των δύο ομάδων (μαζί με φιλικά του καλοκαιριού, αλλά όπως ξέρουμε φιλικό Μπόκα-Ρίβερ δεν υπάρχει). Από την άλλη, είχαμε και τις ανάποδες προκλήσεις, με τον Τσάβες να κάνει κίνηση προς τους οπαδούς της Ρίβερ ότι έχει… κρύο όταν μπήκε αλλαγή και τον Τέο Γκουτιέρες να ακούει ουκ ολίγα.

chavez_g_afp

Κλείνουμε με το βίντεο του τέλους του αγώνα, με τον κόσμο και τους παίκτες της Ρίβερ να πανηγυρίζουν και τους παίκτες της Μπόκα να μαλώνουν με 2-3 εισβολείς στο γήπεδο και τον Αρουαμπαρένα σε ρόλο πυροσβέστη: