Οι τέσσερις ποδοσφαιρικές ταφές του Λιονέλ Μέσσι

  [2 Σχόλια]

0627_messi_definicion_g05_ap

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσεις μία νέα (αναμενόμενη) αποτυχία της Αργεντινής σε κάποιον τελικό. Να την αναλύσεις ως μεμονωμένο γεγονός ή να τη δεις συνολικά μέσα στο πλαίσιο των συνεχόμενων αποτυχιών. Είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο θα βγάλεις κάποια συμπεράσματα και καλό είναι να τα συνδυάσεις. Για παράδειγμα, ο τελικός του Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο 2016 μπορεί να αναδείξει τα προβλήματα στις κλήσεις του Τάτα Μαρτίνο. Το γεγονός ότι ο Λαβέτσι που πήγε για τα τελευταία ένσημα στην Κίνα είναι στην εθνική επειδή είναι η ψυχή της παρέας στην πενταήμερη, την στιγμή που έμεινε εκτός ο Ντιμπάλα. Την παρουσία του Λούκας Μπίλια σε μια βασική εντεκάδα τελικού, ένα γεγονός πιο ανεξήγητο από την παρουσία του Κώστα Κωνσταντινίδη στην εθνική Ελλάδος επί Ρεχάγκελ. Τότε λεγόταν ότι ήταν χρήσιμος επειδή ξέρει γερμανικά. Ο Μαρτίνο δεν χρειάζεται διερμηνέα.

Μπορείς παράλληλα να μιλήσεις για το κοουτσάρισμα του Μαρτίνο. Δεν μου αρέσει να κάνω τέτοιες αναλύσεις ιδιαίτερα, δεν με θεωρώ μεγαλύτερο γνώστη από ανθρώπους που έχουν φάει τη ζωή τους στους πάγκους. Χτυπάει όμως άσχημα να παίζουν οι ομάδες με 10 παίκτες από τόσο νωρίς και να κρατάς μια αλλαγή για το 110′ (ο Λαμέλα έκανε τεράστια διαφορά όταν μπήκε, καθώς είχαν ψοφήσει όλοι), ούτε έχει λογική να πηγαίνεις τον (και πάλι συγκινητικό και εξαιρετικό) Μαστσεράνο ως σέντερ μπακ και να αποδυναμώνεις τα χαφ σου από τον μοναδικό παίκτη με κοχόνες που μπορούσε να τα βάλει με τα σκυλιά του πολέμου της Χιλής, ενώ στον πάγκο έχεις κεντρικούς αμυντικούς. Ούτε να ξεκινάς τον φανερά ανέτοιμο ντι Μαρία που δεν μπορεί να κάνει κάτι και σου τρώει και μια αλλαγή. Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε για την γκαντεμιά να έχεις χάσει από το τουρνουά Παστόρε, ντι Μαρία και από το τελευταίο ματς τον καλό Αουγκούστο Φερνάντες, τον διαιτητή που έκανε το ματς ροντέο κ.ο.κ. Όλα έχουν βάση, όλα έπαιξαν τον ρόλο τους και σε κάθε τελικό είχε τέτοια σημεία να σταθείς.

Από την άλλη όμως, πρέπει να βλέπεις και το δάσος. Για κάποιους ίσως είναι μεταφυσικό, αλλά κάποιες συμπτώσεις παύουν να είναι τυχαία γεγονότα. Ο Πιπίτα Ιγκουαΐν είναι ένας εξαιρετικός σκόρερ με τις ομάδες που παίζει και σκοράρει ακατάπαυστα. Είναι όμως το τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι που σχεδόν καταδικάζει την Αργεντινή. Έχασε τεράστια ευκαιρία με τη Γερμανία στον τελικό του 2014, έχασε επίσης μεγάλη ευκαιρία στον περσινό τελικό του Κόπα Αμέρικα (αν και για μένα από αρκετά δύσκολη γωνία, βέβαια μετά αστόχησε και στο πέναλτι) και χάνει ανεπανάληπτο τετ-α-τετ να καθαρίσει το ματς και στον τελικό του φετινού Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο. Δεν γίνεται να μην υπάρχει ψυχολογικό βάρος, δεν γίνεται να μην πεις ότι ο άνθρωπος καταρρέει όταν τα δύσκολα έρχονται και φοράει μια φανέλα που είναι ασήκωτη γι” αυτόν. Αν απλά έκανε τη δουλειά του, δεν θα μιλούσαμε για τον Μέσσι σήμερα. Σε μικρότερο βαθμό και ο αγαπημένος Κουν Αγκουέρο, που δεν έχει χάσει τόσο εξωφρενικές φάσεις, αλλά δείχνει άλλος παίκτης όταν έρθουν τα κρίσιμα στην εθνική. Κι αν το 2014 ήταν ένας (ακόμα) τραυματισμός του, φέτος τι δικαιολογία είχε;

Και πάμε στο φαινόμενο Μέσσι. Πέρασαν πέντε χρόνια από την τελευταία φορά που γράφαμε για τον Λιονέλ και το πρόβλημά του με την εθνική. Τότε που ο κόσμος περίμενε να κάνει μαγικά, να πάρει μόνος του την ομάδα και να την οδηγήσει σε τίτλους. Είχε προηγηθεί ο τελικός του Κόπα Αμέρικα 2007, εκεί που η άμυνα της Αργεντινής πιάστηκε κορόιδο από τους Βραζιλιάνους και ο Μέσσι είδε το τελικό βαρύ 3-0. Από τότε άλλαξαν αρκετά, ο κόσμος τον στήριξε σε μεγάλο βαθμό. Η Αργεντινή σταμάτησε να περιμένει από τον Μέσσι να γίνει Μαραντόνα, σταμάτησε να περιμένει να περάσει όλους τους αντιπάλους, προσπάθησε να τον εντάξει περισσότερο στο παιχνίδι της. Τόσο με τον Αλεχάντρο Σαμπέγια, όσο και με τον Μαρτίνο, ο Μέσσι τα κατάφερε αρκετά καλά, απαλλάχτηκε αρκετά από το βάρος να κάνει τα μαγικά και απλά κοίταξε να κάνει πιο απλά πράγματα και καθοριστικά. Όλα αυτά όμως σε αγώνες ομίλων κατά κύριο λόγο, γιατί σε τελικούς τίποτα. Η άμυνα της Αργεντινής σε γενικές γραμμές έκανε τη δουλειά της και δεν ξαναέφαγε γκολ σε τελικό, αλλά η επίθεση δεν σκόραρε ούτε μία φορά. Τελικός Μουντιάλ 2014, 120′ απέναντι στη Γερμανία. Τελικός Κόπα Αμέρικα 2015, 120′ ακόμα και φέτος άλλα τόσα.  450 λεπτά σε συνολικά τέσσερις τελικούς η Αργεντινή και ο Μέσσι 0 γκολ και 0 ασίστ. Η Αργεντινή έχει να σκοράρει σε τελικό από το 2005 με τον Παμπλίτο Αϊμάρ σε εκείνο το 4-1 του Κονφεντερέισονς που ο Αντριάνο έκανε πάρτι.

Το τελευταίο συλλεκτικό γκολ της Αργεντινής σε οποιονδήποτε τελικό

23 χρόνια φτάσαμε χωρίς τίτλο της Αργεντινής (εξαιρούνται οι Ολυμπιακοί Αγώνες) και οι τελικοί από το τελευταίο Κόπα Αμέρικα που κέρδισε το 1993 είναι εφτά σερί, καθώς σε όσους αναφέραμε πριν, μπαίνει το ιστορικό Κόπα Αμέρικα του 2004 και ένα κύπελλο που πιθανότατα κανείς δεν θα θυμάται. Το κύπελλο του βασιλιά Φαντ που αναγνωρίζεται ως ο προπομπός του Κονφεντερέισονς. Η Αργεντινή το 1995 το έχασε από τη Δανία. Ο Μέσσι δεν έπαιζε τότε, ήταν μόλις 5 χρονών, δεν μπορεί να κατηγορηθεί γι” αυτό ευτυχώς. Σε αυτούς τους εφτά χαμένους τελικούς, τρεις φορές το ματς χάθηκε στα πέναλτι και ένα στην παράταση. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η Αργεντινή είχε την ευκαιρία να καθαρίσει τον αγώνα στην κανονική διάρκεια.

Ο Λάουντρουπ και τα άλλα παιδιά

Από τους τέσσερις χαμένους του τελικούς, ο Λιονέλ πιθανότατα έκανε χθες το καλύτερό του παιχνίδι. Όχι επιπέδου Μέσσι, αλλά κέρδισε μια κόκκινη, έβγαλε την πάσα στο δοκάρι του Αγκουέρο, ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος από το 2014 όταν απλά περιέφερε το κουφάρι του στον αγωνιστικό χώρο. Όχι αρκετός όμως και όχι η εικόνα του καλύτερου όλων. Το ότι έχασε το πέναλτι δεν λέει και τίποτα, το θέμα ήταν το πριν. Κι ο ίδιος το κατάλαβε πλέον και δήλωσε ότι αποχωρεί από την εθνική μόλις στα 29 του. Με πικρία και λέγοντας: «Είναι το καλύτερο για όλους. Για μένα και για όλους. Πολλοί το επιθυμούσαν αυτό». Οι συμπαίκτες του και ο προπονητής έσπευσαν να πουν ότι ήταν εν θερμώ δήλωση, πάνω στην απογοήτευση της στιγμής, τα ΜΜΕ έβγαλαν το hashtag #NotevayasLeo για να τον πείσουν. Ο Μέσσι δεν φαίνεται να πείθεται προς το παρόν. Το χειρότερο όλων είναι ότι ίσως να έχει και δίκιο. Να είναι το καλύτερο για όλους. Να μετρήσει απώλειες, στενοχώριες, να σταματήσει να κουράζεται και να κουράζει. Πλησίασε τέσσερις φορές και απέτυχε. Τα ρεκόρ σπάνε, αλλά ο Μπατιστούτα που πλέον έμεινε δεύτερος σκόρερ ήταν αυτός που έδωσε και το τελευταίο κύπελλο. Ίσως ο γάμος Μέσσι και Αργεντινής να ήταν σαν αυτούς από συνοικέσιο, που πιστεύεις ότι όλα θα δέσουν (καλό παιδί, καλή δουλειά, με νύφη που ξέρει και πιάνο, αλλά και να φτιάχνει λαχανοντολμάδες), αλλά στην πράξη τα πράγματα δεν πάνε καλά. Με τον Ντιέγκο ήταν έρωτας, ήταν διαφορετικό. Οι Αργεντινοί είναι αυτή τη φορά συντριπτικά υπέρ τού Λιονέλ και θέλουν να τον πείσουν να κάνει την ύστατη προσπάθεια στα 31 του σε ένα Μουντιάλ. Μια τελευταία δοκιμή για να σωθεί ο γάμος. Ίσως όμως να είναι αργά, για όλους…

Ο πρώτος καυτός τελικός

  [Καθόλου σχόλια]

la-copa-america-en-diario-uruguay-1916-a-2015

Το 1916 έγινε η ιστορική πρώτη έκδοση του Κόπα Αμέρικα. Με το όνομα «Κύπελλο Εθνών της Ν. Αμερικής» έλαβε χώρα στα γήπεδα της Αργεντινής που γιόρταζε τα εκατό χρόνια της από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της, μετά την επανάσταση του Μαΐου του 1810. Οι ομάδες που πήραν μέρος ήταν τέσσερις και θεωρούνται οι ιδρύτριες του ιστορικού θεσμού. Αργεντινή, Ουρουγουάη, Βραζιλία και Χιλή σε ένα σύστημα όλοι με όλους και όποιος επιζήσει. Η Ουρουγουάη κέρδισε και Βραζιλία και Χιλή και έτσι αντιμετώπιζε στο τελευταίο ματς την Αργεντινή σε έναν «τελικό» που της αρκούσε και η ισοπαλία. Βλέπετε, η Αργεντινή είχε φέρει ισοπαλία με τη Βραζιλία σε ένα ματς που σκόραρε ένας… φίλαθλος. Οι γηπεδούχοι ήθελαν τη νίκη για να δείξουν ότι είναι αυτοί το αφεντικό γύρω από το Ρίο ντε λα Πλάτα. Η κορυφαία ομάδα της ηπείρου.

Ο τελικός ήταν προγραμματισμένος να γίνει στο στάδιο της Χιμνάσια Λα Πλάτα που τότε ήταν από τα καλύτερα σε όλη την Αμερική. Το πάθος του κόσμου τεράστιο. Η αστυνομική δύναμη που ήταν υπεύθυνη για την ασφάλεια του αγώνα ήταν μάλλον λίγη. 11 άτομα (!) ανέλαβαν το έργο να ελέγξουν τον κόσμο. Το μεσημέρι της 16ης Ιουνίου βρήκε ένα γήπεδο κατάμεστο με πολύ παραπάνω κόσμο από τις είκοσι χιλιάδες που χωρούσε, ενώ οι ουρές για τα εισιτήρια ήταν τεράστιες με την ζήτηση να μην μπορεί να καλυφθεί. Οι ελάχιστοι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν το πλήθος που μπήκε μέσα με «ντου», χωρίς εισιτήρια. Όταν οι παίκτες βγήκαν για ζέσταμα, ο αγωνιστικός χώρος ήταν γεμάτος από κόσμο με αποτέλεσμα να επιστρέψουν στα αποδυτήρια. Αρχικά, η σκέψη ήταν να ματαιωθεί ο αγώνας, αλλά έπεσε η ιδέα να βγουν οι δυο ομάδες και να παίξουν ένα φιλικό για να χαρούν κι οι θεατές, με τον τελικό να γίνεται άλλη μέρα. Οι παίκτες άλλαξαν, βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και βοήθησαν τους έντεκα ήρωες αστυνομικούς ώστε να αδειάσει το χορτάρι από κόσμο.

estadio

Με αρχική ώρα έναρξης τις 2.30, ο Χιλιανός διαιτητής (που ήταν ταυτόχρονα και προπονητής της εθνικής Χιλής στη διοργάνωση) Κάρλος Φάντα σφύριξε τελικά τη σέντρα στις 3.30.  Ο κόσμος βρισκόταν στο μισό μέτρο από τις γραμμές, ένιωθες την ανάσα του. Στο 2′ η Ουρουγουάη κέρδισε το πρώτο πλάγιο, αλλά ήταν αδύνατο να το εκτελέσει μια που οι φίλαθλοι είχαν φτάσει πλέον πάνω στη γραμμή. Από την πίεση που ασκούσαν οι πιο πίσω, το γήπεδο γρήγορα γέμισε και πάλι με κόσμο. Οι ποδοσφαιριστές αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν και το παιχνίδι να διακοπεί οριστικά.  Εξοργισμένοι οι θεατές, αρχικά έβγαλαν τα δοκάρια και τα κατέστρεψαν, ενώ έβαλαν φωτιά στα δίχτυα. Χωρίς ούτε αυτό να τους ικανοποιεί που δεν θα έβλεπαν μπαλίτσα, έβαλαν και φωτιά στις ξύλινες εξέδρες του σταδίου (όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία). Οι πυροσβέστες μετά από ώρες μάχης, κατάφεραν να σβήσουν τις φωτιές περίπου στις 10 το βράδυ. Τρεις εξέδρες του γηπέδου καταστράφηκαν ολοσχερώς, τη γλίτωσε αυτή των «επισήμων» και μόνο από θαύμα δεν είχαμε νεκρούς. Οι έντεκα γίγαντες αστυνομικοί κατάφεραν τελικά να συλλάβουν τέσσερα άτομα (θυμίζοντας αντίστοιχες ελληνικές στιγμές).

Η Ουρουγουάη του 1916 και πιθανότατα το πρώτο DAB

Φυσικά, είχαμε και ένα κύπελλο να δώσουμε. Ο «κανονικός» τελικός έγινε την επόμενη μέρα στο γήπεδο της Ράσινγκ (γύρω στα 50 χιλιόμετρα μακριά από την Λα Πλάτα). Αυτή τη φορά οι διοργανωτές σταμάτησαν την πώληση των εισιτηρίων όταν υπολόγισαν ότι οι εξέδρες θα ήταν αρκετά γεμάτες. Το παιχνίδι έγινε κανονικά, χωρίς παρατράγουδα και παρά τις προσπάθειες της Αργεντινής, έληξε με ένα βαρετό 0-0. Η Ουρουγουάη κατέκτησε το πρώτο κύπελλο από τα συνολικά δεκαπέντε της και ξεκίνησε την αγαπημένη της συνήθεια, να κερδίζει κύπελλα σε εκτός έδρας τελικούς εν μέσω δράματος.

Η εναλλακτική -καλύτερη- εντεκάδα των ομίλων του Γιούρο

  [2 Σχόλια]

Τέλος η φάση των ομίλων και επιτέλους αρχίζουν τα σπουδαία. Τα νοκ άουτ. Από το Σάββατο 16 ομάδες θα ριχτούν στη μάχη μέχρι τον μεγάλο τελικό της δεκάτης Ιουλίου και όλοι εμείς -οι φίλοι του ποδοσφαίρου- πρόκειται να ζήσουμε μεγάλες στιγμές. Για τους ομίλους είχαμε πει κάποια πραγματάκια (κάνοντας και τις προβλέψεις μας) και στα περισσότερα πέσαμε μέσα. Σήμερα λοιπόν θα δούμε την καλύτερη εναλλακτική εντεκάδα της φάσης των ομίλων. Δεν υπάρχει ο Παγιέτ. Δεν υπάρχει ο Μόντριτς. Δεν υπάρχει ο Ρονάλντο και ο Τόνι ο Κρόος (όπως δεν υπάρχει και κανένας Ολλανδός) εδώ μέσα. Καλά καταλάβατε. Αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη εντεκάδα.

Τερματοφύλακας – Γκάμπορ Κίραλι

Football Soccer - Hungary vs Norway- UEFA EURO 2016 play-off - Grupama Arena 15/11/15. Hungary's Gabor Kiraly reacts after Hungary's second goal. REUTERS/Laszlo Balogh

Μπορεί να δέχθηκε τέσσερα γκολ σε τρία παιχνίδια, μπορεί να είναι 41 ετών, μπορεί να διαθέτει το μισό ταλέντο του Νόιερ, του Ντε Χέα και του Μπουφόν αλλά ο Ούγγρος τερματοφύλακας έκλεψε την παράσταση στη φάση των ομίλων. Κόντρα σε προγνωστικά και προσωπικό στυλ ο παίκτης των Μαγυάρων ηγήθηκε και με λάβαρο την λασπωμένη του, γκρι φόρμα βρέθηκε στο top-16 της διοργάνωσης. Απλά μοναδικός. Το παρουσιαστικό του μπορεί να παραπέμπει σε τύπο που έχει γίνει ένα με τον καναπέ και αγκαλιά με τον ανεμιστήρα παραγγέλνει κάθε τρεις ώρες (καθώς βλέπει ΟΛΟΥΣ τους αγώνες του Γιούρο) αλλά ο Κίραλι μας έκλεισε τα στόματα. Μπορεί κόντρα στο Βέλγιο να τον περιμένει δύσκολο έργο και ένας -σχεδόν- σίγουρος αποκλεισμός, μα στα δικά μου μάτια είναι ήδη νικητής.

Άμυνα – Γκάρεθ Μακ Όλεϊ, Σέιν Ντάφι, Λορέν Σιμάν και Νιλ Τέιλορ

412565_heroa

Τρεις Νησιώτες και ένας Βέλγος στην τετράδα της άμυνας και δεν είναι καθόλου τυχαίες οι επιλογές. Ο Ντάφι αγωνίζεται με τα χρώματα της Ιρλανδίας και βρέθηκε στην εντεκάδα της ομάδας μόνο στον τρίτο αγώνα (κόντρα στην Ιταλία). Η ομάδα του κέρδισε και έτσι προκρίθηκε στους 16. Λογικά ο θηριώδης κεντρικός αμυντικός της Μπλακμπερν κέρδισε μια θέση βασικού κόντρα στους οικοδεσπότες Γάλλους. Ο Μακ Όλεϊ είναι περισσότερο γνωστός μιας και αγωνίζεται στη Γουέστ Μπρομ και είναι ο ηγέτης στο κέντρο άμυνας των Β. Ιρλανδών. Και το γκολάκι του το έβαλε, και τα τάκλιν του τα έκανε και τις μπύρες του ήπιε και την πρόκριση πήρε (λογικά θα είχε πρόγραμμα). Στο δεξί άκρο της άμυνας ο μοναδικός ατάλαντος Βέλγος. Ναι ο Λορέν Σιμάν είναι ότι ήταν ο Ζαλέτ στην εντεκάδα της Παρί και στο αριστερό ο Ουαλός (που είναι Ινδός) Νιλ Τέιλορ. Χαμηλών τόνων, δίχως το πολύ ταλέντο αλλά χρήσιμος όσο ένας Ελβετικός σουγιάς σε κάμπινγκ στους καταρράκτες στον Αρμενιστή της Ικαρίας. Το τελευταίο αξίζει να το δοκιμάσουν οι λάτρεις της περιπέτειας.

Κεντρικά χαφ –  Άρον Γκούναρσον και Γκρανίτ Τσάκα

1Gunnar

Εδώ έχουμε τον τέλειο συνδυασμό κεντρικών χαφ. Από τη μία ο αρχηγός των Ισλανδών -και παίκτης της Κάρντιφ- και από την άλλη ο ταλαντούχος Ελβετός (Αλβανός στην καταγωγή) παίκτης πλέον της Άρσεναλ. Ο πρώτος εκτός του καλού τουρνουά που πραγματοποιεί κέρδισε τη θέση επειδή αρνήθηκε να αλλάξει φανέλα μαζί του ο Ρονάλντο (δεν πειράζει όμως, οι Ισλανδοί τερμάτισαν πάνω από τον Πορτογάλο) και ο δεύτερος επειδή κατάφερε το ακατόρθωτο. Στο παιχνίδι κόντρα στους Γάλλους είδε τη φανέλα του να σκίζεται δύο φορές. Επίσης βρέθηκε αντίπαλος με τον αδερφό του. Κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης. Άκρως ποδοσφαιρικά τα κριτήρια όπως καταλάβατε.

Πλάγιοι μέσοι (εξτρέμ) – Άνταμ Λαλάνα και Μάριο Γκέτσε

418149_heroa

Εδώ έχουμε δύο αρκετά δυνατά χαρτιά, με περίσσιο ταλέντο αλλά δίχως να μπορούν να προσφέρουν στα άκρα (με τους προπονητές να τους χρησιμοποιούν εκεί). Κύριε Χότζσον και κύριε Λεβ για το καλό του ποδοσφαίρου (και των ομάδων σας) χρησιμοποιήστε και τους δύο εκεί που είναι καλύτεροι. Στον πάγκο. Αυτό που μένει είναι αν θα τους δούμε συμπαίκτες από τον Αύγουστο στο Άνφιλντ. Από την άλλη -για να σοβαρευτώ- αν παίξουν στον άξονα ίσως δούμε σπουδαία πράγματα και από τους δύο. Δεν είναι δυνατόν. Ο «καθηγητής» Ρόι και ο «σικάτος» Γερμανός. Θα καταλάβουν το λάθος τους. Ο τελευταίος μάλιστα έχει αποδείξει πως δεν είναι και κανένας «μυρωδιάς».

Δεκάρι – Έιντουρ Γκουντγιόνσεν

_89642758_eidur_gudjohnsen1_getty

Ο πρώην παίκτης της Τσέλσι, της Μπαρτσελόνα και της ΑΕΚ δεν παίζει σχεδόν καθόλου στη διοργάνωση (μετράει όλα κι όλα 10 λεπτά ως αλλαγή) αλλά είναι αυτός που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες από τον πάγκο. O 38χρόνος Ισλανδός είδε την ομάδα του να παίρνει την πρόκριση για τα νοκ άουτ και δηλώνει πανέτοιμος να βοηθήσει -αν χρειαστεί- με μερικά ποιοτικά λεπτά στο χορτάρι. Του το εύχομαι ειλικρινά. Άλλωστε μόνο χαρά και συγκίνηση μπορείς να νιώσεις βλέποντάς τον να αγωνίζεται. Μπαλαδόφατσα από τις λίγες και λατρεμένος από μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κόσμου, αναμένεται να κλείσει την καριέρα του όπως του αξίζει. Πίνοντας μπύρες. Σε ένα μεγάλο τουρνουά.

Επιθετικός – Γουίλ Γκριγκ

Στις 28 Μαΐου ο επιθετικός της Γουίγκαν άκουσε τον προπονητή της Βορείου Ιρλανδίας, Μάικλ Ο” Νιλ να λέει το όνομα του, δίνοντάς του μια θέση στην αποστολή για το Γιούρο της Γαλλίας. 25 τέρματα στη Λιγκ 1 άλλωστε δεν είναι κάτι εύκολο να επιτευχθεί. Οι φίλοι της ομάδας τον λατρεύουν. Ο υπόλοιπος πλανήτης τον έμαθε μέσα από τα τραγούδια των Βορειοιρλανδών και πλέον αυτό που απομένει είναι ο παίκτης να πατήσει το χορτάρι στο παιχνίδι με την Ουαλία. Όπως και να έχει ο Γκριγκ είναι η ατραξιόν της διοργάνωσης (δίχως να έχει αγωνιστεί λεπτό) κάτι που δείχνει πόσο ωραίο είναι το ποδόσφαιρο από την πλευρά ανθρώπων που έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Διασκέδαση, για όσους δεν κατάλαβαν. Will Grigg’s On Fire λοιπόν. Και καλή μας διασκέδαση.

Ο Τσε και το ποδόσφαιρο (πέρα από τα τατουάζ)

  [1 Σχόλιο]

che-futbolista

Γιατί η Κούβα, μια χώρα τόσο δυνατή στα σπορ –ο Φιντέλ είχε δηλώσει πως ο αθλητισμός είναι μια από τις δραστηριότητες που εκφράζουν καλύτερα την επανάσταση– έχει τόσο χάλια ποδόσφαιρο; Το 1938, υπήρξε η πρώτη χώρα της Κεντρικής Αμερικής που έπαιξε σε τελικά Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (αποχώρησαν όλες οι άλλες από τα προκριματικά) και μάλιστα πέρασε και στον δεύτερο γύρο αποκλείοντας τη Ρουμανία. Και μετά σιωπή. Οι Κουβανοί δεν δήλωσαν καν συμμετοχή το 1954, το 1958, το 1962, το 1970, το 1974, κι όταν δήλωναν δεν το παίρναμε είδηση. Έχουν, βέβαια, μεσολαβήσει καμιά εικοσαριά περιστατικά ποδοσφαιριστών που έβρισκαν ευκαιρία να αυτομολήσουν όταν βρίσκονταν σε διεθνή τουρνουά, ειδικά από τη δεκαετία του 1990, αλλά οι λόγοι είναι βαθύτεροι.

Η Κούβα δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο: «Βαριέμαι φριχτά. Κανένας εδώ δεν παίζει ράγκμπι ή ποδόσφαιρο και σιχαίνομαι το μπέιζμπολ», έγραφε στη μητέρα του ένας βαριεστημένος νεαρός υπουργός Βιομηχανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο Τσε βρισκόταν στην Αβάνα αλλά παρέμενε Αργεντίνος: είχε επιφορτίσει έναν από τους συνεργάτες του να τον ενημερώνει για τα αθλητικά νέα της χώρας του.

Ο Ερνεστίνο Γκεβάρα Λιντς ντε λα Σέρνα οργανώνει με τα παιδιά της γειτονιάς ένα ματς Άθεοι-Χριστιανοί –παίζει με τους Άθεους κι είναι μόλις 10 χρονών. Στα 11 απαγγέλει με περηφάνια τις συνθέσεις των μεγάλων ομάδων της Αργεντινής σε έναν φίλο του πατέρα του που τους προκάλεσε, αυτόν και τον μικρό του αδερφό: «Στοίχημα ότι δεν ξέρετε ούτε έναν παίκτη της Μπόκα». Όταν όλοι οι φίλοι του, στην επαρχία της Κόρδοβα, υποστήριζαν τις μεγάλες ομάδες της πρωτεύουσας, ο νεαρός χίπστερ Ερνέστο αποφασίζει ότι αυτός θα διαφέρει, θα υποστηρίζει μια ομάδα της πόλης όπου γεννήθηκε –«Είμαι από το Ροσάριο, είμαι Ροσάριο Σεντράλ». Φανταζόμαστε ότι κανείς δεν τον αντιρωτούσε «Κι από μεγάλες ομάδες, τι είσαι;», γιατί ο Ερνέστο, παρατσούκλι «fuser (=μαινόμενος Σέρνα)», ήταν και τσατίλας. Ακόμη κι όταν ένας παίκτης που λάτρευε, ο Ενρίκε «Τσουέκο» Γκαρσία, ο «Αριστεροπόδαρος Ποιητής», πήγε στη Ρασίγκ, δεν κλονίστηκε: «Θα είμαι Σεντράλ μέχρι να πεθάνω». Άλλο μεγάλο του είδωλο: ο θρυλικός επιθετικός «Τορίτο» Αγκίρε. Ο Τορίτο, το 1949, στο κλάσικο του Ροσάριο, ντρίπλαρε τη μισή ομάδα, σκόραρε και πήγε και κατέβασε το σορτσάκι του μπροστά στους οπαδούς των Ολντ Μπόιζ –λέγεται, μάλιστα, πως το έκανε μπροστά σε συγκεκριμένο σημείο της κερκίδας όπου βρίσκονταν μόνο γυναίκες.

Αθλητικός αν και ασθματικός, ο Γκεβάρα ήταν πολύ καλός στο ράγκμπι –αναμφισβήτητα το αγαπημένο του σπορ– έπαιζε και τένις, γκολφ, σκάκι ως παιδί καλής οικογένειας, και ποδόσφαιρο ως μελλοντικός επαναστάτης –η νταντά του τον θυμάται να παίρνει από την ντουλάπα του σπιτιού ένα από τα παντελόνια του: «Ενός φίλου μου του τρύπησε, δεν έχει να πάρει καινούριο και δεν μπορεί να παίξουμε μπάλα. Και τι λογική είναι αυτή, εγώ να έχω δέκα παντελόνια κι αυτός ένα;».

Έπαιζε τερματοφύλακας, ίσως γιατί η πάθησή του τού το επέβαλλε, ίσως γιατί από κει μπορούσε να παρατηρεί με την άνεσή του την ανάπτυξη της ομάδας και να βάζει τις φωνές στους συμπαίκτες του. Είχε πάντα κοντά του την ειδική συσκευή εισπνοών, την οποία καμιά φορά χρησιμοποιούσε όπως ορισμένοι το τσιγάρο: «Έπαιρνα εισπνοές για να μη βρίσω τους αμυντικούς μου που με κρέμασαν». Ήταν καλύτερος στο παιχνίδι με τα χέρια –είπαμε, έπαιζε ράγκμπι–, δυνατός, πάντα παθιασμένος για τη νίκη.

Οι ποδοσφαιρικές του περιπέτειες στη διάρκεια του περίφημου ταξιδιού με τη μοτοσικλέτα (και με πολλά άλλα μεταφορικά μέσα) στη Νότια Αμερική, παρέα με τον Αλμπέρτο Γρανάδο, είναι πιο γνωστές. Στα ερείπια ενός ναού των Ίνκας, στις όχθες του Αμαζονίου ή σε ένα λεπροκομείο στο Σαν Πάμπλο –ματς Υγιείς-Άρρωστοι, ο Ερνέστο με τους άρρωστους, περιστατικό που θυμόμαστε κι από την ταινία «Ημερολόγια Μοτοσικλέτας»–, παίζουν μπάλα με τους ντόπιους, διηγούνται τα (κυριολεκτικά) φανταστικά τους κατορθώματα, για παράδειγμα ότι έπαιζαν μπάλα σε επαγγελματικές ομάδες στην Αργεντινή, και συχνά εντυπωσιάζουν τόσο με τις πραγματικές τους ποδοσφαιρικές ικανότητες που τους ζητούν να κάτσουν μέχρι τον αγώνα της Κυριακής, με αντάλλαγμα τροφή, στέγη και μεταφορά.

Ο 30χρονος Γρανάδο, παρατσούκλι Πεδερνερίτα, λόγω κάποιας ομοιότητας με τον σταρ της Ρίβερ Αδόλφο Πεδερνέρο, παίζει μέσος, ο 23χρονος Γκεβάρα τερματοφύλακας. Στην πόλη Λετίσια, στην Κολομβιανή Αμαζονία, όπου φτάνουν με την περίφημη σχεδία «Μάμπο-Τάνγκο», αναλαμβάνουν ρόλο προπονητή-παίκτη μια ομάδας ονόματι Ιντεπεντιέντε (οι κανονικοί παίκτες ήταν ακόμη χειρότεροι) περιμένοντας το επόμενο αεροπλάνο για την Μπογκοτά. Στο τοπικό ντέρμπι ο Ερνέστο αποκρούει ένα πέναλτι «που έμεινε στα χρονικά της ομάδας», όπως τουλάχιστον έγραψε ο ίδιος. Στο τέλος του αγώνα, κι ενώ παιανίζει ο εθνικός ύμνος της Κολομβίας, σκύβει να καθαρίσει το ματωμένο γόνατό του, προσβολή που προκάλεσε τη βίαιη αντίδραση ενός παρευρισκόμενου συνταγματάρχη. Αλλά δεν ήταν ώρα για τσαμπουκάδες, προείχε η μετάβαση στην Μπογκοτά.

«Αύριο θα δούμε Μιγιονάριος-Ρεάλ Μαδρίτης, από τις πιο φτηνές θέσεις, οι ποδοσφαιριστές συμπατριώτες μας είναι πιο δύσκολοι κι από υπουργό όταν τους κάνεις τράκα»: ακόμη ένα γράμμα στη Σέλια Γκεβάρα, αρχές Ιουλίου του 1952. Οι δυο φίλοι περνούν τα πρωινά τους στην Μπογκοτά προσπαθώντας να βγάλουν βίζα για τη Βενεζουέλα αλλά δεν παραλείπουν να παίζουν ή να βλέπουν ποδόσφαιρο. Η Ρεάλ Μαδρίτης βρίσκεται στην πόλη για φιλικά και παράλληλα ρίχνει ματιές στους πολλούς Αργεντίνους ποδοσφαιριστές που παίζουν στην Κολομβία, ειδικά στη φοβερή ομάδα των Μιγιονάριος. Ποιος είναι άραγε ο σφιχτοχέρης συμπατριώτης τους; Ο Ντι Στέφανο ή ο μελλοντικός του συμπαίκτης στη Ρεάλ Έκτορ Ριάλ; Ο Ντι Στέφανο θυμάται ότι ο Ριάλ τον ξύπνησε αξημέρωτα για να του γνωρίσει έναν Ερνέστο Γκεβάρα, με τον οποίον είχαν κάνει μαζί φαντάροι. Τα επόμενα χρόνια, οι δυο σπουδαίοι συμπατριώτες θα καταπλήξουν τον κόσμο. Ο Ντι Στέφανο (νόμιζε πως) θυμόταν ότι ξανασυναντήθηκαν τυχαία στον δρόμο, στη Νέα Υόρκη, όπου ο ίδιος βρισκόταν για ένα φιλικό με τη Ρεάλ, κι ότι συζήτησαν τότε για για μπάλα και για πολιτική. Ο Τσε, βέβαια, βρέθηκε στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβρη του 1964, όταν έδωσε μια ιστορική ομιλία στον Ο.Η.Ε. Ο Ντι Στέφανο είχε ήδη φύγει κακήν-κακώς από τη Ρεάλ, αλλά η μνήμη παίζει παιχνίδια στις γηραιούς θρύλους του ποδοσφαίρου. Ο Γρανάδο σημειώνει στο ημερολόγιό του ότι συναντήθηκαν με τον Ντι Στέφανο στις 8 Ιουλίου 1952, ήπιαν ματέ, συζήτησαν «για μπάλα, ιατρική και τα βουνά της Κόρδοβα» και κονόμησαν εισιτήρια για ακόμη ένα ματς. Σχολιάζει επίσης τους αγώνες: «Πολύ καλό ματς, σίγουρα στη λίστα των αγαπημένων μου. Η ομορφιά του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου αντιμετώπιζε τη δύναμη και τη τεχνική του ευρωπαϊκού, που δεν εντυπωσιάζει με την ομορφιά του αλλά με την αποτελεσματικότητά του. Ο Ντι Στέφανο, ασύγκριτος».

Οι δρόμοι του Γρανάδο και του Γκεβάρα θα χωρίσουν λίγο μετά. Στο μέλλον, όταν ο Γκεβάρα θα έχει γίνει Τσε, θα ξαναπαίζουν όποτε μπορούν ένα πικάδο, ένα από τα αυτοσχέδια ματς που συνηθίζουν οι Αργεντίνοι. Το 1963, στο Σαντιάγο της Κούβας, στη διάρκεια ενός τέτοιου πικάδο με τον Γρανάδο, ο Τσε, πανίσχυρος και λαοφιλής υπουργός βιομηχανίας, θα πέσει με εντυπωσιακή αυτοθυσία στα πόδια του Ισπανού Αρίας, του ισχυρότερου ποδοσφαιριστή που βρισκόταν στο νησί, και θα σώσει την ομάδα του ακόμη μια φορά. Από αυτήν τη συνάντηση μας έρχεται και μια από τις δυο ποδοσφαιρικές φωτογραφίες του Τσε, παρέα με τον χαμογελαστό Γρανάδο. Η άλλη τραβήχτηκε την ίδια χρονιά, στην υποδοχή μιας βραζιλιάνικης άσημης ομάδας, της Μαντουρέιρα, που περιόδευε στον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 –βρέθηκε ακόμη και στην κομμουνιστική Κίνα, δεκατέσσερα χρόνια πριν τη Γουέστ Μπρομ. Οι Βραζιλιάνοι έδωσαν πέντε φιλικά ματς (πέντε νίκες) στην Κούβα. Ο Τσε παρακολούθησε ένα από αυτά, και, με τη γνωστή χακί στολή και το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, χαιρέτησε έναν προς έναν τους Βραζιλιάνους παίκτες.

trip-189-madureira-che

Μερικοί ποδοσφαιριστές, όχι οι χειρότεροι ούτε οι πιο σεμνοί, αγαπούν τον Τσε Γκεβάρα –ή τέλος πάντως τον βρίσκουν διακοσμητικό ως τατουάζ –, όπως τον αγαπούν κι οι φίλαθλοι, στο Λιβόρνο, τη Μασσαλία και σε πολλά άλλα γήπεδα του κόσμου, αλλά κι ο Τσε, χωρίς αμφιβολία, αγαπούσε το ποδόσφαιρο.

Το γκολ του αιώνα

  [3 Σχόλια]

nchometowski_20150622_0938_Mundial-Argentina-Inglaterra_OLEIMA20140320_0146_8.jpg_1650486881

Στο στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό, στις 22 Ιουνίου 1986 είχαν μαζευτεί πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι για να δουν τον προημιτελικό μεταξύ Αργεντινής και Αγγλίας. Κανείς τους δεν περίμενε ότι θα γίνονταν μάρτυρες σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά παιχνίδια όλων των εποχών. Σε ένα ματς που ξέφευγε από το ποδόσφαιρο και έγραψε ιστορία, όχι μία, αλλά δύο φορές. Ήταν πολύ νωπές οι μνήμες από τον «πόλεμο των Φόκλαντς», τον πόλεμο για τα νησιά που διεκδικούσε η Αργεντινή και τα ονομάζουν νήσους Μαλβίνας.

Mπορεί πριν το ματς να λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει τίποτα να κάνει με τον πόλεμο στις Μαλβίνας, αλλά γνωρίζαμε ότι είχαν σκοτωθεί πολλά νεαρά παιδιά εκεί, τους είχαν σκοτώσει λες και ήταν περιστέρια. Κι αυτό ήταν μια εκδίκηση, παίρναμε πίσω κάτι από τις Μαλβίνας. Υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες.
Ντιέγκο Μαραντόνα

Ο αγώνας ξεκίνησε πολύ πριν ο Τυνήσιος διαιτητής σφυρίξει την έναρξη. Ο… μακιαβελικός Κάρλος Μπιλάρδο δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Πριν το Μουντιάλ, ο τεχνικός είχε συναντηθεί με τους ανθρώπους της Le Coq Sportif και τους ζήτησε να φτιάξουν φανέλες πιο ελαφριές που να μην κρατούν τον ιδρώτα πάνω στους παίκτες. Η γαλλική εταιρεία σε χρόνο ρεκόρ το πάλεψε και εισήγαγε μια νέα τεχνολογία. Μόνο που λόγω χρόνου και μπάτζετ δεν κατάφερε να το κάνει και για τη δεύτερη φανέλα της Αργεντινής. Οι δεύτερες μπλε φανέλες που φορούσαν ο Ντιέγκο και οι φίλοι του ήταν βαμβακερές γίνονταν πολύ βαριές με τον απίστευτο ιδρώτα που έριχναν οι παίκτες στα γήπεδα του Μεξικού, με τα ματς να είναι καταμεσήμερο πολλές φορές μέσα σε αφόρητη ζέστη. Αυτό έγινε προφανές στο ματς με την Ουρουγουάη που η Αργεντινή φόρεσε τα μπλε και όταν η κλήρωση πριν το ματς με την Αγγλία έφερε την Αργεντινή να αγωνιστεί ξανά με τα μπλε, ο Μπιλάρδο το πήρε πάνω του.

5256bad888961_870x0

Αφού αρχικά ζήτησε από την εταιρεία να φτιάξει και μπλε ελαφρύτερες φανέλες και έλαβε την απάντηση ότι είναι αδύνατο μέσα σε 72 ώρες, έστειλε έναν άνθρωπο της Ομοσπονδίας στους… δρόμους της πόλης του Μεξικού. Ο Ρούμπεν Μοσέλα έψαξε σε αρκετά μαγαζιά και κατάφερε να βρει δυο διαφορετικά μπλε μοντέλα της Λε Κοκ για να τα πάει πίσω στον Μπιλάρδο. Ο κόουτς δεν ενθουσιάστηκε, δεν ήταν ιδιαίτερα ελαφριές οι φανέλες και φυσικά δεν είχαν κανένα «αντι-ιδρωτικό» σύστημα. Αλλά η μοίρα τα έφερε να εμφανιστεί ο Ντιέγκο εκείνη την στιγμή. Ο Μπιλάρδο τον ρώτησε πώς του φαίνονται, ο Ντιέγκο είδε την μία και είπε «τι όμορφη φανέλα, με αυτή θα κερδίσουμε την Αγγλία» και δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Ο Μοσέλα επέστρεψε στα μαγαζιά της πόλης αγοράζοντας συνολικά 38 φανέλες για τους 19 ποδοσφαιριστές. Φυσικά οι φανέλες δεν είχαν τίποτα πάνω τους. Η Αργεντινή χρησιμοποίησε έναν σχεδιαστή της Κλουμπ Αμέρικα και εκείνος με τον υπολογιστή του (μιλάμε για το 1986 παιδιά) έφτιαξε κάπως το σήμα της Αργεντινής, ενώ τα ασημί (!) νούμερα μπήκαν με… σιδεροτυπία και λέγεται ότι ήταν από «αμέρικαν φούτμπολ».

Αυτό το γκολ που έβαλε ο Μαραντόνα στους Άγγλους με τη βοήθεια του «Θείου» χεριού είναι προς το παρόν η μοναδική αξιόπιστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού
Μάριο Μπενεντέτι, Ουρουγουανός ποιητής και συγγραφέας

Το ματς ξεκίνησε και ήταν το 51′ όταν ο Ντιέγκο αποφάσισε να γράψει ιστορία με τη φανέλα «Made in Mexico». Το χέρι του Θεού πάνω από τον καημένο τον Σίλτον άνοιξε το σκορ και έδωσε θέμα συζήτησης για δεκαετίες. Ο Ντιέγκο δεν το μετάνιωσε ποτέ, δεν ζήτησε συγγνώμη και είναι περήφανος γι” αυτό το γκολ. Το ίδιο περήφανοι συνεχίζουν να είναι και στην Αργεντινή. Φυσικά και στη Νάπολι.

Όταν ο Μαραντόνα σημείωσε το πρώτο γκολ με την μπουνιά, όπως ένας ναπολιτάνος κλέφτης, η χαρά ήταν ατελείωτη σε εκείνη την πόλη
Κοριέρε ντε λο Σπορτ

Θα ήταν όμως πολύ βαρετό, πολύ άδικο το ματς να είχε κριθεί έτσι και απλά να μιλούσαμε για ένα διαιτητικό λάθος μόνο, μετά από τόσα χρόνια. Γι” αυτό ήρθε το 2ο γκολ, ήρθε η αποθέωση του ποδοσφαίρου, το «γκολ του Αιώνα» όπως ονομάστηκε, το γκολ που μετέτρεψε τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα από θνητό σε Θεό του ποδοσφαίρου. Το γκολ που συνοδεύεται πάντα και μόνο από την περιγραφή του Ουρουγουανού Βίκτορ Ούγκο Μοράλες (και ας λέει ο ίδιος ότι ντρέπεται για το ντελίριό του, ότι νιώθει σαν τον τράβηξαν βίντεο μεθυσμένο):

Την έχει ο Μαραντόνα, τον μαρκάρουν δύο, πατάει την μπάλα ο Μαραντόνα, πηγαίνει από την δεξιά πλευρά η ιδιοφυΐα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, περνάει τον τρίτο και θα την δώσει στον Μπουρουσάγκα, πάντα ο Μαραντόνα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, τα-τα-τα-τα-τα-τα, γκοοοοοοοοοολ, γκοοοοοοοοοολ, θέλω να κλάψω, Θέε μου, να ζήσει το ποδόσφαιρο, γκολάραααα, Ντιέγκοοοο, Μαραντόνα, είναι για να κλαις, συγχωρέστε με, Μαραντόνα, σε μια αξέχαστη κούρσα, η καλύτερη όλων των εποχών, κοσμικός κομήτης, από ποιον πλανήτη μας ήρθες; για να αφήσεις πίσω σου τόσους Άγγλους, για να γίνει η χώρα μια γροθιά κλαίγοντας για την Αργεντινή, Αργεντίνη 2, Αγγλία 0, Ντιε-γκολ, Ντιε-γκολ, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Σε ευχαριστώ Θέε μου για το ποδόσφαιρο, για τον Μαραντόνα, γι” αυτά τα δάκρυα, γι” αυτό το Αργεντινή 2, Αγγλία 0.

hodge

Ο αγώνας πλέον ήταν Μαραντόνα-Αγγλία, αυτός ήταν το επίκεντρο και μέσα σε 5 λεπτά οι δυο όψεις του νομίσματος που λέγεται Ντιέγκο εμφανίστηκαν στα καλύτερά τους. Ο Βαλντάνο το πήγε ένα βήμα παραπάνω, λέγοντας ότι είναι οι δύο όψεις της Αργεντινής: «Σε ένα παιχνίδι τεράστιας συμβολικής σημασίας, ο Μαραντόνα έδειξε τις δυο όψεις του να είσαι Αργεντινός. Στο πρώτο γκολ, την πονηριά και τη ζωντάνια των Κρεολών. Η Αργεντινή είναι μια χώρα που η απάτη έχει παραπάνω πρεστίζ από την τιμιότητα. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Η δεξιοτεχνία και η ικανότητα. Και στο δεύτερο γκολ ο Μαραντόνα έκανε ένα έργο τέχνης«. Ποτέ ξανά ένα ματς που είχε τόσο μεγάλη σημασία για εξωαγωνιστικούς λόγους, δεν κατάφερε να γίνει τόσο γνωστό όχι για ένα, αλλά για δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές. Με πρωταγωνιστή τον ίδιο άνθρωπο.

estadio-azteca-placa-maradona

Η custom-made φανέλα του Ντιέγκο βρίσκεται στα χέρια του Στιβ Χοτζ. Κατά διαβολική σύμπτωση ήταν ο Άγγλος που έκανε το κακό διώξιμο και έστειλε την μπάλα ψηλά για να γίνει το χέρι του Θεού. Δεν κρατάει κακία ο ίδιος (αν και οι συμπαίκτες του τον είχαν κράξει που πήρε αυτή τη φανέλα του… λωποδύτη, η οποία κοστίζει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ πλέον), λέει ότι το λάθος ήταν του επόπτη και αναρωτιέται αν ο Μαραντόνα έχει ακόμα τη δική του φανέλα. Εγώ θα στοιχημάτιζα όχι. Έξω από το στάδιο Αζτέκα υπάρχει μια μεταλλική πλάκα για εκείνο το παιχνίδι. «Αφιερωμένη στο εντυπωσιακό γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα» γράφει. Ποτέ κανείς δεν θα μάθει ποιο από τα δύο εννοούν.

Ο Κόκκινος Μάγος

  [4 Σχόλια]

Ακολουθεί ένα κείμενο προσωπικής ενδοσκόπησης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θα γράψω για την πάρτη του. Έτσι και αλλιώς όλο το σομπρέρο έχει ασχοληθεί με αυτόν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Απλώς μετά τη δεύτερή του παράσταση μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι είναι το πρόσωπο του Γιούρο.

Ένας κοντούλης χλεμπονέ τύπος, σχεδόν ασθενικός στην όψη, που όταν του δίνεις τη μπάλα μοιάζει να μεταμορφώνεται όπως ο Μίκυ Μάους στη “Φαντασία“ του Ντίσνεϋ. Τον κοιτάς και τον λυπάσαι. Είναι 32 και έχουν ασπρίσει τα, όποια, μαλλιά του έχουν απομείνει. Μοιάζει να πάσχει από κάθε μορφή αναιμίας με το χρώμα που έχει, είναι πιο κοντός από τον Μέσι και είναι ένας Καστιγιάνος που παίζει στη Μπάρσα. Το χωριό απ” όπου κατάγεται βρίσκεται λίγο πιο νότια από τη Μαδρίτη. Στη Φουεντεαλμπίγια πλέον διατηρεί ένα τεράστιο αμπελώνα, όπου παράγει το δικό του κρασί.

INIESTA-VIDES

Ο Ανδρές Ινιέστα είναι αυτό που εγώ έχω στο μυαλό ως ποδόσφαιρο. Αίσθηση του χώρου, υψηλή τεχνική, ακρίβεια στην πάσα, απόλυτος έλεγχος της μπάλας, κοντρόλ με όλους τους πιθανούς τρόπους, πρέσινγκ, τελειώματα όπου χρειάζεται, τόσο μέσα όσο και έξω από την περιοχή. Ο καλύτερος συμπαίχτης που μπορείς να έχεις, που δε χρειάζεται να σκοράρει με ρυθμούς μπασκετμπολίστα για να θεωρείται κορυφαίος, αυτός που ντριπλάρει και πασάρει. Ο προηγούμενος τέτοιος ήταν ο Ζιντάν. Επίσης τεράστια αδυναμία του γράφοντος.

Iniesta sombrero

Ο Δον Ανδρές κόντρα στην Τουρκία έδωσε ακόμα μία παράσταση. Να πω την αλήθεια, αν και συμπαθών, δε θα ήθελα η Ισπανία να πάει για τρίτη σερί κατάκτηση. Θεωρούσα ότι θα κάνει κακό στο θεσμό αυτή η μονοτονία. Μετά από δύο αγωνιστικές δεν μπορώ να βρω κάποιον που να το αξίζει περισσότερο από τον Ινιέστα. Είναι αυτός, η τέχνη του, στο δικό του χώρο, στη δική του σκηνή. Μόνος του και 551 άλλοι.

iniesta atómico

Ο Ινιέστα χορεύει στο χορτάρι και δεν έχει σημασία πόσοι είναι απέναντί του. Η ιστορική εκείνη φωτογραφία με τον Ανδρές να είναι περικυκλωμένος από πέντε Ιταλούς αμυντικούς στο προηγούμενο Γιούρο έμεινε στην ιστορία ως «Ινιέστα ατόμικο». Αυτός, ο πυρήνας του ατόμου του ποδοσφαίρου, το επανέλαβε κατά της Τσεχίας. Πάλι τριγύρω του πέντε αμυνόμενοι, πάλι ξέφυγε.

iniesta atómico chequia

Και επειδή ήδη έγραψα πολλά, ο Ινιέστα είναι αυτή η παιδική αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το παιδί που στη μεγάλη σκηνή θα παίζει ακόμα στις αλάνες της Φουεντεαλμπίγια, σε ένα μέρος της Καστίγια-Λα Μάντσα, ντριπλάροντας ανεμόμυλους.

Εις το όνομα του πατρός

  [3 Σχόλια]

530424_img650x420_img650x420_crop

Οι περισσότεροι λογικά θα έχετε μάθει για την άσχημη είδηση του θανάτου του πατέρα του Ντάριο Σρνα. Σε περίπτωση που έτυχε να μην ακούσετε, την ώρα που ο Σρνα αγωνιζόταν εναντίον της Τουρκίας στο Euro, ο πατέρας του Ουζεΐρ, άφηνε την τελευταία του πνοή στην Κροατία από την κώλο-αρρώστεια που δεν γράφουμε το όνομά της. Ο Σρνα μού είναι για διάφορους λόγους συμπαθής. Ο πρωταρχικός είναι ότι όσοι παίζουμε Football Manager, όλο και κάπου τον αγοράσαμε για να καλύπτει τη δεξιά πλευρά μας με απόλυτη επιτυχία και τον αγαπήσαμε. Είναι όμως ο λιγότερο σοβαρός ρόλος για να τον συμπαθείς. Ένας δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι σε μια εποχή που οι μεταγραφές και οι αλλαγές ομάδων είναι συχνές, ο ίδιος παραμένει σταθερά σε μια καθαρά αντιτουριστική ομάδα, την Σαχτάρ. Για 13 χρόνια βρίσκεται εκεί και είναι πλέον αρχηγός του συλλόγου, έχοντας μάλιστα αρνηθεί προτάσεις από μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης, όπως η Τσέλσι και η Μπάγερν, γιατί μένει πιστός στη Σαχτάρ. Όπως και να το κάνεις, μετράει. Και αν δεν σας έχω πείσει, ελπίζω να σας πείσει η είδηση ότι πρόσφατα δώρισε 100 λάπτοπ σε σχολεία της περιοχής του Ντόνετσκ για να βοηθήσει τα παιδιά που υπομένουν τις εμφύλιες διαμάχες. Παλιότερα είχε δωρίσει αθλητικό εξοπλισμό, αλλά και μερικούς τόνους… μανταρίνια.

Image 011[5]Πιο τίμιος και από προσκοπάκι που επιστρέφει πορτοφόλι

Ο Σρνα μαθαίνοντας τα νέα για τον πατέρα του ταξίδεψε για την πόλη Μέτκοβιτς, ώστε να δώσει το παρόν στην κηδεία. Δεν έμεινε όμως πολύ στην Κροατία και γύρισε γρήγορα στη Γαλλία. Όχι γιατί δεν τον ένοιαζε ο θάνατος του πατέρα του, αλλά γιατί ήταν η τελευταία επιθυμία του ίδιου να μη χάσει ο γιος του την τελευταία του παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση στα 34 του.

«Ήταν μια δύσκολη στιγμή για μένα, αλλά ο πατέρας μου ήθελε πάντα να παίζω όσο περισσότερο μπορούσα με την εθνική Κροατίας. Ο κόσμος στο Μέτκοβιτς μου είπε ότι αυτή ήταν η επιθυμία του. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω, άλλωστε όταν παντρεύτηκα έφυγα κατευθείαν από τον γάμο για να παίξω ένα ματς με την Αυστρία»

266077__max_galΤα Σρνο-λάπτοπ

Όπως δήλωσε και ο προπονητής του θα ξεκινήσει κανονικά στο δύσκολο ματς της Κροατίας με την Τσεχία. Κι αν όλα αυτά είναι γνωστά, ίσως δεν ξέρετε ότι ο πατέρας Ουζεΐρ Σρνα ήταν κι αυτός μια απίστευτη μορφή, με ζωή σαν παραμύθι και ο βασικός λόγος που ο Ντάριο είναι Mr Nice Guy. Κατά σύμπτωση διάβαζα πριν λίγες μέρες την ιστορία του σε ένα άρθρο του Τζόναθαν Γουΐλσον στον Γκάρντιαν από το μακρινό 2008. Ο μπαμπάς Σρνα γεννήθηκε σε ένα χωριό της ανατολικής Βοσνίας, που κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο αποτέλεσε πεδίο μαχών μεταξύ των Γερμανών και της αντίστασης. Οι κάτοικοι μια έφευγαν, μια επέστρεφαν, ανάλογα με το πώς πήγαινε ο πόλεμος. Μέσα σε όλα αυτά, οι Σέρβοι Τσέτνικ έκαναν επιδρομή για να «εκκαθαρίσουν» τους μη-Σέρβους. Ο Ουζεΐρ έφυγε με τον πατέρα του και τον αδερφό του για να σωθούν, αλλά η έγκυος μητέρα του και η αδερφή του δεν ήταν τόσο τυχερές και κάηκαν ζωντανές.

Μέσα στον χαμό των προσφύγων που προσπαθούσαν να γλιτώσουν, ο Ουζεΐρ αποκόπηκε από τον πατέρα του και τον αδερφό του, κατέληξε σε ορφανοτροφείο στην Σλοβενία και τελικά υιοθετήθηκε από έναν αστυνομικό. Ο πατέρας του (και παππούς του Ντάριο) έχασε τη ζωή του από μια αδέσποτη σφαίρα κάπου στη Βοσνία και ο Ουζεΐρ δεν βρήκε ποτέ τον τάφο του. Για δυο χρόνια τον έψαχνε ο αδερφός του και τελικά μια που είχε καταταγεί στον στρατό, έμαθε κατά τύχη για μια περίπτωση ενός ορφανού από τη Βοσνία που ταίριαζε με την ιστορία του Ουζεΐρ. Μετά από αρκετό ψάξιμο τον βρήκε και τον πήρε μαζί του στη βόρεια Βοσνία. Εκεί ο Ουζεΐρ έζησε πολύ φτωχά παιδικά χρόνια και έκανε ένα σωρό δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Παράλληλα έπαιζε τερματοφύλακας στην τοπική ομάδα και αργότερα στο Βελιγράδι μέχρι που πήγε στον στρατό. Ανάλογα με τις μεταθέσεις του έπαιζε και μπάλα σε διάφορες ομάδες, έφτασε μέχρι και στη Γαλλία, παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία αγόρια, σε μια ζωή γεμάτη στερήσεις, δουλειές και πολλή μπάλα. Ο γιος του Ντάριο είχε ακόμα μεγαλύτερη ικανότητα στα σπορ. Τα κατάφερνε στο χάντμπολ, το πινγκ-πονγκ, το μπάσκετ, αλλά κυρίως το ποδόσφαιρο. Ο Ουζεΐρ εκείνα τα χρόνια ήταν οδηγός φορτηγού και τα παράτησε για να γίνει προπονητής στα παιδικά της Νερέτβα Μέτκοβιτς. Εκεί είχε παίκτη και τον γιο του.

Srna

Το ταλέντο του Ντάριο έγινε γνωστό και η Χάιντουκ ενδιαφέρθηκε. Ο Σρνα ως Μουσουλμάνος μετά τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας έπρεπε να πάει σε ένα μέρος που πιθανότατα θα είχε προβλήματα εξαιτίας της θρησκείας του από τους συμπατριώτες του. Πέρασε όντως δύσκολα στο Σπλιτ, τότε που ο πατέρας του και ο αδερφός του δούλευαν σκληρά και προσπαθούσαν να μαζεύουν χρήματα για να του τα στέλνουν ώστε να μπορεί να ζει ο μικρός Ντάριο που μοχθούσε στα «τσικό» της Χάιντουκ. Οι θυσίες απέδωσαν, ο Ντάριο έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, το 2003 πήρε μεταγραφή στην Σαχτάρ και πλέον ήταν αυτός που ήθελε να βοηθήσει τον πατέρα του και τον αδερφό του. Αγόρασε δυο ακριβά αυτοκίνητα στον Ουζεΐρ, αλλά εκείνος συνέχισε να ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα και το μόνο που άλλαξε στη ζωή του ήταν ότι αγόρασε επιτέλους έναν δικό του φούρνο. Βοήθησε και τον αδερφό του Ιγκόρ (έχει σύνδρομο Down), στον οποίο αφιερώνει τα γκολ του και έχει τατουάζ το όνομά του. Ο Ντάριο ποτέ δεν ξεχνάει και πριν μερικά χρόνια δήλωνε για τον πατέρα του:

«Δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεπληρώσω όσα έκανε για μένα. Είχε μια πολύ δύσκολη ζωή και είμαι περήφανος που μπορεί να ζει πλέον ήσυχα και χωρίς άγχος. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να του δίνω κάποια χρήματα ώστε να ζει άνετα».

ClB2XMzXEAEvvTW

Η πορεία του Ντάριο δείχνει έναν άνθρωπο που εκτιμά τη σκληρή δουλειά, που σέβεται όσα του προσέφερε ο πατέρας του και που θα συνεχίσει να προσπαθεί να τον κάνει περήφανο, ακόμα και τώρα που δεν θα τον βλέπει με τη φανέλα της Κροατίας. Τα μαθήματα ζωής που πήρε τον έκαναν να μην ξεχνάει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια. Ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η Κροατία στο Euro, ο Ντάριο Σρνα θα αποχωρήσει από αυτή ως νικητής.

Τι είδα(με) την πρώτη αγωνιστική του Γιούρο

  [7 Σχόλια]

Η πρώτη αγωνιστική αποτελεί παρελθόν στο Γιούρο 2016 και ήδη κάποια πράγματα έχουν αρχίσει να φαίνονται ξεκάθαρα. Το τοπίο δεν ήταν και ιδιαίτερα θολό για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Τι είδα -και πως- σε αυτά τα πρώτα 12 παιχνίδια θα τα διαβάσετε παρακάτω. Άλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι θα διαφωνήσουν (σας το επιτρέπω) και αυτή είναι η ουσία. Για ποδόσφαιρο μιλάμε άλλωστε και θα ήταν βαρετό να συμφωνούμε όλη την ώρα. Ας πάμε λοιπόν στα σημαντικά.

2317811_w1

1ος Όμιλος με Γαλλία, Ελβετία, Ρουμανία και Αλβανία. Εδώ υπάρχει αδιαφιλονίκητο φαβορί ομίλου και δεν είναι άλλο απ” τους Γάλλους. Έγραψα πριν μέρες πως δεν θεωρώ τους Γάλλους φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης και η απόδοσή τους στο εναρκτήριο παιχνίδι με τους Ρουμάνους θεωρώ πως με δικαίωσε. Άσχετα αν ήρθε η νίκη, η ομάδα του Ντεσάμπ δεν έπεισε ιδιαίτερα και θεωρώ πως δεν μπορεί να έχει μεγάλη βελτίωση στη συνέχεια της διοργάνωσης. Υπάρχουν τρία εξαιρετικά χαφ αλλά με ελάχιστη συμμετοχή στο δημιουργικό κομμάτι. Τα στόπερ δεν βοηθούν (και δεν ξέρουν πως να το κάνουν) στην ανάπτυξη της ομάδας και τα πλάγια μπακ δεν γίνεται να αντέξουν μέχρι το τον Ιούλιο σε υψηλούς ρυθμούς. Υπάρχει και ο Ζιρού που ναι μεν είναι καλός επιθετικός αλλά δεν είναι ούτε Τρεζεγκέ, ούτε Ανρί, ούτε Μπενζεμά. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απ” το Δημητράκη τον Παγιέτ και αυτό δεν είναι σίγουρα καλό για τους τρικολόρ. Ο πλέι-μέικερ της Γουέστ Χαμ είναι εξαιρετικός παίκτης σίγουρα (αυτός άλλωστε ευθύνεται για το «τρίποντo» κόντρα στους Ρουμάνους ως άλλος Σπανούλης) αλλά όσοι τον παρακολουθούν τακτικά στην Πρέμιερ Λιγκ, θα γνωρίζουν πως δεν έχει καμία σταθερότητα στην απόδοσή του. Αυτό σε συνδυασμό με το εκρηκτικό του χαρακτήρα του τον κάνουν ως μη ικανό να ηγηθεί των Γάλλων, όσο κι αν διαθέτει σπάνιο ποδοσφαιρικό dna. Καλά καταλάβατε. Οι Γάλλοι δεν θα κερδίσουν το τρόπαιο.

032616 SOCCER France Dimitri Payet PI JW.vresize.1200.675.high.79

Οι Ελβετοί και οι Ρουμάνοι είναι ικανοί για ζημιές αλλά -δυστυχώς- δεν έχουν τον παίκτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ο Σακίρι δείχνει σκασμένος για τους Ελβετούς και οι Ρουμάνοι δεν έχουν κάποιον που να μπορεί να κάνει τη διαφορά στην επίθεση με μια προσωπική ενέργεια ή ακόμα και να ολοκληρώσει μια ωραία ομαδική. Σκληρές ομάδες και οι δύο, αλλά όχι για σπουδαία πράγματα. Οι Ρουμάνοι πάντως με εντυπωσίασαν κόντρα στους Γάλλους και αν είχε μπει νωρίτερα ο Γκάμπριελ Τόρχε (Ελληνικοί σύλλογοι δε τον βλέπουν αυτόν;) ίσως να είχαμε ζήσει μια μεγάλη έκπληξη (;) στην πρεμιέρα, καθώς ο παίκτης διαθέτει την έκρηξη και την τεχνική για να χτυπήσει σε αντεπιθέσεις. Οι Αλβανοί από την άλλη θα το παλέψουν μέχρι το τέλος αλλά στερούνται καλών επιθετικών και καλών στόπερ, εκτός της απειρίας τους. (Έχασαν και τον αρχηγό τους με κόκκινη κάρτα στην πρεμιέρα). Ειλικρινά περιμένω με αγωνία το σημερινό Ρουμανία-Ελβετία. Η πρωτιά του ομίλου -λογικά- έχει κλειδώσει ήδη για τους Γάλλους και περιμένουμε τον δεύτερο (ίσως και τον τρίτο).

1672219_w2

2ος Όμιλος με Αγγλία, Ουαλία, Σλοβακία, Ρωσία. Δεν θα ξεκινήσω με τους αγαπημένους μου Άγγλους αλλά με τους Ουαλούς. Η ομάδα του Κρις Κόλεμαν επικράτησε των Σλοβάκων με 2-1 και παίζει κόντρα στους Άγγλους για δύο αποτελέσματα (ίσως και τρία). Μου αρέσει πολύ η Ουαλία. Δεν το κρύβω, Πάρα πολύ για την ακρίβεια. Μπορεί να μην έχει βάθος στον πάγκο της αλλά διαθέτει 13-14 παίκτες που αν αντέξουν από τραυματισμούς και κούραση ίσως καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Βάλτε και τον τεράστιο Γκάρεθ Μπέιλ και είναι πιο εύκολο να με καταλάβετε. Οι Άγγλοι τώρα, έχουν καλό ρόστερ. Με άφθονο ταλέντο και πολύ φρεσκάδα αλλά η γκάφα υπάρχει για τα καλά στο αίμα τους και δύσκολα θα τους αφήσει και σε αυτό το τουρνουά. Το ζήσαμε (ξανά) με τους κάκιστους Ρώσους και μακάρι να μη το ζήσουμε και μετά τους ομίλους. Αν η Αγγλία δεν περάσει από αυτό τον όμιλο θα μιλάμε για το φιάσκο της δεκαετίας. Απλά και ρεαλιστικά. Η Ρωσία με απογοήτευσε, το ίδιο και η Σλοβακία. Η πρώτη δείχνει σαν ομάδα τουριστών που τους νοιάζει πως θα περάσουν καλά πριν επιστρέψουν σπίτι τους και η δεύτερη σαν πανκ συγκρότημα τρίτης κατηγορίας της σκηνής της Φρανκφούρτης. Μεσιέ Χότζσον σας παρακαλώ σταματήστε να βάζετε τον Κέιν να εκτελεί τα κόρνερ. Για το δικό σας και το δικό μας καλό. Σλοβάκοι κουρευτείτε σαν άνθρωποι.

&NCS_modified=20160329115207&MaxW=640&imageVersion=default&AR-160328950

3ος Όμιλος με Γερμανία, Β.Ιρλανδία, Πολωνία, Ουκρανία. Ευχάριστη έκπληξη η Ουκρανία και ας έχασε από τους μέτριους Γερμανούς με 2-0. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος παιχνιδιού τους και αν διέθεταν ένα σέντερ φορ επιπέδου θα μιλάγαμε για άλλη ομάδα. Έβλεπα τον Σεφτσένκο στον πάγκο και δάκρυζε η ψυχή μου. Που είναι αυτοί οι παικταράδες ρε γαμώτο; Οι Γερμανοί άλλη κλάση σίγουρα αλλά πολύ συντηρητικοί στο παιχνίδι τους. Ελάχιστα ανεβάσματα από τους πλάγιους μπακ, χωρίς σέντερ φορ περιοχής και διστακτικοί στο επιθετικό transition. Καμία σχέση με την ομάδα που είχαμε θαυμάσει στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις. Αλλαγή τακτικής; Κούραση πρωτοκλασάτων παικτών; Κάτι άλλο; Θα το μάθουμε στην πορεία. Η Πολωνία είναι ικανή για μεγάλα πράγματα -θυμηθείτε το-μιας και διαθέτει ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ και οι φίλοι μου οι Β.Ιρλανδοί απλά συμπληρώνουν το υπέροχο τοπίο αυτού του ομίλου (λείπει και ο λατρεμένος Κρις Μπρουντ της Γουέστ Μπρομ και με έπιασε μια στεναχώρια). Την τελευταία αγωνιστική το Ουκρανία-Πολωνία θα κρίνει τη δεύτερη θέση σε μια αναμέτρηση που δεν χάνεται για κανένα λόγο. (Εκτός κι αν πέσει παντόφλα). Αν οι Γερμανοί μπορούν να κατακτήσουν το Γιούρο; Εννοείται πως ναι και ας έβγαλαν ένα σωρό προβλήματα στην πρεμιέρα τους. Τα έχει πει και ο Γκάρι ο Λίνεκερ άλλωστε και εγώ τον εμπιστεύομαι τον Γκάρι.

FC-Bayern-Muenchen-Press-Conference

4ος Όμιλος με Ισπανία, Τσεχία, Τουρκία, Κροατία. Μπορούν οι Ισπανοί να φτάσουν σε τρίτη σερί κατάκτηση; Με αυτά που μας έδειξαν κόντρα στο τείχος που είχαν στήσει οι Τσέχοι, ναι. Σίγουρα ναι. Από την άλλη δεν μπορεί να γίνει επειδή κάποιες ανώτερες ποδοσφαιρικές «δυνάμεις» θα το αποτρέψουν. Τέλειος συνδυασμός ταλέντου και εμπειρίας οι Ισπανοί και με μια τετράδα στην άμυνα που μπορεί να κάνει και παιχνίδι (μεγάλο προσόν αυτό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο). Απολαυστικοί οι Ράμος και Πικέ ως «κρυφοί φορ» στα τελευταία λεπτά κόντρα στους Τσέχους. Σπουδαία ομάδα και πλήρης σε όλες τις θέσεις. Πιο κάτω οι Κροάτες σίγουρα, αλλά με ένα ρόστερ που σφύζει από ποιότητα και είναι ικανό για μεγάλα πράγματα (και αυτό) αν έχει και την τύχη με το μέρος του. Ο κλεφτοπόλεμος των Τσέχων κόντρα στους Ισπανούς με απογοήτευσε αλλά τον κατανοώ απόλυτα. Τα έχω κάνει και εγώ αυτά όταν έπαιζα μπαλίτσα και τα σέβομαι, αλλά δεν είναι ωραίες -ποδοσφαιρικές- εικόνες. Η Τουρκία στα μάτια μου δείχνει εντελώς ανισόρροπη. Ο Τερίμ διαθέτει κάποιους εξαιρετικούς μπαλαδόρους αλλά τους συμπληρώνει με παίκτες που δεν τους βοηθούν να ανέβουν επίπεδο, κάτι που φαίνεται στο παιχνίδι τους. Αν αυτή η Τουρκία πάρει βαθμό από τους Ισπανούς θα μιλάμε για θαύμα. Κλείνω με μια ρητορική ερώτηση «Που έχει χαθεί το ταλέντο των Τσέχων στο σύγχρονο ποδόσφαιρο».

280203-sergio-ramos-spn-sad-700

5ος Όμιλος με Ιταλία, Βέλγιο, Ιρλανδία και Σουηδία. Ομάδα με τον τσαμπουκά των Ιταλών δεν βρίσκεις εύκολα στο παγκόσμιο στερέωμα. Ακόμα και σε αυτή τη διοργάνωση, με ένα σωρό απουσίες ποιοτικών παικτών και δείχνουν ικανοί για μετάλλιο. Απέναντι στους -γεμάτο ταλέντο- Βέλγους έκαναν πλάκα. Σαν να έπαιζε ένα παιδάκι δημοτικού με εξαιρετική τεχνική κόντρα σε ένα παιδί λυκείου με όχι και τόσο καλή τεχνική κατάρτιση. Αλλά αυτό είναι το Ιταλικό ποδόσφαιρο. Το πάθος, η φανέλα, το «εγώ» κάτω από το «εμείς» για το συνολικό καλό. Δεν τους περίμενα τόσο καλούς και μακάρι να συνεχίσουν έτσι. «Η Ιταλία είναι αρρώστια» μου έλεγε φίλος χθες. Συμφωνώ απόλυτα κι ας μην είμαι φαν των Ιταλών. Άσε που έχουν και Πελέ. Το Βέλγιο απογοητευτικό και φλύαρο. Ακούγαμε τα»νιαουρίσματα» τους απέναντι στις πολεμικές ιαχές των Ιταλών. Διαθέτουν παίκτες με σπάνια τεχνική αλλά δίχως αυτό το τσαγανό που χρειάζεται μια ομάδα για την υπέρβαση. Γι” αυτό και δεν θα καταφέρουν κάτι σπουδαίο ούτε σε αυτό το τουρνουά. Οι Σουηδοί από την άλλη είχαν ενδιαφέρον. Στην κερκίδα. Ο κουρασμένος Ζλάταν ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα αλλά δεν υπάρχει άλλος παίκτης ανάλογης ποιότητας (έστω προσωπικότητας). Οι Ιρλανδοί από την άλλη, τρελοί και αγαπημένοι, θα πουλήσουν δύσκολα το τομάρι τους αλλά θα δυσκολευτούν και μάλλον θα επιστρέψουν στο νησί τους μετά τη φάση των ομίλων. Για τους τελευταίους μακάρι να κάνω λάθος, ειλικρινά. Να συμπληρώσω πως ο «Γουέσλι Χούλαχαν είναι παιχτούρα» το θεωρώ περιττό.

maxresdefault

6ος Όμιλος με Πορτογαλία, Ισλανδία, Ουγγαρία και Αυστρία. Περίεργα ξεκίνησε ο τελευταίος όμιλος. Πολύ περίεργα. Στα χαρτιά η Πορτογαλία του Φερνάντο Σάντος και του Κριστιάνο Ρονάλντο είναι το φαβορί για την πρωτιά αν και δεν το έδειξε κόντρα στους Ισλανδούς του Λάγκερμπακ. Τυχαίο; Καθόλου κατά την ταπεινή μου άποψη. Η Πορτογαλία παίζει δίχως κλασικό επιθετικό και με ομάδες όπως η Ισλανδία -ομάδες δηλαδή που δεν σε αφήνουν να βρεις χώρους- θα έχει πρόβλημα. Τι είδαμε. Την Πορτογαλία να σεντράρει περισσότερο κι από τη Στόουκ του Πιούλις. Να έχει καλή κυκλοφορία αλλά και πολλά προβλήματα στο κέντρο της άμυνας. Ξέροντας -οι Έλληνες- πολύ καλά τον Σάντος, κάπως έτσι τους περιμέναμε. Όποιος περιμένει να δει «διαστημικό» ποδόσφαιρο από δαύτους είναι βαθιά νυχτωμένος, ας μη γελιόμαστε. Η ισοπαλία με τους πρωτάρηδες Ισλανδούς χτύπησε σίγουρα το πρώτο καμπανάκι αλλά αυτή η Πορτογαλία μπορεί να κάνει πορεία. Κάτι μου λέει πως στα νοκ άουτ θα μας παρουσιάσουν τον ορισμό του βαρετού ποδοσφαίρου. Η Ισλανδία από την άλλη είναι μια τυπική Σκανδιναβική ομάδα. Οργανωμένη και σκληρή που κάνει τα βασικά άψογα, χωρίς να διαθέτει βάθος και σπουδαία ποιότητα. Η Ουγγαρία έκανε το πρώτο μεγάλο «μπαμ» του Γιούρο αλλά κάτι μου λέει πως αυτό θα είναι και το τελευταίο της. Οι Αυστριακοί από την άλλη κατάλαβαν πως μόνο με κάποια μεγάλα ονόματα (και το ταλέντο τους) δεν μπορείς να προχωρήσεις σε τέτοιες διοργανώσεις. Την επόμενη αγωνιστική παίζουν με τους Πορτογάλους σε ένα πρόωρο τελικό γι” αυτούς, που αν χαθεί, θα χαθεί και το όνειρο των νοκ άουτ. Τους βλέπω από τώρα να τσεκάρουν τα εισιτήρια της επιστροφής.

ronaldo-cropped_dw1rznq208kp1anf98mtt2os2

Η διοργάνωση πάντως έχει ξεκινήσει καλά. Και υπάρχουν ήδη πολλές δυνατές συγκινήσεις και αρκετά όμορφα τέρματα. Ας καθίσουμε αναπαυτικά και ας το απολαύσουμε.

Η γκρι φόρμα του Κίραλι

  [4 Σχόλια]

kirali

Τον βλέπεις να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο για την προθέρμανση των ομάδων και ασυναίσθητα η πρώτη σου αντίδραση είναι να αναρωτηθείς «τι κάνει αυτός ο μεσήλικας στο χόρτο». Φαρδιά μπλούζα – που παρ’ όλα αυτά σου επιτρέπει να καταλάβεις πως από κάτω δεν βρίσκεται μια σειρά γραμμωμένων κοιλιακών αλλά ένα φυσιολογικό ανδρικό σώμα, με τα παχάκια του και τον μικρό γοητευτικό σκεμπέ του – ένα κεφάλι από το οποίο το μαλλί σε μεγάλο βαθμό έχει μετακομίσει για άλλα μέρη, συχνά-πυκνά αξυρισιά Σαββατοκύριακου, εμφανείς ρυτίδες, κάλτσα πάνω από το παντελόνι και φαρδιά, γκρι φόρμα, από αυτές που αποτελούν την πρώτη επιλογή κάθε άντρα που επιστρέφει στο σπίτι και θέλει επιτέλους να φορέσει κάτι άνετο για να λιώσει στον καναπέ.

Θα μπορούσες να τον πάρεις από τον αγωνιστικό χώρο, να τον μεταφέρεις σε ένα γηπεδάκι 5Χ5 στο οποίο διεξάγεται γραφικός αγώνας μεταξύ θαμώνων ενός γειτονικού μπαρ, να τον αφήσεις στη μια εστία στη θέση του ενός τερματοφύλακα, να του τοποθετήσεις και ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι, έτσι, για το κέφι, και να ταιριάζει τόσο τέλεια στη γενικότερη εικόνα που κανένας εκ των υπολοίπων παρευρισκόμενων να μην καταλάβει τη διαφορά.

Γεννημένος πριν από 40 χρόνια σε μια μικρή πόλη στα δυτικά της Ουγγαρίας ο Γκάμπορ Κίραλι έχει συνηθίσει να τραβάει την προσοχή και τα σχόλια των θεατών και των τηλεθεατών. Το σήμα κατατεθέν του, η κλασσική γκρι φόρμα με την οποία αγωνίζεται, τον έχει τοποθετήσει ψηλά στις ξεχωριστές φιγούρες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η φόρμα του Κίραλι είναι πλέον κάτι σαν παγκόσμια ποδοσφαιρική σταθερά, όπως ήταν το μουστάκι του Τσιαντάκη το μαλλί του Βαλντεράμα, οι πολύχρωμες στολές του Κάμπος, το κοτσιδάκι του Μπάτζιο και ο σηκωμένος γιακάς του Καντονά.

«Τη γκρι φόρμα τη φόρεσα μια φορά τυχαία το 1996 όταν έπαιζα ακόμα στη Χάλαντας και κάναμε ένα σερί 8-9 παιχνίδια αήττητοι, χάρη στα οποία γλιτώσαμε τον υποβιβασμό, οπότε από τότε είναι το γούρι μου» ήταν η απάντηση του σε μια από τις αμέτρητες ερωτήσεις που έχει δεχτεί γι’αυτό το θέμα. «Έχω κρατήσει ακόμα εκείνη τη φόρμα. Χρησιμοποιώ τουλάχιστον 20 τέτοιες κάθε σεζόν, σε αγώνες και προπονήσεις. Είναι τα ρούχα της δουλειάς μου. Και τις πλένω όλες μόνες μου όπως και ό,τι άλλο φοράω». Τα χρόνια πέρασαν αλλά η φόρμα του Κίραλι πεισματικά συνεχίζει να δίνει το παρών στα διάφορα γήπεδα και να κερδίζει την προσοχή όλων. Και δεν είναι και λίγα αυτά τα χρόνια.

Ο Κίραλι είναι τόσο παλιός που όταν ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της ομάδας της πόλης του, της Χάλαντας, επιτρεπόταν ακόμα στον τερματοφύλακα να πιάσει τη μπάλα μετά από πάσα κάποιου συμπαίκτη του! Είκοσι δυο χρόνια μετά το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και αφού άλλαξε αρκετές ομάδες στην Γερμανία και την Αγγλία ο Ούγγρος επέστρεψε στη γενέτειρα του με στόχο να κλείσει εκεί έναν, τεράστιο ποδοσφαιρικά, κύκλο γεμάτο επιτυχίες και αποτυχίες. Ατομικά βραβεία στη Μπουντεσλίγκα, είσοδος στους ‘16’ του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Χέρτα, προτάσεις από μεγάλες ομάδες (Μίλαν, Ρεάλ, Άρσεναλ) τις οποίες όμως απέρριψε η Γερμανική ομάδα γιατί τον θεωρούσε αναντικατάστατο και 103 συμμετοχές με την εθνική Ουγγαρίας (στο ντεμπούτο του με την οποία έπιασε πέναλτι του πρώτου σκόρερ και θρύλου της Αυστρίας Τόνι Πόλστερ, στο 4ο λεπτό του αγώνα, στην πρώτη του επαφή με τη μπάλα!) είναι κάποια από τα επιτεύγματα του διαφορετικού Γκάμπορ, που δεν ξεχώριζε μόνο λόγω των στιλιστικών του προτιμήσεων. Την εποχή που όλοι οι συμπαίκτες του στη Χέρτα εμφανιζόταν στο προπονητικό κέντρο με πολυτελέστατα αμάξια, ο ίδιος οδηγούσε ένα Μίνι Κούπερ αποδεικνύοντας και εκτός αγωνιστικού χώρου πόσο απλός άνθρωπος είναι.

Με τη συμμετοχή του στην πρεμιέρα του Euro απέναντι στην Αυστρία θα σπάσει και ένα μεγάλο ρεκόρ: Θα γίνει ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που συμμετέχει σε τελική φάση Euro. Πέρα όμως από τα οποιαδήποτε στατιστικά, η σκέψη πως σε μια κατά τ’άλλα πολύ αδιάφορη ομάδα έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να σχολιάζουμε αυτή την τόσο γνώριμη γκρι, λερωμένη από το χόρτο, φόρμα (που στο μυαλό μας περισσότερο συνδυάζεται με τη «μπαλίτσα» της γειτονιάς με την οποία μεγαλώσαμε, παρά με το επαγγελματικό, ακριβοπληρωμένο ποδόσφαιρο), δεν είναι καθόλου άσχημη.

kirali2

Η αγκαλιά της ψυχής (νο2)

  [4 Σχόλια]

549484187b43f

Κάθε μεγάλος θρίαμβος έχει τις στιγμές και τις εικόνες που τον περιγράφουν καλύτερα. Μέσα και έξω από το γήπεδο. Ειδικά σε μέρη όπου το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία διασκέδαση. Τον Δεκέμβριο του 2014 το πανέμορφο Ελ Σιλίντρο ήταν γεμάτο με κόσμο παθιασμένο, κόσμο με τεράστια αγωνία και προσμονή. Η Ράσινγκ Κλουμπ ήθελε νίκη για να πάρει την πρώτη της κούπα μετά από 13 χρόνια. Για όσους το ξέχασαν ή δεν το είχαν δει, μπορούν να διαβάσουν το τότε κείμενό μας. Για όσους βαριούνται, η Ράσινγκ κέρδισε 1-0 με γκολ του Ρίκι Σεντουριόν και το μπλε κομμάτι της πόλης Αβεγιανέδα πανηγύρισε έξαλλα. Μέσα σε όλες τις φωτογραφίες ξεχώρισε η παραπάνω. Το κλάμα ενός παππού, αγκαλιά με το εγγονάκι του.

Τη φωτογραφία τράβηξε η Κλάρα Μέντες, δικηγόρος και οπαδός της Ράσινγκ που εκείνο το βράδυ βρισκόταν στο γήπεδο με τη 2η της ιδιότητα. «Έχω διαρκείας στη συγκεκριμένη θέση, πάντα βρίσκομαι εκεί. Το κάνω για να νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά στον πατέρα μου που έχει πεθάνει. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ένα συναίσθημα τόσο φυσικό, έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί για να το νιώσεις. Αγκάλιασε ο παππούς τον εγγονό και εγώ τους έβγαλα μια φωτογραφία». Η Κλάρα ανέβασε τη φωτογραφία στο Ίνσταγκραμ, κάποιος φίλος της την έβαλε στο τουίτερ και έγινε διάσημη σε όλη την Αργεντινή. Ο μπαμπάς τού μικρού επικοινώνησε με την κοπέλα και έτσι η φωτογράφος συνάντησε ξανά τον παππού Χουάν και τον εγγονό Οκτάβιο, για να τα πουν πιο ήρεμα από κοντά, σε μια συζήτηση που λογικά θα είχε να κάνει με τη Ράσινγκ στο συντριπτικό της ποσοστό.

B67Jt91IcAE-chS

Τον Χουάν τον εντόπισαν γρήγορα τα ΜΜΕ της χώρας. «Έχω πέντε γιους και μόνο οι δύο είναι Ράσινγκ» είπε με παράπονο που κάθε φυσιολογικός οπαδός καταλαβαίνει (το βλέπω σε φίλους που τα παιδιά τους πάνε να αλλαξοπιστήσουν). «Έχω μόνο έναν εγγονό, τον Οκτάβιο. Πριν τρία χρόνια έκανα επέμβαση στο ισχίο και περπατάω με μπαστούνι, αλλά είχα υποσχεθεί στον Οκτάβιο ότι θα τον πήγαινα στο γήπεδο να μας δει πρωταθλητές». Μια υπόσχεση του παππού στο εγγόνι για ποδόσφαιρο, πρέπει να τηρείται, ανεξάρτητα από το μέγεθος της θυσίας. Αυτό το πιστεύουν κι οι παίκτες της ομάδας που δεν θα μπορούσαν να αδιαφορήσουν , ειδικά ο Μιλίτο που είναι και σημαία της. Επικοινώνησε με τον Χουάν και συναντήθηκαν.

Πολλοί έκαναν σύγκριση αυτής της ιστορίας, με μια άλλη ιστορική ποδοσφαιρική φωτογραφία. Την αγκαλιά της ψυχής. Τα δάκρυα χαράς, τα συναισθήματα που το ποδόσφαιρο μπορεί να δώσει, η συμμετοχή στη χαρά μαζί με τα αγαπημένα σου άτομα. Κι αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει την σημασία του τίτλου, ο Χουάν μέσα σε λίγα λόγια περιέγραψε τα συναισθήματά του για τη δική του αγκαλιά ψυχής:

Έζησα στα χρόνια της μεγάλης Ιντεπεντιέντε.
Της μισητής Ιντεπεντιέντε.
Είδα τους Κόκκινους να κερδίζουν το Κόπα Λιμπερταδόρες εφτά φορές στη ζωή μου, ενώ εμείς κερδίσαμε την Απερτούρα του 2001 και κανένα άλλο τρόπαιο από το 1967.
Αυτή η αγκαλιά με τον εγγονό μου ήταν σαν μια «τελετή παράδοσης», ελπίζοντας ότι αυτός θα έχει περισσότερη τύχη από μένα γιατί το να υποστηρίζεις την Ράσινγκ δεν είναι εύκολο. Αυτό ήταν ό,τι μπορούσα να του δώσω. Το να είσαι Ράσινγκ, σε τρώει από μέσα, αλλά δεν θα το άλλαζα για κανένα άλλο πράγμα στον κόσμο.

Η τρέλα πάει Euro

  [4 Σχόλια]

n.ireland

Πριν περίπου δύο χρόνια βλέπαμε την ιστορία μιας ομάδας γραφικών φιλάθλων από την Αργεντινή που ήθελαν να πάνε στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Με τα πενιχρά τους οικονομικά αγόρασαν ένα σαράβαλο αυτοκινούμενο τροχόσπιτο και έβαλαν όλο το μεράκι τους για να το κάνουν σπίτι τους. Φέτος, σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη μας που η τρέλα τσακίζει, έχουμε κάτι παρόμοιο. Η Β. Ιρλανδία φτάνει σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης μετά από 30 χρόνια, είναι δυνατόν να μην θέλεις να πας μαζί της στο Euro;

caravan

Ο Λι Μπρουκς και οι πέντε φίλοι του στο Μπέλφαστ αγόρασαν ένα τροχόσπιτο (και από caravan το ονόμασαν carafan), το έδεσαν στο αυτοκίνητό τους και ξεκίνησαν για τη Γαλλία. Το τροχόσπιτο έγινε πράσινο, τα συνθήματα γέμισαν τους «τοίχους» του και ο Λι (μάγειρας στη δουλειά) έβγαλε και την κουζίνα από μέσα. «Είμαι σε διακοπές, δεν θέλω να μαγειρεύω. Άλλωστε πρέπει να οδηγώ» δηλώνει στην κάμερα του ΒΒC, μια που ο αδερφός του χτύπησε το χέρι του (πού αλλού, σε ποδοσφαιρικό αγώνα οπαδών της Β. Ιρλανδίας) και δεν θα μπορέσει να οδηγήσει.

13383565_1813033955592308_96324409_o

Για κακή τους τύχη, η Β. Ιρλανδία παίζει όσο πιο νότια γίνεται στη Γαλλία. Η απόσταση ως τη Νίκαια είναι περίπου 2200 χιλιόμετρα και ο Λι δεν ανησυχεί για το πώς θα τους υποδεχτούν. Πιστεύει οι Γάλλοι θα παραξενευτούν, αλλά το carafan θα είναι κάτι διαφορετικό και θα τους αρέσει. Οι ετοιμασίες πήραν στο παρεάκι δυο εβδομάδες, με βαψίματα, τριψίματα και ό,τι άλλη δουλειά χρειαζόταν. Το παράδειγμά τους έχουν ακολουθήσει κι άλλες παρέες που μετατρέπουν οχήματα σε σπίτια για τις επόμενες μέρες, όπως η παρέα του Γκάμπριελ και του Πολ, που έβαλε πλαστικό χορτάρι στο πάτωμα του μίνι-βαν, τραπέζι για πόκερ και φυσικά πήρε όλα τα απαραίτητα σύνεργα (μπύρες και βιβλία).

alanandmichael

Κάποιοι άλλοι είναι πιο «τουριστικοί» τύποι. Ο Άλαν Μακλούρ το 1982 στο Μουντιάλ της Ισπανίας έκανε ζωάρα. Πήρε τη γυναίκα του, έστησαν μια σκηνή και είδαν όλα τα ματς του ομίλου της Β. Ιρλανδίας που έγιναν σε Βαλένθια και Θαραγόθα. «Οι αγώνες ήταν στις 9 το βράδυ και ήταν ιδανικό. Είχες όλη την μέρα να πας για μπάνιο και το βράδυ να δεις το ποδόσφαιρο». 34 χρόνια μετά, η γυναίκα του Άννα δεν μπορεί να ταξιδέψει μαζί του, αλλά αυτός θα έχει τον γιο του Μάικλ (αυτός με την περούκα). Εννοείται θα μείνουν και πάλι σε σκηνή.

Το εντυπωσιακό είναι ότι πολλοί φίλοι τους, γνωστοί τους, γείτονές τους δεν θα υποστηρίζουν την εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας. Για αρκετό κόσμο, η εθνική σημαίνει προτεσταντισμός και Αγγλία, είναι η ομάδα των «ενωτικών» και γι” αυτό δεν την υποστηρίζουν (σε αρκετά αθλήματα άλλωστε, υπάρχει μία εθνική ομάδα για την Ιρλανδία) και θα υποστηρίξουν την (σκέτη) Ιρλανδία (του Βορειο-ιρλανδού Μάρτιν Ο” Νιλ). Tα πράγματα είναι κάπως καλύτερα από παλιότερα, σε μεγάλο βαθμό το μίσος έχει μειωθεί (με τους φανατικούς να υπάρχουν όμως πάντα, όπως σε μια παμπ στο Μπέλφαστ που δέχτηκε απειλές για να κατεβάσει τη σημαία της Β. Ιρλανδίας), φίλοι της Β. Ιρλανδίας κυκλοφορούν με φανέλες τους σε περιοχές που παλιότερα κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Και στο αεροδρόμιο του Μπέλφαστ πολλοί οπαδοί και των δύο ομάδων φωτογραφήθηκαν μαζί, ενώ γενικά υπάρχουν προσπάθειες να περάσει η διπλή συμμετοχή των «δύο Ιρλανδιών» στο Euro ως μια γιορτή για το νησί και ο κόσμος να υποστηρίξει και τις δύο. Το δεύτερο είναι αρκετά δύσκολο.

buseuro

Μια τέτοια ομάδα μουρλών Βορειο-Ιρλανδών (που ταξιδεύει για να υποστηρίξει το Έιρε, όπως το μάθαμε από τις μεταδόσεις της ΕΡΤ στα παιδικά μας χρόνια) χρειάστηκε δυο μήνες για να ετοιμάσει το δικό της όχημα. Ο Πίτερ και οι φίλοι του αγόρασαν ένα διώροφο πούλμαν και έπρεπε να του βάλουν κρεβάτια, τραπέζια και φυσικά ένα… μπάρμπεκιου. Αν βρίσκεστε κάπου στη Γαλλία τις επόμενες μέρες και πετύχετε ένα πράσινο όχημα με τις φάτσες των Ρόι Κιν και Μάρτιν Ο” Νιλ και το σύνθημα «We’re not here to take over, We’re here to take part», τότε τους πετύχατε.

Σε ένα σχετικό άρθρο του Γκάρντιαν, δυο Βορειο-ιρλανδοί που ταξίδεψαν στη Γαλλία για να υποστηρίξουν το Έιρε έχουν διαφορετικές απόψεις. «Δεν  θέλω να περάσει η Β. Ιρλανδία στην επόμενη φάση. Θέλω να γυρίσω από τη Γαλλία και να είμαι εγώ αυτός που θα μπορώ να τους κοροϊδεύω. Είναι ένα ντέρμπι και θέλω να τους κοροϊδεύω που θα φύγουν νωρίτερα» λέει ο ένας. Ο φίλος του από την άλλη, έχει άλλα προβλήματα: «Δεν με πειράζει να προχωρήσουν, δεν με ενοχλεί η Βόρεια Ιρλανδία, αλλά η Αγγλία. Θέλω να αποτύχουν γιατί έτσι και το κερδίσουν θα μας πρήξουν. Ακόμα δεν το έχουν βουλώσει για το 1966, σκεφτείτε τι θα γίνει αν κερδίσουν το Euro«. Εικόνες από το Παρίσι με φιλάθλους της Ιρλανδίας και της Β. Ιρλανδίας να τραγουδάνε μαζί έχουν δημοσιευτεί και τα πράγματα δείχνουν να είναι καλά. Μένει να δούμε ποιοι θα γυρίσουν πίσω πιο χαρούμενοι.

Ντιμίτρι Παγιέτ, η μπαλαδόφατσα του Άπτον Παρκ

  [2 Σχόλια]

Payet_3579660b

Κάπου στον Ινδικό Ωκεανό, λίγο πιο ανατολικά από την Μαδαγασκάρη, υπάρχει ένα κομμάτι γης που ανήκει στην Ευρώπη και έχει έκταση ελάχιστα μεγαλύτερη από της Λέσβου. Η νήσος Ρεουνιόν ανήκει στη Γαλλία και δεν έχει πολλά πράγματα για τα οποία μπορεί να καυχιέται. Τις παραλίες της, το ενεργό ηφαίστειο, τους καρχαρίες και τον Ντιμίτρι Παγιέτ. Ο τελευταίος μπορεί να μην είχε γίνει ποτέ γνωστός, καθώς όταν στα 12 του μετακόμισε από την τοπική Σεν Πιερουάζ στη Χάβρη δεν κατάφερε να προσαρμοστεί. Σε έναν σύλλογο που έχει βγάλει τον Πολ Πογκμπά και τον Ριγιάντ Μαρέζ, ένα παιδί από ένα νησί με χαμηλότερη θερμοκρασία τους 19 βαθμούς πήγε σε μια πόλη στη Νορμανδία που έχει τόσους το κατακαλόκαιρο.

Μετά από μόλις τέσσερα χρόνια, ο Ντιμίτρι πήρε το δρόμο της επιστροφής εξαιτίας του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του και της γενικότερης αδιαφορίας του. Στη Χάβρη απογοητεύτηκαν από την παρουσία του και πίστεψαν ότι δεν μπορούσαν να επενδύσουν πάνω του. Επέστρεψε στο νησί του ψυχολογικά καταρρακωμένος και έπαιξε σε τοπική ομάδα. Μπορεί τώρα να σκεφτόταν την μετέπειτα καριέρα του σε κάποιο ξενοδοχείο μεταφέροντας τις βαλίτσες τουριστών, αν για καλή του τύχη δεν είχε μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία που του έδωσε η Ναντ όταν τον πήρε δοκιμαστικά για έξι μήνες με την προοπτική να συμπληρώσει άλλον 1,5 χρόνο αν όλα πήγαιναν καλά. Ο Παγιέτ δεν κράτησε κακία στην Χάβρη, παραδέχτηκε κι ο ίδιος ότι δεν είχε καλή συμπεριφορά, αλλά η απόρριψη τον έκανε να μην θέλει να γυρίσει στη Γαλλία. Ο πατέρας του ήταν όμως αυτός που τον έπεισε να ξαναδοκιμάσει, τον πίεσε να φύγει και να παλέψει. Έτσι, το 2005 ο Μητσάκος (για μας τους φίλους του) ταξιδεύει ξανά τα 9000 χιλιόμετρα μέχρι τη Γαλλία και αναγκάζεται να δουλέψει μέχρι και σε μπουτίκ της πόλης για να βγάζει το χαρτζιλίκι του, ενώ παίρνει μέρος σε “ριάλιτι σόου” που ακολουθούσε πιτσιρικάδες παίκτες της Ναντ:

Στα 18 του πλέον, ξέρει ότι δεν θα έχει πολλά περιθώρια, αρπάζει από τα μαλλιά την ευκαιρία στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου και παίρνει και κάποιες ευκαιρίες στην πρώτη. Η Ναντ τον κάνει επαγγελματία και την σεζόν 2006-07 ο Παγιέτ είναι βασικός στα περισσότερα ματς, κάνοντας εξαιρετική χρονιά σε αντίθεση με την ομάδα του που υποβιβάστηκε. Ο Παγιέτ ξεκινάει από τότε να ταλαιπωρεί τις ομάδες του, ζητώντας μεταγραφή για να μείνει στην Λιγκ 1. Οι Στεφανουά δίνουν 4 εκατομμύρια και ο Ντιμίτρι φοράει τα πράσινα της Σεντ Ετιέν. Η παρουσία του είναι με σκαμπανεβάσματα. Ματς στα οποία λάμπει, ματς στα οποία χάνεται και ένας δύσκολος χαρακτήρας για προπονητές και συμπαίκτες. Από εμφανίσεις όπως αυτές απέναντι στον Ολυμπιακό στο ΟΥΕΦΑ μέχρι καβγάδες με συμπαίκτες, όπως αυτός με τον Ματουιντί το 2010 που κατέληξε με τον Παγιέτ να τον χτυπάει στο κεφάλι. Το είχε δείξει και στη Ναντ που δεν μάσησε να μαλώσει με ένα ιερό τέρας όπως ο Φαμπιάν Μπαρτέζ, όταν ο τελευταίος σε μια προπόνηση τού έκανε επικίνδυνο τάκλιν από πίσω.

Payet-kneeslide

Κανείς δεν αμφισβήτησε το ταλέντο τού Παγιέτ, αλλά ο περίεργος χαρακτήρας του και η αγωνιστική του αστάθεια χαλούσαν πάντα την εικόνα του. Το 2010-11 παίζει εξαιρετικά, κερδίζει το ενδιαφέρον συλλόγων όπως η Τσέλσι, η Παρί Σεν Ζερμέν κάνει πρόταση, αλλά η Σεντ Ετιέν δεν τον δίνει. Η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου λήγει, ο Παγιέτ κάνει μούτρα και δεν κατεβαίνει στις προπονήσεις. Ένα ακόμα μεταγραφικό ψυχόδραμα στην καριέρα του. Τελικά το καλοκαίρι, η πρωταθλήτρια Λιλ τον κάνει δικό της με 9 εκατομμύρια. Εκεί σταθεροποιείται, αλλά δεν παίζει ακόμα στο 100% του. Χρειάζεται η επόμενη μεταγραφή του για 11 εκατομμύρια και να πιάσει σε ένα λιμάνι για να εκτοξευθεί. Ίσως η θάλασσα να ήταν αυτή που του έλειπε και τη βρήκε στην Μασσαλία. Ο Παγιέτ κάνει μια καλή πρώτη χρονιά, αλλά όταν ήρθε ένας προπονητής με το παρατσούκλι “ο τρελός” μπόρεσε να δείξει όλο του το μεγαλείο στο χορτάρι. Η Μαρσέιγ κάνει εξαιρετική χρονιά με τον Μαρσέλο Μπιέλσα και ο Παγιέτ είναι απίστευτος με 17 ασίστ (τέταρτος στην Ευρώπη) και μόνος πίσω από τον Λιονέλ Μέσι στις μπαλιές “τρύπα”. Ο Ελ Λόκο τον πιέζει συνέχεια, του ζητάει παραπάνω πράγματα, είναι αυστηρός μαζί του, τον αφήνει ακόμα και εκτός ομάδας όταν τον βλέπει να τεμπελιάζει στις προπονήσεις. Οι φήμες για κακές σχέσεις δίνουν και παίρνουν, αλλά οι δυο τους έχουν τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας. “Πέρασα έναν χρόνο μαζί του, αλλά έμαθα αρκετά πράγματα για τα επόμενα δέκα. Πρέπει να είσαι πολύ συγκεντρωμένος και να προσέχεις τις λεπτομέρειες μαζί του. Είναι σκληρός και απαιτητικός, αλλά όλα γίνονται ευκολότερα στο γήπεδο. Έβαλε τάξη στο παιχνίδι μου και οι συμβουλές του θα με βοηθήσουν ως το τέλος της καριέρας μου“. Ο παίκτης που θαυμάζει τον Ροναλντίνιο, θυμίζει στην ιδιοσυγκρασία Καντονά, στο σουλούπι τον Γκασκόιν και σε κάποιες κινήσεις τον Ζιντάν, βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση. Μια απίστευτη μπαλαδόφατσα, από τις λίγες στην εποχή μας,  ένας τύπος που θα μπορούσε άνετα να είναι Χιλιανός, ένας ποδοσφαιρικός αλητάμπουρας που από μικρός παίζει για να κάνει το όμορφο, το δύσκολο, το εντυπωσιακό, για να χαρεί το παιχνίδι, να μανουριάσει, να κάνει σαν μικρό παιδί.

Και όπως πάντα, παρά τα περίεργα του Ντιμίτρι, η επόμενη μεταγραφή του ήταν και πάλι πιο ακριβή όταν πέρσι το καλοκαίρι η Γουέστ Χαμ τον πήρε από την Μαρσέιγ των οικονομικών προβλημάτων (ένας από τους λόγους που ο Μπιέλσα τα έσπασε με τη διοίκηση ήταν και η πώληση τού Παγιέτ) για 14 εκατομμύρια περίπου. Λίγους μήνες αργότερα, οι Κινέζοι έφτασαν να δίνουν σχεδόν τα τριπλάσια, ο Παγιέτ επανήλθε στην εθνική και το όνομά του ακούγεται και πάλι για συλλόγους όπως η Τσέλσι. Ο Μπίλιτς τον συγκρίνει με τον Οζίλ, ο κόσμος τον λατρεύει και ο Γάλλος έχοντας την εμπιστοσύνη τους νιώθει καλά. Οι Χάμερς βλέπουν σε αυτόν τον ηγέτη που θα μπει με την ομάδα στο καινούριο γήπεδο της Γουέστ Χαμ και θα την ανεβάσει επίπεδο. Στα 28 του όμως πλέον και μετά από πέντε ομάδες ξέρει ότι ίσως είναι η μεγάλη ευκαιρία για να παίξει σε ακόμα υψηλότερο επίπεδο. Κανείς δεν ξέρει τι θα αποφασίσει, αν θα εκβιάσει πάλι καταστάσεις ή αν θα αρκεστεί στο νέο συμβόλαιο που υπέγραψε. Το παρελθόν του δείχνει ότι δεν μπορεί να μένει για πολύ καιρό κάπου. Οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ θέλουν να σπάσουν την παράδοση και συνεχίζουν να τραγουδούν το όνομά του, ελπίζοντας στην κατάκτηση του FA Cup και στην έξοδο στην Ευρώπη. Όσο έχουν στο χορτάρι τον Ντιμίτρι, ξέρουν ότι μπορούν να περιμένουν ανά πάσα στιγμή εμπνεύσεις ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας.

“We’ve got Payet, Dimitri Payet
I just don’t think you understand
He’s super Slav’s man, he’s better than Zidane.
We’ve got Dimitri Payet!”

Sombrero Quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Euro;

  [6 Σχόλια]

Μπορεί να μην είναι Μουντιάλ, αλλά το Euro έχει τη δική του ιστορία γεμάτη πολλές αναμνήσεις. Αυτό είναι το κουίζ του Σομπρέρο για την ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, με ερωτήσεις που πιάνουν από τα πρόσφατα μέχρι τα παλιά και από στατιστικά μέχρι κάποιες κλασσικές στιγμές. Ξεκινάμε:

Γράμμα από το Παρίσι

  [5 Σχόλια]

  euro

Πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις πριν λίγους μήνες, απειλές για νέες στη διάρκεια των αγώνων, πλημμύρες, φουσκωμένα ποτάμια, μεγάλο ποτάμι φoυσκωμένο και η οργή του λαού, απεργίες και διαδηλώσεις με κύριο στόχο το (αντ)εργατικό νομοσχέδιο, παρουσίαση των τρομακτικών κέρινων ομοιωμάτων του Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο στο Μουσείο Γκρεβέν. Σίγουρα δεν είναι οι ιδανικές συνθήκες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, εκτός κι αν είσαι ο Τζόρτζιο Κιελίνι –ίσως ούτε ο γίγαντας Τζόρτζιο δεν θα αντέξει το τελικό χτύπημα, ότι το τραγούδι-ύμνο της Εθνικής Γαλλίας το έχει γράψει ο Νταβίντ Γκετά.

Μια μέρα πριν αρχίσουν οι αγώνες με το Γαλλία-Ρουμανία στο Σταντ ντε Φρανς, η στάθμη των ποταμιών κατεβαίνει, ο ήλιος λάμπει, πίνουμε μπύρες και τρώμε παγωτά χαζεύοντας τους φίλαθλους με τις φανέλες της Ρόμα ή της Μπεσίκτας ή της Εθνικής Κροατίας που περνούν από μπροστά μας και που πριν λίγο μας έσπρωχναν για να χωρέσουν στο βαγόνι του μετρό: ήρθε, έστω για λίγο, το καλοκαίρι. Κακός οιωνός; Αξέχαστο θα μείνει ένα άλλο Γαλλία-Ρουμανία, στη Ζυρίχη, για το Ευρωπαϊκό του 2008. Οι θεατές αποκοιμήθηκαν από τη βαρεμάρα, η Ρουμανία πήρε εύκολα το 0-0 αν και η Γαλλία είχε ομαδάρα στα χαρτιά (στη συνέχεια αποκλείστηκε κάνοντας δυο ήττες) και ο Γουίλι Σανιόλ δικαιολογήθηκε με το ιστορικό: «Έκανε πολλή ζέστη».

Αλλά ποιος νοιάζεται γι΄αυτές τις δεισιδαιμονίες στη χώρα του Διαφωτισμού; Εξάλλου, κι ο ίδιος ο Βολτέρος θα υπογράμμιζε πως οι δυο θρίαμβοι του γαλλικού ποδοσφαίρου, το 1984, στο Ευρωπαϊκό, και το 1998, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, έγιναν όταν ο Πλατινί κι ο Ζιντάν έπαιζαν στην έδρα τους.

Κι οι απεργίες; Οι περισσότεροι εδώ θυμούνται τις μεγάλες απεργίες του 1995, όταν οι άνθρωποι πήγαιναν στη δουλειά τους με τα πόδια, με πατίνια ή οτοστόπ –δεν υπήρχε ούτε μετρό ούτε λεωφορεία. Οι τωρινές κινητοποιήσεις είναι, συγκριτικά, μάλλον χλιαρές, αλλά έχουν μεγαλύτερη διεθνή απήχηση, ακριβώς λόγω της μπάλας. Συνεχίζεται για δέκατη μέρα η απεργία των σιδηροδρομικών, και το κύριο πρόβλημα αναμένεται να προκύψει για όσους σχεδίαζαν να πάρουν τον προαστιακό για το Σταντ ντε Φρανς –οι δυο γραμμές που φτάνουν εκεί παρουσιάζουν ήδη τα μεγαλύτερα προβλήματα, το μετρό στο Παρίσι λειτουργεί κανονικά. Απειλούν να απεργήσουν κι οι πιλότοι της Ερ Φρανς, ακριβώς όπως το 1998. Τότε η απειλή υπήρξε αρκετή, τα αιτήματά τους ικανοποιήθηκαν, και ακολούθησε η νίκη της Γαλλίας –ποιος μίλησε για γούρια; Τέλος, άρχισε αυτές τις μέρες η απεργία των υπαλλήλων καθαριότητας και των κέντρων συγκέντρωσης απορριμάτων. Σε απλά ελληνικά, στη Μασσαλία, στη Σεντ Ετιέν και στο Παρίσι, στις μεγάλες ποδοσφαιρουπόλεις, τα σκουπίδια άρχισαν να συσσωρεύονται, κατά προτίμηση στα πιο τουριστικά σημεία, και μην περιμένετε από μένα να κατηγορήσω απεργούς που χτυπούν εκεί όπου πραγματικά πονάει –και μυρίζει άσχημα. Πάντως, η κυβέρνηση μοιάζει αισιόδοξη, τσιτάρει τον ιστορικό κομμουνιστή ηγέτη Μορίς Τορέζ («Πρέπει να ξέρουμε πότε θα σταματήσουμε μια απεργία») κι ελπίζει σε νίκη της Γαλλίας, με την όχι και τόσο κρυφή ελπίδα να ανέβει η δημοτικότητα του Φρανσουά Ολάντ, που, όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι πραγματικό αρρωστάκι με το ποδόσφαιρο και παίζει κιόλας, όχι πολύ άσχημα, δεδομένων των συνθηκών. «Σε μια άλλη ζωή, θα ήθελα να ήμουν σεντερφόρ στους Κόκκινους Διάβολους της Ρουέν».

euro2

Οι νυχτερινές συγκεντρώσεις του κινήματος «Όρθιοι τη Νύχτα» συνεχίζονται, κυρίως στην Πλατεία Δημοκρατίας (=République), σε μια ατμόσφαιρα μάλλον χαλαρή. Τι θα γίνει τώρα; Το σχέδιο ήταν να χρησιμοποιηθεί η τεράστια πλατεία, όπως και οι, βυθισμένοι αυτή τη στιγμή, περίπατοι στις όχθες του Σηκουάνα, για παράλληλες εκδηλώσεις, τουρνουά 7Χ7, ποδοτένις, φριστάιλ κλπ, αλλά χτες που πέρασα, κατάλαβα πως δεν περισσεύει χώρος ούτε για μονάκι μπάσκετ. Και κάτι μου λέει ότι η αστυνομία θα έχει άλλες προτεραιότητες από το να ξεστήνει σκηνές και καντίνες.

Θυμάστε τις εποχές που το κύριο πρόβλημα σε τέτοιου είδους αθλητικά γεγονότα ήταν οι χούλιγκαν; Προς το παρόν, αυτό δεν μοιάζει να απασχολεί σχεδόν κανέναν κι αυτό σε μια χώρα που, στη διάρκεια της σεζόν που πέρασε, απαγορεύτηκαν για λόγους ασφαλείας οι μετακινήσεις οπαδών για ματς μεταξύ μικρομεσαίων ομάδων, σε στιλ Καν-Ρεν, μην τύχει και πέσει κανένα καπνογόνο. Τώρα ο κίνδυνος έρχεται από… από πού αλήθεια; Κανείς δεν ξέρει ή δεν θέλει να φανταστεί. Από τον Νοέμβρη μάθαμε πως η έννοια της ασφάλειας έγινε, έτσι κι αλλιώς πολύ σχετική.

euro4

Πάντως, η αστυνομία αγρυπνά, ίσως περισσότερο από όσο μπορεί να αντέξει. Έτσι, ο αστυνομικός διοικητής του Παρισιού πρότεινε, τις μέρες που θα έχει ματς στην πρωτεύουσα, να παραμένει κλειστή η φαν ζόουν κάτω από το Πύργο του Άιφελ. Λόγος: η φυσική εξάντληση των αστυνομικών, που εδώ και μήνες χτυπούν διπλοβάρδιες. Η ιδέα απορρίφθηκε. Πώς να κλείσει αυτό το πανηγύρι του ποδοσφαίρου στην εποχή του καπιταλισμού –20.000 τετραγωνικά μέτρα για 92.000 ανθρώπους, γιγαντοοθόνη 420 τετραγωνικών μέτρων, χίλια τετρακόσια άτομα να φροντίζουν για την ασφάλεια, συναυλίες (ναι, ο Νταβίντ Γκετά).

Όσο για την ασφάλεια; Συνολικά προβλέπονται 90.000 άτομα, εκ των οποίων οι 77.000 επαγγελματίες αστυνομικοί. Λίγες εβδομάδες πριν, οργανώθηκαν ταχύρρυθμα σεμινάρια για την εκπαίδευση βοηθητικού προσωπικού για την τήρηση της ασφάλειας. Αίτηση μπορούσε να κάνει ο καθένας. Η ιδέα πέρασε από το μυαλό μου, παντού χρειάζεται ένας Γιούργκεν για να επιβάλλει την τάξη και είμαι στην ανεργία. Προχτές, η κρατική τηλεόραση έδειξε ένα ρεπορτάζ, όπου ένας ρεπόρτερ έγινε δεκτός στα σεμινάρια με ψεύτικη ταυτότητα. Είπαμε: η ασφάλεια είναι έννοια σχετική. Η πρόβα τζενεράλε, στον τελικό Κυπέλλου Γαλλίας, δεν πήγε λαμπρά: άνοιξαν μόνο τέσσερις από τις είκοσι τέσσερις πύλες εισόδου για 80.000 θεατές, ακολούθησε απίστευτος χαμός, ο αυστηρός σωματικός έλεγχος αποδείχτηκε φάρσα, παιδάκια έκλαιγαν, μεγάλοι μανούριασαν, αστυνομικοί τα πήραν.

euro3

Οι μόνοι που δεν έχουν καμία ανησυχία αυτήν τη στιγμή είναι οι αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ, όσοι τέλος πάντων δεν φοβούνται μην σκάσει καμιά υπόθεση διαφθοράς στην οποία να είναι βουτηγμένοι μέχρι τον γιακά. Όπως και στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η διοργανώτρια χώρα πληρώνει τους αστυνομικούς, την κατασκευή ή την ανακαίνιση των γηπέδων, γενικά πληρώνει, αλλά τα κέρδη, 700 με 900 εκ. ευρώ σύμφωνα με τις προβλέψεις, πάνε σε άλλες τσέπες. Αυτό είναι κάτι καινούριο για τη Γαλλία. Από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς της Αλμπερβίλ και μετά, όλες οι μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις ήταν υπόθεση ή κάποιου κρατικού οργανισμού ή κάποιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Τώρα, η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία μετέχει με 5% και η ΟΥΕΦΑ με 95% –το 2004, στην Πορτογαλία, το ποσοστό ήταν 46% με 54%.

Αυτά για να ξέρουμε τι ακριβώς βλέπουμε όταν βλέπουμε μπάλα. Αλλά όχι ότι δεν θα δούμε, ε; Χτες, στην ανοιχτή συζήτηση στην Πλατεία Δημοκρατίας, ακούστηκε, σε πηγαδάκι Γαλλοπορτογάλων (στη Γαλλία, και ειδικά στα παρισινά προάστια, υπάρχει μια πολύ σημαντική πορτογαλική κοινότητα), όχι ανοιχτά, ομολογώ, η ιδέα να έρθει κάποια τηλεόραση στην καντίνα, ώστε να οργανωθεί μια εναλλακτική φαν ζόουν, χωρίς Νταβίντ Γκετά, «έστω για τα ματς της Πορτογαλίας, ρε παιδιά».

Το καμάρι της Μίλγουολ (Μια ιστορία με αίμα)

  [2 Σχόλια]

Σεζόν 1988-1989. Η Μίλγουολ είχε κερδίσει την άνοδο -ως πρωταθλήτρια το ’88- στη μεγάλη κατηγορία της Αγγλίας και μπροστά της υπήρχε ο στόχος της παραμονής. Τίποτα λιγότερο – τίποτα περισσότερο. Πριν την αναμέτρηση με τη Γουίμπλεντον του Βίνι Τζόουνς και των λοιπών σεσημασμένων, μερικοί παίκτες της Μίλγουολ έπιναν χαλαροί τα ποτάκια τους σε κάποια Λονδρέζικη παμπ όταν ο θεούλης Τόνι Κασκαρίνο ρώτησε το πρωτοπαλίκαρο των «λιονταριών» Τέρι Χάρλοκ «τι θα έκανε όταν θα έβλεπε απέναντί του στο γήπεδο τον Τζόουνς». Ο Χάρλοκ σηκώθηκε (εμφανώς μεθυσμένος) με παγωμένο βλέμμα και το μάτι να γυαλίζει και κινήθηκε προς την έξοδο. Όταν έφτασε στην πόρτα, με μια κραυγή που θα έκανε αυτή του Μελ Γκίμπσον στη σκηνή τέλους στο Braveheart να ακουστεί σαν νιαούρισμα, έπιασε την πόρτα και την έβγαλε από τους μεντεσέδες πετώντας τη στο δρόμο. Τα γέλια των συμπαικτών σταμάτησαν (ίσως να σταμάτησε και η μουσική-ποιος ξέρει), κανένας από τους θαμώνες ή τον ιδιοκτήτη δεν έβγαλε τσιμουδιά και ο Χάρλοκ επέστρεψε στο τραπέζι ήρεμος για να τελειώσει το ποτάκι του. Όμορφες, ποδοσφαιρικές ιστορίες στην Αγγλία των 80s. Δυστυχώς, τόσο μακρινές στην εποχή μας.

Terry-Hurlock

Ο Χάρλοκ υπήρξε ένας από τους σκληρότερους κεντρικούς μέσους του Βρετανικού ποδοσφαίρου στη δεκαετία του ’80 (κυρίως) και αυτό δεν το λέω εγώ αλλά όλοι όσοι είχαν την ατυχία τύχη να βρεθούν αντίπαλοί του σε κάποιο γήπεδο. Όταν μάλιστα ολόκληρος Κρις Καμάρα (για όσους δε τον πρόλαβαν να αγωνίζεται ή δεν ξέρουν μιλάμε για έναν εκ των βιαιότερων κεντρικών μέσων) έχει παραδεχθεί πως ο Χάρλοκ ήταν ο σκληρότερος παίκτης που είχε αντιμετωπίσει ποτέ, τα λόγια περιττεύουν. Το μαρκάρισμα μάλιστα που είχε δεχθεί ο Καμάρα από τον Χάρλοκ σε ένα ματς Μίλγουολ-Στόουκ είχε κάνει τον πατέρα του πρώτου να κινηθεί εναντίον του Χάρλοκ μετά τη λήξη της αναμέτρησης. Ένα μαρκάρισμα που μνημονεύεται ακόμα από τους φανατικούς φίλους της Μίλγουολ και θεωρείται μεγαλύτερη στιγμή κι από τις γκολάρες των Φασάνου και Γουάιζ για την ομάδα εκείνης την περιόδου.

Ο Χάρλοκ ξεκίνησε την καριέρα του στην περίφημη ακαδημία της Γουέστ Χαμ αλλά δεν κατάφερε να πείσει -και να υπογράψει- για επαγγελματικό συμβόλαιο, περνώντας αρκετά χρόνια σε μικρότερες κατηγορίες της Αγγλίας, πριν φτάσει στη Μίλγουολ του Τζων Ντόχερτι και φτιάξει για τα καλά το όνομά του. Η τριετία στη Μίλγουολ (1987-1990) τον ανέβασε επίπεδο και οι μάχες που έδινε κάθε αγωνιστική απέναντι σε παίκτες άλλοτε σκληρούς και άτεχνους και άλλοτε ποδοσφαιρικής ευφυίας τον έκαναν γίγαντα στα μάτια των φίλων της ομάδας και ολόκληρου του Νησιού. Το καλοκαίρι του 1990 ο προπονητής της Ρέιντζερς, Γκρέιαμ Σούνες έφερε τον Χάρλοκ στο Άιμπροξ (λογικά επειδή έβλεπε στο πρόσωπο του Χάρλοκ κάτι από τον ίδιο) και ο Άγγλος μέσος τον δικαίωσε, κατακτώντας στο τέλος της χρονιάς το νταμπλ (πρωτάθλημα και λιγκ καπ). Το λιγκ καπ  μάλιστα κόντρα στη μισητή αντίπαλο Σέλτικ. Σε εκείνη τη Ρέιντζερς  ο Χάρλοκ είχε προλάβει να αγωνιστεί και να τραμπούκισει  για μερικά παιχνίδια παρέα με τον Τέρι τον Μπούτσερ. Για την ιστορία το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Ρέιντζερς ο Χάρλοκ το είχε σκοράρει κόντρα στη Σέλτικ, ισοφαρίζοντας σε 1-1 με ένα κεραυνό εκτός περιοχής στο 65′. Για κάτι τέτοια -και για το πάθος του- αγαπήθηκε όσο λίγοι από τους φίλους τη ομάδας και λατρεύεται, εννοείται, μέχρι και τις μέρες μας.

Το ποσό των 400.000 λιρών το Σεπτέμβριο του 1991 δεν μπόρεσε να τον κρατήσει στη Σκωτία και τον έστειλε στην -εξαιρετική- Σαουθάμπτον των Τιμ Φλάουερς, Φράνσις Μπενάλι, Νιλ Ράντοκ, Ματ Λε Τισιέ και φυσικά του Άλαν Σίρερ. Με αυτή την ομάδα κατάφερε να φτάσει σε ένα τελικό Full Members Cup* στο Γουέμπλεϊ, κόντρα στη Φόρεστ του Κλαφ και να γνωρίσει την ήττα με 3-2 στην παράταση, σε ένα τελικό που δεν θα ξεχαστεί ποτέ από αυτούς που  είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν. Για την ιστορία, σε εκείνη τη Φόρεστ υπήρχαν παίκτες όπως ο Στιούαρτ Πιρς, ο Τέντι Σέρινγχαμ, ο Σκοτ Γκεμίλ και φυσικά ο Ρόι Κιν και ο Νάιτζελ Κλαφ. Όλοι τους διεθνείς. Με Αγγλία, Ιρλανδία και Σκωτία. Από εκείνη την περίοδο είναι και η μυθική δήλωση του Ράντοκ πως ο Χάρλοκ είναι το αγαπημένο του ζώο. Φαντάζομαι έχετε καταλάβει ποιος έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά για τα τσαλιμάκια  απ” τον Σίρερ και το Λε Τισιέ στην επίθεση.

Το ’94 επέστρεψε στην αγαπημένη του Μίλγουολ και έδωσε τα πάντα στην προσπάθεια που έκανε η ομάδα για να επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία. Απέτυχε και έφυγε για τη Φούλαμ στο τέλος της χρονιάς. Στο Κρέιβεν Κότατζ η καριέρα του δυναμικού μέσου έλαβε άδοξα τέλος μιας και είδε το πόδι του να θρυμματίζεται σε οικογενειακό διπλό λίγο πριν την έναρξη της σεζόν ’95-’96. Ήταν 36 ετών. Ποιος να το πίστευε πως ένας εκ των σκληρότερων Άγγλων παικτών που γνώρισε ποτέ το άθλημα θα είχε ένα τόσο άδοξο τέλος. Ο Χάρλοκ ανήκει στο Hall of Fame της Μίλγουολ και θα βρίσκεται -όσα χρόνια κι αν περάσουν- στις καρδιές των πραγματικών φίλων της ομάδας. Οι Times τον έχουν ψηφίσει ως τον 23ο σκληρότερο παίκτη στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ολόκληρος Ντέηβιντ Μπέκαμ έχει παραδεχθεί πως όταν τον είχε βρει αντίπαλο ως παίκτης της Πρέστον, προσπαθούσε να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες επαφές, καθώς είχε τρομάξει με τον τρόπο που ο Χάρλοκ έπεφτε πάνω στη μπάλα, τα πόδια και ό,τι άλλο μπορούσε να βρει. Το προσωνύμιο «The Warlock» άλλωστε δεν είχε βγει τυχαία από τα χείλη των φίλων της Μίλγουολ γι” αυτόν.

*Το Full Member’s Cup ήταν μια διοργάνωση (κυπέλλου) που είχαν θεσπίσει οι Άγγλοι μετά τα γεγονότα του Χέιζελ και κράτησε μέχρι το 1992. Σε αυτή έπαιρναν μέρος μόνο ομάδες από τις πρώτες δύο κατηγορίες της Αγγλίας. Η Τσέλσι και η Νότινγχαμ Φόρεστ το έχουν κατακτήσει από δύο φορές. Μπλάκμπερν, Κρίσταλ Πάλας και Ρέντινγκ από μία.