30 ομάδες, 16 αγώνες, 1 τελικός

  [6 Σχόλια]

Caea5IoW0AAUKRH.jpg large

Ξεκίνησε αυτή την εβδομάδα το πρωτάθλημα Αργεντινής για το 2016 που θα κρατήσει περίπου ως τον Ιούνιο. Όσοι θυμόσαστε από παλαιότερα τα συστήματα της Λ. Αμερικής, ξέρετε ότι οι όροι διεξαγωγής αλλάζουν συνέχεια. Σε μια χώρα με μια τραγική Ομοσπονδία που δεν μπορεί να κάνει σωστές εκλογές, δεν είναι περίεργο ότι το προηγούμενο σύστημα των 30 ομάδων άλλαξε πάλι. Και όπως φαντάζεται κανείς, δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Η Π.Ο. της χώρας αποφάσισε να διατηρήσει τον ίδιο αριθμό των ομάδων, αλλά να κάνει κάτι διαφορετικό. Αυτή τη φορά επέλεξε να χωρίσει τις ομάδες σε δυο ομίλους των 15.

Ο διαχωρισμός φυσικά δεν έγινε με κανονική κλήρωση, αλλά σχεδόν με… απευθείας ανάθεση. Οι ομάδες που φτιάχνουν τα «κλάσικο» της Αργεντινής μπήκαν όλες σε διαφορετικούς ομίλους. Στο Γκρουπ Α μπήκαν π.χ. οι Ροσάριο Σεντράλ, Ιντεπεντιέντε, Ρίβερ Πλέιτ και Σαν Λορένσο και αντίστοιχα στο Γκρουπ Β (Ζώνη 1 και Ζώνη 2 για να είμαστε ακριβείς) οι μισητοί τους αντίπαλοι, Νιούελ’ς, Ράσινγκ, Μπόκα και Ουρακάν. Η λογική θα έλεγε για ένα πρωτάθλημα 29 αγωνιστικών ή για ένα πρωτάθλημα με πλέι οφ. Φυσικά και δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Κατ” αρχήν θα έχουμε 16 αγωνιστικές. Κάθε ομάδα θα παίξει με τις υπόλοιπες του γκρουπ της (14 ματς). Τα άλλα δύο θα είναι με μια ομάδα από το άλλο γκρουπ. Για τις περισσότερες αυτή είναι η μισητή της αντίπαλος, δηλαδή θα παίξει δυο «κλάσικο». Πόσο δίκαιο είναι όμως αυτό;

boca-campeon

Για παράδειγμα η Ρίβερ είναι στο ίδιο γκρουπ με την Κίλμες. Η Ρίβερ θα παίξει δύο ματς με την Μπόκα που θα γίνει αίμα κι άμμος. Η Κίλμες έχει αντιπάλους παραδοσιακές την Λανούς και την Μπάνφιλντ, που όμως συμμετέχουν στο «ελ κλάσικο του νότου» και θα παίξουν μεταξύ τους τις έξτρα δυο αγωνιστικές. Έτσι, η Κίλμες ξέμεινε από… οχτρό και θα παίξει δυο ματς με την Τέμπερλει του άλλου ομίλου, που θεωρητικά θα είναι πολύ ευκολότερα. Μιλάμε για 2 ματς που δίνουν 6 βαθμούς σε ένα πρωτάθλημα μόλις 16 αγωνιστικών. Όπως καταλαβαίνει κανείς, η λέξη ισονομία δεν υπάρχει γιατί ακόμα και στα ίδια τα κλάσικο υπάρχουν διαφορές ποιότητας. Τα ντέρμπι θα παίζονται από ένα κάθε αγωνιστική και ξανά όλα μαζί τη 12η αγωνιστική, την αγωνιστική των κλάσικο.

Πάμε τώρα στα πιο σοβαρά. Πώς θα βγάλουμε πρωταθλητή; Θα περιμένατε κάτι σε στυλ πλέι-οφ με τις πρώτες ομάδες των ομίλων, ημιτελικούς, φάιναλ φορ ίσως κ.ο.κ. Μα πόσο αθώοι μπορεί να είστε μετά από τόσα χρόνια; Το πρωτάθλημα θα κριθεί σε έναν αγώνα. Ναι, καλά ακούσατε. Ο πρώτος του πρώτου ομίλου με τον πρώτο του δεύτερου σε έναν μονό τελικό σε ουδέτερο γήπεδο. Μετά από 16 αγωνιστικές δηλαδή και χωρίς να λαμβάνουμε υπ” όψιν τις διαφορές των ομίλων, το πόσο καλά πήγε κάθε ομάδα κτλ, ο τίτλος θα κρίνεται σε 90′. Δυστυχώς, όσο έψαξα δεν βρήκα τι γίνεται σε περίπτωση ισοβαθμίας σε κάποιον όμιλο. Η λογική του παρελθόντος λέει ότι θα έχουμε μπαράζ πάντως.

Όσον αφορά στις άλλες θέσεις, για το Λιμπερταδόρες τα πράγματα είναι απλά. Βγαίνουν οι δυο νικητές των ομίλων, οι δυο δεύτερες ομάδες και ο νικητής του μαραθώνιου που λέγεται Κόπα Αρχεντίνα. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι παρ” ότι οι δυο δεύτερες θα βγουν στο Λιμπερταδόρες, θα παίξουν και μεταξύ τους ένα παιχνίδι για να καθοριστεί ποια θέση θα πάρει η καθεμία στο seeding. Ο υποβιβασμός θα συνεχίσει να είναι με το σύστημα των promedios, δηλαδή συγκεντρώνουμε τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων πρωταθλημάτων, κάνουμε μια σούμα βαθμών και διαιρούμε με τον αριθμό των αγώνων. Όποιος έχει τον χειρότερο Μ.Ο. υποβιβάζεται (ναι, από τριάντα ομάδες πέφτει μόνο μία φίλε αναγνώστη).

Κλείνοντας (για τους μερακλήδες που διάβασαν μέχρι εδώ) να πούμε ότι στόχος με το «μικρό» αυτό τουρνουά που το λένε και «μεταβατικό» είναι το επόμενο πρωτάθλημα να γίνει σε ευρωπαϊκό ημερολογιακό στιλ. Ξεκινώντας δηλαδή Αύγουστο και τελειώνοντας Ιούνιο του επόμενου έτους, ώστε να συμπίπτουν το ημερολόγιο και οι μεταγραφικές περίοδοι με της Ευρώπης. Με λίγα λόγια μπορεί να είναι το τελευταίο γραφικό πρωτάθλημα Αργεντινής, αν και βαθιά μέσα μας ελπίζουμε ότι θα βρεθεί κάτι εξωτικό και για το επόμενο σύστημα.

Οι φίλοι μας τα ζώα : οπαδική λύσσα και αντιτετανικοί οροί

  [Καθόλου σχόλια]

téléchargement (1)

Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε, ακόμη και παρά τη θέλησή μας, περιστατικά όπου ματς μεταξύ ελληνικών ομάδων έχουν σημαδευτεί από την παρουσία ζώων –κι εδώ η λέξη «ζώα» χρησιμοποιείται κυριολεκτικά: ψάρια στους πάγκους, κότες  και λαγοί στο χορτάρι. Ίσως αναρωτηθήκατε κι εσείς αν αυτά τα θλιβερά περιστατικά οφείλονται στο ότι στην Ελλάδα δεν περάσαμε Διαφωτισμό. Η απάντηση είναι «ναι». Στη Γερμανία, όπου πέρασαν Διαφωτισμό (αυτοί τον λένε Aufklärung), τα ζώα που εμπλέκονται στα ντέρμπι είναι πολύ μεγαλύτερα.

Το Ντέρμπι της Κοιλάδας του Ρουρ δεν ήταν πάντοτε ντέρμπι. Για ορισμένους, ο φανατισμός που διακρίνει τις αναμετρήσεις της Σάλκε με την Μπορούσια Ντόρτμουντ ξεκινάει με την κρίση στη σιδηρουργία στη δεκαετία του΄60, τη σταδιακή εγκατάλειψη και το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων και των μεταλλωρυχείων που οδήγησε την κοιλάδα του Ρουρ σε οικονομικό μαρασμό και τις τοπικές ομάδες σε παρακμή –όπως συνέβη και αλλού. Οι τίτλοι απομακρύνονταν και απόμεινε το ντέρμπι ως μόνη ενδιαφέρουσα στιγμή της σεζόν. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η δημιουργία της Μπουντεσλίγκα, του ενιαίου δηλαδή πρωταθλήματος, το 1963, διέλυσε τα όποια αισθήματα αλληλεγγύης υπήρχαν ανάμεσα στους οπαδούς των δυο συλλόγων που πριν συμμετείχαν στο τοπικό πρωτάθλημα (Oberliga) της Δύσης. Το 1958, όταν η Σάλκε πήρε το τελευταίο της μέχρι σήμερα πρωτάθλημα, οι κάτοικοι του Ντόρτμουντ σταμάτησαν το τρένο που γύριζε με τη θριαμβεύτρια ομάδα από το Ανόβερο, ώστε να πανηγυρίσουν κι αυτοί τον τίτλο μαζί με τους γείτονες.

Το 1969 τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στις 6 Σεπτεμβρίου, στο Ρότε Έρντε, το παλιό γήπεδο της Μπορούσια, έχουν μαζευτεί πάνω από 32.000 θεατές, οπωσδήποτε περισσότεροι από όσους χωράνε στις κερκίδες. Πολλοί είναι καθισμένοι κυριολεκτικά στο γκαζόν. Η Σάλκε προηγείται στο 37΄με ένα γκολ του Αυστριακού Χανς Πίρκνερ, ο οποίος δυο χρόνια μετά θα βρεθεί παρεμπιπτόντως μπλεγμένος στο περίφημο Σκάνδαλο της Μπουντεσλίγκα, μια υπόθεση δωροδοκίας μεγάλης κλίμακας. Οι οπαδοί της Σάλκε, τρελοί από χαρά, μπαίνουν μέσα στο γήπεδο να πανηγυρίσουν και να αγκαλιάσουν τους παίκτες τους –έτσι κι αλλιώς, δεν είχαν δα να διανύσουν και μεγάλη απόσταση.

Οι αστυνομικοί επιχειρούν να επιβάλουν την τάξη με όπλο τα εκπαιδευμένα τους λυκόσκυλα, τα οποία, όμως, ορέγονται τους ποδοσφαιριστές της Σάλκε.

Ένα από αυτά, ο Ρεξ, θα δαγκώσει στα οπίσθια τον αμυντικό Φρίντελ Ράους, ένα άλλο, που θα μείνει ανώνυμο, θα δαγκώσει τον Γκερτ Νόιζερ στην αριστερή γάμπα. Παρά τους πόνους, οι δαγκωμένοι θα συνεχίσουν, και στο ημίχρονο θα κάνουν αντιτετανικό ορό. Ο Νόιζερ θα βγει στο 76΄, καθώς το πόδι του άρχισε να μουδιάζει, ενώ ο σκληροτράχηλος Ράους θα το πάει μέχρι τέρμα. Τις επόμενες νύχτες κοιμήθηκε αναγκαστικά μπρούμυτα.

0,,16898494_303,00

Το περιστατικό θα του χαρίσει μια ουλή μήκους τεσσάρων εκατοστών και την τύχη να τον υποδέχονται παντού όπου πήγαινε με γαβγίσματα. Το ματς θα τελειώσει 1-1. Τα δύο θύματα θα αποζημιωθούν με 300 μάρκα ο καθένας, οι φίλαθλοι σκύλοι θα φορέσουν υποχρεωτικά φίμωτρο και τα γερμανικά γήπεδα θα αποχτήσουν κάγκελα ανάμεσα στις κερκίδες και τον αγωνιστικό χώρο.

Και η ρεβάνς; Ο πήχης είχε μπει πολύ ψηλά. Ίσως όχι αρκετά ψηλά, όμως. Τον Ιανουάριο του 1970, στο Γκελζενκίρχεν, οι παίκτες της Μπορούσια, μπαίνοντας στο γήπεδο Γκλικάουφ Κάμπφμπαν, θα βρεθούν μπροστά σε ένα θέαμα που θα τους κόψει λίγο τα αίματα: λίγο πριν τη σέντρα, μερικά λιονταράκια έκοβαν βόλτες στο γήπεδο. Ο αθεόφοβος Γκίντερ Σίμπερτ, ο πρόεδρος της Σάλκε, τα είχε νοικιάσει από έναν κοντινό ζωολογικό κήπο και εμφάνισε εν είδει αντιποίνων για τα όσα έγιναν τον Σεπτέμβριο. Κι αυτό το ματς θα λήξει 1-1.

schalkes-loewen

Θα τελειώσουμε με μία ακόμη γερμανική λέξη, αμετάφραστη στα ελληνικά και που κατά τη γνώμη μας είναι πάρα πολύ χρήσιμη –θα το διαπιστώσετε αμέσως. Η λέξη αυτή είναι Fremdschämen και σημαίνει πάνω-κάτω την ντροπή που νιώθουμε για κάτι που κάνει ή λέει κάποιος άλλος. Ο Φρίντελ Ράους, το πιο διάσημο θύμα των γεγονότων του 1969, απολάμβανε για χρόνια αυτήν τη ανέλπιστη αν και επώδυνη διασημότητα που του χάρισε το λυκόσκυλο Ρεξ. Λέγεται πως σε μια ερώτηση σπάνιας λεπτότητας «Τι θα γινόταν αν ο Ρεξ σας είχε δαγκώσει από μπροστά κι όχι από πίσω;» έδωσε μια εξίσου κομψή απάντηση: «Δεν θα του είχε απομείνει δόντι». Fremdschämen.

Όταν η Λιντς βρισκόταν σε δύο χώρες ταυτόχρονα

  [3 Σχόλια]

leeds

Ήταν 5 Μαΐου του 1990 όταν οι χούλιγκανς της Λιντς, οι περιβόητοι Leeds United Service Crew, έκαναν επέλαση στο γραφικό Μπόρνμουθ. 104 συλλήψεις και 12 τραυματισμοί ήταν ο απολογισμός των μαχών στους δρόμους της πόλης. Εκμεταλλευόμενοι την banking holiday στην Αγγλία εφόρμησαν κατά χιλιάδες χωρίς εισιτήρια στο Μπόρνμουθ και όπως ήταν λογικό, πολλοί από αυτούς είχαν άσχημες διαθέσεις. Η Λιντς δεν μπόρεσε να γιορτάσει όπως ήθελε την επιστροφή της στην Α” Εθνική της Αγγλίας, καθώς με τη νίκη 0-1 επί της τοπικής ομάδας κατακτούσε το πρωτάθλημα της Β” Εθνικής. Οι παίκτες του Γουίλκινσον, μεταξύ τους ο Ντέιβιντ Μπάτι, ο Γκάρι Σπιντ, ο Γκάρι Μακάλιστερ και ο Γκόρντον Στράχαν πανηγύριζαν και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να πουν ότι υπάρχει και καλός κόσμος της ομάδας που γι” αυτόν ήταν η μεγάλη νίκη.

newspaper

Την ίδια μέρα ο Τζόν Γκρέιαμ, ένας επιχειρηματίας από το Γιορκσάιρ, προσγειωνόταν στην Λουσάκα, την πρωτεύουσα της Ζάμπια και με έκπληξη είδε ένα λεωφορείο ντυμένο στα χρώματα της Λιντς και κάποιους νεαρούς να μπαίνουν μέσα. Το γεγονός του προξένησε έκπληξη, αλλά δεν κατάλαβε και πολλά. Όταν έφτασε στο ξενοδοχείο και άνοιξε την τηλεόραση στο δωμάτιο, είδε το πλήρες ρεπορτάζ. «Η αγγλική ομάδα Λιντς έφτασε στη χώρα για να παίξει σειρά φιλικών με ομάδες της χώρας μας». Οι φάτσες των παικτών φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με τους πραγματικούς παίκτες της Λιντς, ενώ ο προπονητής δεν ήταν ο Γουίλκινσον αλλά έκανε δηλώσεις με σοβαρότητα για την άνοδο της ομάδας.

strachanΟ γνήσιος Γκόρντον Στράχαν

Τα ίδια ρεπορτάζ υπήρχαν και σε εφημερίδες της χώρας και μάλιστα ένας κοκκινομάλλης άγνωστος ήταν σε φωτογραφία ως Γκόρντον Στράχαν. Όταν η Λιντς έπαιξε το πρώτο φιλικό με τους Ρεντ Άροουζ της Ζάμπια έχασε για πλάκα 3-0. Δεν κέρδισε τελικά κανένα από τα τρία παιχνίδια που έδωσε. Η αμπαλοσύνη των παικτών έγινε εμφανής και σιγά σιγά οι ντόπιοι άρχισαν να ψάχνονται. Η Λιντς αναγκάστηκε να επισπεύσει την αναχώρησή της. Τι είχε γίνει όμως πραγματικά;

Η ομάδα ήταν όντως από το Λιντς, την πόλη. Απλά ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα του κολεγίου Κάρνεγκι και οι παίκτες της έπαθαν πλάκα όταν είδαν ρεπόρτερς και πούλμαν να τους περιμένει. «Μείναμε στο καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης, πάθαμε πλάκα όλοι. Δεν είχαμε ξαναμείνει σε τέτοιο μέρος, ήταν λες και ήμασταν γαλαζοαίματοι.» Οι διοργανωτές για να έχει επιτυχία η τουρνέ της ομάδας αποφάσισαν να την προμοτάρουν ως την κανονική Λιντς και κατάφεραν γρήγορα να μαζέψουν τον κόσμο που ήθελαν. Γρήγορα οι άνθρωποι του κολεγίου μπήκαν στο κόλπο και ο προπονητής έκανε και δηλώσεις ως Γουίλκινσον. Ο Κόλιν Μόρις ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να υποστηρίξει ότι έχει σχέση με την Λιντς, την ομάδα, αφού είχε περάσει ένα φεγγάρι ως προπονητής της ομάδας νέων του συλλόγου. Ίσως του ήταν πιο εύκολο απ” ότι ήταν για τους πιτσιρικάδες φοιτητές που δεν μπορούσαν να κερδίσουν τους επαγγελματίες της Ζάμπια. Η φυγή της μαϊμού Λιντς έγινε την κατάλληλη στιγμή, καθώς όπως έμαθαν αργότερα οι παίκτες του Κάρνεγκι οι εξαγριωμένοι και εξαπατημένοι φίλαθλοι ξέσπασαν εις βάρος των υπεύθυνων. Από την ομάδα του Κάρνεγκι κανείς δεν έκανε σπουδαία καριέρα. Η πραγματική όμως Λιντς δυο χρόνια αργότερα κατακτούσε το πρωτάθλημα στην Αγγλία.

imagejpg1_zpsce03191f
Οι οπαδοί της Λιντς στο περιβόητο ματς με την Μπόρνμουθ

Πηγή: Sabotage Times

Η ποδοσφαιρική επίθεση των Κινέζων

  [2 Σχόλια]

jackson martinez

Η είδηση της μεταγραφής του Τζάκσον Μαρτίνες για… 42 εκατομμύρια Ευρώ στην Γκουανκγζού δημιούργησε αίσθηση στον περισσότερο κόσμο. Μόνο που δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός, αλλά το κερασάκι στην τούρτα μιας φρενίτιδας αγορών από τους Κινέζους. Μέχρι στιγμής είχαμε συνδυάσει την Κίνα με φτηνά εργατικά χέρια, κινητά με επεξεργαστές δεκαοχτώ πυρήνων σε τιμές Νόκια 3310 και μαϊμουδιές προϊόντα σε τιμές της πλάκας. Μάλλον τώρα πρέπει να τη συνδυάσουμε με τις δεύτερες πιο ακριβές μεταγραφές μετά από αυτές της Πρέμιερ Λιγκ (κατά άλλους οι Κινέζοι ξεπέρασαν και τους Άγγλους). Οι κινέζικες ομάδες ξόδεψαν πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ σε αυτή την μεταγραφική περίοδο (ποσό που μπορεί να μεγαλώσει καθώς αν δεν κάνω λάθος δεν έχει τελειώσει η εκεί μεταγραφική περίοδος), αγοράζοντας κυριολεκτικά όποιον παίκτη μπορούσαν.

article-doc-7k36n-xixOms17gd8801452e93a8e0789-953_634x411Γκουανγκζού, το αφεντικό της Ασίας σε λέω

Εκτός από τον Κολομβιανό της Ατλέτικο, είχαμε την μεταγραφή του Ραμίρες με 27 εκατομμύρια Ευρώ στην Γιανγκσού, αλλά και του Φρέντι Γκουαρίν με ένα ποσό κοντά στα 13 εκατομμύρια σε ομάδα στην Σανγκάη. Η ομάδα Τιανγίν Κουανγιάν (η προφορά μου ελέγχεται καθώς ακούγεται σαν αρμένικο όνομα) που βρίσκεται στη Β” εθνική της χώρας ξόδεψε 7 εκατομμύρια για να φέρει τον 32χρονο Ζάντσον από την Κορίνθιανς. Σημείωση, έχει προπονητή του Βαντερλέι Λουξεμπέργκο που πείτε με κακό και ζηλόφθονο, αλλά είμαι σίγουρος ότι βγάζει κατιτίς από κάθε μεταγραφή. Φυσικά δεν είναι οι μόνοι Βραζιλιάνοι που μυρίστηκαν τη δουλειά. Ο Λουίς Σκολάρι, ο Παουλίνιο, ο Λουίς Φαμπιάνο και ο Ρομπίνιο είναι μερικοί άλλοι οικονομικοί μετανάστες στις ποδοσφαιρικές φάμπρικες της Κίνας. Αλλά και άνθρωποι από άλλες χώρες, όπως ο Ζερβίνιο που θα μπορεί να αγοράζει πλέον πανάκριβες κορδέλες για να κρύβει την καράφλα του, βγάζουν το ψωμάκι τους εκεί.

SOCCER Man_173Να εδώ με τον Κουν Αγκουέρο και τον Άγγλο πρωθυπουργό που μου διαφεύγει το όνομά του

Η Κίνα ανακαλύπτει το ποδόσφαιρο και μερικοί από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες της χώρας αγοράζουν ομάδες. Σύμφωνα με χθεσινό άρθρο στους Financial Times αυτό γίνεται αφ” ενός γιατί πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να αναπτυχθεί και βρίσκουν ευκαιρίες, αλλά από την άλλη γιατί έχουν και ως στόχο να κερδίσουν την εύνοια των πολιτικών της χώρας. Ο πρόεδρος της χώρας Σι Τσινπίνγκ είναι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος με όνειρο οι κινέζικες ομάδες να γίνουν από τις καλύτερες του κόσμου. Όποιος επενδύει στο ποδόσφαιρο, γίνεται αυτομάτως φίλος του Προέδρου. Για να καταλάβει κανείς για τι «ανάπτυξη» μιλάμε, τα τηλεοπτικά δικαιώματα πουλήθηκαν για τα επόμενα πέντε χρόνια για ένα πόσο πάνω από ένα δισεκατομμύριο Ευρώ, ενώ μέχρι τώρα η τιμή τους ήταν πάνω από εκατό φορές μικρότερη.

Ο στόχος των Κινέζων είναι να προκριθούν ξανά σε ένα Μουντιάλ (μετά το φιάσκο του 2002 που έφυγαν με τρεις ήττες στο κεφάλι και με μηδέν γκολ) και στη συνέχεια να διοργανώσουν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το δεύτερο δεν θα είναι καθόλου δύσκολο γνωρίζοντας τα κριτήρια με τα οποία η ΦΙΦΑ αποφασίζει. Το να φτιάξουν ισχυρή ομάδα όμως δεν είναι και τόσο εύκολο. Εκτός αν αρχίζουν να δίνουν και υπηκοότητες σε διάφορους Βραζιλιάνους. Γιατί όπως μας έδειξαν οι πετρελαιάδες τα προηγούμενα χρόνια που είχαν κάνει τα Εμιράτα τοπ προορισμό για φραγκοφονιάδες και βετεράνους ποδοσφαιριστές, δεν αρκεί να μαζέψεις μερικούς καλούς παίκτες για να φτιάξεις ποδόσφαιρο. Αυτοί θα παίζουν βασικοί, θα κάνουν τις αρπαχτές τους και θα φεύγουν και οι Κινέζοι ποδοσφαιριστές θα παραμένουν το ίδιο μέτριοι. Και μπορεί κανείς να πει ό,τι θέλει για τους Αμερικάνους και το MLS, αλλά τουλάχιστον το δουλεύουν το ποδόσφαιρο σωστά και από μικρές ηλικίες και έτσι κατάφεραν να έχουν και μια αρκετά σοβαρή εθνική ομάδα. Οι Κινέζοι βέβαια το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, καθώς σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που θέσπισαν το ποδόσφαιρο γίνεται υποχρεωτικό σε πολλά από τα σχολεία της χώρας. Το πρωί υποχρεωτικές πάσες, το απόγευμα κατασκευή άιφον. Μέχρι λοιπόν να δούμε Κριστιάνο και Λιονέλ στα τριανταφεύγα τους να δίνουν μάχες σε τοπικό ντέρμπι στο Πεκίνο και την εθνική Κινάς να μας εντυπωσιάζει έχουμε μέλλον. Εκτός βέβαια αν δούμε σπρώξιμο αντίστοιχο με αυτό στους διοργανωτές του Μουντιάλ του 2002.

Κοσμοπλημμύρα Λόγω Πλημμύρας

  [5 Σχόλια]

Το Καρλάιλ στην Κούμπρια είναι ένα απομονωμένο μέρος στα σύνορα Αγγλίας και Σκωτίας. Η τοπική πόλη δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον να δεις, εκτός αν κάνεις κάποια μελέτη στους μεσαιωνικούς ναούς, ας πούμε. Η κοινότητα είναι μικρή, τόσο μικρή που η τοπική ομάδα είναι το κέντρο της ζωής της πόλης. Την Κυριακή η Καρλάιλ έπαιξε στη φάση των 32 του κυπέλλου Αγγλίας με την Έβερτον (οι οπαδοί της οποίας συγκέντρωσαν με σχετική εκστρατεία πάνω από 8.000 λίρες και τις έδωσαν στους γηπεδούχους για να αποκαταστήσουν τις ζημιές στο γήπεδο τους!) και παρόλο που έχασε 0-3 το ματς ήταν μια γιορτή. Γιορτή για την πόλη, για το σύλλογο και τους παίχτες της ομάδας που μπορούν να περηφανεύονται ότι οι 25.000 άνθρωποι που ήρθαν και γέμισαν το γήπεδο ήταν ένα δικό τους επίτευγμα.

PAY-Carlisle-United

Όχι τόσο με τα κατορθώματά τους εντός του γηπέδου, παρόλο που ο τερματοφύλακας, Μαρκ Γκιλέσπι, που έσωσε το πέναλντυ κόντρα στη Γέοβιλ στον προηγούμενο γύρο του κυπέλλου ήταν το πρόσωπο της πόλης για δύο εβδομάδες, όσο για το ότι με τις πλημμύρες που σάρωσαν τη Βρετανία τον προηγούμενο μήνα, οι παίχτες της Καρλάιλ βγήκαν στην πόλη και βοηθούσαν τους κατοίκους να αδειάσουν τα υπόγειά τους.

«Επιστρέφαμε από ένα ματς κόντρα στη Γουέλιγκ και οι παίχτες κοίταζαν σοκαρισμένοι έξω από το παράθυρο του λεωφορείου τη ζημιά που είχε προκαλέσει η καταιγίδα στη Γουόρικ Ρόουντ και στους γύρω δρόμους» διηγείται ο υπεύθυνος επικοινωνίας του συλλόγου. «Τότε με χτύπησε στον ώμο ο αρχηγός μας, Ντάνυ Γκρέιτζερ και μου είπε πως θα έπρεπε να βοηθάμε αυτούς τους ανθρώπους. Δε με νοιάζει τι χρειάζεται να γίνει αλλά πρέπει να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που τα υπόγειά τους έχουν πλημμυρίσει. Οι άνθρωποι αυτής της πόλης έχουν σταθεί δίπλα μας στα πάνω και στα κάτω της ομάδας και τώρα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους εμείς».

2F1D88FF00000578-3348001-Carlisle_United_Football_Club_s_stadium_Brunton_Park_remains_und-a-9_1449464024631

Ο Ντάνυ είναι ντόπιος, από το Πένριθ, και μπορεί να νιώσει τον πόνο των ανθρώπων της κοινότητας. Όμως όλη η ομάδα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του. Η διοίκηση εντόπισε σε συνεννόηση με την αστυνομία τα 4 σπίτια που είχαν πληγεί περισσότερο και οι παίχτες πήγαν αρχικά εκεί. Στο τέλος κατάφεραν να βοηθήσουν 15 σπίτια.

Η κοινότητα το αναγνώρισε και αποφάσισε να βοηθήσει με τη σειρά της στο γήπεδο. Όχι να παίξουν βέβαια, αλλά να το στεγνώσουν και να ξαναφτιάξουν το χλοοτάπητα, αφού το νερό είχε φτάσει στο ύψος του οριζόντιου δοκαριού. Οι κάτοικοι μαζί με τον φροντιστή του γηπέδου, που είναι ο καλύτερος στη χώρα σύμφωνα με τον πρόεδρο, έφεραν το νέο χλοοτάπητα με φορτηγά, στέγνωσαν το γήπεδο, τον πέρασαν και τον έραψαν. Το γήπεδο ήταν πάλι χαλί για το ματς με την Γιορκ Σίτυ, περιοχή που επίσης είχε χτυπηθεί από τον τυφώνα, κάτι που έκανε τις τοπικές εφημερίδες να το χαρακτηρίσουν «το ντέρμπυ της πλημμύρας». Το ματς έληξε 1-1, αλλά το βασικό ήταν ότι παίχτηκε σε γήπεδο χαλί.

Carlise VS York

Ο πρόεδρος του φαν κλαμπ της Καρλάιλ, Κέιτ Ρόουλι δήλωσε ότι οι οπαδοί κάνουν περίπου 17.000 μίλια το χρόνο με την ομάδα. Δεν είναι όμως ότι στο ξενέρωτο Καρλάιλ η ομάδα είναι η μόνη τους διασκέδαση, ούτε κάποια υποχρέωση να υποστηρίζουν το σύλλογο της πόλης τους. Το κάνουν με την ψυχή τους διότι είναι κομμάτι της κοινότητας και, όπως και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις στην Αγγλία, ζουν τις χαρές και τις λύπες όλοι μαζί.

Στη Βολιβία περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει στο γήπεδο

  [Καθόλου σχόλια]

CZxAMwsWwAEgiZg

Την προηγούμενη Τετάρτη, στη Βολιβία, η ουραγός της Απερτούρα, Ρεάλ Ποτοσί –της οποίας οι ιδρυτές δεν κουράστηκαν πολύ για να βρουν έμβλημα για την ομάδα τους–, υποδέχτηκε τη νεοφώτιστη Σικλόν, για τη δεύτερη αγωνιστική της Κλαουσούρα. Συνάντηση κορυφής, παρόλα αυτά, καθώς το γήπεδο της Ρεάλ βρίσκεται σε υψόμετρο 3.960 μέτρων. Πρόβλημα λίγο πριν αρχίσει το ματς: οι δυο ομάδες ετοιμάζονται να παίξουν με παρόμοιες εμφανίσεις. Οι φιλοξενούμενοι δεν είχαν μαζί τους αλλαξιές, αλλά πενία τέχνας κατεργάζεται: αγόρασαν από ένα κοντινό μαγαζί εμφανίσεις της Ρόμα –αυτοί που πουλούν μαϊμού φανέλες στο Ποτοσί έχουν, προφανώς, καλό γούστο– και έγραψαν με μαρκαδόρο τους αριθμούς στην πλάτη. Τελικό σκορ Ρεάλ-Ρόμα 4-0 (κακός οιωνός για το ματς της 2ας Μαρτίου;).

CZxAMwpWcAAe4Id

Λίγες εβδομάδες πριν, πρωταθλήτρια της Απερτούρα αναδείχθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Σπορτ Μπόις, ομάδα-έκπληξη, που έγινε παγκοσμίως γνωστή όταν, στην αρχή της χρονιάς, πρόσφερε επαγγελματικό συμβόλαιο και τη φανέλα με το νούμερο 10 στον πρόεδρο της Βολιβίας, τον 55χρονο Έβο Μοράλες. Η ιδέα του προέδρου της Σπορτ Μπόις ήταν ο πρόεδρος της χώρας να κάθεται στον πάγκο ως χρυσή εφεδρεία και να μπαίνει αλλαγή για είκοσι μάξιμουμ λεπτά, καθώς οι ευθύνες δεν θα του άφηναν χρόνο για παραπάνω ενασχόληση με την μπάλα. Ο Μοράλες αισθάνθηκε ότι η φυσική του κατάσταση δεν ήταν η αναγκαία και αναγκάστηκε δυστυχώς να αρνηθεί την πρόταση.

Διότι η Βολιβία έχει για πρόεδρο έναν άνθρωπο που αγαπάει με πάθος, ίσως καμιά φορά με υπερβολικό πάθος, το ποδόσφαιρο. Το 2010, στη Λα Παζ, ο Έβο Μοράλες συμμετείχε σε έναν φιλικό αγώνα, φορώντας το αγαπημένο του νούμερο 10 στη πλάτη. Όταν δέχτηκε ένα κάπως δυνατό τάκλιν από τον αντίπαλο αμυντικό, που ήταν παρεμπιπτόντως και μέλος του αντίπαλου κόμματος, δεν δίστασε να αντιδράσει με μια γονατιά εκεί που πονάει πραγματικά πάρα πολύ. Μια παράκληση από μας: το ποδόσφαιρο είναι αντρικό σπορ γι΄αυτό, Πρόεδρε, οι γονατιές να δίνονται με προσοχή. Ακολούθησε χαμός, αποβολές, η αστυνομία επιχείρησε να συλλάβει τον αναιδή αμυντικό, η σχαριά δε που τραυμάτισε τον πρόεδρο ήταν τόσο εγκληματική που ο τραυματίας πήρε αντιφλεγμονώδη και τρεις μέρες αναρρωτική άδεια.

Είναι φανερό ότι το ποδόσφαιρο στη Βολιβία είναι αρκετά διασκεδαστικό. Τι έχει να πει γι΄αυτά ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Κάρλος Τσάβες; Λίγα πράγματα, καθώς βρίσκεται στη φυλακή και αναγκάζεται να κανονίζει τα του βολιβιανού ποδοσφαίρου από το κελί του –η CONMEBOL, η Συνομοσπονδία της Νότιας Αμερικής, αρνείται να αναγνωρίσει τον αντικαταστάτη του. Ο Τσάβες κατηγορείται για ξέπλυμα χρήματος και απάτη (λέγεται πως εξαφάνισε τα έσοδα ενός φιλανθρωπικού αγώνα με τη Βραζιλία, λεφτά που προορίζονταν για την οικογένεια ενός νεαρού θεατή που σκοτώθηκε από καπνογόνο σε ματς του Κόπα Λιμπερταδόρες) ενώ τον ψάχνει και το FBI, καθώς, ως πρώην ταμίας της CONMEBOL, είναι μπλεγμένος βαθιά στο σκάνδαλο της ΦΙΦΑ (εδώ λείπουν κάπου 7,5 εκατομμύρια δολάρια).

Ευτυχώς υπάρχει η Εθνική ομάδα, με το παρατσούκλι «Verde», η οποία το καλοκαίρι κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά του Κόπα Αμέρικα –όπου έχασε 5-0 από τη Χιλή. Τον προπονητή Μαουρίτσιο Σόρια διαδέχθηκε έκτοτε ο Χούλιο Σέζαρ Μπαλντιβιέσο, ο άνθρωπος που το 2009 έβαλε τον δωδεκάχρονο γιο του να παίξει στην επαγγελματική κατηγορία και αντέδρασε στις διαμαρτυρίες λέγοντας πως η Βολιβία τρώει τα παιδιά της. Ο Μπαλντιβιέσο έχει να κουβαλήσει τον δικό του σταυρό: κορυφαίοι παίκτης της «Verde», όπως ο αρχηγός Ρόναλντ Ράλντες ή ο σταρ Μαρσέλο Μάρτινς Μορένο, βρίσκονται στα μαχαίρια με την Ομοσπονδία κι αρνούνται να παίξουν με την Εθνική ενώ γενικά κυριαρχεί ένα κλίμα ανταρσίας. Άραγε τη λύση θα τη δώσουν οι ειδικοί συνεργάτες του προπονητή, συγκεκριμένα οι στρατιωτικοί που κάλεσε να εμψυχώσουν τους παίκτες μιλώντας τους για την τιμή, τη πειθαρχία και την αγάπη της πατρίδας; Οι φίλοι του βολιβιανού ποδοσφαίρου περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια.

Οπαδοί με κληρονομικό χάρισμα

  [2 Σχόλια]

hateley38

Μέσα σε όλα τα ιστορικά ντέρμπι ντελα μαντονίνα μεταξύ Μίλαν και Ίντερ υπάρχει και ένα το 1984 που ξεχωρίζει. Συγκεκριμένα στις 28 Οκτωβρίου του 1984, όπου η Μίλαν υποδεχόταν την Ίντερ. Μια Μίλαν σε μια από τις πιο μαύρες εποχές της ιστορίας της. Το 1980 είχε υποβιβαστεί μαζί με την Λάτσιο εξαιτίας ενός σκανδάλου στημένων αγώνων για το οποίο τιμωρήθηκαν κι άλλοι σύλλογοι. Την επόμενη σεζόν η Μίλαν βγήκε πρώτη στη Serie B και επέστρεψε αμέσως. Το δυστύχημα για τους Ροσονέρι ήταν ότι έπεσαν ξανά αμέσως και δυστυχώς γι” αυτούς ήταν αγωνιστικά αφού τερμάτισαν 14οι. Η δεύτερη επιστροφή σε τρία χρόνια ήταν καλύτερη και η Μίλαν τερμάτισε 8η. Στο πρωτάθλημα του 1984-85 κυμάνθηκε στα ίδια μέτρια επίπεδα και αντιμετώπιζε την μισητή Ίντερ την οποία είχε εννιά ματς να κερδίσει.

Η Ίντερ προηγήθηκε χάρη στο γκολ του τεράστιου Αλτομπέλι, ενώ για την Μίλαν ισοφάρισε ο ντι Μπαρτολομέι. Το παιχνίδι όμως έμεινε γνωστό για το νικητήριο γκολ της Μίλαν με κεφαλιά του Άγγλου Μαρκ Χέιτλι (κάποιοι ίσως να τον θυμούνται και από τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Ρέιντζερς και ΑΕΚ). Μια 100% αγγλική παλικαρίσια κεφαλιά στην οποία ο επιθετικός του 1.91 κέρδισε κατά κράτος τον Φούλβιο Κολοβάτι και έστειλε την μπάλα στο παραθυράκι του αδύναμου να αντιδράσει Βάλτερ Ζένγκα. Η σκηνή εκτός από βίντεο απαθανατίστηκε και από έναν φωτογράφο (με το Μεάτσα να είναι ασφυκτικά γεμάτο) και έχει μείνει χαραγμένη στους οπαδούς της Μίλαν.

A photo posted by El Sombrero (@sombrerogr) on

Τα χρόνια πέρασαν, η Μίλαν δεν έπεσε ξανά πρόσφατα, αλλά ίσως αυτή η ξενέρωτη μετριότητα των τελευταίων ετών να είναι ακόμα χειρότερη. Μια ομάδα ανίκανη να διεκδικήσει πρωτάθλημα, να μάχεται για έξοδο στην Ευρώπη. Χθες υποδεχόταν την Ίντερ που γενικά στα τελευταία ματς τής έχει πάρει τον αέρα. Οι οπαδοί της Μίλαν προφανώς ενθυμούμενοι το τότε, πριν την έναρξη του αγώνα σήκωσαν ένα φοβερό πανό με τον Χέιτλι και τα λόγια (σε δικιά μου κακή ελεύθερη μετάφραση) «είμαστε ψηλότερα από αυτούς». Τριανταπέντε λεπτά αργότερα ο Άλεξ πηδούσε ψηλότερα από όλους και έγραφε το 1-0 απέναντι στην καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος που μέχρι τώρα δεν είχε δεχτεί γκολ από κεφαλιά. Το σημάδι ήταν προφανές, οι οπαδοί δικαιώθηκαν. Στα 90 λεπτά η Μίλαν έβαλε ακόμα δυο γκολ και πήρε πανηγυρικά το πρώτο ντέρμπι των δύο για το 2016 με 3-0. Ίσως σε κάποιες δεκαετίες από τώρα να σηκωθεί ένα καινούριο πανό με τον Βραζιλιάνο αμυντικό αυτή τη φορά.

alex

Ο Αρέβαλο Ρίος είναι η προσωποποίηση της Ουρουγουάης

  [1 Σχόλιο]

rios

Το απόγευμα του Σαββάτου 28 Ιουνίου η Ουρουγουάη έπαιξε το τελευταίο της παιχνίδι στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας απέναντι στην Κολομβία. Ο Αρέβαλο Ρίος έβγαλε κανονικά όλο το 90λεπτο, όπως ακριβώς είχε κάνει και στα προηγούμενα τρία παιχνίδια των ομίλων. Την Κυριακή η αποστολή της ομάδας επέστρεψε στο Μοντεβίδεο και όλοι οι παίκτες έφυγαν για τις πολυπόθητες διακοπές. Ο Αρέβαλο Ρίος πήρε το αεροπλάνο, ταξίδεψε στο Μεξικό και την Τρίτη το πρωί εμφανίστηκε με το σακίδιο και τα ποδοσφαιρικά του στο χέρι στην προπόνηση της Τίγρες, πανέτοιμος για τη νέα χρονιά, στην οποία έμελλε να παίξει 43 παιχνίδια. Με δυο μέρες ξεκούραση!

Ο Αρέβαλο Ρίος δεν είναι ένα απλό αμυντικό χαφ, ούτε ένας αδιάφορος ποδοσφαιρικός γυρολόγος. Είναι ο ήρωας όλων των ιστοριών που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε την έκφραση «Ουρουγουανός αμυντικός». Είναι η προσωποποίηση ολόκληρης της ποδοσφαιρικής Ουρουγουάης, που τόσο γουστάρουμε. Βραχύσωμος, γυμνασμένος, με ξυρισμένο κεφάλι που μετά τα πρώτα σπριντ γυαλίζει από τον ιδρώτα, με αυστηρό και σκοτεινό βλέμμα και μια λεπτή κάθετη τριχωτή γραμμή κάτω ακριβώς από το στόμα, που λογικά βρίσκεται εκεί για να ψαρώνει τους ελάχιστους που δεν έχουν ψαρώσει εξ αρχής με το υπόλοιπο παρουσιαστικό, που θυμίζει κυνικό εκτελεστή κάποιου καρτέλ ναρκωτικών, απ” αυτούς που τα νούμερα τους σε δολοφονίες πλησιάζουν τα γκολ του Μέσσι. Τα γκολ όλης της καριέρας του. Δυο-τρεις θυμωμένες φωτογραφίες του να κοιτάξεις αρκούν για να πιστέψεις πως ο Ρίος κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσα μας με ειδική άδεια από τη φυλακή, στην οποία και είναι υποχρεωμένος να επιστρέψει όταν φτάσει σε ηλικία ποδοσφαιρικής συνταξιοδότησης.

Μια στιγμή που λογικά δεν βρίσκεται και πολύ μακριά στο μέλλον μιας και ο «el cacha» έχει ξεπεράσει πλέον τα 34. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια πάντως δεν έχει επηρεάσει καθόλου τα ποδοσφαιρικά του χαρακτηριστικά που πηγάζουν άμεσα από το ανόθευτο ουρουγουανικό DNA του, το οποίο λογικά αντί για την κλασσική μορφή της διπλής έλικας έχει στραπατσαρισμένες και ανακατεμένες τις δυο πολυνουκλεοτιδικές αλυσίδες και πεταμένους χύμα τους δεσμούς υδρογόνου, σαν σμπαραλιασμένο γόνατο που έχει έρθει σε άμεση επαφή με σιδερένιες τάπες λασπωμένου ουρουγουανικού παπουτσιού.

rios2

Την Κυριακή το απόγευμα στο Μεξικό, μια μέρα μετά το ματς στο οποίο ο Ντιέγκο Γκοντίν μας υπενθύμιζε ότι παραμένει αυθεντικός Ουρουγουανός, παρά τα εννιά χρόνια παραμονής του στην Ισπανία, η Άτλας του Αρέβαλο Ρίος υποδεχόταν την Πούμας στα πλαίσια της Κλαουσούρα. Με το σκορ στο 1-0 και τους φιλοξενούμενους να πιέζουν για την ισοφάριση, σε κάποια φάση του δευτέρου ημιχρόνου ο Ρίος έφαγε μια καλή κλωτσιά στο αριστερό πόδι, μεταφέρθηκε προσωρινά εκτός αγωνιστικού χώρου, δέχτηκε την πρόχειρη φροντίδα του γιατρού και επέστρεψε βιαστικά στο γήπεδο για να ολοκληρώσει το παιχνίδι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ο αγώνας έληξε τελικά 1-1 (βλέποντας κάποιος το κερδισμένο πέναλτι των φιλοξενούμενων καταλαβαίνει το επίπεδο της ανεξέλεγκτης κλωτσιάς που κυκλοφορεί στα μεξικάνικα γήπεδα) και ο Ρίος γύρισε κανονικά σπίτι του, αφήνοντας πίσω του «μια ακόμα μέρα στη δουλειά» κατά την οποία δεν σκοτώθηκε κανένας.

Για να αποκτήσει το θέμα τη δημοσιότητα που του αξίζει, έπρεπε να αντικρίσει από κοντά η γυναίκα του την κατάσταση του ποδιού του. Σοκαρισμένη από το θέαμα η κυρία Ρίος ανέβασε αμέσως στο twitter μια φωτογραφία με το “παράσημο” που απέκτησε ο άντρας της, συνοδευόμενη από ένα σχόλιο πως είναι απίστευτο το ότι ο αντίπαλος δεν είδε ούτε κίτρινη κάρτα γι” αυτό το χτύπημα! Η φωτογραφία κυκλοφόρησε άμεσα στα social media και στα μεγάλα αθλητικά σαιτ της ηπείρου και σίγουρα έκοψε την όρεξη αρκετών ανθρώπων που έτυχε να πέσουν πάνω της.

arevalo

Ο Ρίος από την πλευρά του επέλεξε να μην σχολιάσει τίποτα, παρ” ότι τελικά χρειάστηκε να κάνει 20 ράμματα για να κλείσει την πληγή που ξεπερνούσε σε μήκος τα 15 εκατοστά. Το πιθανότερο είναι πως περισσότερο απ” όλα τον ενόχλησε το ότι σημαδεύτηκε το τατουάζ που είχε κάνει μόλις πριν λίγες μέρες, το οποίο απεικονίζει την κούπα της Απερτούρα που κατέκτησε πριν ένα μήνα με την Τίγρες. Δεν αποκλείεται αργότερα να μάλωσε και με τη σύζυγο του γιατί επέλεξε να κάνει ολόκληρο θέμα ένα χτυπηματάκι, απ” αυτά που μπορεί να δεχτεί ανά πάσα στιγμή οποιοσδήποτε κυκλοφορεί σε μέρη που συχνάζουν τύποι σαν κι αυτόν.

Τα φιλικά είναι για τους φίλους, όχι για εμάς

  [4 Σχόλια]

Μια από τις μεγάλες μου απορίες είναι πώς καταφέρνουν και παίζουν ντέρμπι-φιλικά οι ομάδες της Αργεντινής στην καλοκαιρινή τους προετοιμασία. Για όσους δεν ξέρουν, υπάρχουν «τουρνουά» (που πολλές φορές είναι μόνο ένα ματς) μεταξύ των παραδοσιακών εχθρών (π.χ. Ρίβερ-Μπόκα, Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε) τον Ιανουάριο (που είναι παχιές οι μύγες στην καλοκαιρινή Αργεντινή), σε διάφορες πόλεις εκτός Μπουένος Άιρες και φυσικά με κόσμο και των δύο ομάδων. Σε μια χώρα με τόση βία που οι μετακινήσεις οπαδών έχουν απαγορευτεί στα μεγάλα ματς, γίνονται παιχνίδια προετοιμασίας που όμως με τα χρόνια έγιναν κάτι mas que un φιλικό. Για τον κόσμο και τους παίκτες δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα πέρα από τη νίκη.

Πρόσφατα είχαμε ένα ματς με πέντε αποβολές και μια τεράστια μανούρα μεταξύ Κάρλος Τέβες και Μαϊντάνα (που είχε περάσει από την Μπόκα) που κράτησε για πολλή ώρα, ενώ η λήξη βρήκε νικήτρια τη Ρίβερ με 1-0 με πέναλτι. Το τορνέο της Μαρ ντελ Πλάτα πήγε στη Ρίβερ με το γκολ του Πισκουλίτσι και για μερικές μέρες οι Μιγιονάριος ήταν από πάνω. Χθες οι ομάδες έπαιζαν για το… Κόπα Λουίς Νοφάλ στην Μεντόζα. H μοίρα το ήθελε ώστε τα πράγματα να γίνουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.

Η Ρίβερ κέρδισε πέναλτι και το ανέλαβε αυτή τη φορά ο Ουρουγουανός Ροντρίγκο Μόρα. Η Ρίβερ έκανε το 1-0 (ήταν και το τελικό σκορ) και ο Μόρα έχοντας μπροστά του στο πέταλο τους Μποστέρος έκανε ότι τους πυροβολεί. Ο Τέβες που έχει γίνει λίγο capo στην Μπόκα από τότε που γύρισε, δεν το ανέχτηκε και μετά το τέλος του αγώνα την έπεσε στον Μόρα με αποτέλεσμα μια νέα μανούρα σε ένα φιλικό μέσα σε μια βδομάδα. Μανούρα για έναν… πανηγυρισμό σε ένα φιλικό. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά ευτυχώς, ο Μόρα είπε ότι τον έβρισε ο Τέβες και ότι ο ίδιος πάντα πανηγύριζει έτσι, ο Τέβες είπε ότι ο Μόρα έδειξε ασέβεια στον κόσμο της Μπόκα και το κλίμα για το Σούπερ Κλάσικο του καινούριο πρωταθλήματος έχει φτιαχτεί ήδη.

Όχι ότι χρειάζεται βέβαια, όπως έχουμε πει. Μιλάμε για δυο ομάδες που η έννοια φιλικό δεν μπορεί να ισχύσει. Για δυο συλλόγους που έχουν κάνει ακόμα και στη Βραζιλία ανθρώπους να παίζουν ντέρμπι ντυμένοι με τις φανέλες των ομάδων. Και αν δεν μας πιστεύετε αρκεί να δείτε τι γίνεται και στα γυναικεία Μπόκα-Ρίβερ. Το γεγονός ότι η υπόκρουση είναι το Creeping Death των Metallica τα λέει όλα:

Τα πάχη μου τα κάλλη μου

  [Καθόλου σχόλια]

03_19101926_3b6e0b_2647431a

Ζούμε σε έναν κόσμο που από την μία αναδεικνύει αποστεωμένα πρότυπα ομορφιάς και υπερμουσκουλιασμένα σώματα με χημικά σκευάσματα ως κάτι υγιεινό, ενώ παράλληλα τα ποσοστά παχυσαρκίας σπάνε ρεκόρ. Ίσως άλλωστε αυτός ο αέναος αγώνας μεταξύ του φαγητού, του φωτογραφικού food porn και της Ελλάδας που η επιχειρηματικότητα είναι το μπαρ και η ταβέρνα απέναντι στα γυμναστήρια να είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο ντέρμπι. Φυσικά, το πρόβλημα της παχυσαρκίας είναι γενικό φαινόμενο στον «πολιτισμένο» κόσμο και η αντιμετώπισή του καθόλου εύκολη. Στην Αγγλία πάντως κάποιοι πιστεύουν ότι η λύση είναι η μπάλα.

Ο 37χρονος Άντριου Σάναχαν (οπαδός της Στόουκ) βαρέθηκε να προσπαθεί να χάσει βάρος με τρόπους που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε γυναίκες ή σε ΟΥΚάδες και έτσι έβαλε σε πλάνο το «Man V Fat», το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα των… χοντρών. «Ο κόσμος νομίζει ότι για να χάσεις βάρος πρέπει να τρέξεις μαραθώνιο ή να κάνεις κάποιο άλλο δύσκολο άθλημα. Το 67% των ανδρών είναι υπέρβαρο και πολλοί ντρέπονται για το πώς έχουν γίνει με αποτέλεσμα να παρατούν το ποδόσφαιρο». Οι ομάδες υποστήριξης ατόμων με προβλήματα παχυσαρκίας είναι γεμάτες γυναίκες στην Αγγλία και οι άντρες νιώθουν ξεκρέμαστοι. Όχι πια.

04_19101926_825639_2647432a

Στο Man V Fat έχεις την δυνατότητα να παίξεις μπάλα, χωρίς όλους αυτούς τους αντιπαθητικούς αδύνατους, γρήγορους με πλεμόνια αντιπάλους. Δεν κάνουμε πλάκα. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν αυστηρά μόνο όσοι έχουν Δείκτη Μάζας Σώματος πάνω από 30 και στόχος είναι να καταφέρουν να χάσουν βάρος μαζί με τους συμπαίκτες τους. Με λίγα λόγια αν δείτε κάποιον να αγωνίζεται και στο πρωτάθλημα του χρόνου, σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο καλός (στη δίαιτα). Οι ομάδες παίρνουν βαθμούς τόσο με νίκες, όσο και με το βάρος που έχουν χάσει μετά από κάθε αγώνα (!!) με αποτέλεσμα το κίνητρο να είναι μεγαλύτερο για λίγο τρέξιμο. Και επειδή βέβαια δεν αρκεί μόνο η μπάλα, το Man V Fat έχει γίνει μια κοινότητα αλληλοβοήθειας ουσιαστικά, με σάιτ που έχει συμβουλές για τα πολλά μέλη, με οργάνωση από ειδικούς και με την οικονομική συμμετοχή των τοπικών αρχών. Όπως είναι φυσικό, υπάρχουν ομάδες με ονόματα όπως Μπυροκοιλιές United, Φοίνικας XXXL από Άγγλους που ξέρουν να αυτοσαρκάζονται, αλλά τουλάχιστον έχουν και την ψυχική δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους. Όπως άλλωστε έκανε κι ο Άντριου που δυστυχώς (ή μάλλον ευτυχώς) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημά του, μια που κατάφερε να χάσει περίπου 30 κιλά. Κατάφερε όμως να κινητοποιήσει τόσο κόσμο, να φέρει χρήματα (ακόμα και από τον Τζίμι Όλιβερ) και σίγουρα θα είναι περήφανος για το έργο που ξεκίνησε. Γιατί καλό το φαΐ, ακόμα καλύτερη όμως η υγεία και ο αθλητισμός.

Έτσι τιμάει η Βαυαρία

  [3 Σχόλια]

tumblr_lxowzy15Wm1qfxktpo1_1280

Στις 7 Νοεμβρίου 1978 οργανώθηκε στο Άμστερνταμ ένα φιλικό ματς προς τιμήν του Γιόχαν Κρόιφ. Με αυτό το ματς ο Κρόιφ αποχαιρέτησε το αγωνιστικό ποδόσφαιρο, κρέμασε, που λέμε, τα παπούτσια του. Μετά βέβαια τα ξεκρέμασε και συνέχισε να παίζει για άλλα έξι χρόνια, στην διάρκεια των οποίων κέρδισε και δυο πρωταθλήματα Ολλανδίας, με δυο διαφορετικές ομάδες –και ποιες ομάδες! Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο χρωστάει αυτά τα έξι παραπάνω χρόνια στην ισπανική εφορία, η οποία έχει το εξαιρετικά ροκ όνομα Hacienda, και σε έναν ιδιοφυή απατεώνα, τον Μισέλ Μπαζίλεβιτς. Αυτοί οι δυο άφησαν τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη της εποχής του στην ψάθα. Η εφορία ανακάλυψε κάτι εκατομμύρια που της χρωστούσε ο Κρόιφ, ο οποίος εγκαινίασε έτσι ένα κλαμπ εκλεκτών μπαταχτσήδων παικτών της Μπαρσελόνα, ενώ ο Μισέλ Μπαζίλεβιτς τον έμπλεξε σε μια σειρά σκοτεινές επιχειρήσεις, πριν εξαφανιστεί με τα λεφτά των «επενδύσεων». Ο αθεόφοβος κατάφερε να πείσει τον Κρόιφ να επενδύσει μεταξύ άλλων και σε ένα χοιροτροφείο, ενώ λίγα χρόνια μετά θα έπειθε τη Ρεάλ ότι της πούλησε τον Τιερί Ανρί (!).

Αλλά στις 7 Νοεμβρίου του 1978 ο Κρόιφ δεν τα γνωρίζει όλα αυτά. Πιστεύει ότι θα σταματήσει την μπάλα στα 31 του χρόνια, όπως το είχε προγραμματίσει από τη αρχή της καριέρας του, κι ετοιμάζεται για το αποχαιρετιστήριό του ματς μπροστά στο κοινό της πόλης όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

ToonAfbeelding

Αντίπαλοι ο Άγιαξ και η Μπάγερν Μονάχου, οι δυο ομάδες που, από το 1971 ως το 1976, μονοπώλησαν την κορυφή της Ευρώπης, κερδίζοντας από τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών η καθεμιά. Οι παίκτες του Άγιαξ, ανάμεσά τους ένας επιζών από τη χρυσή ομάδα των αρχών της δεκαετίας του ΄70, ο Ρούντι Κρολ, φορούν μια εορταστική φανέλα «Αντίο του Γιόχαν Κρόιφ, 7-11-78», με τυπωμένα τα τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών και το Διηπειρωτικό Κύπελλο που κέρδισε η ομάδα του Άμστερνταμ με το πιο μεγάλο του αστέρι. Η Μπάγερν κατεβαίνει με μερικούς από τους παγκόσμιους πρωταθλητές του ΄74 –τον Σεπ Μάγιερ, τον Πάουλ Μπράιτνερ, τον Γκερντ Μύλερ, τον Χανς-Γκέοργκ Σβάρσενμπεκ– και μερικά καινούργια αστέρια, όπως τον Κλάους Αουγκεντάλερ και τον Καρλ-Χάιντς Ρουμενίνγκε.

Η ατμόσφαιρα γιορταστική, 63.000 θεατές στις κερκίδες. Πριν το ματς ο Άγιαξ προσφέρει στον Κρόιφ ένα χρυσό ρολόι και μια έγχρωμη τηλεόραση –λέγεται πως η τηλεόραση ήταν επιθυμία της κυρίας Κρόιφ, αλλά ο κόσμος είναι κακός. Οι Βαυαροί τού προσφέρουν ένα τυπικό βαυαρέζικο καπελάκι με φτερό. Κανείς δεν υποψιάζεται ότι το θέαμα του ξεκαρδισμένου Σεπ Μάγιερ και του ελαφρώς γελοίου, καπελωμένου Κρόιφ προεικονίζει τα χειρότερα που θα ακολουθήσουν.

Το ματς θα τελειώσει 0-8. Ο διαιτητής θα παραδεχτεί μετά ότι ακύρωσε δυο-τρία κανονικά γκολ των Γερμανών από λύπηση για τον Κρόιφ που βγήκε αλλαγή μετά το όγδοο γκολ. Η δεξίωση που είχε ετοιμαστεί για μετά τον αγώνα θα ματαιωθεί, οι σαμπάνιες αυτήν τη φορά θα μείνουν στο ψυγείο.

Μα τι πήγε τόσο στραβά σε ένα ματς που έπρεπε να είναι γιορτή και να τελειώσει με τον γύρο θριάμβου του μεγαλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή μπροστά στον λαό του;

Η επιλογή του αντιπάλου ίσως δεν ήταν η καλύτερη. Ανάμεσα στον Άγιαξ και την Μπάγερν υπήρχε βαρύ παρελθόν. Όπως κι ανάμεσα στις δυο χώρες, και δεν μιλάμε μόνο για τον χαμένο τελικό του ΄74. Οι Γερμανοί αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι που κανείς δεν πήγε να υποδεχτεί την αποστολή της Μπάγερν στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ. Αντίθετα, στο ζέσταμα πριν το ματς, η κερκίδα τους καλοδέχτηκε με σφυρίγματα και το σύνθημα «Γουρούνια Ναζί!». Οι αναμνήσεις της φριχτής γερμανικής κατοχής δεν έχουν σβήσει.

Όσο για την προϊστορία των δυο ομάδων; Η πικρία είναι από τη μεριά της Μπάγερν. Το καλοκαίρι του 1972 ο Άγιαξ είχε κερδίσει 0-5 μέσα στο Μόναχο σε φιλικό. Ο Νέεσκενς θεωρεί ότι ήταν το καλύτερο ματς που έπαιξαν ποτέ. Μερικούς μήνες αργότερα, στις 7 Μαρτίου 1973, οι δυο ομάδες θα αναμετρηθούν στα ημιτελικά του Πρωταθλητριών. Ο Άγιαξ θα κερδίσει 4-0 σε έναν αγώνα-επίδειξη του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου: σύμφωνα με την εφημερίδα Εκίπ ήταν το καλύτερο ματς στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Η τεσσάρα του 1973 θα μείνει αξέχαστη, ειδικά στον Γκερντ Μύλερ και τον Σεπ Μάγερ: ο πρώτος θα τελειώσει το ματς με ράγισμα στην περόνη, ο δεύτερος δεν θα κοιμηθεί όλη τη νύχτα και από τη λύσσα του θα πετάξει τα παπούτσια του στο κανάλι που περνούσε δίπλα από το ξενοδοχείο τους. Η εκδίκησή θα έρθει λοιπόν πέντε χρόνια μετά, στο «αποχαιρετιστήριο» ματς του Κρόιφ: δεύτερο λεπτό, μακρινό βολέ του Μάγιερ και 1-0 ο Μύλερ.

Το ημίχρονο θα τελειώσει 2-0. Οι παίκτες της Μπάγερν περιμένουν ότι οι Ολλανδοί θα τους πλησιάσουν στη διακοπή, να τους ζητήσουν να είναι πιο συγκρατημένοι, ή τέλος πάντων να κανονιστεί να βάλει κανένα γκολ ο τιμώμενος Γιόχαν. Δεν έγινε τίποτε –μιλάμε για Ολλανδούς, πιθανότατα ήταν σίγουροι ότι θα βάλουν εύκολα πέντε γκολ στο δεύτερο ημίχρονο. Θα ακολουθήσει σφαγή. Ο Ρουμενίνγκε κι ο Μύλερ θα βάλουν από τρία γκολ, δύο ο Μπράιτνερ, που είχε γίνει έξαλλος με τα συνθήματα της κερκίδας και τους φωτογράφους που στήθηκαν από την αρχή πίσω από το τέρμα των Βαυαρών περιμένοντας θρίαμβο του Άγιαξ.

40240498

Στις 11 Νοεμβρίου 1978, ο Κρόιφ θα δώσει μια συνέντευξη στον ισπανικό τύπο: «Το αντίο μου στο ποδόσφαιρο είναι οριστικό». Λίγες μέρες μετά θα πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου τον Μάιο του 1979 θα παίξει το πρώτο του ματς μετά τον οριστικό του αποχαιρετισμό στην μπάλα. Θα είναι με τους Άζτεκς του Λος Άντζελες. Προπονητής του ο Ρίνους Μίχελς. Τι θυμάται από την πιο βαριά ήττα της καριέρας του; «Η Μπάγερν εκείνη τη χρονιά έκανε χάλια σεζόν, ούτε στην Ευρώπη δεν κατάφεραν να βγουν. Ήταν η μόνη τους ευκαιρία να καταφέρουν κάτι και να ταπεινώσουν το ολλανδικό ποδόσφαιρο. Εμένα δεν με πειράζει, έτσι ο κόσμος θα θυμάται για πάντα το αντίο μου, ήταν κάτι το μοναδικό». Θα παίξει τον κανονικό τελευταίο του αγώνα στις 13 Μαΐου 1984 και θα φοράει τη φανέλα της Φέγενορντ. Κανείς δεν τόλμησε να προτείνει να οργανωθεί κάτι, ένα φιλικό ματς λόγου χάρη, για να τον τιμήσουν.

Φοβού τους Κινέζους και δώρα φέροντας

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι καλό τα μικρά πρωταθλήματα να έχουν χρήματα. Να καλύπτονται οι όποιες ανάγκες, να υπάρχει καλύτερη οργάνωση, έτσι ώστε και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές-εργαζόμενοι να δουλεύουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, αλλά και οι θεατές-πελάτες να παρακολουθούν ένα καλύτερο προϊόν. Έτσι λοιπόν, θεωρητικά η συμφωνία της Β” Εθνικής στην Πορτογαλία με έναν μεγάλο σπόνσορα δεν ακούγεται κάτι κακό. Στην πραγματικότητα όμως, η αλήθεια αποδείχτηκε διαφορετική. Η κινέζικη εταιρεία Ledman ήρθε σε συμφωνία με την πορτογαλική Ομοσπονδία για χορηγία του πρωταθλήματος. Όπως το εμπνευσμένο όνομά της αποκαλύπτει, η συγκεκριμένη εταιρεία ασχολείται με LED. Φωτισμό, οθόνες κ.ο.κ. Όταν λοιπόν ακούει κάποιος τη συνεργασία, στο μυαλό του βάζει ότι θα δώσει π.χ. χρήματα, οθόνες για τα γήπεδα ή λάμπες ή κάτι τέτοιο βρε αδερφέ.

Μόνο που οι Κινέζοι όπως φαίνεται δεν κάνουν τίποτα για την ψυχή της μάνας τους. Όπως μπορεί κάποιος να δει και στην ανακοίνωση της εταιρείας, η Ledman δεν θα δώσει το τεχνολογικό της know-how, αλλά θα στείλει για μετεκπαίδευση ποδοσφαιριστές της χώρας. Η εταιρεία που στο σάιτ της παρουσιάζει και ως στρατηγικός χορηγός του κινεζικού ποδοσφαιρού, χωρίς ίχνος τσίπας αναφέρει ότι στη συμφωνία είναι να ονομαστεί το πρωτάθλημα σε Ledman Proliga και να σταλούν και ποδοσφαιριστές μαζί με προπονητές (πιθανότατα με κάποιο κοντέινερ). Με βάση τα πλάνα των Κινέζων θα πρέπει σε κάθε αγωνιστική να ξεκινούν το λιγότερο από ένας στις 10 καλύτερες ομάδες. Ερωτήσεις όπως «αν αλλάζει η 1οη ομάδα θα παίρνει μεταγραφή ο ποδοσφαιριστής της;» και «αν είναι τραυματίας θα μας στέλνετε κάποιον άλλον ή θα μπαίνει με καροτσάκι;» δεν έχουν απαντήσεις στο επίσημο σάιτ.

Όπως ήταν λογικό, αυτό ξεσήκωσε αντιδράσεις από τον σύνδεσμο των ποδοσφαιριστών της Πορτογαλίας (σκέφτομαι την συνεδρίαση κάπως έτσι) και γενική κατακραυγή. Τελικά η Π.Ο. της χώρας είπε ότι οι ομάδες έχουν το δικαίωμα να παίρνουν χρήματα για να βάζουν στο ρόστερ τους Κινέζους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι υποχρεωμένες να τους χρησιμοποιούν. Για το θέμα των προπονητών δεν ειπώθηκαν και πολλά. Θα τους βάζουν εκεί σε μια γωνία του πάγκου λογικά να χαίρονται οι άνθρωποι και να βγάζουν φωτογραφίες (αν και δεν είναι Γιαπωνέζοι). Φτηνά εργατικά χέρια. Οι τελικές λεπτομέρειες της συμφωνίας θα ανακοινωθούν και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι άλλα διαμάντια μπορεί να κρύβονται στα… μικρά γράμματα.

Ο Πίρλο δεν εντυπωσιάζεται από τους νέους

  [11 Σχόλια]

Υπάρχουν καλοί παίκτες. Υπάρχουν πολύ καλοί παίκτες. Υπάρχουν έξυπνοι παίκτες. Υπάρχει κι ο Πίρλο. Ένας από τους πιο ντελικάτους (με την καλή έννοια) ποδοσφαιριστές που θαυμάσαμε τα τελευταία χρόνια, με μεγάλο μέρος της ποιότητάς του να μη βρίσκεται σε κάποιο φυσικό του χαρακτηριστικό, αλλά στην αντίληψή του. Η πιο κουλ γενειάδα δεν παίζει πια στη γειτονιά μας, αλλά έχει μεταναστεύσει για τα τελευταία ένσημα στις ΗΠΑ πριν αποσυρθεί για να βγάζει κρασί από τα αμπέλια του.

pirlowine

Ο Πίρλο έδωσε συνέντευξη πριν λίγες μέρες στην Γκαζέτα και όπως ήταν αναμενόμενο είπε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Σε αυτό που προσωπικά στέκομαι, είναι κάτι που πιστεύω κι εγώ ακράδαντα, μόνο που η δική μου γνώμη δεν έχει την ίδια σημασία με κάποιον που το ζει από μέσα για τόσα χρόνια. Είναι σχεδόν κανόνας κάθε γενιά να κοιτάει κριτικά την επόμενη, αδυνατώντας να καταλάβει τις επιλογές της σε όλα τα θέματα. Οι διηγήσεις του παππού μας που έκανε 5 χιλιόμετρα μέσα στο κρύο για να πάει στο σχολείο με τα ίδια παπούτσια σε αντίθεση με εμάς, ο πατέρας μας που «όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου το ψυγείο ήταν άδειο» και εμείς που «δεν ήμασταν όλη μέρα με ένα κινητό και παίζαμε μπάλα μέχρι να νυχτώσει» σε αντίθεση με τα σημερινά παιδιά. Κάθε γενιά βρίσκει κάτι ενοχλητικό, κάτι που κάνει την επόμενη να φαίνεται ότι τα έχει όλα εύκολα και πάει λέγοντας. Ακόμα κι αν ο παππούς τώρα πηγαίνει στο περίπτερο με το αυτοκίνητο, ο πατέρα μας είναι 100 κιλά και εμείς όταν πάμε στο γήπεδο βγάζουμε φωτογραφίες για να τις ανεβάσουμε.

Ο Πίρλο δεν ξεφεύγει από αυτή τη νόρμα, συγκρίνοντας το ποδόσφαιρο των 90s με το σημερινό. Αυτό όμως που πολύ σωστά λέει στην ερώτηση αν υπάρχει διαφορά στο ποδόσφαιρο του 1995 με αυτό του 2016 είναι άλλο: «Όταν έπαιζες στην Α” Εθνική τότε φοβόσουν να μιλήσεις, υπήρχε… δικτατορία των μεγαλύτερων παικτών. Αν άλλαζες την εμφάνισή σου π.χ. και ερχόσουν με νέο κούρεμα, οι παλιοί θα στο χαλούσαν. Τώρα ένας τύπος έρχεται να κάνει προπόνηση με την πρώτη ομάδα και πιστεύει ότι είναι ήδη επιτυχημένος. Πιστεύει ότι το να βγάζει φωτογραφίες είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο γήπεδο. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα και με τα παιχνίδια μου, έπαιζα και μπάλα. Τώρα η τεχνολογία τα χάλασε όλα.«

Τεχνοφοβικός και συντηρητικός; Ίσως. Τώρα που μεγάλωσε και θεωρείται ποδοσφαιρικός γέρος μπορεί να κράξει κι αυτός εθιμοτυπικά τους νέους. Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι οι νέοι ως νέοι ποδοσφαιριστές και ένα κούρεμα, αλλά το ποδόσφαιρο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν και η νοοτροπία τους. Αυτό που το κλαρινογαμπριλίκι είναι το ζητούμενο και όχι παρελκόμενο και έχει μετατραπεί σε βιομηχανία εντυπωσιασμού και σταρ σίστεμ. Ποδοσφαιριστές που στα 20 τους έχουν όσα χρήματα θα τους χρειαστούν για να ζήσουν και τα παιδιά τους, που γκρινιάζουν για το παραμικρό, νιώθουν… σκλάβοι των ομάδων (χωρίς να έχουν ζήσει 5ετη συμβόλαια που δεν έσπαγαν με τίποτα), βλέπουν τους συλλόγους σαν απλά μια ακόμα εταιρεία που μπορούν να σημειώσουν στο βιογραφικό τους και δεν δείχνουν διάθεση να δουλέψουν περισσότερο. Προτεραιότητά τους να ανεβάσουν ακόμα μια φωτογραφία τους και όχι να βάλουν ακόμα ένα γκολ, να διαφημίσουν κάτι, να μαζέψουν κι άλλα χρήματα, να βγουν στα social media και να κράξουν τον προπονητή τους και όχι να τα δώσουν όλα στο γήπεδο. Στόχος το επόμενο συμβόλαιο και μόνο. Μπορεί να μεγάλωσα κι εγώ και να βλέπω τους τωρινούς ποδοσφαιριστές (φυσικά όχι όλους) έτσι, αλλά τα λόγια του Πίρλο και οι εικόνες που βλέπω με κάνουν να νομίζω ότι οι διαφορές που βλέπουμε είναι κάτι παραπάνω από το παραλήρημα της παλιάς γενιάς και οι παραξενιές της… ηλικίας. Είναι η αλλαγή του ποδοσφαίρου συνολικά σε κάτι άλλο.

 

Η καλύτερη στιγμή του Κυπέλλου Αγγλίας μέχρι τώρα

  [2 Σχόλια]

Ο τρίτος γύρος του κυπέλλου Αγγλίας είναι με διαφορά ο αγαπημένος μου. Διεξάγεται στις αρχές Γενάρη, κάτι που σημαίνει ότι συχνά πυκνά ο καιρός μας προσφέρει εντυπωσιακές φωτογραφίες ή περίεργες και χιουμοριστικές καταστάσεις, και είναι αυτός στον οποίο ρίχνονται στη διοργάνωση όλοι οι μεγάλοι της χώρας, που πολλές φορές αναγκάζονται να ταξιδέψουν σε γραφικά γηπεδάκια στα οποία ο κόσμος στέκεται ακόμα όρθιος στις κερκίδες, στο χόρτο υπάρχουν τέτοιες λακούβες με λάσπη που μπορούν άνετα να χωρέσουν τον Μπουονανότε και οι προπονητές δίνουν ζωντανές συνεντεύξεις δίπλα στο νεροχύτη που κάνουν καφέ οι υπάλληλοι. Μπορεί να μην έχει τη γκλαμουριά και την ποιότητα του τελικού ή των ημιτελικών αλλά έχει μια δικιά του γοητεία που συνδυάζει την αύρα των μεγάλων συλλόγων και των ακριβοπληρωμένων σταρ τους με τον ημι-ερασιτεχνισμό των μικρών ομάδων, που σε αντίθεση με την Ελλάδα παίζουν σε γήπεδα γεμάτα με κόσμο που παρά την έλλειψη επιτυχιών τις αγαπάει και τις στηρίζει. Με κάθε τρόπο.

Αν κάτι ξεχώρισε από το φετινό τρίτο γύρο (εκτός από το ιδιαίτερο στυλ του προπονητή της Έξετερ, και γνωστού μας από το πέρασμα του από τον Πανιώνιο, Πολ Τιστνειλ) ήταν μια φάση του αγώνα Ίστλι-Μπόλτον, ο οποίος διεξήχθη στην πόλη Ίστλι που βρίσκεται κοντά στο Σαουθάμπτον, μια άχρηστη πληροφορία που, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποτε σου χαρίσει μια περιουσία σε κάποιο παιχνίδι γνώσεων, κι αν πράγματι το κάνει ελπίζω να μην ξεχάσεις που τη διάβασες. Ένας αγώνας που λόγω της τραγικής κατάστασης του χόρτου από τις πολλές βροχές διεξήχθη με απόφαση της τελευταίας στιγμής και μετά από ηρωικές προσπάθειες αρκετών εθελοντών οπαδών που βοήθησαν στον καθαρισμό του αγωνιστικού χώρου.

Κάπου στο δεύτερο ημίχρονο, λοιπόν, με το σκορ στο 1-0 υπέρ της Ίστλι και με τους γηπεδούχους να βρίσκονται στην επίθεση, ένας οπαδός με κουκούλα μπούκαρε στο χόρτο κάπου στο κέντρο του γηπέδου και ξεχύθηκε κι αυτός προς την αντίπαλη εστία, σε μια φιλότιμη προσπάθεια να βοηθήσει την αγαπημένη του ομάδα να ολοκληρώσει μια τεράστια έκπληξη και να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στον 4ο γύρο του Κυπέλλου, μια επιτυχία που ίσως ακούγεται ασήμαντη σε κάποιους αλλά λογικά αρκούσε για να σπάσει το ρεκόρ κατανάλωσης αλκοόλ στο δήμο του Ίστλι. Προς έκπληξη όλων ο διαιτητής δεν έδωσε σημασία στον guest star, άφησε τη φάση να εξελιχθεί και έτσι προέκυψαν τα οχτώ πιο γραφικά δευτερόλεπτα της φετινής σεζόν, τα οποία θα κέρδιζαν άνετα θέση και σε μελλοντικές συλλογές με bloopers αν με κάποιο μαγικό τρόπο η μπάλα έφτανε στα πόδια του «12ου παίκτη» και αυτός την έστελνε στα δίχτυα.

Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα και περιμένεις το ζουμ της κάμερας για να επιβεβαιώσεις την αναμενόμενη αρχική σκέψη πως πρόκειται για κάποιον τρελαμένο πιτσιρικά, που θέλει το βράδυ να πουλήσει μούρη στην τοπική παμπ, βλέπεις αυτή την εικόνα και ανακαλείς το κλασσικό μας πλέον συμπέρασμα: Είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι.

invader

Χεσούς Χιλ: Μια ζωή, δεκάδες ιστορίες

  [5 Σχόλια]

Jesus-Gil

Οι πιο γραφικοί (και απατεωνίσκοι) πρόεδροι συνήθως βρίσκονται στα Βαλκάνια. Άντε και στην Ιταλία. Όχι ότι οι Ισπανοί δεν είχαν τις δικές τους μορφάρες, αλλά είναι εξαιρέσεις. Και σίγουρα η μεγαλύτερη εξαίρεση και αυτή που κάνει τη διαφορά είναι μία. Ο Χεσούς Χιλ ήταν αυτό που οι Αμερικάνοι λένε «larger than life». Ο Τόνι Σοπράνο του ισπανικού ποδοσφαίρου, ένας απατεωνίσκος που έγινε δήμαρχος και ιδιοκτήτης μιας μεγάλης ομάδας.  Από το 1969 που το ολοκαίνουριο συγκρότημα κατοικιών που έχτισε, κατέρρευσε και 58 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, στην είσοδο στο ΔΣ της Ατλέτικο Μαδρίτης και την προεδρία με δώρο τον Πάουλο Φούτρε, μέχρι τη δημαρχία της πόλης Μαρμπέγια, η ζωή του Χεσούς Χιλ είναι γεμάτη ιστορίες.  Ο Χιλ καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για την κατάρρευση του κτηρίου αφού δεν υπήρχαν σχέδια, αρχιτέκτονας και επιβλέπων μηχανικός, αλλά σε 1,5 χρόνο ήταν έξω χάρη στον στρατηγό Φράνκο. Εικοσικάτι χρόνια αργότερα ήταν στο απόγειο της δόξας του. Με τρομερή δυσκολία επιλογής, συγκεντρώσαμε κάποιες από τις μεγαλύτερες στιγμές της φοβερής αυτής φιγούρας.

Η εκπομπή

Ο Χεσούς Χιλ ήταν παρουσιαστής της εκπομπής «Οι νύχτες του έτσι κι έτσι» σε ισπανικό κανάλι το 1991. Η εκπομπή ήταν χιουμοριστική, είχε μουσική, είχε συνεντεύξεις και τον Χεσούς Χιλ να απαντάει σε φιλοσοφικά ερωτήματα. Tο κύριο χαρακτηριστικό όμως ήταν ότι ο παρουσιαστής Χιλ βρισκόταν με το μαγιό μέσα σε ένα τζακούζι με την κοιλάρα έξω και το μικρόφωνο να πιάνει πάνω στη χρυσή καδένα που παιχνίδιζε στο σμιλεμένο στήθος του, ενώ διάφορες γλάστρες χαριεντίζονταν δίπλα του. Η καλτίλα σε όλο το μεγαλείο της.

atletico1996

Η άμαξα

Ο Χιλ μέσα σε όλη την παράνοια και την λαμογιά αγαπούσε το πόδοσφαιρο και την Ατλέτικο. Σαν άλλος Κοσκωτάς πήρε χρήματα από τον δήμο του και έκανε χορηγία στην ομάδα. Έφερνε καλούς παίκτες και προπονητές. Έτσι, το 1996 οι κόποι του (και οι λαμογιές) επιβραβεύθηκαν. Η ομάδα τού Ράντομιρ Άντιτς (που αξίζει να της κάνουμε ένα αφιέρωμα κάποια στιγμή) με Μίλικο Πάντιτς, Κίκο, Πένεφ και φυσικά Ντιέγκο Σιμεόνε έκανε το νταμπλ. Όπως αναμενόταν και άρμοζε, ο Χιλ το διασκέδασε με τον δικό του τρόπο. Παρά τον αστικό μύθο ότι καβάλησε έναν ελέφαντα, η αλήθεια από τα ρεπορτάζ της εποχής είναι ότι ανέβηκε σε μία άμαξα (ένα από τα άλογα ήταν δικά του, o αγαπημένος Ιμπεριόσο) και κυκλοφόρησε έτσι μέσα στην Μαδρίτη με τον Άντιτς να κρατάει την κούπα και τους ποδοσφαιριστές πάνω σε άλλα άμαξες. Οι οδηγοί στις άμαξες ήταν ντυμένοι παραδοσιακά, ενώ η τουρνέ κατέληξε στον καθεδρικό της Αλμουδένα, όπου ο Χιλ μπήκε μέσα με το τρόπαιο. «Είναι η πρώτη φορά που είδα να προσφέρουν στην Παρθένο ένα κύπελλο», δήλωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος.

Oι προπονητές

Εκτός από παικταράδες όπως ο Βιέρι και ο Ζουνίνιο, ο Χιλ έφερνε και πολύ καλούς προπονητές. Για να τους διώξει βέβαια. Στα 16 χρόνια θητείας του ο Χιλ είχε 39 προπονητές, αριθμός που θα ήταν μεγαλύτερος αν ο Άντιτς δεν έπαιρνε το πρωτάθλημα και καθόταν μια τριετία. Το ρεκόρ ήταν οι 6 προπονητές την σεζόν 1993-94, ρεκόρ που μόνο Έλληνες παράγοντες μπορούν να ονειρευτούν. Αραγονές, Μενότι, Άτκινσον, Κλεμέντε, Ματουράνα, Σάκι, κάποια από τα ονόματα. Οι καβγάδες επικοί, οι ατάκες το ίδιο. Ο Χιλ έφτασε έναν μποέμ τύπο σαν τον Άλφιο Μπασίλε να λέει λάιβ στο ραδιόφωνο «το έχω χεσμένο το συμβόλαιό σου, εγώ φεύγω γιατί έχω ηθική» και να παραιτείται γιατί ο Χιλ έμπαινε με κουμπούρια στα αποδυτήρια και έκανε συνεχώς δημόσιες δηλώσεις. Μετά από ένα παιχνίδι οι δυο τους αρπάχτηκαν λάιβ στο ραδιόφωνο και ο Μπασίλε αποφάσισε να φύγει με αυτή την ιστορική ατάκα.

Οι μπουνιές

Ήταν το 1996 όταν ο Χεσούς Χιλ εκλέχθηκε ξανά δήμαρχος της Μαρμπέγια. Έχοντας βάλει την προτομή του Φράνκο στην πόλη και κόβοντας βόλτες για να κυνηγάει τις πόρνες και τους άστεγους, ο Χιλ αγαπήθηκε από τους κατοίκους στο τουριστικό θέρετρο. Ο πρόεδρος της Κομποστέλα Χοσέ Μαρία Καδένα δεν άντεξε και αποκάλεσε ηλίθιους τους κατοίκους της πόλης. Η μοίρα έφερε τους δυο προέδρους λίγες μέρες αργότερα να συναντιούνται στην είσοδο της Λίγκας. Ο Χιλ την έπεσε φραστικά στον Καδένα, αυτός είπε ότι δεν παίρνει τίποτα πίσω, ο μάνατζερ της Κομποστέλα Φιντάλγκο ξεστόμισε το «hijo de puta» και ο Χιλ τον χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο. Ο καβγάς συνεχίστηκε για πολλά λεπτά με βρισιές, τους ανθρώπους της Κομποστέλα να σχολιάζουν τους φουσκωτούς του και τον Χιλ να βγαίνει μπροστά λέγοντας «έλα τώρα, ένας με έναν».

Οι τιμωρίες

Πέρα από τα ποινικού δικαίου προβλήματα, ο Χιλ είχε σωρεία παραβάσεων ως πρόεδρος της Ατλέτικο. Συνολικά τιμωρήθηκε 12 φόρες κάνοντας κάβα 93 μηνών με απαγόρευση ενασχολήσης. Πέρα από τις μπουνιές που είδαμε (για τις οποίες έφαγε 8 μήνες), είχε στο ενεργητικό του διάφορα επεισόδια, όπως όταν αποκάλεσε τον πρόεδρο της Μπάρσα Νούνιες «νάνο της Ράμπλα» ή φώναζε σε έναν διαιτητή ότι πρέπει να δει ψυχίατρο. Εκτός όμως από την ισπανική λίγκα, ο Χιλ είχε μπλεξίματα και με την ΟΥΕΦΑ. Αποκάλεσε τον Γάλλο διαιτητή Βοτρό «αδερφή» και η ΟΥΕΦΑ τον τιμώρησε για 18 μήνες, ενώ ο ίδιος δήλωνε: «του προσφέρθηκε ένα αγόρι με γαλανά μάτια, το γνωρίζω αυτό». Ξεσήκωσε τον κόσμο, όταν αποκάλεσε τον Άγιαξ «Κονγκό FC» προφανώς εξαιτίας των πολλών μαύρων παικτών του. Γι” αυτό το συμβάν προσπάθησε με τα τραγικά του αγγλικά να εξηγήσει τι εννοούσε με το ιστορικό: «The color no is problem» χωρίς φυσικά να πείθει κανέναν. Άλλωστε το παραλήρημά του για τον Αντόλφο Βαλένσια (παίκτη μετέπειτα του ΠΑΟΚ) ήταν ακόμα μια στιγμή Χιλ: «Του νέγρου θα του κόψω τον λαιμό. X..ζω στην π..τάνα την μάνα που τον γέννησε. Βαρέθηκα να τον στηρίζω. Όταν δεν βλέπω διάθεση, χ..ζω και τον πατέρα μου«. Ήταν τα δυο χαμένα γκολ του Βαλένσια που έφεραν την έκρηξη του Χιλ σε έναν αγώνα με τη Λογρονιές και η αφορμή για να παραιτηθεί ο Άλφιο Μπασίλε όπως είδαμε παραπάνω.

Η Ρεάλ Μαδρίτης

Επί Χεσούς Χιλ η κόντρα της Ατλέτικο με την Ρεάλ έφτασε σε πολύ υψηλό επίπεδο. Το μεγαλύτερο ίσως έγκλημα που έκανε ο Χιλ, το μεγαλύτερο λάθος, ότι διέλυσε τις ακαδημίες της Ατλέτικο και έτσι ένα παιδάκι 15 χρονών που άκουγε στο όνομα Ραούλ Γκονθάλεθ Μπλάνκο πήγε στην Ρεάλ Μαδρίτης. Φοβερή είναι και η ιστορία με τον Φερνάντο Ιέρο, όταν είχε συμφωνήσει τόσο η Βαγιαδολίδ, όσο και ο παίκτης με τον Χιλ και μάλιστα ο Ιέρο εμφανίστηκε με φανέλα της Ατλέτι. Όταν όμως μπήκε στο παιχνίδι η Ρεάλ, ο Ιέρο προτίμησε να πάει εκεί και η Ρεάλ αναγκάστηκε να αποζημιώσει την Ατλέτικο. Ο αστικός μύθος λέει ότι το ποσό που πήρε ο Χιλ, δεν το έδωσε για μεταγραφές, αλλά το ξόδεψε για να αγοράσει ρολόγια στα 70.000 μέλη της Ατλέτικο. Η μεγαλύτερη βέβαια κόντρα ήταν εξαιτίας των διαιτητών που τους χαρακτήριζε μαφία της Ρεάλ. Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε την (δίκαια) αντίδρασή του στο δολοφονικό φάουλ του τερματοφύλακα Μπούγιο (για το οποίο πήρε απλά κίτρινη) στο πρωτάθλημα του 1989.

Η συνωμοσία (αντί επιλόγου)

Αν πιστεύετε στους ψεκασμούς και στο ότι ο Έλβις ζει σε κάποιο νησί μαζί με τον Χίτλερ, τον Toύπακ Σακούρ και άλλους, τότε να ξέρετε ότι στην Ισπανία υπάρχει ο αστικός μύθος ότι ο Χιλ σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να γλιτώσει κάποιες δύσκολες δίκες. Τις φήμες αυτές φούντωσε μετά από… 12 χρόνια ο Άνχελ Μαρία Βιγιάρ (τωρινός πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ) όταν πέρσι σε συνάντηση μπροστά στις κάμερες ρώτησε τον γιο του Χεσούς «τι κάνει ο πατέρας σου;» για να πάρει την απάντηση: «καλά». Το βίντεο παίχτηκε σε σάιτ και κανάλια. Μεταξύ μας, το να ζει ο Χεσούς Χιλ των 200 κιλών στα 82 του είναι λίγο δύσκολο. Είτε ζει, είτε όχι πάντως, ο Χιλ αποτέλεσε έναν τύπο που προκάλεσε, έζησε έντονα, έκανε σωρεία παραβάσεων και πέρασε στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μια από αυτές τις παράνομες μορφές που ξεγλιστρούν μονίμως και καταφέρνουν συχνά να γίνονται αγαπητοί από μερίδα του κόσμου.