Οι φυλές του παιδικού ποδοσφαίρου

  [18 Σχόλια]

Όπου και αν έζησες, με όποιους και αν έζησες, αν έπαιζες ποδόσφαιρο μικρός σίγουρα έχεις γνωρίσει κι εσύ κάποιους αντιπροσώπους τον παρακάτω κατηγοριών. Για λόγους συντομίας διαλέξαμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις και κόψαμε κάποιες στο τελικό μοντάζ. Σας παρουσιάζουμε τις φυλές του ποδοσφαίρου της αλάνας, του σχολείου, ακόμα και του 5Χ5 πολλές φορές.

peri23_470b29ad41

1. Το περίπτερο

 Ένας από τους πιο αντιπαθείς παίκτες στον αγωνιστικό χώρο. Για κάποιον λόγο τα κατάφερνε πάντα και έπαιζε επίθεση. Ίσως δίκαια γιατί ήξερε μπάλα και ήταν καλός, ίσως άδικα γιατί πολύ απλά επέμενε πολύ να παίξει εκεί, τόσο που του έκανες το χατίρι. Το θέμα όμως ήταν η συμπεριφορά του στον αγωνιστικό χώρο που σε έκανε να το μετανιώνεις. Το περίπτερο δημιουργούσε φιλικές σχέσεις με τον αντίπαλο τερματοφύλακα γιατί σε ολόκληρο το ματς ήταν εκεί δίπλα του και τα λέγανε. Καμία προσπάθεια να κυνηγήσει την μπάλα, κανένα φιλότιμο, τελείωνε το ματς χωρίς ίχνος ιδρώτα με περιοχή δράσης μια ακτίνα πέντε-έξι μέτρων στο τσακίρ κέφι. Και το χειρότερο ήταν η φάτσα ικανοποίησης όταν σου λεγε τα πόσα γκολ είχε βάλει στο τέλος του αγώνα. Γκολ για τα οποία εσύ είχες μοχθήσει, είχες τρέξει, είχες ματώσει τα γόνατά σου. Το περίπτερο σύμφωνα με σοβαρή έρευνα που έχω πραγματοποιήσει είχε 74,3% πιθανότητες να κάνει στρατιωτική θητεία δίπλα στο σπίτι του και να βολευτεί στο Δημόσιο.

girl1143

2. Το αγοροκόριτσο

Ίσως όχι η πιο συχνή κατηγορία, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουμε συναντήσει (κυρίως στο σχολείο στο μάθημα της γυμναστικής) ένα κορίτσι που ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο. Οι φίλες της την κοιτάνε με ένα μείγμα απέχθειας, ζήλιας και μίσους γιατί κερδίζει τα βλέμματα όλων των αγοριών της τάξης, κάτι που ποτέ δεν κατάφεραν αυτές. Ειδικά στα δικά μας χρόνια (παίρνει ύφος γέρου που κοιτάζει κάπου στο άπειρο και αναλογίζεται) που υπήρχαν ακόμα κάποια στεγανά μεταξύ των δύο φύλων, το αγοροκόριτσο κέρδιζε αρκετά λεπτά δημοσιότητας και η εκτίμηση στο πρόσωπό της ανέβαινε σε μεγάλο βαθμό ανάμεσα στον αρσενικό πληθυσμό. Συνήθως δεν ήταν καλή όπως είναι και λογικό, αλλά τα αγόρια πάντα έδειχναν το σεβασμό για τον εξωγήινο που ήθελε να γίνει κοινωνός της μαγείας του ποδοσφαίρου και έτσι κυρίως έπαιζαν άμυνα με τα μάτια και δεν έκραζαν για κάθε τραγική πάσα και τσουρουκιά. Σε αυτό ήταν σε καλύτερη μοίρα από την επόμενη κατηγορία:

fat20and20smoking

3. Ο χοντρός

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν μιλάμε για όλους τους τύπους με παραπάνω κιλά. Στο σχολείο π.χ. είχα έναν θεόχοντρο που έπαιζε φοβερή μπάλα, τρομερό χαφ με ένα σουτ που αν σε πετύχαινε σε άφηνε με κάποια αναπηρία (επίσης έπαιζε συχνά ημίγυμνος και το ιδρωμένο του κορμί ήταν αμυνο-απωθητικό). Η συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνει τους υπέρβαρους που η μοίρα τους έφερε είτε από ανάγκη (δεν υπήρχαν αρκετά άτομα για να συμπληρώσουν ομάδα), είτε από υποχρέωση (γυμναστική) να παίζουν μαζί σου. Εννοείται ότι η κατάληξή τους ήταν να μπουν στην άμυνα, τη χωματερή του ποδοσφαίρου αλάνας. Ο χοντρός ήταν μετρ του τσαφ. Παντελώς άμπαλος μπορούσε να μην πετύχει μπάλα που ταξίδευε με ταχύτητα 2 χιλιομέτρων τη δεκαετία. Το χειρότερο όλων όμως ήταν η παντελής του αδιαφορία, την στιγμή που εσύ ίδρωνες για τη φανέλα (ή συχνά το κασκορσέ Μινέρβα), και αυτός έβαζε ένα αυτογκόλ το οποίο δεν τον πτοούσε καθόλου ψυχολογικά, ενώ έκανε εσένα να χάσεις τον ύπνο σου. Στα θετικά ότι δεν έχανε τη θέση του στο γήπεδο, κυρίως γιατί βαριόταν να περπατήσει και σκεφτόταν την τυρόπιτα στο διάλειμμα. Σε αντίθεση βέβαια με το αγοροκόριτσο που είχε ασυλία, ο χοντρός άκουγε  κράξιμο από όλους, χωρίς να ιδρώνει το αυτί του.

fimpen_il_goleador_john_bergman_bo_widerberg_001_jpg_ewrt

4. Ο μικρός

Ο μικρός είχε συχνά την ομοιότητα με τον χοντρό στο ότι έπαιζε για να συμπληρώσουμε ομάδα. Με μια διαφορά όμως. Συνήθως ήταν κάποιος που οι μεγαλύτεροι ήξεραν. Τον είχαν δει να παίζει με τα παιδιά της ηλικίας του και ως πρωτόγονοι σκάουτερ τον είχαν συγκρατήσει. Έτσι, από όλα τα παιδάκια διάλεξαν αυτόν γιατί μπορούσε να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συνθήκες. Ήταν πάντα ένα δείγμα τιμής και μια αναγνώριση για τον μικρό που μπορούσε να υπερηφανεύεται στους συνομήλικούς του ότι παίζει σε άλλο επίπεδο. Πολύ συχνά ο μικρός ήταν συγγενής κάποιου της παρέας. «Φέρε και το ξαδερφάκι σου ρε καλό είναι».  Ο μικρός έχανε πάντα σε μυϊκό όγκο και δύναμη, οπότε απαραίτητα προσόντα ήταν η αντοχή, η ντρίμπλα και η ταχύτητα. Εννοείται ότι πάντα αυτός έτρεχε να μαζέψει την μπάλα όταν πήγαινε σε κανένα χωράφι (αν ήσουν σε χωριό) ή κάτω από το αυτοκίνητο (αν ήσουν σε πόλη).

mom34

5. Ο μαμάκιας

Ο μαμάκιας είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία που δεν έχει να κάνει με τα αγωνιστικά προσόντα του αθλητού, αλλά με την εν γένει συμπεριφορά του. Ήταν αυτός που μόλις σκοτείνιαζε έπρεπε να φύγει. Βρε δεν πα να ήταν 5-5 το σκορ και το ματς να είχε αγωνία, η μαμά του είχε πει να γυρίσει σπίτι και αυτός το τηρούσε. Άρχισε να βρέχει; Ο μαμάκιας δεν μπορούσε να συνεχίσει γιατί υπήρχε κίνδυνος να αρρωστήσει. Πολύ συχνά η ίδια του η μαμά ερχόταν να τον ελέγξει, οπότε και εσύ ξενέρωνες και ας τη χαιρετούσες με ένα χαμόγελο αγγέλου λέγοντας «Γεια σας κυρία Σούλα». Στην τσάντα της πάντα είχε μια αλλαξιά ρούχα γιατί όπως όλοι ξέρουμε αν ιδρώσεις στο ποδόσφαιρο και δεν αλλάξεις αμέσως οι πιθανότητες πνευμονίας είναι 95%. Μεγάλο ρόλο στην ψυχοσύνθεση του μαμάκια έπαιζε και το θέμα «λεκέδες». Όσο πιο βρώμικα τα ρούχα όταν επέστρεφε σπίτι, τόσο μεγαλύτερη η κατσάδα. Σε περίπτωση δε τραυματισμού, αμυχής, στραμπουλήγματος, έπρεπε να καταφτάσουν τουλάχιστον δυο μεταγωγικά C-130 για να τον μεταφέρουν στην εντατική.

apostolakis 2

6. Ο μύτος

Μια αμφιλεγόμενη κατηγορία παίκτη, ο μύτος πάντα θεωρείται παιδί ενός κατώτερου θεού από τους πιο τεχνικά εξευγενισμένους παίκτες. Όπως λένε και στο χωριό μου είναι one-trick pony, ξέρει να σουτάρει μόνο με την μύτη του παπουτσιού με δύναμη, ευθύβολα σαν τον Στράτο τον Αποστολάκη. Αυτό έμαθε, αυτό κάνει. Η αλήθεια είναι πάντως ότι αυτό δεν τον κάνει κατ” ανάγκη λιγότερο χρήσιμο. Δεν είναι λίγα τα ματς που ο μύτος έχει κερδίσει με το σουτ του και ειδικά σε περιπτώσεις που ο μύτος ήταν και λίγο γρήγορος σε στυλ Βασίλης Λάκης μπορούσε να είναι ο MVP του αγώνα. Στο τέλος όμως της ημέρας, πάντα κάποιος θα ανέφερε υποτιμητικά το γεγονός και ο μύτος βαθιά μέσα του θα πέθαινε λιγάκι.

carl_steve

7. Το φυτό

Μέσα στον παιδικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο ο σπασίκλας, το φυτό πάντα ήταν μια παρεξηγημένη μορφή. Η μοίρα δεν του έδωσε ποδοσφαιρικό ταλέντο, καταδικάζοντάς τον συνήθως σε αμπαλίαση, ενώ το γεγονός ότι ήταν καλός μαθητής έφερνε συχνά μια μορφή ζήλιας και κοινωνικής απομόνωσης. Το φυτό εξαιτίας της υψηλής νοημοσύνης του προσπαθούσε να βγει από το περιθώριο και να κερδίσει την συμπάθεια των υπολοίπων μέσω του ποδοσφαίρου. Η παντελής έλλειψη ταλέντου όμως συνήθως τον έφερνε ως παρτενέρ του χοντρού φτιάχνοντας ένα αμυντικό δίδυμο επιπέδου Φερούζεμ-Αμπονσά. Η διαφορά ήταν ότι το φυτό συνήθως ήταν πιο φιλότιμο και προσπαθούσε περισσότερο από τον αδιάφορο χαμογελαστό χοντρό. Πιθανώς μέσα του να έλεγε «είμαι τόσο έξυπνος, δεν γίνεται να μην μπορώ να κλωτσήσω μια μπάλα καλά». Αυτό δεν αρκούσε όμως, καθώς το αποτέλεσμα συνήθως ήταν τραγικό και το αντίπαλο περίπτερο είχε εύκολη δουλειά απέναντί του.

Σχετικά:

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Α’)

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Β’)

Δεν βάζουμε γκολ με τίποτα

Τα παιδιά στην πόλη του Θεού

Η αξίας μιας μπάλας

Για τον Άνχελ

  [2 Σχόλια]

Το Σαν Λορένσο-Μπολίβαρ ήταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι μετά από τη διακοπή για το Μουντιάλ για τις δυο ομάδες, ένας ημιτελικός Λιμπερταδόρες. Επί της ουσίας εν μέσω προετοιμασίας μια που πρωτάθλημα δεν γινόταν αυτή την περίοδο. Η ομάδα του Μποέδο κέρδισε ένα φάουλ μόλις στο 5′. Ο Ρομανιόλι πήρε την μπάλα, σημάδεψε στο σωστό σημείο και ο Μάτος (με την αμφιβολία υπέρ του επιθετικού) εκμεταλλεύτηκε την κακή έξοδο του τερματοφύλακα Κινιόνες της Μπολίβαρ και έγραψε το 1-0. To κατάμεστο Νουέβο Γκασόμετρο πήρε φωτιά, τα πανηγύρια έξαλλα και μέσα στον χαμό κάποιος έδωσε ένα μπλουζάκι στους παίκτες της Σαν Λορένσο. «Κουράγιο Άνχελ» έγραφε, το μήνυμα για το παιδί θαύμα της Σαν Λορένσο, τον Ανχελίτο Κορέα που είδε μέσα σε λίγες μέρες το όνειρο της μεταγραφής του στην Ευρώπη (και την Ατλέτικο Μαδρίτης) να γίνεται εφιάλτης. Στις ιατρικές εξετάσεις που έγιναν βρέθηκε να έχει πρόβλημα στην καρδιά και μπήκε αμέσως για επέμβαση με χρόνο επιστροφής τους 6 μήνες τουλάχιστον. Οι συμπαίκτες του (μια που ακόμα συμπαίκτες του είναι, καθώς η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε τυπικά) δεν τον ξέχασαν.

copa-libertadores-1919799h627

Η Σαν Λορένσο ήταν καταιγιστική στο πρώτο ημίχρονο. Οι Βολιβιανοί δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα, ενώ οι Αργεντίνοι είχαν σε μεγάλη μέρα τόσο τον Ρομανιόλι, όσο και τον Βιγιάλμπα από τα δεξιά (επόμενος υποψήφιος για μεταγραφή στην Ευρώπη). Οι φιλοξενούμενοι ήταν τραγικοί αμυντικά, είχαν πολλά νεύρα, έκαναν αρκετά φάουλ και σε ένα από αυτά και πάλι το πόδι του Ρομανιόλι έφερε την μπάλα στο κατάλληλο σημείο. Νέα κεφαλιά, από τον Μας αυτή τη φορά, και 2-0. Ιδανική βραδιά και ένα τέλειο σκορ για πρώτο ματς ημιτελικού.

Emmanuel-Lorenzo-Bolivar-Libertadores-AP_CLAIMA20140723_0259_30

Η Μπολίβαρ έκανε δυο αλλαγές στην ανάπαυλα για να αλλάξει την εικόνα του αγώνα στο 2ο ημίχρονο. Εν μέρει τα κατάφερε καθώς μπόρεσε να περάσει τη σέντρα και να έχει και μια τελική προσπάθεια (κατόρθωμα γι” αυτό το συνονθύλευμα) στο 65′. Τα λάθη όμως στην άμυνα δεν σταμάτησαν και σε μια αντεπίθεση των γηπεδούχων το πάθος του Μερσιέρ να κυνηγήσει μέχρι το τέλος τη φάση απέδωσε, καθώς ήρθε το 3-0 στο 70′. Tο πάρτι συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό καθώς μόλις τρία λεπτά αργότερα ήρθε το καλύτερο γκολ με την σουτάρα του Χούλιο Μπουφαρίνι. Ένα 4-0 που ηρέμησε ακόμα και τους πιο συγκρατημένους οπαδούς της Σαν Λορένσο, μια που η ρεβάνς στα περίπου 3600 μέτρα στην πρωτεύουσα της Βολιβίας Λα Πας πάντα είναι ζόρικη. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με ακόμα μια κεφαλιά του Μας μετά από φάουλ και το 5-0 ήταν το τελικό σκορ του αγώνα. Η ομάδα της Αργεντινής πλέον μπορεί να περιμένει τον αντίπαλο της στον τελικό, με την Νασιονάλ της Ασουνσιόν να είναι το μεγάλο φαβορί μετά το καθαρό 2-0 επί της Ντεφενσόρ από την Ουρουγουάη.

Ο ποδοσφαιριστής κατάσκοπος

  [5 Σχόλια]

Ποδοσφαιρικές ταινίες είχαμε και έχουμε αρκετές. Σειρές λίγες. Εδώ μπαίνει το «El Rey» Network που από ότι διάβασα είναι ένα σχετικά καινούριο τηλεοπτικό κανάλι στις ΗΠΑ που ναι μεν είναι αγγλόφωνο αλλά στοχεύει κυρίως στο λατινογενές κοινό. To ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι πίσω από το κανάλι είναι ο γνωστός σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκες που εκτός από επικές φόλες του στυλ Ματσέτε και Spy Kids, έχει συμμετάσχει και σκηνοθετικά στο Sin City και στο συμπαθές Once Upon A Time In Mexico (που το λέω συμπαθές μάλλον επειδή λατρεύω την Σάλμα Χάγιεκ). Η καινούρια σειρά του καναλιού του Ροντρίγκες ονομάζεται Matador και ενώ θα θέλαμε πολυ να είναι η ζωή του Μαρσέλο Σάλας είναι κάτι διαφορετικό.

O Αντόνιο «Ματαδόρ» Μπράβο είναι ένας ποδοσφαιριστής των LA Riot, ομορφόπαιδο κι αλήτης. Λίγοι όμως ξέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι ένας αντερκάβερ πράκτορας της Δίωξης Ναρκωτικών τον οποίο έχει πάρει η CIA ώστε να ερευνήσει άτομα του συλλόγου (και κυρίως τον πάμπλουτο ιδιοκτήτη που παίζει ο Άλφρεντ Μολίνα), αλλά και γενικά να εκμεταλλευτεί τη διασημότητά του ώστε να προσεγγίσει εγκληματικούς κύκλους. Η υπόθεση ακούγεται επικίνδυνα κακή, ενώ στους σεναριογράφους συμμετέχει ο Μεξικάνος Ρομπέρτο Όρσι που έχει γράψει τρομερές φόλες του στυλ Mission Impossible 3, ενώ έχει γράψει το σενάριο για διάφορα Σταρ Τρεκ, Τρανσφόρμερς, Σπάιντερμαν αλλά και τη σειρά Fringe. Τον πιλότο σκηνοθέτησε ο Ροντρίγκες και οι κριτικές που είδα είναι αρκετά μέτριες. Αν κάποιος έχει δει ή σκοπεύει να δει, ας μας ενημερώσει.

Η ομάδα που γλίτωσε τον θάνατο

  [2 Σχόλια]

Dallas Tornado

Μετά από κάθε αεροπορικό δυστύχημα ή τρομοκρατική ενέργεια βγαίνουν πάντα ιστορίες ανθρώπων που μέσω σειράς συμπτώσεων δεν έχασαν τη ζωή τους. Το τραγικό χθεσινό συμβάν έφερε στο μυαλό μια ιστορία που ήθελα να γράψω καιρό. Είναι η ιστορία της ομάδας που έκανε το γύρο του κόσμου σε μια τουρνέ που όμοιά της δεν έχει ξαναγίνει. Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζουμε τους Ντάλας Τορνέιντο.

Το 1968 στις ΗΠΑ σχηματίστηκε με τη συνένωση δυο πρωταθλημάτων το NASL, το πρώτο σοβαρό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ. Μια διοργάνωση που κατά καιρούς πέρασαν ονόματα όπως ο Πελέ και ο Μπεκενμπάουερ. Mε το πρώτο ουσιαστικά ενοποιημένο πρωτάθλημα αναγκαστικά δημιουργήθηκαν και πολλές καινούριες ομάδες μεταξύ τους κι οι Ντάλας Τορνέιντο με προπονητή τον Μπομπ Καπ που παρά το 100% αμερικάνικο όνομά του ήταν Ούγγρος (γεννημένος στη Γιουγκοσλαβία) που έφυγε για να σωθεί μετά την ουγγρική επανάσταση. Ο Καπ είχε αποστολή να βρει παίκτες για να φτιάξουν αυτή την ομάδα και επειδή το ποδόσφαιρο τότε ήταν μια άγνωστη λέξη στις ΗΠΑ, ταξίδεψε στη Β. Ευρώπη για να βρει ποδοσφαιριστές που θα… έμοιαζαν Αμερικάνοι. Για να είναι έτοιμη αυτή η ομάδα και να έχει μια συνοχή, αποφασιστήκε να κάνει μια τουρνέ ώστε να παίξει φιλικά (στις ΗΠΑ πού να βρει αντιπάλους). Το αποτέλεσμα ήταν οι Ντάλας Τορνέιντο να ταξιδεύουν για 7 μήνες σε 5 ηπείρους και 26 χώρες δίνοντας συνολικά 32 φιλικά, η λογικά μεγαλύτερη τουρνέ ποδοσφαιρικής ομάδας όλων των εποχών.

Tornado 67 Suits Team in Nice

Οι παίκτες έπρεπε να έχουν κοντά μαλλιά (κάτι δύσκολο σε μια εποχή που οι Μπιτλς ήταν στην μόδα) και να φοράνε γραβάτες και Στέτσονς (τα οποία είναι αυτά που εμείς στην Ελλάδα θα λέγαμε «καουμπόικα καπέλα»). Τα περισσότερα γεγονότα τα ξέρουμε από τις διηγήσεις του Μπιλ Κρόσμπι, ενός πιτσιρικά οδηγού λεωφορείου από το Λίβερπουλ που αποφάσισε να κάνει το όνειρό του για επαγγελματικό ποδόσφαιρο πραγματικότητα όταν είδε μια αγγελία στην «Ηχώ» του Λίβερπουλ. Οι αναφορές του έχουν γραφτεί τόσο στην Ηχώ του Λίβερπουλ, όσο και στον Γκάρντιαν, όσο και σε εφημερίδες της εποχής. Η ομάδα αποτελούνταν από Άγγλους, Αμερικάνους, Σουηδούς, Νορβηγούς και Ολλανδούς, γενικά ότι μπορούσε να μοιάσει αμερικάνικο. Ο Κρόσμπι έγινε μέλος της ομάδας μετά τα πρώτα 5 φιλικά των Τορνέιντο τα οποία έγιναν στο Μαρόκο και την Ισπανία, όταν και συνάντησε την ομάδα στη Νίκαια της Γαλλίας. Το επόμενο ταξίδι ήταν στην Κωνσταντινούπολη όπου και κατάφεραν να φέρουν 2-2 με τη Φενέρ μπροστά σε 25.000 κόσμο και στη συνέχεια οι Ντάλας ήρθαν από τα μέρη μας.

67-10-12 Tornado Athens (4)

Όπως ήταν λογικό η ομάδα αποφάσισε να δει τα αξιοθέατα και όπως βλέπουμε στην παραπάνω φωτό επισκεύτηκε την Ακρόπολη. Δεν ξέρουμε αν συγκλονίστηκαν τόσο, αλλά το γεγονός είναι ότι η επίσκεψη κράτησε παραπάνω από όσο υπολογίζαν και η ομάδα έφτασε στο αεροδρόμιο χάνοντας την πτήση της για ένα περίπου μισάωρο. Ήταν ένα από τα πιο τυχερά πράγματα που έγιναν ποτέ στη ζωή τους. Η πτήση των Βρετανικών αερογραμμών που γινόταν για λογαριασμό των Κυπριακών από την Αθήνα για την Λευκωσία είχε άδοξο τέλος πάνω από το Καστελόριζο, όταν και το αεροπλάνο ανατινάχθηκε. Ο απολογισμός ήταν ο θάνατος περίπου 60 ατόμων και η αιτία σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά η τοποθέτηση βόμβας στο χώρο των επιβατών. Από ότι λέγεται στόχος ήταν ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας «Διγενής», ο αρχηγός του ΕΟΚΑ στην Κύπρο που θα ταξίδευε με τη συγκεκριμένη πτήση. Τελικά ο Γρίβας άλλαξε την πτήση του και όπως και η ομάδα του Ντάλας γλίτωσε. Το εντυπωσιακό είναι ότι ομάδα και στρατηγός ταξίδεψαν μαζί με την επόμενη βραδινή πτήση. Τα αποτελέσματα των φιλικών δεν είχαν καμία σημασία για τους ποδοσφαιριστές που είδαν ότι άγγιξαν τον θάνατο.

Tornado-Lahore Pakistan Notes 2

Μετά την Κύπρο ήρθε η ώρα της Μέσης Ανατολής με φιλικά στη Βηρυτό αλλά και στην Τεχεράνη που πριν την Ισλαμική επανάσταση είχε καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Εκεί έγινε φιλικό με την ομάδα των ενόπλεων δυνάμεων. Εκτός από την Τεχεράνη, η ομάδα έδωσε και άλλα φιλικά σε άλλα μέρη του Ιράν για τα οποία χρειάστηκαν πολύωρα ταξίδια με λεωφορεία. Επόμενος σταθμός το Πακιστάν και φιλικά με την εκεί εθνική ομάδα που σε δυο αγώνες παρουσιάστηκε με δυο διαφορετικές ομάδες. Όταν η ομάδα έφτασε στα σύνορα με την Ινδία δέχτηκε επίθεση από ντόπιους που δεν είδαν με καλό μάτι την επίσκεψη στη γειτονική χώρα με την οποία είχαν πολεμήσει πρόσφατα. Η πορεία της ομάδας στην Ινδία ήταν κακή με έξι ήττες και μία νίκη και στη συνέχεια ήρθε η ώρα της Σρι Λάνκα και της Μπούρμα. Τα πράγματα δεν ήταν ούτε εκεί απλά, καθώς η πτήση από την Καλκούτα ακυρώθηκε μια που υπήρχαν επεισόδια στην πόλη και πολιτικές εξελίξεις με εξεγέρσεις.

Μετά την Σρι Λάνκα και την Μπούρμα (όπου αγωνιστήκαν μπροστά σε 92.000 θεατές), η επόμενη περιπέτεια ήρθε στην Σιγκαπούρη όπου ο τοπικός όχλος τους υποδέχτηκε ως «Γιάνκηδες ιμπεριαλιστές». Όταν ο Περ Λάρσεν έκανε ένα φάουλ οι ντόπιοι οπαδοί άρχισαν να πετάνε πέτρες, ο Σκανδιναβός υποκλίθηκε και αυτό άναψε κι άλλο τα αίματα. Οι Τορνέιντο φυγαδεύτηκαν στα αποδυτήρια όπου και έμειναν δυο ώρες περίπου μέχρι να φύγουν ασφαλείς. Η ρεβάνς φυσικά ακυρώθηκε και επόμενος σταθμός ήταν η Τζακάρτα στην Ινδονησία όπου η ομάδα ηττήθηκε δις από την τοπική εθνική.

Tornado Saigon Bill Crosbie Sightseeing

Αν μέχρι τώρα δεν σας εντυπωσίασε η ιστορία της ομάδας, σίγουρα θα γίνει με τον επόμενο σταθμό που ήταν το Βιετνάμ. Το Βιετνάμ εν μέσω πολέμου. Η ομάδα είχε πλήρη προστασία από τις αμερικανικές δυνάμεις στη Σαϊγκόν, αλλά όταν δυο Άγγλοι ποδοσφαιριστές βγήκαν βόλτα στην πόλη τους σταμάτησε ένα στρατιωτικό τζιπ (νομίζοντάς τους για πεζοναύτες που βόλταραν). Οι στρατιώτες τούς ενημέρωσαν ότι δεν πρέπει να στέκονται πουθενά για πάνω από 2 δευτερόλεπτα, γιατί στην πόλη κυκλοφορούσε μια ντόπια με ένα σκουτεράκι η οποία έψαχνε Αμερικάνους στους οποίους πετούσε χειροβομβίδες. Όπως είναι φυσικό, οι δυο ποδοσφαιριστές γύρισαν κατευθείαν στο ξενοδοχείο και δεν ξαναβγήκαν βόλτα.

Χονγκ-Κονγκ και Ταϊβάν ήταν παιχνιδάκι για τους ήρωές μας και οι γιορτές των Χριστουγένων τους βρήκαν στο Τόκιο. Εκεί ο Μπιλ φλέρταρε μία ντόπια και δώσανε ραντεβού. Ο σκάουζερ μπανιαρίστηκε, αρωματίστηκε και κατέβηκε κάτω για να δει την κοπέλα παρέα με μια δεύτερη. «Περίμενε λίγο» της είπε και ανέβηκε γρήγορα πάνω για να βρει και έναν δεύτερο φίλο του και να κατέβουν κάτω. Οι Γιαπωνέζες μόλις τους είδαν χαμογέλασαν και τους είπαν με τη σειρά τους να περιμένουν αυτοί. Τελικά επέστρεψαν με μια τρίτη κοπέλα και τους εξήγησαν ότι το έθιμο είναι όταν μια κοπέλα βγαίνει πρώτη φορά με έναν άντρα να συνοδεύεται από μία ακόμα φίλη της. Η νύχτα τελείωσε με σούσι (που δεν φάνηκε καθόλου νόστιμο στον γκουρμέ οδηγό λεωφορείου από το Λίβερπουλ).

68-02-04 Tornado Crosbie in Fiji

Η ομάδα του Ντάλας έκανε πρωτοχρονιά στην Μανίλα στις Φιλιππίνες και του «Αγιαννιού» έδινε φιλικό στην Αυστραλία. Μετά από διάφορους αγώνες εκεί, ταξίδεψε στη Νέα Ζηλανδία, στα Φίτζι (όπου υπό καύσωνα συνέτριψαν την… εθνική ομάδα των Φίτζι με 10-2) και την Ταϊτή. Ο γολγοθάς τελείωσε (σχεδόν) εκεί, καθώς μετά η ομάδα επέστρεψε (αν και η λέξη επιστροφή δεν είχε νόημα μια που οι περισσότεροι πήγαιναν εκεί για πρώτη φορά) στο Ντάλας. Φυσικά όμως η ηρεμία κράτησε μόλις δυο εβδομάδες, αφού είχε προγραμματιστεί τουρνέ στην Κεντρική Αμερική με προορισμούς την Κόστα Ρίκα και την Ονδούρα.

Λίγο αργότερα ξεκίνησε το πρωτάθλημα και η ομάδα μετά από τόση ταλαιπωρία όπως ήταν λογικό δεν βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Μπορεί σίγουρα να είχε δεθεί (τόσους μήνες ταξίδευε και κινδύνευε μαζί) αλλά τόσο ψυχολογικά, όσο και σωματικά δεν υπήρχαν δυνάμεις. Στον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος ηττήθηκε από το Χιούστον με 6-0 και τελείωσε τη σεζόν με 2 νίκες, 4 ισοπαλίες, 26 ήττες και διαφορά τερμάτων -81. Το ίδιο τραγική ήταν και η προσέλευση του κόσμου αφού σε 16 αγώνες κόπηκαν 46.000 εισιτήρια περίπου. Ο Μπιλ τραυματίστηκε και εγκατέλειψε νωρίς, μετά από έξι μόλις αγώνες. Ο ίδιος το αποδίδει στα σκληρά γήπεδα του μπέιζμπολ στα οποία το χορτάρι δεν είχε σχέση με του ποδοσφαίρου. Μια που δεν μπορούσε να αγωνιστεί έχασε και την άδεια παραμονής του.

Ο Καπ απολύθηκε νωρίς από τους Τεξανούς ιδιοκτήτες, αλλά όπως διάβασα βρήκε στέγη στο NFL όπου εισήγαγε τους «soccer» kickers (μην με ρωτάτε, δεν ξέρω τι είναι. λογικά κάποιος τρόπος να κλωτσάς αλλιώς την κωμική μπάλα του ΝFL). Οι Ντάλας κατέκτησαν το πρωτάθλημα του 1971, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον κόσμο και διαλύθηκαν το 1981 στοιχίζοντας περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια για 15 χρόνια. Ο ένας εκ των ιδιοκτητών της ομάδας, ο Λαμάρ Χαντ συνέχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο και ήταν ιδιοκτήτης ομάδων του MLS μέχρι και τον θάνατό του το 2006.

Το Εφτάρι που Έγινε 007

  [7 Σχόλια]

Το 1890 σε κάποιο περίχωρο του Εδιβούργου ιδρύεται μια ομάδα γειτονιάς που την έλεγαν Μπόνιριγκ Ρόουζ. Φορούσε ερυθρόλευκες φανέλες με οριζόντιες ρίγες και είχε την έδρα της στην περιοχή Μιντλόθιαν του Εδιμβούργου, εκεί που σήμερα έχει απομείνει μόνο η γνωστή μας Χαρτς. Σε αυτήν την ομάδα το 1950 αρχίζει να παίζει στο εφηβικό της τμήμα ένας ψηλός μελαχρινός Σκωτσέζος ως δεξί εξτρέμ. Το όνομά του ήταν Σον Κόννερι και φορούσε το Νο.7 στην πλάτη.

Sir Sean Connery - Manchester United

Τα τεχνικά του χαρακτηριστικά δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, αλλά η κορμοστασιά του είχε τραβήξει διάφορα βλέμματα. Αν και ο ίδιος αργότερα έχει επιβεβαιώσει ότι μόνο η ομάδα από το λιμάνι του Εδιμβούργου, η Ηστ Φάιφ τον είχε ζητήσει επίσημα, υπάρχουν φήμες (ακόμα) ότι τον παρακολουθούσε η Σέλτικ. Σε ένα ματς κυπέλλου νέων του 1951 κόντρα στην Μπρόξμπερν Αθλέτικ αποφεύγοντας μερικούς licenced to kill σκληροτράχηλους αμυντικούς σκόραρε από τα 30 μέτρα. Μπορεί η ομάδα του να έχασε 3-1, αλλά η γκολάρα μέτρησε.

Και αν το θέμα της Σέλτικ ανήκει στη σφαίρα του μύθου (που μεταξύ μας ο σκληρός Προτεστάντης και φανατικός οπαδός της Ρέιντζερς Σον Κόννερι δε θα πήγαινε ποτέ εκεί), υπάρχει ένα άλλο πραγματικό ενδιαφέρον που δεν καρποφόρησε. Το καλοκαίρι του 1953 η ομάδα της Μπόνιϊγκ Ρόουζ έκανε περιοδεία στο Βορρά της Αγγλίας και έπαιξε ένα φιλικό κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουάιτεντ στο Ολντ Τράφορντ. Ο προπονητής της Μαν Γιουνάιτεντ Ματ Μπάσμπυ εντυπωσιάστηκε από το Νο.7 της σκωτσέζικης ομάδας και μετά το τέλος του αγώνα του πρότεινε ένα συμβόλαιο 25 λιρών τη βδομάδα. Αν και σήμερα φαντάζει αστείο όταν ο Ρούνεϊ παίρνει 300.000 λίρες τη βδομάδα, τότε ήταν μεγάλο το ποσό.

«Ήθελα πάρα πολύ να δεχτώ επειδή λάτρευα το ποδόσφαιρο. Αλλά συνειδητοποίησα ότι ένας τοπ κλας ποδοσφαιριστής θα έχει τερματίσει το δρόμο του στα 30 του και εγώ ήμουν ήδη 23. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός και αυτό αποδείχτηκε μια από τις πιο σοφές επιλογές της ζωής μου».

Μπορεί το χορτάρι να έχασε έναν σταρ και να τον κέρδισε το πανί, αλλά ο Ματ Μπάσμπυ δεν ξέρω πως θα ένιωσε όταν θα είδε το νεαρό πια ηθοποιό στην πρώτη του τηλεοπτική παρουσία ντυμένο με το χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Sir Sean CONNERY sportif de haut niveau

Περιμένοντας τον Μεσι(α)

  [15 Σχόλια]

Messi

Το Μουντιάλ τελείωσε και, όπως κάθε φορά, αναμένοντας το επόμενο, έχουμε 4 χρόνια μπροστά μας να αναλύουμε, να κουβεντιάζουμε, να διαφωνούμε, να θυμόμαστε τις στιγμές που μας χάρισε αλλά κυρίως τους ήρωες και τους αποδιοπομπαίους τράγους. Γιατί έτσι είναι ο κοινός θνητός, γουστάρει να λατρεύει αλλά ακόμα πιο συχνά λατρεύει να μισεί αυτούς που είχαν το ταλέντο και την τύχη να ξεχωρίσουν στο δημοφιλέστερο άθλημα-παιχνίδι του πλανήτη, αυτούς που τα λίγα εκατοστά διαφοράς ενός γκολ με ένα δοκάρι ή ένα άουτ είναι αρκετά για να τους προάξουν σε θεούς ή να τους υποβιβάσουν σε συμπαθή ή λιγότερο συμπαθή τετράποδα. Ιδίως στη φετινή διοργάνωση η ίδια η FIFA λες και αποφάσισε να ταΐσει αυτή την ανθρωποφαγική μας ανάγκη, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού, κάνοντας την, ας την πούμε αμφιλεγόμενη, επιλογή, να απονείμει τη «Χρυσή Μπάλα» στον μεγάλο χαμένο του τελικού, για κάποιους και ολόκληρης της διοργάνωσης, τον τύπο που φοράει την πιο βαριά φανέλα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου τα τελευταία 20 χρόνια, αυτή με το Νο 10 της εθνικής Αργεντινής.

Οι αντιδράσεις φυσικά πολλές οι οποίες κυμάνθηκαν από κατά τόπους «Έλα μωρέ τώρα, μαγειρεμένα τά΄χουν οι χορηγοί για να είναι όλοι ευχαριστημένοι» έως και «Είναι δυνατόν;  Χρυσή μπάλα στον κοντοπούτανο τον αόρατο ρε φίλε;» στα βορειοδυτικά με αυξανόμενη ένταση. Τελικά τι γίνεται με τον Λιονέλ Μέσι; Είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου ή απλά ένας πολύ καλός παίκτης αλλά εν πολλοίς κατασκεύασμα των μίντια, των οποίων είναι το αγαπημένο παιδί όπως του καταλογίζουν; Και κυρίως, και αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου, είναι καλύτερος ή έστω ισάξιος με τον μεγάλο Ντιέγκο ή θα ολοκληρώσει την καριέρα του σαν άλλο ένα 10άρι της Αργεντινής ανάξιο της κληρονομιάς του Μαραντόνα;

Επειδή το να απαριθμήσουμε τα συνολικά κατορθώματα του Μέσι δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, αφού μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που έχει κατακτήσει τα πάντα σε συλλογικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο, ας μείνουμε στα του φετινού Μουντιάλ με την εθνική του ομάδα, η οποία άλλωστε είναι και το πεδίο σύγκρισής του με τον Μαραντόνα και συνήθως η βασική πηγή επιχειρηματολογίας όσων θέλουν να τον απαξιώσουν. Η αλήθεια είναι ότι συνολικά ο Μέσι έκανε μια μάλλον μέτρια διοργάνωση, όπου μέτρια διοργάνωση για τα δεδομένα του Μέσι σημαίνει 4 γκολ, 1 ασίστ και, πέρα από τα στατιστικά, συμμετοχή σχεδόν σε κάθε επιθετική προσπάθεια της Αργεντινής. Με δυο λόγια ό,τι καλό κατάφερε επιθετικά η Αργεντινή σε αυτό το Μουντιάλ, πέρασε από τα πόδια του Μέσι, ο οποίος ήταν με διαφορά ο επιδραστικότερος για την ομάδα του παίκτης της διοργάνωσης. Θα συμφωνήσω ότι ήταν σχεδόν εξαφανισμένος στον ημιτελικό με την Ολλανδία, στον οποίο όμως αυτός ο απίστευτος γάτος της προπονητικής που λέγεται Φαν Γκάαλ (ναι ξέρω Φαν Χάαλ είναι η σωστή προφορά) είχε κυριολεκτικά προσαρμόσει όλο το παιχνίδι των Οράνιε πάνω του, με δύο και τρεις Ολλανδούς να τον κυνηγούν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και της παράτασης. Παρεμπιπτόντως, είμαι σίγουρος ότι στη διαδικασία των πέναλτι πολλοί θα απογοητεύτηκαν όταν σκόραρε με άψογη εκτέλεση, αφού τους χάλασε το «σας τα έλεγα εγώ, το παιδί δεν μπορεί στα δύσκολα» λογύδριο. (Αλήθεια πόσοι θυμούνται άραγε ότι ο Μαραντόνα το 1990 στον προημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία είχε αστοχήσει στη διαδικασία των πέναλτι;) Από την άλλη θα διαφωνήσω ότι ήταν αντίστοιχα κακός και στον τελικό, αφού μαζί με τον συγκλονιστικό Μαστσεράνο και τον (κανείς δεν κατάλαβε γιατί έγινε αλλαγή στο ημίχρονο) Λαβέτσι ήταν μάλλον οι μοναδικοί διακριθέντες της Αργεντινής.

Ναι, όντως δεν κατάφερε να οδηγήσει την Αργεντινή στην κατάκτηση του τίτλου όπως το έκανε ο μεγάλος Ντιέγκο το 1986. Υπάρχει όμως έστω και ένας που να πιστεύει ότι η Αργεντινή θα είχε φτάσει στον τελικό χωρίς τον Μέσι; Και τελικά αν είχε συμπαραστάτη έστω κι έναν επιθετικό επιπέδου σε στοιχειωδώς καλή φόρμα δεν θα μπορούσε να έχει φτάσει ως την κατάκτηση του τίτλου απέναντι στην Γερμανία που εμφάνισε φέτος μία από τις πληρέστερες ομάδες όλων των εποχών; Πιθανότατα κάποια απ΄όλα αυτά να σκεφτόταν όταν κοιτούσε μελαγχολικά το έπαθλο της Χρυσής Μπάλας (το οποίο παρεμπιπτόντως, έχει γίνει παράδοση από το 1998 και μετά να το κερδίζει κάποιος μεγάλος χαμένος). Αλλά μάλλον αυτή θα είναι η μοίρα του Μέσι. Αν δεν περάσει τουλάχιστον 12 παίκτες σε μια φάση προτού σκοράρει με αλανιάρικη μανσέτα δεν θα γίνει Μαραντόνα ποτέ. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι αυτό να καταφέρει σε τελικό απέναντι στη μικτή γαλαξία, πάλι θα είναι το υπερτιμημένο κλιν κατ αγαπημένο παιδί των μίντια και όχι ο «αλήτης» Ντιέγκο που ήξερε να ζει τη ζωή του με τις καταχρήσεις του, τις γκόμενες και τις κόκες του άμα λάχει. Αν με ρωτάτε τη γνώμη μου, συμφωνώ κι εγώ ότι δεν θα γίνει Μαραντόνα ποτέ. Ευτυχώς, γιατί είναι ο Μέσι.

Κυνηγώντας σκιές

  [Καθόλου σχόλια]

Switzerland's Xherdan Shaqiri

Μερικές μέρες αφότου γράψαμε για την πληθώρα φωτογραφικών επιλογών που έχει κάποιος που θέλει να ψάξει μια εικόνα από ένα παιχνίδι του Μουντιάλ η Guardian, στα γραφεία της όποιας έφτασαν περισσότερες από 250.000 φωτογραφίες τον προηγούμενο μήνα, συγκέντρωσε τις 25 καλύτερες και τις παρουσίασε με μερικά συνοδευτικά σχόλια από τον sports picture editor της, κοινώς τον κωλόφαρδο τύπο που έχει την ευθύνη να βλέπει όσες φωτογραφίες καταφτάνουν και να επιλέγει τις καλύτερες για τα θέματα της εφημερίδας.

Από τις πραγματικά πολύ καλές επιλογές του (από κάθε οπτική: και φωτογραφική και ποδοσφαιρική) ξεχωρίζω τις δυο αυτές φωτογραφίες τις οποίες μαζί με τις υπόλοιπες που επιλέξαμε τις προηγούμενες εβδομάδες θα τοποθετούσα άνετα σε μια έκθεση φωτογραφίας η οποία δεν θα είχε να ζηλέψει τίποτα από τις περισσότερες εκθέσεις τέχνης.

Brazil v Mexico

Τι θα θυμάμαι από το Μουντιάλ

  [30 Σχόλια]

 BastsdF5G6CYAA02pE

Το Μουντιάλ τελείωσε, το σύνδρομο στέρησης θα αρχίσει όσο περνάνε οι ώρες. Από αυτά που έχω δει μέχρι στιγμής και μπορώ να μιλήσω είναι για μένα το δεύτερο καλύτερο μετά του 1986 (με διαφορά χειρότερο του 1990 και κοντά του 2002). Σίγουρα η φάση των ομίλων ήταν καταπληκτική και σιγά σιγά όταν τα πράγματα άρχισαν να κρίνονται στις λεπτομέρειες οι κώλοι έσφιξαν, είδαμε χειρότερα ματς όπου η ανάγκη για νίκη έστω με μισό-μηδέν έγινε μεγάλη. Τώρα που το έχω φρέσκο θα προσπαθήσω να σημειώσω όλα τα πράγματα που μου έμειναν, χωρίς μεγάλη ανάλυση απλά και μόνο για να γυρίζω στο μέλλον και να θυμάμαι αυτά που ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι.

Νικητής: Νομίζω ότι η Γερμανία χωρίς να είναι κλάσεις ανώτερη από τους αντιπάλους (όσο και αν η εφτάρα στη Βραζιλία έφτιαξε μια μυθική εικόνα σε αρκετό κόσμο) ήταν η πιο σταθερή και η πιο ομάδα (όπως λέγαμε και πριν τον τελικό). Σε συνολική πορεία στο Μουντιάλ νομίζω το παίρνει δίκαια. Και παρ” ότι δεν κρύβω ότι τους αντιπαθώ, η χθεσινή εικόνα του Σβαϊνστάιγκερ σίγουρα σε έκανε να πεις μέσα σου ότι ναι κι αυτοί ψυχή έχουν γαμώτο (εκτός από τον Νόιερ, που είναι cyborg). Κοιτάζοντας μόνο τον τελικό, επίσης δεν μπορείς να πεις ότι κέρδισε άδικα. Σίγουρα όμως δεν θα ήταν άδικο αν χθες είχε κερδίσει η Αργεντινή που πλην του δοκαριού στο 45′ είχε τις σοβαρότερες ευκαιρίες και θα πρέπει να τα βάζει με Ιγκουαΐν, Μέσσι, Παλάσιο και Αγκουέρο που δεν κατάφερε να καθαρίσει το ματς νωρίς. Είναι εξοργιστικό για μας που υποστηρίζουμε Αργεντινή να πηγαίνουν όλα με βάση το πλάνο και να μην κερδίζεις γιατί σε κρεμάνε οι επιθετικοί σου.

Spain v Holland

Χαμένοι: Είναι εύκολο να πεις «η χειρότερη Βραζιλία όλων των εποχών», αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Μια ομάδα με παιδική άμυνα και κακή επιθετική γραμμή, θα κερδίσει το βραβείο πιο παθιασμένου εθνικού ύμνου πριν την έναρξη αγώνα, αλλά μέχρι εκεί. Για μένα όμως η μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση ήταν η Ισπανία. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κούρασης, κορεσμού ή κάτι άλλο, αλλά η μεταμόρφωσή της ήταν κάτι που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση. Εύφημος μνεία στην Πορτογαλία, αλλά εκεί μιλάμε για φτωχό ρόστερ και έναν τραυματία Κριστιάνο.

Υπερτιμημένοι: Για μένα η Γαλλία. Με διαφορά η Γαλλία κι ας διαφωνείτε. Μια ομάδα χωρίς προσωπικότητα, έκανε πολύ κόσμο να περιμένει καλά πράγματα μετά τους ομίλους και στη συνέχεια έφτυσε αίμα με τη Νιγηρία και αποκλείστηκε από τη Γερμανία τόσο άνευρα και ξενέρωτα που σε έκανε να ξεχάσεις ότι υπήρχε στο γήπεδο. Νούμερο 2 για μένα το Βέλγιο, χωρίς να φταίει αυτό βέβαια. Είχαν δημιουργηθεί εξωφρενικές απαιτήσεις από μια ομάδα που έκανε μια σεβαστή πορεία μέχρι εκεί που μπορούσε. Απλά όλο το hype ήταν αδικαιολόγητο τελικά.

chi7719617_303,00

Εκπλήξεις: Θα ξεκινήσω από την ομάδα που μου θύμισε αρκετά την Ελλάδα του 2004, την Κόστα Ρίκα. Δεν έπαιξε καμιά μπάλα, αλλά πάντα σέβομαι τις ομάδες που τα δίνουν όλα. Απαραίτητος συνδυασμός αυτοθυσίας, προσπάθειας και τύχης Από εκεί και πέρα την Κολομβία την περιμέναμε πάνω κάτω, οπότε παρ” ότι μου άρεσε δεν θα την πω ως έκπληξη. Θα βάλω τη Χιλή που πιστεύω ότι άξιζε πολλά παραπάνω. Πολλές φορές μια ομάδα φεύγει οριακά στους 16 για παράδειγμα και την ξεχνάμε, το Μουντιάλ είναι θέμα λεπτομερειών και συνήθως θυμόμαστε τους 4 το πολύ. Η Χιλή πιστεύω ακράδαντα ότι θα μπορούσε να κοντράρει κάθε ομάδα που θα έπεφτε μπροστά της, ακόμα και τη Γερμανία αν την πετύχαινε. Είναι κρίμα που δεν την είδαμε περισσότερο.

Τους ξεχάσαμε: Τους Άγγλους και τους Ιταλούς. Και ενώ τους πρώτους τους περίμενα, η Ιταλία αυτοκτόνησε μετά την πρώτη της νίκη. Επί της ουσίας έψαχνε ένα Χ σε δυο ματς και δεν τα κατάφερε. Δεν ήταν κακές ομάδες πάντως, αποκλείστηκαν στις λεπτομέρειες. Σαν να πέρασαν όμως και να μην ακούμπησαν. Το βραβείο πάντως θα έπρεπε να πάει στη Ρωσία, μια ομάδα που από τότε που εμφανίστηκε αντί της ΕΣΣΔ είναι ζήτημα να μας έχει κάνει μια-δυο φορές εντύπωση.

Διαιτησία: Είχαμε αρκετές κακές διαιτησίες. Από το πρώτο ματς μέχρι το τελευταίο. Και πιθανότατα κάποιες από αυτές αλλοίωσαν αποτελέσματα. Και αν πάντα έχουμε τέτοια θέματα σε Μουντιάλ, κάτι που ήταν εντυπωσιακό ήταν η αδυναμία να ελεγχθεί πειθαρχικά το παιχνίδι. Είναι αλήθεια ότι είδαμε ένα εξαιρετικά σκληρό Μουντιάλ σε σχέση με τα προηγούμενα πρόσφατα και οι διαιτητές εμφανίστηκαν διστακτικοί στο να βγάλουν κάρτες. Το χθεσινό π.χ. τάκλιν του Χούβεντες (ελπίζω να το προφέρω σωστά) στον Σαμπαλέτα δεν είχε διαφορά από την κόκκινη στον τελικό του 1990. Επίσης είδαμε πάρα πολλά πατήματα που πέρασαν ατιμώρητα. O αντίλογος είναι ότι στα μισά ματς θα παίζαμε με 9 και 10 παίκτες, αλλά κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να το κάνει.

Netherlands v Mexico: Round of 16 - 2014 FIFA World Cup Brazil

Προπονητές: Για μένα δύο ήταν οι προπονητές που ξεχώρισαν. Ο φαν Χάαλ και ο Σαμπέλα. Κυρίως γιατί παρουσίασαν ομάδες που άλλαζαν συστήματα συνεχώς, που το έψαχναν, που ήταν οργανωμένες. Πάντα λυπάμαι τους προπονητές των εθνικών γιατί έχουν ελάχιστο χρόνο να αφήσουν το στίγμα τους, αλλά αυτοί οι δύο πραγματικά έκαναν δουλειά. Ο φαν Χάαλ μασκάρεψε όλες τις αδυναμίες της Ολλανδίας, έκανε το κόλπο του Φάντροκ (κατά άλλους του μεταγενέστερου Φοιρού) και έφτιαξε μια Ολλανδία αξιόμαχη ποντάροντας στον Ρόμπεν. Από την άλλη ο Σαμπέλα (που χλευάστηκε από πολλούς, ακόμα και χθες από τον μυαλοπώλη Σπυρόπουλο) παρουσίασε στα νοκ-άουτ μια τρομερά καλοστημένη ομαδική άμυνα. Όσοι λένε ότι η Αργεντινή έπαιζε άναρχα και ψάχνοντας τον Μέσσι, μάλλον είδαν άλλα παιχνίδια. Αντιμετώπισε τη Γερμανία χωρίς τον μόνο φρέσκο επιθετικογενή της παίκτη (ντι Μαρία), έπαιζε με έναν Μέσσι τρομερά κουρασμένο και όμως έβρισκε τις λύσεις μέχρι το 113′ του τελικού. Ήταν η πιο οργανωμένη Αργεντινή μετά από το 1990 και αυτό φάνηκε και εκ του αποτελέσματος.

Παίκτες: Τέρματα; Νάβας, Νόιερ, Οτσόα, Οσπίνα, Χάουαρντ. Διαφορετικά στυλ, αλλά νομίζω ένα από τα Μουντιάλ μετά το 1986 που είχε τόσους πολλούς καλούς τερματοφύλακες. Στην άμυνα τι να πρωτοδιαλέξεις. Φλάαρ, Χούμελς, Γκαράι, Ρόχο, ντε Φράι, Μπλιντ, Σαμπαλέτα και Λαμ ίσως λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους, χωρίς να σημαίνει ότι ομάδες που αποκλείστηκαν νωρίτερα είχαν θέματα. Στα χαφ ίσως λιγότεροι ξεχώρισαν, αλλά έκαναν σπουδαία παιχνίδια. Μαστσεράνο, Μπάστιαν, Μίλλερ, Xάμες, Σάντσες, Ινλέρ και όλα αυτά χωρίς Μεξικάνους-Χιλιανούς. Ξεχνάω πολλούς και δεν έχει νόημα η ονοματολογία. Εκεί που τα πράγματα ζορίζουν είναι στους επιθετικούς. Ακόμα και ο Μπενζεμά με τα γκολ του δεν με εντυπωσίασε. Μόνο ο Ρόμπεν ήταν πραγματικά καλός. Αυτός που μου άρεσε παικτικά ήταν ο Βέλγος ο Όριγκι (που δεν έχω ιδέα πώς προφέρεται). Ήταν ένα από τα Μουντιάλ που τα φορ δεν εντυπωσίασαν παρ” ότι είχαμε αρκετά γκολ.

Lewin_2942419b

Στιγμές: Ήταν πολλές. Κάποιες τις βάλαμε κι εδώ σε φωτογραφίες. Ο χορός των Κολομβιανών, το κλάμα του Νταβίντ Λουίς, η ακρίδα-τέρας στον ώμο του Χάμες, το τάκλιν του Μαστσεράνο, η δαγκωματιά του Σουάρες, το σύνθημα των Αργεντίνων, ο ιπτάμενος φαν Πέρσι με την κεφαλιά του, ο ματωμένος Σβαϊνστάιγκερ, ο τραυματίας φυσιοθεραπευτής της Αγγλίας, οι Γιαπωνέζοι που καθάριζαν τα γήπεδα, το παιχνίδι του Χάουαρντ με το Βέλγιο. Εικόνες που θα μείνουν για χρόνια και θα τις θυμόμαστε.

Διάφορα: Κλείνοντας το σημείωμα αυτό δύο ακόμα πράγματα που θα ήθελα να θυμάμαι. Πρώτο, η επιστροφή των τριών αμυντικών. Είδαμε αρκετές ομάδες να το δοκιμάζουν. Δεν σημαίνει ότι επικράτησε, ούτε ότι δικαιώθηκε, αλλά ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που είδαμε να δοκιμάζεται τόσο έντονα και να μην πηγαίνει άσχημα. Δεύτερο, οι μεταδόσεις. Και δεν μιλάω για τον σχολιασμό από τη ΝΕΡΙΤ που ήταν αναμενόμενα κακός (δεν βλέπατε ΕΡΤ τόσα χρόνια; οι ίδιοι είναι). Μιλάω για την τηλεοπτική κάλυψη που ήταν άριστη. Σωστά ριπλέι, πολλές στιγμές από τις κερκίδες, είδαμε τα πάντα. Δεν ξέρω αν ήταν οι Βραζιλιάνοι υπεύθυνοι ή κάποιο άλλο τιμ, αλλά από τις εξόδους των ομάδων και τους εθνικούς ύμνους μέχρι τους πανηγυρισμούς στο τέλος ήταν αρτιότατη.

Το Μουντιάλ τελείωσε και τώρα τι θα κάνουμε;

Υποστηρίζοντας Αυτούς Που Λατρεύουν να Μισούν

  [3 Σχόλια]

Σε μια έρευνα που έκαναν οι New York Times πριν την έναρξη του Μουντιάλ, η Αργεντινή ήταν η ομάδα που αναφέρθηκε περισσότερες φορές στην ερώτηση «Ποια ομάδα αντιπαθείτε;» από τους υπόλοιπους Λατινοαμερικάνους. Στον τελικό όμως σήμερα η Αργεντινή αναμετράται με τη Γερμανία και καλείται από τους υπόλοιπους Λατίνους να υπερασπιστεί την τιμή της ηπείρου. Ποτέ καμία Ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει κερδίσει την κούπα σε Λατινοαμερικάνικο έδαφος και δε θέλουν να δουν κάποιον Ευρωπαίο, πόσο μάλλον τη Γερμανία, να σπάει αυτήν την παράδοση.

Argentina v Mexico: 2010 FIFA World Cup - Round of Sixteen

Η έχθρα των υπολοίπων Λατινοαμερικανών κόντρα στην Αργεντινή δε βασίζεται σε αθλητικά, ποδοσφαιρικά στοιχεία. Αντίθετα με τις υπόλοιπες χώρες κάτω από τις ΗΠΑ, η Αργεντινή δε στηρίχτηκε στο συνδυασμό αποίκων, αυτοχθόνων ινδιάνων και απογόνων των Αφρικανών σκλάβων. Η ιστορία της μοιάζει περισσότερο με εκείνη των ΗΠΑ. Χώρα που υποδέχτηκε πολλούς μετανάστες από πολλά διαφορετικά κράτη της Ευρώπης και δημιούργησε τη δική της εθνική ταυτότητα, έβλεπε πάντα αφ’ υψηλού τους υπόλοιπους γείτονές της. Όταν οι άλλοι είχαν μουσική με βάση τα πνευστά των ινδιάνων και τα κρουστά των Αφρικανών, οι Αργεντίνοι είχαν τάγκο, με βιολί και ακορντεόν.

Αλλά και στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Όπως μας πληροφορεί το κλασσικό πλέον βιβλίο «Αντιστρέφοντας την Πυραμίδα», οι Αργεντίνοι είναι οι πρώτοι που ανέπτυξαν ποδοσφαιρικό σύστημα. Οι εφευρέτες Άγγλοι είχαν την τάση να τρέχουν προς την αντίπαλη άμυνα και οι Σκωτσέζοι, με τους οποίους έπαιζαν τακτικά, άλλαζαν πάσες. Η έννοια του «κρατάω τη θέση μου» μπήκε στην Αργεντινή, και βέβαια, όπως όλοι οι εφευρέτες δεν το ανέπτυξε η ίδια περεταίρω, αλλά η Ουρουγουάη, με τα γνωστά αποτελέσματα (4-2 νίκη επί της Αργεντινής το 1930 στο Μοντεβίδεο και το Μαρακανάσο το 1950). Στους υπόλοιπους Λατίνους η οργάνωση του παιχνιδιού και η τακτική προσέγγιση της Αργεντινής και της Ουρουγουάης έμοιαζε «εξευρωπαϊσμός», που σε απλά ποδοσφαιρικά λόγια σημαίνει προδοσία.

Μετά το κραχ του 2001 η Αργεντινή προσπάθησε πολιτικά να έρθει πιο κοντά στους γείτονές της. Το έχει καταφέρει αυτό. Ποδοσφαιρικά όμως όχι. Σήμερα θα έχει την υποστήριξη των περισσοτέρων Λατινοαμερικανών διότι βλέπουν σε αυτήν την ομάδα που πρέπει να υπερασπιστεί την τιμή τους. Ο Κολομβιανός δημοσιογράφος του ESPN και συγγραφέας Αλμπέρτο Σαλσίδο έγραφε χθες ότι «Η καρδιά μου είναι με την Αργεντινή, αλλά δυστυχώς το μυαλό λέει Γερμανία». Το «ταπεινότητα και σκληρή δουλειά» του Σαμπέγια δεν ηχεί καλά όμως ακόμα ειδικά στους Βραζιλιάνους που έχουν μεγάλο θέμα στο ποιον να υποστηρίξουν.

Στην πόλη του Μεξικού έχει ένα βιβλιοπωλείο ο Ουμπέρτο Μελένδες. Είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό βιβλιοπωλείο του κόσμου. Λέει λοιπόν σήμερα σε Βραζιλιάνικο δίκτυο ότι «Οι Αργεντίνοι είναι υπερτιμημένοι, αλλά διάολε Μουντιάλ στη Λατινική Αμερική πρέπει να το κερδίζει Λατινοαμερικάνικη ομάδα».

Οι δυο κόσμοι των ανδρών

  [Καθόλου σχόλια]

fat_neymar

Ο John Bishop είναι ένας από τους πιο γνωστούς stand-up comedian που κυκλοφορούν αυτή την εποχή στην Αγγλία και αυτός με την πιο ζόρικη scouse προφορά, που συνοδεύει αρκετούς ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Λίβερπουλ. Σαν γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος και φανατικός οπαδός της Λίβερπουλ που είναι (συνδυασμός που ήδη μας έχει δώσει ένα εξαιρετικό βίντεο με θέμα την ομάδα που επιλέγει να υποστηρίξει ο γιος του), η μπάλα δεν μπορεί να λείψει από τις κωμικές παραστάσεις του.

Στο παρακάτω σύντομο απόσπασμα από το live που είχε κάνει στο θέατρο “Apollo” το 2009 εξιστορεί την παράλογη προσπάθεια του να κερδίσει ένα διαγωνισμό για να γίνει μασκότ στο Άνφιλντ και να βγει στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας από το χέρι τον Στίβεν Τζέραρντ και καταλήγει να μιλάει γενικά για τους άντρες που ακόμα και σαν μεσήλικες, με κοιλιά και καράφλα πηγαίνουν στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας (όπως και ο Βραζιλιάνος της εξαιρετικής φωτογραφίας στην οποία αποτυπώνεται χαμογελαστός λόγω της μάσκας του Νειμάρ ενώ είναι πασιφανές πως είναι σμπαραλιασμένος ψυχολογικά από τα 7 γκολ της Γερμανίας) γιατί κάπου πολύ βαθιά στο αντρικό, και ταυτόχρονα παιδικό ακόμα, μυαλό τους «there is still a chance».

Αυτή την κούπα ποιος θα την πάρει;

  [14 Σχόλια]

 bp27

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα Μουντιάλ φτάνει στο τέλος του. Δεν θα ασχοληθούμε με το τι έγινε γενικά, πιθανότατα αυτό να το κάνουμε μετά τον τελικό, αλλά θα κοιτάξουμε το ζευγάρι του τελικού προσπαθώντας να φανταστούμε τι μπορεί να γίνει, ποιος μπορεί να κερδίσει μεταξύ Γερμανίας και Αργεντινής. Χωρίς να μπαίνουμε σε τρομερές κεφτεδολογικές αναλύσεις συστημάτων παραθέτουμε κάποιους λόγους και ζητάμε τη δική σας άποψη.

Γιατί θα κερδίσει η Γερμανία:

  • Γιατί είναι πιο ομάδα. Έχει σταθερό προπονητή, μια ομάδα που παίζει αρκετό καιρό μαζί και αποτελείται κιόλας από αρκετούς συμπαίκτες. Έχει πολλούς καλούς παίκτες, μπορεί να μην έχει κάποιον σούπερ σταρ, αλλά από την άλλη δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς. Θα στο βάλει ο αντιπαθής Μίλερ, ο vintage Κλόζε, o «έχω τρεις τρίχες στα μάγουλα και λέω ότι είναι μούσια» Σούρλε, ο Σβαϊνστάιγκερ, ο οποιοσδήποτε. Είναι ομάδα που δεν έχει χτυπητή αδυναμία.
  • Γιατί δείχνει ικανή να σκοράρει πιο εύκολα. Γιατί μπορεί να έχει ως σκόρερ τον Μίλλερ και να μην έχει πολλά φορ, αλλά και το ένα που ουσιαστικά έχει μόλις έσπασε το ρεκόρ του Ρονάλντο. Γιατί βάζει γκολ με συνδυασμούς, με σουτ, με κεφαλίες και με στημένες φάσεις. Το έκανε με τη Γαλλία, το έκανε με τη Βραζιλία. Γιατί πάντα βρίσκει τρόπο να ματώσει τα αντίπαλα δίχτυα.

  • Γιατί έχει εξαιρετική παράδοση με την Αργεντινή. Βγάζοντας τα φιλικά από την εξίσωση η Γερμανία έχει επικρατήσει σε όλες τις τελευταίες συναντήσεις. Και αν το 1990 χρειάστηκε ένα μαϊμουδίσιο πέναλτι και μια φιλική διαιτησία και το 2006 να βγάλει το σκονάκι από την μακρυά γερμανική κάλτσα ο Λέμαν, το 2010 ήταν ένα χαστούκι. Μια ξεγυρισμένη τεσσάρα, αντίστοιχου στυλ με την εφτάρα στη Βραζιλία. Η Γερμανία έχει πάρει τον αέρα της Αργεντινής και με τη βοήθεια του δικού της ημιτελικού μπαίνει με μούτρα στον τελικό.
  • Γιατί είναι πιο ξεκούραστη και έχει καλύτερη φυσική κατάσταση. Η Αργεντινή έχει παίξει δυο σερί παρατάσεις. Η Αργεντινή είχε μια λιγότερη μέρα ξεκούρασης. Η Αργεντινή ταλαιπωρείται από μικροπροβλήματα μυϊκών τραυματισμών και έχει ελαφρώς πιο γερασμένη ομάδα. Και οι Γερμανοί δεν κουράζονται ποτέ (ή έτσι μας κάνουν να πιστεύουμε).

neu859633318

  • Γιατί έχει τον Νόιερ και ακόμα αν καταφέρει η Αργεντινή να πάει το ματς στα πέναλτι, ο τυπάκος που μανούριαζε γιατί έφαγε το 1 στο 7-1 είναι βγαλμένος από κάποιο εργαστήριο ευγονικής.

Γιατί δεν θα κερδίσει η Γερμανία:

  • Γιατί μπορεί να έριξε 7 στη Βραζιλία και 4 στην κωμική Πορτογαλία, αλλά στα άλλα ματς δεν εντυπωσίασε. Με την Γκάνα ζορίστηκε απίστευτα για να πάρει την ισοπαλία, με τις ΗΠΑ έκανε μέτριο ματς, με την Αλγερία έφτασε στην παράταση, ενώ με τη Γαλλία έβαλε ένα γκολ από στημένο νωρίς και στη συνέχεια περίμενε να περάσει η ώρα.
  • Προσπάθησα να βρω δεύτερο λόγο και δεν βρήκα. Δεν βλέπω κάποια τόσο σημαντική αδυναμία.

bp10

Γιατί θα κερδίσει η Αργεντινή:

  • Γιατί δεν είναι η Αργεντινή του 2010, ούτε η Βραζιλία του 2014. Γιατί για μια ομάδα με άμυνα χωρίς σούπερ σταρ τα έχει πάει περίφημα. Ο Γκαράι έχει κάνει εξαιρετικά ματς, ο ντε Μιτσέλις με έχει κάνει να ντρέπομαι που τον κορόιδευα, ο Ρόχο αμυντικά είναι άριστος και ο Σαμπαλέτα πολύ καλός. Γιατί ακόμα και ο μέτριος Ρόμερο έχει σώσει την Αργεντινή. Και αν η Αργεντινή δεν μείνει πίσω στο σκορ, έχει σοβαρές πιθανότητες.
  • Γιατί έχει τον Μέσσι διάολε. Εδώ οι γνώμες διχάζονται. Για μένα δεν έχει κάνει σούπερ Μουντιάλ, αλλά εκτός από τον ημιτελικό με την Ολλανδία ήταν βασικός λόγος για να κερδίσει η ομάδα. Είτε με τα γκολ του (Βοσνία-Ιράν), είτε με τις ασίστ του (Ελβετία). Είναι στα 27, είναι σε κακή σχετικά κατάσταση (σε αντίσταση με τον τρομερό Ρόμπεν) και ξέρει ότι τέτοια ευκαιρία δεν θα την ξαναβρεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει σλάλομ και να περάσει πέντε Γερμανούς, αλλά μπορεί με μισή ενέργεια να καθορίσει το ματς. Είναι η στιγμή του και ο πανηγυρισμός του με την Ολλανδία δείχνει πόσο το θέλει. Το πνεύμα πρόθυμο, η σάρκα;

  • Γιατί παιχνίδι με παιχνίδι δείχνει πιο σοβαρή. Ναι, ξέρω πολλοί θα πουν «έλα μωρέ τώρα, χάλια είναι» και πιθανότατα θα είναι όσοι νόμιζαν μετά το 5-1 επί της Ισπανίας ότι η φετινή Ολλανδία ήταν φουλ επιθετική ομάδα του «τόταλ φούτμπολ» και όχι μια άριστα στημένη ομάδα που προσπαθεί να κλέψει τα ματς. Η Αργεντινή αυτή δεν παίζει μπάλα, κυρίως γιατί η καλύτερή της γραμμή (η επιθετική) έχει παικταράδες που είναι σε μέτρια κατάσταση. Είναι όμως ομάδα φτιαγμένη για να πάει μέχρι το τέλος, κάτι που προσωπικά δεν το περίμενα. O Σαμπέλα έστησε άριστα την ομάδα στον ημιτελικό, έβγαλε από το ματς τον Ρόμπεν και δείχνει ότι ξέρει να διαβάζει τον αντίπαλο. Και το θέλει πολύ, όχι ότι αυτό σημαίνει κάτι. Αλλά μια ολόκληρη χώρα ζει γι” αυτό.

memarticle-0-1F86F85F00000578-652_634x435

 Γιατί δεν θα κερδίσει η Αργεντινή:

  • Γιατί πολύ απλά δεν είναι καλύτερη ομάδα. Η Γερμανία είναι πιο πλήρης και σε καλύτερη κατάσταση. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της. Και κυρίως, ζορίζεται τρομερά να σκοράρει και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ποτέ πίσω στο σκορ. Την ίδια στιγμή οι Γερμανοί στα δυο τελευταία ματς τους άνοιξαν το σκορ στο πρώτο 20λεπτο. Η Αργεντινή δύσκολα θα γυρίσει το ματς αν μείνει πίσω. Και επίσης, αυτά τα «χρωστάει ένα καλό ματς» δεν γίνονται στον τελικό συνήθως. Αν το έχεις το καλό το ματς το κάνεις κάποια στιγμή πριν φτάσεις στον τελικό.
  • Γιατί κληρώθηκε φιλοξενούμενη. Και αυτό σημαίνει ότι δεν θα φορέσει τα ριγέ της, αλλά τα μπλε. Τα μπλε που δεν φόρεσε το 1986, αλλά τα φόρεσε το 1990. Και γιατί αυτή η Αργεντινή μοιάζει με αυτή του 1990. Με τον Μαραντόνα τότε να μην είναι τόσο καλός (όπως ο Μέσσι τώρα), με την ομάδα να περνάει οριακά τους αντιπάλους χωρίς να εντυπωσιάζει και με τον Γκοϊκοετσέα πρωταγωνιστή (όπως ο Ρομέρο με την Ολλανδία) και να βρίσκει τον ίδιο αντίπαλο όπως και τότε στον τελικό.
  • Γιατί ένας Μαστσεράνο στα χαφ δεν θα φέρει την άνοιξη απέναντι στους Γερμανούς και γιατί οι Γερμανοί έχουν καταφέρει να κλείσουν τον Λιονέλ τόσο σε επίπεδο εθνικής, όσο και σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ.
  • Γιατί την υποστηρίζω εγώ και οι ομάδες που υποστήριζα στον τελικό έχασαν το 1990, το 1994, το 1998 και το 2002, κέρδισαν το 1986 και το 2006. Το 2026 να τρέμετε γατάκια (το 2010 δεν υποστήριζα καμία).

Εσείς τι λέτε;

 

 

Ο ηγέτης Χαβιέρ Μαστσεράνο

  [8 Σχόλια]

obdulio2

Το πρωί της 16ης Ιουλίου 1950, λίγες ώρες πριν την διεξαγωγή του τελευταίου παιχνιδιού εκείνου του Μουντιάλ της Βραζιλίας, το οποίο θα έκρινε και τον τίτλο, ο μέσος και αρχηγός της Ουρουγουάης Ομπντούλιο Βαρέλα βγήκε από το ξενοδοχείο και είδε τα πρωτοσέλιδα των Βραζιλιάνικων εφημερίδων που ανακοίνωναν πως η Βραζιλία ήταν ήδη παγκόσμια πρωταθλήτρια. Σύμφωνα με το μύθο και τις διηγήσεις των επόμενων δεκαετιών, αγόρασε όσες εφημερίδες μπορούσε, τις αράδιασε στην τουαλέτα του δωματίου του και φώναξε όλους τους συμπαίκτες του για να κατουρήσουν πάνω τους.

Λίγες ώρες μετά, στα αποδυτήρια του Μαρακανά ένας υψηλά ιστάμενος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ουρουγουάης μίλησε στους παίκτες μεταφέροντας το μήνυμα των “ανωτέρων” πως ο βασικός στόχος είναι να μην ξεφύγει το ματς και διασυρθεί η χώρα. Όταν αποχώρησε και αυτός και ο προπονητής από το δωμάτιο και ελάχιστα λεπτά πριν βγει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, ο Βαρέλα συγκέντρωσε ξανά όλους τους συμπαίκτες του και σε ένα ιστορικό μονόλογο λίγο-πολύ απαίτησε από όλους να ξεχάσουν όλα όσα τους είπαν ως τότε και να βγουν να παίξουν το ματς στα ίσα, αδιαφορώντας για τους 200.000 ανθρώπους που βρίσκονταν στις κερκίδες.

Στο δεύτερο λεπτό της επανάληψης και ενώ η Βραζιλία, που ήθελε απλά μια ισοπαλία για να σηκώσει την κούπα, είχε ήδη ανοίξει το σκορ και πριν προλάβουν καν οι συμπαίκτες του να καταρρεύσουν ψυχολογικά από την αδιανόητη πίεση τόσου κόσμου (σύμφωνα με τις διηγήσεις ο Ουρουγουανός παίκτης Χούλιο Πέρες κατουρήθηκε και λίγο πάνω του στην αρχή από το άγχος) o Βαρέλα πήρε τη μπάλα στα χέρια και δημιούργησε μια ολόκληρη ένταση ζητώντας να ακυρωθεί το γκολ ως οφσάιντ. Μετά από μερικά λεπτά διαβουλεύσεων και λογομαχιών και αφού ο ενθουσιασμός όλων είχε καταλαγιάσει και οι κερκίδες είχαν ηρεμήσει προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν γιατί όλος αυτός ο εκνευρισμός που χαλάει το πάρτι, ο Βαρέλα άφησε επιτέλους τη μπάλα από τα χέρια του και γυρνώντας προς τους συμπαίκτες του, σε μια από τις μεγαλύτερες μικρές στιγμές στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (πιθανόν και τη μεγαλύτερη), φώναξε «ωραία, τώρα πάμε να κερδίσουμε»! Τα όσα ακολούθησαν τα ξέρει σχεδόν όλος ο πλανήτης κι ας διαδραματίστηκαν 64 χρόνια πριν…

Όλοι όσοι πρόλαβαν τον Βαρέλα να παίζει συμφωνούσαν πως δεν είχε αρκετά τεχνικά χαρίσματα, δεν ήταν καλός δημιουργικά και δεν ξεχώριζε σε καμία περίπτωση ποιοτικά με το παίξιμο του. Ήταν όμως γρήγορος, δυνατός, με τρομερές αντοχές και είχε σε πλεόνασμα αυτό που αποκαλούν οι Ουρουγουανοί «garra», το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως ψυχική δύναμη, πάθος, “έντερα” στις ζόρικες καταστάσεις ή, ακόμα πιο λαϊκά, «αρχίδια». Και τα είχε σε τόσο… μεγάλο βαθμό που με αυτόν στην ενδεκάδα η Ουρουγουάη έφτασε ως τον ημιτελικό και του επόμενου Μουντιάλ. Ο Βαρέλα τραυματίστηκε πριν το ματς, δεν έπαιξε στον αγώνα και οι Ουρουγουανοί ηττήθηκαν στην παράταση από τους Ούγγρους. Με αυτόν παρόντα δεν έχασαν ούτε ένα παιχνίδι Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Όπως και ο Βαρέλα, ο Χαβιέρ Μαστσεράνο δεν έχει πολλά τεχνικά χαρίσματα, είναι κοντός, δεν είναι καλός δημιουργικά, δεν αποφεύγει τα αβίαστα λάθη στις πάσες και είναι εξαιρετικά δύσκολο να εστιάσει κάποιος αδαής πάνω του την ώρα ενός αγώνα όταν γύρω του συνήθως υπάρχουν παίκτες πρώτης κλάσης με ταλέντο που “ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους’. Εκτός αυτού, δεν είναι και Ουρουγουανός. Παρ” όλα αυτά μετά και το χθεσινό ματς (που όλως τυχαίως έγινε κι αυτό στα πλαίσια ενός Μουντιάλ στη Βραζιλία) δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ κανένας άνθρωπος να αμφισβητήσει το «garra» του.

Robben miss

Δεν είναι μόνο τα πρώτα 15-20 λεπτά στα οποία δεν σταμάτησε στιγμή να υποδεικνύει στους συμπαίκτες του πως ακριβώς έπρεπε να σταθούν ή να κινηθούν στον αγωνιστικό χώρο, δεν είναι μόνο το ότι τραυματίστηκε φαινομενικά σοβαρά στο κεφάλι και παρ” όλα αυτά επέστρεψε στο παιχνίδι για να παίξει σχεδόν άλλα 100 λεπτά, δεν είναι μόνο το ασταμάτητο και ψυχωμένο τρέξιμο του (δεύτερος σε χιλιόμετρα σε όλη τη διοργάνωση μέχρι πριν τους ημιτελικούς) σε όλους τους χώρους που βοήθησε σημαντικά στο να παραμείνει ακίνδυνη η Ολλανδία, δεν είναι μόνο το ηρωικό και σωτήριο τάκλιν στο 90′ ενός ημιτελικού, που θα μπορούσε από μόνο του να είναι αυτοτελή ιστορία για τις επόμενες γενιές, δεν είναι μόνο τα πλάνα του σκηνοθέτη που τον δείχνουν στην αρχή κάθε ημιχρόνου της παράτασης να έχει συγκεντρώσει γύρω του όλους τους συμπαίκτες του και να τους βγάζει παθιασμένο λόγο με τον προπονητή του δίπλα ακριβώς απλά να τον παρατηρεί, είναι κυρίως η τελευταία μικρή πινελιά του μεγαλείου της χθεσινής του εμφάνισης, μια συγκέντρωση όλων των κομματιών της ηγετικής συμπεριφοράς του στις δυο-τρεις κουβέντες που αποφασίζει να πει προσωπικά στον Ρομέρο δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσουν τα πέναλτι.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς του είπε στην αρχή αλλά είναι ξεκάθαρο πως η κατάληξη του είναι «Απόψε τρως τον κόσμο! Απόψε γίνεσαι ήρωας!», ακολουθούμενη από ένα φιλί στο μάγουλο. Ο ηγέτης μίλησε, ο τερματοφύλακας τον πίστεψε, η Αργεντινή προκρίθηκε, το ποδόσφαιρο απέκτησε μια ακόμα θρυλική προσωπική ιστορία για να ανατριχιάζει μετά από χρόνια.

arg_ned

Ένα παγκόσμιο παιχνίδι

  [Καθόλου σχόλια]

Πέντε από τα πιο αξιοπερίεργα μέρη στα οποία άνθρωποι παρακολουθούν αγώνες αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου:

wcwatch5

Κάτοικοι ενός απομακρυσμένου χωριού μέσα στον Αμαζόνιο παρακολουθούν από μια τηλεόραση η οποία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, κάθε τρεις και λίγο έσβηνε

wcwatch4

Καμηλιέρηδες στη Σαουδική Αραβία αραχτοί στην άμμο βλέπουν το Αυστραλία-Ολλανδία

wcwatch3

“Επαναστάτες πολεμιστές” στο Χαλέπι της Συρίας παρακολουθούν το εναρκτήριο ματς της διοργάνωσης

wcwatch2

Αστροναύτες του ISS παρακολουθούν έναν αγώνα και όποτε μπορούν παίζουν και μπαλίτσα

wcwatch

Καλόγριες σε ένα μοναστήρι στο Σάο Πάολο παθιάζονται βλέποντας τη Βραζιλία να περνάει το εμπόδιο της Κολομβίας

Ο Ουρουγουανός της Κίτρινης Φανέλας

  [2 Σχόλια]

Μετά το Μαρακανάσο η Βραζιλιάνικη Ομοσπονδία αποφάσισε να προχωρήσει σε διάφορες αλλαγές. Μία από αυτές ήταν να αντικαταστήσει την καταραμένη γκαντέμικη φανέλα με την οποία αγωνίστηκε η Βραζιλία στον τελικό. Η λευκή φανέλα ήταν πλέον υλικό για προσάναμμα. Έτσι έκαναν ένα διαγωνισμό το 1953 για τη σχεδίαση της νέας φανέλας για την εθνική με μοναδικό κριτήριο τα νέα χρώματα να προέρχονται από τη σημαία της χώρας: κίτρινο, πράσινο και μπλε.

Aldyr

Νικητής του διαγωνισμού ήταν ο δεκαεννιάχρονος Αλντύρ Γκαρσία Σλι από το Πελότας. Μόνο που ο νικητής του διαγωνισμού είχε ένα μικρό προβληματάκι: ήταν οπαδός της Ουρουγουάης. Το Πελότας είναι μια μικρή πόλη στα Νότια της Βραζιλίας περίπου 1.000 χιλιόμετρα Νότια του Σάο Πάολο, αλλά μόλις 150 χιλιόμετρα από τα σύνορα Βραζιλίας – Ουρουγουάης. Ο Αλντύρ ζει μια ζωή μοιρασμένη σε δύο χώρες καθώς ως δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός καθηγητής και συγγραφέας δουλεύει και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Πριν το Μουντιάλ του 1950 είχε ήδη, στα 19 του, διαλέξει ποδοσφαιρικό στρατόπεδο, υποστήριζε Σελέστε.

Το που έχει εκχωρήσει την πίστη του είναι ξεκάθαρο. Στα 79 του πλέον έχει γράψει 20 βιβλία με διηγήματα και μικρές ιστορίες για την Ουρουγουάη. Στα περισσότερα μάλιστα το πρωτότυπο κείμενο είναι στα Ισπανικά και όχι στα Πορτογαλικά. Η αγγλική εφημερίδα Independent τον βρήκε και τον ρώτησε για το διαγωνισμό που κέρδισε 60 χρόνια πριν. Η απάντησή του ήταν: «Θεωρώ ότι είναι ένα μικρό παραστράτημα της ζωής μου». Για τον τελικό του 1950 δήλωσε ότι «Ήταν ένα θαύμα! Ήμουν τρομερά αγχωμένος. Το στομάχι μου είχε σφιχτεί και πήγαινε πάνω κάτω σε όλο το παιχνίδι». Βέβαια, την ώρα του αγώνα βρισκόταν σε ένα σινεμά, οπότε μάλλον υπερβάλλει. Το ότι η Ουρουγουάη ήταν Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το έμαθε, όπως και όλη η αίθουσα, από ανακοίνωση στο σινεμά.

Παρακολουθεί ακόμα ποδόσφαιρο με πάθος. Σχεδιάζει καρτούν πριν από κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο και φυσικά θέλει να βλέπει την Ουρουγουάη να αγωνίζεται με «Γκάρα Τσαρούα», αγωνιστικό πνεύμα σε μια τοπική ινδιάνικη γλώσσα. Δηλώνει απογοητευμένος από το Λουίς Σουάρες επειδή ως ρομαντικός πιστεύει ότι «Δεν μπορείς να προσπαθείς να κερδίσεις με αυτόν τον τρόπο».

aldyr

Ο Αλντύρ έχοντας ως αφετηρία τη νίκη της ομάδας που υποστήριζε, εκμεταλλεύτηκε τις παρενέργειες που εκείνη η νίκη της Ουρουγουάης προξένησε στη Βραζιλία. Σχεδίασε μια κίτρινη φανέλα με πράσινο στη λαιμόκοψη και τα μανίκια, με μπλε σορτσάκι που είχε μιαν άσπρη γραμμή. Η φανέλα πρωτοφορέθηκε από τη Βραζιλία στο Μουντιάλ του 1954. Τέσσερα χρόνια μετά ο Πελέ και ο ο Γκαρίντσα άρχισαν να χτίζουν το μύθο που συνοδεύει αυτή τη φανέλα. Σήμερα αποτελεί την πιο αναγνωρίσιμη και εμπορική φανέλα εθνικής ομάδας. Και παρά τις όποιες αλλαγές έχει υποστεί, χρωστάει την ύπαρξή της στον Αλντύρ, έναν οπαδό της Ουρουγουάης.

Θα πάθει και θα μάθει

  [Καθόλου σχόλια]

james

H φράση “η αξία του νικημένου δίνει δόξα στον νικητή” αποκτάει μια ακόμα εικόνα για να την περιγράφει: Ο Νταβίντ Λουίζ ζητάει από τον κόσμο να χειροκροτήσει το μεγάλο αστέρι της φετινής διοργάνωσης, τον Χάμες Ροντρίγκεζ, ένα ακόμα ταλέντο που έφτασε νωρίς στην καταξίωση περνώντας από το μαγικό σκαλοπάτι που λέγεται Πόρτο.