Εθνικό Συμβούλιο Οπαδών Ποδοσφαίρου

  [Καθόλου σχόλια]

Στις 17 Απριλίου στη Γαλλία τρεις σύνδεσμοι οπαδών, της Ναντ, της Νανσύ και της Ρουέν εξήγγειλαν τη δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου Οπαδών Ποδοσφαίρου (Conseil National de Supporters de Football – CNSF). Η πρωτοβουλία τους βρήκε άμεση υποστήριξη από πολλές πανεπιστημιακές ομάδες σε όλη τη Γαλλία, από τη Γαλλική Βουλή και το Υπουργείο Αθλητισμού, αλλά και από την ΟΥΕΦΑ.

logoCNSF1-300x300

Ο Πρόεδρος του συνδέσμου Λα Νανταίς, Φλοριάν λε Τεφ, δήλωσε στην εκδήλωση:

‘Δημιουργούμε σήμερα την CNSF για να καλέσουμε όλους τους οπαδούς της Γαλλίας ώστε να οργανωθούμε δημοκρατικά για να γίνει κατανοητό ότι έχουν (οι οπαδοί) το δικαίωμα λόγου στη διοίκηση των συλλόγων καθώς αυτοί, αν και είναι επιχειρήσεις, είναι επίσης στοιχεία της κληρονομιάς της κάθε περιοχής. Πρόκειται για μια προσπάθεια που στοχεύει στο να μη βλέπουν τους οπαδούς πια μόνο ως αγελάδες προς άρμεγμα, αφού είναι στην πραγματικότητα ουσιαστικοί δρώντες του θεάματος. Δεν πρέπει πια να χειριζόμαστε το ζήτημα των οπαδών μόνο από το πρίσμα της καταπίεσής τους’.

Η Λα Ναταίς, μαζί με τους Σόσιος της Νανσύ και τους οργανωμένους της Ρουέν με τον εκπληκτικό τίτλο ‘Ομοσπονδία των Κόκκινων Κώλων’, απηύθυναν κάλεσμα σε όλους τους οργανωμένους οπαδούς. Η ανταπόκριση στη Γαλλική Σύγκλητο όπου υπεγράφη η ίδρυση του θεσμού ήταν ικανοποιητική από τους άλλους συνδέσμους, με 15 να παρίστανται. Η μακράν της δεύτερης πιο σημαντική παρουσία ήταν του εκπροσώπου των Στεφανουά, συνδέσμου της Σεντ Ετιέν.

culs rouges

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Υπουργός Αθλητισμού, ο αντιπρόεδρος της Γαλλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και ο προσωπικός σύμβουλος του Πλατινί στην Ουέφα Γουϊλιάν Γκεγιάρντ. Δεν υπήρξε όμως κανένας εκπρόσωπος της Λιγκ 1. Ο Υπουργός τους ειρωνεύτηκε δηλώνοντας ότι ‘πρέπει να είναι όλοι πολύ απασχολημένοι με τον τελικό του Κουπ ντε λα Λιγκ’.

Τέτοιες δράσεις στη Γαλλία είναι συνήθεις, δεν έχουν όμως πάντα επιτυχία. Οι οπαδοί ζητούν οργανωμένα αυτή τη φορά κάτι συγκεκριμένο. Να έχουν λόγο στη διοίκηση. Η ιδέα δεν είναι ουρανοκατέβατη, συμβαίνει στη Γερμανία και στην Ισπανία. Και προσοχή! Δε ζητούν να αποφασίζουν αυτοί και μόνο, δε θέλουν να διοικήσουν, αλλά να γίνουν συμμέτοχοι στις αποφάσεις, καθώς είναι μέρος του παιχνιδιού και της επιχείρησης. Δεν ξέρω τι ανταπόκριση θα βρουν. Σίγουρα οι οργανωμένοι των άλλων σημαντικών συλλόγων θα παίξουν ρόλο, διότι αυτή τη στιγμή μόνο Ναντ και Σεντ Ετιέν είναι μέσα. Όταν λέω σημαντικών συλλόγων εννοώ συλλόγους με τίτλους στη Γαλλία και μεγάλη οπαδική βάση. Οι Γκον της Λυών, οι Μασσαλοί, οι οπαδοί της Ρεν και της Μπορντώ δεν έχουν δηλώσει κάτι, ούτε θετικό ούτε αρνητικό, ακόμα. Από τους άλλους σημαντικούς συλλόγους, η οπαδική βάση της Μονακό είναι ελάχιστη και μάλλον τους ενδιαφέρει περισσότερο το τένις και η ιστιοπλοΐα ενώ της Παρί θα είναι σε μεγάλο δίλημμα τώρα που η ομάδα έχει πρόεδρο που ξοδεύει λεφτά και φέρνει παίχτες και τίτλους.

Και μια σημείωση κλείνοντας. Όσο ωραίο και ρομαντικό κι αν ακούγεται αυτό με το ‘δώστε φωνή στους οπαδούς’ ο τρόπος με τον οποίο γίνεται δίνει μεγάλο ρόλο στους οργανωμένους. Δε συζητάμε για ανοιχτές διαδικασίες μελών στους συλλόγους αλλά για εκπροσώπους και οι υποψήφιοι θα βγαίνουν μέσω των οργανωμένων, των οποίων η θέση θα αναβαθμιστεί καθώς θα έχουν πια θεσμικό ρόλο.

Δίνοντας κουράγιο σ΄έναν ετοιμοθάνατο οπαδό

  [Καθόλου σχόλια]

Ο Johnny Eales είναι οπαδός της Σέφιλντ Γουένσντεϊ από μικρό παιδί, απ” αυτούς που ακολουθούν την ομάδα στα περισσότερα παιχνίδια της, είτε εντός, είτε εκτός έδρας. Για την ακρίβεια, για τον Johnny εδώ και πολλά χρόνια όλα τα παιχνίδια είναι εκτός έδρας καθώς μένει πλέον στο Κόβεντρι, μια λεπτομέρεια που πάντως δεν τον απέτρεπε απ’το να αγοράζει κανονικά διαρκείας για την έδρα της Γουένσντεϊ, το Χίλσμπορο.

Δυο χρόνια πριν κάποια πρώτα σοβαρά θέματα υγείας έκαναν την εμφάνιση τους, τα οποία με τον καιρό αυξήθηκαν στέλνοντας τον Johnny σε αναπηρικό καροτσάκι με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά και σχεδόν μηδενική ευκινησία. Πριν λίγο καιρό οι γιατροί του ενημέρωσαν τον ίδιο και την οικογένεια του ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα και ότι το απευκταίο είναι πλέον θέμα χρόνου, μια εξέλιξη που δικαιολογημένα τσάκισε την ψυχολογία του και ουσιαστικά τον έκανε να παραιτηθεί από κάθε μελλοντική προσπάθεια. Μέχρι που ο γιος του, Chris, αποφάσισε να δοκιμάσει μια τελευταία λύση. Την λύση της αγαπημένης του ομάδας.

Λίγες μέρες πριν το τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της Γουένσντεϊ για την φετινή σεζόν της Τσάμπιονσιπ, το οποίο ήταν προγραμματισμένο για τη Δευτέρα με αντίπαλο την Τσάρλτον, κοινοποίησε στο ίντερνετ ένα μικρό και περιεκτικό μήνυμα στο οποίο εξηγούσε στους οπαδούς της ομάδας την κατάσταση του πατέρα του και το οποίο κατέληγε ως εξής:

«(…) Έχει χάσει κάθε ελπίδα ανάρρωσης. Μετά τη συζήτηση που είχαμε με τους γιατρούς δεν περιμένουμε ο πατέρας μου να είναι εδώ την επόμενη σεζόν. Και μόνο η διαδικασία για να ντυθεί για να έρθει στο παιχνίδι της Δευτέρας είναι σαν μαραθώνιος γι” αυτόν αλλά θα βρίσκεται κανονικά στο αγαπημένο του μέρος τη Δευτέρα το απόγευμα. Το να ακούσει το όνομα του να τραγουδιέται από τους πιστούς της Γουένσντεϊ  ξέρω ότι θα του δώσει την απαραίτητη έμπνευση για να συνεχίσει να μάχεται και ελπίζω ότι θα επαναφέρει και την χαμένη του υπερηφάνεια».

Το μήνυμα διαδόθηκε κρυφά από τον πατέρα στους οπαδούς αλλά και τους ανθρώπους της ομάδας, οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να δείξουν την κατάλληλη στιγμή στο μάτριξ του γηπέδου το μήνυμα “One Jonny Eales, there’s only one Jonny Eales’, μια ελάχιστη φαινομενικά αλλά τεράστια ψυχολογικά ένδειξη συμπαράστασης σ” έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο που γνωρίζει ότι πιθανόν παρακολουθεί για τελευταία φορά στη ζωή του την αγαπημένη του ομάδα να παίζει στο γήπεδο της.

Στο 12ο, συμβολικό, λεπτό του αγώνα (όπως ακριβώς είχε συμβεί πριν λίγα χρόνια στο γήπεδο της Φέγενορντ) και προς έκπληξη του Johnny που έβλεπε το παιχνίδι από τον διαμορφωμένο χώρο για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, από όλες τις πλευρές του γηπέδου ξεκίνησε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα που συνοδεύτηκε από το σύνθημα που αναγραφόταν ταυτόχρονα στο μάτριξ του γηπέδου.

Η Γουένσντεϊ  έχασε τελικά το παιχνίδι με 2-3 αλλά αν κρίνουμε από την φωτογραφία που κυκλοφόρησε εχθές στα social media με τον Johnny να κρατάει ένα αισιόδοξο και ενθαρρυντικό ευχαριστήριο μήνυμα, αυτή η ήττα είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια μπροστά στο επίτευγμα των οπαδών της ομάδας που με μια πολύ απλή ενέργεια βοήθησαν έναν άγνωστο άνθρωπο να ανακτήσει τις δυνάμεις του και την πίστη του στον εαυτό του ώστε να συνεχίσει να μάχεται σ” έναν αγώνα πολύ πιο σημαντικό από αυτόν που παρακολουθούσαν εκείνη την ώρα.

Όπως λέει και ο στίχος του «You’ll never walk alone» που τραγούδησαν σε μια αξέχαστη στιγμή πέρσι οι οπαδοί της Φέγενορντ στον ετοιμοθάνατο Rooie Marck »hold your head up high and don’t be afraid of the dark» και όπως έγραψε και τραγούδησε και ένας άλλος άνθρωπος την εποχή που “πάλευε” για την ζωή του «I’ll top the bill, I’ll overkill, I have to find the will to carry on…»

eales

Όρθιος στο κάγκελο

  [Καθόλου σχόλια]

passaroIMG_2309

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από τον αγώνα Γιουβέντους-Ίντερ. Όχι όμως των γνωστών μας. Από την μία η Γιουβέντους της Μούκα, μιας γειτονιάς του Σάο Πάολο και από την άλλη η Ίντερνασιονάλ της Λιμέιρα, μιας πόλης στα ανατολικά της επαρχίας του Σάο Πάολο. Ο αγώνας για την 3η κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Παουλίστα. Ο κύριος της φωτογραφίας όρθιος να παρακολουθεί τον αγώνα από το κάγκελο. «Ξέρεις ποιος είναι αυτός;» ρωτάει κάποιος άλλος μαθουσάλας, τον φωτογράφο-δημοσιογράφο Φάμπιο Σοάρες που με την κάμερα στο χέρι απαθανατίζει τα βραζιλιάνικα γήπεδα. «Είναι ο Ελίας Πάσαρο. Μασέρ της Γιουβέντους από το 1953 ως το 2002″.

juveviagem2Από την επίσκεψη της Γιουβέντους στην Ελλάδα και τη βόλτα στην Ακρόπολη

Στα 86 σήμερα ο Ελίας, συνεχίζει να παρακολουθεί ανελιπώς την αγαπημένη του ομάδα, ακόμα και στους χαλεπούς καιρούς που αυτή περνά. Στα σχεδόν 50 χρόνια που πέρασε στη ζωή του μέσα στην Γιουβέντους έγινε μια από τις αγαπητές μορφές για τους οπαδούς της ομάδας και έχει δει πράματα και θάματα σε εποχές όπου το ποδόσφαιρο ήταν πολύ διαφορετικό. Όπως όταν μια περίοδο η Γιουβέντους πήγαινε χάλια και ο προπονητής μην ξέροντας τι να κάνει κάλεσε έναν «πατέρα των πνευμάτων» που είναι κάτι σαν ιερέας αφρικανοβραζιλιάνικων θρησκειών με πολύ μυστικισμό, λίγο μάγος, λίγο μέντιουμ, λίγο παπάς. Ο βούντου-μάστερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι την ευθύνη για την βασκανία είχε ο φροντιστής της ομάδας. Κάλεσε λοιπόν πριν τον επόμενο αγώνα τους παίκτες και το προπονητικό τιμ στα αποδυτήρια και μόλις εμφανίστηκε ο φροντιστής τον αρχίσανε στο ξύλο (χωρίς καμία προειδοποίηση) για να λυθούν τα μάγια. Τελικά το παιχνίδι χάθηκε με 4-0 και ήταν το τέλος του προπονητή (και του πατέρα των πνευμάτων) από την ομάδα. Δεν ήταν όμως μόνο τα όσα έβλεπε, αλλά και όσα έκανε, αφού πολλές φορές όταν η ομάδα κέρδιζε ο Ελίας έμπαινε αργά και βασανιστικά στο γήπεδο, άφηνε το βαλιτσάκι του ανοιχτό να πέσει και μετά καθόταν και μάζευε αργά τα διασκορπισμένα σύνεργά του. «Κερδίζαμε πολύτιμο χρόνο» δήλωσε σε μια συνέντευξή του.

Ο Ελίας ανάμεσα σε όλα τα άλλα έχει το σπάνιο επίτευγμα να έχει δει από κοντά το καλύτερο γκολ που έχει βάλει ο Πελέ σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει ο ίδιος. Ένα γκολ μυθικό γιατί δεν το έχει δείξει η τηλεόραση και είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι ήταν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα (κάτι σαν την ιστορία με γνωστή τραγουδίστρια και ένα μπουκάλι, που όλοι έχουν έναν γνωστό ιατρό/νοσοκόμο που ήταν αυτόπτης μάρτυρας) και το είδαν οι ίδιοι. Αν και οι κακιές γλώσσες λένε ότι ο Ελίας την ώρα του γκολ είχε πάει στα αποδυτήρια μαζί με έναν τραυματιά της Γιουβέντους, ο ίδιος υποστηρίζει ότι ήταν στον πάγκο στις 2 Αυγούστου του 1959 όταν και μπήκε το γκολ. «Ο Πελέ δεν έπαιζε καλά και όλο το γήπεδο τον χλεύαζε. Τον έβριζαν συνέχεια. Γύρισα δίπλα μου και είπα ότι το τέρας κοιμάται και καλό είναι να μην το προκαλούμε. Λίγο πιο μετά ο Πελέ πήρε την μπάλα, έκανε τρεις φορές σαπέου (σ.Σ. το σομπρέρο στα βραζιλιάνικα) σε τρεις αμυντικούς και μετά στον τερματοφύλακα». Μια από τις πιο λαμπρές μέρες στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.

Και τώρα; Τώρα τι; Το ποδόσφαιρο πλέον δεν είναι το ίδιο για τον Ελίας Πάσαρο: «Κάποτε μετρούσε η φανέλα, τώρα μετράνε τα λεφτά. Ένας ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει λίγο, κερδίζει λεφτά και θέλει να αγοράσει αυτοκίνητο. Βλέπεις πόσα παίρνει ο Νεϊμάρ; Είναι παράλογο», λέει με πικρία. Ο ίδιος όμως δεν μπορεί να κόψει το γήπεδο και ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα δει τη Γιουβέντους στην Α” Εθνική. Εκεί από την ίδια θέση, όρθιος από το κάγκελο. Άλλωστε η ηλικία δεν εμποδίζει όσους αγαπούν τις ομάδες τους και σε καμία περίπτωση δεν είναι πρόβλημα για να είσαι οπαδός.

«Ο Όρκος» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

  [3 Σχόλια]

gabrielGarciaMarquez1981-Eva-Rubinstein

Είναι φορές που βλέπω κάποιον κακομαθημένο, άμυαλο ποδοσφαιριστή να βγάζει τόσα χρήματα που δεν μπορεί να τα ξοδέψει, ένα ποδόσφαιρο βρώμικο, γεμάτο βία, οπαδούς που να τους νοιάζει η νίκη με οποιονδήποτε τρόπο και εμένα σε κάποιο γήπεδο να έχω χρυσοπληρώσει εισιτήριο για να δω ένα τραγικό θέαμα και κάπου μέσα μου κλονίζεται η σχέση μου με το ποδόσφαιρο. Εκείνες τις στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να λέει κρυφά: «τι διάολο κάνεις, γιατί ασχολείσαι ακόμα;» σκέφτομαι ανθρώπους σημαντικότερους από μένα που αγαπούν το ίδιο άθλημα και λέω «όχι δεν είναι λάθος».

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών, πέθανε χθες σε ηλικία 87 ετών στο Μεξικό. Η πρώτη επαφή μου με το έργο του ήταν το «100 Χρόνια Μοναξιάς» που έπεσε στα χέρια μου κατά σύμπτωση σε κάποιες καλοκαιρινές διακοπές όταν ήμουν πιο μικρός. Μια που το βιβλίο ήταν μιας φίλης και συνεπώς ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου σχετικά περιορισμένος, προσπαθούσα να το διαβάσω όσο πιο γρήγορα γινόταν, ένα βιβλίο τόσο ενδιαφέρον και περίεργο που δεν μπορούσα να καταλάβω όλες τις πτυχές του μια που δεν είχα και το απαραίτητο υπόβαθρο. Πραγματικότητα και φαντασία, συμβολισμοί και ιστορία, κάθε σελίδα βιβλίου και αμέτρητες εικόνες.

marquez0707

Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι ότι ο Μάρκες αγαπούσε (αλλά και σχολίαζε αρνητικά όταν το ένιωθε) το ποδόσφαιρο. Ο Μάρκες έζησε την εποχή του «Ελ Ντοράντο», την περίοδο του 1949 με 1954 όταν και μια διαμάχη στα εσωτερικά του ποδοσφαίρου της Κολομβίας ανάμεσα στην Λίγκα και την Ομοσπονδία έφερε την τιμωρία από την ΦΙΦΑ με τις ομάδες της Κολομβίας να αποβάλλονται από τις διεθνείς διοργανώσεις και το πρωτάθλημα να γίνεται επί της ουσίας ανεπίσημα και ημι-παράνομα για κάποια χρόνια. Την ίδια στιγμή μια αντίστοιχη κόντρα στην Αργεντινή αυτή τη φορά ανάμεσα στην Ομοσπονδία και στον Περόν έφερε απεργία των ποδοσφαιριστών και πολλοί παίκτες από την Αργεντινή πήγαν στην Κολομβία (κάτι σαν το lockout του ΝΒΑ). Σε αυτό βοήθησε πολύ και το γεγονός ότι καθώς το πρωτάθλημα δεν ήταν υπό τη ΦΙΦΑ, οι ομάδες της Κολομβίας έπαιρναν τζάμπα τους παίκτες. Έτσι μέσα σε μια χρονιά το πρωτάθλημα της χώρας έγινε κορυφαίο με ονόματα όπως ο ντι Στέφανο και ο Έκτορ Ρίαλ να συμμετέχουν σε ομάδες της χώρας. Το «Ελ Ντοράντο» κράτησε πέντε χρόνια περίπου και με την λύση της διαμάχης οι περισσότεροι παίκτες έφυγαν.

Ο Μάρκες τον Ιούνιο του 1950 σαν νεαρός δημοσιογράφος πηγαίνει για πρώτη φορά στο γήπεδο για να δει τον αγώνα της Ατλέτικο Τζούνιορ ντε Μπαρανκίγια απέναντι στους Μιγιονάριος της Μπογκοτά. Ζει για πρώτη φορά το πάθος και την ένταση των κερκίδων, ανακαλύπτει την επίδραση που έχει το γήπεδο ακόμα και στον πιο κυριλέ άνθρωπο και έχει την τύχη να δει σπουδαίους παίκτες όπως από την μία τον Βραζιλιάνο Ελένο ντε Φρέιτας και από την άλλη τον Αλφρέντο ντι Στέφανο. Οι γηπεδούχοι θα κερδίσουν με 2-1 Η επίσκεψή του αυτή θα του μείνει αξέχαστη, θα τον κάνει οπαδό της Τζούνιορ και θα γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Ο Όρκος» για να επισημοποιήσει το γεγονός. Ένα κείμενο που φυσικά ξεφεύγει από τα απλά ποδοσφαιρικά κλισέ αφού στο μυαλό του μετατρέπει τους ποδοσφαιριστές σε συγγραφείς. Η κάκιστη μετάφραση του κειμένου είναι δική μου:

«Και τότε αποφάσισα να πάω στο γήπεδο. Καθώς ήταν πιο σημαντικό παιχνίδι από τα προηγούμενα, έπρεπε να πάω πιο νωρίς. Ομολογώ ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έφτασα κάπου τόσο νωρίς και δεν έφυγα τόσο κατάκοπος. Ο Αλφόνσο κι ο Χερμάν δεν είχαν πάρει ποτέ την πρωτοβουλία να με προσηλυτίσουν στη θρησκεία του κυριακάτικου ποδοσφαίρου, παρ” όλα αυτά θα έπρεπε να υποπτευθούν ότι θα μετατρεπόμουν σε αυτόν τον τρελό, καθαρό από οποιαδηήποτε γυαλάδα που μπορεί να θεωρηθεί ως το τελευταίο ίχνος πολιτισμού, όπως χθες στις κερκίδες του Μουνισιπάλ.

Η πρώτη στιγμή διαύγειας στην οποία κατάλαβα ότι μετατρεπόμουν σε έναν πρώιμο οπαδό, ήταν όταν παρατήρησα ότι σε όλη μου τη ζωή είχα κάτι για το οποίο πολλές φορές υπερηφανευόμουν και χθες με ενοχλούσε με έναν απαράδεκτο τρόπο: το αίσθημα της ντροπής. Τώρα κατάλαβα γιατί αυτοί οι κύριοι, συνήθως τόσο τυπικοί, νιώθουν όπως το καλαμάρι στο μελάνι του όταν παίρνουν την θέση τους στις εξέδρες με τα καπελάκια τους σε διάφορα χρώματα. Με μόνο αυτή τη χειρονομία μετατρέπονται σε διαφορετικούς ανθρώπους, σαν αυτό το καπελάκι να μην είναι απλά ένα μέρος της στολής, αλλά μια νέα προσωπικότητα.

Δεν ξέρω αν αυτή η πρόσφατη εγγραφή μου ως οπαδός είναι αρκετή για να μου επιτρέψει μερικές προσωπικές παρατηρήσεις για το χθεσινό παιχνίδι, αλλά καθώς όπως συμφωνήσαμε ένας από τους θεμέλιους κανόνες του οπαδισμού είναι να χάνεις τελείως το αίσθημα της ντροπής, θα πω ό,τι είδα (ή ό,τι νομίζω ότι είδα) χθες στο γήπεδο, για να έχω την πολυτέλεια να φορέσω από νωρίς τις αθλητικές φόρμες που φυλούσα καλά. Κατ” αρχήν, μου φάνηκε ότι η Ατλέτικο Τζούνιορ κυριάρχησε επί των Μιγιονάριος από την πρώτη στιγμή. Αν η άσπρη γραμμή που χωρίζει το γήπεδο στα δύο σημαίνει κάτι, τότε το προηγούμενο συμπέρασμά μου είναι ορθό, καθώς ελάχιστες φορές πέρασε η μπάλα στο μισό που βρισκόταν το τέρμα της Τζούνιορ (Πώς πάει το ντεμπούτο μου ως ποδοσφαιρικός σχολιαστής;)

Επιπρόσθετα, αν οι παίκτες της Τζούνιορ δεν ήταν ποδοσφαιριστές αλλά συγγραφείς, πιστεύω ότι ο «μαέστρος» Ελένο θα ήταν ένας υπέροχος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Οι υπολογισμένες και ακριβείς του κινήσεις και τα ξαφνικά του και αιφνιδιαστικά τελειώματα τού δίνουν τα απαραίτητα προσόντα για να γίνει ο δημιουργός ενός νέου ντετέκτιβ των αστυνομικών διηγημάτων. Από την άλλη, ο Χαρόλδο θα ήταν ένα είδος Μαρσελίνο Μέντεζ υ Πελάγιο, με την ευκολία που έχει ο Βραζιλιάνος να βρίσκεται σε όλα τα σημεία του γηπέδου και να κάνει δουλειά σε όλα, μαρκάροντας ταυτόχρονα έντεκα αντιπάλους σαν να μην είναι ο σκοπός του να βάλει γκολ, αλλά να γράψει όλους τους τόμους του Μαρσελίνο. Ο Μπερασκοσέα θα ήταν ένας πολυγραφότατος συγγραφέας, αλλά αν είχε γράψει επτακόσιους τόμους και οι επτακόσιοι θα είχαν ως θέμα την σημασία της κεφαλής της καρφίτσας. Και τι μεγάλος κριτικός τέχνης θα ήταν ο Ντος Σάντος, που θα έκοβε την πορεία των φλύαρων συγγραφέων και τις ελπίδες τους να φτάσουν σε ένα γκολ που θα τους έδινε την αθανασία.

Ο ντε Λατούρ θα είχε γράψει μερικούς στίχους. Ποιήματα που θα ενέπνεαν ταινίες μεγάλου μήκους, κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για τον Άρι. Γιατί για τον Άρι δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, καθώς οι συμπαίκτες του της Τζούνιορ δεν του έδωσαν την ευκαιρία να δείξει έστω και τις πιο απλές φιλολογικές του δυνατότητες. Και όλα αυτά χωρίς να μιλήσουμε για τους Μιγιονάριος, των οποίων ο μέγας ντι Στέφανο, αν ξέρει από κάτι, σίγουρα είναι η ρητορική.

Δεν πιστεύω ότι έχασα τίποτα με αυτή την αμετάκλητη είσοδό μου, που σήμερα κάνω δημόσια, στην αγία αδελφότητα των οπαδών. Το μόνο που εύχομαι τώρα είναι να προσηλυτίσω κάποιον. Και πιστεύω ότι θα είναι ο αγαπημένος μου φίλος, ο δόκτωρ Αλνταμπέρτο Ρέγιες τον οποίο θα προσκαλέσω στις κερκίδες του Μουνισιπάλ στο πρώτο ματς του δευτέρου γύρου, με την πρόθεση να μη συνεχίσω να νιώθω (από αθλητικής άποψης) το απολωλός πρόβατο».

Άρωμα Γυναίκας

  [5 Σχόλια]

Η Λυών είναι μια πόλη που μπήκε στον ποδοσφαιρικό χάρτη σχετικά αργά. Υπεύθυνος γι’ αυτό ήταν ο Ζαν-Μισέλ Ολάς, ένας τύπος που μπορεί να μην ήξερε τίποτα από ποδόσφαιρο στην αρχή, αλλά αντίθετα με άλλους έμαθε. Έβγαλε το σύλλογο από την αφάνεια και έχτισε την τελευταία αυτοκρατορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, με την Ολιμπίκ Λυωνέ να κατακτά 7 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Οι μέρες δόξας όμως πέρασαν και η Λυών μένει και φέτος, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά εκτός Τσου Λου.

OL Feminin

Επειδή ο Ολάς έχει μια φήμη για το παράτολμο, και καθώς δεν μπορεί να ξοδέψει τα χρήματα των Αράβων της Παρί ή του Ρώσου της Μονακό τις τελευταίες δύο εβδομάδες κυκλοφορεί μια είδηση στη Γαλλία που η επίσημη Λυών δεν έχει διαψεύσει. Εμπνευσμένος από την επιτυχία του γυναικείου τμήματος του συλλόγου ο Ολάς σκέφτεται να προσλάβει γυναίκα προπονητή στην αντρική ομάδα. Βέβαια, τα τρία τελευταία χρόνια η γυναικεία είχε άντρα προπονητή, αλλά εκεί είναι σίγουρη η πρόσληψη γυναίκας. Η Εκίπ μάλιστα αναφέρει ότι για τη γυναικεία ομάδα η πρόσληψη της Κορίν Ντιάκρ είναι δεδομένη. Η συγκεκριμένη αποτελεί θρύλο του γυναικείου ποδοσφαίρου με 121 συμμετοχές στην εθνική ομάδα. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που πήρε δίπλωμα προπονητή και έχει μαθητεύσει δίπλα στους Μπλαν και Ντεσάμπ. Στα 39 της πια πάει στη Λυών από τη γυναικεία ομάδα της Λοριάν, την οποία προπονεί φέτος.

Για την αντρική ομάδα το όνομα που έχει διαρρεύσει είναι αυτό της Σύλβια Νέιντ. Αν σας φέρνει στο μυαλό κάτι, ήταν η κυρία που στο γκαλά της Χρυσής Μπάλας το Γενάρη πήρε το βραβείο για την καλύτερη προπονήτρια γυναικείας ομάδας. Είναι η ομοσπονδιακός τεχνικός της γυναικείας εθνικής ομάδας της Γερμανίας και είναι Γερμανίδα. Ένα δεύτερο όνομα που γράφτηκε ήταν αυτό της Σονιά Μπομπαστόρ, πρώην αρχηγός της γυναικείας ομάδας της Λυών, που συνέχισε να δουλεύει στο σύλλογο μετά. Η γνώση που έχει η Μπομπαστόρ για το σύλλογο είναι μεγάλο προσόν, σύμφωνα πάντα με την Εκίπ, όμως δεν έχει προπονήσει ποτέ, ούτε γυναικεία ομάδα, οπότε εικάζει η εφημερίδα ότι προορίζεται για βοηθός.

Silvia Neid

Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι η Λυών δεν είναι πολύ ανοικτή πόλη. Θεωρώ ότι τέτοιες καινοτομίες θα βρουν σκληρή αντίδραση από τους οργανωμένους οπαδούς, τους Γκον, αλλά και θα κάνουν όλη την πόλη να στήσει ψιλή κουβέντα, για την οποία ψοφάνε οι Γάλλοι. Πιστεύω επίσης ότι είναι κάτι που δύσκολα θα πραγματοποιηθεί. Όχι γιατί θεωρώ ότι δεν έχουν θέση οι γυναίκες στο ποδόσφαιρο, αλλά διότι το πρώτο πείραμα είναι δύσκολο να γίνει σε αυτό το επίπεδο και τόσο απότομα. Αν ας πούμε προσληφθεί άντρας πρώτος προπονητής και έχει για βοηθό γυναίκα, και μετά από 2-3 χρόνια αυτή τον αντικαταστήσει, όλο το πράγμα θα έρθει πιο ομαλά. Αν πάλι η πρώτη γυναίκα προπονητής αντρικής ομάδας ήταν σε χαμηλότερη κατηγορία, σε σύλλογο με λιγότερες απαιτήσεις, πάλι θα μπορούσε να παρουσιάσει τη δουλειά της με μεγαλύτερη ηρεμία.

Η Λυών είναι μια ομάδα με πίεση και η κάθε γυναίκα προπονητής θα έχει περισσότερη, χωρίς να φταίει σε κάτι, όχι βάση της δουλειάς της, αλλά επειδή είναι γυναίκα. Πρέπει επίσης να έχει γερό στομάχι η ίδια για αυτά που θα ακούει από τις εξέδρες. Ακόμα και σε μια κομ-ιλ-φώ χώρα όπως η Γαλλία, επισκέψεις σε γήπεδα όπως των γειτονικών Γκρενόμπλ και Σαιντ Ετιέν ή στη Μασσαλία μπορεί να γίνουν ναοί μισογυνισμού. Με προβληματίζει ακόμα και το θέμα των παιχτών. Θα ακούνε μια γυναίκα προπονητή; Πώς θα το πάρουν όταν βουίζει ο τόπος ότι τους έχει βάλει στα φουστάνια της; Πώς θα αντιδρούν στις φήμες ότι θα γίνονται όργια στα αποδυτήρια από τα ισχυρά γαλλικά κουτσομπολίστικα περιοδικά;

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχτεί μια γυναίκα προπονητή αντρικής ομάδας. Όχι γιατί έχουν αποδειχτεί κατώτερες των περιστάσεων, αλλά λόγω ισχυρών προκαταλήψεων.

Run Gareth, run

  [4 Σχόλια]

bale_run

Νομίζω ότι κάπου έχω ξαναδεί μια τέτοια φωτογραφία…

Ο Γκατούζο και το πιρούνι του

  [5 Σχόλια]

gattuso_ronaldo

Gattuso’s word was law at Milan. Anyone new to the club was aware that the first thing they had to do if they made a mistake was explain themselves to Rino. Just having that knowledge drastically reduced the chances of people f*****g up.

You could see the red mist coming down and he just wasn’t able to hide it. We could tell what was coming and so we’d commandeer all the knives. Gattuso would grab a fork and try to stick it in us.

Some of us ended up missing games because of one of Rino’s fork attacks, even if the official explanation from the club was one of muscle fatigue.

Απολαυστικός Αντρέα Πίρλο στην αυτοβιογραφία του
(Περισσότερα αποσπάσματα στην “Daily Mail” ή στην “Telegraph”)

Όσο η μαμά έχει βγει για τα ψώνια, ο Γκατούζο παίζει με τον μικρό του γιο λέγοντας του ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια – ιστορίες που κατέληγαν με ακρίβεια 93% στην φράση «και τότε του έσπασα τα μούτρα» – και δίνοντας του συμβουλές για το πως θα τα βγάλει πέρα όταν πάει στο σχολείο – συμβουλές που με ακρίβεια 95% κατέληγαν με την προτροπή «και τότε θα του σπάσεις τα μούτρα».

Μια μέρα του Τζενάρο Γκατούζο

Ακόμα και ο Πάπας καταλαβαίνει την ανάγκη για τους τρεις βαθμούς

  [3 Σχόλια]

 fransisco-high-jpg

Είναι πολλές οι φορές που έχουμε αναφερθεί στον Πάπα και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, αλλά και οι φορές που έχουμε μιλήσει για τη σχέση ποδοσφαίρου και θρησκείας στη Ν. Αμερική. Στην Αργεντινή πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά καθώς λίγο καιρό μετά την στέψη του Φραγκίσκου ως Πάπα, κάποιοι θεοπαλαβοί (το πιάσατε το pun ε;) τύποι ίδρυσαν τον ποδοσφαιρικό σύλλογο «Club Deportivo y Social Papa Francisco«. Η ιδέα ήταν του Χόρχε Ραμίρες φανατικού οπαδού του Πάπα που γρήγορα βρήκε και άλλους τύπους με ίδια μυαλά με αποτέλεσμα ο σύλλογος να έχει περί τα 50 μέλη και πλέον να κατεβαίνει κανονικά στο τοπικό πρωτάθλημα του Μπουένος Άιρες με όνομα Λίγκα Λουχανένσε.

Το κόνσεπτ (που λένε και στο χωριό μου) πίσω από την ομάδα είναι να φτιαχτεί ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος χωρίς μπαραμπράβας, που θα περνάει μήνυμα ενάντια στη βία. Το μότο της ομάδας είναι «Όχι χούλιγκανς, όχι βία, όχι βρισιές». Το πρώτο και το τρίτο φαίνεται να τηρούνται τουλάχιστον από τους οπαδούς της ομάδας που κατέβηκαν χθες στον αγώνα αφού εμφανίστηκε τύπος κραδαίνοντας κλαδί ελιάς (σας το ορκίζομαι) και φωνάζοντας συνθήματα όπως «Árbitro, querido, te queremos como amigo» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Διαιτητή αγαπημένε, σε αγαπάμε σαν φίλο» και θα έκανε κάθε σωστό οπαδό ομάδας να παθαίνει αναφυλαξία. Ο ίδιος δήλωσε βασικά οπαδός της Ρίβερ, αλλά φαν του ποδοσφαίρου και εχθρός της βίας, που ήρθε να υποστηριξει εξίσου και τις δυο ομάδες. Υπήρχαν όμως και οι «οργανωμένοι» της ομάδας με το όνομα «Barras Santas» που προφανώς είναι τόσο άγιοι που θα κάνουν τους Ρόλιγκανς της Δανίας να σκίζουν τα ιμάτιά τους.

papa francisco5497121247_n

Οι Άγιοι Οπαδοί ήταν ανάμεσα στους 150 φιλάθλους (που στην Ελλάδα πιθανότατα είναι προσέλευση Β” Εθνικής, ενώ το συγκεκριμένο ματς ανήκει ουσιαστικά στην… 6η κατηγορία της Αργεντινής) που είδαν τον συναρπαστικό αγώνα απέναντι στην Τρεφούλες που έληξε με σκορ 2-2. Και αν στις κερκίδες όλα πήγαν καλά, η Πάπα Φρανσίσκο χρειάζεται δουλειά μέσα στον αγωνιστικό χώρο, καθώς ο διαιτητής αναγκάστηκε να δείξει τέσσερις κόκκινες κάρτες, οι δύο για τον Άγιο του Νότου (που ειρήσθω εν παρόδω φοράει φανέλα με τα χρώματα του Βατικανού). Άγνωστο αν οι παίκτες τιμωρήθηκαν με νηστεία από τη διοίκηση. Ο χαφ Φαμπιάν Γκάντι πάντως είχε τη δική του ερμηνεία: «Θα είναι λίγο μπερδεμένο αν αρχίζουμε να βρίζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά ο Πάπας είναι Αργεντίνος, γνωρίζει και θα μας καταλάβει» σε μια από τις πιο επικές ατάκες που θα μπορούσαν να ειπωθούν για το ποδόσφαιρο και το πόσο σημαντικό ζήτημα είναι.

Το πιο απρόβλεπτο πρωτάθλημα της Ευρώπης δεν είναι φυσικά το Ελληνικό

  [Καθόλου σχόλια]

Panopoulos

Χωρίς απρόοπτα ολοκληρώθηκε ένα ακόμα πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ με την ομαλή διεξαγωγή και της τελευταίας αγωνιστικής. Στην Ξάνθη η τοπική ομάδα πήρε την νίκη που χρειαζόταν αρκετά εύκολα, χωρίς καν να χρειαστεί αυτή τη φορά να προσευχηθεί δημόσια στα ανώτερα κλιμάκια της πίστης ο Χρήστος Πανόπουλος. Στην Βέροια η τοπική ομάδα καθυστέρησε λίγο αλλά κατάφερε να πετύχει το σωτήριο γκολ επιβεβαιώνοντας έναν από τους πιο σίγουρος, στοιχηματικά, άσσους που έχουν δει οι στοιχηματζήδες από την εποχή που η Μπαρτσελόνα ήταν στα καλύτερα της και όλοι ήξεραν πως ο φιλοξενούμενος στο Καμπ Νου θα είναι πίσω με 2-0 στο 7′. Τέλος, στη Νέα Σμύρνη κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι έγινε καθώς οι απειροελάχιστοι που δεν αποκοιμήθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα έχουν ορκιστεί να μην μιλήσουν ποτέ και σε κανέναν για τα όσα έζησαν.

Φυσικά, αν έμπαινες πριν τρεις μέρες σε ένα καφενείο στο πιο απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου, έπιανες έναν τυχαίο πιτσιρικά κάτω των 10 ετών και του έκανες τρεις ερωτήσεις: ποια είναι η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου και ποια πιστεύει θα είναι τα αποτελέσματα κάποιων συγκεκριμένων αγώνων της τελευταίας αγωνιστικής της Σούπερ Λιγκ, κατά πάσα πιθανότητα θα σου απαντούσε σωστά μόνο στην τελευταία, επιστρέφοντας και μια ερώτηση «σίγουρα δεν είναι η Γιαπωνία η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας;».

To εμπειρικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας ερασιτεχνικής έρευνας ήρθε να επιβεβαιώσει πριν λίγες μέρες μια απλή στατιστική ανάλυση που έκανε το Statsbomb, ένα αλλοδαπό ποδοσφαιρικό μπλογκ που χρησιμοποιεί τα στατιστικά για να αναλύσει λίγο παραπάνω απ” όσο πιθανόν αντέχει ο μέσος φίλαθλος, το αγαπημένο μας παιχνίδι. Προσπαθώντας να καταλάβει πόσο απρόβλεπτη είναι τελικά η πολυδιαφημιζόμενη Πρέμιερ Λιγκ και χρησιμοποιώντας ως βάση ανάλυσης τις προβλέψεις των μπουκμέικερς σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα των αγώνων, το εν λόγω σάιτ κατέληξε στον παρακάτω πίνακα που κατατάσσει τη χώρα μας στην κορυφή μιας ακόμα λίστας. Αρνητικής λίστας.

predict

For many of the leagues studied there appears to be an inverse relationship between how predictable the matches are and how competitive the league is. For example the leagues with the lowest average log loss include the SPL and Scottish Division One where Celtic and Rangers have already clinched the respective titles with a month to spare. The most predictable league is the Greek Superleague which has been won by the same team for the last 4 seasons. This method is still the best we have for evaluating competition ‘predictability’.

Προς υπεράσπιση της Σούπερ Λιγκ θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρ” ότι το προβλεπόμενο αποτέλεσμα καταλήγει να είναι και το τελικό περισσότερες φορές απ” ότι στα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αρκετές εξ αυτών η διαδρομή που ακολουθείται για να φτάσουμε σ” αυτό είναι εντυπωσιακή και γεμάτη ανατροπές, ένα δεδομένο που θα έπρεπε να εκτιμηθεί και να αναγνωρισθεί, άσχετα που κάποιοι μπορεί να αποδώσουν αυτή την “άγρια ομορφιά” στην Μοίρα, κάποιοι στον Θεό και κάποιοι στον Γιάννη Κομπότη και την παρέα του.

Ρετρό κουίζ νο31

  [14 Σχόλια]

Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι ακριβώς ρετρό-κουίζ γιατί η φωτό είναι από το σήμερα. Ο εικονιζόμενος όμως είναι από το παρελθόν. Ποδοσφαιριστής που έχει περάσει από την Ελλάδα με αρκετά καλή παρουσία και μάλιστα από δυο διαφορετικές ομάδες. Κυρίως όμως στην πρώτη από τις δύο τα πήγε καλά. Το κουίζ είναι εύκολο, μια που είναι Δευτέρα (και μάλιστα Μεγάλη) και δεν θέλω να σας ζορίσω. Παρ” ότι ο άγνωστος Χ φαίνεται να το τρώει το φαΐ του, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Οι νικητές όπως πάντα κερδίζουν την αγάπη μας, που στους χαλεπούς τούτους καιρούς είναι πανάκριβη.

96

  [Καθόλου σχόλια]

wembley_96

Ο ήλιος φωτίζει επιλεκτικά ένα κομμάτι του Γουέμπλει στον χθεσινό ημιτελικό του Κυπέλλου ανάμεσα στην Άρσεναλ και την Γουίγκαν, ένα κομμάτι στο οποίο βρισκόταν οι 96 κενές θέσεις προς τιμήν των θυμάτων της τραγωδίας του Χίλσμπορο, τα οποία τιμούν επίσης κάποιοι θρύλοι της Λίβερπουλ με την παρουσία τους στο πολύ ωραίο μικρό βίντεο που πρόβαλλε σήμερα το BeIN Sports.

Οι Οπαδοί του Λόφου

  [13 Σχόλια]

Την Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014 η Κόβεντρυ έπαιζε με τη Στήβενεϊτζ. Ήταν ένα συνηθισμένο ματς για τους οπαδούς της τη φετινή χρονιά. Ταξίδεψαν στο Νορθάμπτον, διανύοντας μια διαδρομή 70 μιλίων πήγαινε-έλα από το Κόβεντρυ, και στήθηκαν στο λόφο πάνω από το γήπεδο. Μερικοί, που έμεναν στο Λονδίνο, χρειάστηκε να κάνουν πάνω από 200 μίλια απόσταση (με την επιστροφή) με το τρένο. Δεν μπαίνουν στο γήπεδο, παρακολουθούν την ομάδα από το λόφο, όσο αυτό είναι εφικτό βέβαια.

Coventry fans on the hill outside Sixfields

Στην Αγγλία τους αποκαλούν πια ‘Οπαδούς του Λόφου’. Οπαδοί που περνούν μια κρίση ταυτότητας σχετικά με το τι είναι και τι απέγινε αυτό που υποστηρίζουν. Αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο σε ένα γήπεδο που δεν είναι το δικό τους, όμως κάνουν πολλά μίλια ταξίδι για να είναι κοντά στην ομάδα της καρδιάς και της πόλης τους. Από το λόφο επάνω βλέπουν περίπου το ένα τρίτο του γηπέδου, στέκονται στο σκοτάδι, στις λάσπες, αλλά αντιμετωπίζουν την κατάσταση με χιούμορ. ‘Θα πάρουμε την ομάδα πίσω κάποια στιγμή’, δήλωνε ένας από τους Hillers στη Guardian. Αν και τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα τους αγνοούν, οι μεγάλες εφημερίδες δεν έκαναν το ίδιο.

Το ματς το παρακολούθησαν 437 οπαδοί της ‘φιλοξενούμενης’ Στήβενεϊτζ. Κανένας από τους 1.697 οπαδούς της Κόβεντρυ που βρέθηκαν στο Νορθάμπτον. Οι ‘γηπεδούχοι’ κέρδισαν 1-0, αλλά το γκολ μπήκε στο τέρμα που βρίσκεται στα δύο τρίτα του γηπέδου που δεν είναι ορατό από το λόφο. Η στάση αυτή των οπαδών δεν είναι ένα τοπικιστικό καπρίτσιο. Η Κόβεντρυ αναγκάζεται να παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της αλλού, ενώ η πόλη διαθέτει γήπεδο, το Ρίκοχ, που η ανακατασκευή του κόστισε 113 μύρια λίρες και έχει 32.000 θεατές χωρητικότητα. Το γήπεδο όμως δεν ανήκει στο σύλλογο αλλά στο δήμο.

Tο Ρίκοχ, όμως οι ιδιοκτήτες του το χρησιμοποιούν για άλλα πράγματα. Διοργανώνουν συνέδρια κοσμητικής, το προσφέρουν σε μέντιουμ για παραστάσεις, στην British Tarantula Society, σε διοργανώσεις άρσης βαρών, πρωταθλημάτων με βελάκια, και σε μια έκθεση οδοντιατρικής τεχνολογίας. Όταν δε γίνονται όλα αυτά, παίζεται και λίγο ποδόσφαιρο από τις ομάδες νέων της Λέστερ, της Γουλβς και της Γουεστ Μπρομ, τη γυναικεία ομάδα της Κόβεντρυ και του χρόνου έχει προγραμματιστεί να αγωνίζεται η ομάδα παίδων FootballCV Reds. Αν το γήπεδο είναι ελεύθερο, παίζουν αρκετοί άλλοι, εκτός από αυτούς για τους οποίους δημιουργήθηκε.

Ricoh Arena, Coventry City

Παλιοί παίχτες και προπονητές του συλλόγου μιλούν με μελαγχολία και μένος γι” αυτήν την κατάσταση. Ο Ρόνυ Φάρμερ, παλιός παίχτης της Κόβεντρυ, δήλωσε στην Telegraph ότι: ‘Στα 78 μου έχω πια συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να μην ξαναδώ την ομάδα ποτέ ξανά’. Σε ραδιοφωνική συνέντευξη ο Φάρμερ μαζί με τον Τζον Σίλετ, προπονητή του τελευταίου τίτλου της Κόβεντρυ, του κυπέλλου Αγγλίας (1987), δήλωσε ότι: ‘Αν δεν παίζει στο Κόβεντρυ, δεν είναι Κόβεντρυ. Ας την πουν Νορθάμπτον Ρεζέρβς’.

Το Νορθάμπτον απέχει 35 μίλια από το Κόβεντρυ. Στο τελευταίο εντός έδρας της Νορθάμπτον οι ‘Οπαδοί του Λόφου’ είχαν στείλει μια αντιπροσωπία, που πλήρωσε το εισιτήριό της και μπήκε στο γήπεδο. Στο 35ο λεπτό σήκωσε ένα πανό που έγραφε: Fix Football. Η διοίκηση της Κόβεντρυ, ένα trust fund ονόματι Sisu, είπε ναι εντάξει αλλά δεν ξέρουμε τίποτα από ποδόσφαιρο και οι όροι που μας θέτουν στο Ρίκοχ δεν είναι συμβατοί με τα συμφέροντά μας. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τη διοίκηση του σταδίου για το ύψος του μισθώματος και τη διάρκειά του.

Τα τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο έχουν μπει ξεπλένηδες που αγοράζουν ότι μπορούν για να νομιμοποιήσουν έσοδα από αλλού μέσω του ποδοσφαίρου, πολυεθνικές που κάνουν τις ομάδες franchise, μαφιόζοι που αλλάζουν σήματα και διαγράφουν ιστορίες και τύποι που κάνουν απλώς μπίζνες. Όλοι αυτοί γράφουν στα σκαρπίνια τους τούς οπαδούς, την πελατεία δηλαδή, για να το πούμε με τους δικούς τους όρους. Δεν καταλαβαίνουν το συναισθηματικό δέσιμο και τη μονιμότητα αυτής της σχέσης. Ειδικά στην Αγγλία, όπου οι άνθρωποι υποστηρίζουν συνήθως το σύλλογο της πόλης ή της γειτονιάς τους. Και ο πραγματικός οπαδός είναι πάντα εκεί, είτε μέσα στο γήπεδο, είτε πάνω στο λόφο, και όχι σε κάποιο εστιατόριο στο Σίτυ του Λονδίνου που τα αστέρια του δεν είναι το φορ και το δεκάρι, αλλά της Μισελέν.

Η διαφορά τερμάτων και το μικρό Μαρακανάσο

  [2 Σχόλια]

Τα συγκλονιστικά ματς συνεχίστηκαν και χθες στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες. Αυτή τη φορά ο χαμός έγινε στον 2ο όμιλο. Εκεί που η Ουνιόν Εσπανιόλα από τη Χιλή είχε ήδη περάσει με 9 βαθμούς και υποδεχόταν την Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε από το Εκουαδόρ. Στο άλλο ματς η πρωταθλήτρια Αργεντινής Σαν Λορένσο υποδεχόταν την Μποταφόγκο και ήθελε νίκη αλλά και συνδυασμούς αποτελεσμάτων ή σκορ για να περάσει. Βαθμολογία προ του αγώνα: Ουνιόν 9, Μποταφόγκο 7, Σαν Λορένσο-Ιντεπεντιέντε 5.

Μόλις στο 10′ η αδιάφορη Ουνιόν ανοίγει το σκορ και με το 0-0 στην Αργεντινή περνάει η Μποταφόγκο. Ένα λεπτό αργότερα η Ιντεπεντιέντε ισοφαρίζει σε 1-1, αλλά οι Βραζιλιάνοι συνεχίζουν να έχουν την πρόκριση. Στο 24′ η Σαν Λορένσο ανοίγει το σκορ και είναι αυτή που περνάει πλέον ως 2η. Τα σκορ δεν αλλάζουν και φτάνουμε στο ημίχρονο με την πρόκριση να είναι για τους Αργεντίνους. Στο 2ο ημίχρονο όμως τα πράγματα αλλάζουν και η ομάδα του Εκουαδόρ κάνει το 1-2 παίρνοντας την πρόκριση στη διαφορά τερμάτων. Η Σαν Λορένσο κάνει το 2-0 (καθαρίζοντας την Μποταφόγκο επί της ουσίας) και ψάχνει ένα ακόμα γκολ. Το γκολ όμως μπαίνει στη Χιλή και το 1-3 κάνει τους Αργεντίνους να ψάχνουν ακόμα δυο γκολ. Τα πράγματα δεν μένουν έτσι για πολύ. Οι τίμιοι Χιλιανοί παλεύουν, μειώνουν σε 2-3 (ακόμα προκρίνεται η Ιντεπεντιέντε του Εκουαδόρ) και ισοφαρίζουν σε 3-3 με τους Αργεντίνους στο Νουέβο Γκασόμετρο να κρατούν τα ραδιοφωνάκια πανηγυρίζοντας. Η χαρά γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν στο 72′ οι Χιλιανοί γράφουν το 4-3 και η Σαν Λορένσο που παραμένει στο 2-0 αγκαλιάζει την πρόκριση. Μόνο που κάπου στη Βοιωτία ο Κομπότης μένει με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τη συνέχεια. Στο 75′ η Ιντεπεντιέντε κάνει το 4-4 (με τον Ανγκούλο που μοιάζει στον Μπακαγιόκο να τα σημειώνει όλα) και κρύος ιδρώτας λούζει τους Αργεντίνους. Στο 78′ γίνεται το 4-5  και πλέον η πρόκριση ξαναπάει στο Εκουαδόρ. Η Σαν Λορένσο θέλει ακόμα ένα γκολ. Το βρίσκει στο 89′ στο πρόσωπο του Πιάτι και με το 3-0 παίρνει μια από τις επικότερες προκρίσεις όλων των εποχών, από αυτές για τις οποίες θα γράφει το σομπρέρο 20 χρόνια μετά (αν υπάρχει ακόμα).

Οι Βραζιλιάνοι όμως έχαναν ακόμα μια ομάδα τους από την επόμενη φάση με την Φλαμένγκο να παθαίνει ένα μικρό Μαρακανάσο χάνοντας στο ιστορικό γήπεδο με 2-3 από την μεξικάνικη Λεόν. Η Φλαμένγκο που είχε την τύχη στα χέρια της βρέθηκε δυο φορές πίσω στο σκορ και ισοφάρισε και τις δύο και όλα αυτά από το 21′ ως το 34′ όπου είδαμε τέσσερα γκολ. Η Φλαμένγκο κρατούσε την πρόκριση στα χέρια της μέχρι και το 83′, ο Κάρλος Πένια όμως είχε διαφορετική άποψη γράφοντας το τελικό σκορ και βυθίζοντας τους οπαδούς της πιο δημοφιλούς ομάδας της Βραζιλίας σε θλίψη. Έτσι μέσα σε δυο μέρες οι Βραζιλιάνοι έχασαν τρεις ομάδες που ήταν σχεδόν σίγουρες. Αντίθετα την πρόκριση πήρε η πρωταθλήτρια Κρουζέιρο που μετά την τραγική της εμφάνιση στα πρώτα ματς κατάφερε με δυο νίκες στους δυο τελευταίους αγώνες να πάρει την πρόκριση για τους 16.

Κυκλοφόρησε το επίσημο τραγούδι του Μουντιάλ, ας δούμε λίγο stand-up comedy

  [2 Σχόλια]

Το επίσημο τραγούδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου αποκάλυψε εχθές η ΦΙΦΑ σε συνεργασία με τη Sony Music. Το κομμάτι έχει τον εμπνευσμένο τίτλο «We Are One (Ole Ola)», στον οποίο χρησιμοποιείται η πανέξυπνη τακτική “βάζω-το-ψαγμένο-ρεφρέν-σε-παρένθεση-για-να-μην-χρειάζεται-να-ψάχνει-τελευταία-στιγμή-για-στίχους-ο-μέσος-ακροατής’.

Σύμφωνα με τα επιπρόσθετα στοιχεία που διαβάζει κανείς στο ρεπορτάζ της παρουσίασης, το τραγούδι ερμηνεύεται από έναν ράπερ που κυκλοφορεί στον πλανήτη, δίχως να ντρέπεται, με το όνομα “Πίτμπουλ’, και δεν είναι ο Έντγκαρ Ντάβιντς ή χαρακτήρας ταινίας του Γκάι Ρίτσι, από το στόμα που συνοδεύει, αναγκαστικά, τον κώλο της Τζένιφερ Λόπεζ και από μια Βραζιλιάνα που το όνομα της δεν μου λέει τίποτα αλλά οι φωτογραφίες της στο ίντερνετ μου λένε πως είναι μουσικά πολυτάλαντη.

Ακουστικά το κομμάτι είναι ένα συνονθύλευμα μουσικών ειδών, σαν πιάτο με ποικιλία σε ταβέρνα το οποίο χρεώνεται πανάκριβα και στο τέλος του συνειδητοποιείς ότι είναι σαν να μην έφαγες, λίγο έθνικ, λίγο ραπ, λίγο ποπ, λίγο λάτιν, λίγο «πάμε όλοι οι λαοί της γης να πιάσουμε γερά τα χέρια και να τραγουδήσουμε παρέα» το οποίο είναι σίγουρο ότι κάποιοι άνθρωποι θα λατρέψουν, με δεδομένες τις πωλήσεις κάποιων σύγχρονων μουσικών εκτρωμάτων. Είναι επίσης δεδομένο ότι όταν ο Τζιμ Μόρισον έγραφε τον στίχο «music is your only friend until the end» δεν είχε στο μυαλό του κάτι τέτοιο.

Αν ήταν στο χέρι μου θα προτιμούσα να ποδοπατήσω με στρατιωτικά άρβυλα όλες τις κασέτες που προέκυψαν κατά τη διαδικασία παραγωγής του κομματιού, να ηχογραφήσω τον ήχο που βγαίνει από το ποδοπάτημα αυτό και να τον χρησιμοποιήσω μετά ως «επίσημο τραγούδι του Μουντιάλ», μιξάροντας το με βουβουζέλες και μερικές ατάκες από περιγραφές του Βερνίκου και του Θεοφιλόπουλου. Η ποιότητα του ηχητικού αποτελέσματος θα ήταν, πάνω-κάτω, η ίδια.

Όλα τα παραπάνω είναι, φυσικά, μερικές άχρηστες πληροφορίες για ένα αδιάφορο κομμάτι, το οποίο αντέχεται μόνο αν έχει πρόβλημα η κάρτα ήχου σου ή αν έχεις κατεβάσει τόσο πολύ αλκοόλ που είσαι πεπεισμένος ότι ακούς ένα διαβολάκι να σου λέει στο αυτί με την ίδια σου τη φωνή «πιες λίγο ακόμα, δεν έχεις πιει αρκετά σήμερα», και ουσιαστικά μια καλή αφορμή για να βάλω άλλο ένα καλό δείγμα γαμάτου stand-up comedy, στο οποίο ο λατρεμένος Ιρλανδός Ντίλαν Μόραν μιλάει, με το συνηθισμένο χαλαρό του στυλ που φαινομενικά ακροβατεί πάντα μεταξύ νηφαλιότητας και ευχάριστης αλκοολικής θολούρας, για το ραπ, τη μουσική γενικότερα και την εποχή που, άκουσον-άκουσον, οι τραγουδίστριες ήταν άσχημες.

Η ώρα των προκρίσεων

  [4 Σχόλια]

Η φάση των ομίλων στο Κόπα Λιμπερταδόρες φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της με κάποιους ομίλους να κλείνουν και σε κάποιους άλλους να παραμένει η τελευταία αγωνιστική που θα κρίνει πολλά. Ομάδες όπως η Σάντος, η Ατλέτικο Μινέιρο (που πλέον θα έχει και τον Ανελκά) και η Γκρέμιο έχουν εξασφαλίσει την πρόκρισή τους πριν την τελευταία αγωνιστική, ενώ η Βέλεζ με τους 15 βαθμούς που έφτασε κατάφερε κι αυτή να πάρει την πρόκριση. Στο γκρουπ 3 όμως η τελευταία αγωνιστική ήταν όλα τα λεφτά. Με τριπλή ισοβαθμία Σέρο Πορτένιο, Λανούς και Ντεπορτίβο Κάλι στους 7 βαθμούς και την Ο” Χίγκινς στους 6 όλα τα ενδεχόμενα ήταν ανοιχτά.

Η Λανούς ταξίδευε στη Χιλή στο ανακαινισμένο Εστάδιο Ελ Τενιέντε των περίπου 15.000 θέσεων γνωρίζοντας ότι της έκανε και η ισοπαλία για να πάρει την πρόκριση απέναντι στην Ο” Χίγκινς. Μόνο που τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά και χρειάστηκε… θεία παρέμβαση από τον Άγιο Αυγουστίνο στο πρόσωπο του τερματοφύλακα Αγκουστίν Μαρκεσίν που έκανε απίστευτες αποκρούσεις σε ένα παιχνίδι με πολύ ξύλο (κάπου στα 30 δεύτερα ο γνωστός μας Αραούχο δίνει κάτι μπουνίδια), δυο αποβολές παικτών και αποβολή του προπονητή της Λανούς. Αποκορύφωμα της εμφάνισης του Μαρκεσίν ήταν το πέναλτι που απέκρουσε στο 83′ στο οποίο τεντώθηκε λες και ήταν στο κρεβάτι του Προκρούστη. Με το τελικό 0-0 η Λανούς πέρασε ως δεύτερη, αλλά αν θέλει να έχει μέλλον στη διοργάνωση δεν θα πρέπει να επαναλάβει τέτοιες εμφανίσεις.

Την ίδια στιγμή στην Παραγουάη κρινόταν η 1η θέση του ομίλου. Οι Κολομβιανοί της Ντεπορτίβο Κάλι άνοιξαν το σκορ σε μια αντεπίθεση. Οι γηπεδούχοι της Σέρο Πορτένιο ισοφάρισαν με μια καραμπόλα και έκαναν το 2-1 πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου (με τον τερματοφύλακα των Κολομβιανών να μου μοιάζει λίγο βαρύς) με σκόρερ τον πρώην διεθνή Ισπανό Ντανιέλ Γκουΐθα που πλέον βγάζει το ψωμί του στην Παραγουάη. Η Κάλι δεν είχε πει την τελευταία της λέξη και με μια γκολάρα του Ρίβας έγραψε το 2-2 στο 62′. Ένα πέναλτι όμως ήταν κι εδώ αυτό που καθόρισε το ματς, μόνο που σε αντίθεση με τους Χιλιανούς στο άλλο ματς, οι Παραγουανοί της Σέρο δεν το έχασαν και έτσι το τελικό 3-2 έδωσε πρόκριση και πρώτη θέση.

Στον 1ο όμιλο και ενώ η Βέλεζ κέρδιζε, η Ατλέτικο Παραναένσε γινόταν η πρώτη (και πιθανώς μοναδική) βραζιλιάνικη ομάδα που αποκλείεται από αυτή την πρώτη φάση. H «Δε Στρόνγκεστ», ένα όνομα που πάντα με εξιτάρει, φορώντας τις κιτρινόμαυρες (ακόμα ένας λόγος για να την συμπαθήσεις) εμφανίσεις της κέρδισε στην Βολιβία τους Βραζιλιάνους με 2-1. Ο τερματόφυλακας Έβερτον αφού αρχικά έσωσε την ομάδα του, έκανε μια έξοδο του Μεσολογγίου αφήνοντας ανυπεράσπιστη την εστία του με αποτέλεσμα να γίνει το 1-0. Η Ατλέτικο ισοφάρισε με τον Αντριάνο (που φαίνεται ότι έχει χάσει κάποια από τα παραπανίσια κιλά, αλλά όχι όλα) που σκόραρε ξανά μετά από δύο χρόνια (!!), αλλά οι γηπεδούχοι έγραψαν το 2-1 (και πάλι με τον Έβερτον να κάνει μια κακή έξοδο) και προκρίθηκαν στην επόμενη φάση του Λιμπερταδόρες μετά από 20 χρόνια.