3Χ3=9: η Ρωμαϊκή Άνοιξη του Ντιέγκο Σιμεόνε

  [2 Σχόλια]

d922123ab12294de29c36ffb9d8e7d3e

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016, απογευματάκι: μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή, οι οπαδοί της Γιουβέντους έμαθαν πως η αγαπημένη τους ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος. Η Νάπολι έχασε από τη Ρόμα, και μαθηματικά ήταν πια αδύνατον να προλάβει τους Τορινέζους. Κάπως ξενέρωτος τρόπος να πανηγυρίζεις έναν τίτλο, αλλά οι Γιουβεντίνοι γνωρίζουν καλύτερα από όλους πόση αλήθεια κρύβει το περίφημο «κάλλιο πέντε και στο χέρι», διότι τα μαθηματικά είναι σκληρή επιστήμη που λέει πως το +9 δεν είναι παρά τρεις φορές το τρία: τρεις ήττες μόνο.

1999-2000: το Καμπιονάτο ζει ακόμη τις ώρες της μεγάλης του δόξας. Η σεζόν αρχίζει με τη νίκη της Κυπελλούχου Ευρώπης Λάτσιο στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.  Θα τελειώσει με αξέχαστο τρόπο, « Ιστορικό », όπως θα γράψει στην πρώτη της σελίδα η Corriere dello Sport.

19 Μαρτίου 2000. Η Λάτσιο χάνει στη Βερόνα από την Ελλάς, η πρωτοπόρος Γιουβέντους κερδίζει την Τορίνο. Βαθμολογία: Γιουβέντους 59, Λάτσιο 50. Ακόμη οχτώ αγωνιστικές. Μετά την ήττα, ο Σβεν Γκόραν Έρικσον, προπονητής των Ρωμαίων, λέει τα λόγια που κάθε προπονητής στην θέση του είναι υποχρεωμένος να πει: « Ποιος σταμάτησε να πιστεύει; Ποιος σταμάτησε να ονειρεύεται; Εγώ πάντως όχι. Κι ούτε πρόκειται ». Μα ποιος τον πιστεύει; Τουλάχιστον ένας, ο άνθρωπος που είναι φτιαγμένος για τα δύσκολα, ο Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε: « Δεν είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω. Πρέπει όλοι να το πιστέψουμε. Όποιος δεν μπορεί, ας σηκώσει το χέρι κι ας κάνει πέρα. Η συζήτηση για το πρωτάθλημα δεν έχει κλείσει ».

Ο Σιμεόνε έφυγε από την Ίντερ το καλοκαίρι. Εχει ήδη σημαδέψει την ιστορία των Μιλανέζων με ένα αποφασιστικό γκολ στον κρίσιμο προημιτελικό του ΟΥΕΦΑ απέναντι στο Στρασβούργο –είχαν χάσει 2-0 στη Γαλλία, ο Σιμεόνε πετυχαίνει το 3-0 στη ρεβάνς– που συνεισφέρει σημαντικά στη κατάκτηση του τροπαίου. Θα προλάβει ενδιάμεσα να τσακωθεί χοντρά με τον πραγματικό Ρονάλντο και, έτσι, στο τέλος της σεζόν 1998-99, φαίνεται απόλυτα λογικό να δοθεί ως μέρος των ανταλλαγμάτων για τη μεταγραφή του Κριστιάν Βιέρι στην Ίντερ.  Έρχεται λοιπόν στη Λάτσιο, η οποία, παρεμπιπτόντως, ήταν η χαμένη σε εκείνον τον τελικό του ΟΥΕΦΑ –είπαμε, οι ιταλικές ομάδες ζουν περίοδο δόξας. Στη Ρώμη, ο Σιμεόνε βρίσκει μια μεγαλούτσικη αργεντίνικη παρέα (τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, τον Νέστορ Σενσίνι, τον Ματίας Αλμέιδα) για να μη  νιώθει μόνος και επιβεβαιώνει τον κάπως δύσκολο χαρακτήρα του: στην προπόνηση, πριν από ένα ματς με την Κάλιαρι, θα έρθει στα χέρια με τον Φερνάντο Κόουτο και θα τιμωρηθεί, λογικά, από τον Έρικσον. Σπόιλερ αλέρτ: θα γυρίσει στα γήπεδα εγκαίρως για να σημειώσει το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Λάτσιο, στο Κύπελλο Ιταλίας, εις βάρος, χμ, της Γιουβέντους.

Και θα είναι πάλι εκεί, στους τελικούς με την Ίντερ. Θα σημειώσει το γκολ της νίκης και θα σκύψει, πρώτος αυτός, πάνω από τον τραυματισμένο και παλιό εχθρό Ρονάλντο, που μόλις είχε γυρίσει στα γήπεδα  μετά από πολύμηνη απουσία. Αλλά προτρέχουμε.

Στο πρωτάθλημα,  στην 27η αγωνιστική, η Γιούβε χάνει από τη Μίλαν κι η Λάτσιο κερδίζει τη Ρόμα. Η διαφορά πέφτει στους 6. Ακολουθεί το ντέρμπι κορυφής στο Τορίνο.

Στη Ρώμη γνωρίζουν καλά τι αντιμετωπίζει η Γιουβέντους, κάπως έτσι είχαν χάσει το πρωτάθλημα του 1999. Ο Σιμεόνε γνωρίζει την κατάσταση ακόμη καλύτερα. Δυο χρόνια πριν, με τη Ίντερ, προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να προλάβει τη Γιουβέντους. Στο ματς μεταξύ των πρωτοπόρων η Γιούβε κέρδισε 1-0 –θυμόμαστε ένα πέναλτι στον Ρονάλντο που δεν σφυρίχτηκε– και το πρωτάθλημα χάθηκε. Αλλά, διηγείται ο Τσόλο : « Εκείνη τη μέρα έμαθα κάτι: σε έναν τέτοιον αγώνα θα έχεις μια τουλάχιστον ευκαιρία. Αλλά αυτήν την ευκαιρία, πρέπει να την αρπάξεις ».

1η Απριλίου 2000. Το κατάμεστο Ντέλε Άλπι ακούει τις συνθέσεις των ομάδων, με ονόματα που φέρνουν δάκρυα νοσταλγίας στα μάτια των φίλων του ιταλικού ποδοσφαίρου –είπαμε, το Καμπιονάτο, ημέρες δόξας κλπ. Φαν ντερ Σαρ, Φεράρα, Κόντε, Ντάβιντς, Ζιντάν, Ντελ Πιέρο η Γιουβέντους, Μιχαΐλοβιτς, Βερόν, Σιμεόνε, Νέτβεντ, Κονσεϊσάο η Λάτσιο, κι από ένας αδερφός Ινζάγκι για τη κάθε ομάδα. Αυτός της Λάτσιο, ο Σιμόνε, είναι σαφής : « Έχουμε έρθει στο Τορίνο για να κερδίσουμε. Είναι η μόνη μας ελπίδα ». Στο 65΄ είμαστε ακόμη στο 0-0, παρά τις πολλές εκατέρωθεν ευκαιρίες. Ο Τσίρο Φεράρα αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη, και, ενώ ο Αντσελότι προσπαθεί να αναδιοργανώσει τη χαροκαμένη του άμυνα, ο Βερόν σεντράρει μαγικά, κι ο Σιμεόνε, που ξέρει να αρπάζει μια ευκαιρία όταν περνά από μπροστά του, παίρνει τη κεφαλιά: 0-1. Θα είναι και το τελικό σκορ, παρά τη φοβερή πίεση των Γιουβεντίνων.

Έκρηξη χαράς των Ρωμαίων, και το πλάνο που τα συνοψίζει όλα : ο Σιμεόνε, πολύ γερός στα μαθηματικά, λοιπόν, πηγαίνει κάτω από την κερκίδα των φίλων της Λάτσιο και υψώνει τρία δάχτυλα, όσοι κι οι βαθμοί που τους χωρίζουν από τον τίτλο.

File: [2apr00b.jpg] | Wed, 27 Apr 2016 12:40:26 GMT LazioWiki: progetto enciclopedico sulla S.S. Lazio www.laziowiki.org

Μετά το ματς, ο αλήστου μνήμης Λουτσάνο Μότζι, προσπαθεί να πείσει τους φίλους της Γιουβέντους ότι αυτό που όλοι πλέον φοβούνται δεν θα συμβεί : « Είδα τους παίκτες της Λάτσιο να πανηγυρίζουν σαν τρελοί και φοβήθηκα ότι μας πέρασαν. Αλλά, ξανακοίταξα τη βαθμολογία κι είδα ότι είμαστε τρεις βαθμούς μπροστά ». Μέχρι πότε; Μέχρι τις 14 Μαΐου.

Όλα θα τελειώσουν για τη Γιουβέντους ένα πολύ βροχερό μαγιάτικο απόγευμα, στην Περούτζια. Ο Πιερλουίτζι Κολίνα βγαίνει με την ομπρέλα, κρίνει τον αγωνιστικό χώρο ικανοποιητικό, ο αμυντικός Αλεσάντρο Καλόρι επιχειρεί σουτ μετά το λάθος του Αντόνιο Κόντε: 1-0. Η Περούτζια περνάει στην ιστορία του Καμπιονάτο, για ακόμη έναν λόγο. Θυμίζουμε πως η ομάδα που στέρησε τον τίτλο από τη Γιουβέντους είναι γνωστή στους ρέκτες των ψυχαγωγικών ποδοσφαιρικών ανεκδότων από  την εκδικητική απόλυση του Κορεάτη Αν Χανκ Χοάν, του παίκτη που απέκλεισε την Ιταλία από το Μουντιάλ του 2002, και από το ότι φόρεσε τη φανέλα της ο υιός Καντάφι.

Κι η Λάτσιο; Η Λάτσιο δεν έχει ανάγκη, έχει τον Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε. Ο Αργεντίνος πετυχαίνει τέσσερα γκολ στις τέσσερις τελευταίες αγωνιστικές, χαρίζοντας τέσσερις νίκες στην ομάδα του. Και, βέβαια, το πρωτάθλημα, που οι Λατσιάλι περίμεναν είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Και, επί τη ευκαιρία, το πρώτο της, και μοναδικό ως τώρα, νταμπλ. Ως γνωστόν, αυτήν την τέχνη, να μετράει τα χρόνια που χωρίζουν έναν λαό από τον τελευταίο του τίτλο και να μηδενίζει τον μετρητή, την κατέχει πολύ καλά ο  Ντιέγκο Σιμεόνε.

Γιατί μπαμπά λένε τον παλιό Ρονάλντο «φαινόμενο»;

  [3 Σχόλια]

ronaldopsv

Τον Σεπτέμβρη του 1994, στο πρώτο παιχνίδι του πρώτου γύρου του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η Μπάγερ Λεβερκούζεν (που τελικά έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης) υποδεχόταν την Αιντχόφεν, σε ένα ματς με ξεκάθαρο φαβορί τους Γερμανούς. Το παιχνίδι έληξε 5-4 με τον Γερμανό σπίκερ να σχολιάζει κάπου στο δεύτερο ημίχρονο πως είναι ξεκάθαρο ότι «βλέπουμε ένα ματς Μπάγερ εναντίον Ρονάλντο». Ο Βραζιλιάνος επιθετικός, που είχε μετακομίσει από τη Βραζιλία στην Ολλανδία μόλις πριν ένα μήνα, είχε πετύχει 3 γκολ (εκ των οποίων το ένα με σουτάρα εκτός περιοχής και το άλλο με πέναλτι που κέρδισε και πήρε την ευθύνη να εκτελέσει ο ίδιος) και είχε μοιράσει αρκετές «σακούλες» στους έμπειρους Γερμανούς αμυντικούς. Πέντε μέρες μετά το παιχνίδι ο Ρονάλντο είχε γενέθλια. Έκλεινε τα 18!

Μετά το τέλος του αγώνα ο 34χρονος Ρούντι Φέλερ, που βρισκόταν στα τελειώματα της καριέρας του, μιας καριέρας που είχε να επιδείξει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Τσάμπιονς Λιγκ, σχολίασε σοκαρισμένος: «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ξαναδεί έναν 18χρονο να παίζει με τέτοιο τρόπο».

ronaldopsv2

Δυο χρόνια αργότερα και αφού μετρούσε ήδη 54 γκολ σε 57 παιχνίδια ο Ρονάλντο μετακόμισε πιο νότια, στη Βαρκελώνη και τη Μπαρτσελόνα, για να προσθέσει στην καριέρα του μια ακόμα εντυπωσιακή χρονιά με 47 γκολ σε 49 ματς, μερικά ασύλληπτα γκολ και μια νέα τρομερή δήλωση από αντίπαλο.

Αυτή τη φορά ήταν ο Χόρχε Βαλντάνο της Ρεάλ Μαδρίτης που συνόψισε τέλεια σε ελάχιστες λέξεις την εμπειρία του να βλέπεις τον Ρονάλντο να ξεκινάει μια απίστευτα γρήγορη κούρσα με τη μπάλα στα πόδια («Είναι το γρηγορότερο πράγμα που έχω δει να τρέχει με τη μπάλα» είπε κάποτε ο Μπόμπι Ρόμπσον και όλοι ξέρουμε ότι ο Σερ Μπόμπι είχε δει στη ζωή του πάρα πολλά) και να την τελειώνει με γκολ, παίρνοντας σβάρνα οποιαδήποτε εμπόδιο, όσο μεγάλο ή οργανωμένο κι αν ήταν αυτό: «Ο Ρονάλντο δεν είναι άνθρωπος. Είναι κοπάδι».

—————-

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (αν υπάρχει) ο 23χρονος Ρονάλντο δεν είδε το πόδι του να σμπαραλιάζεται στην Ιταλία, δεν πέρασε μήνες σε νοσοκομεία και κρεβάτια φυσιοθεραπευτών και δεν αποχαιρέτησε, ουσιαστικά, το ποδόσφαιρο πρόωρα κάπου στα 30. Σε εκείνο το σύμπαν λογικά δεν θα υπάρξουν ποτέ παιδάκια που μετά από αρκετά χρόνια θα ρωτήσουν «μπαμπά, εκείνον τον Ρονάλντο, τον παλιό, γιατί τον φώναζαν “Φαινόμενο'»;

Σ” αυτό το σύμπαν όμως, που αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να αποκλειστεί στο άμεσο μέλλον, μια καλή λύση-απάντηση σε μια τέτοια άβολη ερώτηση είναι να τους βάλεις αυτό το βίντεο και μετά από 10 λεπτά ανακατεμένης τεχνικής, ταχύτητας, φαντασίας και δύναμης να τους υπενθυμίσεις ότι αυτό το «πράγμα» που βλέπουν να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει στο γήπεδο είναι ένα πιτσιρίκι στα όρια της ενηλικίωσης!

Το πλεονέκτημα της έδρας

  [3 Σχόλια]

Η έδρα είναι πάντα από τα ισχυρά ατού κάθε ομάδας. Έχουμε δει μέτριες ομάδες να μεταμορφώνονται προς το καλύτερο και να γίνονται (σχεδόν) ανίκητες στο γήπεδό τους και φυσικά το ακριβώς αντίθετο. Ομάδες με μεγάλες προσωπικότητες και περίσσιο ταλέντο να υποκύπτουν στην πίεση του αντιπάλου εκτός έδρας. Είναι ο κόσμος; Είναι η αύρα και οι ιστορίες που κουβαλά κάθε γήπεδο; Είναι κάτι άλλο μεταφυσικό; Είναι όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα; Πριν μερικά χρόνια είχε γίνει μια μεγάλη -στα όρια της επιστημονικής- έρευνα από τον οργανισμό της UEFA για να μπορέσει να απαντηθεί αυτό το φαινόμενο. Τα αποτελέσματα θα σας τα παρουσιάσουμε σήμερα  -εννοείται πάντα- μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του sombrero. Βαθιά ανάσα λοιπόν και ξεκινάμε.

foto-juan-roman-riquelme-desafio-angelici-que-hacer-con-la-bombonera

  • H τεστοστερόνη

Όχι δεν πρόκειται για την ταινία του Πανουσόπουλου. To 2002 στο Πανεπιστήμιο της Νορθάμπρια είχε γίνει μια μικρή έρευνα. Ειδικοί αναλυτές είχαν πάρει δείγμα σάλιου από μια ομάδα u-19 της Πρέμιερ Λιγκ (δεν έγινε ποτέ γνωστό το όνομα αυτής) και βρήκαν πως τα επίπεδα τεστοστερόνης ήταν ανεβασμένα στο 67% στα εντός έδρας παιχνίδια από το σύνηθες 40% για τους εκτός έδρας αγώνες.»Όταν παίζεις εντός έδρας έχεις την αίσθηση πως υπερασπίζεσαι το σπίτι σου» είχε δηλώσει ο ιθύνων νους της έρευνας και άδικο δεν είχε.

  • Ανησυχίες και γούρια

Ο αθλητικός ψυχολόγος Γουίλι Ράιλο έχει γράψει πως πολλοί κορυφαίοι αθλητές έχουν κρίσεις άγχους πριν από σπουδαία εκτός έδρας παιχνίδια σε μεγαλύτερο ποσοστό από τα εντός έδρας. Κάτι που είναι πολύ λογικό να μην βοηθά στην απόδοσή τους. Ο τερματοφύλακας της Μπενφίκα Άλβες δεν είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο εκτός έδρας αναμέτρησης επειδή δεν είχε πάρει μαζί του τα αγαπημένα του γάντια. Ένα ζευγάρι γάντια που του είχε δώσει ο παππούς του και έπαιζε πάντα με αυτά για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Το ζευγάρι αυτό τον ηρεμούσε και του έδινε ώθηση για καλές εμφανίσεις. Τα γάντια δεν μπορούσαν να έρθουν μόνα τους στο γήπεδο και κάπως έτσι ο παίκτης δεν μπόρεσε ποτέ να αγωνιστεί. Η αλλαγή γηπέδου επίσης δεν βοηθά καθόλου τους παίκτες σε βασικά πράγματα όπως το κοντρόλ και η πάσα, σύμφωνα πάντα με τον Σβεν Γκόραν Έρικσον. «Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο οι παίκτες της Αγγλίας δεν μπορούσαν να συνηθίσουν με τίποτα το χλοοτάπητα του νέου Γουέμπλεϊ» είχε δηλώσει ο Σουηδός, τότε προπονητής των «λιονταριών». Σκεφτείτε την απόδοσή τους σε κάποιο κρίσιμο αγώνα, σε κακό αγωνιστικό χώρο και με το άγχος να τους κατατρώει. «Τα κάθε είδους γούρια παίζουν πάντα μεγάλο αρνητικό παράγοντα στα εκτός έδρας παιχνίδια», σύμφωνα πάντα με τον dr Ράιλο.

  • Οι γραμμές και οι κλιματικές αλλαγές

O Πάτρικ Μακ Σάρι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ανέλυσε αποτελέσματα 104 ετών σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια στη Νότια Αμερική και βρήκε πως παίζοντας στο υψόμετρο της Βολιβίας (σχεδόν στα 4 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της θάλασσας) δίνει στους «πράσινους» πλεονέκτημα 2.2 τερμάτων ανά αγώνα σε σχέση με ομάδες που έχουν μάθει να αγωνίζονται στο επίπεδο της θάλασσας. Θυμηθείτε πόσο δύσκολα περνά πάντα η Αργεντινή και η Βραζιλία στα εκτός έδρας παιχνίδια με τη Βολιβία. Πάμε όμως ακόμα μία βόλτα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Σούνες όταν ήταν προπονητής των Ρέιντζερς είχε μικρύνει τις γραμμές του γηπέδου κατά 9 μέτρα στο πλάι για να περιορίσει τους πολύ γρήγορους εξτρέμ της Δυναμό Κιέβου. Και το είχε καταφέρει. Από τότε (τέλη 80s) και από αυτό τον αγώνα άλλαξαν οι κανονισμοί, με τις αποστάσεις των γραμμών να είναι παντού ίδιες σε διεθνείς αναμετρήσεις.

  • H αμυντική τακτική των προπονητών

Οι περισσότεροι προπονητές δεν περιμένουν να κερδίσουν σε εκτός έδρας αναμέτρηση (όταν αυτή είναι σε νοκ-άουτ το πρώτο ματς) και γι” αυτό στήνουν την ομάδα (πάντα) με αμυντικούς προσανατολισμούς. Ακόμα και ο Βενγκέρ που είχε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία ποδοσφαίρου, τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει παρουσιάζοντας υπερβολικά αμυντικά συστήματα στα εκτός έδρας. Όσο τουλάχιστον μπορεί να το κάνει με μια ομάδα όπως η Άρσεναλ. Παλιότερα η ήττα με 1-0 θεωρούνταν ένα πολύ κακό αποτέλεσμα. Πλέον θεωρείται αρκετά καλό αποτέλεσμα από παίκτες και προπονητές.

  • Οι διαιτητές και η «συμμετοχή» τους στο αποτέλεσμα.

Στην Αγγλία όταν υπήρχε ακόμα ο Σερ Άλεξ στον πάγκο της Γιουνάιτεντ υπήρχε ένα ωραίο ρητό που έλεγε πως «Περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να βρεις χιόνι στη Σαχάρα παρά να μη βρεις πέναλτι με το σκορ στο Χ στο Όλντ Τράφορντ». Εννοείται πως δεν απείχε -σχεδόν- καθόλου απ” την πραγματικότητα μιας και το Φέργκι Τάιμ είχε στερήσει τη χαρά -αδίκως- από πολλές ομάδες (συν κάποιους τίτλους). Όταν η Καιζερσλάουτεν κέρδισε το πρωτάθλημα στη Γερμανία το 1991 οι αντίπαλοι έλεγαν πως «Όλα τα παιχνίδια διαρκούν 90 λεπτά εκτός από αυτά στο Μπέτζεμνπέργκ που κρατάνε μέχρι να κερδίσει η Καιζερσλάουτεν». Άδικο δεν είχαν ούτε αυτοί μιας και εκείνη η ομάδα είχε κερδίσει 7 από τα 17 εντός έδρας παιχνίδια της (που έκριναν και το πρωτάθλημα) με γκολ στις καθυστερήσεις. Έρευνες στην Αγγλία έχουν δείξει πως οι διαιτητές επηρεάζονται και από την ατμόσφαιρα και παίζουν έδρα. Στην Ελλάδα φυσικά και γίνεται για άλλους λόγους.

  • Η ταλαιπωρία του ταξιδιού

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος» έγραφε ο Καβάφης και σίγουρα είχε απόλυτο δίκιο. Στο ποδόσφαιρο αυτό το «ταξίδι» μόνο καλό δεν μπορεί να κάνει όμως. Η Αυστραλία είχε κάθε λόγο να χάσει τον αγώνα κόντρα στο Ισραήλ για τα πλέι οφ του Μουντιάλ του 1970. Πολιτικά μπερδέματα έστειλαν τους Αυστραλούς να αγωνιστούν στη Μοζαμβίκη με το Χαράρε και τέσσερις μέρες αργότερα με το Ισραήλ στο Ισραήλ. Η Αυστραλοί ταξίδεψαν μέχρι Γιοχάνεσμπουργκ, από εκεί στη Λουάντα, τη Λισαβόνα και μετά τη Ρώμη. Μετά μέσω Ελλάδας (και με μια κλασική 6ωρη καθυστέρηση) έφυγαν για Ισραήλ. Όπου και έχασαν με 1-0 μιας και η κόπωση είχε διαλύσει τους ποδοσφαιριστές αλλά και το τεχνικό επιτελείο. Στις μέρες μας -ευτυχώς- έχουν (σχεδόν) εκλείψει τόσο βάναυσα περιστατικά αλλά εμφανίζονται καμιά φορά βάζοντας εμπόδια σε πολλές ομάδες μικρής δυναμικότητας και αφαιρώντας κάθε δικαίωμα να παλέψουν για το όνειρό τους.

  • H χαμηλή αυτοεκτίμηση απέναντι στο θρυλικό σερί

«Δεν ήταν καλό το γήπεδο». «Σιγά δεν έχουμε κερδίσει ποτέ εδώ». «Όλοι χάνουν εδώ μέσα«. Αυτές είναι μερικές τυπικές ατάκες από ποδοσφαιριστές μετά από ήττες σε γήπεδα που έχουν συνηθίσει να χάνουν. Σε γήπεδα που δεν κερδίζουν ποτέ. Όταν μια ομάδα χτίζει ένα μύθο με αήττητα σερί στην έδρα της μεταφέρει στον αντίπαλο ένα περίεργο βάρος. Μια αίσθηση ανικανότητας. Μια ηττοπάθεια που δεν μπορεί να χαθεί εύκολα. Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μεταξύ του 1957 και του 1965 ένα απίστευτο αήττητο σερί στο Μπερναμπέου. 121 παιχνίδια. Φάνταζε απίθανο να φύγει κάποιος από εκεί μέσα με το διπλό μιας και είχε δημιουργηθεί κάτι σαν άγραφος νόμος. Όλα αυτά μέχρι να βρεθεί αυτός που θα σπάσει την «κατάρα». Ο επόμενος που θα πατήσει στο χορτάρι, όσο μέτριος και κακός να είναι, έχει ελπίδες. Όχι γιατί έγινε καλύτερος. Απλά γιατί κάποιος το έκανε πριν από αυτόν. «Το έκανε αυτός. Σιγά. Τώρα μπορώ και εγώ».

Ο δάσκαλος του Κιέβου

  [9 Σχόλια]

Είναι απ” τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ο μύθος ωχριά απέναντι στην πραγματικότητα. Απ” αυτές τις ιστορίες που είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια και που η εικόνα δεν γίνεται να αποδοθεί με λέξεις μιας και δεν υπάρχουν οι κατάλληλες για να χαρακτηρίσουν την ποδοσφαιρική τελειότητα. Γιατί αν για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους η Βραζιλία του ’82 είναι η «καλύτερη ομάδα που δεν κατέκτησε ποτέ Μουντιάλ», η Δυναμό Κιέβου των 70s και των 80s είναι «η καλύτερη ομάδα που δεν κατέκτησε Κύπελλο Πρωταθλητριών». Όλα αυτά σε μια περίοδο που στο Σοβιετικό ποδόσφαιρο δέσποζε η τεράστια μορφή του Βαλερί Λομπανόφσκι και υπήρχαν ποδοσφαιριστές που στις μέρες μας θα έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα τα μεγαθήρια της Ευρώπης. Εννοείται πως εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσαν -ούτε ως σκέψη- να αφήσουν τη Σοβιετική Ένωση για κάποια ομάδα του «κακού» δυτικού πολιτισμού.

lobanovskyi

Ο Λομπανόφσκι ήταν η απάντηση των Σοβιετικών στο Ρίνους Μίχελς και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο των Ολλανδών, έχοντας πολλά κοινά σημεία αλλά και πολλές τρανταχτές διαφορές. Η μεγαλύτερη απ” αυτές ήταν πως όλα ήταν σχεδιασμένα με μαθηματική ακρίβεια και είχαν δουλευτεί υπερβολικά ακόμα και στην πιο μικρή τους λεπτομέρεια. Ο σπουδαίος προπονητής άλλωστε ήταν ένας άριστος γνώστης του ποδοσφαίρου σε θέματα τακτικής αλλά και ένας άκρως ευφυής άνθρωπος -έτσι ήταν και ως παίκτης- με Ακαδημαϊκή μόρφωση που ήθελε πάντα να φτάνει τους ποδοσφαιριστές του στα όρια τους, εκτός απ” το αθλητικό και στο πνευματικό κομμάτι. «Οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να αποδώσουν καλύτερα στο γήπεδο ανεξαρτήτως του ταλέντου τους» έλεγε και δεν είχε καθόλου άδικο. Εννοείται όμως πως είχε να διαχειριστεί -μόνο- παίκτες κορυφαίου επίπεδου. Κάτι που έκανε τη δουλειά του ευκολότερη. Παρέα με τον συνεργάτη του Ανατόλι Ζελέντσοφ (έναν άνθρωπο ειδικό σε θέματα τακτικής, φυσικής κατάστασης και κυρίως ομαδικής λειτουργίας) αλλά και κορυφαίους χορογράφους των μπαλέτων Μπολσόι, δούλεψε τους παίκτες της Δυναμό και δημιούργησε μια ομάδα που έφτασε να χαρακτηρίζεται απ” τη δύση ως «Η ομάδα του 2000», παρομοιάζοντας τους παίκτες της με ρομπότ. Αν ο Άγιαξ ήταν μια ψυχεδελική ταινία του Κιούμπρικ εκείνη η Δυναμό ήταν μέρος της ονειρικής λογικής του Ταρκόφσκι. Τέλειες και οι δύο, αλλά από μια κοινή και τόσο διαφορετική σκοπιά. Εννοείται πως εκείνη η Δυναμό Κιέβου ήταν ο βασικός τροφοδότης της ποδοσφαιρικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Λομπανόσφκι άλλωστε εκτός από προπονητής της Δυναμό ήταν και ο προπονητής του εθνικού συγκροτήματος.

tumblr_m9viks1F9C1qmyf06o1_400

Το 1975 η Δυναμό έχοντας μεγάλο αστέρι τον Όλεγκ Μπλαχίν θα διαλύσει στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη Φερεντσβάρος με 3-0 και θα γίνει η πρώτη Σοβιετική ομάδα που κατακτά Ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στο τέλος της σεζόν ο σπουδαίος Ουκρανός επιθετικός θα βραβευτεί με τη Χρυσή Μπάλα και η ομάδα του Λομπανόφσκι θα ξεκινήσει μια χρυσή δεκαετία για την ίδια. Την ίδια σεζόν θα κατακτήσει και το Σούπερ Καπ Ευρώπης διαλύοντας την τεράστια Μπάγερν Μονάχου των Μπεκενμπάουερ, Μίλλερ, Ρουμενίγκε, Βέντελ και Μάιερ με όργια του Μπλαχίν. Δύο χρόνια αργότερα θα φτάσει στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά η Γκλάντμπαχ του Ούντο Λάντεκ θα αποδειχτεί πολύ σκληρό καρύδι για τους Σοβιετικούς και θα πάρει το εισιτήριο για τον τελικό κόντρα στη Λίβερπουλ. Απ” τις αρχές της δεκαετίας του 1980 η ομάδα θα ενισχυθεί -ίσως- με την καλύτερη φουρνιά Ουκρανών ποδοσφαιριστών και παρέα με τον Όλεγκ Μπλαχίν θα φτάσει σε ακόμα μία κατάκτηση Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1986. Οι Αλεξέι Μιχαϊλιτσένκο, Αλεξάντερ Ζαβάροφ, Ιγκόρ Μπελάνοφ και ο Βασίλ Ρατς έμοιαζαν κυριολεκτικά ανίκητοι και διέλυσαν την Ατλέτικο Μαδρίτης του Λουίς Αραγονές με 3-0 στον τελικό της Λυόν. Σε εκείνη την αναμέτρηση ο Όλεγκ Μπλαχίν είχε σκοράρει το δεύτερο τέρμα της αναμέτρησης. Ένα τέρμα απ” τα καλύτερα που έχουν μπει ποτέ σε τελικό. Ένα τέρμα τέλειο. Μια στιγμή αγνής ποδοσφαιρικής μαγείας. Σε μια επίθεση που -όπως είχε δηλώσει ο Λομπανόφσκι- είχε δουλευτεί εκατοντάδες φορές στην προπόνηση για να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή για να αποδοθεί στο γήπεδο. Εκεί που τα Μπολσόι συνάντησαν τη στρατιωτική προσήλωση και το ποδόσφαιρο βρήκε μια απ” τις κορυφαίες του στιγμές ομαδικής άρτιας εκτέλεσης. Αυτό δηλαδή που ήταν εκείνη η Δυναμό Κιέβου. Αυτό που πρέσβευε και το καθεστώς της χώρας. Όλοι ίσοι να δουλεύουν για το σύνολο και για το κοινό (ποδοσφαιρικό) καλό.

dk86_2

Μετά από πλάγιο του Ντεμιανένκο η μπάλα έφτασε στον Ρατς (βρισκόμαστε στην αριστερή πτέρυγα επίθεσης των Σοβιετικών). Ο εξαιρετικός εξτρέμ άφησε τη μπάλα να κυλήσει και έτρεξε μαζί της για αρκετά μέτρα μέχρι να έρθουν πάνω του δύο παίκτες. Περιμένοντας ήρεμος το πρώτο ρήγμα. Όταν αυτό έγινε, έκοψε τη μπάλα προς τα μέσα για τον επερχόμενο Μπελάνοφ που με τη σειρά του έκανε το ίδιο για τον Γεφτουτσένκο που έτρεχε δίπλα του. Με όλη την άμυνα να έχει βγει για να κλείσει προς την πλευρά των επιτιθεμένων ο Γεφτουτσένκο θα πασάρει δίπλα του και αυτός, στον επερχόμενο Μπλαχίν, με τον τελευταίο να τη χαϊδεύει, να τη σηκώνει όσο πρέπει και να τη στέλνει στα δίχτυα του Φιγιόλ που είχε βγει μερικά μέτρα απ” τη εστία του. Ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς και εκτέλεσης. Ένα γκολ που θεωρείται -δικαίως- στα κορυφαία όλων των εποχών. Ένα γκολ που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το στυλ παιχνιδιού και την εν γένει φιλοσοφία εκείνης της ομάδας. Τα αστέρια εκείνης της ομάδας (συν τους Λιτόφτσενκο και Προτάσοφ) με προπονητή το Λομπανόφσκι βρέθηκαν -ως φαβορί εννοείται- και στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986 αλλά είδαν δύο καθαρά τέρματά τους να ακυρώνονται ως οφ σάιντ και ηττήθηκαν με 4-3 απ” το Βέλγιο στη φάση των 16. Δύο χρόνια αργότερα  η ίδια ομάδα (δίχως τον Μπλαχίν) στο Ευρωπαϊκό της Δυτικής Γερμανίας θα φτάσει ως τον τελικό αλλά η σπουδαία Ολλανδία του Ρίνους Μίχελς θα επικρατήσει με 2-0 χάρις στα τέρματα των Γκούλιτ και Φαν Μπάστεν. Ήταν μια κόντρα δύο κορυφαίων ομάδων και δύο εξαιρετικών προπονητών που θα μνημονεύεται για πάντα στην ιστορία του λαοφιλέστερου σπορ με χρυσά γράμματα.

2100

Με τη Σοβιετική Ένωση να έχει μπει στην περίοδο της Περεστρόικα και -ουσιαστικά- με τον Κομμουνισμό να βρίσκεται προ των πυλών της κατάρρευσης εκείνη ήταν και η τελευταία μεγάλη ομάδα των Σοβιετικών (μην ξεχνάμε επίσης πως η ΕΣΣΔ είχε κατακτήσει και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το ’88 κόντρα στη Βραζιλία των Ρομάριο και Μπεμπέτο σε μια χρυσή περίοδο για τον αθλητισμό της χώρας). Οι μεγάλοι αστέρες άφησαν τη χώρα για ομάδες του εξωτερικού και το ίδιο έπραξε και ο Λομπανόφσκι για τα χρήματα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας των Η.Α.Ε και του Κουβέιτ πριν επιστρέψει στον πάγκο της Δυναμό το 1997 και δημιουργήσει την τελευταία σπουδαία ομάδα των Ουκρανών (μέχρι την επόμενη), με αστέρια τους Σεφτσένκο και Ρεμπρόφ. Μια ομάδα που έφτασε μέχρι τους τέσσερις του Τσάμπιονς Λιγκ και αποκλείστηκε -όπως και η ομάδα του 1977- από Γερμανούς. Τώρα ήταν η Μπάγερν Μονάχου.

Στις 7 Μαΐου του 2002 ο τεράστιος Ουκρανός προπονητής υπέστη εγκεφαλικό μετά από ένα παιχνίδι με τη Μέταλουργκ Ζαπορίζια και πέθανε μια βδομάδα αργότερα. Θεωρείται ως η σπουδαιότερη μορφή του Ουκρανικού και κατ επέκταση του Σοβιετικού ποδοσφαίρου. Καινοτόμος, επιδραστικός. δάσκαλος και ένας εκ των μεγαλύτερων προπονητών όλων των εποχών.

1981: η Χαμένη Άνοιξη του Γιόχαν Κρόιφ

  [3 Σχόλια]

Digital D1 | 04 Aug 2003 | 133917-2 | Neil Medhurst | Sports Mercury | LCFC.Newspaper copies : Stories about Johann Cruyff joining Leicester City that appeared in the Leicester Mercury in February 1981.

Ξέρουμε τι είμαστε αλλά δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνουμε. Αυτά τα λέει ο Σέξπιρ –προσοχή, ο Γουίλιαμ, όχι ο Κρεγκ Σέξπιρ, ο βοηθός του Ρανιέρι στη Λέστερ–, στο «Άμλετ, Πρίγκιπας της Δανίας», οπότε ας δώσουμε κάποια βάση. Ποιον δρόμο θα έπαιρνε η ζωή ενός ανθρώπου αν άλλαζε μια λεπτομέρεια; Ξέρουμε τις ομάδες στις οποίες έπαιξε ο Γιόχαν Κρόιφ, αλλά τι θα γινόταν αν έπαιζε και σε αυτές όπου θα μπορούσε να είχε πάει στις αρχές της δεκαετίας του ΄80; Τι θα γινόταν, παραδείγματος χάριν, αν το 1981 πήγαινε στη Λέστερ, καμιά εβδομηνταριά χιλιόμετρα βορειανατολικά από το Στράτφορντ-απόν-Έιβον, τη γενέτειρα του Σέξπιρ; Θα γνώριζε ποτέ, αυτός, ο Πρίγκιπας του Άμστερνταμ, την ταπείνωση του να ακούει ένα ολόκληρο γηπέδο να τον γιουχάρει; Θα έβλεπε τους συμπαίκτες του να κατεβαίνουν σε απεργία, η οποία κατά κάποιον τρόπο στρεφόταν εναντίον του;

Στις αρχές του 1981 ο Κρόιφ είναι σχεδόν 34 ετών. Έχει παίξει ωραίο ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια δυο εξαιρετικά καλοπληρωμένων σεζόν στο NSLΑ, στο πρωτάθλημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τέλη όμως του 1980 βρίσκεται σχεδόν χωρίς δουλειά –οι ομάδες των Η.Π.Α., που πρόσφεραν μεγάλα συμβόλαια χωρίς να καταφέρνουν να προσελκύσουν μεγάλο κοινό, γνωρίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Εκτός από αυτό, ο Γιόχαν θέλει να γυρίσει στην Ευρώπη, καθώς έχει ένα μυστικό πλάνο: να επανέλθει στην Εθνική Ολλανδίας και να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας, επειδή ακριβώς θα παιχτεί στην Ισπανία. Η οικογένεια Κρόιφ διατηρούσε ακόμη το σπίτι της στη Βαρκελώνη κι έτσι δεν θα χρειαζόταν να απομακρυνθεί από την οικογενειακή εστία –και γνωρίζουμε πόσο σημαντικό υπήρξε αυτό στην απόφασή του να μην πάει στην Αργεντινή το 1978. Οι Οράνιε έχουν τα χάλια τους, έχουν ξεκινήσει τα προκριματικά με δυο ήττες απέναντι στην Ιρλανδία και το Βέλγιο και θέλουν οπωσδήποτε νίκη με τη Γαλλία στις 25 Μαρτίου για να διατηρήσουν ελπίδες για πρόκριση. Ο Κρόιφ δεν απέκτησε το παρανόμι El Salvador (=ο Σωτήρας) τυχαία: θα ήταν τόσο ωραίο, τόσο ταιριαστό να γυρίσει και να σώσει την πατρίδα!

Περιμένοντας να βρει ομάδα, ο Κρόιφ ξεκινά άτυπα την προπονητική του καριέρα στις 30 Νοεμβρίου του 1980 εις βάρος του δόλιου Λίο Μπεενάκερ. Αμέσως μετά, απορρίπτει την ελκυστική πρόταση της σκοτσέζικης Ντάμπαρτον –το συμβόλαιο περιέλαμβανε την αποκλειστική χρήση του τοπικού γκολφ, σπορ στο οποίο επιδιδόταν ο Κρόιφ– αφήνοντας όμως ανοιχτή την πόρτα σε μια πρόταση άλλης ομάδας από το νησί: «Το όνειρό μου είναι να παίξω στη Μεγάλη Βρετανία αλλά είμαι πολύ γέρος για να παίξω στη Σκοτία. Οι αρθρώσεις μου δεν θα αντέξουν το κρύο και την υγρασία». Τον Ιανουάριο του 1981, ο Γιόχαν κι οι αρθρώσεις του παίζουν τρία φιλικά ματς, εκ των οποίων ένα κόντρα στην Τσέλσι, φορώντας τη φανέλα της Ντόντρεχτ, μιας άσημης ολλανδικής ομάδας. Αλλά έτσι δουλειά δεν γίνεται, ο χρόνος πιέζει κι η κατάσταση δεν είναι απλή. Ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης όλων των εποχών βρίσκεται σε μια περίοδο όπου θεωρείται ψιλοξοφλημένος για τις μεγάλες ομάδες, πανάκριβος για τις μικρομεσαίες. Η Άρσεναλ εκδηλώνει ενδιαφέρον, αλλά θέλει πρώτα να διαπιστώσει πως βρίσκεται σε καλή κατάσταση και προτιμά να περιμένει το καλοκαίρι. Όπως ο ίδιος ο Κρόιφ θα δηλώσει αργότερα, μια γερμανική ομάδα, αγνώστων λοιπών στοιχείων (πιθανότατα το Αμβούργο, που τον ήθελε και το 1977 και που φιλοδοξούσε να κλέψει τον τίτλο από την Μπάγερν ) χτυπάει την πόρτα του πεθερού-μάνατζερ Κορ Κόστερ αλλά ούτε η Μπουντεσλίγκα ήταν πολύ ελκυστική ούτε ο Γιόχαν τρελαίνεται να πάει στη φίλη χώρα Γερμανία (λογικό).

Στο τέλος του μήνα έρχεται η πρόταση από τη Λέστερ. Η ομάδα είναι τελευταία στο πρωτάθλημα, χρειάζεται ένα θαύμα για να μην πέσει κι οπωσδήποτε καλούς κι έτοιμους παίκτες, αν είναι και Σωτήρες ακόμη καλύτερα. Ο Τζοκ Γουάλας, ο Σκοτσέζος προπονητής της Λέστερ, μιλάει με τον Κρόιφ –τον ήξερε από τότε που ήταν προπονητής της Ρέιντζερς, όταν και τον είδε με τα μάτια του να οδηγεί τον Άγιαξ στην κατάκτηση του πρώτου, άτυπου ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ με δυο τριάρες μέσα έξω–, πείθει τη διοίκηση να ψάξει να βρει με κάθε τρόπο τα λεφτά που ζητάει ο Ολλανδός. Απομένουν έντεκα ματς επί 4.000 λίρες για το καθένα, τα αναμενόμενα έσοδα από τα εισιτήρια φαντάζουν αρκετά, έχουν ήδη κλειστεί και τα αεροπορικά εισιτήρια κι απομένουν μόνο λεπτομέρειες για να κλείσει η συμφωνία. Ο ερχομός του Μεσσία μοιάζει πλέον σίγουρος, τον επιβεβαιώνει κι ο Γουάλας, ενώ ο ενθουσιασμός που ξεσηκώνει τα Ανατολικά Μίντλαντς είναι τέτοιος που η Λέστερ κάνει μερικά καλά αποτελέσματα και ο στόχος της παραμονής μοιάζει εφικτός. Στις 25 Φεβρουαρίου η εφημερίδα Sun αποκαλύπτει τη συμφωνία: ο Κρόιφ έρχεται και θα παίξει στο ματς κόντρα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Νότιγχαμ Φόρεστ! Όπως αποδείχτηκε και τρία χρόνια αργότερα, όταν ο Κρόιφ δεν ήρθε στον Άρη Θεσσαλονίκης, οι εφημερίδες συχνά ψεύδονται.

Η Λέστερ δεν θα τα καταφέρει να σωθεί. Στις 28 Φεβρουαρίου, την ίδια μέρα που έρχεται ισόπαλη με τη Νότιγχαμ, ο Σωτήρας φτάνει στο αεροδρόμιο Μανίσε της Βαλένθια, επισημοποιώντας τη μεταγραφή του σε μια ομάδα που πάλευε να ανέβει κατηγορία, τη Λεβάντε. «Υπέγραψα στη Λεβάντε γιατί σε αυτη τη χώρα αισθάνομαι ωραία. Δεν με πειράζει που θα παίζω στη δεύτερη κατηγορία. Ίσως φαίνεται περίεργο για έναν παίκτη σαν εμένα, αλλά η ζωή μου δεν είναι μόνο λεφτά και δόξα. Πιστεύω πως έχω πολλά να προσφέρω και πως στις δεκατρεις αγωνιστικές που απομένουν θα καταφέρουμε να ανέβουμε».

image330c3113f26ef30f59fe6adbb5a8a4cc_news_display

Με τα κυανέρυθρα των φτωχών

Ευτυχώς που η ζωή του Κρόιφ δεν ήταν μόνο λεφτά και δόξα, διότι στη Βαλένθια δεν θα βρει τίποτε από τα δυο. Το συμβόλαιό του ειναι πολύ καλό (σημερινά λεφτά, 60.000 ευρώ το μήνα), αλλά στην πραγματικότητα θα εισπράξει ελάχιστα, αν και η διοίκηση της Λεβάντε, προκειμένου να τα βρει, απαιτεί τις μισές εισπράξεις των εκτός έδρας αγώνων . Οι συμπαίκτες του δεν ενθουσιάζονται ούτε με τα πλήθη των δημοσιογράφων που συνοδεύουν το είδωλο, ούτε με τον χαρακτήρα του, ούτε με την ειδική μεταχείριση που απολαμβάνει. Μέσα στις λίγες εβδομάδες που ακολουθούν, προλαβαίνει να παίξει δέκα ματς, βάλει δυο γκολ, να τραυματιστεί, να απαιτήσει και να πετύχει την αλλαγή του προπονητή όταν ακόμη η ομάδα είχε ελπίδες ανόδου –τις οποίες τις έχασε αμέσως μετά–, να αντιμετωπίσει τους συμπαίκτες του που κατέβηκαν σε απεργία απαιτώντας να πληρωθούν επιτέλους κι αυτοί και, τέλος, να δει από την κερκίδα το κρίσιμο ματς με τη Λινάρες (ήττα 3-1) ακούγοντας τους οπαδούς και των δυο ομάδων να τον γιουχάρουν. Η σεζόν τελειώνει με αποθέωση: οι αγαναχτισμένοι απλήρωτοι παίκτες κλειδώνουν στα αποδυτήρια τη διοίκηση.

Και η Εθνική Ολλανδίας; Ο Κρόιφ βρίσκεται στη λίστα των 18 διεθνών που φτάνει στη ΦΙΦΑ για τον αγώνα στο Φέγενορντ, αλλά δεν θα κατέβει να παίξει. Τελευταία στιγμή, κι ενώ έχει δώσει τον λόγο του, θα τα σπάσει με τον προπονητή Κις Ρίζβερς, όταν θα απαιτήσει να έχει λόγο στη σύνθεση της ομάδας. Κι όλα αυτά ενώ η γυναίκα του τελευταίου είχε ήδη ράψει με τα χεράκια της την περίφημη ειδική φανέλα με τις δυο ρίγες, ώστε να λυθεί το πρόβλημα μεταξύ Αντίντας, που ντύνει τους Οράνιε, και Πούμα, που ντύνει το 14.

Η ευρωπαϊκή σεζόν τελειώνει τον Ιούνιο, με ένα μεροκαματάκι στο Μιλάνο. Ένας άγνωστος αλλά δυναμικός επιχειρηματίας, ονόματι Σίλβιο Μπερλουσκόνι, οργανώνει ένα τουρνουά μεταξύ ομάδων που είχαν κερδίσει το διηπειρωτικό. Προσφέρει στον Κρόιφ 20 χιλιάδες δολάρια, την πιθανότητα ενός συμβολαίου και την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τη μισητή Φέγενορντ ώστε να φορέσει τη φανέλα της Μίλαν–που μόλις είχε ανέβει κατηγορία, μετά τον υποβιβασμό για το σκάνδαλο Τοτονέρο–,  στον πρώτο αγώνα του Μουντιαλίτο στο Σαν Σίρο.

cruijff milan squadra-k2qB-U1401139631568JTE-620x349@Gazzetta-Web_articolo

Ακολουθεί κι άλλο φιάσκο: ο Γιόχαν είναι αγνώριστος, βγαίνει αλλαγή στο 46΄ ενώ από την κερκίδα ακούγονται σφυρίγματα. Το περιοδικό Guerin Sportivo δημοσιεύει την άλλη μέρα ένα άρθρο όπου αναγγέλεται το οριστικό τέλος της καριέρας του Κρόιφ : « Oι Θεοί πεθαίνουν ». Όπως ξέρουμε, αυτό δεν ισχύει. Οι Θεοί ζουν για πάντα. Σε ένα από τα θλιβερά ματς του με τη Λεβάντε, ο Κρόιφ συναντιέται με έναν νεαρό Αργεντινό που παίζει στη Ρεάλ Σαραγόσα.

Να σου πω, δεν παίρνεις την μπάλα σου να παίξεις μόνος σου; Θα βρούμε μια άλλη και θα μπορέσουμε επιτέλους κι εμείς να παίξουμε.

Πώς σε λένε;

Χόρχε Βαλντάνο.

Πόσων χρονών είσαι;

Είκοσι.

Όταν είσαι είκοσι χρονών και απευθύνεις τον λόγο σε κάποιον σαν τον Γιόχαν Κρόιφ δεν του μιλάς στον ενικό. Του μιλάς στον πληθυντικό.

Ακόμη και στη δεύτερη εθνική, ο Γιόχαν Κρόιφ ήξερε πολύ καλά ποιος ήταν.

Η αγωνιστική του πολέμου

  [8 Σχόλια]

imagen-banderazo-rosarino

Είναι το πιο σημαντικό Σαββατοκύριακο στο πρωτάθλημα της Αργεντινής. Όσοι το παρακολουθούν ή διαβάζουν τα κείμενά μας ξέρουν ότι οι διοργανωτές φτιάχνουν μια αγωνιστική που έχει μόνο ντέρμπι, έτσι για το κέφι. Και όπως είναι φυσιολογικό, η τεστοστερόνη είναι στα ύψη και το πάθος πιάνει κόκκινο. Η νίκη είναι το μοναδικό ζητούμενο και η ήττα δεν χωνεύεται. Δυστυχώς όμως, τα πράγματα ξεφεύγουν πολύ και καθώς γίνονται σε όλα τα μέρη της χώρας τέτοια παιχνίδια, έχουμε μια φουλ-καυτή εβδομάδα που καταλήγει σε ένα εξίσου καυτό ΣΚ με διάφορα χαριτωμένα, γραφικά, αλλά και συχνά επικίνδυνα συμβάντα.

Στο ντέρμπι του Ροσάριο (που όπως ξέρουμε είναι από τα πιο βίαια), οι οπαδοί της Νιούελ΄ς ζητούν τη νίκη όπως το νερό ο άνθρωπος στην έρημο. Οι λεπροί του Νάτσο Σκόκο έχουν να κερδίσουν το τοπικό ντέρμπι από το μακρινό 2008 και μια πελατειακή σχέση έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια με τη Σεντράλ να έχει 5 νίκες και 3 ισοπαλίες (κάποιες χρονιές δεν είχαμε αγώνες γιατί η Ροσάριο ήταν στη Β” Εθνική). Την Πέμπτη έγινε ανοιχτή προπόνηση-event στο Εστάδιο Μαρσέλο Μπιέλσα με περίπου 25 χιλιάδες οπαδούς της Νιούελ΄ς. Οι παίκτες βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και η νίκη ζητήθηκε με κάθε πιθανό τρόπο. Στο πέταλο υπήρχαν πολλά πανό των αντιπάλων και άντρες-γυναίκες-παιδιά τραγουδούσαν. Όταν οι παίκτες βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο (περίπου στα 4′ του βίντεο για όσους βαριούνται) η νύχτα έγινε ημέρα από τα βεγγαλικά, ενώ κι οι ποδοσφαιριστές άρχισαν να τραγουδούν συνθήματα. Το κλου ήταν το… τρομακτικό σύνθημα φτιαγμένο με γράμματα από φωτιά που έλεγαν «Σκοτώστε ή πεθάνετε». Χθες, περίπου 30 μπαραμπράβας πήγαν στο ξενοδοχείο της ομάδας και απείλησαν τους παίκτες ότι σε περίπτωση που η Νιούελ’ς δεν τα καταφέρει πάλι «θα έχουμε άλλα».

Μερικά χιλιόμετρα παραπέρα, στην Σάντα Φε (πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην οποία ανήκει και το Ροσάριο) το τοπικό ντέρμι ήταν μεταξύ της Ουνιόν και της Κολόν και κρίθηκε με ένα ωραίο γκολ του Λούκας Γκάμπα λίγο πριν το τέλος για τους γηπεδούχους. Το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το γκολ μπορεί να το δει κάποιος από τον πανηγυρισμό του κυριούλη στα 20′ δευτερόλεπτα περίπου που παραλίγο να κάνει σεξ με την κάμερα του τηλεοπτικού καναλιού. Στους ηττημένους τα πράγματα δεν ήταν καλά, καθώς οργανωμένοι οπαδοί περίμεναν το λεωφορείο της ομάδας και επιτέθηκαν στους ποδοσφαιριστές, ενώ έγραψαν και συνθήματα στους τοίχους. Μεσοβδόμαδα είχαν κάνει επίσκεψη σε προπόνηση ζητώντας από τον αρχηγό να παραιτηθεί, ενώ πάνω στα λόγια ήρθαν στα χέρια με τον 22χρονο Άλαν Ρουΐς (ταλαντούχο παίκτη που έχει κλείσει η Σπόρτινγκ) με αποτέλεσμα ο τελευταίος που έπαιζε δανεικός στην Κολόν, να εγκαταλείψει την ομάδα και την πόλη.

gimnasia_ataud_g_cedoc

Στην Λα Πλάτα (πόλη στην επαρχία του Μπουένος Άιρες) το τοπικό κλάσικο έγινε χθες. Η Χιμνάσια Λα Πλάτα υποδέχτηκε την Εστουδιάντες σε ένα μέτριο ματς με λίγες φάσεις και καθόλου γκολ. Οι οπαδοί της Χιμνάσια πάντως φρόντισαν να εκδηλώσουν το μίσος και την απέχθειά τους τόσο για τους συμπολίτες, όσο και για τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, ποδοσφαιριστή-θρύλο, αθλητικό διευθυντή και πρόεδρο της Εστουδιάντες. Έφτιαξαν (ή αγόρασαν) ένα φέρετρο, το έβαψαν στα ερυθρόλευκα της Εστουδιάντες, έγραψαν και το όνομα του Βερόν και μετά το έκαψαν.

Δράματα είχαμε και στο Σαν Λορένσο-Ουρακάν με τους γηπεδούχος να κερδίζουν με 1-0 σε μια ματσάρα. Με φάσεις, ένα δοκάρι με την μπάλα να μην περνάει οριακά τη γραμμή, ένα χαμένο πέναλτι για τους γηπεδούχος και ένα πέναλτι που δεν έδωσε ο διαιτητής στην Ουρακάν στο 88′ (δεν υπάρχει στο βίντεο) και το οποίο ξεσήκωσε διαμαρτυρίες από τους φιλοξενούμενους. Ο Γουαντσόπε (θύμα) έξαλλος φώναζε στον διαιτητή ότι είναι κλέφτης και ίχο-ντε-πούτα, αλλά το ματς έληξε 1-0. Μια ωραία εβδομάδα και σκεφτείτε ότι δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με το Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε (που χωρίζει ακόμα και οικογένειες) και φυσικά με το Μπόκα-Ρίβερ που γίνονται κι αυτά σήμερα.

Πρώτο τραπέζι πίστα

  [4 Σχόλια]

Carlos Bilardo

Αν το θέαμα είναι το κυρίως γεύμα στο ποδόσφαιρο, τότε όλα τα γραφικά που συμβαίνουν γύρω από το χορτάρι (και ενίοτε πάνω σε αυτό) είναι το αλατοπίπερο. Μια από τις πιο γραφικές ιστορίες όλων των εποχών συνέβη τον Φεβρουάριο του 2004 στην Αργεντινή με πρωταγωνιστή έναν από τους σημαντικότερους προπονητές όλων των εποχών, τον αρχιερέα του «ποδοσφαίρου για τη νίκη» Κάρλος Μπιλάρδο.Ήταν η 2η αγωνιστική της Κλαουζούρα και η Εστουδιάντες είχε ξεκινήσει με μία εντός έδρας ήττα με 1-4 από την Ιντεπεντιέντε. Η ομάδα του «Μυτόγκα» έπαιζε δεύτερο συνεχόμενο δύσκολο ματς, πηγαίνοντας στο Μονουμεντάλ για να αντιμετωπίσει τη Ρίβερ. Ο Μπιλάρδο δεχόταν κριτική, με τους δημοσιογράφους να λένε ότι ήταν υπερβολικά επαγγελματίας, ότι έπνιγε το ταλέντο των παικτών για να τους βάλει υπό του συστήματος, ενώ κατά τη καλοκαιρινή προετοιμασία έκανε 7ωρες προπονήσεις (πολλές φορές υπό τους ήχους μουσικής). Ο ιστορικός τερματοφύλακας Ούγκο Γκάτι σε άρθρο του στην ισπανική As έγραψε ότι ο Μπιλάρδο ήταν ένας προπονητής που δεν διασκέδαζε με το ποδόσφαιρο και προσπαθούσε να επιβάλλει το ίδιο και στους παίκτες του.

Είναι πάντα δύσκολο να απαντήσεις σε όλους τους δημοσιογράφους ή βετεράνους. Ο Κάρλος Μπιλάρδο όμως δεν είναι ένας οποιοσδήποτε προπονητής και άνθρωπος και το σχόλιο του Γκάτι τον ενόχλησε. Έπρεπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Οι ομάδες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο του Μονουμεντάλ και μαζί με τον Μπιλάρδο μπήκε ένας τύπος που κουβαλούσε ένα τραπεζάκι (εννοείται με τραπεζομάντιλο, δεν είμαστε τίποτα χωριάτες), πάνω στο οποίο υπήρχε μια σαμπανιέρα γεμάτη παγάκια και ένα μπουκάλι σαμπάνιας, φυσικά ένα αντίστοιχο ποτήρι και ένα… ραδιοκασετόφωνο. Ο διαιτητής Μπαλντάσι αναγκάστηκε να καθυστερήσει για δέκα λεπτά τη σέντρα μέχρι να καταλάβει τι γίνεται και να απομακρυνθούν οι φωτογράφοι. Ο μπον βιβέρ Μπιλάρδο άνοιξε το μπουκάλι, έβαλε σε ένα ποτήρι και ήπιε.

«Είναι ένα θέαμα. Είναι ένα θέαμα» δήλωνε με απόλυτη φυσικότητα (καλύτερη ερμηνεία από τον Σον Πεν στο Mystic River που κέρδισε το Όσκαρ εκείνη τη χρονιά). Η ομάδα του δεν το διασκέδασε πάντως καθώς βρισκόταν με 2-0 πίσω στο ημίχρονο από μια καταπληκτική Ρίβερ (που κατέκτησε το πρωτάθλημα στο τέλος) με σκόρερς τους Φερνάντο Καβενάγκι και Μαρσέλο Σάλας. Ο Μπιλάρδο ετοιμαζόταν να πάει στα αποδυτήρια, αλλά η γραφικότητα δεν είχε τελειώσει ακόμα. Στην Αργεντινή υπήρχε νόμος που απαγόρευε την κατανάλωση αλκοόλ στα γήπεδα και έτσι η (αρκετά όμορφη) Κλαούντια Μπάρσια που ήταν υπεύθυνη για την ασφαλή διεξαγωγή του αγώνα κατέβηκε να δει τι γίνεται.

«Πίνετε αλκόολ μέσα στο γήπεδο;» ρώτησε η καημένη η κοπέλα. Ο Μπιλάρδο συνέχισε να το διασκεδάζει με μια ατάκα που έγραψε ιστορία: «Όοοοοχι, όοοοχι δεσποινίς μου. Είμαι πενήντα χρόνια στα γήπεδα δεσποινίς μου. Δεν έχει αλκόολ, έχει Γκατορέι. Κάνετε λάθος δεσποινίς μου». Η δεσποινίς πάντως δεν πείστηκε και ζήτησε να έρθει μαζί του. Ο Μπιλάρδο αρνήθηκε και τότε η Κλαούντια ζήτησε να πάρει το μπουκάλι για να εξεταστεί. Ο Μπιλάρδο ως καλό τρολ αρνήθηκε και πάλι λέγοντας «μπορεί να βάλετε οτιδήποτε μέσα και να με ενοχοποιήσετε» και τελικά το μπουκάλι σφραγίστηκε με… βουλοκέρι και πήγε στο CSI. Όπως ήταν φυσικό, ο Μπιλάρδο δεν πρόλαβε να κατέβει στα αποδυτήρια και να δώσει οποιαδήποτε εντολή στο ημίχρονο. Έκανε όμως μια αλλαγή, αλλαγή που δεν βοήθησε καθώς η Ρίβερ (με Φράνκο Κονστάζο στα γκολπόστ και Κριστιάν Νασούτι στην άμυνα) σκόραρε ξανά με τον Καβενάγκι για το 3-0.

272531h765

Μπορεί η Εστουδιάντες να έχασε, αλλά ο Μπιλάρδο δικαιώθηκε. Το σφραγισμένο μπουκάλι πήγε στο χημικό εργαστήριο της Επιστημονικής Αστυνομικής Διεύθυνσης του Μπουένος Άιρες και το μυστήριο λύθηκε. Το μπουκάλι μέσα είχε όντως «Γκατορέι» και μάλιστα διαλυμένο με νερό (για να μη χτυπήσει στο κεφάλι τον κόουτς) και έτσι ο Μπιλάρδο απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες. Μετά το τέλος του αγώνα συνέχισε την ειρωνεία στις δηλώσεις του λέγοντας «Εγώ βγαίνω στο γήπεδο για να διασκεδάζω» και «Τα σημερινά λάθη θα τα διορθώσουμε με αυτοσχεδιασμό», προφανώς για όσους τον κατηγορούν ότι ασχολείται με κάθε λεπτομέρεια. Η τελευταία φράση δικαιωματικά ήταν από το δικό του στόμα και ήρθε ιδανικά να κλείσει αυτή την υπερ-γραφική ιστορία:

«Ίσως έπρεπε τελικά να είχα βάλει μέσα σαμπάνια, μπορεί να είχαμε κερδίσει το ματς»

Κατσίκια στο Λιμάνι της Αγωνίας

  [7 Σχόλια]

330A9D8A00000578-3533026-image-a-39_1460326635811

Την Τρίτη που μας πέρασε, μια μέρα πριν τον ημιτελικό του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στη Σοσό –ομάδα που σέρνεται στα βάθη του βαθμολογικού πίνακα της Β΄εθνικής, «επιτέλους ένας αντίπαλος στα μέτρα της» λένε οι πολύ κακές γλώσσες– η διοίκηση της Ολυμπίκ Μαρσέιγ ανακοίνωσε την απόλυση του προπονητή της, του γνωστού μας Μίτσελ, «εξαιτίας της συμπεριφοράς του κατά τις τελευταίες εβδομάδες». Η Μαρσέιγ, η πιο ελληνική από τις γαλλικές ομάδες –πρόεδροι που πάνε φυλακή, οικονομικά σκάνδαλα, δωροδοκίες, διοικήσεις με χόμπι τις αλλαγές προπονητών, ψυχοδράματα στα αποδυτήρια και στην κερκίδα– δίνει, η αλήθεια είναι, ένα κάπως νοσηρό ενδιαφέρον στο γαλλικό πρωτάθλημα αλλά το κόστος είναι βαρύ για τους φίλους της. Πάμε μερικούς μήνες πίσω.

«Ειλικρινά, πιστεύετε ότι μπορεί να μας ενδιαφέρουν παίκτες της Λέστερ ή της USM Αλγερίου; Σας πληροφορώ ότι στις μεταγραφές μας κινούμαστε με επαγγελματισμό και με στόχο την ποιότητα, οπότε τέτοιοι παίκτες έχουν μηδενικές πιθανότητες να έρθουν στην ομάδα μας. Δεν ανέχομαι να με θεωρούν ηλίθιο». Το οργισμένο μέιλ στάλθηκε πέρσι τον χειμώνα σε έναν μάνατζερ. Το υπογράφει ο πρόεδρος της Μαρσέιγ, Βενσάν Λαμπρύν. Οι «παίκτες της Λέστερ» που δεν τον ενδιαφέρουν είναι στην πραγματικότητα ένας, ο Ριάντ Μαρέζ. Ο άλλος παίκτης που αναφέρεται, αυτός που παίζει στο Αλγέρι, είναι ο Ζινεντίν Φερχάτ, ο λεγόμενος και «Αλγερινός Κριστιάνο» (βάζει τζελ στα μαλλιά του), ο οποίος έχει πολλές ελπίδες να καταπλήξει κι αυτός σύντομα τον κόσμο του ποδοσφαίρου, αν αναλογιστούμε τη μεταγραφική πολιτική της ομάδας που τον περιφρονεί. Η ίδια ομάδα, που, όπως θρυλείται, έχει απορρίψει στο παρελθόν τις μεταγραφές του Μαραντόνα (1991), του Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς (1992), του Ζινεντίν Ζιντάν (1993) και του Νταβίντ Τρεζεγκέ (2010).

8b228

Μίτσελ-Λαμπρύν, εγγύηση επιτυχίας

Την ίδια εποχή που ο Βενσάν Λαμπρύν έστελνε το παραπάνω μέιλ, σχεδίαζε τις κινήσεις του εν όψει της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 2015: να πουλήσει όποιον παίκτη μπορεί (μεταξύ των οποίων τον Ντιμιτρί Παγιέτ και τον Ζανελί Ιμπουλά) και να αντικαταστήσει με όσο δυνατόν χειρότερο τρόπο όσους έμειναν ελεύθεροι, ειδικά τους κορυφαίους Αντρέ Αγιού και Αντρέ-Πιερ Ζινιάκ. Στη θέση του τελευταίου, που έχει εξελιχθεί σε απόλυτο είδωλο της Τίγκρες του Μοντερέι (καλύτερος παίκτης της μεξικάνικης Λίγκας πέρσι, πρώτος σκόρερ αυτή τη στιγμή), δεν ήρθε κανένας, κι η Μαρσέιγ διαθέτει ουσιαστικά έναν μόνο εννιάρι, τον Βέλγο Μισύ Μπατσουαγί, κι αυτό παρότι αποχτήθηκαν, κυρίως ως δανεικοί, δεκαπέντε καινούργιοι παίκτες. Κάπου στην άκρη του μυαλού του, ο Βενσάν Λαμπρύν ετοιμάζει και το κόλπο γκρόσο: να φέρει στη Μασσαλία τον Αμπού Ντιαμπί, έναν από τους πιο ταλαντούχους Γάλλους παίκτες των τελευταίων ετών, ο οποίος, όμως, λόγω του εύθραυστου κορμιού του, είχε ουσιαστικά να παίξει μπάλα πάνω από δυο χρόνια. Σύμφωνα με τη Daily Mail, ο βασανισμένος Ντιαμπί, όσο ήταν στην Άρσεναλ, δηλαδή από τον 2006 ώς το 2015, τραυματίστηκε σαράντα δυο φορές κι έλειψε συνολικά 222 εβδομάδες. Είχε δυο συμμετοχές σε επίσημα ματς τις δυο τελευταίες σεζόν, ενώ φέτος στη Μαρσέιγ μετράει μιάμιση συμμετοχή και ήδη έναν τραυματισμό (περαστικά).

Μόνη αποτυχία σε αυτήν την καλοκαιρινή επιχείρηση καταστροφής, ο ερχομός του Λασανά Ντιαρά, που μοιάζει αναστημένος μέσα σε αυτό τον σωρό ερειπίων, κι η παραμονή του Νικολά Ν΄Κουλού και κυρίως του Στεβ Μανταντά. Ο ηρωικός διεθνής τερματοφύλακας κάθε σαββατοκύριακο προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί, παίζοντας συχνά σχεδόν χωρίς άμυνα, κι είναι κι ο μόνος, μαζί με τον Ντιαρά, που γλιτώνει την οργή των οπαδών. Κι αυτό, φανταζόμαστε, μέχρι να φύγει κι αυτός ελεύθερος το καλοκαίρι.

Τα αποτελέσματα της μεταγραφικής πολιτικής και γενικά της διαχείρισης της ομάδας απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η Μαρσέιγ, η μοναδική γαλλική ομάδα που έχει κερδίσει Τσάμπιονς Λιγκ, είναι  15η στη βαθμολογία, κι αν προσπαθήσει λίγο ακόμη προλαβαίνει ακόμη και να υποβιβαστεί. Στο πρωτάθλημα, έχει να κερδίσει στο γήπεδό της πάνω από εφτά μήνες, συγκεκριμένα από τις 13 Σεπτεμβρίου όταν κέρδισε την Μπαστιά. Από τις 14 Φεβρουαρίου έχει καταφέρει να νικήσει μόνο δυο ομάδες, κι αυτές στο Κύπελλο, τα μεγαθήρια Γκρανβίλ και Τρελισάκ, ομάδες ερασιτεχνικών κατηγοριών. Στις 18 Μαρτίου, οι οπαδοί αποφασίζουν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους απέχοντας τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του εντός έδρας αγώνα με τη Ρεν. Ούτε μιλημένοι να ήταν: όταν μπαίνουν στο γήπεδο στο 15΄ το σκορ  είναι 0-3 για τη Ρεν. Θα λήξει 2-5.

Στο επόμενο εντός έδρας ματς, με την Μπορντό, οι κερκίδες αντηχούν από το μουσικό θέμα της σειράς Μπένι Χιλ ενώ, εκτός από τα κλασικά πανό εναντίον της διοίκησης, την παράσταση κλέβουν οι χάρτινες κατσίκες με τη φανέλα της Μαρσέιγ: κατσίκα στη γαλλική ποδοσφαιρική αργκό σημαίνει τον παίκτη περιορισμένων ικανοτήτων και ήδη στα αθλητικά σάιτ εμφανίστηκαν συνεντεύξεις κτηνοτρόφων οι οποίοι εκφράζουν την λύπη τους που το συμπαθές ζώο, εργατικό και αξιόπιστο, συγκρίνεται τόσο άδικα με τους ακριβοπληρωμένους κι ανίκανους ποδοσφαιριστές.

Αμέσως μετά, η ιδιοκτήτρια, η Μαργαρίτα, χήρα του μακαρίτη μεγιστάνα ιδιοκτήτη Ρομπέρ Λουίς-Ντρεϊφύς, ανακοινώνει ότι η Μαρσέιγ πωλείται, πράγμα το οποίο ήταν ήδη φανερό. Το θέμα είναι ποιος θα θελήσει να τη φορτωθεί και τι θα την κάνει.

Η εκφρασμένη φιλοδοξία να γίνει η Ντόρτμουντ της Γαλλίας –νεανική ομάδα, κορυφαίος προπονητής, ωραίο ποδόσφαιρο, μεταπωλήσεις παικτών που να αποφέρουν κέρδος– σκορπά γέλιο (ή θλίψη) αφότου έφυγε ο Μαρσέλο Μπιέλσα. Γιατί το δράμα κορυφώθηκε τότε, τον Αύγουστο του 2015, στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε την πρώτη αγωνιστική – και την πρώτη εντός έδρα ήττα. Ο Λόκο, ο προπονητής που οδήγησε την ομάδα σε μια εκπληκτική πορεία στο πρώτο μισό της προηγούμενης σεζόν, ανακοίνωσε ότι παραιτείται, προκαλώντας εύλογο σοκ και βυθίζοντας τους περισσότερους οπαδούς στην απελπισία: ο Μπιέλσα ήταν η μόνη τους ελπίδα. Το « Bielsa no se va (=Μπιέλσα, μη φεύγεις)» δονούσε τις κερκίδες,  ενώ το πρόσωπό του εμφανίζεται ακόμη και τώρα σε πανό, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του Λαμπρύν.

1767412-37346367-2560-1440

Ο λόγος που προέβαλε ο Λόκο ήταν η «οικονομική διαφωνία στην ανανέωση του συμβολαίου», αλλά οι πραγματικές αιτίες της παραίτησης γνωστές σε όλους: πλήρης δυσαρμονία με τη διοίκηση, η οποία, όπως αποδείχτηκε, έψαχνε για αντικαταστάτη πριν καν τελειώσει η προγούμενη σεζόν. Ο αντικαταστάτης ήταν λοιπόν ο Μίτσελ, ο τέλειος αντι-Μπιέλσα –ναι, για ορισμένους αυτό θεωρήθηκε θετικό: δυνατός στις δημόσιες σχέσεις, όμορφος, καλοντυμένος, και πρόθυμος να μην αναλάβει καμία ευθύνη για όσα γίνονται. Ειδικότητά του να τα βάζει με τους παίκτες του μετά από κάθε άσχημο αποτέλεσμα, δηλαδή συχνά. Πρόσφατα απάντησε στις φήμες σχετικά με την έλευση του Χόρχε Σαμπάολι καγχάζοντας: «Πιστεύετε σοβαρά πως θέλει να έρθει να προπονήσει αυτούς τους παίκτες;«.

Η ομάδα του Μπιέλσα είχε τελειώσει το 2014 στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, παίζοντας επιπλέον λαμπρό ποδόσφαιρο, πριν καταρρεύσει στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος και χάσει ακόμη και την τρίτη θέση που θα οδηγούσε στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Αργεντινός όμως, αντίθετα από τον Μίτσελ, δικαίως λατρεύτηκε γιατί άφησε πίσω αναμφισβήτητο έργο: τη μεταμόρφωση παικτών όπως ο Ζινιάκ κι ο Αγιού, αλλά και του Παγιέτ, του Τοβέν και του Ιμπουλά που μοσχοπουλήθηκαν, ένα επιθετικό στιλ παιχνιδιού, ευχάριστο ακόμη κι όταν δεν ήταν αποτελεσματικό, δουλειά σε βάθος που ξεκινούσε από τις ακαδημίες των νέων, τις οποίες ο ίδιος επίβλεπε, και εβδομαδιαία δωρεάν μαθήματα ποδοσφαίρου για πολύ προχωρημένους στις απολαυστικές συνεντεύξεις του. Κυρίως, στάθηκε όπως το συνηθίζει, δηλαδή ανυποχώρητος, απέναντι στις θελήσεις της διοίκησης και του επενδυτικού κεφαλαίου Doyen Sport που έβαλε πόδι στην ιδιοκτησία πέρσι –ο  Μίτσελ και πολλά από τα κατσίκια της Μαρσέιγ υπήρξαν επιλογές της Doyen Sport. Ο Μπιέλσα υπήρξε πάντα ορκισμένος εχθρός των επενδυτικών κεφαλαίων, που αντιμετωπίζουν τις ομάδες ως συνηθισμένες επιχειρήσεις τις οποίες «εξυγιαίνουν» πριν τις πουλήσουν αποκομίζοντας κέρδος. Τρανταχτό παράδειγμα της ανυποχώρητης στάσης του είναι αυτό του Βραζιλιάνου αμυντικού Ντόρια: δεν τον ήθελε, του επιβλήθηκε από τη διοίκηση και δεν τον έβαλε να παίξει ούτε ένα λεπτό –η μετέπειτα εξέλιξή του ποδοσφαιριστή (παίζει αραιά και πού στη Γρενάδα όπου έχει πάει δανεικός) μοιάζει να δικαιώνει τον Αργεντινό.

Όπως μοιάζουν να τον δικαιώνουν κι όλα όσα συμβαίνουν στο μεγάλο λιμάνι. Κάπου ακούστηκε, κάπου γράφτηκε, ότι θα μπορούσε να ξαναγυρίσει το καλοκαίρι, ειδικά αν απομακρυνθεί ο σατανικός Λαμπρύν. Η εφημερίδα Εκίπ είχε την Τρίτη πρώτο θέμα την πιθανή αντικατάστασή του προέδρου από τον Ξαβιέ Τζοκαντί, που είναι ο σύντροφος της διευθύντριας του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ –ο εναγκαλισμός του παγκόσμιου καπιταλισμού με το ποδόσφαιρο είναι μάλλον αναπόφευκτος. Υπάρχει μια γαλλική παροιμία «η ελπίδα δίνει ζωή»: ζωή σε λόγου μας και καλή δύναμη στον υπηρεσιακό προπονητή Φρανκ Πασί και στον συνεργάτη του, τον θρυλικό Μπαζίλ Μπολί.

Όταν η Γιουνάιτεντ κατέβηκε με 12

  [4 Σχόλια]

karl power

Ήταν 18 Απριλίου του 2001 όταν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου η Μπάγερν υποδεχόταν την Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ για τα προημιτελικά του Champions League. Οι Γερμανοί με ένα γκολ του Πάουλο Σέρζιο είχαν κερδίσει με 0-1 στο Ολντ Τράφορντ και η ομάδα του Σερ Άλεξ είχε το δύσκολο έργο να κάνει την ανατροπή. Ο τελικός της Βαρκελώνης ήταν πολύ πρόσφατος, το κάζο της Μπάγερν δεν είχε ξεχαστεί μόλις πριν δυο χρόνια πριν. Πιθανότατα ο Φέργκιουσον να τους έδειξε το βίντεο του αγώνα, να τους μίλησε για τον πόλεμο, να πέταξε κανένα παπούτσι σε κανένα κεφάλι για να τους αφυπνίσει.

Οι παίκτες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο, το σεντόνι κουνήθηκε και πήγαν για την καθιερωμένη φωτογραφία. Θα μπορούσε να γίνει κουίζ για αυτή τη φωτό, να ρωτάμε «ποιος ποδοσφαιριστής είναι δίπλα στον Άντι Κόουλ» και αρκετοί απλά θα έψαχναν. Ο Ρόι Κιν όμως ήταν πολύ πιο παρατηρητικός.  Διαπίστωσε ότι οι παίκτες ήταν 12 και ανάμεσά τους μια άγνωστη φιγούρα που είχε σταθεί μαζί τους. Αρκετοί από τους υπόλοιπους δεν το κατάλαβαν ή δεν έδωσαν σημασία (εξαίρεση ο Γκάρι Νέβιλ). Ο Κιν όμως απαθανατίστηκε να κοιτάει όχι τον φακό του φωτογράφου, αλλά αυτόν τον άγνωστο τύπο.

Οι Άγγλοι δαιμόνιοι ρεπόρτερς έψαξαν την ταυτότητα του φαρσέρ και τελικά την βρήκαν. Ο άνεργος Καρλ Πάουερ (με το παρατσούκλι Fat Neck) σχεδίαζε για περίπου δύο χρόνια κάτι τέτοιο. Μπήκε μαζί με ένα τηλεοπτικό συνεργείο στο γήπεδο και στη συνέχεια πήγε και άλλαξε φορώντας την εκτός έδρας εμφάνιση της Γιουνάιτεντ.

wimbledonΚαταπληκτικό φορ-χαντ και διπλή ευκαιρία για μπρέικ

Ο Καρλ Πάουερ δεν ήταν… one-hit wonder. Στο πλούσιο παλμαρέ του έχει καταφέρει να μπει με την ομάδα κρίκετ της Αγγλίας σε αγώνα κραδαίνοντας ένα μπαστούνι, να χορέψει τον χορό χάκα στη Ρώμη σε αγώνα ράγκμπι, να μπει σε αγώνα στο κεντρικό κορτ του Γουίμπλεντον και να ανέβει στο πόντιουμ των νικητών λίγο πριν τον Σουμάχερ στο Σίλβερστόουν. Είναι φίλους με μουσικούς και μάλιστα οι Black Grape (συνέχεια του γκρουπ Happy Mondays) έγραψαν ένα τραγούδι προς τιμήν του.

Φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ ο Πάουερ, αποβλήθηκε δια παντώς από το Ολντ Τράφορντ όταν μαζί με την παρέα του μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με φανέλες της ομάδας. Μια κανονική εντεκάδα παικτών της Γιουνάιτεντ που μπήκε να κάνει αναπάρασταση του γκολ του Ντιέγκο Φορλάν απέναντι στην Λίβερπουλ με την γκάφα του Ντούντεκ. Αποθεώθηκαν από τους συνοπαδούς τους και πήγαν στη γωνία των Σκάουζερς για να τους κοροϊδέψουν. Ήταν το κύκνειο άσμα του Πάουερ στο αγαπημένο του γήπεδο που το βλέπει πλέον από φωτογραφία. Ο Πάουερ ασχολείται πλέον με τα δισκογραφικά, συνεχίζει να κάνει φάρσες, αλλά η ιστορική είσοδός του στο Μόναχο (σε ένα ματς που τελικά η Γιουνάιτεντ έχασε με 2-1 και αποκλείστηκε) τον έκανε διάσημο. Πιθανότατα είναι αυτή που ενέπνευσε και τον Ρεμί Γκαϊγιάρ να κάνει το παρακάτω όργιο στον τελικό του κυπέλλου Γαλλίας το 2002.

Ο τελικός που κρίθηκε από τα γάντια

  [3 Σχόλια]

reina

Η δεκαετία του 1970 ήταν μια αρκετά καλή περίοδος για την Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μια φορά στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο τελικός αυτός είχε αρκετές ιδιαιτερότητες και άφησε μεγάλα τραύματα στους Ισπανούς. Ήταν το 1974 όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών οι Μαδριλένοι συναντούσαν την Μπάγερν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των ροχιμπλάνκος που γενικά βαρούσε στο ψαχνό (θυμίζοντας αρκετά την σημερινή του Σιμεόνε) έπρεπε να ξεπεράσει το τελευταίο και δυσκολότερο εμπόδιο, καθώς οι αντίπαλοι είχαν μορφές όπως ο Σεπ Μάιερ, ο Γκερτ Μίλερ, ο Ούλι Χένες και φυσικά ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Το παιχνίδι έληξε μετά από ενενήντα λεπτά ισόπαλο χωρίς σκορ και οι ομάδες πήγαν στην παράταση.

Στο 114′ η Ατλέτι κέρδισε ένα φάουλ σε αρκετά καλή θέση. Ο θρυλικός Λουίς Αραγονές ανέλαβε την εκτέλεση και με ένα υπέροχο χτύπημα άνοιξε το σκορ. Ο 14χρονος τότε Γκάρι Λίνεκερ αν παρακολουθούσε τον αγώνα στο σπίτι του στο Λέστερ θα είχε μια πρώτη επαφή με το κλασσικό του χιλιοειπωμένο ρητό για τους Γερμανούς. Η Ατλέτικο ήθελε μόλις 6 λεπτά για να κρατήσει αυτή την τεράστια νίκη και το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Εδώ ξεκινάει ένας αστικός μύθος που δεν επιβεβαιώνεται, αλλά είναι τόσο ωραίος που πρέπει να τον πούμε.

Με δευτερόλεπτα να απομένουν για την λήξη, η Μπάγερν κέρδισε ένα πλάγιο. Ο Κάιζερ το εκτέλεσε και την μπάλα πήρε ο Χανς-Γιοργκ Σβάρτσενμπεκ (ελέγχομαι για την προφορά) που όπως και το όνομά του αποκαλύπτει, δεν ήταν και ο πιο ντελικάτος ποδοσφαιριστής. Οι συμπαίκτες του περίμεναν μια πάσα (ο Μπράιτνερ μονολογούσε «μην σουτάρεις, μην σουτάρεις»), αλλά ο Χανς έπιασε ένα ξερό σουτ, δυνατό μεν αλλά και λόγω απόστασης όχι το καλύτερο δυνατό. Στο τέρμα της Ατλέτικο ήταν ο Μιγκέλ Ρέινα (πατέρας του Πέπε) και όταν ανοίγει το πλάνο και εμφανίζεται κι αυτός, δεν μπορεί να πιάσει το σουτ. Η Μπάγερν ισοφαρίζει το σκορ στην τελευταία φάση του αγώνα. Οι Ισπανοί, σίγουροι για τη νίκη τους, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αυτό που έχει προκύψει ως ιστορία από τον αγώνα είναι ότι ο Ρέινα δεν έπιασε το σουτ για έναν πολύ αστείο λόγο. Με το ματς να θέλει δευτερόλεπτα, είχε βγάλει τα γάντια του για να τα δώσει σε έναν φωτογράφο που βρισκόταν δίπλα στο τέρμα καθώς πίστευε ότι όλα είχαν τελειώσει.

Η ιστορία δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο και το βίντεο δεν μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα, αλλά είναι τόσο κωμική που αξίζει να αναφερθεί. Την υποστηρίζει άλλωστε ο τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος «Τότο» Λορένσο. «Έμενε ένα λεπτό και είχαμε κερδίσει φάουλ, το χτύπησε ο Γκάρατε και η μπάλα πήγε στα χέρια του Μάιερ. Την σούταρε με δύναμη και ο «Κάτσο» Χερέδια την έδιωξε μακριά. Βγήκε πλάγιο, το χτύπησε ο Μπεκενμπάουερ και την έδωσε στον Σβάρτσενμπεκ, έναν άγαρμπο αμυντικό. Όπως ήταν άσχετος, δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα και την σούταρε προς το τέρμα. Ξέρετε τι έκανε ο Ρέινα; Έδινε τα γάντια του σε έναν φωτογράφο της Μάρκα. Μπήκε γκολ. Ο Βιθέντε Καλντερόν ήθελε να μας σκοτώσει στα αποδυτήρια.» Ο Ρέινα αρνείται την ιστορία και λέει ότι απλά είχε πολλά σώματα μπροστά του και κακή οπτική και φαίνεται αρκετά πιθανό.

Για κακή τύχη της Ατλέτικο δεν υπήρχαν πέναλτι και το ματς θα επαναλαμβανόταν. Η ΟΥΕΦΑ που δοκίμαζε λύσεις για την περίπτωση της ισοπαλίας, αποφάσισε να το ορίσει δύο μέρες αργότερα και οι Ισπανοί κουρασμένοι τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά από το φιάσκο του… μπάζερ μπίτερ, υπέκυψαν στην ανωτερότητα των Γερμανών. Ο Ρέινα έπαιξε βασικός και πάλι και δέχτηκε τέσσερα γκολ. Άγνωστο αν τελικά τα πράγματα έγιναν έτσι ή απλά οι Γερμανοί ήταν… Γερμανοί και γι” αυτό ισοφάρισαν. Ο αστικός μύθος πάντως συνεχίζει λέγοντας ότι ο γιος Πέπε Ρέινα το έχει συνήθειο να απομακρύνει τους φωτογράφους από την εστία. Ήταν η φορά που η Ατλέτικο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κούπα μέχρι τον πρόσφατο τελικό με τη Ρεάλ.

Πόσο γνώστης του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (ή Γιουρόπα Λιγκ) είσαι;

  [14 Σχόλια]

Ένα δύσκολο κουίζ για τους φίλους του Europa League. 15 ερωτήσεις για αυτούς που γουστάρουν να φτάνουν στα όρια. Θα καταφέρεις να απαντήσεις ή θα το κλείσεις και θα παίξεις πασιέντζα; Άντε να δούμε.

Όταν σε κυνηγάνε όλοι

  [5 Σχόλια]

Το σκηνικό ιδανικό. Το παιχνίδι στο 0-0 και μπαίνουμε στις καθυστερήσεις. Η μπάλα στον αγέρωχο 37χρονο Ντανιέλ «Ρόλφι» Μοντενέγκρο. Αυτός πιάνει το σουτ και γράφει το 1-0. Ο σπίκερ παραληρεί, οι παίκτες αγκαλιάζονται, ένας παππούς στις εξέδρες δίνει μάχη με το εγκεφαλικό, κοιτάζοντας τον ουρανό και ευχαριστώντας τον Θεό ενώ κρατιέται από τα κάγκελα (ίσως για να μείνει όρθιος). Και εκεί πετάγεται ο ξενέρωτος δεύτερος σχολιαστής. Το γκολ ακυρώθηκε μας ενημερώνει. Ο επόπτης δίνει οφσάιντ (ας πιάσουμε την κουβέντα ξανά για το αν επηρεάζει τη φάση, για μένα σωστή η απόφαση). Το 0-0 παραμένει, η Ουρακάν δεν καταφέρνει να καθαρίσει την πρόκριση.

Η Πενιαρόλ που παίζει με 10 παίκτες από το 21′, κυνηγάει τις τελευταίες ελπίδες για πρόκριση (τελευταία στον όμιλο) και κερδίζει κόρνερ. Ο τερματοφύλακας Γκουρουσεάκα, (ναι αγαπητέ φανατικέ αναγνώστη, αυτός ο Γκουρουσεάγκα) προωθείται, κερδίζει την μπάλα και σκοράρει. Ετοιμάζεται να πάρει πίσω το αίμα του για όλα όσα έχει ακούσει. Ο διαιτητής ανακαλύπτει επιθετικό φάουλ και ξενερώνει χιλιάδες Ουρουγουανούς, ο Γκουρουσεάγκα τρέχει να γυρίσει στην εστία, πιο γρήγορα και από μένα όταν ξεχνάω τον θερμοσίφωνα ανοιχτό. Οι παίκτες της Ουρακάν κάπως σαστισμένοι καθυστερούν να στείλουν την μπάλα στην κενή εστία, αφού κάνουν σχεδόν κανονική επίθεση. Ο Γουαντσόπε κόβεται και χάνεται τεράστια ευκαιρία. Είναι η σειρά των κιτρινόμαυρων να κάνουν την τελευταία προσπάθειά τους, ο Φορλάν πατάει περιοχή, κόβει δεξιά και δίνει στο Νόβικ που δεν ξέρει τι να κάνει την μπάλα και κόβεται.

huracan penarol

Το παιχνίδι λήγει. Οι παίκτες ΚΑΙ των δύο ομάδων πέφτουν πάνω στο διαιτητή που ακύρωσε δυο γκολ στις καθυστερήσεις. Πιο πριν δεν έχει δώσει καθαρό πέναλτι στην Ουρακάν για χέρι. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να προστατεύσουν τον διαιτητή Ομάρ Πόνσε από τον Ισημερινό. Οι παίκτες δεν μαλώνουν μεταξύ τους, ενωμένοι ενάντια στον διαιτητή. Ο τερματοφύλακας της Ουρακάν Μάρκος Ντίας χωρίς ανάσα (από το κυνήγι στον κόρακα) δηλώνει live «Είναι ένας κλέφτης, ένας κλέφτης. Κοιτάξτε πώς φεύγει σαν αρουραίος». Η Ουρακάν κρατάει την τύχη στα χέρια της για να περάσει. Η Πενιαρόλ αποχαιρέτισε τον θεσμό. Ο Πόνσε θα θυμάται ότι τον κυνηγούσαν περίπου 22 παίκτες.

Το πρωί σε ρωτάνε γιατί είσαι ξενυχτισμένος. Τους λες ότι έβλεπες Ουρακάν-Πενιαρόλ. Τους λες ότι ήρθε 0-0. Σε κοιτάνε και κουνάνε το κεφάλι τους απογοητευμένοι. Άντε να εξηγήσεις…

Η πιο γρήγορη και αστεία αποβολή όλων των εποχών

  [3 Σχόλια]

luiz

«Τα ρεκόρ υπάρχουν για να σπάνε» είναι μια έκφραση που σίγουρα έχεις ακούσει και διαβάσει αμέτρητες φορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι Μέσσι και Ρονάλντο, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Αν Δεν Σκοράρω Σε Τρία Συνεχόμενα Ματς Ο Πλανήτης Σοκάρεται», σκοράρουν με ρυθμούς που στο παρελθόν έχουμε δει μόνο μόνο από τον έναν και μοναδικό Μαξίμ Τσιγκάλκο. Στο Football Manager. Με τα περισσότερα ρεκόρ σκοραρίσματος καπαρωμένα από τον «κοντό φοροφυγά» και τον «νάρκισσο κλαψιάρη» αναγκαστικά η προσπάθεια των υπολοίπων να χαραχτεί το όνομα τους στην Ιστορία επικεντρώνεται σε άλλα σκέλη του παιχνιδιού.

Την Τετάρτη που μας πέρασε ο Νταβίντ Λουίζ, γνωστός εκπρόσωπος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Ικανός Για Το Καλύτερο Αλλά Και Για Το Χειρότερο. Ακόμα Και Στην Ίδια Φάση», χρειάστηκε μόλις 12 δευτερόλεπτα αγώνα για να χάσει τον προσωπικό του αντίπαλο, Σέρχιο Αγκουέρο, από τα μάτια του, να τον ξαναβρεί και να τον ρίξει στο έδαφος, ένα επίτευγμα που γίνεται αρκετά πιο εκνευριστικό αν αναλογιστείς πως κάποιος πλήρωσε περισσότερα από 60 εκατομμύρια ευρώ για να τον αγοράσει, ένα ποσό που λογικά θεωρεί εξοργιστικά μεγάλο ακόμα και η κυρία Λουίζ που τον έφερε στον κόσμο. Και όχι, τώρα δεν μιλάμε για το Football Manager. Η κίτρινη κάρτα που δέχτηκε για το μαρκάρισμα αυτό αποτελεί φυσικά ρεκόρ για τη φετινή χρονιά ενώ είναι και η πιο γρήγορη του Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία 13 χρόνια.

Όμως όπως είπαμε τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και πριν καν περάσουν μερικές ώρες ένας συμπατριώτης του Λουίζ, ο Ντέιβιντσον, άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Βραζιλιάνος Επιθετικός Στο Βιογραφικό Αλλά Λατινοαμερικάνος Αμυντικός Στην Καρδιά», που παίζει στην ομάδα Αμέρικα-TO χρειάστηκε μόλις 2 δευτερόλεπτα για να γραφτεί στο μπλοκάκι του διαιτητή στο παιχνίδι απέναντι στην Ουμπεράμπα, που διεξήχθη στα πλαίσια του τοπικού πρωταθλήματος Μινέιρο. Βλέποντας το βίντεο καταλήγεις στο εύκολο συμπέρασμα πως είτε οι δυο παίκτες είχαν προηγούμενα, είτε ο Ντέιβιντσον έχει σαν ίνδαλμα τον Ντιέγκο Κόστα είναι για το Δαφνί της Βραζιλίας, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.

Το κατόρθωμα του Βραζιλιάνου επιθετικού είναι τόσο μεγάλο που ξεπερνάει στη σχετική λίστα ακόμα και τον Βίνι Τζόουνς, γνωστότερο εκπρόσωπο της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Βίνι Τζόουνς» (ας μη γελιόμαστε, ποιοι είμαστε εμείς να προσθέσουμε οποιονδήποτε άλλο παίκτη δίπλα στον τύπο που εκστόμισε τη φράση «θα σου ξεριζώσω το κεφάλι και θα χέσω μέσα στην τρύπα»), ο οποίος κατέχει το ρεκόρ της πιο γρήγορης κίτρινης στην Αγγλία από το 1992, όταν του πήρε μόλις τρία δευτερόλεπτα για να φτάσει στο πόδι ενός αντιπάλου, τον οποίο λογικά είχε βάλει στο μάτι από πριν γιατί… είναι ο Βίνι Τζόουνς και αυτό θεωρείται ικανοποιητική απάντηση στις περισσότερες σχετικές ερωτήσεις.

Φυσικά, όπως πιθανόν θα έχεις ακούσει, όλα στη ζωή γίνονται για ένα σκοπό. Έτσι λοιπόν όλα αυτά που συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης έγιναν για να βρούμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να προωθήσουμε την απίστευτη ιστορία του Λι Τοντ, παντελώς άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Παίζω Μπάλα Τις Κυριακές Μπας Και Κάψω Καμία Από τις Θερμίδες Που Έβαλα Το Σάββατο». Τον Οκτώβρη του 2000 ο Τοντ, ένας άσημος επιθετικός της Κρος Φαρμ Παρκ Σέλτικ, είχε την ατυχία να στέκεται ακριβώς δίπλα στο διαιτητή την ώρα που αυτός σφύριξε τη σέντρα του αγώνα με τους Τόντον Ιστ Ριτς Γουόντερερς. Ο ήχος της σφυρίχτρας που βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο αυτί του ήταν τόσο εκκωφαντικός που ο ενοχλημένος Τοντ σχολίασε δυνατά “Fuck me, that was loud”. Ο διαιτητής, που λογικά είναι πιο ευερέθιστος και από τον Γιώργο Νταλάρα σε περίοδο που δεν υπάρχουν φιλανθρωπικές συναυλίες για να δουλέψει λάβει μέρος, το πήρε προσωπικά και του έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα για εξύβριση! (Δεν σου κάνω πλάκα, δεν βρίσκεσαι στο “Κουλούρι”, έγινε όπως ακριβώς το διάβασες ή έτσι τουλάχιστον έχει καταγραφεί σε βιβλία και σχετικά αφιερώματα.)

«Δεν έβρισα τον διαιτητή ή κάποιον άλλο. Οποιοσδήποτε στη θέση μου το ίδιο θα έκανε. Λίγο ακόμα και θα με κούφαινε» ήταν η μόνη δήλωση που έκανε μετά το τέλος ο καημένος Τοντ, ενώ το σχετικό ρεπορτάζ κλείνει με δηλώσεις του προπονητή του: «Οι παίκτες πρέπει να αποβάλλονται όταν βρίζουν τον διαιτητή ή κάποιον άλλο παίκτη. Αλλά υποτίθεται ότι οι διαιτητές πρέπει να χρησιμοποιούν και λίγη από την κοινή λογική».

Ο αγώνας με τα 149 γκολ

  [15 Σχόλια]

madagascar-3

Το ποδόσφαιρο παίζεται σχεδόν παντού στον πλανήτη και όπου υπάρχει ποδόσφαιρο, υπάρχουν και αντιδράσεις για τη διαιτησία. Όταν κρίνονται τίτλοι, δεν έχει σημασία αν είναι το Τσάμπιονς Λιγκ ή το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης. Όλοι θέλουν τη νίκη και όλοι αντιδρούν στην αδικία. Έτσι και στις 31 Οκτωβρίου του 2002, όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο σκορ σε ποδοσφαιρικό αγώνα. 149 γκολ είδαν οι θεατές στο Ανταναναρίβο της Μαδαγασκάρης (μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του νησιού στα ανατολικά της Αφρικής), αλλά δεν το χάρηκαν ιδιαίτερα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης διεξάγεται με αρκετούς ομίλους ομάδων. Από αυτά τα μικρά πρωταθληματάκια περνάμε στη δεύτερη φάση, σε δυο ομίλους των έξι ομάδων. Οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου φτάνουν στα τελικά που και πάλι διεξάγονται σε έναν γύρο με μονούς αγώνες. Το 2002 η μια από τις τέσσερις ομάδες ήταν η Σταντ Ολιμπίκ ντε λ” Εμίρν. Για τους φίλους SOE (όχι του Μιχάλη Τροχανά). Οι άλλες τρεις ήταν η AS Αντέμα, η Αμποχιντρατίμο και η DSA Ανταναναρίβο. H SOE την προτελευταία αγωνιστική κέρδιζε με 2-1 την DSA όταν ο κόρακας με το όνομα Μπεντζαμίνα Ραζαφιντσαλάμα (αν δεν το έχετε καταλάβει λατρεύω αυτά τα ονόματα) έδωσε στις καθυστερήσεις του αγώνα ένα πέναλτι άκρως αμφισβητούμενο. Οι διαμαρτυρίες έντονες, η απόφαση δεν άλλαξε και η DSA έκανε το 2-2 που ήταν και το τελικό σκορ. Με το σκορ αυτό η SOE ήταν πλέον εκτός τίτλου.

lemur-madagascarΕλλείψει φωτογραφιών του αγώνα, παρουσιάζουμε ομορφιές του νησιού. (πιθανόν αντί για πέναλτι-μαϊμού, να λένε πέναλτι-λεμούριος οι ντόπιοι)

Τουίτερ τότε δεν υπήρχε, τα non-papers δεν αρκούσαν, μπούκες στα αποδυτήρια μάλλον δεν έγιναν και στην SOE σκέφτηκαν ότι ο καλύτερος τρόπος διαμαρτυρίας για τη διαιτησία ήταν να ξεφτιλίσουν το πρωτάθλημα (μαζί και το άθλημα). Έτσι, απέναντι στην AS Αντέμα ξεκίνησαν το ματς βάζοντας αυτογκόλ. Και μετά έκαναν τη σέντρα. Και πήραν την μπάλα και έβαλαν ακόμα ένα αυτογκόλ. Και μετά ξαναέκαναν σέντρα. Και έβαλαν ακόμα ένα αυτογκόλ. Καταλαβαίνετε πού το πάω. Για να μην το κουράζουμε και γράφω το ίδιο πράγμα 146 φορές ακόμα, οι γίγαντες της ντε λ” Ερμίν σημείωσαν 149 ολόκληρα αυτογκόλ και το παιχνίδι τελείωσε με την, πρωταθλήτρια πλέον, AS Αντέμα να έχει κερδίσει με 149-0 στο παιχνίδι που μνημονεύεται στα ρεκόρ Γκίνες ως αυτό με τα περισσότερα γκολ.

Εν μέρει πάντως πέτυχαν τον σκοπό τους, καθώς οι οπαδοί των πρωταθλητών, αντί να κάνουν γύρο του θριάμβου πήγαν στα ταμεία ζητώντας τα λεφτά τους πίσω. Από την άλλη, μάλλον αυτό το ματς έφερε και κατάρα στην SOE, αφού από τότε και κοιτάζοντας το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης δεν το έχει κατακτήσει. Μια ομάδα που το είχε σηκώσει την προηγούμενη σεζόν και είχε καταφέρει να κάνει και νίκη επί ομάδας της Αιγύπτου στο αφρικάνικο Champions League. Ο πέλεκυς όμως έπεσε βαρύς και για μεμονωμένα άτομα. Ο προπονητής Ζάκα Μπε (τι μικρό όνομα είναι αυτό) τιμωρήθηκε με τρία χρόνια απαγόρευσης ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο και παράλληλα με απαγόρευση εισόδου σε γήπεδα. Ταυτόχρονα ο τερματοφύλακας Μαμισόα Ραζαφιντρακότο (και αρχηγός τότε της εθνικής ομάδας), ο αρχηγός της SOE Μανιτρανιρινά Αντριανιαϊνά (αυτά είναι ονόματα ρε φίλε) και οι Νικολάς Ρακοτοαριμανανά και Ντομινίκ Ρακοτοναντρασανά (ξάδερφος του αγαπημένου Ραμπεσαντρανά ίσως;) τιμωρήθηκαν και αυτοί με βαριές ποινές. Μπήκαν όμως για πάντα στο πάνθεον του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και πολύ δύσκολα θα χάσουν τις θέσεις τους.

Όταν πρέπει να γυρίσεις την πλάτη στην ομάδα σου

  [4 Σχόλια]

Πώς είναι να είσαι συνέχεια δίπλα στην ομάδα σου, αλλά να μην μπορείς να τη βλέπεις; Το έχουμε δει στο παρελθόν με το συγκλονιστικό βίντεο του οπαδού της Σαν Λορένσο που παρ” ότι τυφλός ζει το κρίσιμο ματς όπως ο καθένας. Αυτή τη φορά, με αφορμή το σποτάκι του γαλλικού Canal+ για το Μαρσέιγ-ΠΣΖ που έγινε πριν μερικούς μήνες, βλέπουμε μια άλλη κατηγορία ανθρώπων. Τους «σεκιουριτάδες» που πρέπει με γυρισμένη πλάτη να μη δουν δευτερόλεπτο ενός αγώνα. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος είναι και φανατικός οπαδός, όπως ο πρωταγωνιστής του βίντεο, και όχι απλά ένας υπάλληλος που βγάζει το ψωμί του; Κάποιος που ζει για την ΟΜ, είναι σε όλα τα ματς, αλλά δεν βλέπει τίποτα;

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν βλέπουν το ματς, τον κύριο ρόλο τον παίζει ο ήχος. Σαν τους αρχαίους που έδιναν θεϊκή υπόσταση σε φυσικά φαινόμενα, έτσι και το γήπεδο έχει τον ήχο του με την μαγική του ιδιότητα να μετατρέπεται στον εγκέφαλό σου σε εικόνες. Για τον πρωταγωνιστή μας τα ντεσιμπέλ στο γκολ του Μπολί είναι το δικό του βίντεο. Αν και το τέλος της διαφήμισης γίνεται λίγο cheesy (πρέπει να διαφημίσουμε και την υπηρεσία του καναλιού βρε παιδιά), καταφέρνει να σε βάλει στο πετσί του οπαδού και της δίψας για να δει λίγο από το παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας.