Μάλκολμ Άλισον: ο πλεϊμπόι που άλλαξε τη μοίρα της Μάντσεστερ Σίτι

  [2 Σχόλια]

PKT1481- 57066 MALCOLM ALLISON 1975 AUTHOR ALLISON AT THE LITERARY EVENT OF THE YEAR: Mr Malcolm Allison arrived looking like death and announced he'd been up most of the night with Dorothy Squires, a statement which demands precise syntax at the best of times but even more so when you are crippled by hangover. About œ300-worth of champagne later mr Allison felt strong enough to answer probing questions about his auto-biograpgy, at this literary event of the year.

Ο Ζοσέ Μουρίνιο λέει ότι ήταν ένας από τους προπονητές που τον επηρέασαν περισσότερο. Όμως, όσο κι αν προσπαθεί ο Πορτογάλος –και προσπαθεί πολύ– δεν θα γίνει ποτέ τόσο σταρ.

Ο Μάλκολμ Άλισον έγινε ο Μάλκολμ Άλισον όταν κατάλαβε πως η ζωή είναι πολύ μικρή. Πριν από αυτό, πριν δηλαδή αρρωστήσει στα 30 από φυματίωση κι αναγκαστεί να εγκαταλείψει την μπάλα, έπαιζε στη Γουέστ Χαμ, παθιαζόταν με τη μελέτη του έργου του Ουίνστον Τσόρτσιλ, δεν κάπνιζε, δεν έπινε και ζούσε μια ήσυχη οικογενειακή ζωή. Μετά; Μετά άφησε στο πόδι του τον 17χρονο αναπληρωματικό του, τον Μπόμπι Μουρ, κι άρχισε να ζει κάθε του μέρα σαν να ήταν η τελευταία.

Γίνεται επαγγελματίας τζογαδόρος, ενδεχομένως και ζιγκολό, ανοίγει ένα δημοφιλές νάιτ κλαμπ στο κέντρο του Λονδίνου, δηλαδή στο κέντρο του κόσμου. Αποκτά ακριβά γούστα: πούρα, σαμπάνιες και διάσημες γυναίκες. Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε –με απόλυτη επιτυχία; Να τα φτιάξει με την Κριστίν Κίλερ, την πρωταγωνίστρια ενός συγκλονιστικού ερωτικού και γεωπολιτικού σκανδάλου –τα είχε ταυτόχρονα με τον Σοβιετικό Στρατιωτικό Ακόλουθο και με τον Βρετανό Υπουργό Άμυνας, Τζον Προφιούμο. Το ότι ο Άλισον στη συνέχεια τα έφτιαξε διαδοχικά και με τη γυναίκα και με την γκόμενα ενός κινηματογραφικού κατασκόπου, του Ρότζερ Μουρ, είναι  λιγότερο εντυπωσιακό.

Αλλά το ποδόσφαιρο αποδεικνύεται εθιστικότερο. Ο Άλισον ήταν από τους ποδοσφαιριστές που σκέφτονταν πάντα σαν προπονητές. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στη Βιέννη, είδε την Εθνική Αυστρίας να παίζει και, κυρίως, να προπονείται: «Υπήρχε ξεχωριστός προπονητής για τους αμυντικούς, για τους επιθετικούς, για τους τερματοφύλακες. Και οι προπονήσεις γίνονταν με μπάλα! Όταν γύρισα στην Αγγλία, στην Τσάρλτον, δεν ξαναείδα μπάλα στην προπόνηση, μόνο τρέχαμε». Μια ακόμη εμπειρία θα τον πείσει ότι κάτι δεν κάνουν σωστά οι Άγγλοι: το 1953, θα είναι στο Γουέμπλεϊ, θεατής στο περίφημο φιλικό όπου η μαγική Ουγγαρία, ταπείνωσε την μέχρι τότε ανίκητη Εθνικής Αγγλίας 3-6.

Καθόλου ικανοποιημένος με τη δουλειά του προπονητή του στη Γουέστ Χαμ, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του: οργανώνει πρόγραμμα προπονήσεων –με μπάλα, βέβαια– και μυικής ενδυνάμωσης για όλη την ομάδα, και βραδινές συναντήσεις σε παρακείμενο ιταλικό εστιατόριο με συζητήσεις για την τακτική –τον φανταζόμαστε να παρατάσσει κεφτεδάκια και αλατιέρες σε 4-2-4 ώστε να ξεστραβώσει τους συμπαίκτες του. Η ομάδα ανεβαίνει κατηγορία λίγους μήνες πριν ο αρχηγός κι αναμορφωτής της αναγκαστεί να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.

Το 1963 ξαναγυρίζει, λοιπόν, ως προπονητής. Ξεκινάει από ερασιτεχνικές ομάδες, με επιτυχία αλλά πάντα σοκάροντας με τον τρόπο ζωής του –χωρίζει τη γυναίκα του για χάρη μιας 16χρονης στριπτιζέζ.

Ο θρύλος του γεννιέται το 1965, στο μελαγχολικό Μάντσεστερ, δίπλα στον Τζο Μέρσερ. Ο προπονητής της ακόμη πιο μελαγχολικής Σίτι, που τότε πάλευε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία, είχε πάθει ένα ελαφρύ εγκεφαλικό και έψαχνε κάποιον με χαρισματική προσωπικότητα, κάποιον που να κάνει περισσότερα από όσα ένας συνηθισμένος βοηθός προπονητή. Ο Άλισον ήταν ο άνθρωπός του και ερχόταν αποφασισμένος: «Βαρέθηκα να βλέπω όλα τα σχολιαρόπαιδα στην πόλη να φορούν την καταραμένη κόκκινη φανέλα. Αυτό πρέπει να αλλάξει!».

Απομένει να πείσει τους παίκτες, πράγμα όχι εύκολο, ειδικά όταν φτάνει στην πρώτη προπόνηση με ένα εντυπωσιακό καπέλο –«μου το έκανε δώρο μια φίλη μου». Λίγοι μήνες αρκούν. Ο Μάικ Σάμερμπι παραδέχτηκε αργότερα πως ίσως να τον αγαπούσε περισσότερο από ό,τι τη γυναίκα του: «Πώς να μην τον αγαπήσουμε; Φτάναμε στo τέρμα με τρεις πάσες, παίζαμε απλά και γρήγορα, ήμασταν σε συνεχή κίνηση. Ήμασταν ομάδα». Το 1966 ανεβαίνουν, το 1968 κερδίζουν την τελευταία αγωνιστική το πρωτάθλημα, αφήνοντας δεύτερη τη Γιουνάιτεντ, το 1969 το Κύπελλο, το 1970 το Λιγκ Καπ και το Κύπελλο Κυπελλούχων. Ο τελικός έγινε στη Βιέννη, εκεί που άρχισαν όλα. Ο τίτλος, ο μοναδικός ευρωπαϊκός της Σίτι μέχρι σήμερα, θα γιορταστεί με ποταμούς σαμπάνιας.

Μα γιατί αυτή η μεταμόρφωση της Σίτι, η περηφάνεια, οι τίτλοι, πιστώνονται στον Άλισον; Δεν ήταν παρά ο βοηθός. Μήπως επειδή τραβούσε τα φώτα της δημοσιότητας; Καθόλου. Ήταν ένας καινοτόμος προπονητής, από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τη διαιτολογία και τις εργομετρικές μετρήσεις για τη βελτίωση των παικτών. Απαγόρεψε τη μπύρα –αλλά επέτρεψε, έκπληξη, τη σαμπάνια–, ετοίμαζε ο ίδιος το μενού τους, συνεργαζόταν με πανεπιστημιακές κλινικές ώστε να ελέγχει επιστημονικά τη φυσική τους κατάσταση, έψαχνε συνεχώς για νέες τεχνικές προπόνησης, ολοένα και πιο σκληρές: οι παίκτες έκαναν εμετό από την εξάντληση αλλά συνέχιζαν να τον λατρεύουν.

Κι οι φίλαθλοι ακόμη περισσότερο. Αν δεν έγινε ήδη φανερό, αντιπαθούσε κάπως την άλλη ομάδα της πόλης: «Σιχαίνομαι το υφάκι των παικτών και τους περισσότερους φιλάθλους της». Τη χρονιά του τίτλου, πλήρωσε έναν μικροπωλητή να σκαρφαλώσει και να κατεβάσει μεσίστια, σε ένδειξη πένθους, τη σημαία στο Ολντ Τράφορντ και σε μια δεξίωση απάντησε στα κολακευτικά λόγια του προπονητή της Γιουνάιτεντ Ματ Μπάσμπι αποκαλώντας τον «Ματ Μπέιμπι».

Το 1969, αρνείται πρόταση της Γιουβέντους γιατί ήθελε να αποφύγει μια Ουγγαρέζα στριπτιζέζ που είχε γνωρίσει στο Τορίνο. Στο Μάντσεστερ, συναντιέται κρυφά στα αποδυτήρια με μια υποψήφια Μις Βρετανία που του ζήτησε να τη βοηθήσει να χάσει βάρος. Στο Μουντιάλ του 1970, εμφανίζεται καθημερινά ως σχολιαστής στην τηλεόραση. Άνετος, γοητευτικός, παθιασμένος, δεν διστάζει να τσακώνεται, να σαρκάζει, να βρίσκει τον Πελέ και τον Μπεκενμπάουερ κάπως αργούς, να γίνεται κάθε μέρα και πιο γνωστός.

**GETTY EASY ACCESS** Malcolm Allison...English football manager Malcolm Allison wearing an intricate medallion, circa 1973. (Photo by Terry O'Neill/Hulton Archive/Getty Images)

Ο Άλισον, «Big Mal» για τους φίλους, «Έρολ Φλιν του ποδοσφαίρου» για τον Μπράιαν Κλαφ, έγινε αστέρι, όπως κανείς προπονητής πριν από αυτόν. Ακολουθεί η πτώση. Ένας παίκτης του θυμάται: «Διάβαζε τόσα βιβλία για τον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν που δεν του αρκούσε πλέον να είναι προπονητής, δεν τον ενδιέφερε». Πολύ λιγότερο βοηθός προπονητή. Το 1972 περιθωριοποιεί τον Μέρσερ και αναλαμβάνει την ομάδα μόνος. Ακολουθούν πανάκριβες και άτυχες μεταγραφές, υπερφίαλες δηλώσεις με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι, και αποτυχία. Το 1973, ο Big Mal απολύεται, μετά από εννιά χρόνια στη Σίτι. Γυρίζει στο Λονδίνο στην ταπεινή Κρίσταλ Πάλας. Αξιοσημείωτα γεγονότα: μια πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου, με νίκη επί της μισητής Λιντς, και η καθιέρωση του καπέλου. Μια εντυπωσιακή φεντόρα, ώστε να φαίνεται από τις κερκίδες όταν θα δείχνει στους αντίπαλους το σκορ, εδώ 3-2 επί της Τσέλσι.

Τσελσι

Θα φύγει κακήν-κακώς κι από την Πάλας. Μια πορνοστάρ θα κάνει αποθεραπεία στην πισίνα γυμνή, μαζί με όλη την ομάδα. Την απαθανατίζουν οι δημοσιογράφοι που ο ίδιος κάλεσε: «Μόλις γδύθηκε, παρατήρησα πως το στήθος της δεν ήταν φυσικό. Κρίμα κι άδικο να απολυθώ για ένα κομμάτι πλαστικό».

Τα επόμενα είκοσι χρόνια θα γυρνά από πόλη σε πόλη: θα ξαναγυρίσει ως αναμενόμενος Μεσσίας και θα ξαναφύγει άδοξα από τη Σίτι, θα ξαναπάει στην Κρίσταλ Πάλας, στη Γαλατασαράι, θα κερδίσει πρωτάθλημα και κύπελλο με τη Σπόρτινγκ Λισσαβόνας το 1982, και θα τον διώξουν μετά από ένα ακόμη άγριο πάρτι στη διάρκεια της προετοιμασίας, θα φτάσει μέχρι το Κουβέιτ τη στιγμή που ξεσπούσε ο πόλεμος, θα ξαναγυρίσει στην Πορτογαλία όπου, προπονητής της Βικτόρια Σετούμπαλ, θα γνωρίσει έναν φιλόδοξο νεαρό, τον Ζοσέ Μουρίνιο, και θα καταλήξει στο Μίντλεσμπρο, όπου θα προτείνει την τοποθέτηση πορτοκαλί συνθετικού τάπητα στο γήπεδο.

Θα πεθάνει το 2010, κατεστραμμένος οικονομικά, καταθλιπτικός, με κρίσεις άνοιας κι αυτοκτονικές τάσεις. Μέχρι το τέλος, όταν δυσκολευόταν να θυμηθεί ακόμη και το όνομά του, έλεγε σε όποιον τον χαιρετούσε: «Είμαι καλύτερος από σένα».

Θα έκανες ποτέ τάκλιν στον Πάμπλο Εσκομπάρ;

  [6 Σχόλια]

escobar2

Το 1991 ο Κολομβιανός Όσκαρ Παρέχα ήταν το αστέρι και ο αρχηγός της Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν. Κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν ο 23χρονος τότε μέσος ξεκίνησε για να πάει στην προπόνηση της ομάδας και κατέληξε σε μια φυλακή. «Εκείνη τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ» διηγείται ο ίδιος, 25 χρόνια μετά, όντας πλέον προπονητής στο πρωτάθλημα MLS στις ΗΠΑ. «Ο προπονητής μας είπε ότι η προπόνηση ακυρώθηκε». Ο λόγος; Ο Παρέχα και έξι ακόμα συμπαίκτες του είχαν κληθεί να επισκεφτούν τη φυλακή ‘Catedral’, στην οποία βρισκόταν έγκλειστος ο Πάμπλο Εσκομπάρ, για να παίξουν έναν αγώνα.

Η πρόσκληση ήταν ανοιχτή, ο Εσκομπάρ δεν διέταξε κανέναν να τον επισκεφτεί. Αλλά και ποτέ κανένας δεν τόλμησε να πει όχι σε έναν άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για περισσότερους από 3000 θανάτους, σε έναν αρχηγό καρτέλ τόσο ισχυρό που ζούσε σε μια φυλακή με τζακούζι, μπαρ και καταρράκτη, που χτίστηκε αποκλειστικά γι’αυτόν και στην οποία έκανε ό,τι ήθελε, μακριά από τον έλεγχο της κυβέρνησης που θεωρητικά τον είχε ως κρατούμενο! Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο Φρανσίσκο Ματουράνα, προπονητής της εθνικής Κολομβίας αλλά και της Νασιονάλ, της άλλης μεγάλης ομάδας του Μεντεγίν: «Αν ο Δον Βίτο Κορλεόνε σε καλέσει για δείπνο, απλά πηγαίνεις».

Ο Παρέχα και οι συμπαίκτες του δεν ήταν φυσικά οι πρώτοι που θα έπαιζαν μπάλα με τον Εσκομπάρ. Πριν τη φυλάκιση του, ο 7ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο εκείνη την εποχή, διοργάνωνε συχνά αγώνες στην περίφημη βίλα του. Εκεί, αυτός και άλλοι ναρκέμποροι έφτιαχναν από μια ομάδα, επιλέγοντας παίκτες από διάφορους συλλόγους της χώρας, και στη συνέχεια έβαζαν στοιχήματα εκατομμυρίων σχετικά με την έκβαση του αγώνα, στον οποίο τις περισσότερες φορές συμμετείχαν και οι ίδιοι. Κάθε παίκτης πληρωνόταν αδρά για τη συμμετοχή του. Τα λεφτά δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για τον Εσκομπάρ, ειδικά όταν προοριζόταν για τη διασκέδαση του. Μιλάμε άλλωστε για έναν άνθρωπο που στο απόγειο της «καριέρας» του έφτασε να βγάζει 420 εκατομμύρια δολάρια. Την εβδομάδα! Τόσα πολλά που αναγκαστικά ξόδευε 2500 δολάρια το μήνα μόνο σε λαστιχάκια, για να μπορεί να τα κρατάει σε δεσμίδες.

escobar

«Μας μετέφεραν στη φυλακή και μας έβαλαν να περιμένουμε σε ένα φανταχτερό δωμάτιο με εντυπωσιακούς καναπέδες, τηλεοράσεις και σωματοφύλακες. Μας έδωσαν κάτι να τσιμπήσουμε και όσο περιμέναμε τον Εσκομπάρ σκέφτηκα ‘ποιος ακριβώς είναι ο φυλακισμένος εδώ μέσα;’” συνεχίζει τη διήγηση του ο Παρέχα. Και τότε μπήκε στο δωμάτιο ο ‘Δον Πάμπλο’. «Ήρθε και κάθισε δίπλα μου και άρχισε να μου μιλάει για τη μπάλα με πάθος για τουλάχιστον μια ώρα. Ήξερε τα πάντα. Κάποια στιγμή μάλιστα μου είπε: ‘Γιατί διαμαρτύρεσαι τόσο πολύ στους διαιτητές; Δεν έχει νόημα. Αφού τους πληρώνουμε».

Όταν έπεσε ο ήλιος ο Εσκομπάρ, οι καλεσμένοι του και κάποιοι από τους, τρόπος του λέγειν, φύλακες πήγαν στο γήπεδο της φυλακής (το οποίο συμπεριλαμβανόταν στις απαιτήσεις του Εσκομπάρ όταν διαπραγματευόταν με την κυβέρνηση της Κολομβίας το θέμα της φυλάκισης του), χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και έπαιξαν για μιάμιση ώρα. «Ο Εσκομπάρ έπαιξε αριστερά στο κέντρο, παρ’ ότι ήταν δεξιοπόδαρος. Μου έκανε εντύπωση το ότι ήταν αρκετά καλός. Και αυτός και οι φρουροί του». Η ομάδα στην οποία βρισκόταν οι παίκτες της Ιντεπεντιέντε κέρδισε, έστω και δύσκολα. Ο Εσκομπάρ τους ευχαρίστησε προσωπικά όλους, τους κάλεσε να τον επισκεφτούν κι άλλη φορά και στη συνέχεια οι άνθρωποι του τους συνόδεψαν πίσω στο Μεντεγίν. «Μετά από τόσα χρόνια σκέφτομαι όλα όσα θα μπορούσαν να μας συμβούν εκεί μέσα. Δεν υπήρχε αστυνομία. Ούτε έλεγχος από κανέναν. Θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Αλλά δεν συνέβη».

Αν υπάρχει μια περίπτωση κάποτε ο Παρέχα να ξεχάσει κάποιες λεπτομέρειες από εκείνη τη μέρα, ο συμπαίκτης του Κάρλος Άλβαρες είναι σίγουρο πως δεν θα τις ξεχάσει ποτέ, καθώς ήταν αυτός που ανέλαβε να μαρκάρει προσωπικά τον Εσκομπάρ σε μια κλασική κατάσταση ‘μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα’: Αν τον μαρκάρεις πολύ χαλαρά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να το δει σαν ασέβεια. Αν όμως τον μαρκάρεις στενά και σκληρά κινδυνεύεις να τον εκνευρίσεις και αν υπήρχε ένας άνθρωπος σε όλη την ήπειρο που δεν ήθελες να θυμώσει μαζί σου ήταν αναμφίβολα ο τύπος με το κοντό σορτσάκι, την ψηλή άσπρη κάλτσα και το χαρακτηριστικό μουστάκι, που βρισκόταν δίπλα σου στο γήπεδο. «Πρόσεχε γιατί αν με κλωτσήσεις, θα μείνεις εδώ μαζί μας» φέρεται να του είπε στην αρχή του αγώνα χιουμοριστικά ο Εσκομπάρ. «Ο Κάρλος απλά προσποιούνταν πως τον μαρκάρει. Δεν του πήρε τη μπάλα ούτε μια φορά» θυμάται ο Παρέχα.

alvarez

Δεν είναι όμως όλοι οι ποδοσφαιριστές ρεαλιστές και λογικοί την ώρα του αγώνα. Ο Λεονέλ Άλβαρεζ, που όπως είναι ξεκάθαρο από την παραπάνω φωτογραφία είχε παρουσιαστικό που θα του επέτρεπε να παίξει και στην ομάδα των επαγγελματιών παικτών αλλά και σ’αυτή του καρτέλ, ήταν ένας κλασικός αμυντικός χαφ που το παιχνίδι του φημιζόταν για την έλλειψη τακτ, κοινώς ένας από εκείνους τους Λατινοαμερικάνους αμυντικούς που σ’ένα φιλικό παιχνίδι σε 5Χ5, στην προτροπή «παιδιά, εδώ απαγορεύονται τα τάκλιν», βάζει τα γέλια, την ώρα που καθαρίζει τις τάπες του με ματωμένο μαντιλάκι.

Ο Άλβαρεζ επισκέφτηκε τη φυλακή του Πάμπλο Εσκομπάρ μαζί με τον Ρενέ Χιγκίτα και μερικούς ακόμα παίκτες από τις ομάδες της περιοχής (ένας εξ αυτών ήταν και ο Αντρές Εσκομπάρ) και βρέθηκε κι αυτός αντιμέτωπος με τον διαβόητο ‘El patron’ στο γηπεδάκι της. Αλλά ο Άλβαρεζ όταν έπαιζε μπάλα, έπαιζε μπάλα, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις. Όπως χαρακτηριστικά θυμάται ο αδερφός του Εσκομπάρ, Ρομπέρτο, που ήταν επίσης φυλακισμένος εκεί, καθώς ο Πάμπλο τον χρησιμοποιούσε ως λογιστή του: «Η παρέα του Χιγκίτα είχε έρθει πρώτη για να παίξει μαζί μας, τη μέρα που γιόρταζε ο πολιούχος των φυλακισμένων. Πριν το ματς ο Πάμπλο τους προειδοποίησε ότι εκεί οι αγώνες καμιά φορά κρατάνε 3 και 4 ώρες, χωρίς ξεκούραση και με δυο μόνο αλλαγές να επιτρέπονται. Σε περίπτωση ισοπαλίας, είχαμε πέναλτι. Αυτοί φόρεσαν τις κανονικές τους φανέλες, εμείς φορούσαμε τα χρώματα της εθνικής Γερμανίας. Ο Πάμπλο ήταν καλός παίκτης αλλά στο συγκεκριμένο ματς τον μάρκαρε σκληρά ο Λεονέλ Άλβαρεζ».

Το μεγαλείο της διήγησης δεν τελειώνει όμως εκεί. Κάποια στιγμή του αγώνα ο κουρασμένος από το δυνατό παιχνίδι του αντιπάλου του, Εσκομπάρ γύρισε προς το μέρος του για να διαμαρτυρηθεί για τα τζαρτζαρίσματα και τα τάκλιν του. Και τότε ο Άλβαρεζ, με την άνεση και το υφάκι που περιμένεις να δεις μόνο σε κάποιον αγώνα του Λιμπερταδόρες και όχι σε ένα παιχνίδι που γίνεται σε μια φυλακή στη μέση του πουθενά, στην οποία κουμάντο κάνει ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στη χώρα, που κάποτε ανατίναξε ένα γεμάτο εμπορικό αεροπλάνο επειδή ήθελε να σκοτώσει τον μελλοντικό πρόεδρο της Κολομβίας, γύρισε και του απάντησε: «Έτσι παίζεται το ποδόσφαιρο, αδερφέ».

Μια θρυλική ατάκα που σίγουρα θα έκανε περήφανο τον Κλαούντιο Τζεντίλε, και, αν το σκεφτείς λιγάκι, αποτελεί από μόνη της τη μεγαλύτερη ωδή που μπορεί να υπάρξει για το ποδόσφαιρο, που αν και αρκετές φορές επηρεάζεται από τα δεδομένα της κοινωνίας που το περιτριγυρίζει, στη βάση του παραμένει ένα μέρος με δικές του συνθήκες, ένα μέρος στο οποίο όσα ισχύουν εκτός των τεσσάρων γραμμών του δεν έχουν σημασία και αξία εντός αυτών, ένα μέρος που ο Λεονέλ Άλβαρεζ είναι το ίδιο με τον Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ Γκαβίρια. Και για όσους αναρωτιούνται: Δυο και πλέον δεκαετίες αργότερα ο Άλβαρεζ είναι ακόμα ζωντανός, αρτιμελής και μάλιστα αυτή την εποχή προπονεί την Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν.

alvarez2

Την Παρασκευή που μας πέρασε η σελίδα της εξαιρετικής σειράς ‘Narcos’ του Netflix, μας ενημέρωσε πως συμπληρώθηκαν 24 χρόνια από τη μέρα που ο άνθρωπος που έχτισε τη δικιά του φυλακή, απέδρασε από αυτή. Μια φυλακή από την οποία πέρασαν πολλοί διάσημοι Κολομβιανοί, αμέτρητα μοντέλα και δεκάδες επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

Τα σωστά ρεκόρ από τις σωστές χώρες

  [Καθόλου σχόλια]

Uruguay1-482399

Ήταν 13 Ιουνίου του 1986 όταν η πόλη Κερέταρο στο Μεξικό φιλοξενούσε ένα αταίριαστο ζευγάρι για την τελευταία αγωνιστική της πρώτης φάσης του Μουντιάλ. Ουρουγουάη και Σκωτία έμπαιναν στην μάχη γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των άλλων ομίλων και διεκδικώντας μια θέση «καλύτερης τρίτης» για να περάσουν στους «16». Η εντυπωσιακή Δανία των Λάουντρουπ, Όλσεν, Λέρμπι, Έλκιερ και των λοιπών είχε κάνει το 3/3 κερδίζοντας ακόμα και τη Δ. Γερμανία και ρίχνοντας έξι γκολ στους Ουρουγουανούς. H Γερμανία είχε εξασφαλίσει τη 2η θέση και η Ουρουγουάη ήξερε ότι με το Χ προκρινόταν στην επόμενη φάση. Από την άλλη, οι Σκωτσέζοι ήθελαν οπωσδήποτε τη νίκη.

Το ματς θα περνούσε στην ιστορία ως ένα ακόμα βαρετό παιχνίδι που θα είχαμε ξεγράψει από τις μνήμες μας, αν δεν υπήρχαν δύο γεγονότα. Πρώτον, τα άθλια σορτσάκια της Σκωτίας που ήταν άσπρα με μια μπλε οριζόντια γραμμή πάνω από τα επίμαχα σημεία, λες και είχες βάλει κολλητική ταινία και δεύτερον, ένα ιστορικό ρεκόρ. Ο Χοσέ Μπατίστα, παίκτης τότε της Ντεπορτίβο Εσπανιόλ, μόλις στα 56″ έκανε ένα τάκλιν που στην Ουρουγουάη το λένε «ζέσταμα» ή «έτσι για χαβαλέ», αλλά στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό κόσμο το παίρνουν πιο σοβαρά. Και το έκανε σε μια επαναφορά από πλάγιο, σε μια φάση χωρίς κανέναν κίνδυνο, χωρίς κανέναν λόγο. Ο Γκόρντον Στράχαν διπλώθηκε στο έδαφος και ο Ζοέλ Κινιού προς έκπληξη όλων έβγαλε την κόκκινη κάρτα. Ο Μπατίστα αποχώρησε σπάζοντας το ρεκόρ πιο γρήγορης κόκκινης στην ιστορία των Μουντιάλ και φήμες λένε ότι πίσω στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο (πατρίδα του) στήθηκε ένας ανδριάντας προς τιμήν του, δίπλα σε άλλες ιστορικές φιγούρες που έβγαλε η πόλη.

Την ίδια στιγμή, ο τότε παίκτης της Πενιαρόλ και μετά της Βαλένθια, Μιγκέλ Μπόσιο, σίγουρα θα τα έβαζε με τον εαυτό του μονολογώντας «πώς δεν το σκέφτηκα εγώ». Βλέπετε, στο προηγούμενο ματς (την εξάρα με τη Δανία) είχε καταφέρει να πάρει την πρώτη κίτρινη στο 13′ και τη δεύτερη στο 19′ για ένα παντελώς αψυχολόγητο σκληρό τάκλιν κάπου στο κέντρο του γηπέδου. Ο Μπόσιο μετά από αυτό σίγουρα θα ένιωθε αφεντικό στα αποδυτήρια. Ο Μπατίστα επισκίαζε αυτό το κατόρθωμα και τον ξεπερνούσε. Παρά τις διαμαρτυρίες του αρχηγού Χόρχε Μπάριος, ο Γάλλος διαιτητής δεν άλλαξε την απόφασή του. Το παιχνίδι συνεχίστηκε και τελείωσε με ακόμα πέντε κίτρινες (τρεις για την Ουρουγουάη) και έληξε με 0-0 με τους Ουρουγουανούς να μην πτοούνται από το γεγονός ότι έπαιξαν 89 λεπτά με παίκτη λιγότερο. Με μόλις δύο βαθμούς σε τρία παιχνίδια η Ουρουγουάη πήρε την πρόκριση και η ομάδα του Φραντσέσκολι πήγε να αντιμετωπίσει την Αργεντινή του Μαραντόνα.

Ο Αμοκάτσι και ο 13ος άθλος του Ηρακλή

  [Καθόλου σχόλια]

Στις 21 Ιανουαρίου του 2016 ο θρύλος της εθνικής Νιγηρίας και της Έβερτον, Ντάνιελ Αμοκάτσι έφτανε στο αεροδρόμιο του Ούλου. Το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Φινλανδίας. Ήταν σχεδόν ξημέρωμα και δεν υπήρχε πλήθος κόσμου για να τον επευφημήσει ή να βγάλει φωτογραφίες μαζί του, κρατώντας κάποιο κασκόλ ομάδας. Δυο-τρεις άνθρωποι από την ομάδα Χέρκουλες, μερικοί φωτογράφοι και κάποιοι «άρρωστοι» με την ομάδα. Έξω από το αεροδρόμιο δεν υπήρχε κάποιο πολυτελές αυτοκίνητο να τον περιμένει, παρά μόνο ένα ταξί με ανοικτή τη μηχανή. Οι -35 βαθμοί άλλωστε δεν ήταν και ό,τι το πιο συνηθισμένο για τον Αφρικανό προπονητή. Η πόρτα του ταξί άνοιξε και ο Αμοκάτσι (τυλιγμένος  με ένα σωρό ρούχα) αναπαύθηκε στα πίσω καθίσματα. «Καλησπέρα σας, έχετε ανοιχτό το καλοριφέρ;» ρώτησε τον οδηγό, με τον δεύτερο να χαμογελάει αφήνοντας να εννοηθεί πως δίχως καλοριφέρ δεν κινείται τίποτα αυτή την περίοδο. Ο Αμοκάτσι ξεφύσησε ανακουφισμένος, έριξε αυτό το γνώριμο -μεγάλο- χαμόγελό του και αφέθηκε στη μαγεία του χιονισμένου τοπίου. Η περιπέτειά του άλλωστε μόλις ξεκινούσε.

maxresdefault

Λίγες ώρες αργότερα ο πρόεδρος της ομάδας, Γιούχο Σίρτζα (αν το γράφω σωστά μιας και τα φινλανδικά μου δεν είναι σε καλό επίπεδο) με μια λιτή ανακοίνωση παρουσίαζε τον νέο προπονητή της ομάδας. «Είμαστε χαρούμενοι που μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου θα είναι μαζί μας για ένα χρόνο, για να μας βοηθήσει και να μας κάνει καλύτερους. Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε το καλύτερο». Η Χέρκουλες αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία της Φινλανδίας και έχει ιδρυθεί μόλις το 1998. Αποτελείται από παίκτες ερασιτέχνες (ως επί το πλείστον) και δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες ομάδες της χώρας, το αντίθετο μάλιστα. Ο Αμοκάτσι από την άλλη δεν δέχθηκε τη δουλειά ούτε για να βγάλει χρήματα, ούτε για να ζήσει στιγμές ποδοσφαιρικής δόξας. Το συμβόλαιό του δεν συγκρίνεται με τα χρήματα που έπαιρνε ως παίκτης, του αρκεί να έχει αυτός τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε όλα τα θέματα στη λειτουργία της ομάδας. Το στοίχημα είναι μεγάλο για τον ίδιο μιας και μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες θα μπορέσει να δουλέψει και να γίνει καλύτερος. Στόχος του σπουδαίου Νιγηριανού δεν είναι άλλος από το να εξελιχθεί και να φτάσει στο σημείο να γίνει προπονητής σε κάποιο μεγάλο κλαμπ στο μέλλον. Το «αγροτικό» άλλωστε στη Φινλανδία και την (σχεδόν) ερασιτεχνική Χέρκουλες μόνο καλό μπορούσε να κάνει και στις δύο πλευρές.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο κανάλι της Πρέμιερ Λιγκ δήλωσε πως θεωρεί μεγάλη αδικία πως μαύροι προπονητές δεν έχουν τις ίδιες πιθανότητες να πάρουν τη δουλειά του προπονητή σε κάποιο μεγάλο κλαμπ. Ο στόχος να ανεβάσει την ομάδα ψηλότερα, να φτάσει στην μεγάλη κατηγορία. Αν ο Αμοκάτσι ανεβάσει την ομάδα θα έχει κερδίσει το πρώτο του μεγάλο στοίχημα ως προπονητής και θα έχει μια πρώτη μεγάλη απάντηση εκεί έξω σε όλους αυτούς που δεν εμπιστεύονται μαύρους προπονητές. Αν το καταφέρει, θα το έχει καταφέρει μόνο με το μεράκι του, τη δουλειά του και το ταλέντο του. Μαζί με 20 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές (εκτός 3-4 που έφερε ο ίδιος από την Αφρικανική αγορά). Προσωπικά του το εύχομαι. Μακάρι να πετύχει με τον δικό του «Ηρακλή» ακόμα ένα σπουδαίο «άθλο».

Όταν ο Ντιέγκο αγάπησε τον Κλαούντιο

  [Καθόλου σχόλια]

1403927

Ένα από τα χαρακτηριστικά κάθε σωστού ανδρός είναι να τηρεί τις υποσχέσεις του. Το 1996 στο Μπουένος Άιρες ένα από τα πιο θρυλικά ποδοσφαιρικά δίδυμα βρέθηκε ξανά μαζί. Ο Μαραντόνα στα 36 του πλέον, αρκετά πιο βαρύς, πλησίαζε στο τέλος της καριέρας του παίζοντας στην Μπόκα. Ο Κλαούντιο Κανίγια μετά την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά και το πέρασμά του από την Μπενφίκα ήθελε κι αυτός να επιστρέψει στην Αργεντινή, αλλά η Μπόκα δεν μπορούσε να καλύψει τα χρήματά του. Την κατάσταση διευκόλυνε ο Εντουάρντο Εουρνεκιάν, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Αργεντινή, καθώς κάλυψε μεγάλο ποσοστό των χρημάτων του Κανίγια με αντάλλαγμα οι αγώνες της Μπόκα να παίζουν στο δικό του κανάλι.

Η Μπόκα πάντως αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα. Ο Μαραντόνα βρισκόταν σε διαμάχη με τον Κάρλος Μπιλάρδο (μια από τις κλασικές περιπτώσεις του Ντιέγκο που μάλωνε με κάποιον που αγαπούσε παλιότερα για να αγαπήσει ξανά μετά και να ξαναμαλώσει) από το πέρασμά τους από τη Σεβίλλη. Την ίδια στιγμή ο Μαουρίσιο Μάκρι, πολλά χρόνια πριν γίνει πρόεδρος της Αργεντινής, προσπαθούσε να σουλουπώσει τα οικονομικά της Μπόκα και μείωνε μισθούς. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα πάντως, η ομάδα τα πήγαινε πολύ καλά και στις 14 Ιουλίου υποδεχόταν τη Ρίβερ με μοναδικό στόχο τη νίκη που θα την κρατούσε γερά στην μάχη του τίτλου. Από την άλλη πλευρά, η Ρίβερ τα είχε σχεδόν παρατήσει στο πρωτάθλημα (τερμάτισε τελικά 14η), καθώς τα έδινε όλα για το Κόπα Λιμπερταδόρες (το οποίο και τελικά κατέκτησε). Ο Ντιεγκίτο λίγες μέρες πριν το ματς δήλωνε: «Αν ο Κλαούντιο σκοράρει με τη Ρίβερ, θα του δώσω ένα φιλάκι στα χείλη».

Το Μπομπονέρα ήταν ασφυκτικά γεμάτο και η ατμόσφαιρα ήταν καταπληκτική. Η Ρίβερ κατέβηκε χωρίς τον Κρέσπο και τον Ορτέγκα, αλλά με τον Φραντσέσκολι. Η κοφτή πάσα του Μαραντόνα στον Κανίγια, η σέντρα του τελευταίου, η κεφαλιά του Μπασουάλδο και το 1-0 της Μπόκα ήταν η αρχή μιας ιστορικής νίκης για τους Μποστέρος. Το γκολ πανηγυρίστηκε έξαλλα, o Ντιέγκο από το… πάθος του ξέχασε ότι είχε μιλήσει για γκολ του Κανίγια και όχι ασίστ, αλλά ήταν τόσο όμορφο το γκολ που ο έρως δεν μπορούσε να περιμένει και οι δυο παίκτες αντάλλαξαν ένα ιστορικό, παθιασμένο φιλί (ή έστω έτσι φάνηκε στην φωτογραφία γιατί στο βίντεο δεν φαίνεται τόσο τραγικό).

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Κανίγια έκανε μια γκαμπέτα, περνώντας όποιον βρήκε μπροστά του και έγραψε το 2-0. Νέες αγκαλιές και φιλιά (αυτή τη φορά στο μάγουλο), μαζί τους κι ο πιτσιρικάς Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν. Μέχρι το τέλος του αγώνα ο Κανίγια είχε ολοκληρώσει ένα χατ τρικ. Πρώτα αφού εκμεταλλεύτηκε ένα μπέρδεμα στην άμυνα της Ρίβερ και πιο μετά παίρνοντας το ριμπάουντ από το χαμένο πέναλτι του Μαραντόνα. Το τελικό 4-1 ήταν η σφραγίδα όχι μόνο στη σχέση Ντιέγκο-Κλαούντιο (αυτό είχε ξεκινήσει από το Μουντιάλ του 1990), αλλά στη σχέση αγάπης του κόσμου της Μπόκα με τον Κανίγια. Ο Κανίγια έμεινε άλλες δυο σεζόν εκεί και πλέον οι περισσότεροι δεν θυμούνται ότι ξεκίνησε την καριέρα του από τη Ρίβερ. Η συνέχεια βέβαια δεν ήταν η καλύτερη για την Μπόκα καθώς έκανε δυο συνεχόμενες ήττες και μια ισοπαλία, μένοντας τελικά μόλις 5η στο πρωτάθλημα και εφτά βαθμούς πίσω από την Βέλεζ του Κάρλος Μπιάνκι.

caniggia_nannisΤο ζεύγος Κανίγια. Εδώ στο εξώφυλλο του πρώτου τους άλμπουμ.

Ο ασπασμός πάντως έμεινε για πάντα στην ιστορία και προκάλεσε την έκρηξη της γυναίκας του Κανίγια Μαριάννα Νάνις που δήλωσε ότι αηδίασε με το φιλί. Η σχέση του Ντιέγκο ήταν πάντα άσχημη μαζί της (από τις μέρες του 1990 ακόμα), καθώς η Μαριάννα τον θεωρούσε κακή επιρροή για τον άντρα της. «Μερικές φορές νομίζω ότι ο Μαραντόνα είναι ερωτευμένος με τον άντρα μου. Πρέπει να είναι επειδή έχει μακριά μαλλιά και μύες» είχε δηλώσει αργότερα η Μαριάννα και ο Μαραντόνα έφτασε μέχρι και στο σημείο να την απειλήσει με μήνυση. Μη νομίζετε ότι όλα είναι ξεχασμένα βέβαια. Μόλις το 2012 την είχε κριτικάρει πολύ για το πόσο κακή μητέρα είναι («τουλάχιστον τα δικά μου παιδιά ξέρουν σε ποια ήπειρο είναι η Αργεντινή»), ενώ είχε πει παλιότερα «ο Κανίγια είναι φίλος μου, αλλά πρέπει να μάθει να κουμαντάρει την γυναίκα του». Εμείς πάντως συμπάσχουμε με τον Κλαούντιο, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μην χωνεύει ο κολλητός σου, τη γυναίκα σου…

Η ιστορία μιας εκδίκησης: Όταν ο Μπέιλ έγινε ο ηγέτης της Ουαλίας

  [1 Σχόλιο]

«Η ωραιότερη εκδίκηση είναι η σιωπή» έλεγε ο Σαίξπηρ, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση στο αρχαίο ελληνικό γνωμικό πως «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Στην περίπτωση του Ουαλού σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, Γκάρεθ Μπέιλ η ελληνική αυτή φράση βρήκε το νόημά της στο ακέραιο. Απέναντι μάλιστα σε ένα ποδοσφαιριστή που είχε βάλει κάποτε ως στόχο ζωής να «τελειώσει» την καριέρα του Ουαλού, όταν μάλιστα αυτή βρίσκονταν στο καταλληλότερο σημείο για να απογειωθεί. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη και συνεχίζουμε να θαυμάζουμε τον Μπέιλ να πρωταγωνιστεί στο κορυφαίο επίπεδο και να γίνεται ολοένα και καλύτερος. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή και ας ξετυλίξουμε το κουβάρι αυτής της ιστορίας εκδίκησης. Μιας ιστορίας εκδίκησης που θα έκανε ακόμα και τον Κορεάτη σκηνοθέτη Τσαν-Γου Παρκ (μετρ τέτοιων ιστοριών) να ζηλέψει.

2714620B00000578-3016160-image-a-3_1427567132305

Στις 12 Οκτωβρίου του 2012 η Ουαλία του Κρις Κόουλμαν υποδέχονταν τη Σκωτία (για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2014) σε ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου για τους «δράκους». Οι μηδέν βαθμοί και η τελευταία θέση του “Α ομίλου δεν άφηναν περιθώρια ήττας στον Μπέιλ και την παρέα του, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο παίκτης της Τότεναμ (τότε) είχε να κερδίσει και ένα προσωπικό στοίχημα απέναντι στον αμυντικό μέσο της Σκωτίας, Τσάρλι Άνταμ, καθώς μεταξύ τους είχε ξεσπάσει μια μεγάλη κόντρα λόγω του αντιαθλητικού παιχνιδιού του πρώην παίκτη της Ρέιντζερς. Οι μεγάλοι παίκτες άλλωστε μιλούν με τις ενέργειές τους στο γήπεδο, οι μικροί με τους τσαμπουκάδες και τα βίαια τους μαρκαρίσματα. Τη σεζόν 2010-2011 ο Άνταμ ήταν μέλος της Μπλάκπουλ και είχε πραγματοποιήσει μερικές εξαιρετικές εμφανίσεις στην Πρέμιερ Λιγκ. Στην αναμέτρηση κόντρα στην Τότεναμ τον Μάη του 2011 ο Σκοτσέζος είχε κάνει ένα μαρκάρισμα στα όρια της φυλάκισης στον Μπέιλ, τραυματίζοντάς τον σοβαρά στον αριστερό αστράγαλο. Ο Ουαλός είχε αποχωρήσει με φορείο και -εννοείται- είχε χάσει τα τελευταία παιχνίδια της σεζόν. Την επόμενη σεζόν ο Άνταμ, ως παίκτης της Λίβερπουλ πια, είχε χτυπήσει και πάλι τον Μπέιλ στον αστράγαλο, σε ένα μαρκάρισμα που θύμιζε περισσότερο παίκτη του ράγκμπυ παρά ποδοσφαιριστή. Ο Μπέιλ είχε αρχίσει να συγκαταλέγεται στους κορυφαίους της Ευρώπης και εκείνο το μαρκάρισμα είχε προκαλέσει την οργή (σχεδόν) απ” όλους προς το πρόσωπο του μέσου των «κόκκινων». Καθόλου μα καθόλου άδικα.

article-0-18D49802000005DC-405_634x461

Το καλοκαίρι του 2012 ο Κέννυ Νταλγκλίς άφηνε την καρέκλα του προπονητή της Λίβερπουλ στον Μπρένταν Ρότζερς και η ομάδα βρίσκονταν πολύ κοντά στον εκμοντερνισμό της. Στα πλάνα του νέου προπονητή -εννοείται-δεν υπήρχε ο Σκοτσέζος, μιας και το στυλ παιχνιδιού του δεν ταίριαζε με αυτή τη νέα φιλοσοφία. Ο Ρότζερς πάντως είχε πάρει μαζί του τον Άνταμ στην καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας στις Η.Π.Α και τον έβαλε μάλιστα να αγωνιστεί στο φιλικό κόντρα στην Τότεναμ. Εκεί ο σκληροτράχηλος αμυντικός μέσος είχε κρατήσει την καλύτερη του παράσταση για την μεγάλη «έξοδο» που πλησίαζε από το Άνφιλντ. Ο Άνταμ περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βρει «διαθέσιμο» τον Μπέιλ και στόχευσε -για ακόμα μία φορά- προς τον αριστερό (και μόνο) αστράγαλο του παίκτη της Τότεναμ. Βρισκόμασταν στο 17ο λεπτό μιας φιλικής αναμέτρησης, με το σκορ στο 0-0 και τον Μπέιλ στο κέντρο του γηπέδου. Το τάκλιν ήταν τόσο βρώμικο που παραλίγο να κάνει τον Ρόι Κιν να τηλεφωνήσει στον Χάαλαντ για να ζητήσει συγνώμη. Για την ιστορία ο Μπέιλ δεν είχε πάθει κάτι σοβαρό από εκείνο το μαρκάρισμα αλλά μετά το τέλος του αγώνα είχε επιτεθεί φραστικά στον Άνταμ χαρακτηρίζοντάς τον δειλό και αντί-επαγγελματία. Ο Άνταμ από την άλλη, λίγο καιρό μετά έβρισκε την καταλληλότερη στέγη για παίκτες του ταλέντου και της συμπεριφοράς του. Που αλλού, στο μουντό Μπριτάνια και τη Στόουκ δίπλα σε γητευτές της μπάλας όπως ο Ντελάπ, ο Κάμερον, ο Γουίλσον, ο Γουόλτερς και φυσικά ο Ράιαν ο Σόουκρος.

«Ο Θεός μπορεί να ξεχνά και να συγχωρεί-ο Γκάρεθ ο Μπέιλ ποτέ» και πάμε στο παιχνίδι ανάμεσα στις δύο εθνικές. Ο Κόουλμαν είχε ξεκινήσει τον Μπέιλ στο δεξί άκρο της επίθεσης και με τον Άνταμ στον πάγκο, ο παίκτης της Τότεναμ ένιωθε ασφαλής απελευθερωμένος και έκανε -κυριολεκτικά- ό,τι ήθελε την άμυνα των Σκοτσέζων. Βέβαια ένα γκολ του Τζέιμς Μόρισον από το πουθενά, έστειλε τους φιλοξενούμενους στα αποδυτήρια με το υπέρ τους 0-1. Στις αρχές του “β ημιχρόνου ο Άνταμ πέρασε στο γήπεδο και ο Μπέιλ βρήκε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο για να παίξει καλύτερα. Από τη μία ήθελε να οδηγήσει την ομάδα του στην ανατροπή και τη νίκη και από την άλλη να πάρει την εκδίκησή του από τον άσπονδο φίλο του. Και τα κατάφερε και τα δυο. Στο 80′ αφού χόρεψε πρώτα τον Φλέτσερ και έπειτα τον Άνταμ, μπήκε στην περιοχή και ανατράπηκε από τον Μαλόνεϊ. Ο ίδιος έστησε την μπάλα, εκτέλεσε και έγραψε το 1-1. Εννοείται όμως πως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη μιας και η δουλειά είχε επιτευχθεί μόνο κατά το ήμισυ. Αυτό μέχρι το 89” όταν και πήρε την μπάλα λίγα μέτρα μετά την σέντρα, ξεκίνησε μια από τις γνωστές του κούρσες και όταν έφτασε στην περιοχή του ΜακΓκρέγκορ με ένα αριστερό κεραυνό έγραψε το τελικό 2-1. Ο παίκτης που προσπάθησε -μάταια- να ανακόψει αυτό τον «καλπασμό» δεν ήταν άλλος από τον Τσάρλι Άνταμ.

Ο Γκάρεθ Μπέιλ εκείνη τη μέρα έγινε ο νέος ηγέτης της χώρας του, κερδίζοντας ένα μεγάλο παιχνίδι και παίρνοντας την εκδίκησή του από έναν άνθρωπο που λίγο καιρό πριν είχε βαλθεί να του κόψει την καριέρα. Μια εκδίκηση που ήρθε παίζοντας ποδόσφαιρο και νικώντας στο γήπεδο, αντρίκια και παντελονάτα και όχι με τσαμπουκάδες και αντιαθλητικά χτυπήματα. Εκείνη τη μέρα λάτρεψα τον Μπέιλ. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα πως ο θυμός δεν πρέπει να έχει καμία θέση στο γήπεδο. Γιατί μπορεί η εκδίκηση να τρώγεται καλύτερα κρύα, αλλά είναι ακόμα καλύτερη  όταν είναι σιωπηλή ή με ένα γκολ και μια νίκη απέναντι στον κάθε βίαιο «τραμπούκο».

Η μέρα που ο Χιγκίτα έπιασε τέσσερα πέναλτι

  [Καθόλου σχόλια]

higuita1

Ο φετινός τελικός του Κόπα Λιμπερταδόρες έχει μία μεγάλη πρωτοτυπία. Είναι ο πρώτος από το 1991 χωρίς έστω μία ομάδα από Αργεντινή ή Βραζιλία. Και όχι μόνο. Δεν θα υπάρχει ομάδα ούτε από τις δυο επόμενες πιο επιτυχημένες χώρες του θεσμού, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη. Είναι λοιπόν μια χρυσή ευκαιρία για τις δυο φετινές φιναλίστ να κερδίσουν το σπουδαιότερο τρόπαιο από την εκεί πλευρά του Ατλαντικού. Και αν για την Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε και τα συνεχόμενα φετινά θαύματά της τα έχουμε πει, ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε και με την αντίπαλό της. Την Ατλέτικο Νασιονάλ του Μεντεγίν. Την ομάδα που είναι δίκαια το φαβορί, καθώς έχει παίξει καλό ποδόσφαιρο φέτος. Βέβαια, η λέξη φαβορί δεν σημαίνει τίποτα απέναντι στην ομάδα του Εκουαδόρ. Ακόμα δε περισσότερο, όταν μιλάμε για ομάδα από την Κολομβία, τη χώρα με το τραγικό ρεκόρ 2-7 σε τελικούς Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Ατλέτικο Νασιονάλ όμως είναι η νικήτρια ενός εκ των δύο κερδισμένων τελικών, σε ένα αξέχαστο ματς, τόσο για καλούς, όσο και για κακούς λόγους.

Στα τέλη του Μαΐου του 1989, το 30ο Κόπα Λιμπερταδόρες έφτανε στο τέλος του. Η ομάδα του Μεντεγίν με τα πράσινα έφτανε στον τελικό σε μια εποχή που τα καρτέλ ναρκωτικών είχαν σε μεγάλο βαθμό ρόλο χρηματοδότη στους συλλόγους της Κολομβίας Η όλη πορεία της Ατλέτικο Νασιονάλ αμφισβητήθηκε από πολλούς, καθώς λέγεται ότι ο διαβόητος Πάμπλο Εσκομπάρ έκανε ότι μπορούσε για να επηρεάσει καταστάσεις και να φέρει το Λιμπερταδόρες στην Κολομβία πριν από τους… συναδέλφους του. Μετά από τη φάση των ομίλων, η Ατλέτικο Νασιονάλ απέκλεισε τη Ράσινγκ Κλουμπ της Αργεντινής με ένα γκολ στο 86′. Στα προημιτελικά αντιμετώπισε και πάλι τους Μιγιονάριος που ήταν μαζί στο ίδιο γκρουπ και πέρασε με μια προκλητική διαιτησία υπέρ της, που ακόμα τη θυμούνται οι οπαδοί της ομάδας από την Μπογκοτά. Την πιο εύκολη αποστολή, η Νασιονάλ την είχε στα ημιτελικά απέναντι στην Ντανούμπιο της Ουρουγουάης, όταν και κέρδισε στον επαναληπτικό με 6-0. Ο Αργεντινός διαιτητής εκείνου του αγώνα πάντως, χρόνια μετά, μίλησε για τους τύπους που τον απείλησαν στο ξενοδοχείο με το κλασσικό «ασήμι ή μολύβι» (χρήματα ή μια σφαίρα με λίγα λόγια) αν δεν… έβαζε πλάτη για τη Νασιονάλ. Όπως δήλωσε σε εφημερίδα της Αργεντινής (αφού αποσύρθηκε πάντα), «ευτυχώς η Νασιονάλ κέρδισε άνετα γιατί οι Κολομβιανοί απειλούσαν το διαιτητικό τρίο και τις οικογένειές τους και δεν αστειεύονταν».

Στον διπλό τελικό αντίπαλος ήταν η Ολίμπια από την Παραγουάη του σπουδαίου Λουίς Κουμπίγια. Το πρώτο ματς έγινε στο Ντεφενσόρες ντελ Τσάκο της Ασουνσιόν, μπροστά σε 40 χιλιάδες Παραγουανούς. Σε ένα αρκετά ισορροπημένο παιχνίδι, οι γηπεδούχοι άνοιξαν το σκορ στο 36′ και στο 60′ έγραψαν το 2-0 με ένα πολύ όμορφο γκολ, κάτι σαν ψαλιδάκι που βρήκε τον Ρενέ Χιγκίτα λίγο πιο έξω από τα δοκάρια του. Οι Κολομβιανοί έχασαν πολύ μεγάλες φάσεις για να μειώσουν, αλλά το σκορ δεν άλλαξε και στην λήξη του αγώνα πολύς κόσμος μπήκε μέσα να πανηγυρίσει σαν να είχε τελειώσει η υπόθεση. Αθώοι Παραγουανοί…

atletico-nacional-de-medellin-campeon-de-la-copa-libertadores-1989_ly4kgltzisnt1xfbde9rgn7o5Η Νασιονάλ του 1989, καλά παιδιά όλοι τους

Επτά μέρες αργότερα, στις 31 Μαΐου του 1989 ο επαναληπτικός γινόταν στην Μπογκοτά και όχι στο Μεντεγίν. Όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις στο λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο, είναι δύσκολο να διακρίνεις την αλήθεια από τον μύθο για το τι έγινε πριν από εκείνο το παιχνίδι για να επηρεαστεί η Ολίμπια. Σίγουρα όμως δεν ήταν όλα στη φαντασία των Παραγουανών. Άλλωστε, μερικούς μήνες αργότερα, το πρωτάθλημα της Κολομβίας διακοπτόταν μετά από τη δολοφονία του διαιτητή Ορτέγκα. Η Ομοσπονδία της Ν. Αμερικής αποφάσισε ότι το γήπεδο της Ατλέτικο Νασιονάλ δεν είχε αρκετή χωρητικότητα για τον τελικό. Η αλήθεια είναι ότι φοβόντουσαν την ήδη τεταμένη κατάσταση στο Μεντεγίν που έμοιαζε με ανεξάρτητη πόλη, βουτηγμένη στην ανομία με τον Εσκομπάρ να έχει κηρύξει τον πόλεμο στην κυβέρνηση της χώρας. Η Ολίμπια δεν ενθουσιάστηκε και τόσο με την ιδέα πάντως, καθώς στο υψόμετρο της Μπογκοτά οι παίκτες της θα αντιμετώπιζαν άλλου είδους προβλήματαα.

Σύμφωνα με τον αστικό μύθο (που μπορεί να μην είναι και τόσο μύθος), ανάμεσα στους 50.000 θεατές του Εστάδιο Νεμέσιο Καμάτσο βρισκόταν κι ο ίδιος ο Πάμπλο Εσκομπάρ που φέρεται να είχε δηλώσει: «Απόψε κερδίζει η Νασιονάλ ή θα πεθάνουν όλοι«. Οι παίκτες τής Ολίμπια δεν το επιβεβαιώνουν και λένε ότι μάλλον δεν ισχύει. Αυτό που δεν είναι μύθος πάντως, είναι ότι κόσμος βρισκόταν στους δρόμους της Μπογκοτά με όπλα στα χέρια και η αποστολή της Ολίμπια έφτασε στο γήπεδο με συνοδεία τανκς (!!). Με τους στρατιώτες όμως να απειλούν τους Παραγουανούς «να μην κάνουν το λάθος να κερδίσουν». Απειλές υπήρχαν πριν καν ακόμα η ομάδα πατήσει το πόδι της στην Κολομβία με τηλεφωνήματα.

Το γήπεδο κόχλαζε, η Ατλέτικο Νασιονάλ  βγήκε στο γήπεδο συνοδεία νεανίδων τσιρλίντερ με περμανάντ στο μαλλί (φουλ 80s) και το ματς ξεκίνησε. Η Ολίμπια ήταν καλά στημένη πίσω, με μαζική άμυνα, και απειλούσε με τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης Ραούλ Αμαρίγια στις αντεπιθέσεις, ενώ ροκάνιζε τον χρόνο σε κάθε ευκαιρία. Κατάφερε να πετύχει τον στόχο της και να βγάλει το ημίχρονο με το 0-0, αλλά μόλις στο 46′ ο Φίντερ Μίνιο έβαλε ένα παντελώς χαζό αυτογκόλ γράφοντας το 1-0 και αλλάζοντας την ψυχολογία του ματς που μέχρι τότε ήταν υπό τον έλεγχο των Παραγουανών. Οι Κολομβιανοί πίεζαν, έχαναν την μία φάση μετά την άλλη και τελικά στο 86′ ο Ουσουριάγκα (ένας εξαιρετικός φορ της εποχής που έμοιαζε στο στιλ στον Ντανιέλ Μπατίστα) ισοφάρισε το σκορ του πρώτου αγώνα. Οι γηπεδούχοι προσπάθησαν και για ένα τρίτο γκολ, με τον Χιγκίτα στις καθυστερήσεις να παίρνει την μπάλα λίγο έξω από την περιοχή του, να κάνει μια απίστευτη κούρσα πάνω στη γραμμή σαν αριστερό μπακ-χαφ, περνώντας τρεις αντιπάλους και κερδίζοντας φάουλ μετά από τάκλιν, εν μέσω αποθέωσης. Ίσως με αυτή του την ενέργεια, ήθελε να προετοιμάσει το έδαφος για τα όσα θα ακολουθούσαν. Ήταν η ώρα για το δικό του σόου, μια από τις σπουδαιότερες εμφανίσεις τερματοφύλακα ποτέ σε τελικό.

Η Ολίμπια εκτέλεσε αυτή πρώτη πέναλτι, κάτι που συνήθως είναι πλεονέκτημα, βάζοντας στο πρώτο κρίσιμο τον Ουρουγουανό τερματοφύλακά της Αλμέιδα να το εκτελέσει. Ο Ρενέ Χιγκίτα τον κέρδισε με ευκολία. Σε ένα παιχνίδι της μοίρας, το πρώτο κρίσιμο πέναλτι για την Ατλέτικο Νασιονάλ εκτέλεσε ο Αντρές Εσκομπάρ σκοράροντας. Πέντε χρόνια αργότερα θα σκόραρε στην λάθος εστία σε αγώνα του Μουντιάλ των ΗΠΑ και θα έχανε τη ζωή του γι” αυτό. Οι Κολομβιανοί είχαν το προβάδισμα μέχρι το 4ο πέναλτι, όταν και ο Αλμέιδα εξιλεώθηκε αποκρούοντας. Στο 5ο και τελευταίο ευστόχησαν και οι δύο ομάδες, με τον Χιγκίτα να είναι ο σκόρερ της Ατλέτικο Νασιονάλ. Αμέσως μετά έπιασε το 6ο της Ολίμπια και ο κόσμος πήγε να μπει μέσα. Ήθελαν όμως οι συμπαίκτες του να το κάνουν δύσκολο και σούταραν στο δοκάρι. Ο Χιγκίτα έπιασε και το 7ο της Ολίμπια, αλλά οι Κολομβιανοί αυτή τη φορά σημάδεψαν εκτός εστίας. Ο Χιγκίτα αποφασισμένος έπιασε και το 8ο πέναλτι των Παραγουανών, τρεις συνεχόμενες αποκρούσεις και συνολικά τέσσερις στη διαδικασία των πέναλτι. Αυτή τη φορά τον μιμήθηκε κι ο Αλμέιδα, αποκρούοντας κι αυτός για δεύτερη φορά. Οι Παραγουανοί κατάφεραν να χάσουν και τέταρτο συνεχόμενο πέναλτι, η μπάλα πήγε άουτ, κι ο Λιονέλ Άλβαρες σκόραρε στο 9ο πέναλτι της Ατλέτικο Νασιονάλ χαριζόντάς της το πρώτο Κόπα Λιμπερταδόρες της ιστορίας της με πρωταγωνιστή έναν από τους σπουδαιότερους τερματοφύλακες όλων των εποχών.

701912

Ήταν ένας από τους συγκλονιστικότερους τελικούς Λιμπερταδόρες, που θα μπορούσε απλά να είναι μια ωραία ιστορία, αν δεν υπήρχε όλη αυτή η άσχημη κατάσταση με το σπρώξιμο της Νασιονάλ. Ίσως δεν είναι τυχαίο το άσχημο τέλος παικτών εκείνη της ομάδας. Εκτός από τον Εσκομπάρ, ο πρώτος σκόρερ της ομάδας Οσουριάγκα (με στυλ σαν του Ντανιέλ Μπατίστα) έχασε τη ζωή του μόλις στα 37 του όταν και δολοφονήθηκε από πληρωμένους εκτελεστές ενώ έπαιζε χαρτιά σε ένα κλαμπ. Ακόμα κι ο Χιγκίτα όμως (προσωπικός φίλος του Πάμπλο Εσκομπάρ), πέρασε κάποιους μήνες στη φυλακή όταν θεωρήθηκε ότι ήταν συνεργός σε μια απαγωγή στην οποία ο ίδιος έλεγε ότι βοήθησε για να λυθεί. Η φυλακή τού στέρησε την συμμετοχή στο Μουντιάλ του 1994, καθώς ο Ματουράνα τον ήθελε για βασικό, σε μια Κολομβία που απογοήτευσε χωρίς την ηγετική του προσωπικότητα. Ίσως κι ο Αντρές Εσκομπάρ να ζούσε ακόμα. Από τότε η Ατλέτικο Νασιονάλ έφτασε σε έναν τελικό Λιμπερταδόρες και δύο Σουνταμερικάνα, αλλά έφυγε πάντα ηττημένη. Την επόμενη χρονιά, οι δύο ομάδες βρέθηκαν ξανά αντίπαλες, αυτή τη φορά στα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες. Αυτό όμως είναι μια ιστορία για άλλη φορά…

Όταν οι ανατροπές γίνονται ρουτίνα

  [1 Σχόλιο]

CnX7f8LW8AAf481

Μπορεί το 2016 να είναι μια χρονιά γεμάτη άσχημα γεγονότα στον κόσμο, αλλά στο ποδόσφαιρο τα θαύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Πριν λίγες μέρες είχαμε δει το έπος της άσημης Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε που κατάφερε να φτάσει στον ημιτελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Το κατάφερε με επικές αποδράσεις, σαν τον πρωταγωνιστή σε κακές ταινίες δράσης, που βρίσκεται στο πάτωμα ετοιμοθάνατος, αλλά στο τέλος καταφέρνει να επιζήσει και εσύ λες «έλα μωρέ τώρα, τραβηγμένο». Αν δεν είχατε διαβάσει πώς τα κατάφερε, κάντε το τώρα.

Η ομάδα από το Εκουαδόρ έφτασε στα ημιτελικά απέναντι στην υποψιασμένη πλέον Μπόκα. Ε, νισάφι. Την πάτησαν τόσοι πιο πριν, η Μπόκα θα πρόσεχε σκεφτήκαμε. Αυτό δεν αρκούσε όμως στο πρώτο ματς, όταν και η Μπόκα προηγήθηκε με 0-1, αλλά λίγο το υψόμετρο, λίγο η ρέντα και σίγουρα αρκετά η υπερπροσπάθεια των γηπεδούχων έφεραν το τελικό 2-1 και την ανατροπή. Ο Γκιγιέρμο Μπάρος Σκελότο, προπονητής της Μπόκα, δήλωνε μετά το τέλος του αγώνα: «Εμείς δεν είμαστε Ρίβερ». Στο βροχερό Μπουένος Άιρες, το Μπομπονέρα είχε φορέσει τα καλά του, ο Ντιέγκο ήταν στις εξέδρες και μόλις στο 3′ ο Παβόν έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα. Αυτό ήταν, η Μπόκα είχε κάνει την μισή δουλειά. Έπρεπε απλά να μη δεχτεί γκολ για τα υπόλοιπα 87′ και η πρόκριση θα ήταν δική της (με μια προϊστορία εξαιρετική απέναντι στις ομάδες του Εκουαδόρ). Θα στοιχημάτιζε όμως κανείς κατά της θαυματουργού Ιντεπεντιέντε, μετά από όλα όσα έχουμε δει φέτος;

CnX5IAvW8AAsl4O.jpg large

Μία τελική προσπάθεια μόλις σε όλο το πρώτο ημίχρονο (όπως και στο Μεξικό στον προηγούμενο γύρο και πάλι από μία στημένη φάση) και η Ιντεπεντιέντε ισοφάρισε. Η Μπόκα πίεσε, είχε τις φάσεις της αλλά τίποτα παραπάνω μέχρι το τέλος του ημιχρόνου που έληξε με 1-1. Της απέμεναν 45′ για ένα γκολ ώστε να πάει στα πέναλτι ή δύο για την πρόκριση. Μπομπονέρα είσαι. Μπόκα είσαι. Τον Τέβες έχεις.

Αστεία πράγματα. Χρειάστηκαν μόλις 5′ για να γίνει το 1-3 σε ένα απίστευτο πάρτι της Ιντεπεντιέντε. Χωρίς καν να προσπαθήσει πολύ. Με μακρινή μπαλιά και δυο κεφαλιές στο πρώτο και με ένα απίστευτο blooper του Αγκουστίν Οριόν στο δεύτερο, η Μπόκα σαν κοιμισμένη βρέθηκε στο καναβάτσο. Δυο γκολ σε δυο λεπτά. Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία για το άστρο της ομάδας από το Εκουαδόρ, η Μπόκα αργότερα κέρδισε και πέναλτι, ο Λοδέιρο το εκτέλεσε σαν να βρισκόταν στην παραλία και ο γκολκίπερ Ασκόνα έκανε ακόμα μια απόκρουση στο φετινό Λιμπερταδόρες. Το παιχνίδι από εκεί και πέρα ήταν απλά μία τυπική διαδικασία. Η Μπόκα μείωσε στις καθυστερήσεις και ευτυχώς δεν ισοφάρισε. Ευτυχώς, γιατί θα ήταν άδικο για αυτή την απίστευτη ομάδα από το Εκουαδόρ που έφτασε στον τελικό να μην έλεγε ότι κάποτε πήρε διπλό στο Μπομπονέρα. Τώρα την περιμένει μια πολύ σοβαρή ομάδα, η Ατλέτικο Νασιονάλ του Μεντεγίν. Αλλά όταν φτάνεις σε έναν τελικό έχοντας πάρει τα σκαλπ της Κόλο Κόλο, της Ρίβερ, των Πούμας και της Μπόκα, δεν φοβάσαι πλέον. Αρκεί να πει ο προπονητής της Νασιονάλ: «Εμείς δεν είμαστε Μπόκα»…

Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ;

  [11 Σχόλια]

BabyBall

«Ο γιος πρέπει να υποστηρίζει την ομάδα του πατέρα του. Νόμος». Ένας άγραφος νόμος που, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, αναφέραμε με τους κολλητούς μου όταν έγιναν γονείς και, συμπτωματικά, απέκτησαν όλοι γιους. Θα σου φανεί αστείο αλλά μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό στην πρώτη μου γνωριμία μαζί σου, όταν στο υπερηχογράφημα  της αυχενικής η γιατρός μας αποκάλυψε το φύλο σου. «Αγόρι είναι κατά 90%».

Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προτίμηση σε φύλο για να είμαι ειλικρινής, αλλά τώρα που είσαι πλέον ενάμισι έτους κι αρχίζεις σιγά σιγά να φεύγεις από το στάδιο του μωρού και γίνεσαι αγοράκι, έχουν αρχίσει να γεννιούνται μέσα μου οι πρώτες «ποδοσφαιρικές» σκέψεις που περιλαμβάνουν κι εσένα. Πέραν της προφανούς, ότι δηλαδή δεν αργεί η στιγμή που θα γίνεις ένας ψηλός, ξανθός Μέσι με γαλανά μάτια, νομίζω θα μου άρεσε να πάμε κάποια στιγμή στο γήπεδο και να δούμε μαζί από κοντά την ομάδα μας, τον Ολυμπιακό. Και θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός όχι γιατί είμαι κι εγώ, ούτε γιατί είναι η ομάδα που κερδίζει τα πρωταθλήματα. Άλλωστε ο πατέρας σου μεγάλωσε στα λεγόμενα πέτρινα χρόνια της ομάδας, όταν ο Ολυμπιακός ήταν το γοητευτικό αουτσάιντερ, όπου οι ήττες ήταν ο κανόνας και η η καζούρα στο σχολείο από τους «αλλόθρησκους» συμμαθητές η καθημερινότητα.

Θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός καθαρά από δική σου επιλογή, για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο που έγινα κι εγώ και να μου δώσεις τη χαρά να σου απαντάω σε απορίες τύπου «Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ; Και ποιοι είναι αυτοί, αντρόγυνο είναι;». Να ξέρεις θα προσπαθήσω να σου απαντάω σε όλα όσο καλύτερα και πιο τίμια μπορώ, ότι δηλαδή η Σάντος δεν είναι γυναίκα αλλά ομάδα σαν τον Ολυμπιακό μας, απλά όχι τόσο καλή, γι’αυτο και την είχαμε κερδίσει τότε και ακόμα μας θυμάται, όπως μας θυμάται και ο Πελέ άλλωστε, αυτός βέβαια κυρίως λόγω της Olympiacos Mastercard. Μην ανησυχείς όμως που δεν τους ξέρεις, λογικό είναι, αυτά έγιναν πριν πολλά χρόνια, πριν καν γεννηθεί κι ο μπαμπάς σου. Θέλω να πιστεύω ότι θα ζήσουμε ακόμα μεγαλύτερες στιγμές κι ότι τα πιο σημαντικά γκολ δεν έχουν έρθει, είναι αυτά που θα πανηγυρίσουμε μαζί στο γήπεδο ή έστω στον καναπέ σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή βραδιά με πίτσες και μπύρες. Εντάξει όχι μπύρες για σένα, γιατί ευελπιστώ ότι αυτές οι στιγμές θα έρθουν πολύ πριν ενηλικιωθείς και μπορείς να καταναλώσεις κι εσύ αλκοόλ.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα το διαβάσεις αυτό, ίσως όταν το διαβάσεις ο Ολυμπιακός να μην είναι καν πρωταθλητής, ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναζεί τα πέτρινα χρόνια του, άλλωστε στον αθλητισμό όπως και στη ζωή όλα κάνουν κύκλους, επιτυχημένους ή λιγότερο επιτυχημένους. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι ότι, σε μια εποχή όπου μας έχει πλέον γίνει βίωμα ο φόβος της ήττας, σε όλα τα επίπεδα, εσύ θα είσαι πάντα η μεγαλύτερή μου νίκη.

Σχετικά κείμενα:
Η πρώτη φορά στο γήπεδο
Το γήπεδο δεν κόβεται
Γιατί μαμά είμαστε ΑΕΚ;

Περί καπνού και μπάλας

  [3 Σχόλια]

Σκέφτεστε να ανοίγατε μια μέρα την τηλεόρασή σας και να βλέπατε τον σούπερ σταρ της Τότεναμ, Χάρι Κέιν να διαφημίζει τσιγάρα. Να περιμένατε το λεωφορείο σε κάποια στάση και να βλέπατε μια ωραιότατη αφίσα με τον Τζόρνταν Χέντερσον να κρατά ένα τσιγάρο γνωστής εταιρίας ή να ανοίγατε το ραδιόφωνο και να ακούγατε με τη φωνή της Αφροδίτης Σημίτη την εξής φράση «Κάνε και συ ένα τσιγάρο, ο πρωταθλητής κόσμου Μάριο Γκέτσε πάντα ανάβει ένα μετά τις τρεις κρέπες που τρώει για πρωινό». Σωστά σκέφτεστε. Αυτές οι εικόνες είναι πιο σουρεάλ και από τον Μάρκο Σεφερλή ως πρωταγωνιστή σε παράσταση του Γιέρζυ Γκροτόφσκι. Και όμως. Τέτοιες εικόνες στο μακρινό παρελθόν δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, «ξένες».

Jack-Chartlon-smoking_3091376

Στον τελικό του 1951 για το κύπελλο Αγγλίας, ανάμεσα στη Νιουκάστλ του Τζάκι Μίλμπερν και την Μπλάκπουλ του τεράστιου Σερ Στάνλεϊ Μάθιους, συνέβη το εξής περιστατικό. Ο Μίλμπερν ελάχιστα λεπτά πριν οι ομάδες βγουν στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλεϊ, ζήτησε την άδεια από τον προπονητή του, Σταν Σέιμουρ, να πάει στην τουαλέτα. Όταν έφτασε εκεί, αντίκρισε τέσσερις συμπαίκτες του να καπνίζουν. Έσκυψε, έψαξε στην κάλτσα του και έβγαλε ένα τσιγάρο. «Άγχος, έτσι;» τους είπε καθώς αυτοί κούνησαν συγκαταβατικά τα κεφάλια τους. Το άναψε, τράβηξε μερικές γερές τζούρες και αφού πήρε μια βαθιά ανάσα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο. Ο Μίλμπερν υπήρξε μανιώδης καπνιστής σε μια περίοδο που -δυστυχώς- το τσιγάρο δεν θεωρούνταν ως κάτι «κακό» για τον άνθρωπο αλλά ούτε και για τους αθλητές. Η διοίκηση της Νιουκάστλ μάλιστα συνήθιζε να δίνει κούτες με τσιγάρα στους παίκτες της ομάδας μετά από κάποια σημαντική νίκη ως μπόνους. Ο «μύθος» λέει πως αυτές κατέληγαν -συνήθως- στον σάκο του Μίλμπερν (έστω οι περισσότερες) και ο καπνός με τη σειρά του στα πνευμόνια του ποδοσφαιριστή. Για την ιστορία ο επιθετικός της Νιουκάστλ είχε σκοράρει και τα δύο τέρματα της ομάδας στη νίκη επί της Μπλάκπουλ, σε μια αναμέτρηση που ο Μάθιους είχε αγωνιστεί τραυματίας και -εννοείται- δίχως να έχει καπνίσει κάποιο τσιγάρο μιας και σε όλη τη ζωή του είχε υπάρξει φανατικός αντί-καπνιστής. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ο Μάθιους εκείνα τα χρόνια ήταν το κεντρικό πρόσωπο της εταιρίας τσιγάρων Craven. O Mίλμπερν μας άφησε από καρκίνο στα 67.

stanleymatthews-cravenacigarettead

Δεν υπήρχε καλύτερο διαφημιστικό κόλπο από αυτό. «Αφού καπνίζουν οι διάσημοι ποδοσφαιριστές-μπορώ και εγώ» σκέφτονταν οι άνθρωποι και ρουφούσαν το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο δίχως να σκέφτονται τις βλαβερές συνέπειες για τον οργανισμό τους. Στην Αγγλία μάλιστα είχαν αρχίσει από το 1890 να υπάρχουν στα πακέτα φωτογραφίες διάσημων αθλητών. Ο πρώτος ποδοσφαιριστής που βρέθηκε ως βασικός «πρωταγωνιστής» σε πακέτο τσιγάρων δεν ήταν άλλος από τον σούπερ σταρ της εποχής Ντίξι Ντιν, της Έβερτον, το 1930 για τα τσιγάρα Wix. Μιλάμε για μια περίοδο που κάπνιζαν οι περισσότεροι άνθρωποι και πολλοί αθλητές. Ο θρυλικός προπονητής της Γουλβς, Φρανκ Μπέκλεϊ επέτρεπε στους παίκτες του το ποτό και το κάπνισμα κανονικότατα με ένα σημαντικό όμως κανόνα: Κανένας δεν θα έπινε ή θα κάπνιζε 24 ώρες πριν τις αναμετρήσεις της ομάδας. Οι παίκτες εννοείται άκουγαν τον προπονητή τους, μόνο που είχαν προσαρμόσει στα δικά τους μέτρα τον κανονισμό, ρυθμίζοντάς τον στις δύο ώρες πριν από κάθε αγώνα. Η ομάδα κέρδιζε και σιγά-σιγά ο κανονισμός άρχισε να γίνεται τόσο ελαστικός που μετά από μήνες έβλεπες καπνό ακόμα και στα αποδυτήρια στο ημίχρονο. Πάλι καλά που δεν άναβαν τσιγάρο και την ώρα του αγώνα δηλαδή. Για την ιστορία πάντως υπάρχει φήμη πως ο τερματοφύλακας της ομάδας, Μπερτ Γουίλιαμς το είχε κάνει και αυτό για πλάκα. Ακόμα και ο τεράστιος Χέρμπερτ Τσάπμαν της Άρσεναλ (ο κορυφαίος Άγγλος προπονητής στην ιστορία σύμφωνα με ψηφοφορία του 2004) είχε υποχωρήσει για να κλείσει τον πλάγιο μέσο Έντι Χάπγκουπ το μακρινό 1927. Στην πρώτη συνάντησή τους, είχε ζητήσει από τον παίκτη να κόψει το κάπνισμα για να τον υπογράψει στους «κανονιέρηδες», με τον Άγγλο διεθνή να είναι εντελώς αρνητικός σε κάτι τέτοιο. Τελικά μερικές μέρες αργότερα ο Χάπγκουντ φόρεσε τη φανέλα των Λονδρέζων και συνέχισε να καπνίζει κανονικά τα τσιγαράκια του κατακτώντας και 5 πρωταθλήματα.

Να γράψω για παίκτες-σύμβολα που υπήρξαν φανατικοί καπνιστές το θεωρώ περιττό. Είναι γνωστές άλλωστε οι ιστορίες των Αρντίλες, Σόκρατες, του – ξαδέρφου του Μίλμπερν – Τζακ Τσάρλτον και φυσικά του Γιόχαν Κρόιφ. Ο Ολλανδός εννοείται είναι ο «βασιλιάς» του ντουμανιού. Εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι στην αλλαγή νοοτροπίας από τα τέλη των 80s όταν το τσιγάρο άρχισε να καταπολεμείται (ευτυχώς) συστηματικά από τον αθλητικό κόσμο. Στην κορυφή αυτής της αντί-καπνιστικής καμπάνιας υπήρξε ο Κρόιφ, μετά την εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, τα χρόνια που είχε φτιάξει την δική του «ομάδα όνειρο» στη Βαρκελώνη. Σιγά-σιγά άρχισε η απαγόρευση στα μεγάλα (και πολιτισμένα) γήπεδα, σε συνέχεια της απαγόρευσης στους πάγκους για τους προπονητές (κάτι που βλέπαμε ακόμα και σε κλειστά γήπεδα μπάσκετ μέχρι πριν λίγα χρόνια) φτάνοντας ουσιαστικά στο σήμερα, με το κάπνισμα να θεωρείται ως αυτό που είναι πραγματικά. Κάτι κακό και εντελώς χαζό. Οι Άγγλοι πρωτοπόροι και εδώ, έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα στις κερκίδες των επαγγελματικών κατηγοριών από το 2007, κάτι που είδαμε να ακολουθούν και οι Γερμανοί λίγο αργότερα. Ποδοσφαιριστές που θα ανάψουν ένα τσιγάρο θα υπάρχουν πάντα. Όπως και φίλαθλοι, που θα κάνουν την «επανάσταση» τους στο γήπεδο κάνονας το ίδιο. Το σημαντικό όμως είναι πως πλέον ο κόσμος είναι ενήμερος για το τσιγάρο και τα κακά που αυτό προκαλεί με το κάπνισμα – και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη – να μη θεωρείται «μαγκιά» στις νέες γενιές αλλά βλακεία.

Γαλλία-Πορτογαλία: Αν συνεχιζόταν

  [2 Σχόλια]

123′ – Ο Μούσα Σισοκό κάνει μια κούρσα από τα δεξιά, περνάει τρεις αντιπάλους αλλά κανένας δεν έχει κατέβει στην περιοχή. Αναγκάζεται να τους ξεπεράσει επιστρέφοντας πίσω από τη σέντρα για να μοιράσει στον Πογκμπά. «Καλά ρε, κουραστήκατε κιόλας;» ρωτάει χωρίς να μπορεί να το πιστέψει.

123′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Είσαι σπίτι; Βάλε ΕΡΤ, έχει ωραίο ντοκιμαντέρ. Το προλογίζει ο Μπακόπουλος».

124′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τις πεταλούδες στον αγωνιστικό χώρο, αμολάνε στο γήπεδο δεκάδες βατράχια και αυτά τις τρώνε. Οι γαλλικές αρχές συνεδριάζουν για να λύσουν το πρόβλημα με τα βατράχια στον αγωνιστικό χώρο.

125′ – Ο Εβρά κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά.

126′ – Στις εξέδρες δίπλα στον Γκιρτζίκη, ο Μίκαελ Σκίμπε μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο. «Θέμα χρόνου να με διώξουν Ρομάν μου. Θα χάσεις ευκαιρία με αυτόν τον Κόντε στο λέω, πάντα μου άρεσε το Λονδίνο τέτοια εποχή…» Ο Γκιρτζίκης δεν φαίνεται να ακούει, κρατάει ένα μικρό καθρεφτάκι και κάνει πρόβες στα φιλιά.

127′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Ο αρχηγός της εθνικής που κερδίζει τρόπαιο, ανεβαίνει πρώτος ή τελευταίος για την κούπα; Κάτσε να στείλω και στον Κλαούντιο Μπράβο».

Όμορφες στιγμές, περήφανα τα εγγόνια του Καρβάλιο για τον παππού τους

128′ – Ο Φερνάντο Σάντος περνάει μέσα και τον Μπρούνο Άλβες μαζί με τον Ρικάρντο Καρβάλιο. Ο Πέπε φωνάζει «μην τις κουράζεις τις γερουσίες ρε κόουτς και μόνος μου να μείνω, δεν θα φάμε γκολ». Ο Ρουί Πατρίσιο συμφωνεί, ενώ πιάνει ακόμα μια κεφαλιά στο γάμα, με κλειστά τα μάτια.

«“Αβε»

130′  – Ο Κουαρέσμα κοιτάζει τον διαιτητή και τον ρωτάει: «Μάστορα έχει πολλή ώρα ακόμα; Με φώναξαν άρον άρον από τα γυρίσματα του Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα και πρέπει να επιστρέψω».

131′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τα βατράχια, αμολάνε στο γήπεδο λυσσασμένα ρακούν και αυτά τα τρώνε. Ένα από αυτά δαγκώνει τον Πέπε, δηλητηριάζεται και ψοφάει. Φιλοζωικές οργανώσεις μαζεύονται έξω από το γήπεδο για να διαμαρτυρηθούν για την κακοποίηση του ποδοσφαίρου και των ζώων.

132′ – Ο Κομάν κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά. «Μπορώ να το κάνω όλη τη νύχτα» του φωνάζει και κλείνει το μάτι.

133′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Σκέφτομαι να αποσυρθώ από την εθνική, τι λες κι εσύ;»

135′ – Ο Ανιέλι παίρνει τηλέφωνο τον Μουρίνιο για να βεβαιωθεί ότι ισχύει ακόμα η πρόταση των 120 εκατομμυρίων για τον Πογκμπά.

CnCEkQdUEAABBLJ
«Καθίστε παιδιά μου να σας πω για τον τελικό του 2016, σαν σήμερα τα θυμάμαι»

136′ – Στις εξέδρες, ο Λουίς Φίγκο ανοίγει τα μάτια, βλέπει το σκορ, καταλαβαίνει ότι ονειρεύεται ακόμα και συνεχίζει να κοιμάται.

137′ – Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Σάντος. Τον ενημερώνουν ότι είχε προτιμήσει τον Άγγελο. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Άγγελο. Τον ενημερώνουν ότι πήγε στον Κούγια. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Κούγια.

Portugal v France - EURO 2016 - Final«Ναι, με δύο σίγμα το Μέσσι, πρόσεχε κοπελιά μην το στείλεις λάθος»

138′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Και δεν μου λες ρε, αν πάμε στα πέναλτι, πού λες ότι είναι καλά να βαρέσουμε το πρώτο;»

139′ – Ο Ζιρού που βγήκε αλλαγή στο 78′ καταφέρνει να φτάσει στα αποδυτήρια για να αλλάξει.

160710165248-18-euro-finals-france-portugal-0710-super-169«Το είχα καταλάβει από την στιγμή που μου έκανε αφιέρωμα το Σομπρέρο»

140′ – Ο Γκριεζμάν επικοινωνεί με την πρεσβεία της Πορτογαλίας και ρωτάει αν προλαβαίνει να αλλάξει εθνική μέχρι την λήξη.

141′ – Ο Ντεσάμπ ετοιμάζεται να πάρει τηλέφωνο τον Καρίμ Μπενζεμά, αλλά ο διαιτητής σφυρίζει το τέλος του αγώνα. Ο Πογκμπά ρωτάει αν αρχίζει αμέσως η δεύτερη παράταση για να δείξει επιτέλους το ταλέντο του. Ο Πέπε ρίχνει αγκωνιά σε ένα ρακούν γιατί του φάνηκε να τον ειρωνεύεται. Ο Σάντος βρίσκει 35 SMS στο κινητό του από ανθρώπους που τον έλεγαν καρπουζά.

Ο Χαριστέας κλείνει την τηλεόραση χαμογελαστός, χαϊδεύει το μετάλλιο του και πέφτει για ύπνο…

Αγγλικές ιστορίες μειονοτήτων

  [1 Σχόλιο]

Το καλοκαίρι του 1979 η Ρεάλ Μαδρίτης θα κάνει μια ιστορική κίνηση για την ίδια αλλά και για το Βρετανικό ποδόσφαιρο. Θα βγάλει από τα ταμεία της το ποσό των 950.000 λιρών και θα κάνει δικό της τον ταχύτατο εξτρέμ της Γουέστ Μπρομ, Λόρι Κάνινγκχαμ. Η κίνηση ήταν ιστορική για δύο λόγους. Ο πρώτος, γιατί ο Άγγλος ήταν ένας καταπληκτικός ποδοσφαιριστής, τεχνίτης και γκολτζής (άσχετα αν δεν ήταν φορ περιοχής) και βοήθησε την ομάδα αμέσως να κερδίσει το νταμπλ. Ο δεύτερος, επειδή ο Κάνινγκχαμ γίνονταν τότε ο πρώτος Βρετανός ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας, σε μια περίοδο που οι Βρετανοί δεν άφηναν το Νησί για κανέναν λόγο. Ο Κάνινγκχαμ είχε προλάβει δύο χρόνια νωρίτερα να βάλει δίπλα στο όνομά του ακόμα ένα άτυπο ρεκόρ, πολύ σημαντικό όμως για τις γενιές ποδοσφαιριστών που ακολούθησαν. Το 1977 είχε γίνει ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που είχε φορέσει τη φανέλα των «τριών λιονταριών». Πολύ πριν τον σπουδαίο Τζον Μπάρνς, τον Πολ Ίνς, τον Ίαν Ράιτ και τόσους άλλους. Για την ιστορία, την ίδια χρονιά είχε φορέσει τη φανέλα της Λίβερπουλ και ο Χάουαρντ Γκέιλ. Ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του κλαμπ.

Laurie-Cunningham

Τα 60s, τα 70s και τα 80s ήταν αρκετά ιδιόρρυθμα για τη Βρετανία. Υπήρχε σίγουρα μεγάλος κοινωνικός αναβρασμός. Αύξηση των ρατσιστικών περιστατικών, κλίμα μεγάλης καταπίεσης και ένας υπέρμετρος συντηρητισμός στην κοινωνία. Αυτό μπορεί να είχε τα καλά του μουσικά μιας και ξεπήδησαν ένα σωρό μπάντες που έγραψαν τη δική τους ιστορία και ένα σωρό τάσεις στο στυλ και τη στάση ζωής, αλλά στο ποδόσφαιρο και κυρίως στο οπαδικό κομμάτι αυτού έφεραν πολλά και μεγάλα προβλήματα. Μην ξεχνάμε πως όταν η Αγγλία του Αλφ Ράμσεϊ κατακτούσε το Μουντιάλ του ’66 και οι δημοσιογράφοι άρχισαν να ξεκοκαλίζουν το ιστορικό του σπουδαίου προπονητή, βρίσκοντας πως -μάλλον- έχει καταγωγή Ρομά, είχε δημιουργηθεί τεράστιο σούσουρο και ένας αρνητισμός προς το πρόσωπό του. Ο ίδιος πάντα ένιωθε άβολα και είχε και αρκετές εκρήξεις βίας όταν κάποιος έθιγε δημόσια το θέμα. Σε καμία των περιπτώσεων δεν ήθελε να βρίσκεται το δικό του όνομα στην ίδια πρόταση με τη λέξη Ρομά. Για το τελευταίο, ήταν ξεκάθαρος. Και κάθετος.

0000B4C400000C1D-2918231-Arsenal_s_Tommy_Caton_brings_down_a_spectator_invading_the_pitch-a-72_1421761295401

Πως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα για ένα λαό που 70 χρόνια πίσω, όταν το ποδόσφαιρο βρίσκονταν σε εμβρυακό στάδιο, είχε δείξει σημάδια πραγματικής αλληλεγγύης στις μειονότητες. Πόσο αρνητικά εννοώ. Στο Αγγλικό ποδόσφαιρο βρίσκουμε εκτός του πρώτου μαύρου επαγγελματία ποδοσφαιριστή, του Άρθουρ Γουόρθον τερματοφύλακα της Ντάρλιγκτον το 1885, τον Ραμπ Χόουελ. Τον πρώτο δηλαδή επαγγελματία ποδοσφαιριστή με καταγωγή Ρομά που έφτασε να αγωνιστεί με τα χρώματα της εθνικής Αγγλίας, το μακρινό 1895. Ο Χόουελ είχε γεννηθεί το 1869 στο Γουϊνκονμπανκ του Σέφιλντ και είχε μεγαλώσει σε καραβάνι Ρομά. Σε κανονικό. Σαν αυτά που βλέπουμε σε ταινίες με τον Βοσκόπουλο. Με άλογα, με σκηνές, με φωτιές τη νύχτα και χορούς γύρω από αυτές. Αυτός ο σκληρός τρόπος ζωής έκανε τον Χόουελ τον παίκτη που θαύμασαν όλοι εκείνα τα χρόνια σε Σέφιλντ αλλά και Λίβερπουλ. Όχι ιδιαίτερα τεχνίτης αλλά με απίστευτες φυσικές αντοχές και δυνάμεις. Ο συμπαίκτης του στις «λεπίδες» Έρνεστ Νίντχαμ δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει για τις αντοχές του φίλου του και μάλιστα θεωρούσε πως ο Χόουελ ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να παίξει στα κόκκινα δύο σερί παιχνίδια και μετά να ξενυχτήσει μέχρι το πρωί. Μαζί κέρδισαν ένα πρωτάθλημα και έχασαν ακόμα ένα στις λεπτομέρειες από την εξαιρετική, εκείνα τα χρόνια, Σάντερλαντ.

thumb_12928_default_news_size_5

                                                       O Ραμπ Χόουελ

Η ζωή του Χόουελ θεωρείται ακόμα και σήμερα αμφιλεγόμενη. Για να φύγει για τη Λίβερπουλ λέγεται πως είχε σκοράρει σε κρίσιμο παιχνίδι δύο αυτογκόλ επειδή δεν τον έδινε η Σέφιλντ. Επίσης υπάρχουν ένα σωρό περίεργες ιστορίες που χτίζουν το μύθο του και που ποτέ δεν θα μάθουμε ποιες είναι αληθινές και ποιες όχι. Όποιος θέλει να μάθει για τη ζωή του παίκτη υπάρχει το βιβλίο «The Evergreen of red and white» που κυκλοφόρησε το 2014 ο Steven Kay. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν σε αυτά τα ολίγα αυτού εδώ του κειμένου. Για την ιστορία ο πλάγιος μέσος (στο σύστημα 2-4-4 της εποχής) είχε μετρήσει δύο συμμετοχές με την Αγγλία. Η πρώτη στο 9-0 κόντρα στην Ιρλανδία στο Ντέρμπι (σκοράροντας και ένα γκολ) και η δεύτερη κόντρα στην Σκωτία το 1899 στο 2-1 του Μπέρμινγκχαμ. Ο Χόουελ πέθανε στο Πρέστον υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες το 1937 στα 68 του χρόνια. Στο Πρέστον είχε βάλει τέλος και στην σπουδαία του καριέρα το 1903 λόγω τραυματισμού. Όπως και να έχει ήταν ο πρώτος (μαζί με τον Άρθουρ Γουόρθον) που έδειξαν το δρόμο στις μειονότητες και θα μνημονεύονται πάντα ως αυτοί που έφεραν την αλλαγή και την ισότητα στο χώρο του ποδοσφαίρου στο Νησί. Μην ξεχνάμε πως στον υπόλοιπο «πολιτισμένο» κόσμο και ιδίως στην Αμερική έπρεπε να περάσουν πολλές δεκάδες χρόνια για να μπορέσουν οι μαύροι (και οι λοιπές μειονότητες) να αγωνιστούν δίπλα στους λευκούς.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ένα μέρος του βιβλίου.

Η Λέστερ της Ν. Αμερικής

  [Καθόλου σχόλια]

inde2

Τέτοια εποχή το 2007 η Μπόκα Τζούνιορς σήκωνε το 6ο της Κόπα Λιμπερταδόρες με δύο νίκες απέναντι στην Γκρέμιο και πρωταγωνιστή τον λατρεμένο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε. Κάπου στην πόλη Σανγκολκί των περίπου 70 χιλιάδων κατοίκων λίγο έξω από το Κίτο του Εκουαδόρ, μια ομάδα πανηγύριζε ως άθλο ότι ανέβαινε ξανά στη Β” Εθνική, σπάνιο επίτευγμα στην ασήμαντη ιστορία της. Η Ιντεπεντιέντε Χοσέ Τεράν (από το όνομα του ιδρυτή της το 1958) τα άλλαζε όλα. Όνομα, σε Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε, χρώματα (από τα κόκκινα της μεγάλης Ιντεπεντιέντε σε μπλε-μαύρο), σήμα (μοιάζει αρκετά με της Ίντερ) και διοίκηση. Έφτιαξε υποδειγματικές ακαδημίες, όπου μαζεύει πιτσιρίκια από όλο τη χώρα, και βασίστηκε καθαρά στα δικά της παιδιά.

Τρία χρόνια αργότερα, η Ιντεπεντιέντε ανέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος του Εκουαδόρ με πρωταγωνιστή τον Τζέφερσον Μοντέρο που αγωνίζεται πλέον στη Σουόνσι. Πέρασε δυο χρόνια να μάχεται για τη σωτηρία και τελικά κατάφερε να σταθεροποιηθεί εκεί και να φτάσει μέχρι τη 2η θέση το 2013. Η επιτυχία αυτή την έφερε και στο Λιμπερταδόρες του 2014, όπου και αποκλείστηκε με επικό τρόπο αφού κέρδισε τον τελευταίο αγώνα της με 4-5 (!) και έμεινε έξω σε ισοβαθμία με την μετέπειτα κυπελλούχο Σαν Λορένσο. Πέρσι αποκλείστηκε πριν τη φάση των ομίλων, από την Εστουδιάντες.

Όση ατυχία είχε η μικρή Ιντεπεντιέντε τις δυο προηγούμενες φορές, τόσο τύχη έχει φέτος. Στα προκριματικά έπαιξε με την Γκουαρανί και αφού κέρδισε 1-0, κρατούσε το 2-1 στη ρεβάνς μέχρι και το 94′, όταν και η Γκουαρανί κέρδισε πέναλτι αγκαλιάζοντας την πρόκριση. Κι όμως, ο Ροντρίγκο Λόπες το έστειλε στα ουράνια και η Ιντεπεντιέντε πέρασε στους ομίλους. Μετά την κλήρωση κανείς δεν τις έδινε ελπίδες αφού είχε την Ατλέτικο Μινέιρο και την Κόλο Κόλο μαζί της στο ίδιο γκρουπ. Κι όμως, τα κατάφερε και πέρασε 2η με 9 βαθμούς και στο τελευταίο ματς στη Χιλή να σώζεται ΤΡΕΙΣ φορές από τα δοκάρια, ενώ κι ο γκολκίπερ Ασκόνα έκανε απίστευτες αποκρούσεις.

Στους 16 αντιμετώπισε τη Ρίβερ Πλέιτ και στο πρώτο παιχνίδι έκανε ίσως την καλύτερη εμφάνιση στην ιστορία της. Κέρδισε με 2-0 τους Αργεντινούς (και κατόχους του Λιμπερταδόρες) και τρόμαξε όλη τη Ν. Αμερική. Η ρεβάνς στο Μονουμεντάλ ήταν επική, το γήπεδο ήταν κατηφορικό, η Ιντεπεντιέντε δεν περνούσε τη σέντρα, αλλά η Ρίβερ είτε λόγω οικτρής αστοχίας, είτε λόγω του τερματοφύλακα Ασκόνα δεν μπορούσε να σκοράρει με τίποτα. Όπως και στην Χιλή, έτσι και στην Αργεντινή η Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε σώθηκε και πάλι από τα δοκάρια. Δυο φορές αυτή τη φορά στο Μπουένος Άιρες, το ματς έληξε με 1-0 και MVP τον Ασκόνα, η Ιντεπεντιέντε πήρε την πρόκριση:

Στους 8 η τύχη την έφερε με την Πούμας από το Μεξικό, μια ομάδα με πολλαπλάσιο μπάτζετ. Αυτή τη φορά ούτε το υψόμετρο θα τη βοηθούσε (μια που η Ιντεπεντιέντε δεν παίζει στο γήπεδο των 8 χιλιάδων θέσεων που έχει, αλλά στο υψόμετρο του Κίτο), καθώς κι η έδρα των Μεξικάνων βρίσκεται ψηλά. Και πάλι η ομάδα του Εκουαδόρ έκανε όμως καλό εντός έδρας παιχνίδι και επικράτησε με 2-1. Περίμενε κανείς κάτι λιγότερο από δραματική-γκρανγκινιολική-χιτσκοκική πρόκριση; Μόλις στο 18′ βρισκόταν πίσω στο σκορ στο Εστάδιο Ολίμπικο Ουνιβεριστάριο της πόλης του Μεξικού με 2-0 και έμεινε και με 10 παίκτες. Θα πόνταρε κανείς υπέρ της; Κι όμως, με μια στημένη φάση βρήκε την ευκαιρία της και έκανε το 2-1. Το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι, εκεί ο Ασκόνα έπιασε το χτύπημα του Σόσα (μεγάλου ήρωα των Πούμας καθώς είχε σκοράρει τα δυο γκολ στην κανονική διάρκεια) και έστειλε την ομάδα στα ημιτελικά. Ένα θαύμα για την άσημη ομάδα, κάτι που δεν καταφέρνουν συχνά ούτε οι ιστορικοί σύλλογοι της χώρας.

inde

Το πρώτο παιχνίδι στους 4 γίνεται σήμερα, και πάλι στην έδρα της, απέναντι στην ίσως πιο βαριά φανέλα του θεσμού, την αήττητη (αν και με πολλές ισοπαλίες) Μπόκα. Μια ομάδα που πριν 8 χρόνια βρισκόταν μεταξύ Γ” και Β” εθνικής, ενώ η αντίπαλός της κατακτούσε ακόμα ένα κατσαρολικό. Κι όμως, με όλα αυτά που έχει καταφέρει φέτος η ομάδα του Εκουαδόρ, αλλά και με την απίστευτη ρέντα της, ποιος μπορεί να ποντάρει στην προβληματική Μπόκα; Ειδικά αν ο Ασκόνα κατεβάσει τα ρολά. Το 2016 της Λέστερ και της Ουαλίας, έχει βρει εκπρόσωπο και στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Μένει να δούμε αν το ταξίδι θα τελειώσει εδώ.

Το «κατενάτσιο» του Κόουλμαν και το αντιποδόσφαιρο του Σάντος

  [15 Σχόλια]

stream_img

Καταρχήν δεν θέλω να σας παραπλανήσω με τον τίτλο του κειμένου. Ο όρος «κατενάτσιο» είναι συνυφασμένος στο μυαλό πολλών ανθρώπων ως κάτι «κακό». Κάτι το άτεχνο και το αντιποδοσφαιρικό. O σκοπός να μη δεχθούμε κάποιο γκολ με κάθε τρόπο. Ξύλο απο τους παίκτες μας στον αντίπαλο, αμυντικές τακτικές που θα ζήλευε και ο Σουν-Τζου και γενικά οτιδήποτε μπορεί να καταστρέψει -και μόνο- το παιχνίδι του αντιπάλου με τρόπο μη ελκυστικό στο μάτι. Κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ακούμε τη λέξη «κατενάτσιο», αυθόρμητα, μας έρχεται στο μυαλό ο Ελένιο Ερέρα, ο Φακέτι και η σπουδαία Ίντερ των δύο Πρωταθλητριών τη δεκαετία του ’60. Εδώ θα συμφωνήσουμε (λογικά). Η μεγάλη καινοτομία του συστήματος  ήταν ο λίμπερο αλλά και το γεγονός πως έδινε στους πλάγιους μπακ τη δυνατότητα να ανεβαίνουν στην επίθεση ως εξτρέμ, σκοράροντας μάλιστα αρκετά τέρματα (ο Φακέτι είχε τελειώσει σεζόν με 10 γκολ σε μια περίοδο που οι βασικοί επιθετικοί στην Ιταλία έβγαιναν πρώτοι σκόρερ το πολύ με 18). Τριάδα στην άμυνα (με το λίμπερο σε ρόλο «σκούπας» μπροστά από τον τερματοφύλακα) ή αν θέλετε πεντάδα μαζί με τους δύο μπακ χαφ, τρεις μέσους στο χώρο του κέντρου που να καταστρέφουν το παιχνίδι του αντιπάλου και παράλληλα να μπορούν να δημιουργήσουν, και στην επίθεση -συνήθως- δύο γρήγοροι επιθετικοί. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως αυτό το σύστημα ο Ερέρα είχε αρχίσει να το δουλεύει στη Μπάρτσα του Κουμπάλα (εκεί βέβαια δεν έγινε ποτέ κατανοητό), προσπαθώντας να εξηγήσει πως μπορείς να αποδόσεις επιθετικό ποδόσφαιρο στηριζόμενος σε αυτό. Σημαντικό επίσης πως μέχρι τότε οι πλάγιοι αμυντικοί δεν ανέβαιναν αρκετά στην επίθεση, όταν υπήρχε τετράδα στην άμυνα. Κάτι που έκανε σε μεγάλο βαθμό μόνο η Ολλανδία και ο Άγιαξ του Μίχελς, η ΕΣΣΔ και η Δινάμο του Λομπανόφσκι και πολλά χρόνια πίσω η ομάδα που άλλαξε το ποδόσφαιρο. Η Ρίβερ Πλέιτ. Μια ομάδα που είχε καταργήσει κάθε σύστημα και ποδοσφαιρική «λογική». Το κατενάτσιο, όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε, βοηθάει ομάδες δίχως σπουδαία ποιότητα να κερδίζουν δυνατότερους αντιπάλους.

544194034.0

Ερχόμαστε στο σήμερα και την Ουαλία του Γιούρο. Είχα γράψει πως αυτή η ομάδα των 13-14 παικτών, αν αντέξει από τραυματισμούς και κάρτες (και με την απαιτούμενη πάντα τύχη) είναι ικανή για μεγάλα πράγματα. Η παρέα του Κόουλμαν -ευτυχώς- αυτό μας το δείχνει μέχρι στιγμής. Με ένα «κατενάτσιο» στα καλύτερά του. Με μια τριάδα στο κέντρο της άμυνας (τους Μπεν Ντέιβις, Τζέιμς Τσέστερ και τον αρχηγό Άσλεϊ Γουίλιαμς σε ρόλο σκούπας) να καταπίνουν τους πάντες. Με δύο πολύ καλούς πλάγιους μπακ χαφ που μοιράζουν κατά το ήμισυ τη βοήθεια τους σε άμυνα και επίθεση (ο Τέιλορ της Σουόνσι και ο Γκάντερ της Ρέντινγκ), με τρεις χαφ να κάνουν δουλειά για πέντε. Άλλεν, Ράμσεϊ και ο ήρωας Τζο Λέντλεϊ (ο παίκτης της Κρίσταλ Πάλας είχε σπάσει το πόδι του λίγο καιρό πριν το Γιούρο και δεν ήταν σίγουρη η παρουσία του στα γήπεδα της Γαλλίας) και φυσικά στην επίθεση ο Γκάρεθ Μπέιλ της Ρεάλ με τον τίμιο Ρόμπσον-Κανού (ή τον «σκύλο» Σαμ Βοκς της Μπέρνλι). Αυτό είναι το 3-5-2 στα καλύτερά του. Δίχως τους παίκτες-αστέρες (πλην 2-3 περιπτώσεων), δουλεύοντας όλοι για το καλό της ομάδας, με αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στο πλάνο του προπονητή. Αυτό είναι και το κατενάτσιο άλλωστε, σύμφωνα πάντα με τον Ερέρα. Αυτή είναι και η θαυματουργή Ουαλία του 2016. Μια ομάδα που δείχνει -με τον καλύτερο- τρόπο πως το, παλαιολιθικό, 3-5-2 για πολλούς, είναι το καλύτερο σύστημα αν ξέρεις να το παίξεις σωστά. Δυστυχώς για τους Ουαλούς οι Άαρον Ράμσεϊ και Μπεν Ντέιβις θα χάσουν λόγω καρτών τον ημιτελικό κόντρα στους Πορτογάλους, με τους Άντι Κινγκ (της Λέστερ) και Τζέιμς Κόλινς (της Γουέστ Χαμ) να είναι οι πιθανοί αντικαταστάτες. Το σημαντικότερο. Το ποδόσφαιρο της Ουαλίας αν και έχει περισσότερο βάρος στην άμυνα καταφέρνει να είναι ελκυστικό.

a.espncdn.com

Πάμε τώρα στην Πορτογαλία του Σάντος. Το σύστημα της ομάδας είναι αρκετά κοντά στο 4-4-2 ή 4-1-3-2 αν προτιμάτε. Χωρίς τον κλασσικό σέντερ φορ αλλά με τετράδα στην άμυνα, ένα καθαρό αμυντικό μέσο τον Γουίλιαμ Καρβάλιο, δύο εξτρέμ και ένα παίκτη που μπορεί να δώσει  βοήθειες σε κάθε μήκος και πλάτος του γηπέδου σε άμυνα και επίθεση (τον Ρενάτο Σάντσες) και φυσικά τον τεράστιο Κριστιάνο Ρονάλντο στη γραμμή κρούσης. Είναι ελκυστική στο μάτι η Πορτογαλία του Σάντος; Ούτε στο μάτι, ούτε στο φρύδι, ούτε σε κανένα άλλο μέλος (μέρος) του σώματος. Είναι αποτελεσματική; Αν την κρίνουμε καθαρά από την πορεία της μέχρι στιγμής, σίγουρα ναι. Με δύο προκρίσεις όμως -στα νοκ άουτ- στην παράταση (την τελευταία στα πέναλτι) και έχοντας πάρει την πρόκριση από τον όμιλο με τρεις ισοπαλίες (ως τρίτη), χρειάστηκε πολύ τύχη για να τα καταφέρει. Το ποδόσφαιρο που έχει παρουσιάσει είναι από τα χειρότερα -και πιο βαρετά- που θυμάμαι από καλή ομάδα σε φάση Γιούρο και αυτό δεν είναι καθόλου τιμητικό γι” αυτούς. Όχι φυσικά επειδή το λέω και το γράφω εγώ, αλλά επειδή σε αυτό συμφωνούν όλοι πλην των κολλημένων με τον Φερνάντο Σάντος και των φανατικών της φίλων εκ Πορτογαλίας.  Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως το πόσο ελκυστικό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο κάθε ομάδας δεν κρίνεται από το σύστημα ή την ποιότητα των ποδοσφαιριστών της (στα χαρτιά οι Πορτογάλοι είναι πολύ ανώτεροι ποιοτικά από τους Ουαλούς άλλωστε) αλλά από τη διάθεση και την τακτική του προπονητή της. Το «κατενάτσιο» των Ουαλών είναι σύγχρονο, αποτελεσματικό και μοντέρνο απέναντι στο πρωτόγονο, κουραστικό (στο βαθμό μισητού) και ουσιαστικό (;) ποδόσφαιρο του Σάντος.

Δεν ξέρω τι θα δούμε στον ημιτελικό. Αν θα μπορέσουν οι Ουαλοί να αντέξουν στο «βάρος» του διαφαινόμενου τελικού και κατά πόσο θα μπορέσει να καλύψει ο Κινγκ το τεράστιο κενό του Ράμσεϊ. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι πως θα σιχαθούμε το ποδόσφαιρο από την πλευρά του Σάντος και της ομάδας του. Επίσης ξέρω ποιον θα υποστηρίζω και πως αν περάσουν οι Πορτογάλοι θα είναι ένα μεγάλο ξενέρωμα για μένα (και πολλούς ακόμα που τους αρέσει το καλό ποδόσφαιρο). Εκτός και αν η Πορτογαλία έχει κρατήσει μια υπέροχη παράσταση για όλους μας. Τότε θα τη χειροκροτήσω και θα της βγάλω το καπέλο. Και σε αυτή και στον Σάντος. Μια ομάδα που έπαιξε κάκιστο ποδόσφαιρο και κέρδισε μια κούπα, τη θυμούνται όλοι. Μια ομάδα που έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο και δεν πήρε μια κούπα, επίσης τη θυμούνται όλοι (δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τη Βραζιλία του ’82). Μια ομάδα που έπαιξε τραγικό ποδόσφαιρο και δεν κέρδισε τίποτα, δεν τη θυμάται κανένας. Έγραψα και πιο πάνω άλλωστε. Άλλο το κατενάτσιο, άλλο το αντιποδόσφαιρο. Και εγώ με το δεύτερο δεν είμαι με τίποτα και για κανένα λόγο.

Πέναλτι: Μύθοι, πραγματικότητες και στατιστικά

  [7 Σχόλια]

german_penalty-large

Καλοκαιράκι, διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και νοκ-άουτ παιχνίδια σημαίνουν πέναλτι. Μετά από μια ακόμα αποτυχία της Αργεντινής σε τελικό Κόπα Αμέρικα και μετά από αρκετές διαδικασίες πέναλτι στο Euro με αποκορύφωμα αυτή στο Ιταλία-Γερμανία, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την ψυχοφθόρα αυτή διαδικασία. Ψάξαμε σε άρθρα και δημοσιευμένες εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά για να δούμε τι από όσα καφενειακά και μη που λέμε κατά καιρούς ισχύει. Ποιοι παράγοντες παίζουν μεγαλύτερο ρόλο; Είναι θέμα ικανότητας των παικτών; Κακής ή καλής ψυχολογίας; Τύχης, με τον τερματοφύλακα να διαλέγει σωστά τη γωνία; Κούρασης από τα 120′ και άρα και φυσικής κατάστασης; Κατά πόσο παίζουν ρόλο άλλοι παράγοντες (π.χ. ποιος θα εκτελέσει πρώτος, πώς θα πανηγυρίσει κάποιος); Τα όσα διαβάσετε παρακάτω βασίζονται στην μελέτη μεγάλου αριθμού χτυπημάτων σε διοργανώσεις εθνικών ομάδων κατά κύριο λόγο.

  • Πού πάνε τα πέναλτι;

Φαίνεται ότι το καλό πόδι παίζει ρόλο, με τους δεξιοπόδαρους να σουτάρουν περισσότερο αριστερά και τους αριστεροπόδαρους στην δεξιά πλευρά (περίπου 50%, σε σχέση με περίπου 40% στην αντίθετη). Επειδή ακριβώς οι δεξιοπόδαροι είναι περισσότεροι, τα περισσότερα πέναλτι πηγαίνουν αριστερά και έτσι κι οι τερματοφύλακες δείχνουν μια προτίμηση προς εκείνη την πλευρά. Γενικά πάντως οι τερματοφύλακες διαλέγουν πλευρά, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται περίπου στο 95%. Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που ο… τέρμας παραμένει όρθιος, όπως έχουμε δει και στο παρελθόν. Οι τερματοφύλακες επιλέγουν τη δράση από την «μη-δράση» και μαντεύουν σωστά την πλευρά στο περίπου 40% των περιπτώσεων. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πιάσουν και το πέναλτι. Εκεί υπεισέρχονται άλλοι παράγοντες, όπως η τεχνική του εκτελεστή (πόσο καλά θα σουτάρει) και το πόσο γρήγορα θα πέσει ο τερματοφύλακας. Περίπου μία στις τρεις φορές που ο τερματοφύλακας μαντεύει σωστά, θα αποκρούσει κιόλας.

Αντίθετα, αν ο τερματοφύλακας καθόταν στην μέση της εστίας και η μπάλα πήγαινε εκεί, οι πιθανότητες να το πιάσει είναι περίπου δύο στις τρεις. Με βάση τον αριθμό των χτυπημάτων που πηγαίνουν στο κέντρο, στατιστικά θα είχε 20% μεγαλύτερη επιτυχία σε μια διαδικασία αν απλά δεν καθόταν ακίνητος. Μπορεί να κοροϊδεύουμε τον Όμπλακ, αλλά βάση μαθηματικών έκανε το σωστό. Απλά μετά πάμε σε άλλου είδους mind games και προβλέψεις. Αντί να διαβάζει ο τερματοφύλακας τον εκτελεστή, ξέρει ο εκτελεστής τη συνήθεια του τερματοφύλακα και θα αποφύγει να σουτάρει στο κέντρο. Έτσι κι αλλιώς πάντως, οι τερματοφύλακες αποφεύγουν να μένουν στην μέση της εστίας. Είτε επειδή πιστεύουν ότι μπορούν να διαβάσουν τον εκτελεστή, είτε επειδή ακριβώς θα νιώσουν την τεράστια πίεση του κόσμου αν τα φάνε όρθιοι («You had one job») περιμένοντας αυτό που θα πάει πάνω τους. Είναι ουσιαστικά η εφαρμογή του λεγόμενου «φαινόμενου Τοχούρογλου», όπου ο τερματοφύλακας κάνει μια εύκολη επέμβαση εντυπωσιακή με θεαματική εκτίναξη για να κερδίσει τον κόσμο. Έτσι και στα πέναλτι. Ακόμα και αντίθετα να πέσεις, έδειξες προσπάθεια. Αν το φας όρθιος, επηρεάζεις αρνητικά τόσο τον κόσμο, όσο και τους συμπαίκτες σου.

penaltystats_2261246aΠηγή: Prozone

Όσον αφορά στην… τοπογεωγραφία των εκτελέσεων, τόσο η έρευνα του Πανεπιστημίου Νεγκέβ στο Ισραήλ, όσο και τα στοιχεία από τις Sportsmatrix και Prozone συμφωνούν. Τα περισσότερα πέναλτι πηγαίνουν χαμηλά και όπως είναι λογικό εκεί έχουμε και τα περισσότερα εύστοχα πέναλτι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι το καλύτερο μέρος να εκτελέσεις, καθώς εκεί συμβαίνουν και οι περισσότερες αποκρούσεις. Αντίθετα, τα πέναλτι που πηγαίνουν στο πάνω τριτημόριο τη εστίας είναι σχεδόν άπιαστα. Απλά θέλει προσοχή, γιατί σχεδόν τα μισά χαμένα πέναλτι που πήγαν άουτ, ήταν πάνω από τα δοκάρια. Συνολικά, το ποσοστό των πετυχημένων πέναλτι κυμαίνεται κοντά στο 80%, αλλά σε διαδικασίες πέναλτι σε Μουντιάλ πέφτει περίπου στο 70%. Η ψυχολογική πίεση φαίνεται να είναι μεγάλη, όσο πιο μεγάλη η διοργάνωση. Ένα εντυπωσιακό στατιστικό είναι ότι οι καλύτεροι τερματοφύλακες φαίνεται να βρίσκονται στη Ν. Αμερική, καθώς στα Κόπα Αμέρικα έχουμε τις περισσότερες αποκρούσεις, αντίθετα με τα Μουντιάλ που έχουμε πολλά πέναλτι άουτ (ξανά πιθανότατα θέμα άγχους).

  • Ο πρώτος κι ο δεύτερος

Πολύ κουβέντα γίνεται για τη σημασία του ποιος θα εκτελέσει πρώτος. Απ” ότι φαίνεται καλώς γίνεται. Τα στατιστικά δείχνουν ότι η ομάδα που σουτάρει πρώτη κερδίζει κατά 60% με 65%, αρκετά σημαντικό ποσοστό που σημαίνει ότι αυτός που θα κερδίσει το νόμισμα έχει και πλεονέκτημα. Εξαίρεση αν είσαι ο Μπουφόν στο Euro του 2008, όταν και άφησε την Ισπανία να εκτελέσει πρώτη και να κερδίσει. Φαίνεται πάντως ότι οι περισσότεροι το γνωρίζουν, καθώς σε ερωτηματολόγιο που στάλθηκε σε παίκτες και προπονητές στην Ισπανία, το 90% απάντησε ότι θα διάλεγε να εκτελέσει πρώτος. Υπάρχει πάντως και μια έρευνα που έγινε μόνο στο γερμανικό κύπελλο κι εκεί δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου. Το εύρημα δείχνει περίεργο, αλλά μετά σκέφτεσαι: «Γερμανοί και πέναλτι» και το βρίσκεις λογικό. Δυστυχώς όσο έψαξα, δεν βρήκα κάποιο στατιστικό για το να επιλέγεις την εστία με τους αντίπαλους οπαδούς, όπως έκανε ο Σβαϊνστάιγκερ με την Ιταλία. Δεν είναι και εφικτό πάντα σε διοργανώσεις εθνικών. Γενικά πάντως σε διαδικασίες εντός-εκτός έδρας, ο γηπεδούχος έχει ένα μικρό προβάδισμα.

  • Ρε πέσε και μια φορά σωστά !

Δεν είναι λίγες φορές που ο τερματοφύλακας πέφτει συνέχεια λάθος και μας κάνει να εκνευριστούμε. Ακόμα πιο έντονο είναι το συναίσθημα όταν επιμένει στην ίδια πλευρά, ενώ ο αντίπαλος σουτάρει μονίμως στην αντίθετη. Σε έρευνα του 2012 από την Αγγλία για το περιοδικό Current Biology βρέθηκε ότι όσο μια ομάδα σουτάρει συνέχεια στην ίδια πλευρά, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα ο τερματοφύλακας να πέσει στην αντίθετη πλευρά στο επόμενο. Αναφέρονται αρκετές περιπτώσεις που οι παίκτες μιας ομάδας σούταραν στην ίδια πλευρά σε τρία συνεχόμενα πέναλτι και ο τερματοφύλακας έπεσε ανάποδα στο τέταρτο για να μαντέψει και πάλι λάθος. Αντίθετα, η συμπεριφορά των παικτών που εκτελούν τα πέναλτι δεν είναι τόσο προβλέψιμη. Η εξήγηση είναι ότι ο τερματοφύλακας είναι πάντα ο ίδιος και συνεπώς πιο εύκολο να πέσει στην λεγόμενη «πλάνη του τζογαδόρου», την λανθασμένη αντίληψη δηλαδή ότι αν κάτι συμβαίνει πιο συχνά από το κανονικό, θα σταματήσει να συμβαίνει το ίδιο συχνά στο μέλλον.

Πόσο σημαντικός είναι όμως ο τερματοφύλακας; Σε μια έρευνα των Χοσέ Απεστέγκια και Ιγνάσιο Παλάσιος Χουέρτα, βρέθηκε ότι τα ποσοστά των αποκρούσεων είναι συνήθως πολύ κοντινά για τις ομάδες. Η διαφορά γίνεται από τα «άστοχα» πέναλτι των εκτελεστών. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τερματοφύλακες δεν παίζουν ρόλο προφανώς, απλά ότι τις περισσότερες φορές οι αποκρούσεις είναι παρόμοιες και το ματς κρίνεται από το πέναλτι που θα πάει άουτ ή στο δοκάρι. Μάλιστα, οι πιθανότητες γι” αυτό αυξάνουν αν ο εκτελεστής βρίσκεται πίσω στο σκορ. Ρομπέρτο Μπάτζιο σε νιώθω…

AR-160629434

  • Είναι το πρώτο πέναλτι το λιγότερο ψυχοφθόρο;

Αν πιστέψουμε μια έρευνα του 2007 από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινχεν τότε ναι. Αν και τα στατιστικά τους ήταν μέχρι και το 2004, περιελάμβαναν όλες τις διαδικασίες πέναλτι σε Μουντιάλ, Κόπα Αμέρικα και Euro μέχρι τότε. Αυτό που βρήκαν είναι ότι όσο προχωράμε στα πέναλτι, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα αστοχίας, καθώς το άγχος μεγαλώνει. Το ποσοστό επιτυχίας πέφτει σταδιακά και μόνο στο τελευταίο και 5ο πέναλτι αυξάνεται ξανά, γεγονός φαινομενικά περίεργο.

Picture1Πηγή: Kicks from the Penalty Mark in Soccer: The Roles of Stress, Skill, and Fatigue for Kick Outcomes, Journal of Sports Sciences · February 2007

Εδώ βέβαια τίθεται το ερώτημα αν το εύρημα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όντως είναι θέμα ψυχολογικής πίεσης ή απλά οι προπονητές βάζουν τους καλύτερους παίκτες στην αρχή (όπως ο Μέσσι π.χ. στον τελικό του Κόπα Αμέρικα, το γράφω και κουλουριάζω στο πάτωμα δακρυσμένος) ή και στο 5ο και τελευταίο. Σίγουρα όμως η τρομερή πτώση από το 5ο και μετά έχει διπλή εξήγηση. Αφ” ενός το άγχος είναι πολλαπλάσιο καθώς μιλάμε για διαδικασία «ξαφνικού θανάτου», από την άλλη θεωρητικά εξαντλούνται οι καλύτεροι σουτέρ και εκτελούν οι λιγότεροι καλοί ή όσοι «φοβόντουσαν» να είναι στους πέντε πρώτους. Σε παρόμοια συμπεράσματα κατέληγε και μια έρευνα του 2000, που έλεγε ότι οι προπονητές πρέπει να βάζουν τον χειρότερο από τους πέντε εκτελεστές στο πρώτο πέναλτι της σειράς, καθώς το μαθηματικό μοντέλο έλεγε ότι τότε έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας.

Germany v Italy - EURO 2016 - Quarter Final

  • Τρέμει ο πιτσιρίκος, κουράστηκε ο γέρος

Η λογική λέει ότι ο έμπειρος παίκτης έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχει. Λογικά έχει σουτάρει περισσότερα πέναλτι, έχει συμμετάσχει σε παραπάνω διαδικασίες, έχει καλύτερη ψυχολογία από τον αγχωμένο πιτσιρικά. Ποιος από εμάς τους καφενόβιους δεν είπαμε ότι ο Κίμλιχ με τα παιδικά μούτρα θα το χάσει; Φαίνεται ότι αυτή η θεωρία είναι μάλλον μύθος, καθώς οι πιο νέοι παίκτες παρουσιάζονται πιο εύστοχοι. Ποδοσφαιριστές κάτω των 22 σκοράρουν πιο συχνά, από τους μεγαλύτερούς τους. Η στατιστική ανάλυση λέει ότι αυτό το εύρημα μπορεί να είναι και τυχαίο (μεγάλο p για όσους γνωρίζουν), σίγουρα όμως ο μύθος του έμπειρου «ψαρούκλες απολύομαι» καταρρίπτεται βάση των αριθμών. Ένα άλλο στατιστικό λέει ότι οι παίκτες που έχουν παίξει πάνω από 90′ έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αστοχήσουν, χωρίς όμως και πάλι να είναι μια στατιστικά σημαντική διαφορά. Ο ρόλος της κούρασης συνεπώς δεν είναι τόσο κρίσιμος.

bonucci

  • Παίζει ρόλο η θέση;

Πολλοί βλέποντας τον Μπονούτσι στην κανονική διάρκεια του αγώνα Ιταλίας-Γερμανίας να πηγαίνει να εκτελέσει το πέναλτι, άρχισαν να τραβούν τα μαλλιά τους. Ο Μπονούτσι ευστόχησε, αλλά στη διαδικασία αργότερα το έχασε. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μας έχουμε συνδυάσει το σέντερ μπακ με κάποιον άτεχνο που μπορεί να στείλει την μπάλα σε τροχιά γύρω από τη Γη. Τι λένε οι αριθμοί; Σύμφωνα με την ίδια με πριν έρευνα οι περισσότεροι παίκτες που εκτελούν πέναλτι είναι χαφ. Η εξήγηση  είναι απλή, με τις ομάδες να παίζουν με έναν, άντε δύο επιθετικούς, οι μέσοι συνήθως είναι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς και προφανώς πιο τεχνίτες από τους αμυντικούς. Παρά τον μειωμένο τους αριθμό, οι επιθετικοί παρουσιάζονται οι πιο εύστοχοι με 83,1%, μετά οι χαφ με 79,6% και τελευταίοι οι αμυντικοί με 73,4%. Συνεπώς, ναι. Όταν βλέπεις έναν αμυντικό να πηγαίνει για πέναλτι, είναι πιο πιθανό να αστοχήσει από έναν επιθετικό.

cristiano-ronaldo-real-madrid_3474888

  • Γιατί πανηγυρίζει τόσο;

Σε μια πιο πρόσφατη έρευνα (του 2010) από το ίδιο ερευνητικό γκρουπ εξετάστηκε κάτι φαινομενικά χαζό. Παίζει ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα το πώς αντιδρά ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι; Μάζεψαν όλα τα πέναλτι από το 1974 και μετά που υπήρχε τηλεοπτική μετάδοση και είδαν τις αντιδράσεις των παικτών από την εκτέλεση μέχρι και 5 δευτερόλεπτα μετά. Αυτό που διαπίστωσαν είναι ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων η ομάδα που κέρδιζε ήταν αυτή που οι παίκτες της πανηγύριζαν μετά από μια πετυχημένη εκτέλεση πέναλτι σηκώνοντας και τα δυο χέρια στον αέρα ψηλά ή τα έκαναν γροθιές. Οι ερευνητές βρήκαν ότι μετά από έναν τέτοιο πανηγυρισμό, οι πιθανότητες ο αντίπαλος να χάσει το επόμενο πέναλτι αυξάνονταν σημαντικά. Αντίθετα, δεν φαίνεται να βοηθούσε τον συμπαίκτη ιδιαίτερα (είτε γιατί μεσολαβούσε ένα χτύπημα ακόμα, είτε γιατί ο συμπαίκτης δεν κοιτούσε τόσο τον πανηγυρισμό). Ομάδες που οι παίκτες τους απλά κοιτούσαν το γρασίδι μετά από εύστοχο πέναλτι ή χαμογελούσαν με το ζόρι σαν να έμαθαν ότι παντρεύτηκε ο γιος του γείτονα, είχαν μικρότερο ποσοστό νικών. Η εξήγηση έχει βάση, αλλά και πάλι από τον στατιστικό συσχετισμό μέχρι την πραγματικότητα, είναι μερικές αναλύσεις δρόμος.

  • Μην αργείς και σούταρε με δύναμη

Μια ακόμα καφενειακή εξήγηση για τα χαμένα πέναλτι είναι ότι ο παίκτης άργησε πολύ να σουτάρει, γεγονός που σημαίνει ότι είχε άγχος, δεν ήξερε τι να κάνει και ως αποτέλεσμα αστόχησε. Εδώ τα πράγματα δεν είναι πολύ καθαρά με βάση τους αριθμούς. Σε έρευνα του 2009 στο περιοδικό Psychology of Sport and Exercise, βρέθηκε ότι γενικά δεν υπάρχει σημαντική διαφορά επιτυχίας όταν ο χρόνος από την στιγμή που ο παίκτης έκανε το πρώτο βήμα μέχρι να σουτάρει είναι μικρός ή είναι μεγάλος. Δικαίωση του Ζάζα δηλαδή θα έλεγε κάποιος. Αυτό που βρέθηκε όμως είναι ότι όταν έχεις αφήσει την μπάλα και πηγαίνεις προς τα πίσω για να πάρεις φόρα και ο διαιτητής σφυρίξει, είναι καλύτερο να μη βιαστείς. Αντίθετα, αν ο διαιτητής έχει σφυρίξει την στιγμή που έχεις ήδη πάρει θέση, τότε πιο καλό είναι να σουτάρεις γρήγορα.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο από τα στοιχεία της Prozone που ξεχώρισε τα πέναλτι σε «τεχνικά» με το εσωτερικό του ποδιού και «δυνατά», α λα Στράτος Αποστολάκης. Βρέθηκε λοιπόν, ότι τα «δυνατά» πέναλτι συνήθως είναι και πιο εύστοχα. Με την υποσημείωση όμως ότι δεν πρέπει να πάρεις πολλά μέτρα φόρα. Τα δυνατά πέναλτι που ο εκτελεστής ξεκινάει έξω από την περιοχή, συνήθως ο τερματοφύλακας τα μαντεύει και πέφτει σωστά. Αντίθετα, αν ο εκτελεστής ξεκινήσει από την γραμμή και μέσα και πιάσει το τούβλο, τα πράγματα είναι καλύτερα. Πλήρης δικαίωση του Αγρινιώτη αμυντικού συνεπώς, όπως βλέπουμε και στο ιστορικό πέναλτι πιο πάνω.

  • Τον ψάρεψε ο τερματοφύλακας

Όσοι έχουν παίξει μπάλα, ξέρουν ότι η ψυχολογία και τα mind games παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαδικασία των πέναλτι. Σε μια έρευνα του 2006, επιλέχθηκαν ποδοσφαιριστές και τους ζητήθηκε να κάνουν δύο πράγματα. Να σουτάρουν έχοντας επιλέξει γωνία ή να προσπαθήσουν να σουτάρουν αφού δουν τις κινήσεις του τερματοφύλακα. Βρέθηκε λοιπόν, ότι στην πρώτη περίπτωση τα πέναλτι ήταν πιο εύστοχα, βγάζοντας έξω τον παράγοντα «τερματοφύλακας» και κοιτάζοντας την εστία σαν να μην υπάρχει αυτός. Αντίθετα, αν ασχολείσαι με τις κινήσεις του κάθε Ντούντεκ, είναι πιο πιθανό να μπερδευτείς και να αστοχήσεις.

Με βάση τα παραπάνω θα μπορούσαμε θεωρητικά να βρούμε το ιδανικό πέναλτι. Είναι δυνατό, το εκτελεί επιθετικός, πηγαίνει στην πάνω πλευρά της εστίας και γωνία, έχει προαποφασίσει πού θα το στείλει χωρίς να τον νοιάζει ο τερματοφύλακας και το πανηγυρίζει με τα χέρια υψωμένα. Αρκεί βέβαια να εκτελείς πρώτος (ή να είσαι Γερμανός). Όλα αυτά με βάση τα νούμερα. Προσωπικά, νομίζω ότι τα περισσότερα ισχύουν, απλά καλό είναι όπως είδαμε και πριν, να έχουμε σε μια άκρη του μυαλού μας ότι η στατιστική μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εντελώς λανθασμένα. Όπως για παράδειγμα σε μια δημοσιευμένη έρευνα που βρήκε ότι οι ομάδες που φορούν κόκκινα και οι εκτελεστές που κοιτάζουν επίμονα τον τερματοφύλακα είναι πιο πιθανό να τον ψαρώσουν από το αν φοράν άσπρα και κοιτάζουν το γρασίδι ή εκτός εστίας. Όταν φτάνουμε σε τέτοια σημεία στατιστικής παράνοιας, χάνουμε την μπάλα. Και το πέναλτι…