Ο τελικός των διψασμένων

  [1 Σχόλιο]

070315-SOCCER-HISTORIC-STAKES-EH-PI.vadapt.955.high.0

Φτάσαμε στο τέλος του φετινού Κόπα Αμέρικα που είχε λίγο απ” όλα. Είχε λίγη μπάλα (περισσότερη από πρόσφατες διοργανώσεις, αλλά και πάλι όχι πολλή), είχε αρκετές φασαρίες και κοκορομαχίες, είχε αγωνία στα νοκ-άουτ και κυρίως είχε πολύ πάθος που πολλές φορές αντικαθιστά επάξια το θέαμα στο ποδόσφαιρο. Είχε όμως κι απογοητεύσεις. Πρώτη και καλύτερη η Κολομβία που έφυγε σκοράροντας μία μόλις φορά σε τέσσερα παιχνίδια και στο κρίσιμο ματς με την Αργεντινή έπαιξε τόσο κατενάτσιο που ο Σούλης Παπαδόπουλος ζήτησε ήδη το DVD του αγώνα. Στη συνέχεια η Βραζιλία, που λίγο πολύ το περιμέναμε, μια ομάδα που έχει φθίνει σε ποιότητα και περίμενε τα πάντα από το Νεϊμάρ (που για να είμαστε ειλικρινείς ήταν από τα λίγα μεγάλα ονόματα που είχε καλή απόδοση). Πέρα όμως από τις ομάδες σαν σύνολο, απογοήτευση ήταν και μια σειρά από ποδοσφαιριστές που σκασμένοι από μια φουλ σεζόν μετά από Μουντιάλ είτε δεν μπορούσαν, είτε δεν ήθελαν να κάνουν τη διαφορά.

perus-paolo-guerrero-9

Από την άλλη, αν θέλαμε να μιλήσουμε και για τα θετικά της διοργάνωσης, πρέπει να γίνει αναφορά στο Περού που παρ” ότι έσπασε τα κλαρινογαμπρόμετρα είχε μια από τις πιο φρέσκιες και καλές ομάδες της διοργάνωσης αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Αλλά να πούμε και ένα μπράβο στην καλεσμένη Τζαμάικα που δεν ξεφτιλίστηκε παρά τον δύσκολο όμιλο στον οποίο βρέθηκε και φάνηκε ότι απόλαυσε τη συμμετοχή της. Τέλος, ένα μικρό μπράβο και στη Βολιβία που έκανε μια καλή πορεία για τα δεδομένα της χώρας. Με όλες αυτές τις ομάδες να εγκαταλείπουν όμως, φτάσαμε απόψε στον μεγάλο τελικό ανάμεσα σε δυο ομάδες διψασμένες για τον τίτλο. Τη Χιλή που έχει την τύχη να συνδυάζει καλή ομάδα και έδρα και να θέλει να πετάξει την ταμπέλα του λούζερ κερδίζοντας τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της και την Αργεντινή που θέλει να πιάσει την Ουρουγουάη στις κατακτήσεις και να κερδίσει επιτέλους κάτι από το 1993.

Παρ” ότι στα χαρτιά το ζευγάρι δεν είναι το πιο εμπορικό (με Ουρουγουάη, Βραζιλία, Κολομβία στα σπίτια τους) ο τελικός είναι ιδανικός. Ιδανικός γιατί έχουμε ένα ζευγάρι με μεγάλη έχθρα εξωγηπεδική, και δυο ομάδες που δεν παίζουν αμυντικά. Έχουμε μια ολόκληρη γενιά παικτών της Αργεντινής που σε ατομικό επίπεδο έχουν κερδίσει σχεδόν τα πάντα, αλλά σε εθνικό έχουν γνωρίσει μόνο πίκρες (με την ομάδα των ανδρών τουλάχιστον). Μαστσεράνο, Αγκουέρο, Μέσι, Τέβες δεν είναι πια παιδιά και οι ευκαιρίες που τους μένουν δεν είναι πολλές. Στην άλλη όχθη έχουμε παίκτες που ξέρουν ότι η Χιλή δεν είναι τόσο μεγάλο μέγεθος και τέτοιες στιγμές δεν εμφανίζονται συχνά. Βιδάλ, Βαλδίβια, Σάντσες, Μεδέλ έφτασαν εδώ έχοντας στο μυαλό τους χαραγμένο το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Με τη διαιτησία πολύ υπέρ τους, δεν δίστασαν να το εκμεταλλευτούν αυτό προσπαθόντας σε κάθε ευκαιρία να προκαλέσουν αποφάσεις υπέρ τους. Και τώρα αντιμετωπίζουν την ομάδα, της οποίας τον ύμνο οι οπαδοί της Χιλής γιουχάρουν σε κάθε αγώνα.

Για όσους αγαπούν τα νούμερα, η προϊστορία είναι γαλανόλευκη. 24 φορές έχουν βρεθεί σε Κόπα Αμέρικα οι δυο ομάδες, η Αργεντινή μετράει 16 νίκες και 8 ματς έχουν έρθει ισόπαλα. Καμία νίκη για τη Χιλή που έχει σκοράρει 12 φορές και έχει δεχτεί 56 γκολ. Σε επίσημα ματς υπάρχει μόνο μία νίκη της Χιλής (με τον Μαρσέλο Μπιέλσα προπονητή) στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010 και τίποτε άλλο. Στο φετινό Κόπα Αμέρικα είναι οι ομάδες με τα περισσότερα γκολ και την μεγαλύτερη κατοχή της μπάλας. Έχουν και διαφορές όμως, όπως για παράδειγμα στο σύστημα. Καθώς ο (Αργεντίνος) Σαμπάολι προτιμάει ένα 3-4-1-2 με ενισχυμένο κέντρο και τον Βαλδίβια σε ελεύθερο ρόλο, ενώ ο Μαρτίνο παίζει με ένα πιο κλασσικό 4-3-3 με τα πλάγια μπακ να ανεβαίνουν και τον Μέσι (υποθετικά) να κινείται περισσότερο από τα δεξιά. Αναμένονται 90 έντονα λεπτά (ίσως και παραπάνω, μια που στον τελικό έχουμε ευτυχώς παράταση) που θα βγάλουν κάποιον ήρωα, κάποιον μοιραίο, μια χώρα που θα δει τίτλο επιτέλους και μια άλλη που θα βυθιστεί σε ποδοσφαιρικό πένθος (που στη Ν. Αμερική συχνά δεν διαφέρει από το κανονικό).

Ωδή στη Νιουκάστλ (9+1 λόγοι για να γίνεις καρακάξα)

  [4 Σχόλια]

Η Νιουκάστλ είναι μια μεγάλη Αγγλική ομάδα. Τόσο μεγάλη που αν και έχει να κατακτήσει πρωτάθλημα απ” το μακρινό 1927, έχει φανατικούς φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο – και στη χώρα μας – και μάλιστα πολλούς. Πάρα πολλούς για του λόγου το αληθές. Κάτι το γεγονός πως τη φανέλα της έχει φορέσει στο παρελθόν ο τεράστιος Πωλ Γκασκόϊν, κάτι πως υπήρξε ηγέτης της για πολλά χρόνια ο Άλαν Σήρερ, κάτι πως στο κέντρο της άμυνας της δέσποζε για αρκετές σεζόν ο Νίκος ο Νταμπίζας, μέχρι φαν κλαμπ έχει αποκτήσει στη χώρα μας. Καθόλου άδικα. Την έχουμε δει να χάνει το πρωτάθλημα παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο το 1996. Την έχουμε δει να παίζει στα ίσα τη Μπαρτσελόνα του Ριβάλντο στα τέλη των 90’s, την έχουμε δει να πέφτει και να ανεβαίνει και φυσικά την έχουμε δει να αγοράζει παιχταράδες – απ” το πρώτο ράφι – χωρίς  ποτέ όμως να κάνει τη υπέρβαση. Όπως καταλάβατε η Νιουκάστλ είναι μαγεία και ως τέτοια θα ασχοληθώ μαζί της σε αυτό το κείμενο. Νιουκάστλ σε λατρεύω κι ας υποστηρίζω Λίβερπουλ.

images

Μέσα απ” αυτή τη μίνι-Ωδή θα σας παρουσιάσω 9+1 λόγους που αξίζει κάποιος να βάλει τη Νιουκάστλ στην καθημερινότητά του. 9+1 λόγοι που θα σε κάνουν να αλλάξεις ομάδα (αν δεν υποστηρίζεις κάποια φανατικά) και θα σε οδηγήσουν νοητά στο πέταλο του Σεν Τζέιμς Παρκ να φωνάζεις για τον Καμπελά και τον Αμπέϊντ, πιστεύοντας πως θα δεις κάτι καλό τη χρονιά που έρχεται. Έστω να κερδίσεις τη μισητή αντίπαλο Σάντερλαντ. Κάτι που ως γνωστόν έχει ξεχαστεί στην πλούσια μεριά του Τυνεσάϊντ. Να τα λέμε αυτά κι ας μας πονάνε. Πάρτε λοιπόν μια βαθιά ανάσα και βουτήξτε στα «ύδατα» του κειμένου μου.

9. «Σε εμάς αγωνίστηκε ο Τζάκι Μίλμπερν»

Ο Άγγλος θρύλος αγωνίστηκε στη Νιουκάστλ απ” το ’43 μέχρι το ’57 σκοράροντας 201 τέρματα και κατακτώντας τρία Κύπελλα Αγγλίας. Το 1951, το 1952 και το 1955  σε μια περίοδο που θεωρούνταν απ” όλους στο Νησί ως σούπερ σταρ. O Mίλμπερν αγωνίστηκε 13 φορές με τη φανέλα της Αγγλίας, σκοράροντας μάλιστα και 10 τέρματα. Στο Νιουκάστλ θεωρείται θρύλος και φυσικά έχει το δικό του άγαλμα και το δικό του τρένο. Υπήρξε φανατικός καπνιστής και ήταν απ” τους πρώτους παίκτες που διαφήμιζαν τσιγάρα στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Μάλιστα ο μύθος λέει πως η διοίκηση των Τουνς έδινε ως πριμ κούτες με τσιγάρα στους παίκτες και αυτοί τα έδιναν στο Μίλμπερν. Κάπνιζε πάντα πριν τα παιχνίδια και είχε πιαστεί επ αυτοφώρω να καπνίζει στις τουαλέτες του Γουέμπλει πριν τον τελικό με τη Μπλάκπουλ το 1951. Απάντησε με δύο γκολ χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα του. Μοναδικός.

Jackie Milburn, Newcastle United

8. H φωτογραφία Μύθος

Κύπελλο Αγγλίας 1988. Η Νιουκάστλ υποδέχεται τη Γουίμπλεντον και γνωρίζει την ήττα με 3-1. Η crazy gang τελικά κέρδισε το τρόπαιο επικρατώντας της Λίβερπουλ, με τη φωτογραφία του Βίνι Τζόουνς να πιάνει τα αχαμνά του Γκασκόϊν να θεωρείται πλέον all time classic. Στις 6/12/2013 ο φωτογράφος που είχε απαθανατίσει τη σκηνή, Monte Fresco, θα αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο. Η φωτογραφία θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές μας.

o-PAUL-GASCOIGNE-VINNIE-JONES-570

7. Ξύλο μεταξύ συμπαικτών

Βρισκόμαστε στο 2005 με τη Νιουκάστλ να υποδέχεται την Άστον Βίλα του Γκάρεθ Μπάρι. Ο θεός Λι Μπόγιερ αρχίζει να τσακώνεται με τον Κίρον Ντάγιερ επειδή ο τελευταίος δεν του έδωσε πάσα. Η μπάλα παίζει, οι δυο συμπαίκτες ρίχνουν ψιλές (και χοντρές) μεταξύ τους και ο διαιτητής αναγκάζεται να σταματήσει το παιχνίδι για να δείξει και στους δύο την κόκκινη κάρτα. «Είμαστε φίλοι, δεν υπάρχει πρόβλημα» δηλώνει μετά το παιχνίδι ο πρώην μέσος της Λιντς. Φυσικά και δεν τον είχε πιστέψει κανένας. Τα επόμενα χρόνια οι δύο «κολλητοί» βρέθηκαν συμπαίκτες και στο Λονδίνο με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ. Οι ιδιοκτήτες πολλών Λονδρέζικων παμπ έχουν να λένε ακόμα για τις φασαρίες και τις κρεπάλες και των δύο.

6. Eλληνική παροικία

Στην Ελλάδα υπάρχει εξήγηση γιατί αγαπούν την ομάδα τόσο πολλοί οι Έλληνες φίλοι της μπάλας. Εκτός του Νίκου Νταμπίζα, του ΓΧ Γεωργιάδη και του Τιμούρι του Κετσπάγια που άφησαν ομάδες της χώρας μας για το Σεν Τζέημς Παρκ- ενώ είχαν λατρευτεί με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και ΑΕΚ υπάρχουν και οι «άλλοι». Ο Γάλλος Ρομπέρ που αφού είχε σκοτώσει την ομάδα του Πειραιά με τη φανέλα των Άγγλων κατηφόρισε για Λάρισα μεριά. Όπως και ο Σολάνο. Υπάρχει ο Ντομί που αφού ταλαιπώρησε το αριστερό άκρο της ομάδας ήρθε στον Πειραιά και φυσικά ο Σίλβιο ο Μάριτς που σκούπιζε τον πάγκο των Άγγλων και έφτασε στην Παιανία ως άλλος Σούκερ εκείνα τα χρόνια. Ο Τρεζόρ Λούα Λούα επίσης όπως και ο Αμπέϊντ έκαναν καλές εμφανίσεις στη χώρα μας και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι που ξεχνάω  λόγω #dimopsifismatos και δεν έχω χρόνο να ψάξω. Ευχαριστώ.

arsenal-henry-14-slika-9145970

5.Το δίδυμο Σήρερ/Ασπρίγια

To καλοκαίρι του ’96 η Νιουκάστλ είχε χάσει το πρωτάθλημα – αδίκως – απ” τη Μάντσεστερ του Φέργκι και ήθελε να το κατακτήσει την επόμενη. Έτσι βγήκαν απ” τα ταμεία 7 εκατομμύρια λίρες για τον Κολομβιανό Φαουστίνο Ασπρίγια της Πάρμα. Ο Ασπρίγια πλαισίωσε το Σήρερ και έφτιαξαν στα χαρτιά το καλύτερο δίδυμο επιθετικών στον κόσμο εκείνη τη σεζόν. Ο Κολομβιανός στο Νησί δεν έκανε τις μεγάλες εμφανίσεις (όπως τις έκανε στο Τσάμπιονς Λιγκ), η ομάδα απέτυχε να πάρει την κούπα και ο Ασπρίγια επέστρεψε στην Πάρμα, συνεχίζοντας την πτωτική του πορεία. Η Νιουκάστλ ευθύνεται για την «καταστροφή» του όπως καλά καταλάβατε.

Asprilla

4. To δίδυμο Μπράμπλ/Μουρ

Μόνο όσοι το θυμούνται μπορούν να με καταλάβουν. Για δύο σεζόν στα μέσα των 00’ς o Άγγλος και ο Αυστραλός στόπερ είχαν φτιάξει ονειρικό δίδυμο στην άμυνα της ομάδας που είχε δημιουργήσει  μοναδικά ο Σαμ  Αλαρντάις. Φυσικά και οι φίλοι της ομάδας θέλουν να το ξεχάσουν, εγώ απ” τη μεριά μου όχι. Πόσο γέλιο ρίχναμε με φίλους εκείνη την εποχή όταν βλέπαμε παιχνίδια της Νιουκάστλ; Δεν μπορώ να το περιγράψω. Με τίποτα. Για ένα πράγμα λυπάμαι μόνο. Όταν ο τιτάνας Μουρ έφτασε στη χώρα μας για να αγωνιστεί με τα χρώματα της Καβάλας πριν 5 χρόνια δεν προσπάθησα καν για ένα αυτόγραφο. Τουλάχιστον τσίμπησα μια φανέλα του Σέμα του Βελάσκες τρία χρόνια αργότερα.

0000dde2-642

3. Ο Κάρολ και το ποσό ρεκόρ για Άγγλο παίκτη

O Άντυ ο Κάρολ και το κεφάλι του έκαναν το μεγάλο «μπαμ» όταν η ομάδα είχε βρεθεί στην Τσάμπιονσιπ. Τη σεζόν 2009/2010. Ο Κάρολ είχε σκοράρει 17 τέρματα και μαζί με τον Πήτερ Λόβενκρατς είχαν οδηγήσει τη Νιουκάστλ και πάλι στα σαλόνια. Μισό χρόνο αργότερα – και αφού ο κοτσίδας είχε πάρει φωτιά – ο Νταλγκλίς αγοράζει τον παίκτη με το ποσό ρεκόρ των 35 εκατομμυρίων λιρών για Άγγλο ποδοσφαιριστή. Το ποσό υπερβολικό σίγουρα αλλά τότε μιλούσαμε για το επόμενο «εννιάρι» της Εθνικής Αγγλίας. Ο Κάρολ δεν δικαίωσε ποτέ το ποσό και συνέχισε με μέτριες εμφανίσεις στο Άνφιλντ μέχρι και το 2012 όταν και έφυγε για τη Γουέστ Χαμ. Η Νιουκάστλ είχε κάνει το deal του αιώνα και υπάρχει φήμη πως γελάνε ακόμα με τον Κινγκ Κέννυ οι καρακάξες έξω απ” το Κουασάϊντ. Το πιστεύω προσωπικά το τελευταίο.

andy_carroll_1746305c

2. O Άλαν Σήρερ και τα τέρματα του

Ο Σήρερ είναι ο Σήρερ. Προσωπικά τον θεωρώ ως τον κορυφαίο Άγγλο επιθετικό που έχουν δει τα μάτια μου όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Πολύ καλός στη Σαουθάμπτον. Εξαιρετικός στη Μπλάκμπερν. Μοναδικός και ανίκητος (στη μέρα του) στη Νιουκάστλ. Στο παρακάτω βίντεο υπάρχουν τα 6 αγαπημένα του γκολ με τη φανέλα της ομάδας που λάτρεψε και λατρεύτηκε.

 1.Οι δυο back2back χαμένοι Τελικοί

Στο τέλος των 90’s η Νιουκάστλ έφτασε σε δύο σερί τελικούς κυπέλλου. Το 1998 κόντρα στην Άρσεναλ και το ’99 απέναντι στη Γιουνάϊτεντ. Κατάφερε να ηττηθεί και στους δύο και μάλιστα με το ίδιο σκορ, 2-0, σκορπώντας τη θλίψη στους οπαδούς της. Ούτε ο Νίκος Νταμπίζας μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή, ούτε ο Ντομί, ούτε ο Κετσπάγια. Αυτό που έμεινε στο μέσο φίλο του ποδοσφαίρου από τότε είναι – όχι – γιατί έχασε, αλλά πως κατάφερε και βρέθηκε σε αυτούς τους τελικούς. Τα ερωτήματα παραμένουν ακόμα αναπάντητα σαν κλήσεις από τράπεζα για οφειλές και λοιπά δάνεια σε νεοέλληνα που θέλει να πιει τις σαμπάνιες του σε εξωτικό νησί.

article-1210770-0642A849000005DC-254_468x286

Ο Σερ Μπόμπυ Ρόμπσον

Ο δάσκαλος. Ο σπουδαίος Μπόμπυ Ρόμπσον. Τεράστιος σαν παίκτης (και μεγάλος επιθετικός) ακόμα πιο τεράστιος σαν προπονητής με τίτλους σε τέσσερις χώρες και προπονητής της εθνικής Αγγλίας το 1990. Σε εκείνη την απίστευτη ομάδα. Απ” το 1999 μέχρι και το 2004 βρέθηκε στον πάγκο της Νιουκάστλ κι ας μην πανηγύρισε κανένα τίτλο με την ομάδα λατρεύτηκε και λατρεύεται ακόμα από όλους τους φίλους της. Το άγαλμα του έξω απ” το γήπεδο του Σεν Τζέημς Παρκ θυμίζει σε όλους πως ο «δάσκαλος» πέρασε από δω και δείχνει το δρόμο σε όλους τους μετέπειτα προπονητές.

Newcastle manager Bobby Robson salutes the crowd after the FA Barclaycard Premiership match against West Ham at Newcastle's St James's Park stadium.  THIS PICTURE CAN ONLY BE USED WITHIN THE CONTEXT OF AN EDITORIAL FEATURE. NO WEBSITE/INTERNET USE UNLESS SITE IS REGISTERED WITH FOOTBALL ASSOCIATION PREMIER LEAGUE.

Με την πρόσληψη του Στηβ Μακ Λάρεν αναμένεται να ζήσουμε και πάλι μεγάλες στιγμές στο Σεν Τζέημς Παρκ καθώς ο πρώην προπονητής της Αγγλίας και της Μίντλεσμπρο είναι ή του ύψους ή του βάθους. Όπως και η Νιουκάστλ άλλωστε.

Ο αγώνας με τα τέσσερα χαμένα πέναλτι

  [3 Σχόλια]

Martin-Palermo-wedgies-hi-007

Η ιστορία του ζευγαριού Αργεντινή-Κολομβία είναι αυτό που λένε στη Ν. Αμερική «πατρότητα» ή αυτό που θα δείτε σε σχόλια ελληνικών σάιτ «μπαμπάς σας». Στους αγώνες μεταξύ των δύο χωρών η Αργεντινή έχει ένα καταπληκτικό ρεκόρ 12-3-2 σε Κόπα Αμέρικα, ενώ και στη συνολική προϊστορία οι νίκες των Αργεντίνων είναι υπερδιπλάσιες και με αρκετά σκορ του τύπου 9-1 και 8-2.  Παρ” όλα αυτά, οι Κολομβιανοί στην σχετικά πρόσφατη ιστορία έχουν  δυο μεγάλες επιτυχίες να θυμούνται. Η μία ήταν το 1993 όταν και κέρδισαν με το απίστευτο 0-5 μέσα στο Μονουμεντάλ, η μεγαλύτερη ίσως στιγμή του ποδοσφαίρου της χώρας, ένα ανεπανάληπτο σόου μιας ομαδάρας. Η δεύτερη ήταν και η τελευταία χρονικά νίκη της Κολομβίας επί της Αργεντινής σε Κόπα Αμέρικα, το μακρινό πλέον 1999. Κι όμως εκείνο το ματς δεν έμεινε τόσο διάσημο ούτε για τη νίκη της Κολομβίας, ούτε καν για το μεγάλο 3-0 των «καφετέρος». Έμεινε ως ο αγώνας που σφυρίχθηκαν πέντε πέναλτι. Και χάθηκαν τα τέσσερα. Τα τρία από τον ίδιο παίκτη.

Ήταν ο 2ος αγώνας του Group C του Κόπα Αμέρικα που γινόταν στην Παραγουάη. Οι δυο χώρες προκρίθηκαν και αποκλείστηκαν στην επόμενη φάση, η παρουσία τους είναι ανεξίτηλη εξαιτίας του πολυαγαπημένου Μάρτιν Παλέρμο, του ανθρώπου γκολ, του 50% του ζευγαριού «Ντέμης-Τσιάρτας» της Αργεντινής που έκανε με τον Ρικέλεμε, έναν άνθρωπο που δεν είχε καλές σχέσεις αλλά πάνω στο χορτάρι συνεργάζονταν άψογα. Μόλις στο 5ο λεπτό του αγώνα ο Παραγουανός διαιτητής Ακίνο έδωσε πέναλτι υπέρ της Αργεντινής σε χέρι του Βιβέρος. Ο Παλέρμο που τότε έφτιαχνε το όνομά του και είχε την τιμή να πάρει φανέλα βασικού από τον Μαρσέλο Μπιέλσα πήρε την μπάλα για να φτάσει τον Αμορόσο ως πρώτος σκόρερ του θεσμού. Αποφάσισε να σουτάρει με δύναμη στο κέντρο, α λα Στράτος Αποστολάκης, σημάδεψε κομματάκι ψηλά όμως και η μπάλα τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι.

Μόλις πέντε λεπτά αργότερα ο Νέλσον Βίβας παραχώρησε πέναλτι στην Κολομβία και ο τεράστιος μαχητής Ιβάν Κόρδοβα παρ” ότι σέντερ μπακ το εκτέλεσε και ευστόχησε απέναντι στον Χερμάν Μπούργκος. Η Αργεντινή προσπάθησε να ισοφαρίσει αλλά στο 47′ ήταν η Κολομβία που κέρδισε και πάλι πέναλτι, αυτή τη φορά με δράστη τον Φαμπιάν Αγιάλα. Ο Κόρδοβα δεν πήγε να το εκτελέσει, ο Ρικάρντ ήταν αυτός που πήρε την μπάλα και ο Μπούργκος έκανε μια μεγαλοπρεπή απόκρουση κρατώντας ζωντανή την Αργεντινή. Στο 77′ ήταν και πάλι η σειρά της Αργεντινής να κερδίσει πέναλτι μετά από σέντρα του Ρικέλμε και νέο χέρι στην μεγάλη περιοχή της Κολομβίας. Ο «Τιτάνας» το πήρε πάνω του, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη. Έστησε την μπάλα και τελικά σημάδεψε τα πουλιά στον ουρανό της Παραγουάης.

Δυο λεπτά μόλις αργότερα, ο Κόνγκο μετά από αναμπουμπούλα έβαλε ένα ωραίο γκολ με τακουνάκι ουσιαστικά σφραγίζοντας τη νίκη και την πρόκριση της Κολομβίας και ο Μοντάνιο στο 87′ με σουτ εκτός περιοχής και κόντρα μετέτρεπε τη νίκη σε θρίαμβο. Η νύχτα όμως είχε κι άλλο δράμα παρά το 3-0 της ομάδας του Χόρχε Μπερμούδες. Ο Παλέρμο πάλευε μόνος του και στο 90′ κέρδισε ένα μαϊμουδίσιο πέναλτι. Κατευθείαν πήρε την μπάλα, περπάτησε το δικό του Τζόνι Γουόκερ γουόκ (έτσι νόμιζε δηλαδή) και στήθηκε απέναντι από τον Μιγκέλ Καλέρο για τρίτη φορά εκείνη τη νύχτα. Ο Καλέρο απέκρουσε κι ο Παλέρμο έγραψε ιστορία φτάνοντας τα τρία χαμένα πέναλτι στον ίδιο αγώνα. Σκόραρε ακόμα ένα γκολ στη διοργάνωση, έπαιξε και στα τέσσερα ματς, αλλά εκείνο ήταν το τέλος του στην εθνική για πολλά χρόνια.  Ο αγώνας που τον στιγμάτισε στα μάτια όλων των Αργεντίνων πλην των οπαδών της Μπόκα. Το 2008 ο «Κόκο» Μπαζίλε αποφάσισε να τον καλέσει, ο Παλέρμο όμως ήταν τραυματίας και τελικά η μοίρα έφερε τον Ντιέγκο Μαραντόνα δέκα χρόνια μετά το Κόπα Αμέρικα, να είναι ο κόουτς που θα έφερνε πίσω στην εθνική τον 36χρονο πλέον Παλέρμο. Κι ο Τιτάνας τον ευχαρίστησε με ένα ιστορικό γκολ σε ένα ματς που έγραψε ιστορία και έδωσε επί της ουσίας την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2010, στη νύχτα που ο Ντιέγκο ονόμασε «η νύχτα ενός ακόμα θαύματος του Αγίου Παλέρμο».

Εσύ έφαγες καμία;

  [10 Σχόλια]

Πριν μερικές μέρες είχαμε συγκεντρώσει τις φασαρίες στο Αργεντινή-Ουρουγουάη. Μετά το χθεσινό Χιλή-Ουρουγουάη, εκείνο το ματς μοιάζει με αγώνα κορασίδων μεταξύ του Ντιρί και του Αρσακείου. Τα τάκλιν πετούσαν στον αέρα σαν μπαλωθιές σε γάμο στα Σφακιά, οι Χιλιανοί έγιναν αντιπαθείς στα μάτια κάθε ουδέτερου αφού έπεφταν και σφάδαζαν σε κάθε φάση (όχι ότι σε κάποιες είχαν άδικο), το κοράκι έπαιζε έδρα, η Ουρουγουάη πήγαινε για να κλέψει τη νίκη είτε με κάποιο α λα Ατλέτικο Μαδρίτης στημένο, είτε στα πέναλτι (στο Κόπα Αμέρικα παράταση έχουμε μόνο στο τελικό) και τελικά με την αποβολή του Καβάνι και το αριθμητικό πλεονέκτημα οι γηπεδούχοι πήραν την πολυπόθητη πρόκριση.

Τι είχαμε; Κατ” αρχήν είχαμε pre-game trash talking. Ο Αλέξις Σάντσες λέει ότι πριν τον αγώνα ένας Ουρουγουανός τον πλησίασε και του είπε ότι είναι «χέστης» και διάφορα άλλα λιγότερο κοσμητικά που δεν θα μεταφέρουμε και ότι θα δει στο ματς τι θα πάθει (δεν μάθαμε ποτέ ποιος ήταν ο δράστης, ύποπτοι είναι τουλάχιστον δέκα Ουρουγουανοί, Μουσλέρα έχεις φάτσα 10χρονου και σε αφήνουμε με περιοριστικούς όρους). Είχαμε και λίγη μπάλα πού και πού με τον υποτιμημένο μάγο Χόρχε Βαλδίβια (για τους Έλληνες σπορτκάστερ Βαλβίδια) να κάνει τέτοια πράγματα:

Και τον Καβάνι να πιάνει ένα τέτοιο τούβλο:

Κατά κύριο λόγο όμως είχαμε συνεχείς μανούρες σε ώρες προαυλισμού σε φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου Ω”.

Είχαμε τον Βιντάλ να βουτάει συνεχώς για να εκμαιεύσει φάουλ και κάρτες, μέχρι που σε μια φάση ο Καβάνι δεν άντεξε και τα έβαλε με τον πλαϊνό με αποτέλεσμα να πάρει κίτρινη κάρτα.

Είχαμε φυσικά και τάκλιν των Χιλιανών. Κι αυτούς μανούλα τους έκανε….

Είχαμε δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Καβάνι, όταν ο Χάρα αποφάσισε να τσεκάρει τον προστάτη τού Ουρουγουανού (του έλειπε ο Σουάρες φαίνεται με τον οποίο είχε προηγούμενα). Ο Ουρουγουανός δεν το ανέχτηκε, δεν έκανε τίποτα το εξεζητημένο, αλλά ο Χάρα δεν έχασε την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί με μια μεγαλοπρεπή βουτιά:

Η αντίδραση του Ουρουγουανού μου θυμίζει εμένα με μια πρώην μου, που καθόμουν στωικά χωρίς να ξεκινήσω καβγά λέγοντας «άστο να πα στοδιάλο» μέχρι ένα σημείο όμως που με έβγαζε από τα ρούχα μου. Έτσι κι ο δόλιος ο Έντινσον, όταν συνειδητοποίησε τι γινόταν δεν ήξερε με ποιον να τα βάλει. Ήταν το τέλος μιας πολύ δύσκολης εβδομάδας για τον Καβάνι που έμαθε πριν λίγες ημέρες ότι ο πατέρας του παρέσυρε και σκότωσε με το αυτοκίνητό του έναν μοτοσικλετιστή και συνελήφθη με βαριές κατηγορίες, καθώς δεν πέρασε το αλκοτέστ. Ο Έντινσον αποφάσισε να μείνει στη Χιλή και να παίξει, αλλά τελικά δεν του βγήκε σε καλό.

Και φυσικά το ένα φέρνει τ” άλλο και είχαμε και 2η κάρτα που αυτή με τη σειρά της έφερε νέες συμπλοκές, μπούκες στον αγωνιστικό χώρο και γενικά ομορφιές που θα θυμόμαστε για καιρό:

Τελικά το γκολ του Ίσλα έδωσε την πρόκριση στους Χιλιανούς και έφερε την οργή των Ουρουγουανών. Το συμπέρασμα του αγώνα είναι ότι η Χιλή έχει μια καλή ομάδα που είναι άκρως διψασμένη να πάρει την κούπα και γι” αυτό θα κάνει τα πάντα έχοντας και τη εξωγενή βοήθεια. Την ίδια στιγμή, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι ο Καβάνι δεν είναι τόσο καλός όσο πολύς κόσμος νομίζει. Δεν είναι ούτε Φορλάν, ούτε Σουάρες και δεν μπορεί να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του. Η Ουρουγουάη βρίσκεται σε πτώση καθώς απογοήτευσε σε όλα τα ματς που έδωσε και θα πρέπει να βρει και νέα πρόσωπα για να βασιστεί, μια που δείχνει δημιουργικά πολύ φτωχή.

Ποδόσφαιρο εν Πλω

  [Καθόλου σχόλια]

Αν υπήρχε ένα μέρος του πλανήτη που θα μπορούσε να παιχτεί ποδόσφαιρο εν πλω, αυτό δε θα ήταν άλλο απ” τη Βραζιλία. Όπως είναι εύκολο να καταλάβετε. Συμβαίνει. Η ερωτική σχέση των Βραζιλιάνων με τη «στρογγυλή Θεά» δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις. Δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από το πιο καλογραμμένο ποίημα. Δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε μέσα από ένα ονειρικό παιχνίδι της Σελέσαο στο Μαρακανά. Η πιο ωραία μελωδία άλλωστε ωχριά μπροστά σε ένα σόλο του Γκαρίντσα, σε ένα κοντρόλ με το στήθος του Πελέ, σε ένα πλασέ του Ρονάλντο. Τέχνη και αγάπη γίνονται ένα. Για τους Βραζιλιάνους η μπάλα – ή το ποδόσφαιρο καλύτερα – δεν είναι ένα σπορ. Είναι θρησκεία, είναι μαγεία, είναι έρωτας. Είναι όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα.

picture_tcp_floating_soccer_court_in_brazil__tcp_large

Ο μαύρος ποταμός στη Βραζιλία βρέχει και την περιοχή του Καταλάο. Μια περιοχή που έχει πληγεί αρκετά από φυσικές καταστροφές και έχει φτάσει – ουσιαστικά – να είναι μια πόλη που όλα κινούνται πάνω στο νερό. Τα σπίτια είναι πλωτά. Οι μαθητές διανύουν αρκετά χιλιόμετρα μέσα στο φουσκωμένο ποτάμι για να πάνε στο σχολείο. Τα ταξί έρχονται μέσα σε βάρκες να παραλάβουν τους πολίτες και ακόμα και η εκκλησία βρίσκεται εν πλω. Μια πόλη που φέρνει στο μυαλό εικόνες απ” τον τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη εκείνες τις – μαύρες -μέρες του 2005 για την ανθρωπότητα. Εννοείται πως μέσα σε όλα αυτά οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να μην παίξουν το αγαπημένο τους σπορ. Όχι το Γουότερ Πόλο δεν ανθεί στο Καταλάο. Όπως σε όλες τις περιοχές της χώρας του Καφέ, έτσι και εκεί στο μυαλό όλων – και περισσότερο των μικρών παιδιών – υπάρχει μόνο το Ποδόσφαιρο.

BOAT-slide-WKN2-jumbo-v2

Το μοναδικό γηπεδάκι που υπήρχε, απ” τη μέρα που τα σκοτεινά νερά του Ποταμού φούσκωσαν για τα καλά, θάφτηκε ως άλλη Ατλαντίδα. Εννοείται πως η αγάπη και η τρέλα για τη μπάλα δεν μπορούσαν να θαφτούν για κανένα λόγο. Οι κάτοικοι βλέποντας τα μικρά παιδιά να μένουν σπίτι και να βαριούνται δίχως ποδόσφαιρο έβαλαν σε εφαρμομή το σχέδιο τους. Ποιο ήταν αυτό; Μα φυσικά η κατασκεύη ξύλινων πλωτών μικρών γηπέδων ποδοσφαίρου για μικρούς (και μεγάλους). Και τα κατάφεραν. Οι εικόνες τα Σαββατοκύριακα, όταν και λαμβάνουν χώρα τα μίνι πρωταθληματάκια, είναι εντελώς σουρεάλ. Άνθρωποι με σωσίβια να βούτουν για τις χαμένες μπάλες (που είναι και πολλές για την ακρίβεια), άνθρωποι να παίζουν ποδόσφαιρο ανάμεσα σε ξύλα και σίδερα ξυπόλοιτοι, άλλοι να παίζουν φορώντας μπρατσάκια μιας και ο φόβος των σκοτεινών νερών του «άγριου» ποταμού δεν μπορεί να εκλείψει απ” το μυαλό των ανθρώπων της περιοχής. Πάνω απ” όλα όμως η αγάπη για το ποδόσφαιρο και η θρησκευτική ευλάβεια που αντιλαμβάνονται αυτό. “Οπως δήλωσε άλλωστε και ο Λαέρσιο Ντα Σίλβα, ξυλουργός της περιοχής, «Όσο φουσκώνουν τα νερά, τόσο πιο κοντά είμαστε στο Θεό».» Όσο και να φουσκώσουν τα νερά θα συνεχίσουμε να παίζουμε ποδόσφαιρο», συμπληρώνω εγώ, μιας και το ποδόσφαιρο θρησκεία είναι (και) για τους Βραζιλιάνους. “Οπως και για τους περισσότερους λαούς. Τι είναι πιο όμορφο άλλωστε απ” την εικόνα μικρών παιδιών να κλωτσούν μια μπάλα; Ελάχιστα πράγματα. Σωστά.

Το Μαγικό Κεφάλι

  [2 Σχόλια]

Ξεσκονίζοντας λίγο τις ιστορίες της Λατινικής Αμερικής λόγω Κόπα Αμέρικα έπεσα πάνω σε έναν αφανή ήρωα του Λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου. Το όνομά του ήταν Αλμπέρτο Σπένσερ και είναι ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής της ιστορίας του Εκουαδόρ. Ο ίδιος είναι μια περίεργη ιστορία. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1937 στην πόλη Αλκόν του Εκουαδόρ. Η μητέρα του ήταν Εκουατοριάνα, ντόπια, εννοώντας Ινδιάνικης καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν Τζαμαϊκανός Βρετανικής καταγωγής, που είχε βρεθεί στο Εκουαδόρ ως εκπρόσωπος της ΒΡ για τα πετρέλαια της χώρας. Όντας μιγάς αντιμετώπισε από τη μια το ρατσισμό αλλά από την άλλη η καταγωγή του πατέρα του άνοιγε δρόμους.

03_02_10_Alberto-Spencer_x1x

Σε αυτούς τους δρόμους δε βρέθηκε κάποιος Μάρξ να ανοίξουν κάποιο ρουχάδικο και ο μικρός είχε δείξει στις αλάνες του Γουαγιακίλ το ταλέντο του. Η Έβερεστ του Γουαγιακίλ ήταν η πρώτη ομάδα. Σε μια εποχή που οι διεθνείς μεταγραφές ήταν κάτι το απαγορευμένο και περιπτώσεις όπως του Ντι Στέφανο, Λατίνων δηλαδή που παίρνουν μεταγραφή για κάποια μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα (και καταλήγουν να παίζουν σε κάποια άλλη, αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία) ήταν σπάνιες, ο Αλμπέρτο Σπένσερ πήρε μεταγραφή για την παντοδύναμη τότε Πενιαρόλ. Οι Ουρουγουανοί βρισκόντουσαν σε τουρ στο Εκουαδόρ το 1960 και όταν αντιμετώπισαν την Έβερεστ σε φιλικό ο τυπάς τους έβαλε τρία γκολ και τα τρία με το κεφάλι. Τον υπέγραψαν αυτόματα με το τέλος του παιχνιδιού.

Ο Σπένσερ ήταν το βασικό σέντερ φορ της Πενιαρόλ για μια δεκαετία στην οποία κατέκτησε 7 πρωταθλήματα, 3 Λιμπερταδόρες και 2 διηπειρωτικά με αντιπάλους τη Ρεάλ Μαδρίτης (του Ντι Στέφανο) και τη Μπενφίκα (του Εουσέμπιο). Μετά την πρώτη κατάκτηση του διηπειρωτικού ξέσπασε το κύμα λατρείας του στο Εκουαδόρ, που έφτασε στο σημείο να τον κάνουν γραμματόσημο. Ο Σπένσερ ήταν ένα είδος εθνικής υπερηφάνειας για μια μικρή και φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής που δεν μπορούσε να αντιταχθεί στους γίγαντες της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Στα δέκα χρόνια που έπαιξε στην Πενιαρόλ σκόραρε 326 γκολ, πράγμα που εξηγεί την άρνηση της να τον πουλήσει σε διάφορους Ευρωπαίους που τον ζήταγαν. Ο θρύλος λέει ότι μετά το διηπειρωτικό του 1966 κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης ο ίδιος ο (μπαμπάς) Μοράτι, πρόεδρος της Ίντερ, πήγε με λευκή επιταγή στο Μοντεβίδεο για να τον αγοράσει. Η Πενιαρόλ του είπε ένα ξεγυρισμένο «νο σινιόρε».

sello_Spencer

Είναι επίσης ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κόπα Λιμπερταδόρες με 54 τέρματα. Μπορεί ο αριθμός να φαντάζει χαμηλός, όμως οι καλοί Λατίνοι παίχτες δε μένουν πολλά χρόνια στην από ‘κει πλευρά του Ατλαντικού για να το σπάσουν πια. Πλέον πολλοί δεν παίζουν καν εκεί. Ο Μέσι έφυγε για Βαρκελώνη πριν παίξει με την ομάδα ανδρών της Νιούελς έστω και ένα παιχνίδι και ο Αγουέρο πήγε Μαδρίτη στα 15 του από την Ινδεπενδιέντε. Άλλες εποχές, αλλά ο Σπένσερ ήταν ένας άνθρωπος που έμεινε και αγάπησε την Ουρουγουάη σα δεύτερη πατρίδα του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που η Ουρουγουάη τον καλούσε να παίξει με τη φανέλα της σελέστε διεθνή παιχνίδια. Ο Σπένσερ σκόραρε κόντρα στην Αγγλία, στο Γουέμπλεϋ, φορώντας τη φανέλα της εθνικής Ουρουγουάης το 1964.

Οι γκεστ εμφανίσεις του στην Ουρουγουάη δε μείωσαν καθόλου τη δημοτικότητά του στο Εκουαδόρ. Επέστρεψε εκεί το 1970 και έπαιξε δύο χρονιές στη Μπαρσελόνα Γουαγιακίλ, κερδίζοντας ένα πρωτάθλημα. Όταν κρέμασε τα παπούτσια του η κυβέρνηση του Εκουαδόρ τον έστειλε ως μόνιμο αναπληρωτή πρέσβη στο Μοντεβίδεο. Ο Σπένσερ έζησε στο Μοντεβίδεο όπου τόσο λατρεύτηκε σχεδόν όλη του την υπόλοιπη ζωή. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Ευρώπη αλλά αντίθετα με τον Πελέ, δεν είναι ότι δεν το επέλεξε ο ίδιος, αλλά η Πενιαρόλ ούτε που το συζητούσε. Αυτά σε μια εποχή που οι μεγάλοι σύλλογοι της Λατινικής Αμερικής προσπαθούσαν να κρατήσουν τα αστέρια τους και να κοντράρουν τους Ευρωπαίους και όχι να τους προμηθεύουν με τα ταλέντα τους για να επιβιώσουν οικονομικά.

Ένα γήπεδο με μαύρο παρελθόν

  [1 Σχόλιο]

estadio_chile

Την Τετάρτη το βράδυ οι οικοδεσπότες Χιλιανοί θα αντιμετωπίσουν την Ουρουγουάη για το πρώτο ματς των προημιτελικών του φετινού Κόπα Αμέρικα. Το παιχνίδι θα διεξαχθεί στο “Εθνικό στάδιο της Χιλής”, που φιλοξένησε και την πρεμιέρα της διοργάνωσης και στο οποίο θα γίνει και ο μεγάλος τελικός στις 4 του Ιούλη.

Μπορεί πλέον το συγκεκριμένο στάδιο να αποτελεί μέρος χαράς και διασκέδασης, όπως όλα τα υπόλοιπα του πλανήτη, αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Στην κερκίδα πίσω από τη μια εστία ένας μικρός περιφραγμένος χώρος έχει παραμείνει όπως ακριβώς ήταν το 1973, τη χρονιά που ο δικτάτορας Αουγόστο Πινοσέτ κατέλαβε με στρατιωτικό πραξικόπημα την εξουσία, για να υπενθυμίζει σε όλος τους Χιλιανούς τα εγκλήματα που έγιναν στον ίδιο ακριβώς χώρο (εκεί που κάποτε η Χιλή πήρε μια πρόκριση για Μουντιάλ σκοράροντας χωρίς αντίπαλο) εκείνες τις “μαύρες” ημέρες.

Σε ένα ωραίο αφιέρωμα που ανέβηκε πριν λίγες μέρες οι New York Times ασχολήθηκαν με τη μαύρη ιστορία του γηπέδου και μίλησαν με ανθρώπους που είχαν φυλακιστεί και βασανιστεί σ’αυτό, ανθρώπους που κατάφεραν χρόνια μετά να βρουν το κουράγιο να επισκεφτούν το ίδιο μέρος για να παρακολουθήσουν κάποιο ποδοσφαιρικό ματς:

Mr. Agüero, a soccer fan who said he had attended many games at the stadium in his youth, was a 21-year-old student and member of a small political party in Allende’s socialist coalition. In an interview at his Santiago office of the Ford Foundation last week, where he serves as a program director for human rights in the Andean region, he described his treatment inside Estadio Nacional.

He said he was blindfolded and subjected to routine beatings, including being thrown against the concrete walls beneath the stands, at times headfirst. He said he was subjected to “massive amounts of electricity” over his entire body and burned with cigarettes.

He has since returned to the stadium to attend soccer matches, he said, “but it took me a long while to go back.”

Εκτός από ιστορίες επιζώντων στο άρθρο υπάρχουν και αναφορές σε αυτούς που δεν κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από τα γήπεδα της Χιλής:

At least one American was among those killed in the stadium: Frank Teruggi, an economics student and social activist whose story is a subplot in the 1982 film “Missing.” Teruggi’s younger sister, Janis Page, is an assistant professor of journalism and mass communication at New Mexico State. In 2007, she visited Santiago for the first time. Upon discovering she was staying close to the stadium, she said she made a conscious effort to avoid it.

But she said she was happy that others can enjoy it now, and that sports, music and democracy have returned to a place that was once synonymous with tyranny. It is O.K., she said, as long as the memorials to those who were abused and killed, including her older brother, remain.

Πέρα από την εξαιρετική ταινία του Κώστα Γαβρά, που αναφέρεται και στο κείμενο της εφημερίδας, μια καλή επιλογή για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα είναι και το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ “Nostalgia for the light” που επικεντρώνεται στους φυλακισμένους που δεν βρέθηκαν ποτέ και τους δικούς τους ανθρώπους που τόσες δεκαετίες μετά συνεχίζουν να τους ψάχνουν με πείσμα και τρόπους που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

Χιλή πες μου πώς νιώθεις

  [3 Σχόλια]

copamage

Μέσα στα πράγματα που μας έμειναν από το περσινό Μουντιάλ ήταν και το περίφημο σύνθημα των οπαδών της Αργεντινής. Το «Βραζιλία πες μου πώς νιώθεις» έγινε το μεγάλο σουξέ του περασμένου καλοκαιριού εμπνευσμένο από τις κόντρες των δύο ομάδων στο παρελθόν και την μεγάλη διαμάχη μεταξύ Πελέ και Μαραντόνα. Αυτό το καλόκαιρι οι οπαδοί της Αργεντινής (σε μικρότερο αριθμό βέβαια) ταξιδεύουν στη Χιλή για το Κόπα Αμέρικα. Για όσους δεν γνωρίζουν μεταξύ των δύο χωρών υπάρχει σημαντική κόντρα που δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρική. Η Αργεντινή είναι λίγο έθνος ανάδελφο, μια που έχει αρκετές κόντρες με γείτονες, αλλά η κόντρα με τη Χιλή είναι κάτι παραπάνω από τη διαφωνία για το ποιος ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου. Βασίζεται σε τεράστιο βαθμό στον πόλεμο των νήσων Μαλβίνας (τα Φόκλαντς για τους Άγγλους) και την τότε στάση της Χιλής.

Η Χιλή θέλοντας να εκμεταλλευτεί την συγκυρία, έδωσε πρόσβαση στα λιμάνια της στον αγγλικό στόλο, ενώ στη συνέχεια διέθεσε και τον στόλο και την αεροπορία της στον πόλεμο κατά της Αργεντινής. Αν και ξεφεύγουμε από το αθλητικό σκέλος του μπλογκ, οι Χιλιανοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ Περού-Βολιβίας-Αργεντινής για να επιτεθούν στη χώρα και γι” αυτό η στήριξη της Αγγλίας ήταν σωτήρια λύση. Επιστρέφουμε όμως στα ποδοσφαιρικά και στους ταξιδιώτες Αργεντίνους οπαδούς που δεν φαίνεται να ξεχνούν την σχετικά πρόσφατη ιστορία. Έτσι λοιπόν, διασκεύασαν το περσινό χιτ στοχευμένο στους διοργανωτές. Μόνο που αυτή τη φορά, οι στίχοι δεν ήταν ποδοσφαιρικοί αλλά άκρως πολιτικοί, γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις στη Χιλή για τα προσβλητικά και βαριά λόγια, αλλά και αρκετών Αργεντίνων που το θεωρούν προκλητικό.

Το σύνθημα μεταξύ άλλων αναφέρει «σου ορκίζομαι ότι δεν θα σας βοηθήσουμε αν σας πνίξει το νερό (σ.Σ. αναφορά στα τσουνάμι που πλήττουν τη Χιλή μετά τους συχνούς σεισμούς) γιατί μας πουλήσατε στον πόλεμο» και «εύχομαι να σας καλύψει η θάλασσα και να σας μάθουν κολύμπι οι Άγγλοι«. Και η αλήθεια είναι ότι στη Ν. Αμερική τα όρια της καζούρας είναι λίγο διαφορετικά όταν παίκτες για παράδειγμα έχουν παρατσούκλια «χοντρός» και «μαύρος» και τα λένε οι σπίκερς στην τηλεόραση χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ξέφυγαν κομματάκι.

Ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος του Ολυμπιακού;

  [8 Σχόλια]

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις και τα περιοριστικά μέτρα που αποφάσισαν ανακριτής και εισαγγελέας για τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, είναι γεγονός πως υπάρχει προβληματισμός στις τάξεις των οπαδών της ομάδας. Αν και ο κ. Ευάγγελος Μαρινάκης δηλώνει πως θα παραμείνει πρόεδρος της ομάδας, δεν είναι κακό να γίνεται και λίγο σκάουτινγκ. Έτσι λοιπόν, για μια ακόμα φορά δίνουμε τη βοήθειά μας με γνώμονα το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου και μόνο, προτείνοντας πιθανούς υποψήφιους προέδρους για την ομάδα του Πειραιά.

pantos2

Τάσος Πάντος

Υπέρ: Είναι σημαντικό στις αναποδιές να γυρίζεις στις ρίζες σου. Να θυμάσαι Κορυδαλλό (την περιοχή, όχι τις φυλακές), ματωμένο γόνατο, μπανταρισμένο κεφάλι, πλεμόνια και λίγο μπουζουκάκι να παίζει από πίσω. Ο εργάτης Τάσος Πάντος που το μεσαίο όνομά του είναι Χαλκέντερος, είναι αυτός που μπορεί να ηγηθεί σε ένα νέο ξεκίνημα-επιστροφή στον Ολυμπιακό από τα παλιά.

Κατά: Ούτε ένα.

LOVERDOS_SEF

Ανδρέας Λοβέρδος

Υπέρ: Γνήσιος Ολυμπιακός και με σπουδαίο βιογραφικό, με αρκετό ελεύθερο χρόνο μετά την ήττα στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Φιλοευρωπαϊστής, γεγονός που θα έχει σημασία στις επαφές με την ΟΥΕΦΑ, με χρόνια παρουσία στο Καραϊσκάκη, άποψη για την μπάλα και σουξέ στις γυναίκες άνω των 35.

Κατά: Με τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ σε ελεύθερη πτώση, πιθανότατα θα έχει λίγο μεγαλύτερη στήριξη από όση είχε ο Κάτανετς.

Makhdoom-Syed-Faisal-Saleh-Hayat

Φαϊσάλ Σαλέχ Χαγιάτ

Υπέρ: Ο πρώην πρόεδρος της Πακιστανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου είναι πλέον free agent καθώς καθαιρέθηκε από τη θέση του με τις κατηγορίες της συμμετοχής σε διάφορα σκάνδαλα. Στα θετικά οι άριστες σχέσεις του Ολυμπιακού με την ασιατική χώρα και το γεγονός ότι ο πρόεδρος έχει πακέτο δωρεάν ομιλίας με το Πακιστάν. Επίσης το άνοιγμα σε νέες ανερχόμενες αγορές μπορεί να φέρει τρομερές πωλήσεις προϊόντων σε Πακιστανούς ποδοσφαιρόφιλους.

Κατά: Δεν είναι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας, αν και η λαμογιά είναι διεθνής λέξη.

koygias_epeisodia_korinthso

Αλέξης Κούγιας

Υπέρ: Τεράστια εμπειρία από το ελληνικό ποδόσφαιρο με θητεία σε Άρη Πετρούπολης, Ηρακλή, ΑΕΚ, Παναχαϊκή και πιθανότατα άλλες δεκαπέντε ομάδες που ξεχάσαμε. Νομικές γνώσεις που πάντα είναι χρήσιμες στο ελληνικό ποδόσφαιρο και μεράκι για το άθλημα.

Κατά: Αλλάζει παρατάξεις πιο συχνά και από τον Γρηγόρη Ψαριανό. Έχει ξυλομαγνήτη και τις μαζεύει συχνά.

marinakis+serafeim

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ

Υπέρ: Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές κοιτάζεις πάντα προς τον ουρανό και περιμένεις τη βοήθεια από τον Ύψιστο. Ή έστω από την Μητρόπολη που έχει δείξει τα ολυμπιακά της αισθήματα ακόμα και σε εκλογικές διαδικασίες.

Κατά: Ο Μητροπολίτης δεν έχει το Θείο χάρισμα της προφητείας, μια που η πρόβλεψή του «Ἑπομένως ὅλη αὐτή ἡ ἀπαράδεκτη ὑπόθεση ἀναφορικά μέ τόν Πρόεδρο τῆς ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ εἶναι πομφόλυγα ἡ ὁποία ἐντός ὀλίγου χρόνου θά διαρραγῆ μετά κρότου» δεν έπεσε μέσα. Συνεπώς, ίσως να χρειαστεί και βοήθεια τεχνικού διευθυντή για την επιλογή των παικτών.

615_d635305f-bdbe-4f7b-965f-0da1e497573a-614x330Πέτρος Κωστόπουλος

Υπέρ: Έκανε τον Ολυμπιακό μόδα και από εκεί που ήταν συνυφασμένος με την γλιστερή χαίτη του Νίκου Τσιαντάκη, έγινε τρεντ και μπήκε στα σαλόνια. Έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και τίποτα καλύτερο να κάνει, εκτός αν παρουσιάσει ακόμα κανένα talk show που δεν βλέπει κανείς.

Κατά: Μπορεί να κατασχέσουν τα γραφεία της ομάδας αν αναλάβει.

28_23138291-960x638

Ζωή Κωνσταντοπούλου

Υπέρ: Μπορεί να επιβάλλει αυστηρή πειθαρχία στα αποδυτήρια και να βάλει τις φωνές στους παίκτες στο ημίχρονο για να γυρίσει ο αγώνας. Θα ανοίξει και πάλι το ΤιΒι Μάτζικ και αν κάνει εκπομπή παρέα με τον Τάκη Τσουκαλά θα σπάσουν τα ρεκόρ ακροαματικότητας.

Κατά: Μπορεί η ομάδα να μη βγει ποτέ να παίξει στο δεύτερο ημίχρονο αν αρχίσει να μιλάει, μια που είναι ερωτευμένη με τη φωνή της.

H υπαρκτή εξέλιξη του κλαρινογαμπρού (στα χειρότερά της)

  [6 Σχόλια]

To 2011 o Τζόι Μπάρτον ήταν ακόμα παίκτης της Νιούκαστλ και είχε αρχίσει να βάλλει κατά της πρώην του ομάδας. Της Μάντσεστερ Σίτι. Όλα έδειχναν πως οι «πολίτες» θα ήταν η νέα δύναμη στην Αγγλία και το κακό παιδί της Πρέμιερ Λιγκ ως γνήσιος χίπστερ δεν μπορούσε να το αφήσει αυτό ασχολίαστο. Ένα χρόνο νωρίτερα ο όρος χίπστερ είχε αρχίσει να μπαίνει και να ακούγεται δειλά-δειλά ακόμα και απ” τον θείο μου στο χωριό, δίχως – εννοείται – να γνωρίζει επακριβώς τη σημασία του. Ο Μπάρτον είχε αφήσει το απαιτούμενο μαλλί-κλαρίνο, φορούσε κοκκάλινα γυαλιά μυωπίας και έκανε δηλώσεις του τύπου «Προτιμώ την επανασύνδεση των Smiths από ένα πρωτάθλημα» και ανέβαζε στα ΜΚΔ φωτογραφίες όπως η παρακάτω. Σε όλα αυτά άφηνε το Νιούκαστλ για το Λονδίνο και την ΚΠΡ. Ο ορισμός της χίπστερ ομάδας εκείνη την περίοδο ήταν οι «Σούπερ Χούπς», άλλωστε.

65RbF

Εδώ έρχεται ο Μπέκαμ, γιατί πάντα έρχεται ο Μπέκαμ, που ως παίκτης των Λος Άντζελες Γκάλαξι κάνει μόδα το στυλ κλαρινογαμπρού και πάει – εννοείται – όχι ένα αλλά δέκα βήματα παραπέρα το στυλ του Ποδοσφαιριστή-Χίπστερ. Πολυαγαπημένε Ντέηβιντ Μπέκαμ, σύζυγε της Βικτώρια και πρωταθλητή όπου κι αν έπαιξες, ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ ευθύνεσαι για την κατάντια του Έλληνα ποδοσφαιριστή. Ο Μπέκαμ θα μου πείτε έχει σκοράρει απ” το κόρνερ επειδή φοβόταν να πλησιάσει τον Τέρι Χάρλοκ στον άξονα, έχει φορέσει τα εσώρουχα της Βικτώρια, έχει παίξει σε Γιουνάϊτεντ, Ρεάλ και Μίλαν , έχει υπάρξει αρχηγός της Αγγλίας και πρεσβευτής της σε Ολυμπιακούς Αγώνες και φυσικά ακόμα και το βρακί του να βάλει στο κεφάλι, αυτό θα γίνει μόδα ακόμα και στο ορεινότερο χωριό της Βολιβίας. Έχει κάθε δικαίωμα να έχει όσα τατού μανίκια θέλει, να έχει μαλλί τελειωμένου κλαρινογαμπρού και εννοείται μουστάκι που θα ζήλευε και ο Σαλβαντόρ ο Νταλί. Όσο κι αν αυτό του στέρησε τη συμμετοχή σε μια Ολυμπιάδα με την Εθνική της Βρετανίας το 2012. Αστειεύομαι.

306508_3812432522076_739787061_n

Η υπαρκτή εξέλιξη του Κλαρινογαμπρού λοιπόν ξεκίνησε (όπως πάντα) στην Αγγλία, εκτοξεύθηκε στην Αμερική (από Άγγλο εννοείται) και απλά ξεφτυλίστηκε στη χώρας μας, φτάνοντας και ξεπερνώντας όλα τα βλαχομπαρόκ υβρίδια με κέντρο εννοείται την Ψαρού της Μυκόνου. Εννοείται με παρέα μοντέλων, τραγουδιστριών και ταρίφα 100 ευρώ μπροστινή ξαπλώστρα. Με θέα πάντα την κοιλιά του Ρέμου και τα ηλιοκαμμένα σώματα του Ντιν, του Νταν και του Λάκη του Γαβαλά (sic). Ζηλέψατε; Παραδεχθείτε το. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής πλέον δεν είναι ποδοσφαιριστής εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως ο Φανούρης ο Γουνδουλάκης, ο Κώστας ο Νεμπεγλέρας, ο Κυριάκος ο Παπαδόπουλος και ο Σωκράτης ο Παπασταθόπουλος. Όλοι οι άλλοι απλά παίζουν μπάλα για να βγάζουν χρήματα, να κάνουν τατού, να ντύνονται με χίπστερ στυλ χωρίς να γνωρίζουν όμως γραφή και ανάγνωση και φυσικά να πηγαίνουν στα μπουζούκια φορώντας t-shirts των Sex Pistols, των The Who και των Motorhead νομίζοντας πως αυτά είναι τρέντυ φίρμες όπως η ΟΑΚ  και η KEDS. Τα αποτελέσματα τα είδαμε και πρόσφατα όταν μια παρέα 11 κλαρινογαμπρών που θεωρούν τους εαυτούς τους cool τύπους και χίπστερ «αϊκονς» γενικά γνώρισαν την ήττα από τους ψαράδες των Φερόε.

icemax_926_f22da0f382a314b4bd6f58a34fb97ca4

O Μπέκαμ, Παναγιώτη Κονέ, μπορεί να είχε τατού και μουστάκι με φράντζα αλλά ακόμα και στα 38 του σκύλιαζε για να παίξει στην Εθνική. Ο Αγουέρο μπορεί να είναι κουρεμένος όπως ο Γκάρι Όλντμαν στο Fifth Element αλλά σκοράρει κατά ρυπάς. Ο Ραούλ ο Μειρέλες μπορεί να έχει μούσι σαν του Χάρντεμ και πιο πολλές ζωγραφιές στο σώμα του κι από έκθεση του Πόλοκ στο MoMa αλλά τρέχει σαν μηχανάκι στο κέντρο. Τα παραδείγματα αμέτρητα. εννοείται. Εδώ πρώτα έρχεται η εμφάνιση, μετά το lifestyle και στο βάθος το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής έχει γίνει και πάλι συνώνυμο του ανέκδοτου και αν συνεχιστεί αυτό – λογικά – θα αρχίσει και πάλι να γίνεται η λέξη καριέρα (στην Ευρώπη) άπιαστο όνειρο. Όπως ήταν δηλαδή μέχρι πριν 10 χρόνια όταν στο εξωτερικό έπαιζαν μόνο αυτοί που άξιζαν. Χωρίς τατού. Χωρίς φράντζες. Χωρίς μούσια. Χωρίς μοντέλα δίπλα τους αλλα με το όποιο ταλέντο είχε ο καθένας.

1

Ταλέντο εννοείται πως υπάρχει. Μυαλό εννοείται πως ΔΕΝ υπάρχει. Αυτό που μένει είναι η θέληση και ο εγωισμός. Πράγματα που μέχρι πριν δυο χρόνια υπερκάλυπταν τις όποιες αδυναμίες υπήρχαν στο ταλέντο του μέσου Έλληνα ποδοσφαιριστή. Εννοείται πως ποτέ δεν γίναμε Βραζιλια ή Ισπανία αλλά δεν είμαστε και για να χάνουμε απο τις αστείες (με όλο το σεβασμό) ομάδες του ομίλου μας. Ψάξτε καλά στις φράντζες, τα μούσια και τα τατουάζ και ίσως βρεθεί αυτός ο – χαμένος – εγωισμός και ο τσαμπουκάς που 11 χρόνια πίσω μας οδηγούσε στην κορυφή της Ευρώπης.  Τι ζητάω και γω καλοκαιρινή περίοδο.

8b66431cd15c312bb745e110c6ea8684

PS. Στο κείμενο δεν έγινε καμία αναφορά στο Γιώργο το Γκαλίτσιο γιατί πλέον έχει ανακηρυχθεί ως είδος προς εξαφάνιση και τον προστατεύουν υπερδυνάμεις όπως η Ρωσία, οι Η.Π.Α και ο Τύρναβος.

Μαθήματα ποδοσφαίρου: La trivela

  [5 Σχόλια]

Στο “A Bronx Tale“, την πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε (ανέλπιστα καλά μάλιστα) ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο πριν από 22 χρόνια, o χαρακτήρας που υποδύεται ο ίδιος εκστομίζει κάποια στιγμή μια μεγάλη ατάκα, απευθυνόμενος στον γιο του που έχει μπλέξει με μια τοπική συμμορία γκάνγκστερ: «Το πιο θλιβερό πράγμα στην ζωή είναι το χαραμισμένο ταλέντο». Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από τέτοιες θλιβερές ιστορίες κι αυτό μπορεί να στο επιβεβαιώσει οποιοσδήποτε τυχαίος Σαλονικιός μπάρμαν που απλά έχει γνωρίσει τον Τόνι Κάλβο.

Ο Ρικάρντο Κουαρέσμα, για παράδειγμα, είναι ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ότι για να γίνεις μεγάλος παίκτης δεν αρκεί να ξέρεις πολλά κιλά μπάλα. Ο Πορτογάλος μπορεί να έχει κάνει μια αξιοσημείωτη καριέρα με πέρασμα από αρκετές μεγάλες ομάδες και να έχει βγάλει τόσα λεφτά από το ποδόσφαιρο που να είναι λίγο ειρωνικό να αποκαλέσεις «θλιβερή» την ιστορία του, αλλά όποιος τον έχει παρατηρήσει προσεκτικά στον τρόπο που “χαϊδεύει” τη μπάλα γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι προικισμένος με ταλέντο που θα μπορούσε να τον φτάσει πολύ ψηλότερα.

Υπάρχει πάντως ένας, αρκετά ζόρικος τεχνικά, τομέας στον οποίο κατάφερε να φτάσει στην κορυφή πριν καν πλησιάσει στα τελειώματα της καριέρας του: το εξωτερικό φάλτσο, αυτό που οι Λατίνοι αποκαλούν «trivela» και οι Έλληνες συνήθως «πως το έκανε αυτό ρε το παλικάρι;». Η ασίστ με το εξωτερικό φάλτσο που έβγαλε εχθές στον Έντερ, στο φιλικό της Πορτογαλίας με την Ιταλία, μπορεί να φαίνεται μαγική, και εξαιρετικά δύσκολη για να επιτευχθεί σε συνθήκες αγώνα, στους περισσότερους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές αλλά για τον Κουαρέσμα είναι αποδεδειγμένο πως είναι κάτι τόσο απλό και φυσιολογικό όσο το να βάζει κάποιος ένα ποτήρι νερό το να βγάζει ο Βύντρα μια σέντρα που καταλήγει στην κερκίδα.

Και όπως σοφά είχε σχολιάσει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και εκείνος ο γραφικός ποδοσφαιρικός… φιλόσοφος που είχα πετύχει πριν μερικά χρόνια σε ένα καφενείο: «Ένα πράγμα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Παίκτης που μπορεί και δίνει τέτοια πάσα με εξωτερικό φάλτσο δεν γίνεται να μην ξέρει πολλά καντάρια μπάλα.»

Προηγούμενα μαθήματα (δυστυχώς στα περισσότερα τα βίντεο δεν παίζουν πλέον): La pared, la bicicleta, la gambeta, το βρωμόσουτο, el tunel, espaldinha, la rabona, la chilena, la vaselina, la palomita

Οι καλύτερες μανούρες του Αργεντινή-Ουρουγουάη

  [4 Σχόλια]

copa-america-chile-2015-2053400w620

Λίγη η μπάλα που είδαμε στο κλάσικο ριοπλατένσε σήμερα τα ξημερώματα. Αρκετές οι φασαρίες και οι κάρτες θα μπορούσαν να είναι πολλές παραπάνω μια που σχεδόν σε κάθε φάουλ είχαμε από απλή γκρίνια μέχρι κάποιον καβγά μεταξύ των παικτών. Σε έναν αγώνα που η Ουρουγουάη θύμιζε την Ατλέτικο του Τσόλο Σιμεόνε κοιτάζοντας κυρίως την άμυνα και απειλώντας από στημένα (μέχρι να δεχτεί το γκολ και να βγει μπροστά), οι φάσεις δεν ήταν πάρα πολλές. Γι” αυτό κι εμείς θυμόμαστε τις πιο σημαντικές… μανούρες μεταξύ των παικτών, ότι έμεινε από τον αγώνα μαζί με την γκολέρα του υπεραγαπημένου Σέρχιο Κουν Αγκουέρο.

1. Ο γιγάντιος Χαβιέρ Μαστσεράνο κάνει τάκλιν σαν να μην υπάρχει αύριο και παίρνει κίτρινη. Η μουρμούρα αρχίζει: «Βγάζεις κάρτα γι” αυτό; Στους άλλους δεν έχεις βγάλει» σαν κακός μαθητής στην τάξη. Εκεί που ο «χεφεσίτο» αποφασίζει να τελειώσει με την μίρλα, έχουμε την γκεστ σταρ εμφάνιση του Μάξι Περέιρα που δεν μπορούσε να αφήσει την προσβολή αναπάντητη. Νέος κύκλος συζητήσεων κεφάλι με κεφάλι και οι ατάκες είναι σε στυλ «έλα ρε μεγάλε, μεταξύ μας τώρα;»

2. Ο Τάτα Μαρτίνο ήταν μέσα στην γκρίνια συνέχεια, πατώντας και χορτάρι, και μόλις στο 32ο λέπτο αποβλήθηκε από τον Βραζιλιάνο διαιτητή Ρίτσι. Έτσι λοιπόν, κατάφερε να σπάσει ένα ρεκόρ, αυτό του προπονητή με τις περισσότερες αποβολές στο Κόπα Αμέρικα, μια που το 2011 είχε αποβληθεί δυο φορές στην ίδια διοργάνωση, ως προπονητής της Παραγουάης τότε. Το καλύτερο σημείο είναι το κράξιμο από τους Ουρουγουανούς πίσω από τον πάγκο.

3. Ο Μέσι ήταν και πάλι κατώτερος των περιστάσεων σε αγώνα με την εθνική. Οι διαιτητές αφήνουν κομματάκι παραπάνω το σκληρό παιχνίδι και όταν στην ίδια φάση δέχεται τάκλιν από τον Περέιρα και πέφτει πάνω στον χτιστό Αρέβαλο Ρίος είναι εύκολο να θυμώσει (και μεταξύ μας λογικό). Φυσικά, ο Χαβιέρ Μαστσεράνο δεν μπορεί να χάσει μια τέτοια στιγμή και τηλεμεταφέρεται από το σημείο που βρισκόταν κατευθείαν στην μανούρα.

4. Ο Μουσλέρα μπλοκάρει εύκολα το φάουλ του Μέσι. Κάτι ψιλολέει με τον Γκαράι και ενώ όλα δείχνουν ήρεμα, μέσα στο πλάνο εμφανίζεται ο Μάρκος Ρόχο που πέφτει με δύναμη πάνω στον ατυχή Χιμένες που απλώς περνούσε. Βέβαια αντί να πέσει ο Χιμένες, πέφτει ο Μουσλέρα πιάνοντας το κεφάλι του, αλλά δε βαριέσαι. United we stand, divided we fall.

Μπόνους: Το σκετσάκι Γοδίν-Μέσι, σίγουρα δουλεμένο στην προπόνηση και φαβορί για μετάλλιο στη συγχρονισμένη.

100 και βάλε χρόνια ποδοσφαιρικής κόντρας

  [3 Σχόλια]

Uruguay_and_Argentina_hybrid

Υπάρχουν πολλά μεγάλα ντέρμπι εθνικών ομάδων, παιχνίδια που είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό ματς. Σκωτσέζοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ολλανδοί, Βραζιλιάνοι και πάει λέγοντας, έχουν τους δικούς τους ποδοσφαιρικούς εχθρούς. Πολύ πριν το Αργεντινή-Βραζιλία προκαλέσει έχθρα ανάμεσα στις δυο χώρες, υπήρχε το clasico del Rio de la Plata μεταξύ Ουρουγουάης-Αργεντινής. Ένα από τα αρχαιότερα παιχνίδια εθνικών ομάδων, με το πρώτο να χρονολογείται το 1902 και να είναι πιθανότατα το 2ο μεγαλύτερο clasico μετά το Αγγλία-Σκωτία.

Η κόντρα είναι λίγο παραπάνω από ποδοσφαιρική. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών. Ποιος κάνει το καλύτερο ασάδο; Πώς πίνεται σωστά το μάτε; Ποιος έχει τις ωραιότερες γυναίκες; Δυο γειτονικές χώρες με αρκετά κοινή ιστορία (ακόμα και σε πολέμους), αλλά και πολλές διαφορές. Οι Ουρουγουανοί περήφανοι για τις επιτυχίες τους παρά τον μικρό πληθυσμό τους, θεωρούν ότι οι Αργεντίνοι προσπαθούν συνέχεια να τους καπελώσουν, να τους μετατρέψουν σε Αργεντίνους. Άλλωστε οι επιτυχίες της Ουρουγουάης εκείνα τα χρόνια στο ποδόσφαιρο (και συχνά ακόμα και τώρα) πανηγυρίζονταν στην Αργεντινή λες και ήταν και δικές τους. Οι Αργεντίνοι τότε υποστήριζαν την Ουρουγουάη και χαίρονταν με τις νίκες της, ενώ οι εφημερίδες παρουσιάζαν τις επιτυχίες σαν και δικές τους επιτυχίες. Οι Ουρουγουανοί δεν το κάνουν με την ίδια συχνότητα. Στην Αργεντινή βλέπουν τους Ουρουγουανούς σαν τους μικρούς τους αδερφούς, την ίδια στιγμή που οι Ουρουγουανοί είναι πιο επιφυλακτικοί για τον… μεγάλο αδερφό.

Από το πρώτο παιχνίδι το 1902 και μετά οι εθνικές έπαιζαν συνέχεια και η κόντρα μεγάλωνε. Μέχρι το 1923 οι δυο χώρες είχαν παίξει 83 φορές μεταξύ τους. Είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο η τρέλα που γινόντουσαν αρκετές διαφορετικές «διοργανώσεις» (μεταξύ των δύο χωρών και μόνο) οι οποίες κάποιες φορές έπεσαν την ίδια μέρα, όπως έγινε με το Κόπα Λίπτον (ναι του γνωστού τσαγιού) και το Κόπα Νιούτον. Κάθε λογικός άνθρωπος θα σκεφτόταν να αλλάξει την ημερομηνία. Όχι όμως στην Λατινική Αμερική. Έτσι, την 1η Οκτωβρίου του 1916 και ξανά στις 25 Μαΐου του 1924 είχαμε Ουρουγουάη-Αργεντινή στο Μοντεβιδέο και ταυτόχρονα Αργεντινή-Ουρουγουάη στο Μπουένος Άιρες. Άγνωστο με τι κριτήρια γινόταν η επιλογή των παικτών για τις δυο… παράλληλες εθνικές, αλλά οι αγώνες μετράνε κανονικά στα στατιστικά των δυο χωρών. Ήταν το 1924 όμως που η κόντρα ξέφυγε από κάθε άλλη φορά.

arguru70x0Το ιστορικό παιχνίδι στις 2 Οκτωβρίου του 1924

 Στις 9 Ιουνίου του 1924 η Ουρουγουάη κατακτούσε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι που τότε ισοδυναμούσε με Μουντιάλ. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στους Αργεντίνους τόσο, καθώς η φήμη της Ουρουγουάης ως καλύτερης ομάδας στον κόσμο είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Από εκείνο το παιχνίδι και μετά, κάθε αγώνας μεταξύ τους ήταν σαν ένας τελικός για να αποδείξει ο ένας στον άλλον ποιος είναι το αφεντικό όχι μόνο του Ρίο ντε λα Πλάτα, αλλά σε όλο τον πλανήτη. Η πρώτη ευκαιρία ήρθε τον Σεπτέμβριο στο Μοντεβιδέο και η Αργεντινή πήρε εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 που πανηγυρίστηκε σαν νίκη από τον κόσμο. Μια εβδομάδα αργότερα οι ομάδες θα έπαιζαν στην Αργεντινή τη ρεβάνς. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν αμέσως, ενώ λέγεται ότι είχαν τυπωθεί παραπάνω από όσα χωρούσε το γήπεδο. Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν ότι σε ένα γήπεδο 40 χιλιάδων υπήρχαν πάνω από 50 χιλιάδες άνθρωποι. Ο κόσμος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μπει μέσα και δημιουργήθηκαν σημαντικά επεισόδια με πετροπόλεμο. Το παιχνίδι τελικά ξεκίνησε με αρκετούς φιλάθλους να είναι δίπλα στη γραμμή και διακόπηκε μόλις στο 4′.

golol6046Το ιστορικό πρώτο «ολυμπιακό γκολ«

Ο αγώνας τελικά έγινε στις 2 Οκτωβρίου και το γήπεδο της Σπορτίβο Μπαράκας ήταν και πάλι κατάμεστο με Αργεντίνους που περίμεναν πώς και πώς. Λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες αποφασίστηκαν αλλαγές στους κανονισμούς και μία από αυτές επέτρεπε πλέον το γκολ από απευθείας κόρνερ. Η μοίρα το έφερε η Αργεντινή να κάνει το 2-1 με ένα γκολ του Ονσάρι με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, το πρώτο επίσημο γκολ-απευθείας κόρνερ που μπήκε και από τότε ονομάζεται στη Ν. Αμερική «gol olimpico». Μόνο που το γκολ έφερε απίστευτα για την εποχή επεισόδια σε ένα περίεργο συνονθύλευμα χαράς για τη νίκη και θυμού για το σκληρό παιχνίδι των Ουρουγουανών (ο Σέγι των γηπεδούχων αποχώρησε με σπασμένο πόδι) που ξεκίνησε με βροχή αντικειμένων (κυρίως προς τον καημένο τερματοφύλακα της Ουρουγουάης που δεν είχε πειράξει κανέναν) και συνεχίστηκε με τους Ουρουγουανούς να παρατάνε το παιχνίδι και να επιτίθενται στον κόσμο. Η παρέμβαση της αστυνομίας δεν έφερε σοβαρά αποτελέσματα, απλά έβαλε ακόμα έναν παίκτη στο ξύλο που έπεφτε (ο Ουρουγουανός Σκαρόνε χτύπησε έναν αστυνομικό και τον συνέλαβαν) και τελικά οι Ουρουγουανοί αποχώρησαν στα αποδυτήρια στο 86′. Παρά τις εκκλήσεις των Αργεντίνων δεν ξαναβγήκαν και σύμφωνα με τους κανονισμούς τότε, οι γηπεδούχοι απλά περίμεναν μέχρι το 90′ να λήξει ο αγώνας και να ολοκληρωθεί η νίκη τους. Ήταν η απόδειξη της ανωτερότητας των Αργεντίνων στο χορτάρι, η νίκη που ισοδυναμούσε με παγκόσμιο τίτλο, αλλά και μια ημέρα που γέμισε με ντροπή τη χώρα για τα όσα έγιναν μετά το ιστορικό γκολ. Δυστυχώς για τους Αργεντίνους, δέκα μέρες αργότερε ξεκινούσε το Καμπεονάτο Σουνταμερικάνο, ο πρόγονος του σημερινού Κόπα Αμέρικα, και η μοίρα το έφερε να γίνεται στην Ουρουγουάη. Οι χαρούμενοι νικητές ποδοσφαιριστές της Αλμπισελέστε γρήγορα άρχισαν να τρέμουν τα αντίποινα των Ουρουγουανών και σκέφτηκαν ακόμα και να μην ταξιδέψουν. Αυτό όμως είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Οι 5+1 λόγοι που έχασε η Εθνική από τα Νησιά Φερόε

  [Καθόλου σχόλια]

Δεύτερη ήττα από τα Νησιά Φερόε φίλε αναγνώστη στην ίδια σεζόν και πριν η κατάσταση  χειροτερέψει κι άλλο και δούμε την Εθνική να χάνει από τη «Χώρα του Ποτέ» (κλεμμένη από sombrero η ατάκα), ανοίγουμε το μαύρο κουτί της εθνικής τραγωδίας και, με τη γνωστή μας παρρησία, αποκαλύπτουμε τι και πώς μας οδήγησε ως εδώ.

agia_barbara

• Στην Εθνική πλέον έχει χαθεί το οικογενειακό, χριστιανικό κλίμα που μας οδήγησε σε τόσες επιτυχίες. Δεν βρέθηκε ΕΝΑΣ να προτείνει να μεταφερθεί το σκήνωμα της αγίας Βαρβάρας με τιμές Προέδρου ΕΠΟ στην τελευταία προπόνηση της ομάδας πριν τον αγώνα, για περιφορά και προσκύνημα απ’όλους τους διεθνείς και το τεχνικό επιτελείο, αφήνοντας έτσι την Εθνική να οδεύσει αβοήθητη στην ταπείνωση από τους τίμιους και ταπεινούς μεροκαματιάρηδες των Νησιών Φερόε.

 

Mitroglou_Garelli

• Πληρώσαμε την επιμονή του Μαρκαριάν να βάλει τον Μήτρογλου να παίξει με Καρέλη ενώ είναι γνωστή προτίμηση του Έλληνα στράικερ στο 72άρι Honda GLX με αλλαγμένο κυλινδροπίστονο.

NinisMessiFetfa

• Η Εθνική επιπλέον πλήρωσε την ατυχία της, έχοντας στον συγκεκριμένο αγώνα δύο δοκάρια, καθώς και δύο Έλληνες Μέσι αλλά κανέναν Αργεντίνο.

Syriza

• Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όταν μια κυβέρνηση έχει καταφέρει όχι απλά να μας φέρει μια ανάσα από την έξοδο από την Ευρωζώνη, αλλά ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ Η ΕΛΛΑΣ ΤΟ 12ΑΡΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ EUROVISION, είναι αντιληπτό ότι τα δυό από τα Φερόε και λίγα ήταν.

Asi

• Η ακατανόητη επιλογή της ΕΠΟ να αφήσει την ομάδα χωρίς καμία επιστημονική υποστήριξη, αγνοώντας επιδεικτικά ανθρώπους που αποδεδειγμένα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εθνική προσπάθεια. Όπως για παράδειγμα η μπαρουτοκαπνισμένη Άση Μπίλιου, για την οποία θα ήταν παιχνιδάκι να βγάλει τον αστρολογικό χάρτη των Ιχθύων, κάνοντας έτσι το ιδανικό σκάουτινγκ για τον τρόπο ανάπτυξης των ψαράδων από τα Φερόε.

Tzalakwstas

• Γιατί όταν, μετά την πρώτη ήττα από τα Νησιά Φερόε, εμείς εδώ στο sombrero βάλαμε το μαχαίρι στο κόκαλο και με νηφαλιότητα και υψηλό αίσθημα ευθύνης δώσαμε την απόλυτη λίστα των προπονητών ικανών να τραβήξουν το κάρο από το βούρκο που το είχε βουλιάξει ο Ιταλός λιμοκοντόρος, η ΕΠΟ επέλεξε να μας αγνοήσει και προχώρησε σε μια επιλογή που αποδείχτηκε μαλακία μαλακία μαλακία.

Κόπα Αμέρικα: Οι στιγμές της 1ης αγωνιστικής

  [2 Σχόλια]

Για όσους δεν ξενύχτησαν, για όσους δεν πρόλαβαν, για όσους δεν ενδιαφέρθηκαν μαζέψαμε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές της 1ης αγωνιστικής του Κόπα Αμέρικα που άρχισε αρκετά καλά. Με την ελπίδα φυσικά η 2η αγωνιστική να μας χαρίσει ακόμα καλύτερες εικόνες, να συνέλθουν κάποια φαβορί και να συνεχίσουν έτσι κάποια από τα αουτσάιντερ.

1. Ο Νεϊμάρ δεν μπορεί τον αφρό και παίρνει μια ωραία κίτρινη κάρτα:

2. Η Βενεζουέλα έκανε την μεγαλύτερη έκπληξη, δείχνοντας πολύ καλά στοιχεία και βάζοντας ένα ωραίο γκολ απέναντι στους Κολομβιανούς που δεν είναι και οι καλύτεροι φίλοι. Ο φωνακλάς σπίκερ δείχνει πόσο το χάρηκε:

3. Το Μεξικό-Βολιβία ήταν με διαφορά το πιο βαρετό παιχνίδι. Λογικά το ενδιαφέρον στράφηκε αλλού, στη wannabe Λαρίσα Ρικέλμε της Βολιβίας..

bolivian-girl-copa-america_1cj814kz9fzgd1fp2fkwycic0n

4. Αν η κάρτα του Νεϊμάρ ήταν χαζή, εδώ έχουμε μεγαλείο κίτρινης από τον Λουσένα της Βενεζουέλας που ετοιμάζεται να μπει στον αγώνα ως αλλαγή:

5. Ο Νεϊμάρ κάνει ΔΥΟ σομπρέρο μαζί και φυσικά γκρεμίζεται αμέσως μετά για εκδίκηση. Κίτρινη κάρτα πουθενά:

6. Η Χιλή έχασε πολλές φάσεις, χρειάστηκε ένα όχι-και-τόσο-καθαρό πέναλτι για να κερδίσει και έδωσε μάχη για να τα καταφέρει σε έναν αγώνα με διάφορες τέτοιες ομορφιές:

Chile's Charles Aranguiz  and Ecuador's Enner Valencia battle for the ball  during a Copa America Group 1 soccer match at the National Stadium in Santiago, Chile, Thursday, June 11, 2015.(AP Photo/Natacha Pisarenko) Chile Soccer Copa America Chile Ecuador

7. Η Αργεντινή έβαλε δυο γκολ στο ημίχρονο και νόμιζε ότι καθάρισε το ματς. Ο Μαρτίνο έκανε ότι μπορούσε με τις αλλαγές για να βάλει την Παραγουάη στο παιχνίδι και αυτό που έμεινε μετά την ισοπαλία ήταν η γκολάρα του Βαλντές (με τον Ρομέρο να έχει βγει βόλτα βέβαια):

8. Ο Καβάνι νόμιζε ότι η Τζαμάικα είναι στην Αφρική και έγινε ρεζίλι. Για να ζητήσει συγγνώμη βγήκε φωτογραφία με τους αντιπάλους του, οι οποίοι ως γνήσιοι Τζαμαϊκανοί έδειξαν ότι το πήραν χαλαρά και διασκέδασαν παρά την ήττα. (η καρδούλα να έλειπε μόνο…)

edinson-cavani-jamaica-03062015_nbo490ki2n4q182lqu0kfqill