Σημεία των Χορηγών

  [10 Σχόλια]

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν δύο σύλλογοι στην Ισπανία που αρνούνταν να βάλουν χορηγό στη φανέλα τους. Εκείνη την όχι και τόσο παλιά εποχή η Αθλέτικ Μπιλμπάο και η Μπαρσελόνα μπορούσαν να έχουν ομάδες που χτυπούσαν τίτλους χωρίς να έχουν το κύριο αυτό έσοδο. Οι πιέσεις όμως του ανταγωνισμού τις ανάγκασαν να λερώσουν τις φανέλες τους. Πρώτα οι Βάσκοι υπέκυψαν στο χορηγό της φανέλας για να μπορέσουν να διατηρήσουν την εθνική καθαρότητα του ρόστερ. Η επιλογή τους ήταν ανάμεσα στο χορηγό ή την αποβασκοποίηση της ομάδας και επέλεξαν το πρώτο.

Οι Καταλανοί, που είχαν σχεδόν πάντα έναν πιο διεθνιστικό χαρακτήρα αλλά και παγκόσμια στόχευση ως σύλλογος, είχαν την καθαρή φανέλα ως σύμβολο αντίστοιχο του «Mésqueunclub». Η μετάβαση όμως που έγινε προς το χορηγό ήταν ύπουλη. Ξεκίνησε με τη UNICEF που η Μπάρσα πλήρωνε για να την έχει στη φανέλα της. Ρομαντικό και όμορφο αυτό αν δεν ήταν ένα σχέδιο από τη διοίκηση να συνηθίσει το μάτι του θεατή τη φανέλα που θα έχει γράμματα επάνω. Μετά ήρθε το Κατάρ. Οι σκιές της συγκεκριμένης συμφωνίας είναι πάρα πολλές, όπως και στις περισσότερες άλλωστε που έχει κάνει ο σύλλογος από την προεδρία Ρουσέλ και μετά. Σε μια συνέντευξη τύπου ο Μπερτομέου είχε παραδεχθεί ότι δεν ήταν καν η καλύτερη προσφορά που είχαν στα χέρια τους αυτή της Κατάρ Φαουντάσιονς. Η σύνδεση της Μπαρσελόνα με το Κατάρ, πέρα από τις διαφημίσεις, έχει κάνει μεγάλη ζημιά στο σύλλογο με την Καταλανική εφημερίδα Directa να κάνει κάποια στιγμή στο ένθετό της αφιέρωμα με πρωτοσέλιδο τίτλο: Qatarlunya.

qatarlunya

Η διοίκηση της Μπάρσα αντί να απομακρυνθεί από τους Καταριανούς, ειδικά μετά από όσα έχουν βγει στη δημοσιότητα για τους θανάτους στα εργοτάξια των γηπέδων του Μουντιάλ και το ότι αυτό θα γίνει χειμώνα διαλύοντας κάθε προγραμματισμό εθνικών πρωταθλημάτων και διεθνών διοργανώσεων συλλόγων, προσφέρει έναν από τους ήρωες της σύγχρονης ιστορίας της σε αυτούς. Ο Τσάβι, σύμφωνα με ρεπορτάζ της πολύ καλά πληροφορημένης σε θέματα Μπάρσα Mundo Deportivo, πάει από την επόμενη σεζόν στο Κατάρ. Αυτό το έχουν κάνει κι άλλοι και δεν υπάρχει τίποτα περίεργο μέχρι εδώ, εκτός από το γεγονός ότι η μόδα λέει ΗΠΑ και MLS για τους βετεράνους των σπουδαίων Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Εκείνο που κάνει τους οπαδούς της Μπάρσα να τραβάνε τα μαλλιά τους είναι τα υπόλοιπα που αναφέρει το ρεπορτάζ.

Ο Τσάβι πάει εκεί ως μέρος ενός γενικότερου σχεδίου που λέει ότι θα παίξει 3 χρόνια μπάλα στην Αλ-Σαντ του Κατάρ παίρνοντας 10 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Όμως δε θα πάει απλώς να κλείσει την καριέρα του εκεί. Η καταλανική εφημερίδα αναφέρει ότι τον Τσάβι τον προορίζουν οι Καταριανοί για προπονητή της εθνικής τους ομάδας στο Μουντιάλ που θα γίνει στη χώρα τους το 2022. Και αν σε όλους μας φαίνεται φυσιολογική εξέλιξη αυτός ο ποδοσφαιρικός εγκέφαλος να γίνει προπονητής, η απορία είναι: Μα στο Κατάρ διάολε; Δηλαδή όταν η Μπαρσελόνα περηφανεύεται ότι η Μασία δε βγάζει μόνο παίχτες αλλά και προπονητές, αυτός θα πάει να εκπαιδευτεί σε μια ποδοσφαιρική εσχατιά; Δηλαδή μετά από Γκουαρδιόλα, Βιλανόβα και Ενρίκε τώρα το μεγαλύτερο κεφάλαιο για προπονητής στο μέλλον η διοίκηση το αφήνει απλόχερα στο χορηγό;

FC Barcelona v Sevilla FC - La Liga

Από πέρυσι που συζητιόταν αυτό το σενάριο πρώην συμπαίχτες του Τσάβι είχαν προσπαθήσει να τον τραβήξουν στις ΗΠΑ. Ο Ανρί και ο Βίγια έκαναν και επίσημες, δημόσιες δηλώσεις. Μάλιστα ο Βίγια είχε πει ότι ο Τσάβι με τις συνεντεύξεις που δίνει μπορεί να απογειώσει το άθλημα στις ΗΠΑ αφού κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει καλύτερα από αυτόν. Ο Τσάβι πείστηκε να μείνει άλλον ένα χρόνο στη Βαρκελώνη, όμως τώρα πλέον η επιλογή του είναι το Κατάρ. Ο ίδιος απλώς έχει ανακοινώσει τη συμφωνία με την Αλ Σαντ και δεν έχε πει τίποτα παραπάνω, ούτε για τα κίνητρά του, ούτε για τα κριτήρια της επιλογής του. Επειδή τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου δεν κρυβόταν ποτέ, αυτή η σιωπή γιγαντώνει τις υποψίες ότι αποτελεί μέρος συμφωνίας. Με το αζημίωτο βέβαια, αλλά για άλλη μια φορά η συγκεκριμένη διοίκηση χρησιμοποιεί θρύλους του συλλόγου για να κάνει μπίζνες.

Είναι ντροπιαστική αυτή η συμπεριφορά στο καλύτερο κεντρικό χαφ που έβγαλε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο εδώ και 20 χρόνια, στον άνθρωπο που έχει το ρεκόρ τίτλων με τη φανέλα του συλλόγου. Τόσο ντροπή που μερικοί βλαμμένοι σαν εμένα έχουν ακόμα μια φαγωμένη, καμμένη, ξεφτισμένη μπλαουγράνα φανέλα και δεν αγοράζουν καινούρια, διότι… διότι είναι καθαρή.

Η κατάρα του Γκαραμπάτο

  [Καθόλου σχόλια]

cali_gallery

Όσοι ζουν με λογική και ρεαλισμό ξέρουν ότι δεν υπάρχουν γούρια και μεταφυσικά φαινόμενα στο ποδόσφαιρο, οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι αυτό είναι ψέμα. Έτσι και στην περίπτωση της Αμέρικα της Κάλι, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Κολομβίας μετά την Μπογκοτά. Η Αμέρικα είναι μια από τις πιο σπουδαίες ομάδες της χώρας, τρίτη σε τίτλους πίσω από την Ατλέτικο Νασιονάλ και την Μιγιονάριος και μπροστά από την τοπική αντίπαλό της Ντεπορτίβο Κάλι. Οι «κόκκινοι διάβολοι» γεννήθηκαν το 1918, αλλά παρά τη δημοφιλία τους δεν κατέκτησαν κάποιον τίτλο τα πρώτα χρόνια της ιστορίας τους.

murio-autor-de-maldicion-al-america-de-cali

Το 1948 η διοίκηση παίρνει την απόφαση να μετατρέψει την Αμέρικα σε επαγγελματική ομάδα ώστε να συμμετέχει στο πρώτο καινούριο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Κολομβίας. Στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας υπάρχουν διαφωνίες. Ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές και από τα πρώτα μέλη του συλλόγου είναι ο οδοντίατρος Μπέντζαμιν Ουρέα γνωστός με το παρατσούκλι «Γκαραμπάτο» (που σημαίνει μουτζούρα, ορνιθοσκαλίσματα). Ο Γκαραμπάτο δεν ήταν απλά πρώην παίκτης και μέλος της ομάδας, ήταν και από αυτούς που πρότειναν να αλλάξουν τα χρώματα της ομάδας που αρχικά ήταν μπλε-άσπρα σαν της Ράσινγκ Κλουμπ από την Αργεντινή και τελικά το 1931 το κατάφερε. Ο Ουρέα ήταν κάθετα αντίθετος στο να χάσει η ομάδα τον ερασιτεχνικό της χαρακτήρα. Ο οδοντίατρος-ερασιτέχνης τερματοφύλακας (και άριστος χορευτής του τάνγκο) εξοργίστηκε όταν η απόφαση τελικά πέρασε και είπε τα περιβόητα λόγια: «Να την κάνουν επαγγελματική, να την κάνουν την Αμέρικα ό,τι θέλουν, αλλά ορκίζομαι στον Θεό ότι πρωταθλητές δεν θα γίνουν ποτέ«. [η ιστορία της κατάρας έχει ακόμα δυο εκδοχές, η μία ότι η ομάδα αρνήθηκε να πληρώσει κάποια έξοδα του Ουρέα  και η τρίτη ότι όταν τον έδιωξαν από την ομάδα καταράστηκε όλους τους παίκτες έναν-έναν, η επικρατέστερη είναι η πρώτη]

Όπως σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις τα λόγια του οδοντιάτρου πέρασαν λίγο στην πλάκα. Αλλά όπως όλοι οι σώφρονες προληπτικοί ξέρουμε, στην αρχή όλοι κοροϊδεύουν και στο τέλος καταλαβαίνουν (αλλά είναι αργά). Η Αμέρικα βγήκε 5η στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα Κολομβίας και στα επόμενα τερμάτισε σε θέσεις μέτριες από 7η μέχρι 13η. Με τα χρόνια να περνούν, ο κόσμος άρχισε να παίρνει όλο και πιο σοβαρά την κατάρα του Γκαραμπάτο. Η άσχημη κατάσταση συνέπεσε με τα χρόνια του κολομβιανού «Ελ Ντοράντο»,  όπου οι ομάδες της Κολομβίας μάζεψαν παικταράδες όπως ο ντι Στέφανο εξαιτίας των απεργιών σε άλλα πρωταθλήματα της Ν. Αμερικής. Η Αμέρικα δεν είχε τα χρήματα να φέρει τέτοιους παίκτες και όπως ήταν λογικό δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις άλλες ομάδες. Η κατάρα όμως ήταν η κουβέντα που από στόμα σε στόμα παρουσιαζόταν ως αιτία για τις κακές πορείες.

IMAGEN-10904504-2.png

Στην δεκαετία του 1960 με καλύτερο προπονητή και καλύτερους παίκτες η Αμέρικα βελτιώθηκε και κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να κάνει αξιόμαχη ομάδα. Πάλι όμως ο τίτλος δεν ήρθε. Μια τρίτη και μια δεύτερη θέση ήταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες και ο κόσμος πλέον είχε πειστεί ότι δεν θα πάρει ποτέ τίτλο. Το 1967 η Αμέρικα έκανε 22 παιχνίδια χωρίς ήττα, αλλά το πρωτάθλημα το πήρε η Ντεπορτίβο Κάλι. Τα χρόνια περνούσαν χωρίς καμία αλλαγή για την ομάδα, μέχρι που η διοίκηση αποφάσισε να πάρει το παιχνίδι στα χέρια της κάνοντας ότι θα έκανε οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος: έναν ποδοσφαιρικό εξορκισμό. Έτσι λοιπόν, το 1979 ο Ουρέα μαζί με άλλα γνωστά μέλη της «οικογένειας» της Κάλι (έναν δημοσιογράφο και έναν δημοφιλή τραγουδιστή) πάτησαν το χορτάρι του μαρτυρικού Εστάδιο Πασκουάλ Γκερέρο. Ο Ουρέα υπέγραψε σε ένα χαρτί ότι πρόκειται για μια καινούρια ομάδα και ότι η κατάρα του συλλόγου τελειώνει. Έτσι απλά. Πού είναι η αλήθεια και πού ο μύθος σε αυτές τις ιστορίες της Ν. Αμερικής κανείς δεν ξέρει, το σίγουρο είναι όμως ότι η Αμέρικα πήρε το 1979 το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 31 χρόνια κατάρας, ενώ εκείνη την δεκαετία σήκωσε άλλες πέντε κούπες για να έχει σήμερα δεκατρείς.

Μπορεί όμως ο Ουρέα να υπέγραψε το τέλος της κατάρας, αλλά φαίνεται το χαρτί δεν είχε ισχύ στο… εξωτερικό. Η Αμέρικα Κάλι έφτασε σε τέσσερις τελικούς Λιμπερταδόρες και τους έχασε όλους, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος πιστεύει ότι η κατάρα εξακολουθεί να ισχύει στις διεθνείς διοργανώσεις. Και όχι απλά τους έχασε, το έκανε και με επικο τρόπο όπως τον απίστευτο τελικό του 1987 με τον οποίο ασχοληθήκαμε πρόπερσι. To 1985 απέναντι στους Αρχεντίνος Τζούνιορς οι δυο ομάδες έφεραν 1-0 και στα δυο παιχνίδια και οδηγήθηκαν έτσι σε τρίτο παιχνίδι, ήρθαν 1-1 και οι Αργεντίνοι κέρδισαν στα πέναλτι με 5-4, ενώ το 1996 με το 1-0 στην Κολομβία η Αμέρικα πήγε στο Μονουμεντάλ όπου έπεσαν τα περισσότερα χαρτάκια όλων των εποχών σε υποδοχή ομάδας και με δυο γκολ του Κρέσπο έχασε τον τίτλο από την Ρίβερ. Υπάρχει και ένας επικός ημιτελικός με τους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ όπου οι Κολομβιανοί έχασαν με… 11-10 στα πέναλτι. Ο Ουρέα πέθανε το 2008, η ομάδα αντιμετώπισε πολλά προβλήματα και το 2011 υποβιβάστηκε στη Β” Εθνική. Την πρώτη σεζόν έμεινε αήττητη, έκανε ρεκόρ κατηγορίας για να χάσει τελικά στα… πέναλτι από την Ουνιόν Μαγδαλένα την Απερτούρα, ενώ έχασε ξανά στα πέναλτι την άνοδο από την Αλιάνσα Πετρολέρα. Η μοίρα μιας ομάδας γεννημένη για πίκρες και με τον Ουρέα να μην μπορεί πλέον να κάνει καινούριο εξορκισμό από εκεί που βρίσκεται…

Αν η Ισπανία Ήταν Ελλάδα

  [2 Σχόλια]

032315-soccer-FCB-hugs-pi-mp.vadapt.620.high.0

Αν η Ισπανία ήταν Ελλάδα αυτή τη στιγμή στη Βαρκελώνη θα γινόντουσαν συλλαλητήρια κατά του κράτους της Μαδρίτης και της εφορίας που κυνηγάει τους προέδρους της ομαδάρας μας. Η άποψη ότι μας κυνηγάνε κύκλοι της Ρεάλ για την υπόθεση Νεϋμάρ επειδή δεν υπέγραψε σε αυτούς δε θα εμφανιζόταν μόνο σε μερικές κάφρικες ιστοσελίδες και τηλεοπτικά τοπικά προγράμματα, αλλά θα ήταν η επίσημη γραμμή του συλλόγου. Ο Μπερτομέου με το Ροσέλ θα κινητοποιούσαν όλους τους συνδέσμους οπαδών κατά του ΡΡ και της κεντρικής κυβέρνησης. Το Ζενεραλιτάτ (το τοπικό κοινοβούλιο στην Καταλωνίας) θα είχε εκδώσει ανακοίνωση στήριξης των δυο προέδρων και θα τους παρείχε νομική βοήθεια. Το «Ινδαπανδένσια» δε θα ακουγόταν μόνο στο 17:14 κάθε αγώνα στο Καμπ Νόου αλλά θα δονούσε τους δρόμους της πόλης. Οι φανατικοί των Μπόσος Νόις, που εκδιώχθηκαν από το Καμπ Νόου μετά από εκείνο το κλάσικο με το Φίγκο, θα ερχόντουσαν πίσω με απόφαση της διοίκησης για να ηγηθούν του πολέμου κατά της εφορίας που κυνηγάει τη Μπάρσα. Ομάδες οπαδών θα πήγαιναν κάτω από τα σπίτια του εισαγγελέα και του δικαστή της υπόθεσης για να εκφράσουν ότι έχουν τον μπλαουγράνα κόσμο απέναντί τους. Την ώρα της εκδίκασης της υπόθεσης, αν δεν είχε συμβεί τίποτα «ατυχές» σε εισαγγελέα και δικαστή εν τω μεταξύ, ο κόσμος θα ήταν απ’έξω από το δικαστήριο για να «αντιδράσει».

madrid hinchas

Αν η Ισπανία ήταν Ελλάδα ο Φλορεντίνο Πέρεθ θα έδινε κάθε δίκιο στους οπαδούς που πήγαν στο προπονητικό κέντρο της Ρεάλ Μαδρίτης και έκραξαν τους παίχτες για την ήττα στο κλάσικο.  Δε θα τους έψαχνε για να τους αφαιρέσει την κάρτα φιλάθλου αλλά θα τους έδινε μια τηλεοπτική εκπομπή σε κανάλι του, θα τους έβαζε σε μια ιστοσελίδα να γράφουν για τη Ρεάλ, ή θα τους έδινε μια θέση στις κατασκευαστικές του εταιρίες. Θα έβγαινε να πει ότι ο υπέροχος κόσμος της ομάδας έχει δίκιο και ότι δεν μπορεί η ομάδα να χάνει σε ντέρμπι από έναν σύλλογο που δεν είναι καν ισπανικός. Θα έλεγε ότι οι παίχτες πρέπει να τιμήσουν τη φανέλα που έχουν φορέσει ο Ντι Στέφανο και ο Μπουντραχένιο και δεν μπορούν να παρουσιάζονται τόσο κατώτεροι από το μεγαλείο της Μαδρίτης. Θα έδινε έκπτωση στα εισιτήρια των Ούλτρα Σουρ και θα τους έβαζε να κινητοποιηθούν κατά του ισπανικού Συμβουλίου της Επικρατείας που μπλόκαρε την ανακαίνιση του Μπερναμπέου. Θα έλεγε ότι το σάπιο σύστημα της Μπάρσα στην ομοσπονδία πρέπει να ξηλωθεί και ότι ο κόσμος των Μερένχες δε δέχεται αυτήν την αντιμετώπιση.

DelNido--644x362

Αν η Ισπανία ήταν Ελλάδα η Σεβίλλη θα είχε αποσυρθεί απ’ το πρωτάθλημα. Μετά τη φυλάκιση του προέδρου της Ντελ Νίδο οι οπαδοί θα είχαν απαιτήσει η ομάδα να μην είναι κομμάτι του σάπιου κατεστημένου της Λα Λίγα. Οπαδοί στην Ανδαλουσία θα ζητούσαν στα τοπικά ραδιόφωνα οι παίχτες της Σεβίλλης να αποχωρήσουν απ’ την εθνική. Ο Δελ Μπόσκε θα έλεγε ότι δε χρειάζεται να φτάσουν μέχρι εκεί αλλά η ισπανική ομοσπονδία θα του έδινε χαρτάκι ώστε να μην καλέσει παίχτες απ’ τη Σεβίγια και να το ρίξει σε τεχνικές αποφάσεις. Ο σύλλογος θα έλεγε ότι φυλακίζουν τον πρόεδρο της ομάδας γιατί μια ομάδα του φτωχού ισπανικού Νότου δεν μπορεί να τα βάζει με το κατεστημένο του άξονα Μαδρίτης-Βαρκελώνης. Όμως η Σεβίγια έχει κατακτήσει τα τελευταία χρόνια τόσα ευρωπαϊκά τρόπαια όσα οι Μαδριλενο-Βαρκελωνέζοι μαζί. Αλλά τους πολεμάει το σύστημα.

Η Ισπανία όμως δεν είναι Ελλάδα, όπως απέδειξε πρόσφατα και η Ατλέτικο.

Ένας διαφορετικός πρόεδρος

  [4 Σχόλια]

elton_john2

Σερφάροντας καθημερινά στο απύθμενο αυτό ηλεκτρονικό χάος που ονομάζεται ίντερνετ πέφτεις πάνω σε εκατοντάδες εντελώς ανούσιες πληροφορίες που προσπαθούν, μάταια συνήθως, να περάσουν το λογικό φιλτράρισμα σου και να φτάσουν στο μυαλό σου. Μια απ” αυτές που τα κατάφεραν, για λόγους που ούτε μπορώ αλλά και ούτε θέλω να ανακαλύψω, έλεγε ότι σήμερα ο Έλτον Τζον κλείνει τα 68 του χρόνια.

Όπως σίγουρα θα γνωρίζεις, ο (Σερ) Έλτον Τζον είναι Άγγλος τραγουδιστής και συνθέτης, γνωστός στην Ελλάδα και ως «μοιρολογίστρα αδικοχαμένων γκομενών που ένα τραγούδι έχει γράψει και το προσαρμόζει ανάλογα στην γκόμενα που θα πεθάνει», μια περιγραφή που θα ακολουθεί πιστά το όνομα του Έλτον για όσο θα μιλιούνται τα νέα Ελληνικά σ’αυτόν τον πλανήτη, δηλαδή όχι για πάρα πολύ. Εκτός από το περιβόητο εκείνο τραγούδι για την Νταϊάνα, ο Έλτον Τζον είναι πολύ δημοφιλής στο χώρο της ποπ για αμέτρητες γλυκανάλατες επιτυχίες τις περισσότερες εκ των οποίων συνειδητά αγνοώ και στο χώρο της ροκ για εκείνη την θρυλική συναυλία στη μνήμη του μοναδικού Φρέντι Μέρκιουρι, στην οποία είχε τραγουδήσει εκτός άλλων και το ανυπέρβλητο «Bohemian Rhapsody», μια εμφάνιση στην οποία όλως παραδόξως δεν φορούσε αυτός το πιο αξιοπρόσεκτο συνολάκι

Αυτό που πολλοί όμως δεν γνωρίζουν είναι ότι ο ιδιόρρυθμος Έλτον, ο οποίος πολλές φορές με το ντύσιμο του κάνει τον Φλωρινιώτη τον Γκαλίτσιο τον Ντάνι Άλβες να μοιάζει με άρχοντα του στυλ, είναι ο βασικός λόγος που οι κάτοικοι της Γουότφορντ έζησαν στην αρχή της δεκαετίας του 80′ το δικό τους ποδοσφαιρικό παραμύθι. Όντας φανατικός οπαδός της ομάδας από τα παιδικά του χρόνια, ο Έλτον Τζον αφού πρώτα συγκέντρωσε χρήματα για την ομάδα κάνοντας συναυλίες στο γήπεδο της, ανέλαβε πρόεδρος και χρηματοδότης της το 1976 – σε μια εποχή που η καριέρα του ήταν στα πάνω της και το όνομα του γνωστό σχεδόν παντού -, ασχολήθηκε ενεργά με κάθε πτυχή του συλλόγου, διάλεξε νέο προπονητή, έριξε αρκετά λεφτά και κατάφερε να την ανεβάσει μέσα σε πολύ λίγα χρόνια από την 4η κατηγορία στην 1η, φτάνοντας μέχρι και τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 1983, να τη βγάλει στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και να την πάει και σε έναν τελικό Κυπέλλου το 1984. Ο τελικός χάθηκε από την Έβερτον, στερώντας απ’τη Γουότφορντ το πρώτο της τρόπαιο, αλλά ανεξάρτητα από τον άσχημο επίλογο τα αξέχαστα εκείνα χρόνια έχουν μετατρέψει αναμενόμενα σε θρύλο τον Έλτον ανάμεσα στους φιλάθλους της ομάδας.

Για να τον τιμήσουν για την προσφορά του οι άνθρωποι της Γουότφορντ τον έχουν χρίσει συμβολικά ισόβιο πρόεδρο και τον Δεκέμβρη που μας πέρασε ονόμασαν μια κερκίδα του γηπέδου “Sir Elton John stand’, κάνοντας τον να συγκινηθεί και να δηλώσει ότι εκείνη η μέρα ήταν μια από τις σπουδαιότερες της ζωής του. Και λαμβάνοντας υπόψη το οπαδικό παρελθόν του και αναλογιζόμενος το πόσο μεγάλο κατόρθωμα είναι μια μέρα μια από τις κερκίδες στις οποίες σύχναζες ως παιδί να έχει το όνομα σου, μπορείς να πεις με μια σχετική σιγουριά ότι τη δήλωση αυτή την πίστευε πραγματικά από τη ψυχή του, ακόμα και αυτός ο αλλόκοτος τύπος που έζησε μια ζωή μέσα στη δόξα, τα φημισμένα πάρτι των διασημων, τα χρήματα και τα καλλιτεχνικά βραβεία.

Το πρόβλημα είναι (και) στους προπονητές

  [9 Σχόλια]

Διαβάζοντας πριν μερικές μέρες το άρθρο του Γκάρι Νέβιλ στην Telegraph (duendes σε ευχαριστώ για το mail) μπήκα σε σοβαρές σκέψεις. Πολύ σοβαρές σκέψεις. Ο πρώην αμυντικός της Γιουνάιτεντ καυτηριάζει με μοναδικό τρόπο τη φετινή αποτυχία των Άγγλων στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις για το φετινό «ναύαγιο» αναλύοντας με γλαφυρό τρόπο τα δεδομένα. Στα περισσότερα έχει δίκιο – μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία – αλλά μου έκανε εντύπωση και μάλιστα μεγάλη το γεγονός πως δε στάθηκε καθόλου στους προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ τα τελευταία χρόνια. Παρακάτω θα καταλάβετε τι εννοώ.

4830422

Ο Νέβιλ γράφει πως παρακολούθησε και τα έξι παιχνίδια των Άγγλων στους 16 και πως  δεν έμεινε ευχαριστημένος  είδε ελάχιστους Βρετανούς στις εντεκάδες των ομάδων. Βέβαια αξίζει να σημειωθεί πως και στις τρεις ομάδες (Σίτι, Τσέλσι, Άρσεναλ) δεν υπάρχει ούτε Βρετανός προπονητής. Όταν το ’99 οι Άγγλοι επέστρεφαν στην κορυφή της Ευρώπης με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά από 15 χρόνια (μετά τη Λίβερπουλ του Φάγκαν στη Ρώμη το ’84) το έκαναν με Σκοτσέζο προπονητή και με ένα κορμό Βρετανών ποδοσφαιριστών που δεν ήταν όλοι ούτε υπερβολικά ταλαντούχοι, ούτε πολύ φαντεζί. Ο Σερ Άλεξ είχε αναλάβει την ομάδα το 1986 και στηριζόμενος  στη γενιά του ’92 με παίκτες όπως ο Μπέκαμ, ο Γκιγκς, ο Μπατ, οι αδερφοί Νέβιλ και φυσικά ο Σκόουλς και αγοράζοντας παίκτες όπως ο Κιν, ο Σέρινγχαμ και ο Κόουλ έφτιαξε μια ομάδα που έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, έφτασε σε πολλούς σπουδαίους τίτλους και φυσικά μνημονεύεται ακόμα. Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε και τα επόμενα χρόνια ο Σκοτσέζος αγοράζοντας καλούς Βρετανούς ποδοσφαιριστές. Ο Φέρντιναντ ήρθε απ” τη Λιντς και έγινε ο ηγέτης της άμυνας για 10 χρόνια. Ο Ρούνει ήρθε πιτσιρικάς απ” την Έβερτον και εξελίχθηκε σε θρύλο της ομάδας. Ο Κάρικ ήρθε απ” την Τότεναμ και έγινε ο βασικός αμυντικός μέσος των «μπέμπηδων». Το ίδιο φυσικά είχε συμβεί και με τον Χάργκριβς πριν τον διαλύσουν οι τραυματισμοί. Ο Φέργκιουσον γνωρίζοντας άριστα τη Βρετανική αγορά, πίστεψε στο ταλέντο που υπάρχει στο Νησί (γιατί όντως υπάρχει), επένδυσε σε αυτό – αγοράζοντας εννοείται και αρκετούς ξένους παικταράδες – και έφτιάξε μια σπουδαία δυναστεία που θα συζητιέται για πάντα απ” όλους τους ποδοσφαιρόφιλους.

Αυτή είναι μια ιστορία που ίσχυε (πάνω-κάτω) πάντα για τους Νησιώτες. Το πρώτο τρεμπλ ήρθε απ” τη Σέλτικ με το Τζοκ Στάιν στον πάγκο το 1967. Ακολούθησαν οι «μπέμπηδες» του Μπάσμπι. Ο τεράστιος Μπιλ Σάνκλι ήταν αυτός που πήρε τη Λίβερπουλ στη δεύτερη κατηγορία και την έκανε κορυφαία ομάδα σε ολόκληρη την Αγγλία. Ο Πέισλι που ακολούθησε την απογείωσε χαρίζοντας της Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Παλιότερα ο Χέρμπερτ Τσάπμαν της Άρσεναλ είχε φέρει ένα σωρό καινοτομίες στο Αγγλικό ποδόσφαιρο (όπως η οπισθοχώρηση ενός κεντρικού μέσου στην άμυνα). Βάλτε δίπλα σε όλους αυτούς το Μπράιαν Κλαφ, το Ντον Ρέβι της θρυλικής Λιντς και φυσικά το Μπιλ Νίκολσον της Τότεναμ και έχετε (σχεδόν) ολόκληρη την ιστορία των τελευταίων 70 χρόνων. Όλοι τους κατάφεραν ότι κατάφεραν με άκρως Βρετανικές ομάδες. Με κορυφαίο (σε αυτό τον τομέα) το Στάιν που είχε φτιάξει την καλύτερη Σέλτικ όλων των εποχών με παίκτες που είχαν γεννηθεί σε ακτίνα 30 μιλίων απ” το γήπεδο των Χουπς. Και όσο κι αν τα χρόνια έχουν περάσει και το ποδόσφαιρο δεν είναι όπως τότε κάποια πράγματα έχουν αλλάξει για να οδηγήσουν τις Αγγλικές ομάδες προς το χειρότερο.

JockStein67

Το ίδιο έχει συμβεί και σε άλλες χώρες. Η καλύτερη Μίλαν όλων των εποχών (τακτικά αλλά και από πλευράς θεάματος) είχε προπονητή Ιταλό. Τον Αρίγκο Σάκι. Η καλύτερη Ολλανδική, ο Άγιαξ, είχε το Ρίνους Μίχελς στην πρώτη της περίοδο και το Φαν Γκααλ στη δεύτερη. Αμφότεροι Ολλανδοί. Η Μπαρτσελόνα είχε Καταλανό, το Γκουαρντιόλα, στις εποχές του τίκι-τάκα. Η ποδοσφαιρική μηχανή στο τρεμπλ της Μπάγερν το 2013 είχε το Χάινκες (γεννημένος στο Μουνχενγκλάντμπαχ) και φυσικά η Ρεάλ το 2000 και το 2002 είχε τον Ισπανό Ντελ Μπόσκε. Σύμπτωση; OXI BEBAIA. Αυτή τη στιγμή η μοναδική top ομάδα στην Αγγλία που εμπιστεύεται Βρετανό προπονητή είναι η Λίβερπουλ που έχει στο τιμόνι το Μπρένταν Ρότζερς. Ο Βορειοιρλανδός  είναι και ο μόνος που φαίνεται να επενδύει πραγματικά σε Άγγλους (και Βρετανούς παίκτες) αυτή τη στιγμή, δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο το πλούσιο ταλέντο που υπάρχει στο Νησί δίνοντας ευκαιρίες σε πολλούς ταλαντούχους Βρετανούς. Φυσικά ταλέντο (και μάλιστα πλούσιο) υπάρχει και σε προπονητές, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι ομάδες δεν δίνουν ευκαιρίες τα τελευταία χρόνια, ή είναι πολύ αυστηρές όταν δίνουν, σε Βρετανούς προπονητές.

O Ιρλανδός Μάρτιν Ο’Νίλ για παράδειγμα. Ο προπονητής που έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο με τη Σέλτικ στις αρχές του 2000 – οδηγώντας την ομάδα και σε ένα τελικό Ουέφα – και φυσικά ευθύνεται για την καλύτερη Άστον Βίλα των τελευταίων χρόνων βρίσκεται πλέον στην Εθνική της χώρας του καθώς δεν είχε κάποια πρόταση από ομάδα της πρώτης δεκάδας. Ένας σύγχρονος προπονητής, άριστα καταρτισμένος που του αρέσει να δουλεύει με Βρετανούς παίκτες. Στη δική του «Βίλα» άλλωστε ξεπετάχτηκαν οι Άσλει Γιανγκ, Τζέιμς Μίλνερ, Γκάμπριελ Αγκμπολαχόρ, ο Ρίο Κόκερ και φυσικά ο Γκάρεθ Μπάρι, μεταξύ άλλων. Ο Ντέηβιντ Ο’Λίρι είχε δημιουργήσει μια «ονειρική Λιντς» την ίδια εποχή στηριζόμενος σε Βρετανούς ποδοσφαιριστές. Που βρίσκεται τώρα; Πουθενά μετά από ένα πέρασμα απ” την Αλ Αχλί. O Στηβ Μακ Λάρεν απ” την άλλη απέχει απ” τους πάγκους της Πρέμιερ Λιγκ, έχοντας τα ηνία της – εξαιρετικής – Ντέρμπι. Ο Μόγιες βρίσκεται στην Ισπανία και τη Σοσιεδάδ μετά την απόλυση του απ” τη Γιουνάιτεντ και ο άνθρωπος που έχει χαρακτηριστεί ως «το μέλλον στην προπονητική», ο 35 χρόνος Άντονι Χάντσον βρίσκεται στον πάγκο της Νέας Ζηλανδίας μετά από αυτόν του Μπαχρέιν. Δεν τα βρίσκετε λάθος όλα αυτά; Εγώ τα βρίσκω.

story_8573_martinoneill

Όταν, για παράδειγμα, ο Βενγκέρ ανέλαβε την Άρσεναλ το 1996 η ομάδα ήταν γεμάτη Άγγλους ποδοσφαιριστές. Σιγά-σιγά ο Αλσατός άρχισε να φέρνει συνεχώς ξένους – κυρίως απ” τη Γαλλική αγορά – φτάνοντας σε σημείο να μην υπάρχει Άγγλος αρκετές φορές ούτε στη 18αδα της ομάδας. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στις περισσότερες ομάδεςτα τελευταία χρόνια. Η Άρσεναλ μπορεί να κέρδισε τίτλους στην αρχή αλλά έμεινε μετά για σχεδόν 8 χρόνια δίχως κάποια κούπα. Η επιστροφή έγινε πέρσι με το Κύπελλο – σε μια εποχή που ο Βενγκέρ έχει αρχίσει να δίνει και πάλι ευκαιρίες σε νεαρούς Βρετανούς. Τυχαίο; Όχι βέβαια.  Ο ξένος προπονητής θα προτιμήσει τα «δικά» του παιδιά και λόγω των διάφορων μάνατζερ της χώρας του (που θα τον πιέσουν γι” αυτό) και επειδή δε γνωρίζει καλά τη Βρετανική αγορά. Η Τότεναμ είναι μια φοβερή ομάδα. Γιατί να έχει τον Αργεντινό Ποκετίνο στον πάγκο και όχι κάποιο Βρετανό; O Πάρντιου είναι ένας πολύ καλός προπονητής. Γιατί να είναι στην άσημη Πάλας και όχι σε κάποια πιο δυνατή ομάδα; Γιατί να έχει γεμίσει η Πρέμιερ Λιγκ με τόσους ξένους εις βάρος των νέων Άγγλων παικτών; Για παράδειγμα πάμε στη Γιουνάιτεντ. Το καλοκαίρι ήρθε ο Φαν Χααλ και έφερε το Μπλιντ, το Ρόχο, το Ντι Μαρία, το Φαλκάο. Αν εξαιρέσουμε το Ντι Μαρία για όλους τους υπόλοιπους υπάρχουν Άγγλοι παίκτες που θα μπορούσαν να παίζουν στις θέσεις τους. Ο Όστιν της ΚΠΡ είναι ένας εξαιρετικός επιθετικός που θα μπορούσε να αγωνίζεται στη θέση του Ζιρού της Άρσεναλ. Ο Ντελφ της Βίλα χωράει σε όλες τις μεγάλες ομάδες της Λίγκας. Το ίδιο ισχύει και για τον Ινγκς της Μπέρνλι ή τον Κλάιν της Σαουθάμπτον ή τον Γουόρντ – Πράους των «αγίων». Πιστέψτε με, υπάρχει πολύ ταλέντο και στην Πρέμιερ και στην Τσάμπιονσιπ.

Καλοί οι ξένοι παίκτες που ανεβάζουν το επίπεδο της Πρέμιερ αλλά καλοί και τόσοι Βρετανοί που βλέπουν παίκτες μέτριους πολλές φορές να τους κλέβουν το ψωμί ως «ξένοι μεσίες». Πράγμα που φυσικά προκαλεί τεράστιο πρόβλημα και στην εθνική της χώρας. Ειλικρινά χαίρομαι τον Χάρι Κέιν της Τότεναμ που πήρε φέτος ευκαιρίες και έδειξε το σπουδαίο ταλέντο του. Τον Ρος Μπάρκλει της Έβερτον, τα παλικάρια της Λίβερπουλ και όλους τους άλλους που παλεύουν σε ένα «εχθρικό προς αυτούς- δικό τους πρωτάθλημα» και περιμένω να δω  ευκαιρίες. Πρώτα, εννοείται, σε προπονητές κύριε Νέβιλ. Τότε – και μόνο τότε – θα δούμε καλύτερες μέρες για το Αγγλικό και το Βρετανικό ποδόσφαιρο. Με μεγάλη μου χαρά διάβασα – ενώ τελείωνα το κείμενο – πως ο Πρόεδρος της FA Κρεγκ Ντάικ ετοιμάζει σοβαρές προτάσεις για να βοηθήσει να αναπνεύσει και πάλι το Αγγλικό ποδόσφαιρο και η Εθνική. Μακάρι.

Το Football Manager μου έκλεψε τη ζωή

  [14 Σχόλια]

hi-res-cover

Ο πομπώδης τίτλος δεν είναι δικός μας, αλλά ενός βιβλίου που εκδόθηκε το 2012 και μιλάει για τι άλλο, για το παιχνίδι που αν δεν έχει κλέψει ζωή, έχει κλέψει άπειρες ώρες από πολλούς εξ ημών. Το Football Manager, FM για τους φίλους, CM ή ChampMan για τους παλιότερους, είναι ένας γλυκός εθισμός και αυτό έχει ως στόχο να δείξει το συγκεκριμένο πόνημα. Το βιβλίο προσπαθεί να κάνει αρκετά πράγματα μαζί, από το να παρουσιάζει την ιστορία του παιχνιδιού μέχρι να μιλάει για τις φιλανθρωπίες της εταιρείας, σε κάποια τα καταφέρνει και σε κάποια άλλα όχι. Το αποτέλεσμα είναι να μοιάζει σε πολλά σημεία σαν συρραφή άρθρων και συνεντεύξεων και να είναι αλλού ενδιαφέρον και αλλού αρκετά βαρετό. Παρ” όλα αυτά, χωρίς να είναι από τα καλύτερα ποδοσφαιρικά βιβλία που διαβάσαμε, έχει κεφάλαια που αξίζουν.

tonton1554

Τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια είναι οι ποδοσφαιριστές-θρύλοι του παιχνιδιού και κάποιες από τις προσωπικές ιστορίες των άρρωστων παικτών. Το τιμ του βιβλίου κατάφερε και βρήκε πολλούς από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του FM που δεν έκαναν τίποτα στην καριέρα τους. Μαρκ Κερ, Κένεντι Μπακιρτσίογλου, Τσέρνο Σάμπα, Άντερς Σβένσον, Μάικλ Νταφ, Στέφαν Σελάκοβιτς, Τόμι Σβίνταλ Λάρσεν και φυσικά ο τεράστιος Τοντόν Ζόλα Μουκόκο μεταξύ άλλων μιλάνε για την αγάπη του κόσμου που έζησαν και ζουν παρ” ότι έκαναν μετριότατες καριέρες (το γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς πέρασαν από την Ελλάδα, λέει πολλά για τη χώρα μας), όπως και για το αν ξέρουν το παιχνίδι ή το έχουν παίξει. Έχει πλάκα να βλέπεις πώς βίωσαν την περίεργη αυτή διασημότητά τους και να λένε για τον κόσμο που τους ήξερε και τους ζητούσε αυτόγραφα.

Στο κομμάτι με τις… προσωπικές μαρτυρίες υπάρχουν κι εκεί κάποια διαμαντάκια. Yπάρχει η ιστορία του κοστουμάτου τύπου που είχαν φύγει οι γονείς του και ντύθηκε για τον τελικό του ΟΥΕΦΑ ουρλιάζοντας όταν ο Άντι Κάρολ ισοφάρισε, με αποτέλεσμα οι γείτονες που ήξεραν ότι είναι μόνος να καλέσουν την αστυνομία. Υπάρχει η ιστορία του γίγαντα που η γυναίκα του κανόνιζε μήνα του μέλιτος σε Ελλάδα ή Ιταλία και αυτός την πήγε στη… Βουλγαρία για να πάει στην πόλη Νέσεμπαρ μια που την είχε αναλάβει στο FM στη Β” εθνική της χώρας. Και ίσως αυτή που με αγγίζει πολύ, με τον τύπο που έφτασε στα πέναλτι με την Πάτρικ Θιστλ απέναντι στoυς Ρέιντζερς έχοντας βάλει ένα ποτήρι κρασί, ακούγοντας την δισκάρα Moon Safari των Air και βλέποντας τους παίκτες του να ευστοχούν στα δυο πρώτα και τους αντιπάλους να χάνουν τα δικά τους. Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κουδούνι, γύρισε η κοπέλα του, τον έπιασε στην πάρλα, έβαλε ένα ριάλιτι σόου να φωνάζει στην τιβί χαλώντας το mood και ο ήρωάς μας πάτησε το Pause ξανά για να δει την Πάτρικ Θιστλ να χάνει τα τρία επόμενα και τους Ρέιντζερς να σκοράρει. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με το βιβλίο σε τουλάχιστον 35 περιπτώσεις διαζυγίου έχει αναφερθεί το παιχνίδι ως ένας από τους λόγους.

B_VwKVdW8AIdrIe

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια ψιλοαπέχω από το παιχνίδι, κυρίως λόγω χρόνου αλλά και γιατί μου λείπουν οι παλιές ωραίες εποχές χωρίς τα γραφικά και γιατί με κουράζει το υπερβολικό micro-management των νέων εκδόσεων. Οι σημαντικότερες στιγμές που μου έχουν μείνει είναι αυτές στα πρώτα χρόνια, στο multiplayer παιχνίδι που στήναμε. Εκείνη την περίοδο, στα τέλη του περασμένου αιώνα με αρχές αυτού (πόσο ωραίο ακούγεται) δεν υπήρχαν ζμαρτφόν και adsl (στην Ελλάδα), υπήρχε απλή dial-up με το μόντεμ να κάνει τον ηδονικό ήχο όταν συνδέεσαι. Με τα πενιχρά 28.8k και 56k συνδεόμασταν μετά τις 23.00 (που μετρούσε ως μία τηλεφωνική μονάδα η σύνδεση ή κάτι τέτοιο), διαλέγαμε ένα πρωτάθλημα και παίρναμε σχετικά ισοδύναμες ομάδες. Αυτό που ξεχώριζε όμως δεν ήταν ότι παίζαμε ονλάιν, αλλά ότι το παιχνίδι γινόταν Simulation και R.P.G. Σε κάθε καινούρια λίγκα, ο καθένας μας έπαιζε μια διαφορετική περσόνα. Στο ένα π.χ. ήμουν ένας Γάλλος ψυχρός προπονητής που ανέλαβε να σώσει τη Ρέντινγκ και στο άλλο ένας γραφικός λαϊκός Σουριναμέζος κόουτς της ΑΖ. Το ίδιο κι οι αντίπαλοι φίλοι. Στα χρόνια που παίζαμε παρέλασαν Ιρλανδοί μπεκρήδες, Ρώσοι καπνιστές, Ιταλοί λαϊκιστές κ.ο.κ. Το μισό παιχνίδι ήταν το FM και το άλλο μισό το chat όπου γράφαμε τίτλους εφημερίδων και κάναμε συνεντεύξεις τύπου μετά από τα ντέρμπι. Εκεί ο κάθε προπονητής μιλούσε για τον αγώνα και δεχόταν ερωτήσεις από τους άλλους δύο που έκαναν τους δημοσιογράφους. Συχνά οι ερωτήσεις ήταν προβοκατόρικες και καθώς είχε προηγηθεί ένας αγώνας μίσους και αγωνίας υπήρχε πάντα ψου-ψου για τη διαιτησία και για τις ικανότητες του αντιπάλου, με τις αποχωρήσεις να είναι συχνές. Από εκείνα τα ανέμελα χρόνια μας έμειναν πολλές ιστορίες, τρεις εκ των οποίων θα αναφέρω σε αυτό παραλήρημα δίχως τέλος για το FM:

cm3-7

1. Το χάρτινο πρωτάθλημα της Μπορούσια Ντόρτμουντ

Πρέπει να ήταν το πρώτο μας ονλάιν παιχνίδι με τρία άτομα και ήταν κάπου κοντά στο 2001-2002. Επιλέξαμε Μπουντεσλίγκα, εγώ πήρα τη Νεβερκούζεν, ο duendes την Ντόρτμουντ και ένας τρίτος φίλος την Σάλκε. Η πρώτη μου χρονιά ήταν εξαιρετική, ο γερόλυκος Ουλφ Κίρστεν σκόραρε κατά ριπάς και ο Ζε Ρομπέρτο όργωνε την αριστερή πλευρά. Δεν θυμάμαι τι έγινε στο τέλος, νομίζω βγήκα Ευρώπη και η Μπαγερν πήρε τον τίτλο. Τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά το καλοκαίρι. Ο Κίρστεν αποφάσισε να σταματήσει μόλις στα 36 του. Τον έκανα χρυσό να συνεχίσει, αλλά όχι, αυτός εκεί. Ο Ζε Ρομπέρτο ήθελε μεταγραφή, την αρνήθηκα και μετά σερνόταν σαν το φίδι τη 2η χρόνια. Την ίδια στιγμή ο Μέλερ αποφάσισε να σταματήσει από την Σάλκε. Συνεννοήθηκα με τον φίλο μου και κλείσαμε ένα φιλικό στο τέλος της σεζόν προς τιμήν των γερόλυκων. Βγάλαμε και οι δυο αλλαγή Μέλερ-Κίρστεν στο ίδιο λεπτό για να αποθεωθούν από τον κόσμο (στο δικό μας μυαλό τουλάχιστον έγινε έτσι), συγκινητικές στιγμές στο τσατ.

Η 2η σεζόν ήταν μέτρια, με τον Μπαστούρκ να απογοητεύει. Αντίθετα, τα πράγματα πήγαιναν τέλεια για την Ντόρτμουντ. Αν είχες μεγάλο γήπεδο είχες και φράγκα και έτσι δεν μπορούσε να συγκριθεί η ταπεινή Μπαϊαρίνα με το Βεστφάλεν. Οι κιτρινόμαυροι σκόρπισαν μερικά δεκάδες εκατομμύρια πήραν παικταράδες και η ομάδα του duendes πήγαινε για την κούπα δίνοντας μάχη με την Μπάγερν. Την τελευταία αγωνιστική έπαιζε εκτός έδρας με ένα λιμό και με νίκη έπαιρνε την κούπα. Βρέθηκε πίσω στο σκορ από νωρίς κι οι άλλοι δύο τρίβαμε τα χέρια μας (ναι δεν το κρύβουμε, θέλαμε το κακό του φίλου μας). Το ματς τελειώνει και ο duendes μας στέλνει μήνυμα ότι έχει αποσυνδεθεί κατά τη διάρκεια του αγώνα, οπότε έπρεπε να ξαναρχίσουμε το παιχνίδι. Σχεδόν 15 χρόνια μετά δεν το πιστεύουμε και είμαστε σίγουροι ότι τράβηξε το καλώδιο. Ξαναφορτώσαμε το save game πριν τον αγώνα, σίγουροι ότι θα κάνει το πρέπον και θα κάτσει να χάσει, αλλά αυτός έπαιξε κανονικά και κέρδισε το ματς, μαζί και το πρωτάθλημα. Σχεδόν 15 χρόνια μετά και δεν του το αναγνωρίζουμε ως τίτλο. Το πρωτάθλημα της νοθείας της Ντόρτμουντ το θυμούνται όλοι στη δικιά μας Γερμανία.

pic-0-norm

Ο Δέλλιος δεν έκανε την καριέρα που περίμεναν όλοι στην Μασσαλία…

2. Η κλοπή του Κλαούντιο Λόπες

Εγώ και ο φίλος μου διαλέξαμε τη Γαλλία και αναλάβαμε Μαρσέιγ εγώ και Μονακό αυτός. Τα λεφτά λίγα, οι ομάδες ψιλοτραγικές εκείνη την περίοδο. Καταλήξαμε να πάρουμε τερματοφύλακες τον Αλέκο τον Δέλλιο και τον Διλμπέρη αντίστοιχα. Μιλάμε για φτώχεια, όχι αστεία. Ψάχνοντας στο πανέρι με τους ελεύθερους διαπιστώνω ότι ο αγαπημένος Κλαούντιο Λόπες είναι χωρίς ομάδα. Ταμάμ για την Μαρσέιγ μου των άμπαλων παικτών. Κλείνουμε το παιχνίδι (φοιτητές τότε και αργόσχολοι) και κανονίζουμε για καφέ. Βρισκόμαστε και αντί να συζητήσουμε για γυναίκες, μουσική, σινεμά συζητάμε για το CM. «Βρήκα μια εξαιρετική περίπτωση» του λέω. «Σώπα, για πες» μου λέει. «Όχι δεν μπορώ, θα το δεις όταν κλείσει» λέω μια που είχα κάνει ήδη μια αρκετά καλή πρόταση και περίμενα την απάντηση στο επόμενο «continue». «Όχι ρε, πες μου. Δεν θα τον χτυπήσω τον παίκτη ακόμα και να μου κάνει«. Ο υποφαινόμενος, αθώος γαρ και πιστεύοντας στο moto «Bros before striker hoes» του λέει. Το ίδιο βράδυ συνεχίζουμε το παιχνίδι, ο «φίλος» μου κάνει πρόταση στον Αργεντίνο, ως Μονεγάσκος έχει παραπάνω φράγκα και παίρνει τον παίκτη. Ο Κλαούντιο Λόπες όχι μόνο δεν ήρθε στην Μαρσέιγ, σκόραρε και εναντίον μου. Σχεδόν 15 χρόνια μετά, ακόμα και φίλοι που δεν έχουν ιδέα από CM, έχουν να το λένε στην παρέα. Είμαι ο ηθικός νικητής (αλλά χωρίς τον Κλαούντιο Λόπες).

LAGOS_AEK

Αδικημένος στην Ελλάδα, βρήκε ένα απάγκιο λιμάνι στην Μαδρίτη (ναι το ξέρω δεν έχει θάλασσα)

3. Η βρώμικη έξοδος στο CL

Η ιστορία αυτή γίνεται λίγα χρόνια μετά, πάνω κάτω το 2004 ας πούμε. Παίζουμε στην Ισπανία οι τρεις μας. Εγώ έχω αναλάβει την Ατλέτικο κι οι άλλοι δυο τη Βιγιαρεάλ του Ρικέλμε και την Μπέτις του Χοακίν. Μετά από μία εξαιρετική πρώτη σεζόν με τον Τόρρες να βγάζει φωτιές, η 2η είναι ακόμα καλύτερη παρά το γεγονός ότι ο Φερνάντο μουρμουρίζει επειδή θέλει να φύγει. Με έναν μαγικό Παναγιώτη Λαγό στα αριστερά (δακρύζω που το λέω), Αντόνιο Λόπεθ, Πιερ Λουξάν, Κουν Αγκουέρο που έχω πάρει πριν πάει στην πραγματικότητα στην Μαδρίτη και Μάξι Ροντρίγκες, η Ατλέτικο παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Την στιγμή που καθαρίζω στη 2η σεζόν το πρωτάθλημα από νωρίς, οι άλλοι δίνουν μεγάλη μάχη για την τελευταία θέση του CL. Η βαθμολογία πάει πόντο πόντο, οι τοπικές εφημερίδες κατηγορούν την αντίπαλη ομάδα για σπρώξιμο από τη διαιτησία και φτάνουμε στην τελευταία αγωνιστική που θα κριθούν όλα. Δυο σχετικά όχι πλούσιες ομάδες ξέρουν ότι τα λεφτά του CL θα δώσουν την κατάλληλη ώθηση. Η αδιάφορη Ατλέτικό μου ταξιδεύει στο Μαδριγάλ να παίξει με τη Βιγιαρεάλ του ενός φίλου και η Μπέτις του duendes παίζει εντός. Οι φήμες οργιάζουν. Κάποιοι λένε ότι σε private chat ζήτησα 100 χιλιάδες ευρώ (τα οποία θα έπαιρνα πουλώντας στην Βιγιαρεάλ ένα σαπάκι της β” ομάδας με αυτό το ποσό), άλλοι ότι θα αγόραζα σε καλή τιμή τον τότε τερματοφύλακα της Βιγιαρέαλ. Οι τοπικές εφημερίδες της Σεβίλλης για μια εβδομάδα έριχναν λάσπη στο πρόσωπό μου. Σχεδόν 15 χρόνια μετά μόνο οι δυο προπονητές ξέρουν τι έγινε. Η Ατλέτικο κατέβηκε με πολλές αλλαγές στην εντεκάδα της, η Βιγιαρεάλ επικράτησε (νομίζω με κάτι σαν 3-1 ή 2-1) και κούνησε το σεντόνι και ο προπονητής μου ακόμα είναι ανεπιθύμητος στην πράσινη πλευρά της Σεβίλλης.

Προς Μάρκον (Μια ιστορία αγάπης και μίσους)

  [7 Σχόλια]

Δεν ξέρω αν το έχεις νιώσει αυτό Μάρκο Ματεράτσι. Να υπάρχει κάποιος δηλαδή που να σου βγάζει το Δώκτορ Τζέκιλ και το Μίστερ Χάιντ από μέσα σου και, ειλικρινά, να μην ξέρεις ποιος απ” τους δύο έχει δίκιο. Kάτι σαν το Dead Ringers του Κρόνεμπεργκ ένα πράγμα. Ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός; Αυτή είναι η δική μου σχέση με τη δική σου ψυχοσύνθεση. Με τη δική σου προσωπικότητα. Με σένα. Ναι Μάρκο Ματεράτσι σε μισώ, σ” αγαπώ και με μπερδεύεις. Έτσι σκέφτηκα να σου γράψω και να σου μιλήσω. Να το βγάλω από μέσα μου μπας και βρούμε άκρη. Δύσκολο βέβαια αλλά δεν έχω να χάσω κάτι με μια προσπάθεια.

31a34ce603f971a851f1a6c531e11df4

Σε μισώ γιατί ευθύνεσαι εσύ – και μόνο εσύ – για το άδοξο φινάλε του μεγαλύτερου αρτίστα που γνώρισε το ποδόσφαιρο τα τελευταία 30 χρόνια. Σε εκείνη την κουτουλιά του Ζιντάν δεν πόνεσες μόνο εσύ και ο Ζιζού αλλά και εγώ που έβλεπα την κόκκινη κάρτα να έρχεται. Όχι αυτό δεν ήταν το σωστό φινάλε για το Γάλλο μάγο. Ακόμα και σήμερα βλέπω τη διαδικασία των πέναλτι και περιμένω να ευστοχήσει ο Τρεζεγκέ και να δω το Ζιζού να σηκώνει το τρόπαιο. Στο τέλος βλέπω εσένα και το Λούκα Τόνι και τσιμπιέμαι για να ξυπνήσω. Πόσο άδικο ρε Φάουλερ; Σε αγαπώ γιατί δε μπορώ να μην παραδεχθώ πως έκανες ένα φοβερό τουρνουά και κάλυψες επάξια το κενό του τεράστιου Αλεσάντρο Νέστα σκοράρωντας και στο μεγάλο τελικό. Αν υπήρχε μετρητής ψυχής εσύ και ο Καναβάρο θα τον είχατε τερματίσει σε εκείνη τη διοργάνωση. Και επειδή δεν παίζουν μπάλα μόνο οι ντελικάτοι μέσοι και επιθετικοί, εγώ σου βγάζω το καπέλο και σε παραδέχομαι.

zidane

Σε μισώ γιατί στα ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα, κόντρα στους εξαιρετικούς (τότε) Ροσονέρι, ξυλοφόρτωνες το Σεφτσένκο με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Γονατιές, κλωτσιές σε κάθε σημείο του σώματος και μερικά τάκλιν που έχουν απαγορευτεί σε πρωταθλήματα Μουάι-Ται στην Ταϊλάνδη. Αυτές δεν ήταν ωραίες εικόνες. Σε αγαπώ όμως γιατί έδειξες πως είσαι και εσύ άνθρωπος (και όχι κάποιος T-1000 που έχει ξεμείνει στη Γη) μετά το νικηφόρο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2010. Εκείνη η δακρύβρεχτη αγκαλιά με το Μουρίνιο έξω απ” το γήπεδο θα έκανε ακόμα και τον Έφεμπεργκ να δακρύσει. Ίσως και τον Τέρι το Μπούτσερ. Ίσως περισσοτέρους κι απ” αυτούς που δάκρυσαν με το Love Story του Άρθουρ Χίλερ.

image10

Σε μισώ γιατί όταν έκανες το ταξίδι Ιταλία-Αγγλία υπέγραψες  στην Έβερτον (κάνοντας ονειρικό δίδυμο με τον Μπίλιτς) και ένας φίλος της Λίβερπουλ (όπως εγώ) δεν μπορεί να το δει αυτό με καλό μάτι. Όπως και να έχει, για ένα χρόνο το παίδεψες το ποδόσφαιρο στο Νησί και σε ευχαριστούμε γι” αυτό. Απ” την άλλη σ” αγαπώ επειδή σε εκείνο το 3-2 του Άνφιλντ ήσουν αυτός που έκανε το πέναλτι και έδωσε την ευκαιρία στο Ρόμπι Φάουλερ να ισοφαρίσει και να μας χαρίσει έναν απ” τους επικότερους πανηγυρισμούς έβερ. Οι φίλοι των ρεντς θα σε θυμούνται για πάντα Μάρκο Ματεράτσι. Να μη το ξεχάσεις ποτέ αυτό.

BBEtdT6CEAAnElg.jpg large

Σε μισώ για εκείνη την αγκωνιά στον κακομοίρη το Σορίν. Είναι αυτό που λέμε «μη σου τύχει» αλλά στον Αργεντινό και έτυχε και πέτυχε. Ακόμα θυμάμαι τα βγαλμένα μέσα απ” τη ζούγκλα μαλλιά του Σορίν μπλεγμένα και βουτηγμένα στα αίματα με σένα  να απορείς επειδή τα μούτρα του έπεσαν «τυχαία» στον αγκώνα σου. Δε μπορώ όμως και να μη σ” αγαπώ για εκείνο το φοβερό γκολ με απευθείας εκτέλεση φάουλ κόντρα στη Μίντλεσμπρο. Γιατί μπορεί να υπήρξες σκληρός και βίαιος αλλά το τόπι και τα μυστικά του τα γνώριζες αρκετά καλά. Για κεντρικός αμυντικός ήξερες πολύ μπάλα που λένε και στο χωριό μου αλλά εσύ ήθελες να σε αποκαλούν «τσαπί». Όπως τη βρίσκει καθείς.

sorin

Σε μισώ επίσης για εκείνο το αλά Μιγιάκι μαρκάρισμα στον Αγιάλα σε παιχνίδι Βαλένθια – Ίντερ. Ένα μαρκάρισμα που έβαλε φωτιά σε παίκτες και οπαδούς με απίστευτο ξύλο εντός και εκτός γηπέδου. Απ” τον ίδιο αγώνα όμως δε μπορώ να μη σε αγαπήσω όταν μετά το μαρκάρισμα – και ενώ βλέπαμε εικόνες βγαλμένες απ” το Σαλούν που σύχναζε ο Λούκι Λουκ – εσύ ήσουν κύριος και προσπαθούσες να κατευνάσεις τα πνεύματα συμπαικτών και αντιπάλων. Αυτό μόνο ένας Μάρκο Ματεράτσι θα μπορούσε να το κάνει τόσο τέλεια. Ο Μπουρντίσο με τον Μαρτσένα μπορεί να πλακώνονται ακόμα στο Μεστάγια τώρα που το ξανασκέφτομαι και ο ηθικός αυτουργός ήσουν εσύ Ματεράτσι. Μόνο εσύ. Πόσο τέλειος ήσουν στο ρόλο του Silent Bob σε εκείνη την αναμέτρηση. Πόσο;

Valencia Inter

Τέλος σε μισώ γιατί είμαι σίγουρος πως κάτω απ’τη μάσκα που φοράς κρύβεται ο Darth Vader ή κάποια άλλη μυθική μορφή κινηματογραφικού κακού όπως ο Άλκης Γιαννακάς. Ήσουν το κακό στο ποδόσφαιρο για πάνω από 15 χρόνια σαν Ασιάτης ιδιοκτήτης ομάδας αλλά παράλληλα σε αγαπώ γιατί κατάφερες να κερδίσεις Μουντιάλ, Τσάμπιονς Λίγκ και ένα σωρό τίτλους στην Ιταλία με τη φανέλα της Ίντερ. Σκοράρωντας και ένα μερικά όμορφα και κρίσιμα τέρματα αν και κεντρικός αμυντικός. Είσαι μια ανώτερη δύναμη που δεν ξέρω γιατί κατάφερες ότι κατάφερες αλλά δε με νοιάζει να ψάξω και τους λόγους. Τέλος.

marco

Τελικά όσο κι αν παλέψω με τον εαυτό μου ΠΟΤΕ δε θα καταλάβω αν σε μισώ περισσότερο απ” όσο σε αγαπώ και τούμπαλιν. Κι αυτό λέει πολλά για την αξία σου Μάρκο Ματεράτσι. Άλλωστε ελάχιστοι σε κατάλαβαν πραγματικά σε αυτή τη ζωή. Κάτι που – είμαι σίγουρος – δε σε ένοιαξε και ποτέ.

Η Νέα Μόδα στα Στατιστικά

  [8 Σχόλια]

Ένας από τους πολλούς αφορισμούς του ποδοσφαίρου είναι ότι τα στατιστικά δε λένε πάντα την αλήθεια για ένα παιχνίδι. Σωστό, άλλωστε πως μπορείς να εξηγήσεις ένα παιχνίδι που μια ομάδα έχει 75% κατοχή, 20 τελικές, οι 13 στο τέρμα και στο τέλος το χάνει 0-1; Η ποσοτικοποίηση του ποδοσφαίρου μπορεί να αφαιρεί τη μαγεία ενός σλάλομ του Μέσι, ενός φάουλ του Κριστιάνο, ενός ακροβατικού του Ζλάταν, είναι όμως χρήσιμη για τους προπονητές. Οι Γάλλοι όμως ίσως να έχουν βρει έναν τρόπο να εξηγούν το παιχνίδι την ώρα που παίζεται με εναλλακτικά στατιστικά στοιχεία.

OM-OL 1

Παρακολουθώντας ένα οποιοδήποτε παιχνίδι σε άλλο πρωτάθλημα εκτός του Σαμπιονά θα δούμε τα κλασικά στατιστικά με κατοχή, σουτ στο τέρμα, τελικές προσπάθειες, λάθη, οφσάιντ, κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Την Κυριακή το βράδυ όμως βλέποντας το ματς μεταξύ Μαρσέιγ και Λυών, το Κανάλ Πλους μας παρουσίασε μια τελείως διαφορετική οπτική. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει, όμως οι Γάλλοι, που ήταν οι πρώτοι που έφεραν και το σούπερ σλόου μόσιον στα ριπλέυ, προσπαθούν να εξηγήσουν με στατιστικά το παιχνίδι σε πραγματικό χρόνο την ώρα που συμβαίνει.

Για παράδειγμα, έπεφτε στατιστικό «Παγιέτ, έχει πάρει 16 φορές τη μπάλα, έχει προσπαθήσει 4 κάθετες, 7 ανοίγματα στο πλάι, 5 φορές έχει γυρίσει τη μπάλα πίσω». «Γκεζάλ, 5 κοψίματα, 2 στο κέντρο, 3 στο 1/3 του γηπέδου που αμύνεται η Λυών». «Ζινιάκ, 14 φορές έχει πάρει τη μπάλα, 33% στο 1/3 που επιτίθεται η Μαρσέιγ, 2 πάσες στο Τοβάν, 8 προς τα πίσω, 2 στον Αγιού, 2 σουτ». «Λυών, 8 κοψίματα, κανένα στο 1/3 που επιτίθεται, κανένα δεν κατέληξε σε αντεπίθεση».

Ο παραπάνω τρόπος σου εξηγεί το παιχνίδι. Σε κάνει να καταλάβεις το πως παίζουν οι ομάδες, το σύστημα που ακολουθούν, το τι τους βγαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο και τι όχι. Τα στρυφνά και ξενέρωτα παραδοσιακά στατιστικά παρουσιάζουν μόνο τα αποτελέσματα και όχι το παιχνίδι. Το αν μια ομάδα κάνει 12 φάουλ ή αν ένα παιχνίδι έχει 44 λάθη στο 30΄ είναι κάτι που όλοι που βλέπουν το ματς το έχουν παρατηρήσει. Τα κλασικά αυτά στατιστικά κάνουν απλώς μιας σούμα αυτού που έχεις ήδη δει ως θεατής. Εκείνο που πάνε να κάνουν οι Γάλλοι είναι μια λάιβ τακτική ανάλυση του παιχνιδιού. Έτσι μπορεί ο θεατής εύκολα να καταλάβει το ίδιο το παιχνίδι, την τακτική και τη λογική του. Μπορεί μετά να δει αν πέτυχε το σχέδιο του προπονητή ή όχι, να κατανοήσει το ρόλο του κάθε παίχτη και πόσο καλά υπηρετεί το σύστημα. Η απόδοση του κάθε παίχτη δεν είναι απλώς τα σουτ, τα τάκλιν και οι πάσες του, αλλά όλη του η συμπεριφορά στο γήπεδο, η λειτουργία του στο σύνολο, το πόσο βοηθάει την ομάδα του.

Οι γαλλικές μεταδόσεις είναι με διαφορά οι καλύτερες από πλευράς σκηνοθεσίας, οπτικής και ρεαλισμού. Οι Γάλλοι στα κύπελλα έχουν συνδεδεμένο το μικρόφωνο του διαιτητή με κάμερα και στα πλάνα γηπέδου περνάει ο ήχος από το τι λέει στους παίχτες. Από του χρόνου θα το κάνουν και στα ματς πρωταθλήματος. Έχουν φλας ίντερβιου στο ημίχρονο, τόσο όταν τελειώνει στο χορτάρι, όσο και στα αποδυτήρια όταν οι ομάδες ξαναβγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Επίσης, έχουν φλας ίντερβιου στους πάγκους όταν κάποιος παίχτης βγαίνει αλλαγή. Τώρα με αυτή τη νέα μορφή στατιστικών πάνε τη μετάδοση παραπέρα, στην σε πραγματικό χρόνο τακτική ανάλυση του παιχνιδιού. Με όλα τα παραπάνω, περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον το επόμενο Γιούρο που ίσως να πάει την τηλεοπτική μετάδοση του ποδοσφαίρου σε μια νέα τελείως γενιά.

Sombrero Quiz: Μήπως ξέρεις από Champions League;

  [21 Σχόλια]

champions-league-watch-online-free-dns-vpn-proxy

Το πρώτο μας κουίζ πριν λίγο καιρό με γνώσεις περί του γραφικού ελληνικού ποδοσφαίρου στέφθηκε από επιτυχία. Μια που το ΤσουΛου φτάνει στα καλά του, είπαμε να κάνουμε και ένα πιο… σοβαρό κουίζ, με πραγματικές γνώσεις για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Προσπαθήσαμε να έχουμε διαφορετικών ειδών και δυσκολίας ερωτήσεις, ώστε να υπάρχει κάποια σχετική ποικιλία.

[διάβασε περισσότερα →]

Ωδή στον Χένρικ Λάρσον

  [3 Σχόλια]

Είναι ο κορυφαίος Σουηδός ποδοσφαιριστής των τελευταίων 25 ετών και – ίσως – ο εξυπνότερος επιθετικός όσα χρόνια με θυμάμαι να παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Ένας «μαέστρος» εντός των τεσσάρων γραμμών. Ένας σεσημασμένος «φονιάς» που έσπερνε τον τρόμο σε όλους τους αντίπαλους τερματοφύλακες και αμυντικούς. Μια ποδοσφαιρική ιδιοφυϊα που όσοι τον πρόλαβαν να αγωνίζεται έχουν μόνο καλά λόγια να πουν. Ένας γεννημένος νικητής που στη μέρα του δεν έχανε – χωρίς υπέρπροσπάθεια – από κανένα. Φυσικά και μιλάω για τον ένα και μοναδικό. Το σπουδαίο Χένρικ Λάρσον.

tumblr_n55j6qe85K1tqzy89o1_500

Το παιδάκι που γεννήθηκε το 1971 στο Σκουάνε (ένα προάστιο του Χέλσινμποργκ)  από μητέρα Σουηδή και πατέρα απ” το Πράσινο Ακρωτήρι (εξού και τα χαρακτηριστικά του) κατάφερε να εκμεταλλευτεί το σπάνιο ταλέντο του, να ξεπεράσει τα σύνορα της Σουηδίας και να κατακτήσει τίτλους σε πέντε διαφορετικές χώρες. Μαγεύοντας, εννοείται, όλους τους φίλους της στρογγυλής θεάς με τις περίτεχνες  ενέργειες του.  Αφού πήρε το όνομα της μητέρας του (για να μην πολυασχολούνται με την καταγωγή του στο σχολείο) ξετίναξε τα δίχτυα στη Σουηδία με τις φανέλες των Χόγκαμποργκς και Χέλσινμποργκ (σαν μάχη του Lord Of The Rings ακούγεται αυτό) και πήρε μεταγραφή στην Ολλανδική Φέγενορντ. Στην τρυφερή ηλικία των 22. Η προσαρμογή στο Ολλανδικό ποδόσφαιρο δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση για το νεαρό. Όπως και το να κλέψεις το πρωτάθλημα απ” τον Άγιαξ εκείνα τα χρόνια, οφ κορς. Τόσο ο Βίλεμ Φαν Χάνεγκεμ όσο και ο Άρι Χααν δεν μπόρεσαν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό του Σουηδού με το Λάρσον να ζητά τελικά μεταγραφή το 1997 για να αρχίσει και πάλι ν” αναπνέει ποδοσφαιρικά. Ο Χααν δέχθηκε το αίτημα του και έτσι ο Λάρσον έφυγε το καλοκαίρι του ’97 για τη Σκωτία και τη Σέλτικ με το ποσό των 650.000 λιρών. Οι φίλοι της Φέγενορντ θα τον θυμούνται πάντα για τη φοβερή του εμφάνιση στο 2-4 επί του Άγιαξ το ’95 αλλά και για κάποιες στιγμές  μαγείας με τη φανέλα της ομάδα τους. Εκτός των αναμνήσεων και των «πτυχίων» πάνω στο «Ολλανδικό ποδοσφαρικό μοντέλο» (και όχι μόνο) ο Λάρσον έφερε μαζί του στη Γλασκώβη και δύο κύπελλα Ολλανδίας μαζί με μερικά, σπάνιας ομορφιάς, τέρματα που είχε σκοράρει στα γήπεδα της χώρας του Κρόιφ, του Ρέμπραντ και του Βαν Γκογκ. Αυτοί οι τρεις είναι και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της χώρας (και με αυτή τη σειρά παρακαλώ) αλλά αυτό θα το αναλύσουμε άλλη μέρα. Πάμε παρακάτω.

5770-groot

Ο ίδιος δεν το γνώριζε τότε, αλλά οι σεζόν στην Ολλανδία τον είχαν βοηθήσει στο να εξελιχθεί ποδοσφαιρικά και να ξεκίνησει την ονειρική του πορεία με τη φανέλα της Σέλτικ για 7 ολόκληρα χρόνια. Όσο κι αν αυτή άρχισε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, ο Χένρικ Λάρσον δεν μπόρεσε να αποφύγει το πεπρωμένο. Η μοίρα είχε γράψει μεγάλες στγμές δόξας μετά από αυτό το πάντρεμα και για τους δύο. Και αυτό συνέβη. Οι φίλοι των Καθολικών είδαν το Σουηδό με το ξανθό ράστα μαλλί να κάνει τραγικό λάθος στο ντεμπούτο του – κόντρα στη Χιμπέρνιαν – πασάρωντας τη μπάλα στον Τσικ Τσάρνλει για το γκολ που έφερε την ήττα με 2-1. Επίσης στο Ευρωπαϊκό του ντεμπούτο ο Λάρσον σκόραρε αυτογκόλ βάζοντας δύσκολα στην ομάδα του. Το καλό ήταν πως γνώριζε – όπως και οι φανς της Σέλτικ – ποιος είναι και τι ήταν ικανός να καταφέρει. Από εκείνη τη στιγμή έσβησε τις κακές αναμνήσεις του – πρόσφατου – παρελθόντος και ξεκίνησε μια ερωτική σχέση με τα δίχτυα που εξελίχθηκε σε λατρεία από τους φίλους της Σέλτικ (και όχι μόνο). Ο Λάρσον και η Σέλτικ άλλωστε απέκτησαν πολλούς φίλους εκείνη την περίοδο χάρις στην παρουσία του Σουηδού στράικερ.

Αυτή η αγάπη γιγαντώθηκε αλλά και δοκιμάστηκε κι απ” τις δύο πλευρές μετά την 22η Οκτωβρίου του 1999. Ο Λάρσον είδε εκείνη την μαύρη μέρα το αριστερό του πόδι να γίνεται κομμάτια σε ένα μαρκάρισμα του Σερζ Μπλανκ της Λυόν, με τις πρώτες εκτιμήσεις να μιλούν ακόμη και για πρόωρο τέλος της καριέρας του. Η Σέλτικ πρόσφερε νέο συμβόλαιο στον παίκτη και ο ίδιος επέστρεψε στο τέλος της χρονιάς δυνατός – και με ξυρισμένο κεφάλι πλέον – δείχνοντας εκτός της ποδοσφαιρικής του αρτιότητας και τη δύναμη της μαχητικής του ψυχής. Την επόμενη σεζόν μάλιστα οδήγησε τη Σέλτικ στο νταμπλ, κερδίζοντας και το χρυσό παπούτσι της Ευρώπης με τα  35 του τέρματα. Σε 37 συμμετοχές. Ήταν γεγονός. Ο σοβαρός τραυματισμός του άνηκε πλέον στο παρελθόν. Η Μπαρτσελόνα προσέγγισε τον παίκτη εκείνο το καλοκαίρι  με τον ίδιο να τιμά το συμβόλαιο του και να μένει στη Γλασκώβη δείχνοντας – με τον καλύτερο τρόπο – το σεβασμό του στην ομάδα και τους φανς που του στάθηκαν πραγματικά στη δυσκολότερη στιγμή της καριέρας του. Με την εξαιρετική Σέλτικ του Μάρτιν Ο’Νίλ και έχοντας άξιους συμπαραστάτες τους Πωλ Λάμπερτ και Κρις Σάτον έφτασε μια ανάσα κι απ’το Κύπελλο Ουέφα του 2003 όταν και γνώρισε την ήττα απ” την Πόρτο του Μουρίνιο στον τελικό της Σεβίλλης. Ο Λάρσον είχε σκοράρει δύο φοβερά γκολ στο παιχνίδι αλλά οι Σκοτσέζοι είχαν ηττηθεί, δυστυχώς, με 3-2 στην παράταση.

_64010000_5364115

Τρία χρόνια αργότερα με δύο μαγικές ασίστ θα χάριζε στη Μπαρτσελόνα το δεύτερο της Πρωταθλητριών κόντρα στην Άρσεναλ στο Παρίσι αγγίζοντας και κατακτώντας την κορυφή της Ευρώπης. Μάλιστα ο ηττημένος Τιερί Ανρί είχε δηλώσει πως δίχως το Λάρσον η Μπάρτσα δε θα είχε καταφέρει να κερδίσει το σπουδαιότερο διασυλλογικό τρόπαιο, λέγοντας ουσιαστικά πως αυτός ήταν ο πραγματικός mvp του τελικού και όχι ο Ροναλντίνιο ή ο  Ετό. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Σουηδός επιθετικός σκόραρε 15 τέρματα κόντρα στη μισητή Ρεϊντζερς στα  ντέρμπι της Γλασκώβης. Σε μερικά εξ αυτών έχοντας αντίπαλο τον καλό του φίλο, απ” τα χρόνια στη Φέγενορντ, Ζιοβάνι Φαν Μπρόκχορστ. Η μοίρα μάλιστα τα έφερε έτσι ώστε να σηκώσουν μαζί με τη Μπαρτσελόνα το Τσάμπιονς Λιγκ. Συνολικά με τη φανέλα της Σέλτικ σκόραρε 242 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις κάτι που όπως είναι φυσικό τον έχει αναγάγει σε θρύλο για τη σπουδαία ομάδα της Γλασκώβης.

Ο «γάμος» με τους Καταλανούς  μπορεί να άργησε αλλά όταν ήρθε μας χάρισε μοναδικές στιγμές. Εκτός του Τσάμπιονς Λιγκ με τους μπλαουγκράνα ο Λάρσον πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα Ισπανίας και ένα σούπερ Καπ κόντρα στη φοβερή και τρομερή εκείνα τα χρόνια Μπέτις του «δικού μας» Λορέντζο Σέρα Φερέρ. Ο Λάρσον αγωνίστηκε με την εθνική της χώρας του απ” το 1993 κα πήρε μέρος στο Μουντιάλ των Η.Π.Α το ’94 (κερδίζοντας μάλιστα και την 3η θέση). Τελευταία του παρουσία το Euro του 2008. Συνολικά σκόραρε 37 τέρματα με τη φανέλα της Σουηδίας, με μερικά απ” αυτά μάλιστα να θεωρούνται στα ωραιότερα τέρματα που έχουμε δει σε διεθνείς διοργανώσεις όπως αυτό κόντρα στη Βουλγαρία το 2004. Μάλιστα είναι ο παίκτης που το 2007 για πάρτη του άλλαξαν (για λίγο) οι κανονισμοί της Πρέμιερ Λιγκ για τους παίκτες που έχουν δικαίωμα στο μετάλλιο του πρωταθλητή. Μέχρι την προηγούμενη χρονιά το όριο ήταν οι 10 συμμετοχές (πλέον είναι οι 5) Ο Λάρσον είχε αγωνιστεί δανεικός στη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ για τρεις μήνες απ” τη Χέλσινμποργκ στα 36 του χρόνια αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό του Ολντ Τράφορντ και στον Σερ Άλεξ Φεργκιουσον μετρώντας 7 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Μάλιστα ο «τσίχλας» είχε κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κρατήσει τον παίκτη μέχρι το Μάη αλλά ο Λάρσον είχε φερθεί για ακόμα μία φορά ως κύριος τιμώντας το συμβόλαιο που είχε με την ομάδα της πόλης του και απορρίπτοντας την πρόταση μιας εκ των κορυφαίων ομάδων του πλανήτη. Το ήθος του άλλωστε είναι κάτι που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ κι από κανένα.

Intervju-med-Henrik-Larsson

Για την ιστορία ο Λάρσον κατέκτησε με τη Χέλσινμποργκ το κύπελλο Σουηδίας το 2006 κόντρα στη Γκέφλε, αγωνιζόμενος μάλιστα και στα 90 λεπτά της αναμέτρησης. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος της καριέρας του στη γεννέτειρα του και ολοκλήρωσε μια καριέρα πλούσια σε τίτλους και προσωπικές διακρίσεις με τον καλύτερο τρόπο. Στις μέρες μας ο Χένρικ Λάρσον είναι προπονητής της Χέλσινμποργκ και μάλιστα έχει την τύχη να έχει παίκτη και το γιο του Τζόρνταν. Ο μικρός πριν λίγες μέρες σκόραρε αυτό το καταπληκτικό γκολ φέρνοντας στο μυαλό όλων το σπουδαίο πατέρα του. Ευχή μου είναι ο νεαρός να είναι τόσο καλός και ακόμα καλύτερος απ” τον πατέρα του μιας και είναι ωραίο να υπάρχει για ακόμα 20 χρόνια ένας Λάρσον. Αν δε γίνει, δεν πειράζει. Θα κλείνουμε τα μάτια και θα θυμόμαστε το σπουδαίο Χένρικ. Να πασάρει τέλεια. Να σκοράρει με κάθε πιθανό τρόπο. Να οργανώνει το παιχνίδι σα δεκάρι. Να δίνει έμπνευση σε συμπαίκτες, προπονητές και φιλάθλους. Να μαγεύει με κάθε του κίνηση εντός του αγωνιστικού χώρου. Να προσπαθεί να κουμαντάρει τα τεράστια χέρια του και φυσικά να μην προκαλεί ποτέ και να χαίρεται το ποδόσφαιρο. Για όλα αυτά και για ακόμα τόσα σε ευχαριστούμε τεράστιε Χένρικ Λάρσον.

Γιατί αγαπάμε τον Βαγγέλη Μαρινάκη

  [10 Σχόλια]

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 ετών του Ολυμπιακού και των 180 κιλών του πρόεδρού του, το sombrero, πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα, σας δίνει μια μικρή αλλά πειστική λίστα των λόγων για τους οποίους όλοι οι πραγματικοί ποδοσφαιρόφιλοι πρέπει να αγαπάνε τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

• Γιατί είναι χοντρός και όλοι ξέρουμε ότι οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι.

OliBaggelas

• Γιατί όταν δεν διδάσκει αρχές και ήθος, παραδίδει μαθήματα μόδας και τρέντινες.

B9Vko5mIgAA3d0K

• Γιατί ενώ κάποιοι κακεντρεχείς θα μπορούσαν να τον κατηγορήσουν για αθέμιτο ανταγωνισμό γραφικότητας στον ανυπέρβλητο Σάββα Θεοδωρίδη, όταν για παράδειγμα κλείνει κάθε δημόσια δήλωσή του με το ναζιάρικο «Ζήτω ο Ολυμπιακός», δεν μπορούμε ωστόσο να μην του αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι έχει τον κυρ-Σάββα γενικό αρχηγό και αντιπρόεδρο του Θρύλου, χωρίς να του φάει τη γυναίκα όπως ο προκάτοχός του.

marinakis-theodoridis

• Γιατί είναι Έλλην πατριώτης, κάτι που απέδειξε όταν διόρισε Δήμαρχο Πειραιά τον Γιάννη Μώραλη και όχι τον Μπάλας Μέγερι ας πούμε, δείχνοντας έτσι εμπράκτως τη στήριξή του στα τίμια ελληνικά εργατικά χέρια.

• Γιατί είναι πρωτοπόρος, αυτά που κάνει το ΚΚΕ και πέντε, τα έχει κάνει ο Βαγγέλης παρά τέταρτο, και μάλιστα όχι με σακάκια και άλλες τέτοιες φλωριές, αλλά με τίμιο κόκκινο σετάκι μπουφάν-σκούφο, αντρίκεια, κομμουνιστικά και πειραιώτικα.

 UmbrellaKoutsouVag

• Γιατί η παρουσία του προσδίδει στον μίζερο μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου μια ιντερνάσιοναλ κοσμοπολίτικη εσάνς, που εκτείνεται από Μεξικό (βλέπε Πουλίδο) μέχρι Κορέα (βλέπε εισαγγελικό πόρισμα).

• Γιατί είναι ο υπερπαίκτουρας football manager που όλοι ονειρευόμαστε να γίνουμε, ο γάτος που μπορεί να μοσχοπουλήσει τον Κώστα Μήτρογλου, τον Κώστα  Μανωλά, τον Χοσέ Χολέμπας, τον Κούλη Δουρέκα, το Γεώργιος Καραϊσκάκης, το Δημαρχείο Πειραιά.

• Γιατί μπορεί να πουλάει αλλά δεν τα τσεπώνει όπως τον κατηγορούν, αντιθέτως επενδύει σε πρόσωπα και υποδομές.

• Γιατί είναι κουβαρντάς και λαρτζ. Έχει δανείσει σε Εργοτέλη, Λεβαδειακό, στη μισή Superleague και δεν γύρισε ΜΙΑ φορά να ζητήσει να του επιστρέψουν πίσω τους δανεικούς, σου λέει αφού εγώ δόξα το θεό δεν έχω ανάγκη, γιατί να τα ενοχλώ τα παιδιά, τίποτα γύφτοι είμαστε;

• Γιατί μπορεί να κάνει πουτάνα το ΔΣ της Superleague και να πετάξει ένα ποτήρι νερό σε συνάδελφο πρόεδρο, με την ίδια ευκολία που ο Βασίλης Τσάρτας βγάζει σαραντάρες ασίστ και πίνει ένα ποτήρι νερό. Ακολουθεί βρεγμένο απόσπασμα από τα πρακτικά πρόσφατου ΔΣ της Superleague (βάλε μπιπ στα παπάκια):

«Καραγκιόζη, έβαλες μπράβους να με γα@@@ στο γήπεδο. Γα@@@ π@@@. Άι γα@@@. Γα@@@ π@@@. Γα@@@ τον Χριστό σου. Άντρες είναι αυτοί; Που πας στους υπουργούς και παρακαλάς… Μ@@@, γα@@@! Πόσα λεφτά, ξεφτιλισμένε, μου έφαγες 18 εκατομμύρια… (δεν ακούγεται καλά). Εσύ τα “στησες όλα. Είσαι κοντός, κομπλεξικός και γα@@@. Ένα κομπλεξικό μ@@@ είσαι. Να το ξέρεις θα έρθω του χρόνου να σε γα@@@ στη Λεωφόρο, εσένα και όλα τα τσουτσέκια σου. Να “χεις χάρη η γυναίκα δίπλα σου σε έσωσε σήμερα. Ένα μ@@@ είσαι, ένα κομπλεξικό μ@@@»

• Γιατί όσο υπάρχει Βαγγέλης θα βλέπουμε tweets σαν αυτό:

Όταν χάλασε η γιορτή της Ρεάλ

  [9 Σχόλια]

Deportivo 2001-02

Όλοι θυμόμαστε σημαντικούς αγώνες των αγαπημένων μας ομάδων. Υπάρχουν όμως και κάποια ματς που μας μένουν χαραγμένα παρ” ότι δεν υποστηρίζουμε κάποια από τις δυο ομάδες. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό για όλους, αλλά σε μένα συμβαίνει. Μπορώ να αναφέρω πολλούς τέτοιους αγώνες, από το Αλαβές-Λίβερπουλ μέχρι τον τελικό του Κόπα Άφρικα μεταξύ Ακτής και Καμερούν στον οποίο εκτελέστηκαν καμιά κατοσταριά πέναλτι. Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα άλλο, εν μέρει επειδή έγινε περίπου τέτοιες μέρες (6 Μαρτίου), αλλά και επειδή κάποιοι αναγνώστες είχαν ζητήσει να γράψουμε για μια εκ των δύο ομάδων. Και ποιοι είμαστε εμείς να αρνηθούμε;

Ταξιδεύουμε πίσω στο μακρινό πλέον 2002. Με την Μπάρτσα σε σχετικά μέτρια κατάσταση εκείνη την περίοδο, η Ρεάλ έχει να αντιμετωπίσει κατά κύριο λόγο δυο εξαιρετικές ομάδες της «επαρχίας». Η μία είναι η Βαλένθια και η άλλη η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια που έχει βγει 2η την προηγούμενη σεζόν. Η ομάδα από τη Γαλικία έχει τον Ντιέγκο Τριστάν να θωπεύει τα αντίπαλα δίχτυα κατά συρροή και να βγαίνει πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 21 γκολ. Παρ” ότι στα δικά μου μάτια δεν είναι τόσο αγαπησιάρικη όσο η Βαλένθια, η Ντεπόρ έχει ένα αξιολογότατο σύνολο με πολλές αντιτουριστικές φάτσες που αξίζουν δικές τους σελίδες στο βιβλίο ιστορίας του ποδοσφαίρου. Με τον Ιρουρέτα στο πάγκο η Ντεπόρ εκματελλεύεται και παίρνει το 100% από πολλούς ποδοσφαιριστές της. Ταλέντο και ομαδικότητα συμβαδίζουν άριστα στο Ριαθόρ και το 2000 η Λα Λίγκα πάει βόρεια. Δεν είναι όμως πυροτέχνημα εκείνη η σεζόν, καθώς η Λα Κορούνια συνεχίζει να είναι σταθερά ανταγωνιστική.

Δυο χρόνια αργότερα έχει στη σύνθεσή της ένα καλό τέρμα στο πρόσωπο του Μολίνα, τον αειθαλή Μάουρο Σίλβα στα χαφ, Βαλερόν-Φραν να δημιουργούν, τον Μακάι να συντροφεύει τον Τριστάν, τον τότε πολύ καλό «δικό μας» Βίκτορ μαζί με τον Αμαβίσκα, τον Ναϊμπέτ στην άμυνα συχνά μαζί με τον χοντρούλη Ντονάτο, Καπντεβίλα, Παντιάνι, Έμερσον και Τζαλμίνια. Μια ομάδα χωρίς τους σούπερ σταρ (ο Ριβάλντο έχει φύγει χρόνια πριν) που παίζει σταθερά καλό ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα με την μάχη στο πρωτάθλημα του 2002, η Ντεπόρ (χάρη και στις σχετικά εύκολες αντιπάλους) έφτασε στον τελικό του Κόπα ντελ Ρέι εκεί που βρήκε απέναντί της την Ρεάλ Μαδρίτης. Η Ρεάλ το πάλεψε πολύ και πέτυχε ο τελικός να γίνει στο Μπερναμπέου την ημέρα των γενεθλίων της, τελικός κυπέλλου μόλις στις 6 Μαρτίου. Και όχι ότι κι ότι γενεθλίων. Τα 100 χρόνια έκλεινε η Βασίλισσα και το πάρτι στο Μπερναμπέου είχε στηθεί. O Φλορεντίνο Πέρεθ καθιστά σαφές ότι το Κόπα ντελ Ρέι είναι σοβαρότατος στόχος αφού συνδυάζεται με ένα τόσο σπουδαίο γεγονός, ο ντελ Μπόσκε κατεβάζει ό,τι καλύτερο έχει και η γιορτή στο χορτάρι του κατάμεστου Μπερναμπέου ξεκινάει σε κλίμα «σήκωσε το, το γαμημένο, δεν μπορώ να περιμένω».

Μέχρι να κάτσουν καλά καλά στις θέσεις τους οι οπαδοί της Ρεάλ, η αφιονισμένη Λα Κορούνια έχει ήδη χάσει μια καλή ευκαιρία. Λίγο αργότερα ο Σέρχιο παγώνει το Μπερναμπέου ανοίγοντας το σκορ. Πριν βγει το ημίχρονο ο μόνιμος σκόρερ Ντιέγκο Τριστάν γράφει το 0-2. Η Ρεάλ με Φίγκο, Ζιντάν, Μακελελέ, Ραούλ, Μοριέντες, Ρομπέρτο Καρλός βρίσκεται στο καναβάτσο από το 38′. Η Ντεπόρ έχει και δοκάρι με τον σούπερ Βαλερόν στη συνέχεια, ενώ το γκολ του Ραούλ στο 2ο ημίχρονο δίνει ελπίδες στους Γκαλάκτικος, αλλά το σκορ δεν αλλάζει και η Ρεάλ συνεχίζει να μένει χωρίς κύπελλο από το 1993. Οι τυχεροί εκδρομείς της Ντεπόρ γιορτάζουν ίσως την μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μετά το πρωτάθλημα του 2000 και ο τελικός μένει γνωστός ως «Θεντεναριάθο», το Μαρακανάσο των 100 χρόνων της Ρεάλ. Είναι το κερασάκι στην τούρτα εκείνης της σπουδαίας ομάδας που συνεχίζει να είναι σε θέσεις ΤσουΛου τα επόμενα χρόνια. Η γκρίνια στην Μαδρίτη τελειώνει σχετικά σύντομα, μια που φτάνει στον τελικό της Γλασκώβης δυο μήνες αργότερα και κερδίζει τη Λεβερκούζεν. Ακόμα ένα ματς που πολύς κόσμος θυμάται εξαιτίας του σπουδαίου γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν και ακόμα ένας λόγος να θυμόμαστε το τεράστιο επίτευγμα των παικτών του Ιρουρέτα και μιας ομάδας που μας άρεσε τότε να βλέπουμε.

Μέρα Μεσημέρι στου Καμπ Νόου τα Μέρη

  [Καθόλου σχόλια]

Το να έχεις να πας 8 χρόνια να δεις την αγαπημένη σου ομάδα στην έδρα της είναι πολλά, αλλά η συχνή αλλαγή χωρών λόγω ανταποκρίσεων για το sombrero δεν μου το επέτρεπε. Η Βαρκελώνη όμως με προκαλούσε 4 μήνες τώρα, πόσο μάλλον όταν το σπίτι είναι λιγότερο από 15 λεπτά με τα πόδια από το Καμπ Νόου.

Καθότι τα εισιτήρια ήταν ελαφρώς τσιμπημένα, σαν να πηγαίνεις να δεις ομάδα του ΠΟΚ εκτός έδρας στη Λιβαδειά ένα πράγμα, το ματς με τη Ράγιο Βαγεκάνο είχε αρκετά πλεονεκτήματα. Ήταν φτηνά τα εισιτήρια, ήταν και η Ράγιο που αρνείται να κλειστεί σαν να’ταν ομάδα της Μπουντεσλίγκα, όλα καλά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι το ματς παιζόταν στις 12:00 το μεσημέρι, τοπική ώρα. Είναι λίγο ξενέρωτο να πας γήπεδο μετά από τόσο καιρό και να μην είναι αναμμένοι οι προβολείς. Όπως και να ‘χει, το βραδινό έχει άλλη χάρη, ειδικά αν από το σπίτι σου μπορείς να δεις τα φώτα του γηπέδου όταν ανάβουν και εσύ μένεις απ’έξω όπως το κοριτσάκι με τα σπίρτα.

DSCN4941

Ξεπερνώντας το μεσημεριανό, πήγαμε στο γήπεδο περίπου μισή ώρα πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Λόγω αντιπάλου και επειδή το clasico ήταν μόλις δύο αγωνιστικές μακρυά δεν περίμενα να γεμίσει το Καμπ Νόου, όμως στο ματς καταγράφηκε η μεγαλύτερη προσέλευση της χρονιάς, πιθανότατα λόγω των πιο φιλικών τιμών στα εισιτήρια. Ίσως να βοήθησε και η ήττα της Ρεάλ την προηγούμενη μέρα στο Σαν Μαμές που θα έφερνε σε περίπτωση νίκης τη Μπάρσα μόνη πρώτη στη βαθμολογία. Βρήκαμε τις θέσεις μας, χαμηλά στο 3ο διάζωμα στα σύνορα με το 2ο πίσω από την εστία στην οποία πήγε ο Κλαούντιο Μπράβο στο 1ο ημίχρονο, 5 λεπτά πριν τη σέντρα. Οι ομάδες βγήκαν με τον Μέσι να παίρνει το γιο του Τιάγο μαζί του στην ομαδική φωτογραφία.

Χρειάστηκαν μόλις 6 λεπτά ώστε ο «χοντρούλης» Σουάρες να ανοίξει το σκορ. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που όλο το γήπεδο τον χαρακτήριζε «γορδίτο». Ο Λουίς όμως ήταν ο καλύτερος του παιχνιδιού. Και αν στο 1ο ημίχρονο δεν έγινε κάτι άλλο ήταν διότι ο Μέσι βαριόταν. Οι πάσες των Τσάβι και Ινιέστα (που στο γήπεδο φαίνονται ως ένας παίχτης, ο πρώτος ελέγχει το χώρο και ο δεύτερος με το πάτημα ξωτικού μοιράζει τη μπάλα) πήγαιναν στο βρόντο από τον τελείως ντεφορμέ Πέδρο και τον Μέσι που έξυνε το κεφάλι του σουλατσάροντας στο κέντρο μάλλον λέγοντας «μεσημεριάτικο γαμώ το φελέκι μου». Το μόνο ενδιαφέρον ήταν ότι το γήπεδο τήρησε την παράδοση και στο 17:14 άρχισε, χλιαρά, να φωνάζει «ανεξαρτησία» (ινδαπανδένσια σε άπταιστα Καταλανικά).

Στο 2ο ημίχρονο βέβαια ο Μέσι μάλλον συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι το ματς παιζόταν μεσημέρι και αποφάσισε να είναι ο εαυτός του. Η μία φάση διαδεχόταν την άλλη στο τέρμα που είχαμε μπροστά μας με τις κινήσεις σε μικρό χώρο να κάνουν το ματς φοβερά εντυπωσιακό. Ο τρόπος που κοντρολάρει ο Μέσι το σώμα του παράλληλα με την μπάλα είναι τρομακτικός. Στο δεύτερο γκολ που βάζει πετάγεται ανάμεσα σε δυο αμυντικούς και ρίχνει τον τερματοφύλακα με μια προσποίηση. Οι αμυντικοί βιδώνουν στο έδαφος για να αποφύγουν το πέναλντι πράγμα που δίνει στο Μέσι το μισό εκείνο δευτερόλεπτο που χρειάζεται να ντριπλάρει το τέρμα και να πλασάρει.

DSCN4949

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Ντάνι Άλβες που λίγο πριν το 6ο γκολ μου θύμισε πόσο εντυπωσιακή φαίνεται μια ποδιά από τις εξέδρες. Άλλο ένα εντυπωσιακό στοιχείο είναι το πόσο κουραστικά μπορούν να γίνουν για μια άμυνα τα μικρά σπριντ των 10-12 μέτρων από τους επιθετικούς. Η διαρκής κίνηση των Σουάρες, Πέδρο, Μέσι σε συνδυασμό με τον παίχτη που έρχεται από τη δεύτερη γραμμή (Τσάβι, Ινιέστα, Ραφίνια) είναι μια διαρκής δοκιμασία για μια άμυνα ζώνης. Βέβαια, σε όλη την παράσταση, βοήθησε και η Ράγιο που αντίθετα με τις περισσότερες ομάδες όταν αγωνίζονται σε Καμπ Νόου και Μπερναμπέου, δεν κλείστηκε. Έπαιξε το ποδόσφαιρό της, πέτυχε ένα γκολ, δέχτηκε 6 και πάει παρακάτω.

Κλείνοντας την ανταπόκριση, να πω ότι όλοι οι υπάλληλοι στο γήπεδο μιλούσαν πρώτα Καταλανικά, μετά Αγγλικά και αν δε γινόταν διαφορετικά Καστιγιάνικα (Ισπανικά δηλαδή). Το γήπεδο σε δύο περιπτώσεις φώναξε το όνομα του Λουίς Ενρίκε, πράγμα που θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας πριν από 3 μήνες. Τέλος, έξω από το γήπεδο, μετά το ματς ήταν ο Νεϋμάρ, που είχε μείνει εκτός αποστολής. Ο Νέυ κάθισε αρκετή ώρα, μίλησε με κόσμο, έβγαλε φωτογραφίες, ειδικά με παιδιά, που έχει αποδείξει πως τους έχει αδυναμία, και αντίθετα με το καγκουροστυλάκι του, δεν είχε συμπεριφορά βεντέτας. Μεγάλη έκπληξη για όλους εμάς που τον θεωρούσαμε μικρό Ρομπίνιο πριν έρθει Ευρώπη.

Γυρίζοντας σπίτι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δω πότε μπορώ να ξαναπάω. Διότι όταν βλέπεις και λίγο το τόπι να τσουλάει, η μπάλα είναι εξαρτησιογόνα.

Περί σεβασμού

  [4 Σχόλια]

cech_kane

1 Μαρτίου 2015 – Τελικός Λίγκ Καπ: Τσέλσι-Τότεναμ 2-0
Ο Τσεχ παρηγορεί τον Χάρι Κέιν μετά το τέλος του αγώνα

Το 2001 στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ βρέθηκαν αντιμέτωπες η Μπάγερν Μονάχου και η Βαλένθια. Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα υπήρχαν λεφτά, τα οποία φυσικά δεν μας απασχολούσε από που έρχονταν, τη λέξη κρίση τη χρησιμοποιούσαμε μόνο όταν μια ομάδα έκανε τέσσερις απανωτές ήττες και στην πιάτσα ακουγόταν ότι οι παίκτες θέλουν να φάνε τον προπονητή, η Μέρκελ δεν ήταν καν Καγκελάριος και ο Σόιμπλε… πολεμούσε τη διαφθορά “από μέσα” έχοντας πάρε-δώσε με εμπόρους όπλων, οπότε για να υποστηρίξεις τους αντιπάλους των Γερμανών χρειαζόσουν άλλους λόγους. Και η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν να ψάξεις πολύ για να βρεις.

Από τη μια μεριά του γηπέδου έβλεπες τη φατσούλα του Παμπλίτο Αιμάρ, το χαρακτηριστικό ξανθό μαλλί του Μεντιέτα, τη συμπαθητική φυσιογνωμία του Ρομπέρτο Αγιάλα και του αέρινου Βιθέντε και από την άλλη πλευρά υπήρχαν τα τρομακτικά μούτρα του Καν, του Έφενμπεργκ και του Γιάνκερ, σαν ομάδα κακών βγαλμένη από κινούμενα σχέδια, ιδανικές μορφές για να απειλήσεις ένα μικρό παιδί στην περίπτωση που αρνηθεί πεισματικά να φάει τον αρακά του, τύποι που δεν θέλεις να μαλώσεις μαζί τους σε κάποιο φανάρι γιατί τόλμησαν και σταμάτησαν στο πορτοκαλί, φιγούρες που αν αντιστρεφόταν οι ρόλοι ανθρώπων και σκύλων, τα ροτβάιλερ θα τις χρησιμοποιούσαν στις εισόδους των κήπων τους σε πινακίδα “Προσοχή, άνθρωποι’. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η επιλογή πλευράς δεν ήταν δύσκολη ακόμα κι αν δεν είχες προηγούμενα με τους Γερμανούς.

Από εκείνον τον τελικό δεν μας έμειναν πολλά πράγματα. Αν προσπαθήσεις να τον ανακαλέσεις χωρίς τη βοήθεια της αναζήτησης, το πιθανότερο είναι να φτάσεις μέχρι το ότι τα δυο γκολ της κανονικής διάρκειας μπήκαν με πέναλτι και μετά να παραιτηθείς, αδυνατώντας να θυμηθείς ποιος τα εκτέλεσε. Έμεινε όμως μια εικόνα, ένα περιστατικό που συνέβη μετά το τέλος του αγώνα, ένα πλάνο που ήξερες από εκείνη τη στιγμή που το έβλεπες ζωντανά πως θα επιβιώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν μπάλα, κερδίζοντας επάξια μια θέση σε όλα τα αφιερώματα που έχουν ως στόχο να σου δείξουν πόσο ανθρώπινο είναι το ποδόσφαιρο και πόσα δυνατά συναισθήματα μπορεί να προκαλέσει.

oliver-kahn-e-canizares

Έχουν περάσει 14 χρόνια από εκείνη τη στιγμή και παρ” όλα αυτά η δύναμη της δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Η Μπάγερν έχει κερδίσει τον τίτλο, το πανηγύρι έχει στηθεί με επίκεντρο τον μεγάλο ήρωα (και μετέπειτα ανακηρυγμένο ως “Man of the match’) Όλιβερ Καν, ο οποίος απέκρουσε το τελευταίο κρίσιμο πέναλτι, ο Σαλιχάμιζιτς πλησιάζει τον Γερμανό με στυλ «τα κατάφερες» και ο Καν ψύχραιμος και πλήρως αποστασιοποιημένος από το όλο γλέντι – παρ” όλο που δεν έχουν περάσει ούτε πέντε λεπτά από τη στιγμή του ποδοσφαιρικού του οργασμού, από τη μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του, από τη στιγμή που ήταν το επίκεντρο όλης της Ευρώπης και όχι μόνο! – του κάνει με τα χέρια τρεις φορές την χαρακτηριστική κίνηση «ηρέμησε/σταμάτα», συνεχίζοντας τον δρόμο του προς τον πεσμένο Κανιθάρες, ο οποίος κλαίει ασταμάτητα δίπλα στην εστία στην οποία είχε αποκρούσει ένα πέναλτι στην κανονική διάρκεια και ένα στη διαδικασία των πέναλτι. Τα δευτερόλεπτα που στέκεται από πάνω του, που του μιλάει και που τον βοηθάει να σηκωθεί είναι δευτερόλεπτα που μπορούν να περιγραφούν μόνο με μια λέξη που στην Ελλάδα τη συναντάς εξαιρετικά σπάνια: σεβασμός.

Πιθανόν να μπορούσα σ” αυτό το σημείο να υπεραναλύσω τα δευτερόλεπτα εκείνα, να εμβαθύνω κι άλλο στους λόγους που ο Καν, γνωρίζοντας πως όλα τα μάτια της Ευρώπης είναι πάνω του, προσφέρει δημόσια τη συμπόνοια του στον χαμένο Κανιθάρες (ο οποίος ίσως και να μην ήθελε κανέναν εκείνη την ώρα να του μιλήσει, πολύ περισσότερο έναν αντίπαλο) και στο τέλος να μειώσω λίγο την πράξη, στο μυαλό μου τουλάχιστον, αλλά ακόμα και εγώ, ένας κατά τ’άλλα ποταπός μισάνθρωπος, αρνούμαι πεισματικά να μπω στη διαδικασία να το κάνω. Σε δυο-τρεις δεκαετίες μπορεί να έχω ξεχάσει εντελώς το πως πήρε η Μπάγερν το συγκεκριμένο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που ο Όλιβερ Καν απέδειξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει πολύ όμορφο ακόμα και μετά το τέλος ενός αγώνα.

Όταν η βλακεία επαναλαμβάνεται

  [Καθόλου σχόλια]

angel-di-maria

Μια στροφή πριν το Γουέμπλει με την ομάδα σου να παίζει – στην έδρα της – με ένα σπουδαίο αντίπαλο όπως η Άρσεναλ. Εσύ να είσαι ένα απ” τα χρησιμότερα «γρανάζια» στη μηχανή της ομάδας και ένας παίκτης που το περασμένο καλοκαίρι δαπανήθηκαν 60 εκατομμύρια για να βρεθείς στο Όλντ Τράφορντ για να γίνεις ακόμα ένας ηγέτης. Και ενώ η ομάδα σου βρίσκεται πίσω στο σκορ με 1-2 εσύ αντί να σκεφτείς τρόπους να δείξεις – επιτέλους – το ταλέντο σου, αποβάλλεσαι με δύο κίτρινες κάρτες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Με δύο φθηνές – στα όρια της βλακείας – κίτρινες κάρτες για την ακρίβεια. Η πρώτη για «θέατρο» (αν και αυτή την καταλαβαίνω χωρίς να τη δικαιολογώ στο Θέατρο των Ονείρων) και η δεύτερη για τράβηγμα της φανέλας του διαιτητή. Δεν ξέρω αλλά εκτός της βλακείας μυρίζομαι και μια κάποια σύγχυση στον αέρα του Μάντσεστερ.

Για τον Άνχελ Ντι Μαρία τα παραπάνω που κατάφερε να κρεμάσει τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ ,στερώντας της το δικαίωμα να παλέψει – επί ίσοις όροις – για την ανατροπή και την πρόκριση στην τετράδα του Κυπέλλου Αγγλίας, με την αποβολή του. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως ο Αργεντινός εξτρέμ το έχει ξανακάνει αυτό. Πριν δύο χρόνια με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης κόντρα στη Λα Κορούνια. Τότε είχε πάρει δύο κίτρινες κάρτες σε ένα λεπτό επειδή εμπόδισε παίκτη της Ντέπορ να εκτελέσει φάουλ. Δύο φορές σε ένα λεπτό παρακαλώ. Εξυπνάδα δε το λες αυτό πάντως. Ούτε φυσικά το σημερινό.

Η αποβολή αυτή θα στερήσει το δικαίωμα απ” τον παίκτη και στο Κυριακάτικο παιχνίδι με την Τότεναμ στο Όλντ Τράφορντ. Μια αναμέτρηση που οι «μπέμπηδες» θα πρέπει να κερδίσουν αν θέλουν να παραμείνουν σε τροχιά τετράδας. Η τετράδα είναι ο μοναδικός στόχος που κυνηγάει αυτή τη στιγμή η ομάδα του Φαν Γκάαλ και αν δεν επιτευχθεί θα μιλάμε για ένα απ” τα μεγαλύτερα «ναύαγια» που έχει γνωρίσει η ομάδα της Γιουνάϊτεντ τα τελευταία 25 χρόνια. Ίσως και το μεγαλύτερο.