Μαθήματα ποδοσφαίρου: La palomita

  [4 Σχόλια]

Δεν είναι πολλές οι κινήσεις στο ποδόσφαιρο και πίστευα ότι είχαμε εξαντλήσει τις βασικές. Ένα κείμενο όμως για την ομάδα-φάντασμα έφερε την εύλογη ερώτηση ενός αναγνώστη «τι διάολο είναι η παλομίτα;» μια που δεν είχα δώσει καμία εξήγηση. Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό της λέξης που σημαίνει «περιστεράκι» (αλλά και ποπ κορν). Ως συνήθως η περιγραφή είναι αρκετά πετυχημένη και πιστή στην πραγματικότητα, αν και νομίζω το ελληνικό «κεφαλιά-ψαράκι» (που είναι τελικά η παλομίτα) είναι ακόμα πιο πετυχημένο, ειδικά αν παίζεις συχνά Κάντι Κρας Σάγκα και έχεις δει πώς κουνιούνται τα ψαράκια.

Η παλομίτα θυμίζει εν μέρει κάποιο πτηνό (αν και τα αντιπαθητικά περιστέρια που κουτσουλάνε μπαλκόνια και αυτοκίνητα δεν είναι η καλύτερη επιλογή), καθώς ο επιθετικός ίπταται και συχνά ανοίγει τα χέρια σαν να πετάει. Οι κεφαλιές ψαράκι συνήθως θέλουν κάποιον βραχύσωμο φορ ή τουλάχιστον έτσι τις έχω συνδυάσει εγώ και θυμάμαι παίκτες όπως ο Θ(ε)ωμάς Μαύρος ή κι ο Αναστόπουλος να τις επιχειρούν. Αρκετές φορές βέβαια, ο επιθετικός μπορεί να μην είναι στον αέρα αλλά να κάνει την κίνηση για να προλάβει την μπάλα που είναι και χαμηλά και σχετικά μακρυά του. Το diving header που συνήθως είναι ο αγγλικός όρος είναι πολύ ξενέρωτος και δεν μας αρέσει.

Οι παλομίτες-ψαράκια δεν είναι πάντα ωραίες και εντυπωσιακές, όπως τα ψαλιδάκια, αλλά δεν είναι και λίγα τα ιστορικά γκολ που έχουν σημειωθεί έτσι, όπως για παράδειγμα το πρόσφατο του φαν Πέρσι που αν και δεν είναι ο ορισμός ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία. Σε αντίθεση με άλλες περίτεχνες ενέργειες, η κεφαλιά ψαράκι είναι περισσότερο θέμα ανάγκης και λιγότερο προσπάθεια για εντυπωσιασμό, μια κίνηση δικαιολογημένη απόλυτα από τις συνθήκες της φάσης (όπως το πρόσφατο γκολ του Ραούλ Χιμένεθ). Αν όμως υπάρχει μια κεφαλιά-ψαράκι που έχει γράψει ιστορία είναι αυτή του Άλντο Πόι στην Αργεντινή. Ήταν 19 Δεκεμβρίου του 1971 όταν το Ροζάριο είχε πάρει φωτιά για το ντέρμπι που χαρακτηρίζω ως το Άρης-ΠΑΟΚ της Αργεντινής. Δεν θα σταθώ πολύ στον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος, απλά θα πω ότι Ροζάριο Σεντράλ και Νιούελ΄ς Όλντ Μπόιζ έπαιζαν στον ημιτελικό του πρωταθλήματος στο ουδέτερο Μονουμεντάλ. Περίπου στο 65′, ο Ουρουγουανός δεξιός μπακ της Ροζάριο «Νέγκρο» Γκονζάλες έβγαλε τη σέντρα που ήταν λίγο δυνατή και ο Άλντο Πόι (που κατά διαβολική σύμπτωση ήταν μέλος της ομάδας-φάντασμα) οριζοντιώθηκε για να σκοράρει το γκολ που έγραψε το τελικό σκορ 1-0. Η Ροζάριο πήρε την πρόκριση, στον τελικό κέρδισε την Σαν Λορένσο και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής.

poy

Η κεφαλιά του Πόι όμως έμεινε στην ιστορία περισσότερο και από την ίδια τη νίκη στον τελικό, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή παράδοση. Από τότε και κάθε χρόνο την ίδια ημέρα οι οπαδοί της Ροζάριο μαζεύονται και κάνουν αναπαράσταση του γκολ μαζί με τον ίδιο τον Πόι ως πρωταγωνιστή και πανηγυρίζουν το γκολ όπως την πρώτη φορά. Η γιορτή μάλιστα έχει γίνει σε διάφορα μέρη του κόσμου όπως ΗΠΑ, Ουρουγουάη, Χιλή, ενώ το event είχε μεγάλο σουξέ το 1997 όταν και έγινε στην Κούβα με τον γιο του «Τσε» Γκεβάρα και φανατικό οπαδό της Ροζάριο Ερνέστο να έχει αυτός την τιμή να παίξει τον Πόι. Το γκολ ενέπνευσε τον συγγραφέα Ρομπέρτο Φανταναρόσα να γράψει μια μικρή ιστορία με τίτλο «19 Δεκεμβρίου του 1971″ που εκδόθηκε στο βιβλίο «Puro Futbol» και είναι βασισμένη στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι ίδιοι οι μουρλοί οπαδοί της Ροζάριο έκαναν επίσημη αίτηση το 1995 στην αρμόδια επιτροπή ώστε το γκολ να μπει στο βιβλίο Γκίνες ως «το γκολ που έχει πανηγυριστεί περισσότερο», κάτι που τελικά δεν τα κατάφεραν.

poy2

Και αν κεφαλιές ψαράκι έχουμε πολλές στο ποδόσφαιρο, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε μια μπασκετική παλομίτα εξίσου δημοφιλή στην αγαπημένη Αργεντινή. Είναι το περίφημο μπάζερ-μπίτερ του λατρεμένου Μανού Τζινόμπιλι στον τελικό του 2004 απέναντι στη Σερβία, ένα καλάθι που έδωσε τον τίτλο στην Αργεντινή και έμεινε κι αυτό στην ιστορία ως «η παλομίτα του Μανού» και έγινε μέχρι και διαφήμιση:

Προηγούμενα μαθήματα (δυστυχώς στα περισσότερα τα βίντεο δεν παίζουν πλέον): La pared, la bicicleta, la gambeta, το βρωμόσουτο, el tunel, espaldinha, la rabona, la chilena, la vaselina

Ο πρώτος που το σήκωσε

  [Καθόλου σχόλια]

article-0-1C74BA3100000578-944_634x425

Κάθε σοβαρή ποδοσφαιρική διοργάνωση τελειώνει με τον αρχηγό των νικητών να σηκώνει το τρόπαιο. Είτε αυτό είναι η πιατέλα για τα λουκάνικα στην Μπουντεσλίγκα, είτε κάποιο πιο κλασσικό κύπελλο, η επίσημη έναρξη των πανηγυρισμών είναι η στιγμή που το «τιμημένο» σηκώνεται ψηλά στον ουρανό. Φαντάζομαι πολλοί από εμάς αγνοούμε πώς ξεκίνησε αυτό το «έθιμο». Σύμφωνα λοιπόν με την ποδοσφαιρική ιστορία, ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάμε αυτή τη συνήθεια είναι ο Χιλντεράλδο Λουίζ Μπελίνι. Με μια μεγάλη καριέρα στη Βάσκο ντα Γκάμα και τη Σάο Πάολο, ο Μπελίνι ήταν ο αρχήγος της Σελεσάο όταν σήκωσε το 1ο της Μουντιάλ το 1958. Τότε σε μια κίνηση πρακτική, ώστε το κύπελλο να φωτογραφηθεί σωστά με κάθε λεπτομέρεια από τους φωτορεπότερ το σήκωσε ψηλά. Η στιγμή αυτή έμεινε, η συνήθεια ξεκίνησε και ο Μπελίνι έστω και γι” αυτό (αν δεν αρκεί η σπουδαία του καριέρα στην οποία κέρδισε το Μουντιάλ και το 1962, ενώ συμμετείχε και το 1966) έμεινε για πάντα ζωντανός στην ιστορία. Ο Πελέ (πιτσιρικάς τότε το 1958) δήλωσε ότι η παρουσία τον Μπελίνι τον είχε βοηθήσει πολύ, μια που τον καθοδηγούσε και ο Μπελίνι θεωρείται από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία της Βραζιλίας.

bellini3742457_102143604

Η ζωή του Μπελίνι όμως μετά το Ζιλ Ριμέ (στη φωτογραφία πιο πάνω είναι το άγαλμά του έξω από το Μαρακανά) είχε και πάλι ποδόσφαιρο. Μετά από μια καριέρα στην οποία κατηύθηνε τις άμυνες και συχνά τελείωνε τα παιχνίδια με τη φανέλα μέσα στο αίμα και το κεφάλι του μπανταρισμένο, ο Μπελίνι δεν μπορούσε να μείνει μακρυά από το beautiful game. Χρησιμοποιώντας τη φήμη του και όσα χρήματα είχε βγάλει από την καριέρα του άνοιξε πολλές ποδοσφαιρικές ακαδημίες στη Βραζιλία μέχρι να αρχίσει να έχει κάποια προβλήματα υγείας.

Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πρώτος που το διαπιστώνει είναι κάποιος κοντινός σου άνθρωπος. Η γυναίκα του Γκρισέλντα ήταν αυτή που κατάλαβε ότι δεν πάει κάτι καλά, όταν ο σύζυγός της πήγε στο σούπερ μάρκετ και δεν κατάφερε να πάρει όλα τα πράγματα από την λίστα. Τις ίδιες μέρες ήταν καλεσμένος στη βραζιλιάνικη τηλεόραση και θυμόταν με κάθε λεπτομέρεια τις μεγάλες στιγμές του βραζιλιάνικου παρελθόντος. Η Γκρισέλντα βεβαιώθηκε όταν ο Χιντεράλδο δεν θυμόταν ότι είχε κάνει απανωτές αναλήψεις από το ΑΤΜ, με τα χρήματά να βρίσκονται στις τσέπες του, και κυρίως όταν άρχισε να ξεχνάει το δρόμο για το σπίτι. Ο Μπελίνι διαγνώστηκε με Αλτζχάιμερ.

Luiz-Bellini-capitao-do-Brasil-copa-de-78200806260001-1024x698

Μετά από 15 χρόνια μάχης με την ασθένεια, εκ των οποίων τα πέντε τελευταία χωρίς να μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ο Μπελίνι πέθανε τελικά από ανακοπή τον περασμένο Μάρτιο, ανάμεσα στους συγγενείς του εκ των οποίων δεν αναγνώριζε κανέναν. Η οικογένειά του φρόντισε να δωρίσει τον εγκέφαλο του ώστε να μελετηθεί και να βοηθήσει στην καταπολέμηση της ασθένειας. Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν πριν λίγες μέρες κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Ο Μπελίνι έπασχε εντέλει από χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια, μια ασθένεια που παρουσιάζεται κυρίως σε αθλητές ράγκμπι, πάλης, χόκεϊ επί πάγου και γενικά αθλημάτων με συγκρούσεις. Είναι μια εκφυλιστική νόσος που οφείλεται στα συχνά χτυπήματα στο κεφάλι και σε διασείσεις που μπορεί να έχει υποστεί κάποιος και δυστυχώς η διαφορική της διάγνωση γίνεται μόνο μετά θάνατον όπως και στην περίπτωση του Βραζιλιάνου. Για έναν μαχητικό ποδοσφαιριστή που έδινε κάθε ικμάδα δύναμης μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είναι δυστυχώς άσχημο να ζει για τόσα χρόνια με προβλήματα που απέκτησε από τη δουλειά του. Είναι όμως η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη νόσος βρίσκεται σε έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή (υπάρχει μια περίπτωση ακόμα ενός ημι-επαγγελματία που έχασε τη ζωή του στα 29) και δυστυχώς η δεύτερη πρωτιά για τον Μπελίνι, αυτή τη φορά ήταν δυσάρεστη. Μπορεί όμως να βοηθήσει ώστε να προστατεύονται καλύτερα οι παίκτες στο μέλλον, αν και μεταξύ μας οι συνθήκες του 1960 απέχουν πάρα πολύ από αυτές του σήμερα, ώστε να αποφεύγονται τέτοια προβλήματα έγκαιρα (στο μυαλό μου έρχεται αμέσως ο Τσεχ με το κασκέτο του).

Ο πρόεδρος που απέλυσε τον εαυτό του

  [9 Σχόλια]

ChristianConstantin

Η παραπάνω φωτογραφία θα μπορούσε άνετα να είναι το εξώφυλλο του τελευταίου πλατινένιου cd της Vasipap records, το cover face του περιοδικού Πίστα που εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί ή η γιγαντοαφίσα του Romeo με το ανανεωμένο κεφάτο πρόγραμμα. Για να είμαι πιο ακριβής θα έπρεπε να είναι δικαιωματικά και τα τρία. Ευτυχώς όμως, για καλή τύχη των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων και του Sotis Βολάνης, ο εικονιζόμενος δεν έχει τραγουδήσει ποτέ σε καμία μεγάλη πίστα, ίσως γιατί δεν υπάρχουν αρκετά γαρίφαλα στον κόσμο αυτό ή γιατί ο θεός του ποδοσφαίρου δεν θέλησε να μας στερήσει έναν από τους πιο γαμάτους προέδρους όλων των εποχών.

Ο κύριος αυτός ονομάζεται Κρίστιαν Κόνσταντιν (ο τονισμός μου εννοείται ότι είναι συμπτωματικός) και αν το ονοματεπώνυμό του σας φαίνεται επικό, τι να πει κανείς για τα κατορθώματά του. Στην πρώτη του λοιπόν θητεία ως πρόεδρος της Σιόν (προσωπικά το βρίσκω υπέροχο που αυτός ο τύπος είναι Ελβετός πρόεδρος σε ελβετική ομάδα), η οποία κράτησε από το 1992 ως το 1997, πρόλαβε να οδηγήσει την λαοφιλή αυτή ομάδα στην κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων και τριών κυπέλλων Ελβετίας, ωστόσο οι 130 μεταγραφές που χρειάστηκαν για την κατάκτηση αυτών των στόχων αποδείχτηκαν κάπως επιβαρυντικές για το μπάτζετ της ομάδας. Έτσι, όταν η Σιόν απέτυχε το 1997 να προκριθεί στο Champions League, επήλθαν κάποιες λογιστικές δυσκολίες, που εξανάγκασαν τον πρόεδρα σε παραίτηση, αφήνοντας πίσω του ένα μικρό χρέος της τάξης των 13,5 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων (εννοείται ότι δεν θα κάνω τη μετατροπή σε ευρώ για να μην τεμπελιάζετε).

Όταν λοιπόν η Σιόν, αδυνατώντας να ορθοποδήσει, βρέθηκε από τα σαλόνια στα αλώνια της Γ’κατηγορίας Ελβετίας, η απόφαση του κλαμπ να εναποθέσει ξανά τις τύχες του στα χέρια του Κόνσταντιν έμοιαζε ιστορικά και καρμικά επιβεβλημένη. Η δεύτερη θητεία του στο ελβετικό ποδόσφαιρο αποδείχθηκε πιο εντυπωσιακή από την πρώτη. Κατ’αρχάς πήγε την ελβετική διοργανώτρια αρχή στα δικαστήρια, απαιτώντας να ανέβει η ομάδα του στη δεύτερη κατηγορία, κάτι που φυσικά κατάφερε να συμβεί, μάλλον εύκολα, αν αναλογιστούμε ότι ο ίδιος άνθρωπος το 1997 κατάφερε να πείσει την UEFA να επαναληφθεί ευρωπαϊκός αγώνας της Σιόν, αποδεικνύοντας ότι τα δοκάρια στο γήπεδο της Σπαρτάκ Μόσχας ήταν 8 εκατοστά πιο χαμηλά. Έτσι, κάτω από τη λαμπρή καθοδήγηση του Κόνσταντιν, η Σιόν κατάφερε το 2006 να γίνει η πρώτη ομάδα από τη δεύτερη κατηγορία που κατέκτησε το κύπελλο Ελβετίας, επιστρέφοντας πανηγυρικά στις επιτυχίες.

Όμως, όπως όλοι ξέρουμε, οι κούπες δεν έρχονται εύκολα, θέλουν θυσίες. Και ο πρόεδρος, στη δεύτερη θητεία του, από το 2003 μέχρι σήμερα, δεν δίστασε να θυσιάσει στο βωμό των  επιτυχιών γύρω στους 30 προπονητές, αριθμός που κάνει τη θέση του προπονητή στην Skoda Ξάνθη του Πανόπουλου να μοιάζει μια ασφαλής επαγγελματική επιλογή με μέλλον και προοπτικές. Μιλάμε για ένα απίστευτο κρεσέντο το οποίο περιλαμβάνει παραίτηση προπονητή σε ημίχρονο αγώνα γιατί δεν άντεξε άλλο να παίρνει χαρτάκια με την 11άδα από τον πρόεδρο, απόλυση άλλου προπονητή γιατί «έδειχνε απεριποίητος και μύριζε άσχημα» και κορυφώνεται με την πρόσληψη από τον Κόνσταντιν του εαυτού του στη θέση του προπονητή, κάτι που φυσικά δεν τον εμπόδισε να τον απολύσει και αυτόν (σωστά διαβάσατε… ο Κόνσταντιν… τον εαυτό του). Μια αυτοαπόλυση που επήλθε μετά από μοναδικές στιγμές, όπως η τιμωρία του από την Ελβετική Ομοσπονδία για επίθεση σε διαιτητή συνοδευόμενη από κλωτσιά στα αρχίδια του βοηθού του, καθώς και οι μετωπικές συγκρούσεις με τους οργανωμένους της Σιόν, που δεν είδαν με καλό μάτι τις πρωτοποριακές ιδέες του Κόνσταντιν για συγχώνευση της Σιόν με άλλα γαλλόφωνα κλαμπ της Ελβετίας και τη δημιουργία της φερέλπιδος «Ολυμπίκ των Άλπεων».

Κλείνω αυτή την υπέροχη μίνι βιογραφία με μια θλιβερή διαπίστωση. Γιάννη Κομπότη είσαι Έλλην και σε αγαπάμε, αλλά πλέον στα μάτια μας φαντάζεις πολύ λίγος. Ο πρόεδρος της καρδιάς μας είναι Ελβετός.

Η ιστορία του πρώτου χούλιγκαν

  [4 Σχόλια]

efc__1227801660_cavanagh-shakes-off-coat

Είναι ίσως υπερβολικό να χαρακτηρίζεις ως χούλιγκαν κάποιον άνθρωπο που σε μια έκσταση χαράς έκανε το κάτι παραπάνω, αλλά πολλές φορές η ιστορία είναι αμείλικτη βγάζοντας ονόματα, παρά μάτια. Αυτή είναι η ιστορία του Έντι Κάβανo που αρκετοί αποκαλούν ως τον πρώτο χούλιγκαν χωρίς βέβαια να ισχύει κάτι τέτοιο, εμείς θα τον πούμε τον πρώτο διάσημο Άγγλο εισβολέα. Τα επεισόδια στο αγγλικό ποδόσφαιρο δεν ήταν άγνωστα και υπάρχουν αναφορές για εκτεταμένα γεγονότα μετά από ένα Πρέστον-Άστον Βίλα το 1880 στο οποίο ένας παίκτης της Πρέστον έπεσε αναίσθητος από το ξύλο που έφαγε. Ο χουλιγκανισμός υπήρχε από εκείνα τα χρόνια και το 1905 μια 70χρονη (!!) μεθυσμένη οπαδός της Πρέστον δικάστηκε για χουλιγκανισμό ύστερα από ένα παιχνίδι κόντρα στην Μπλάκμπερν. Σύμφωνα με τον Γκάρντιαν τα επεισόδια μετριάστηκαν τα χρόνια των πολέμων, αλλά από τη δεκαετία του 1950 και μετά οι οπαδοί της Έβερτον και της Λίβερπουλ επιδίδονταν συχνά σε βανδαλισμούς.

everton-fans-with-muhammad-ali-in-hyde-park-ahead-of-the-1966-fa-cup-final-264138629O Μοχάμεντ Άλι που βρισκόταν στο Λονδίνο για αγώνα συναντά οπαδούς της Έβερτον στο Χάιντ Παρκ.

Ήταν 14 Μαΐου του 1966 όμως όταν είχαμε ένα ιστορικό γεγονός, την πρώτη είσοδο οπαδού στο γήπεδο, του Έντι Κάβανο που λογικά αποτελεί ίνδαλμα των σύγχρονων Τζίμι Τζαμπ, αλλά σε πολύ πιο αθώα και αυθόρμητη εκδοχή. Ο τελικός του FA Cup εκείνη τη χρονιά ήταν μεταξύ της Έβερτον και της Σέφιλντ Γουένσντει σε ένα Γουέμπλει με εκατό χιλιάδες θεατές. Η μεγάλη Έβερτον εκείνης της εποχής έφτανε σε τελικό για πρώτη φορά μετά από 33 χρόνια και ήταν το μεγάλο φαβορί. Οι σκάουζερς που είχαν ταξιδέψει στο Λονδίνο έφτιαξαν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, αλλά γρήγορα πάγωσαν όταν μόλις στο 7ο λεπτό με ένα σουτ που κόντραρε η ομάδα του Σέφιλντ άνοιξε το σκορ. Η Έβερτον πίεσε, της ακυρώθηκε γκολ του Άλεξ Γιανγκ ως οφσάιντ και ζήτησε πέναλτι, ενώ είχε κι άλλες φάσεις στο πρώτο ημίχρονο.

Η εικόνα του αγώνα δεν άλλαξε στην επανάληψη, αλλά η Σέφιλντ ήταν αυτή που σκόραρε και πάλι στο 57′. Οι φίλοι της Έβερτον απογοητευμένοι άρχισαν να πιστεύουν ότι η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε. Οι μπλε όμως στο γήπεδο δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Ο άγνωστος πιτσιρικάς Τρέμπιλκο σκόραρε δυο λεπτά αργότερα και ισοφάρισε μετά από πέντε λεπτά. Το αστέρι του σκόρερ ήρθε όμως να καλύψει το αστέρι του Έντι Κάβανο που μικρός έπαιζε στην Έβερτον αλλά προφανώς δεν είχε το ταλέντο για κάτι παραπάνω και στη συνέχεια περιορίστηκε σε απλός οπαδός. Βλέποντας το 2-2 από τις κερκίδες μαζί με τους συνοπαδούς του εκστασιάστηκε και δεν ήξερε τι να κάνει. Πριν καταλάβει κι ο ίδιος τι έγινε ήταν μέσα στο γήπεδο.

«Είδα τον Τρέμπιλκο και πήγα πρώτα σε αυτόν. Δεν με ήξερε, εγώ τον άρπαξα και πέσαμε. Χέστηκε πάνω του γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει. Φοράμε μπλε και άσπρα και εμείς και η Σέφιλντ. Μετά ξεκίνησα να πάω στον Γουέστι (σ.Σ. Γουέστ ήταν ο τερματοφύλακας της Έβερτον), ήθελα να του πω “Γκόρντον, για όνομα του Θεού μην αφήσεις άλλο γκολ, θα το πάρουμε τώρα’, αλλά τότε είδα τον αστυνομικό που ήρθε και με έπιασε από το παλτό. Εγώ απλά το έβγαλα».

Η ιστορική κίνηση-ντρίμπλα-βγάζω το παλτό του Κάβανο έγραψε ιστορία και η φωτογραφία του να τρέχει πλέον με το παντελόνι και τις τιράντες και ένα τεράστιο χαμόγελο μπορεί να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο την έκσταση που νιώθει ο οπαδός. Η απόδραση του Έντι δεν κράτησε όμως αρκετή ώρα και παρ” ότι κέρδισε λίγο χρόνο με τον αστυνομικό να πέφτει κάτω και να μπερδεύει ακόμα έναν συνάδελφο (σαν επεισόδιο του Μπένι Χιλ), πλέον το κυνηγητό είχε κι άλλους αστυνομικούς.

«Δεν τον είδα τον άλλον τον τύπο που ήρθε από πίσω μου. Αν τον είχα δει θα  τον είχα αποφύγει»

Ο αστυνόμος Άντριου με το καπέλο του να φεύγει στον αέρα σπρίνταρε και λίγο πριν ο Κάβανο φτάσει στην εστία της Έβερτον έκανε μια βουτιά και έπιασε τον εισβολέα. Οι ντροπιασμένοι αστυνομικοί έπεσαν πάνω του και τον ακινητοποίησαν, με παίκτες της Έβερτον να ζητάνε επιείκεια. Δεν ήξεραν όμως τι να τον κάνουν. «Βγάλτε τον έξω» είπε ο λοχίας. «Θα μπορούσαμε να τον γυρίσουμε στην εξέδρα» είπε κάποιος.  «Βγάλτε τον έξω» είπε ξανά ο λοχίας. «Κάντε ότι σκατά θέλετε, είναι 2-2 τώρα» είπε ο Έντι. Τελικά τον έβγαλαν έξω, αλλά πολύ γρήγορα ο Εβερτόνιαν ήταν ξανά στις εξέδρες, στο κάγκελο και πρόλαβε να δει στο 74′ ίσως την μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του αγγλικού κυπέλλου με τον Ντέρεκ Τεμπλ να γράφει το 3-2 για την Έβερτον. Αυτή τη φορά το πανηγύρισε από τις εξέδρες, αλλά όπως πάντα συμβαίνει βρέθηκε κάποιος μιμητής του που μπήκε μέσα. Η είσοδός του έμεινε γνωστή για χρόνια και θεωρείται ακόμα και σήμερα από τους οπαδούς της Έβερτον ως δείγμα της αφοσίωσής τους στην ομάδα. Όταν ο Κάβανο πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου του 1999, πλήθος κόσμου πήγε στην κηδεία, ανάμεσά τους και παίκτες της ομάδας.

maxresdefault

 

Τα 15 Λεπτά της Σιγής

  [6 Σχόλια]

Την προηγούμενη αγωνιστική στη Τσβάιτε-λίγκα συνέβη κάτι για το οποίο το sombrero μάχεται χρόνια τώρα. Ειδικά ο γραφων έχει μια παραπάνω αδυναμία στο θέμα, καθώς σχετίζεται με το πρώτο του κείμενο στο σάιτ (μιλάω σε γ’ ενικό για τον εαυτό μου όπως ο Ετό καλή ώρα). Το παιχνίδι ήταν μεταξύ της Ουνιόν Βερολίνου και της Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ (Λειψία είναι αυτό). Το γήπεδο της Ουνιόν, Άλτε Φούστεραι, έχει χωρητικότητα 20.000 θεατές. Έχοντας πάρει σχετική άδεια από τη διοίκηση του συλλόγου, οι οργανωμένοι οπαδοί μοίραζαν στις εισόδους μαύρα πόντζο και ένα φυλλάδιο που έγραφε: «Η ποδοσφαιρική κουλτούρα πεθαίνει στη Λειψία, στην Ουνιόν είναι ζωντανή».

Union Berlin fans

Γενικότερα η ομάδα της Λειψίας δεν περνάει καλά εκτός έδρας. Τα τελευταία πέντε χρόνια που η Αυστριακή πολυεθνική την έχει αγοράσει έχει γίνει κόκκινο πανί για τους αντίπαλους οπαδούς. Τα χρήματα που έχουν πέσει είναι πάρα πολλά για ομάδα της κατηγορίας της (ανέβηκε πέρυσι ως δεύτερη από τα ερασιτεχνικά στην Τσβάιτε-Λίγκα) και το σχέδιο της Ρεντ Μπουλ είναι τόσο φιλόδοξο που επιδιώκει να κοντράρει στα ίσια την Μπάγερν Μονάχου. Στο Άλτε Φούστεράι όμως 20.000 οπαδοί ντυμένοι στα μαύρα για 15 λεπτά τήρησαν απόλυτη σιγή. Σιωπηλή διαμαρτυρία, μνημόσυνο, για ένα ποδόσφαιρο που πεθαίνει. Στο τέλος του δεκαπενταλέπτου σηκώθηκε πανό που έγραφε: Το ποδόσφαιρο χρειάζεται συμμετοχή των εργαζομένων, αφοσίωση, όρθιους στις εξέδρες, συναίσθημα, οικονομικό φερ πλέυ, παράδοση, διαφάνεια, πάθος, ιστορία και ανεξαρτησία.

Οι οργανωμένοι της Ουνιόν Βερολίνου μπορεί να μην έχουν τη φήμη εκείνων της Ζενκ Πάουλι, όμως το ότι ο ύμνος της ομάδας είναι πανκ, δίνει τον τόνο. Η Ουνιόν είναι η αριστερή ομάδα του Βερολίνου και πέρα από την παραδοσιακή της κόντρα με τη Χέρτα έχει και άλλους εχθρούς. Στο φυλλάδιο που μοίραζαν οι οργανωμένοι έγραφαν ότι «Ο σημερινός αντίπαλος ενσαρκώνει όλα όσα εμείς στην Ουνιόν δε θέλουμε από το ποδόσφαιρο… Ένα προϊόν μάρκετινγκ που προωθείται από οικονομικά συμφέροντα, μισθώνει παίχτες που έχουν το σήμα του ευρώ στα μάτια τους». Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν οι οπαδοί της Ουνιόν με τη Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ είναι ότι είναι μόλις ο τρίτος σύλλογος, μετά τις Λεβερκούζεν και Βόλσφμπουργκ, που σπάει την διοικητική παράδοση στη Γερμανία και η πλειοψηφία των μετοχών του δεν ανήκει στους οπαδούς.

Η Ουνιόν κέρδισε το παιχνίδι με 2-1, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Ο Ταύρος έχει περισσότερες πιθανότητες να ανέβει κατηγορία. Αυτό το καλοκαίρι μόνο η διοίκηση έχει δώσει πάνω από €12 εκατομμύρια για μεταγραφές παιχτών, ποσό εξωφρενικό για τη Τσβάιτε-Λίγκα. Αντίθετα το 2009, 1500 οπαδοί της Ουνιόν προσφέρθηκαν αφιλοκερδώς να ανακαινίσουν το στάδιο της ομάδας, ενώ την περίοδο του Μουντιάλ είχαν ζητήσει από τη διοίκηση να βάλει γιγαντοοθόνη στο γήπεδο και εκείνοι έφεραν καναπέδες από τα σπίτια τους για να δουν τα ματς όλοι μαζί, σαν οπαδοί.

Union Berlin leaflet

Η διοίκηση της Ρεντ Μπουλ πατάει στο γεγονός ότι μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου το Ανατολικό-Γερμανικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Λέει ότι η Ρεντ Μπουλ είναι ομάδα του μέλλοντος. Όμως πολλοί σύλλογοι στη Γερμανία αντιδρούν και δε δέχονται να κλείσουν φιλικά με τη Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ. Η Ουνιόν ήταν μια από αυτές το καλοκαίρι και οι οπαδοί της πέταξαν τότε πατημένα κουτάκια Ρεντ Μπουλ και έγραψαν «πουλάμε την ψυχή μας, αλλά όχι στον οποιονδήποτε». Ακολούθησαν η Νυρεμβέργη, η Στουτγάρδη και η Μπόχουμ.

Ακόμα και στη Λειψία ο κόσμος δεν είναι τόσο ενωμένος, ή έστω θαμπωμένος από τις προοπτικές του συλλόγου. Έχει δημιουργηθεί ένας όμιλος οπαδών, οι Ραζενμπαλίστεν, που θέλουν μια ομάδα στη Λειψία μακρυά από τις πολυεθνικές. Η αφορμή ήταν ο παραλίγο αποκλεισμός της Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ από τη Τσβάιτε-Λίγκα λόγω του ότι δεν είχε μέλη. Άνοιξε μια διαδικασία η διοίκηση με πολύ ακριβές συμμετοχές και τελικά ενέγραψε 300 μέλη. Οι Ραζενμπαλίστεν επιδιώκουν το ανάποδο. Να γίνει ο σύλλογος όπως κάθε άλλος γερμανικός, σύλλογος οπαδών. «Να κρατήσουμε μόνο τα καλά του συλλόγου και να πούμε όχι στους χορηγούς». Δύσκολα πράγματα, αλλά ο ρομαντισμός είναι δωρεάν, πέρα από ωραίος.

Ο “Βασιλιάς Ερίκ’

  [7 Σχόλια]

Eric Cantona

Στις 7 Δεκεμβρίου του 1991 λίγο πριν το τέλος του αγώνα Νιμ-Σέντ Ετιέν ο Ερίκ Καντονά πέταξε τη μπάλα στο διαιτητή της αναμέτρησης, εκνευρισμένος από ένα σφύριγμα του. Λίγες μέρες αργότερα στην αίθουσα συνεδριάσεων της πειθαρχικής επιτροπής της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του ανακοινωνόταν η τιμωρία του: εκτός αγώνων για ένα μήνα. O Καντονά αρνούμενος να δεχτεί την απόφαση αυτή αποκάλεσε «ηλίθιο» κάθε ένα από τα τρία μέλη της επιτροπής. Η τιμωρία διπλασιάστηκε και ελάχιστες μέρες μετά, στις 16 Δεκεμβρίου, ο 25χρονος μόλις Ερίκ Καντονά των 12 γκολ σε 20 συμμετοχές ως τότε με την εθνική Γαλλίας, ανακοίνωνε ότι σταματούσε το ποδόσφαιρο. Έτσι απλά.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, και μετά από τις παραινέσεις του Πλατινί, του Ουγιέ και του ψυχαναλυτή του, ο Καντονά βρισκόταν σε ένα αεροπλάνο με προορισμό την Αγγλία ψάχνοντας για μια νέα αρχή. Με μια απ” αυτές τις αποφάσεις για τις οποίες μετανιώνεις για πολλά χρόνια η Σέφιλντ Γουένσντεϊ δίστασε να τον κλείσει χωρίς να τον δοκιμάσει και ο Eρίκ κατέληξε στη Λίντς. Δεκαπέντε παιχνίδια, ένα πρωτάθλημα Αγγλίας και ένα Τσάριτι Σίλντ ήταν υπεραρκετά για να πείσουν τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να δώσει 1,2 εκατομμύρια λίρες για να τον αποκτήσει.

Όσα ακολούθησαν από εκεί και μετά είναι γνωστά σε όλους. Ο Καντονά δεν ήταν απλά ένας καλός παίκτης που βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή σε μια καλή ομάδα, ήταν ένας ξεχωριστός ηγέτης, ξεχωριστός όμως με την ανθρώπινη έννοια, με τις ατέλειες του, τις προκλητικές δηλώσεις, τα νεύρα και τα ξεσπάσματα του, ξεχωριστός με τη σκοτεινή πλευρά του την οποία δεν κατάφερε ποτέ να κρύψει από τον κόσμο, γιατί πιθανόν να μην προσπάθησε και ποτέ. Δεν ήταν το καλό παιδί που γουστάρουν όλοι, ένα ιδανικό πρότυπο, ο επαγγελματίας που ήξερε πως να διαχειριστεί κάθε κατάσταση έχοντας ως πρώτη σκέψη το συμφέρον του, την εικόνα του και τον εαυτό του ως προϊόν. Δεν ήταν τέλειος και κάποιες φορές (που δεν μπορούν να προσδιοριστούν με κάποιον κανόνα, ούτε μπορείς να τις προβλέψεις ή να τις προκαλέσεις με συγκεκριμένες ενέργειες) αυτό δεν μειώνει καθόλου την αγάπη και το θαυμασμό του κόσμου, όπως ακριβώς ο Ζινεντίν Ζιντάν παραμένει είδωλο στο μυαλό σχεδόν όλων παρά την έμφυτη αλητεία που έβγαζε κάθε φορά που κάποιος τον προκαλούσε.

Στα πέντε χρόνια που έκατσε στο Όλντ Τράφορντ οδήγησε την ομάδα στα πρώτα της πρωταθλήματα μετά από αρκετές δεκαετίες, σήκωσε Κύπελλα και Σούπερ Καπ, σκόραρε, μάλωσε, έδωσε έτοιμα γκολ (που δεν ξέχασε ποτέ), έδειρε, βραβεύτηκε, έγινε “Βασιλιάς Ερίκ” αλλά πάνω απ” όλα – όσο αστείο κι αν ακούγεται – κέρδισε το μοναδικό δικαίωμα να παίζει μπάλα με σηκωμένο το γιακά χωρίς ποτέ κανένας να τολμήσει να τον κοροϊδέψει γι” αυτό.

Επιστροφή στην Παράδοση

  [9 Σχόλια]

Ο Ντάνι Άλβες είναι ένας ωραίος τύπος. Εκτός από κούρσες, σέντρες, σουτ και ντρίπλες μας έχει προσφέρει και πολλές στιγμές εξωφρενικής γραφικότητας και γέλιου. Όχι τόσο με τις δηλώσεις του που είναι κάπως πιο νορμάλ, αλλά κυρίως με τις ενδυματολογικές του επιλογές. Στις περισσότερες περιπτώσεις μοιάζει με καρτούν ή με κάποιο σούπερ κακό που τελικά η Μάρβελ έκοψε στο Σπάιντερμαν 843 γιατί δεν έφταναν τα χρώματα να τον συνεχίσει. Στις υπόλοιπες είναι σα να έχει ξεστρατήσει από κάποιο γκαλά μόδας στο Λονδίνο, το Παρίσι ή το Μιλάνο και έχει κατά λάθος βρεθεί στη μικτή ζώνη των γηπέδων.

Dani Alves dressing

Αυτός ο τύπος λοιπόν, ο λίγο κάγκουρας, λίγο καρναβαλιστής, την Τετάρτη το βράδυ μας έδωσε ένα λόγο παραπάνω να τον αγαπάμε. Όπως διακρίνεται στη φωτογραφία από κάτω, ο Ντάνι ο Άλβες στο ματς κόντρα στο ΑΠΟΕΛ φόρεσε ΜΑΥΡΑ παπούτσια. Από όλους τους ποδοσφαιριστές του γηπέδου, αυτός. Μάλιστα προκάλεσε τόσο μεγάλη έκπληξη που οι Ισπανοί σχολιαστές το συζητούσαν κανένα τέταρτο.

Barcelona-Apoel-24

Αν ένας άνθρωπος με τόσο χρώμα στη ζωή του, που έχει κάνει το καρναβάλι του Ρίο κινητή εορτή από αγωνιστική σε αγωνιστική, φοράει μαύρα ποδοσφαιρικά παπούτσια υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει ελπίδα να σταματήσει επιτέλους αυτό το σίχαμα με τα φοσφοριζέ παπούτσια που θα αναγκάσουν στο τέλος τα κανάλια που κάνουν μεταδόσεις να έχουν άνθρωπο ειδικό στα οπτικά εφέ για να κρύψουν τις αντανακλάσεις. Ειδικά στο Μουντιάλ που για κάποιο λόγο η Πούμα είχε βγάλει ζευγάρια που το ένα ήταν φούξια και το άλλο τιρκουάζ. Δεν ξέρω αν εμπνεύστηκε από κάποιο τροπικό πουλί που ευδοκιμεί στο Μανάους ή αν ήθελε να φτιάξει κάτι που να κολλάει κοριτσάκια και αγοράκια παράλληλα στην οθόνη. Σε κάθε περίσταση η τρεντιά έπιασε πάτο. Έτσι, ας ενώσουμε τις φωνές με τον Ντάνι Άλβες και να παρακινήσουμε και άλλους αστέρες να φορέσουν ξανά μαύρα διαολεμένα παπούτσια. Μετά από αυτό ελπίζω να μην τον κουνήσει κανείς από τη Βαρκελώνη. Να μείνει ως παράδειγμα για τους νέοπες της Μασία.

Χρειαζόμαστε έναν μάγο νάνo

  [1 Σχόλιο]

Δεν είναι μεταφορικός ο τίτλος. Είναι αυτό που συνέβη πριν μερικές μέρες στην Λα Πλάτα της Αργεντινής. Μπορεί το τοπικό ντέρμπι μεταξύ Εστουδιάντες και Χιμνάσια Λα Πλάτα να μην έχει την αίγλη άλλων κλάσικο, είναι όμως μια μεγάλη κόντρα απέναντι στις δυο ομάδες της πόλης. Και όταν η τύχη τα φέρνει να συναντηθούν στην προκριματική φάση του Κόπα Σουνταμερικάνα το παιχνίδι αποκτά άλλη σημασία, με τους παράγοντες της (μικρότερης εκ των δύο) Χιμνάσια να το χαρακτηρίζουν ως το σημαντικότερο παιχνίδι της ιστορίας.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Μετά το 0-0 του πρώτου αγώνα, η Χιμνάσια θα έπρεπε να κερδίσει στην έδρα της Εστουδιάντες το γνωστό και ως Εστάδιο Ούνικο που από το 2003 οπότε και χτίστηκε δεν έχει δει ποτέ την Χιμνάσια να κερδίζει την μεγάλη αντίπαλό της. Ο θρύλος (και στη Ν. Αμερική πολύ συχνά έχει δόση αλήθειας σε τέτοια θέματα) λέει ότι η Εστουδιάντες είχε έναν νάνο να τη συνοδεύει στα παιχνίδια της για γούρι. Όταν το γήπεδο χτίστηκε ο νάνος πέρασε από τα αποδυτήρια για να τα «ευλογήσει» και να φέρει τύχη στην Εστουδιάντες. Όπως όλοι καταλάβαμε αυτός είναι και ο λόγος που η Χιμνάσια δεν λέει να κερδίσει ποτέ και όχι τίποτα ξενέρωτο όπως π.χ. ότι δεν είχε καλή ομάδα.

duende

Μια μέρα λοιπόν πριν τη ρεβάνς, στην προπόνηση της Χιμνάσια, εμφανίστηκε ένας νάνος ντυμένος στα λευκά κρατώντας κάτι σαν έναν σταυρό και έκοβε βόλτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Το βίντεο και οι φωτογραφίες έκαναν τον γύρο του Ίντερνετ και τα τσακάλια δημοσιογράφοι βρήκαν τον νάνο που μίλησε με απόλυτο επαγγελματισμό: «Δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά, είναι μυστικό, ένα μυστήριο. Δεν μπορεί κάποιος να αποκαλύπτει τα μυστικά του. Πήγα στις εστίες για να μεταφέρω ενέργεια για μια ομάδα. Δεν μπορώ να αποκαλύψω για ποια γιατί δεσμεύομαι με συμβόλαιο. Είμαι από την Λα Πλάτα, αλλά δεν είμαι ούτε Εστουδιάντες, ούτε Χιμνάσια. Το αποτέλεσμα αύριο θα είναι 1-1 και θα περάσει με το εκτός έδρας γκολ η Χιμνάσια«.

Οι οπαδοί της Εστουδιάντες δεν φάνηκαν να πτοούνται και απάντησαν με τις κλασικές αργεντίνικες αφίσες λέγοντας για 7 νάνους για να υπενθυμίσουν το ιστορικό 7-0 σε αυτό το στάδιο πριν μερικά χρόνια (συνολικός απολογισμός για τη Χιμνάσια στο Εστάδιο Σιουδάδ ντε λα Πλάτα 0-2-7). Τελικά και παρά τις μεταφυσικές βοήθειες η Χιμνάσια δεν τα κατάφερε ούτε αυτή τη φορά, έχασε με 1-0 αρκετά δίκαια και δεν πέρασε στην επόμενη φάση του θεσμού. Ο προπονητής της ομάδας Πέδρο Τρόγλιο προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, λέγοντας μετά τον αγώνα ότι ήταν απλά ένα αστείο που έκαναν και ότι ο νάνος είναι στην πραγματικότητα ηλεκτρολόγος. Μια δικαιολογία που θυμίζει ατάκες επιπέδου «για πλάκα στο είπα ότι θέλω να τα φτιάξουμε». Ο κόουτς πάντως διαμαρτυρήθηκε και για τα αποδυτήρια του σταδίου που ήταν πλημμυρισμένα με βρωμόνερα, κατηγορώντας τους συμπολίτες γι” αυτό. Ηλεκτρολόγος ή μάγος ο νάνος, το πρόβλημα είναι ότι οι δυο ομάδες θα ξανασυναντηθούν την επόμενη αγωνιστική για το πρωτάθλημα στο ίδιο γήπεδο και αυτή τη φορά θα χρειαστεί κάτι καλύτερο από τη Χιμνάσια για να σπάσει το σερί. Kαι σίγουρα λιγότερα νεύρα:

Το Δημοψήφισμα των Γηπέδων

  [11 Σχόλια]

Σήμερα η Σκωτία ψηφίζει για το εάν θα παραμείνει στην ένωση που ονομάζεται Μεγάλη Βρετανία ή αν θα ανεξαρτητοποιηθεί. Εδώ και έναν χρόνο οι υποστηρικτές του «Ναι» και του «Όχι» προωθούν τις καμπάνιες τους. Φυσικά, ένας χώρος που μαζεύεται πολύς κόσμος, όπως τα γήπεδα, δε θα μπορούσε να μείνει εκτός αυτού του ντιμπέιτ. Οι New York Times έκαναν μια έρευνα την προηγούμενη βδομάδα και παρατήρησαν ότι στα γήπεδα της Σκωτίας, ειδικά στις δύο μεγάλες ομάδες της Γλασκώβης, οι οπαδοί είναι χωρισμένοι ανάλογα με την ομάδα που υποστηρίζουν. Το Ολντ Φερμ εκτός από το γήπεδο, παίζεται και στις κάλπες.

Παραδοσιακά οι οπαδοί των Ρέιντζερς είναι τόσο Βρετανοί όσο και το απογευματινό τσάι. Με έμβλημα του συλλόγου το Γιούνιον Τζακ δε θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε. Στο Άιμπροξ μάλιστα διοργανώνεται η ετήσια γιορτή για τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ έχουν κρεμάσει ένα πορτρέτο της βασίλισσας Ελισάβετ στα αποδυτήρια με προφανή στόχο να χαλάσουν την αισθητική των αντιπάλων.

Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι των Ρέιντζερς σηκώθηκε τεράστιο πανό που έγραφε «Ψηφίστε Όχι». Το Γιούνιον είναι κομμάτι της παράδοσης του συλλόγου και οι οπαδοί προσπαθούν να το σώσουν. Ο Άλαν Μπίσετ, συγγραφέας του βιβλίου «Born Under the Union Flag» εξηγεί ότι: «Οι οπαδοί συχνά λαμβάνουν αποφάσεις με όρους φυλής. Σε επιφανειακό επίπεδο μπορούμε να πούμε ότι η πλειοψηφία των οπαδών των Ρέιντζερς θα ψηφίσει Όχι. Θα ψηφίσουν έτσι διότι θεωρούν ότι η ταυτότητά τους είναι συνδεδεμένη με την ένωση και θέλουν να τη διαφυλάξουν».

Rangers No Vote

Στην πράσινη πλευρά της πόλης αντίθετα το «Ναι» είναι πιο ισχυρό. Οι οπαδοί της Σέλτικ τα έχουν μεν με τον Άλεξ Σάλμοντ, ηγέτη του κόμματος που διεκδικεί την ανεξαρτησία, διότι πέρασε πριν ενάμισι χρόνο ένα νόμο που περιορίζει τη Σέλτικ στο πόσο μπορεί να εκφράσει την Ιρλανδική της κληρονομιά. Είναι όμως ακριβώς αυτή η Ιρλανδική βάση που σπρώχνει τους οπαδούς της να ψηφίσουν «Ναι». Είναι Καθολικοί και συνδεδεμένοι με τους Ιρλανδούς Ρεπουμπλικανούς που διεκδικούσαν απόσχιση από τη Βρετανία και ένωση με τη Νότια Ιρλανδία. Μάλιστα είναι τόσο υπέρ της ανεξαρτησίας που έχουν δώσει το δικαίωμα σε μια οργάνωση που είναι φανατικά υπέρ της απόσχισης από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Radical Independence Campaign, να κάνει κανονική προπαγάνδα στις εξέδρες του Σέλτικ Παρκ. Στο ματς με τη Νταντί Γιουνάιτεντ σηκώθηκαν πάνω από 1.000 (πράσινα) πλακάτ που έγραφαν «Ναι», ξερά.

Οι υπεύθυνοι της Radical Independence Campaign είπαν ότι «Θέλαμε να στείλουμε το μήνυμά μας από το Σέλτικ Παρκ επειδή τίποτα δεν επηρεάζει τον κόσμο όσο ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος. Στη Σέλτικ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι κατά του κατεστημένου και που ποτέ δεν ένιωσαν άνετα με τη Βρετανική ταυτότητα. Για εμάς είναι γόνιμο έδαφος καθώς υπάρχουν άνθρωποι που οραματίζονται την ανεξαρτησία».

Celtic Yes vote

Ίδια σκηνικά υπήρξαν και στο Εδιμβούργο με την Χιμπέρνιαν στο ρόλο των Ρέιντζερς και τη Χαρτς στο ρόλο της Σέλτικ. Και όσο πολιτικοί προσπαθούν με αναλύσεις για τα πετρέλαια, τη λίρα και τα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης να πείσουν τους ψηφοφόρους, θα υπάρχει κάποιος που ξέρει ότι σηκώνοντας ένα μπανεράκι της Σέλτικ ή της Χαρτς, των Ρέιντζερς ή της Χιμπέρνιαν επηρεάζει περισσότερο κόσμο πιο άμεσα.

Κoιτάς το δέντρο, χάνεις το δάσος

  [Καθόλου σχόλια]

Έχουμε δει αρκετές φορές μέχρι που φτάνει η τρέλα των οπαδών για τις ομάδες τους (συν το γεγονός ότι κάποιοι είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να πληρώσουν εισιτήριο). Το σημερινό μας παράδειγμα είναι από την εξωτική Καπιατά, μια πόλη 250 χιλιάδων κατοίκων σχετικά κοντά στην πρωτεύουσα της Παραγουάης Ασουνσιόν. Το καμάρι της πόλης είναι η Κλουμπ Ντεπορτίβο Καπιατά η οποία ζει τις μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας της και κατάφερε για πρώτη φορά να παίξει στο Κόπα Σουνταμερικάνα (που βρίσκεται ακόμα σε πρώιμη φάση και δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα αν και έχει διάφορους ενδιαφέροντες εμφύλιους) στα μόλις 6 χρόνια ζωής της και μετά από μία σεζόν στην Α” Εθνική..

Η Καπιατά υποδεχόταν λοιπόν την Καράκας από τη Βενεζουέλα στο μικρό γηπεδάκι της των περίπου 8 χιλιάδων θεατών σύμφωνα με τη γουικιπίντια. Αν και όχι κατάμεστο, το γήπεδο είχε καλή ατμόσφαιρα στην οποία βοηθούσαν και οι αρκετοί οπαδοί της ομάδας που βρήκαν θέση σε κάποιο από τα δέντρα τριγύρω, σε ένα τοπίο που αν δεν ήξερες καλύτερα θα έλεγες ότι πρόκειται για το στούντιο που γυρίστηκε το Predator. Οι ατρόμητοι οπαδοί της Καπιατά δεν ανησυχούν πάντως μήπως τους καταπιεί κανένας βόας και δίνουν το βροντερό παρόν. Δυστυχώς η Καπιατά παρ” ότι προηγήθηκε με το καταπληκτικό χτύπημα φάουλ του Κριστιάν Λόπες (το γράφω λες και τον ήξερα από χθες) και έχασε αρκετές ευκαιρίες, έμεινε με 10 παίκτες και τελικά πικράθηκε στο 90′ όταν και ισοφαρίστηκε (σε ένα γκολ που το τέρμα της έπεσε με χρονοκαθυστέρηση). Μια που μπήκε στις καρδιές μας, ευχόμεθα να πάρει την σπουδαία πρόκριση στη ρεβάνς και να συνεχίσουν οι οπαδοί της να κρεμιούνται στα δέντρα της ζούγκλας.

Ο πιο δύσκολος αγώνας

  [1 Σχόλιο]

article-1255954-0899831B000005DC-73_468x286

Είναι από τα κλισέ που είναι αληθινά. Η υγεία πάνω από όλα. Και το έμαθε καλά αυτό ο Χoνάς Γκουτιέρες, ο ποδοσφαιριστής που κυρίως γνωρίσαμε από τους πανηγυρισμούς του με την μάσκα του σπάιντερμαν. Μετά από την παρουσία του στην Μαγιόρκα ο Γκουτιέρες μετακόμισε στην Αγγλία όπου από το 2008 έπαιζε στη Νιουκάστλ και αγαπήθηκε πολύ από το φανατικό κοινό εκεί. Η καριέρα του έφτασε στην κορύφωσή της με την παρουσία του στην εθνική Αργεντινής στο Μουντιάλ του 2010 και πρόσφατα στο χειρότερο σημείο όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο.

Newcastle_forward_Jonas_G«Μετά από εξετάσεις μου ανακοίνωσαν ότι είχα καρκίνο στα γεννητικά όργανα. Γύρισα σπίτι μου και έβαλα τα κλάματα»

Παρά το γεγονός ότι ο Γκουτιέρες είχε συμβόλαιο με τη Νιουκάστλ ανέλαβε ο ίδιος τα έξοδα της χημειοθεραπείας. «Τα λεφτά δεν έχουν σημασία. Η υγεία είναι το σημαντικό» δήλωσε χωρίς να κρατάει κακία για τον σύλλογο που πέρασε αρκετές σεζόν. Όλα ξεκίνησαν τον Μάιο του 2013 όταν σε ένα ματς κόντρα στην Άρσεναλ ο Γκουτιέρες είχε μια σύγκρουση με έναν αντίπαλο. Η σύγκρουση τού προκάλεσε έντονους πόνους και μετά από διάφορες εξετάσεις ανακαλύφθηκε η άσχημη αλήθεια. Τον Οκτώβριο πήγε στην Αργεντινή όπου του αφαιρέθηκε ο αριστερός όρχις. Η επιστροφή στην Αγγλία δεν ήταν και η καλύτερη. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα αγγλικά σάιτ δεν το αναφέρουν (γεγονός λίγο άσχημο για τη δημοσιογραφία εκεί), ο Γκουτιέρες στην συνέντευξη που έδωσε αυτές τις μέρες σε σταθμό της πατρίδας του αποκάλυψε ότι όταν γύρισε στην Αγγλία τού ζητήθηκε να φύγει από την ομάδα. «Γύρισα πίσω το Νοέμβριο και άρχισα να προπονούμαι κανονικά, αλλά ο προπονητής μου είπε ότι το καλύτερο θα ήταν να έβρισκα μια άλλη ομάδα. Μου έκανε εντύπωση γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήμουν βασικός«.

jonas_cancer

Ο παίκτης πήγε στη Νόριτς δανεικός όπου και έπαιξε σε τέσσερα παιχνίδια και στη συνέχεια τραυματίστηκε, ενώ η Νιουκάστλ καθ” όλη τη διάρκεια της απουσίας του στην Αργεντινή ζητούσε από τους τοπικούς δημοσιογράφους να μην κάνουν πιεστικές ερωτήσεις για το γεγονός ότι ο Γκουτιέρες έλειπε από τις προπονήσεις της ομάδας. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν όμως, καθώς σε νέες εξετάσεις μετά τις καλοκαιρινές διακοπές βρέθηκαν κάποιες μεταστάσεις. Έτσι ο ποδοσφαιριστής ξεκίνησε χημειοθεραπεία. Όλα αυτά μόλις στα 31 του. Χωρίς ιδιαίτερη στήριξη από την ομάδα του, βασίστηκε σε συγγενείς και φίλους όπως ο Χάιντσε και ο Κολοτσίνι. Ο Γκουτιέρες με την πλούσια αργεντίνικη κόμη που δεν ήθελε να κόψει τα μαλλιά του, βρέθηκε να τα χάνει. «Ήθελα να τα κρατήσω όσο μπορώ, αλλά από την τρίτη εβδομάδα άρχισαν να πέφτουν«. Οι δικοί του άνθρωποι όμως ήταν και πάλι μαζί του. Δεκαεπτά από τους φίλους του τον επισκέφτηκαν στο δωμάτιο που βρισκόταν, κουρεμένοι γουλί σε μια ένδειξη συμπαράστασης. Ο Χονάς που κρατούσε κρυφό το πρόβλημά του αποφάσισε να μιλήσει και όπως δήλωσε το κάνει για να δώσει κουράγιο στους ανθρώπους που περνούν το ίδιο πρόβλημα. Ο ίδιος δεν χάνει το κουράγιο του. «Η μάχη με τον καρκίνο είναι κάτι που κάνει όλα τα άλλα προβλήματα ασήμαντα. Είναι ο πιο δύσκολος αγώνας που έχω παίξει ποτέ«. Ας ελπίσουμε να είναι νικητής.

Δώσε την Μπάλα στον Παππού

  [Καθόλου σχόλια]

Εικόνα 1: Καφενείο Σάββατο ή Κυριακή βράδυ. Μπαρμπάδες κάθονται με το ουζάκι/τσίπουρο/ρακές τους και βλέπουν μπάλα. Εκεί που παρακολουθούν τους διάφορους Μέσι, Κριστιάνο και λοιπά θα αρχίσουν να λένε ότι εκείνη την ντρίπλα την είχε κάνει και ο Νεστορίδης το 1960, η πάσα τους θύμισε Δομάζο, το σουτ τον Σιδέρη. Θα λένε πράγματα που έζησαν και το πως χάλασε το ποδόσφαιρο. Τι ωραία που ήταν τότε που έπαιζαν στα χώματα!

Εικόνα 2: Προπονητικό κέντρο της Μίλαν τρία χρόνια πριν. Οι παίχτες ετοιμάζονται για προπόνηση και παίρνουν πρώτα τα χάπια τους για αρθριτικά, πήξη του αίματος, χοληστερίνη και ότι τέλος πάντων μπορεί να έχει κάποιος σε αυτές τις ηλικίες. Λίγες μέρες μετά στο ντέρμπι ντε λα Μαντονίνα βρίσκουν τον Χαβιέ Ζανέτι και του λένε «και εσύ εδώ πάλι»; Ανταλλάσσουν μαζί με τα σημαιάκια συνταγές γιατρών και όταν ο Φιλίπο Ινζάγκι βγαίνει τετ-α-τετ ακούγεται από τους καναπέδες του Πιεμόντε σε άψογα Λομβαδρικά Ιταλικά «Βάλ’ το μωρή μουστόγρια».

Εικόνα 3: Ο Ντίκι Μπόρθουϊκ.

Dickie

Γεννημένος το 1935 συνεχίζει να παίζει έξω δεξιά ανελλιπώς από τα 12 του χρόνια. Παρόλο που κατάγεται από τη Σκωτία, πράγμα που σε λίγο καιρό ίσως τον αναγκάσει να πιάνει θέση ξένου, από τα 18 του χρόνια παίζει στη Γουέιμουθ της Νότιας Αγγλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της γενέτειράς του Ρόσιρ. Στα 18 του ψάχνοντας για δουλειά κατέβηκε στο Νότο. Εκεί ένας εργοδότης του είπε ότι θα του δώσει δουλειά μόνο αν έπαιζε μπάλα. Περήφανος ο Ντίκι του έβγαλε το δελτίο που είχε στη Ρόσιρ. Τον έβαλε στην ομάδα του εργοστασίου του, τους Γουάιχεντ Τορπίντο Γουορκς. Έτσι, ξεκίνησε μια καριέρα που δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Πριν τρία χρόνια σε συνέντευξή του στη Daily Mail είχε πει ότι είχε μόνο έναν σοβαρό τραυματισμό στην καριέρα του, στον αυχένα, που τον άφησε σχεδόν 9 μήνες έξω. Πρόσφατα αυτό, το 1961. Από τότε λέει ότι προσέχει περισσότερο. Δεν έχει αποβληθεί ποτέ στην καριέρα του, αλλά θεωρεί τον εαυτό του δυναμικό και δίκαιο παίχτη. Ζήλευε που ενώ ήταν στο σωστή ηλικία δεν είχε το ταλέντο να είναι στην εθνική ομάδα της Αγγλίας του 1966 και έτσι αναπλήρωσε αυτό με τη μακροζωία του στα γήπεδα. Έκλεισε τη συνέντευξή του δηλώνοντας ξεκάθαρα, το λες και “έστειλε μήνυμα στον προπονητή του’, ότι τα γόνατά του και οι αρθρώσεις τον κρατάνε ακόμα και μπορεί να προσφέρει για μερικά χρόνια.

Whitehead Torpedo

Ο προπονητής του από την άλλη τον θαυμάζει για το κουράγιο και τη θέλησή του, για το γεγονός ότι συμμετέχει στις προπονήσεις, αλλά όταν ρωτήθηκε αν γίνεται να τον βάλει μέσα είπε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν. Όμως το Γουέιμουθ πάει στο γήπεδο και στέκεται στις διπλανές ταράτσες για να δει τοn Ντίκι να αλωνίζει να οργώνει τη δεξιά πλευρά σαν γέρικο άλογο. Είναι η φίρμα της ομάδας και η μασκότ της. Και είναι ο μόνος στο ρόστερ που έχει κατακτήσει τρόπαια στις τοπικές κατηγορίες. Και για αυτό το λόγο ο Ντίκι συνεχίζει. Γιατί απλώς γουστάρει να ακούει από την εξέδρα το δεκαοχτάχρονο τσαβ να φωνάζει: Δώσε τη μπάλα στον παππού!

The Oldest Footballer in England from Knickerbockerglory TV on Vimeo.

Τα καταραμένα μαύρα μπιλάκια

  [5 Σχόλια]

bale_and

Τα γηπεδάκια 5Χ5 είναι ένας μικρός παράδεισος οποιουδήποτε θέλει να παίξει μπάλα και δεν είναι σε ηλικία που μπορεί να σκύβει κάτω από αμάξια ή να μαλώνει με τους φίλους του για το αν η μπάλα πέρασε πάνω από την πέτρα που υποκρίνεται πως είναι κάθετο δοκάρι.  Το πιο εκνευριστικό πράγμα που συναντάει κανείς στα γήπεδα αυτά, εκτός από τον τύπο που παίρνει το παιχνίδι υπερβολικά στα σοβαρά και μαλώνει με όλους χωρίς σοβαρό λόγο και εκτός από τον τύπο που δεν παίρνει το παιχνίδι καθόλου στα σοβαρά και απλά περπατάει και κουτσομπολεύει άσχετα πράγματα χαλώντας το ματς και εκτός από τον τύπο που δεν δίνει πάσα σε κανέναν γιατί στα όνειρα του ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο νέος Χατζηπαναγής και κανείς δεν θα του το χαλάσει αυτό και εκτός από τον τύπο… ένα από τα πολλά εκνευριστικά πράγματα, τέλος πάντων, είναι και οι κόκκοι καουτσούκ που υπάρχουν στον τεχνητό χλοοτάπητα τον οποίο έχουν συνήθως αυτά τα γήπεδα.

Τα μικρά αυτά μαύρα μπιλάκια έχουν την άσχημη συνήθεια να χώνονται με κάθε ευκαιρία στα παπούτσια σου κατά χιλιάδες και στη συνέχεια να σε ακολουθούν πιστά μέχρι το σπίτι σου, μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιστρέφεις στα γηπεδάκια για ένα νέο παιχνίδι, λες και τα γήπεδα γεννάνε ασύστολα αυτά τα καταραμένα μπιλάκια κατά τη διάρκεια της νύχτας και περιμένουν εσένα να μετατραπείς σε κομιστή που θα τα μεταφέρει μακριά από εκεί, προκαλώντας εκνευριστικούς σύντομους διαλόγους με οποιονδήποτε άλλο διαμένει στο ίδιο σπίτι με σένα και τσιρίζει μετά από κάθε αγώνα προς το μέρος σου, πριν καν κλειδώσεις το αυτοκίνητο, «μην διανοηθείς να βγάλεις τα παπούτσια σου μέσα στο σπίτι».

Έχοντας παίξει έστω και μια φορά σε ένα γηπεδάκι με συνθετικό χλοοτάπητα και βλέποντας τις εντυπωσιακές, αν μη τι άλλο, φωτογραφίες από το προχθεσινό παιχνίδι Ανδόρα-Ουαλία που έγινε στο νεόκτιστο “Εθνικό Στάδιο” της Ανδόρας, που έχει 3306 θέσεις όλες κι όλες και συνθετικό χλοοτάπητα τον οποίο έκρινε κατάλληλο για να φιλοξενήσει επίσημο παιχνίδι η UEFA μόλις την τελευταία εβδομάδα, μπορείς εύκολα να φανταστείς πόση… μαύρη ύλη έβγαλαν από τα παπούτσια τους και το βρακιά τους στο τέλος του αγώνα ο Γκάρεθ Μπέιλ (ο οποίος μετά το παιχνίδι χαρακτήρισε το γήπεδο ως «το χειρότερο που έχει παίξει ποτέ»), οι συμπαίκτες του και οι ερασιτέχνες παίκτες των γηπεδούχων.

and_wha

Φιλήστε τη φανέλα ή φύγετε από΄δώ

  [7 Σχόλια]

NegredoValencia

Το «παίξτε για τη φανέλα» είναι κατά πάσα πιθανότητα η φράση-ορισμός των οπαδικών κλισέ στο μεγάλο βιβλίο του ποδοσφαίρου και σίγουρα η πιο all time classic οπαδική απαίτηση απέναντι σε όλους τους ποδοσφαιριστές όλων των κλαμπ του πλανήτη, από την Αναγέννηση Γιαννιτσών μέχρι την Μπόκα Τζούνιορς. Γιατί ο οπαδός γουστάρει να πιστεύει ότι το αστέρι της ομάδας είναι πρώτα οπαδός και μετά ποδοσφαιριστής, και το όνειρό του να παίξει μια μέρα με τη φανέλα του (όποιου) Θρύλου ήταν αυτό που του έδινε όραμα και κουράγιο να συνεχίσει να κλωτσάει το τόπι, κόντρα στις κακουχίες και την ανέχεια στις φαβέλες του Ρίο (ή του Αντίρριο, ελάχιστη σημασία έχει). Κι όταν γουστάρει κάτι ο οπαδός-πελάτης (που ως γνωστόν έχει πάντα δίκιο), έχει την απαίτηση να του το προσφέρει ο ποδοσφαιριστής-υπάλληλος με κάθε τρόπο. Και ο πλέον δημοφιλής τρόπος για να αποδείξει ο υπάλληλος την πίστη του στο κλαμπ, είναι το παθιασμένο φιλί στη φανέλα (που πάντα είναι βαριά) μετά από κάποιο γκολ μπροστά στην εξέδρα των οργανωμένων οπαδών. Γιατί, μέσα στο κεφάλι τους, οι οπαδοί ΕΙΝΑΙ το κλαμπ, και το φιλί στη φανέλα είναι το είδος της ιεροτελεστίας που προάγει τον ποδοσφαιριστή από έναν απλό εκατομμυριούχο με ταλέντο στο σκοράρισμα σε «έναν από εμάς».

Πάντα όμως θα υπάρχουν και τύποι που χαλάνε την πιάτσα, σαν τον Αλβάρο Νεγρέδο ας πούμε. Ο Ισπανός επιθετικός, μετά από μια σεζόν στην Μάντσεστερ Σίτυ, πήγε ως δανεικός στην Βαλένθια η οποία, ως είθισται στην Ισπανία, τον παρουσίασε επίσημα στο Μεστάγια, μπροστά σε πάνω 10.000 οπαδούς της ομάδας. Δυστυχώς μόνο επίσημα και όχι πανηγυρικά, γιατί όταν του ζητήθηκε να φιλήσει τη φανέλα της ομάδας, ο Νεγρέδο αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας ότι θα έχει την ευκαιρία να το κάνει στο άμεσο μέλλον. Οι οπαδοί της Βαλένθια εντυπωσιασμένοι από την ειλικρίνειά του τον αποθέωσαν σοκαρισμένοι από το θράσος του, άρχισαν τις αποδοκιμασίες και τα σφυρίγματα, καλωσορίζοντας έτσι τον αφελή Νεγρέδο στον υπέροχο κόσμο των οπαδών.

Δεν ξέρω αν μετά από αυτή την εμπειρία ο Νεγρέδο έβαλε μυαλό, ούτε πόσο ευοίωνο προβλέπεται το μέλλον του στη Βαλένθια μετά την «ύβρι» που διέπραξε, σίγουρα πάντως το φαν κλαμπ του μεγάλωσε κατά έναν αρθρογράφο του sombrero, γιατί, αν μη τι άλλο, όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να κολυμπήσει σε έναν ωκεανό οπαδικής βλακείας, χωρίς τη βοήθεια του σωσιβίου της κλισέ υποκρισίας, είναι άξιος σεβασμού. Και τελικά το μόνο πιο γελοίο θέαμα από έναν σκόρερ που πανηγυρίζει με καρδούλα, είναι ένας σκόρερ που πανηγυρίζει φιλώντας ένα ιδρωμένο κομμάτι ύφασμα, μόνο και μόνο για να πείσει ένα μάτσο ανεγκέφαλους ότι είναι «ένας από αυτούς» και ότι την «πονάει» τη φανέλα, λες και είναι ο Φρανσέσκο Τότι ξέρω΄γώ.

Εκπαιδεύοντας μια Γενιά στην Παλαιστίνη να Σκέφτεται Αλλιώς

  [Καθόλου σχόλια]

Πριν από 12 χρόνια ο Σιμόν Πέρες είχε μια ιδέα: Να δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά για παιδιά από 6 ως 16 ετών από τα Παλαιστινιακά εδάφη Ανατολικά της Ιερουσαλήμ που είχε προσαρτήσει το Ισραήλ. Συμμετοχή θα μπορούσαν να δηλώσουν παιδιά Παλαιστινίων που ζούσαν στη Λωρίδα της Γάζας ή στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και παιδιά Ισραηλιτών που ζούσαν στις περιοχές που συνορεύουν με τη Γάζα. Ως Πρωθυπουργός που ήταν τότε το έθεσε σε εφαρμογή. Ο Πέρες, που υπήρξε φανατικός πολέμιος των εποικισμών στη Γάζα και στη Δυτική όχθη, συνέχισε να διοργανώνει το τουρνουά και όταν αποσύρθηκε από την πολιτική μέσω του Κέντρου για την Ειρήνη που φέρει το όνομά του και του οποίου είναι Πρόεδρος.

Palaistine friendly

Φέτος η Γάζα έζησε ένα από τα πιο αιματηρά καλοκαίρια της ιστορίας της. Από τους Ισραηλινούς βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 2.140 Παλαιστίνιοι, το ¼ των οποίων ήταν παιδιά. Από τις ρουκέτες που εξαπέλυσε η Χαμάς 71 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν, ένα παιδί ανάμεσά τους. Μέρες όμως μετά την εκεχειρία και λίγα χιλιόμετρα από το μέρος όπου έβρεχε ρουκέτες, 80 παιδιά και από τις δύο πλευρές μαζεύτηκαν για να παίξουν μπάλα. Η ισραηλινή κυβέρνηση προσπάθησε να ματαιώσει το φετινό τουρνουά σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Χααρέτζ (της μεγαλύτερης εφημερίδας του Ισραήλ), όμως ο Πέρες επέμεινε ότι αν θέλουν κάποια στιγμή να σταματήσει η αιματοχυσία, θα πρέπει να εκπαιδεύσουν τη νέα γενιά να μάθει να ζει αλλιώς. Έτσι στις 2 Σεπτεμβρίου το τουρνουά ξεκίνησε με τον Πέρες να είναι στις εξέδρες, χωρίς προσωπική ασφάλεια, για να δώσει το σύνθημα. Δίπλα του βρέθηκαν Παλαιστίνιοι δάσκαλοι, καθηγητές και προπονητές.

Από τη μία πλευρά βρισκόντουσαν παιδιά Παλαιστινίων τα οποία ένιωθαν τυχερά που είχαν επιβιώσει από τους βομβαρδισμούς και ήταν ζωντανά. Από την άλλη παιδιά Ισραηλιτών που τους είχε επιτραπεί μόλις την προηγούμενη ημέρα να επιστρέψουν σπίτια τους, μετά από 50 μέρες εχθροπραξιών. Η αρχική καχυποψία μεταξύ των συμμετεχόντων εξαφανίστηκε όταν οι μπάλες κύλησαν στο χορτάρι. Το τουρνουά χωρίζεται σε ηλικίες ανά δύο (6-8,9-10,11-12,κτλ) και τα παιδιά παίζουν αντίπαλοι ανάλογα με το από που προέρχονται. «Ελπίζω να μάθουν να ανταγωνίζονται μόνο. Να βλέπουν ο ένας τον άλλο ως αντίπαλο όσο παίζουν και όχι σαν εχθρό», δήλωσε η γιατρός του τουρνουά, Ισραηλινή από τη Ραμάλα.

Τα παιδιά μάλλον το βλέπουν έτσι. Ο εντεκάχρονος Ισραηλινός Οφίρ είπε ότι «Είναι καταπληκτικό να μπορείς να επιστρέψεις σπίτι σου και να διασκεδάσεις παίζοντας μπάλα με τους φίλους σου. Οι Άραβες δεν είναι κακοί. Οι περισσότεροι θέλουν ειρήνη όπως και εγώ». Δίπλα του ο Παλαιστίνιος Κουσάι συμπλήρωνε «Μου αρέσει όταν παίζουμε μαζί. Ελπίζω μια μέρα να υπάρξει ειρήνη μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών. Να παίζουμε ποδόσφαιρο και όχι να ζούμε τον πόλεμο και το θάνατο».

Peres

Για τον Πέρες αυτό το τουρνουά ήταν ένα προσωπικό στοίχημα. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί ξεκίνησαν τον Ιούλιο, μόλις τελείωσε η θητεία του ως Προέδρου της χώρας, διότι ως τότε δεν έδινε έγκριση. «Να παίζετε όχι ο ένας κόντρα στον άλλο, αλλά ο ένας μαζί με τον άλλο», είπε όταν μοίρασε τις μπάλες. «Είστε η γενιά του αύριο. Δείξτε μας πως να παίζουμε μαζί, πως να ζούμε μαζί, επειδή είστε παιδιά της ειρήνης. Παιδιά που διαλέγουν τον αθλητισμό πάνω από τη βία», συμπλήρωσε πριν καθίσει στις εξέδρες.

Από τις δύο πλευρές του τείχους της ντροπής 80 παιδιά από 15 σχολεία μαζεύονται μια φορά το χρόνο για να παίξουν μπάλα. Με τους δασκάλους και τους προπονητές τους που βρίσκονται μαζί εκεί. Ο Αζράμ, επικεφαλής των Ισραηλιτών προπονητών και η Χαλίφα, επικεφαλής των Παλαιστίνιων δασκάλων είπαν ότι βάζουν στα παιδιά ένα επιπλέον τείχος, αυτό της γλώσσας. Στο γήπεδο ακούς Εβραϊκά και Αραβικά, αλλά τα παιδιά που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τη βία, ξεπερνούν όλα τα εμπόδια όταν τους δώσεις κάτι για να δεθούν μεταξύ τους. Ένα γήπεδο, δύο τέρματα και μια μπάλα.