Ξέρω είναι το δεύτερο σερί αλλά δεν κόλλαγε στο πρώτο… Και είναι και καλό ανέκδοτο.
Θελει ο μέγιστος λέει να φέρει πίσω τον Βαλβέρδε. Και η φυλλάδα του το διαφημίζει κιόλας με πηχιαίους τίτλους. Ωραία φάση. Μόνο που δε μας έχουνε πει ακόμα (όχι πως χρειάζεται) γιατί ακριβώς ο μέγιστος άλλαξε θέση σε σχέση με το περασμένο καλοκαίρι (λες και είναι πρώτη φορά…) που δεν ήθελε να δει τον «άπιστο» που μου ήθελε και Πριμέρες.
Μου ψιλοθυμίζει βέβαια κάτι φάσεις Μπάγιεβιτς, Λεμονή, Ιωαννίδη αν θέλετε και μπάσκετ… Που » επέστρεψαν» με τις ευλογίες του «Μεγάλου αφεντικού» για να γίνουνε ρόμπα αυτοί, μπάχαλο ο κόσμος και να … ξεχάσει τον Μεγάλο. Και τις παπαριές του οφ κορς.
Γιατί ου γαρ έρχεται μόνο το καημένο. Φέρνει αρρώστιες, φέρνει αδυναμία της μνήμης, φέρνει πολλά. Και τι να κάνεις; Κανείς δεν το απέφυγε συμβαίνει και τοις βασιλεύσι αυτό.
Αντε και ήρθε ο Βαλβίδας. Ωραία. Και τι έγινε; Από τώρα και χωρίς να υπάρχει κάτι σίγουρο (αφού υπάρχει περίπτωση να πέσει ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ γέλιο με το καρτούν που λεγεται Γκέρετς, και ελπίζω να είναι απλά ένα άσχημο αστείο ότι προσεγγίστηκε) έχουν αρχίσει να σφάζονται παλικάρια. Και ο Σωκράτης, με τον Λαυρεντιάδη του περνάνε χαμογελαστοί πίσω από την κουρτίνα.
Αληθεύει άραγε ότι το όνομα του Βαλβέρδε είχε πέσει την επόμενη της απόλυσης του καραφλού ήλιου της προπονητικής του ατελείωτου Τιμούρη (ε,με τέτοια μούρη…) αλλά ο Ισπανός δεν έγινε … Λεμονής (ξέρει η Ξάνθη…);
Αληθεύει ότι η εν λόγω φυλλάδα που τα έσουρνε του Ισπανού ασχημότατα (στις «μεσα» σελίδες, έτσι «Κύριε Πρόεδρε»; ) τώρα τα γυρίζει μαζί με τον μεγάλο; Αλλα και οτι ο Ισπανός δεν είναι τόσο ζώο και θυμάται;
Γιατί αν αληθεύει έχει να πέσει πολύ γέλιο το καλοκαίρι.Ατιμα γεράματα.
Έκανα το (λογικό) σφάλμα να παρακολουθήσω τους αγώνες για το Champions League. Καπάκι είδα και αγώνες Ισπανικού πρωταθλήματος , αλλά πείτε το απλή αδυναμία χαρακτήρα.
Και σίγουρα αυτό που μου έμεινε είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με τα δικά μας. Το ποδόσφαιρο που βλέπουμε και το ποδόσφαιρο που βλέπουν αλλού. Δεν θα πω περισσότερα, άλλωστε ο καθένας κάνει τις κρίσεις του πάνω σε αυτά. Όπως και για το αν υπάρχει ποτέ ελπίδα, γνωρίζοντας τι λαός είμαστε, με τα καλά και τα ανάποδά μας να δούμε ποτέ εμείς τέτοια μπάλα εδώ.
Το κόλπο τελικά μάλλον είναι στο τι ζητάει και με τι είναι ικανοποιημένος ο καταναλωτής στην κάθε χώρα. Ο επί σειρά ετών πρωταθλητής στην Ελλάδα Ολυμπιακός δεν θα παίξει ποτέ όπως οι Γάλλοι στο β’ μέρος και οι Ισπανοί στο α΄ (για να μιλήσουμε για το Ρεάλ-Λιόν απλά χάριν παραδείγματος). Και να παίξει δηλαδή, άντε θα το ρίξουμε στα «ηρωικά ελληνικά νιάτα» που έκαμαν και πάλι μια θρυλική υπέρβαση μπλαμπλαμπλα… Βάλτε ότι χρώμα σας βολεύει.
Δεν έγραφα, δεν έγραφα, τι να γράψω άλλωστε , για το «έπος» του Καυτατζογλείου; Νομίζω ότι τα σχόλια κάποιων Ολυμπιακών στο διαδίκτυο γενικότερα τα λένε όλα, δεν μπορώ να πω και περισσότερα. Ούτε χρήζει «ειδικής ενημέρωσης» ότι ο Ολυμπιακός πάει σκατά. Το μαθαίνει όλη η Ελλάδα άμεσα. Ιδίως όταν το σκατά συνοδεύεται από ήττες. Για να μην πολυλογώ φέτος οι «πριμάτοι» άσοι του θρύλου έχασαν από όλους τους…απλήρωτους συναδέλφους τους και μάλιστα χαλαρά. Απεργοί οι της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκης, απεργοί οι Ηρακλειδείς και η σειρά δεν έχει τέλος. Αυτά για να ικανοποιήσω το «πάθος» του ότι απουσίασε άρθρο μου για την ήττα στην Θεσσαλονίκη.
Συνεχίζω με αυτά που έλεγα πριν.
Το ποδόσφαιρο κατά την ταπεινή μου άμπαλη, άσχετη κτλ,κτλ άποψη τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της συμφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι εξηγώ και το γεγονός ότι ομάδες όπως το Ελλάντα καταφέρνουν να έχουν μόνιμες παρουσίες σε τελικά μεγάλων φάσεων (λυπάμαι δεν με ικανοποιεί μόνο η ατάκα του «ήρωα Ότο») και μάλιστα να … κατακτά Ευρωπαϊκό. Απλούστατα έπεσαν οι άλλοι δεν ανεβήκαμε εμείς.
Παρ’ όλα αυτά καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται , όχι για τη μπάλα που παίζουν άλλοι, αλλά γι’ αυτή που δείχνουν κάποιες φορές ότι ΜΠΟΡΟΥΝ να παίξουν. Η αναπόφευκτη σύγκριση με τους δικούς μας «αστέρες» όταν ΠΡΕΠΕΙ να δείξουν ότι μπορούν μου προκαλεί απλά λύπη.
Yστερόγραφο, έτσι για να δώσω «τροφή»
Γάβρος είμαι και μάλιστα πολύ πιο γάβρος από κάτι άλλους που φροντίζουν να το λένε…συνέχεια. Όμως την ήττα του Παναθηναϊκού δεν τη χάρηκα να με συγχωρείτε οι «συνάδελφοι στην ομάδα». Ίσως επηρεασμένος απ’ οσα σκεφτόμουνα παραπάνω. Ποιός ξέρει…
Τελικά δεν ξέρω αν θα προτιμούσα να δω παιχνίδι χωρίς καθόλου σπίκερ ή με Άγγλο! Σε συνέχεια του παρά-προηγούμενου ποστ μας λοιπόν, παραθέτω και εγώ ένα ντοκουμέντο από τον Άγγλο δημοσιογράφο.
STRANGE! «SPOOKY» ATMOSPHERE WITH SO MANY FANS INSIDE THE STADIUM MAKING SO LITTLE NOISE!
Πάντως, μετά από την εμπειρία μου σε αγγλικά γήπεδα, να λέει κάτι τέτοιο Άγγλος σπίκερ συνιστά μέγιστη… οπαδική προσβολή!
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 02:42, 12 Μαρτίου, 2010
Ο Γουέιν Ρούνει κοιτάει με λάγνο ύφος το πολυπόθητο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου (για χάρη της Κόκα Κόλα και όχι της Πέπσι αυτή τη φορά) και εμείς αναρωτιόμαστε πού σταματάει, όταν ξεκινάει να ξυρίζεται…
Συνέχεια από εδώ… Χρειάστηκαν χρόνια, μια οικονομική κρίση, αυστηρά οικονομικά μέτρα, μια απεργιακή κινητοποίηση και ένας Άγγλος σπίκερ για να ακούσουμε στην τηλεόραση αυτό που έχουμε πει πολλές φορές είτε στο γήπεδο, είτε βλέποντας τον αγώνα στην τηλεόραση.
Δεν γίνεται να είσαι ποδοσφαιρόφιλος 24/7 και τους τελευταίους μήνες να μην έχεις αντιληφτεί ότι κάτι τρέχει με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Οπαδοί ντυμένοι στα χρώματα της ..Νόργουιτς στις κερκίδες του Ολντ Τράφορντ, διαδηλώσεις και πανιά έξω από το γήπεδο σε ρεπορτάζ αθλητικών σελίδων, μερικές χιλιάδες καθίσματα άδεια τα πρώτα δέκα λεπτά του χθεσινού αγώνα με την Μίλαν. Ναι, λοιπόν. Και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι σαν «εμάς». Έχει προβλήματα ιδιοκτησίας και αντιδράσεις κατά Αμερικάνων εκατομμυριούχων, που τουλάχιστον την προφέρουν με το όνομα της.
Στόχος των οπαδών με τα «πράσινα και χρυσά» διακριτικά – τα οποία φορούσε η Newton Heath, από την οποία προήλθε η Γιουνάιτεντ – είναι ο παππούλης Malcolm Glazer και το σόι του, που από το 2006 κατέχει το 98% της ομάδας και είναι υπεύθυνο για το αστρονομικό χρέος της, το οποίο το 2009 υπολογιζόταν περίπου στα 500 εκατομμύρια λίρες και κάτι ..ψιλά – απ’ αυτά τα ψιλά που εμείς δεν πρόκειται να δούμε ποτέ στην τσέπη μας. Η πλευρά των οπαδών απαιτεί από τους Αμερικάνους να πάρουν τα πανάκριβα εισιτήρια τους και να ξεκουμπιστούν από την βροχή τους, ώστε να βρεθούν στην ηγεσία της ομάδας άτομα που την πονάνε πραγματικά, δηλαδή κάτι ντόπιοι τραπεζίτες και δικηγόροι. Στο πλαίσιο αυτό, το MUST (Manchester United Supporters’ Trust), ο μεγαλύτερος ουσιαστικά ‘σύνδεσμος’ της ομάδας με περισσότερα από 100.000 μέλη, ζήτησε από επιφανείς οπαδούς που έχουν και μερικές λίρες στην άκρη, για τις δύσκολες στιγμές, να βγουν μπροστά και να στηρίξουν την προσπάθεια τους. Έτσι τις τελευταίες εβδομάδες έχει δημιουργηθεί μια ομάδα επιχειρηματιών, υπό το εμπνευσμένο όνομα Knights Who Say Ni Red Knights, η οποία μελλοντικά έχει σαν επιδίωξη να κάνει στους Glazers μια πρόταση την οποία δεν θα μπορούν να αρνηθούν. Κάτι που πάντως φαίνεται αρκετά δύσκολο για την ώρα, καθώς οι Αμερικάνοι δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την ομάδα τόσο εύκολα για μερικές χιλιάδες Άγγλους αντιδραστικούς, που έχουν διαφορετικά στυλιστικά γούστα. Η αγορά της Ανατολής να’ναι καλά…
Στην σχετική σελίδα της Wikipedia μπορείτε να βρείτε μια μικρή σύνοψη σχετικά με το θέμα και αρκετές επιπλέον πηγές για επιπλέον μόρφωση, ενώ στα βιντεάκια βλέπετε σχετικό ρεπορτάζ, με αρκετές συνεντεύξεις, από το Euronews και ερασιτεχνικές λήψεις που δείχνουν το κλίμα που επικρατεί στους οργανωμένους οπαδούς, από πρόσφατο αγώνα στο Όλντ Τράφορντ.
Ο Τζορτζίνιο Βαϊνάλντουμ είναι ένα μεγάλο ταλέντο της ιστορικής (αλλά παρακμάζουσας) Φέγενορντ. Είναι άγνωστο αν η καριέρα του θα είναι επιτυχημένη, αλλά σίγουρα εδώ και μερικές εβδομάδες (δεν είναι τόσο φρέσκο το βίντεο) έκανε κάτι που θα το θυμάται για καιρό. Τραυμάτισε τρεις αντιπάλους του και μάλιστα στην ίδια φάση. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάστηκε ούτε καν να τους ακουμπήσει. Η φάση από τον αγώνα Φέγενορντ-Ντεν Χααγκ στο ακόλουθο βιντεάκι:
Σε συνέχεια των προηγούμενων χαρωπών στιγμών, όπου παίκτες και κοινοί θνητοί γίνονται ένα πριν το Μουντιάλ της Αφρικής, η Πέπσι προχωράει με τη διαφημιστική της καμπάνια:
13 συννεφάκια-σκέψεις από το σημερινό ζάπινγκ στο Άρσεναλ-Πόρτο και Φιορεντίνα-Μπάγερν:
Ο Αρσάβιν είναι τόσο κοντός που άνετα μπορείς να τον αποκαλέσεις ΚΨΟ. Κάνει (Κεφαλιά-)Ψαράκι Όρθιος!
Δεν γίνεται ο Μπέντνερ να είναι έξυπνο παλικάρι. (Καλά, δεν είναι και Φιλ Νέβιλ.) Είμαι, σχεδόν, σίγουρος ότι στο γυμνάσιο έκανε ακόμα πρόσθεση μετρώντας διακριτικά τα δάχτυλα του.
Το MEGA διακόπτει αγώνα Τσάμπιονς Λίγκ για να προσπαθήσει ο Παπανδρέου να μιλήσει Ελληνικά στην Αμερική. Ο χειρότερος μου εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.
Αν ήταν ο Κωστάκης πρωθυπουργός, δεν θα καταδεχόταν ποτέ να κάνει δηλώσεις την ώρα που υπάρχει αγώνας Τσάμπιονς Λίγκ. Πιθανόν να μην καταδεχόταν καν να συναντήσει εκείνη την ώρα τον Ομπάμα. Σουβλάκια-μπάλα-καναπές. Τα ήθη και τα έθιμα πάνω απ’όλα, Γιάνκη.
Προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές έχω ακούσει την λέξη «τραυματίας» μετά το όνομα του Φάμπρεγας. Είναι σίγουρο ότι θα χρειαστώ και τα δάχτυλα του Μπέντνερ στο μέτρημα. Δεν αποκλείεται ο Ισπανός να έχει αγοράσει διαρκείας στο Emirates για να’ναι σίγουρος για την θέση του.
Χάλκ; Μα είναι όνομα τώρα αυτό για να συστηθείς στα πεθερικά σου;
Γκολ η Φιορεντίνα. Συνέχεια της διοργάνωσης χωρίς Γερμανούς; Ο Θεός μου ανταποδίδει για το χουνέρι με τον ΓΑΠ.
Κάθε φορά που ακούω το όνομα Σβαιστάιγκερ θέλω να πάρω το φουρνάκι μου και να βγω να κυνηγήσω Εβραίους.
Επιλέγω να δω Φιορεντίνα και στο άλλο ματς ο Νασρί μοιράζει σακούλες. Γυρνάω στην Άρσεναλ και στην Ιταλία ο Γιόβετιτς κάνει το 3-1. Story of my life.
Ο Ρόμπεν βάζει ένα ασύλληπτο γκολ και η Μπάγερν έχει σκορ πρόκρισης. Σιχαίνομαι την Μπάγερν αλλά σιχαίνομαι ακόμα περισσότερο τον Ρόμπεν. Οι αγαπημένες μου στιγμές της καριέρας του είναι όταν κλαμένος σαν τον Καραγκούνη παίρνει κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία.
Ο Μπέντνερ τελειώνει το ματς με χατ-τρικ, ο Αρσάβιν με 2,5 ασίστ. Εμείς συνεχίζουμε να αγαπάμε τον Αντρέι.
Οι Γερμανοί προκρίνονται. Είναι γνωστό ότι τους αντιπαθούσα πριν καν μας δείξουν το κωλοδάχτυλο. Αν μπορούσα θα τους εξαφάνιζα από τον πλανήτη. Στην θέση τους, θα έφτιαχνα διπλούς τους Ιρλανδούς. Γιατί είναι καλά παιδιά. Ή τις Τσέχες. Γιατί ..έτσι.
Τελευταίο σφύριγμα. Μπήκαν 10 γκολ και κατάφερα να χάσω τα 3. Το κακό με το ανελέητο ζάπινγκ την ώρα των αγώνων είναι ότι πρέπει μετά να κάνεις ζάπινγκ ΚΑΙ στα highlights για να συμπληρώσεις τα κενά σου! Μαρτύριο…
Μπορεί η Αργεντινή ποδοσφαιρικά να περνάει κρίση ως Εθνική (μια που σε συλλογικό επίπεδο οι ομάδες τα πηγαίνουν καλύτερα) και να κατάφερε να πάει στο Μουντιάλ την τελευταία στιγμή, αλλά κινηματογραφικά τα πάει καλύτερα. Η ταινία «El secreto de sus ojos», σε κακή ελληνική μετάφραση «Το μυστικό στα μάτια της», πήρε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Η ταινία του Χουάν Χοσέ Καμπανέγια είναι ένα αστυνομικό θρίλλερ που έχει να κάνει με ένα έγκλημα που διαπράχθηκε το 1974, αλλά ο ένοχος δεν πλήρωσε όπως έπρεπε με αποτέλεσμα το γεγονός αυτό να στοιχειώνει τον δικαστικό που είχε αναλάβει την υπόθεση ακόμα και 25 χρόνια μετά, όταν και αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για αυτή.
Φαινομενικά η ταινία δεν έχει σχέση με ποδόσφαιρο, όμως εδώ μιλάμε για την Αργεντινή. O σεναριογράφος είναι οπαδός της Ιντεπεντιέντε, αλλά ο σκηνοθέτης κι ο πρωταγωνιστής φανατικοί οπαδοί της μισητής αντιπάλου Ράσινγκ Κλουμπ. Υπάρχει όμως και αμεσότερη σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο βασικός ύποπτος του εγκλήματος είναι οπαδός της Ράσινγκ Κλουμπ και σε μια από τις εντυπωσιακότερες σκηνές ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να τον παγιδεύσει στο γήπεδο της Ράσινγκ σε ένα παιχνίδι κόντρα στην Ουρακάν. Σε δηλώσεις του ο σεναριογράφος της ταινίας Εντουάρντο Σατσέρι είπε για το γεγονός ότι «έκανε» τον δολοφόνο οπαδό της Ράσινγκ: «Πολλοί (σ.Σ. οπαδοί της Ράσινγκ) μου λένε ότι αφού μιλάω για πάθος, έπρεπε να βάλω αυτούς στην ταινία».
Στο επίσημο σάιτ της Ράσινγκ την ημέρα των Όσκαρ αναρτήθηκε μια φωτογραφία που αναφέρει «ο πρώτος λαός ομάδας που κατέκτησε ένα Όσκαρ», ενώ την προηγούμενη ο πρωταγωνιστής Γκιγιέρμο Φρανσέγια παρακολούθησε την μεγάλη νίκη της Ράσινγκ επί της Μπόκα με 2-1 στην πρεσβεία της Αργεντινής. Νίκη σε ντέρμπυ και Όσκαρ μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο… Άλλωστε όπως ο ίδιος λέει στην ταινία, πριν ρίξει την ιδέα να βρουν τον ύποπτο στο γήπεδο:
Μπορεί να αλλάξει τα πάντα, πρόσωπο, σπίτι, οικογένεια, γκόμενα, θρησκεία, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί να αλλάξει: το πάθος του…
Για το πουλέν μας από τη Ρωσία τα έχουμε πει πολλές φορές (εδώ, εδώ, εδώ επίσης, αλλά και εδώ). Ο Αντρέι Αρσάβιν όμως δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τους πολυάριθμους φανς του. Οι οποίοι έχουν την μοναδική ευκαιρία να τον ρωτάνε ότι θέλουν στο προσωπικό σάιτ του παίχτου. Και από ότι φαίνεται κουβαλάνε τα ίδια μυαλά με το είδωλό τους. Αυτή τη φορά λοιπόν θα πρωτοτυπήσουμε. Δεν θα ασχοληθούμε με τις απαντήσεις του ξωτικού από την Πετρούπολη. Θα δούμε τις ερωτήσεις που του έχουν κάνει…
-Μπορείς να παίξεις κάποιο μουσικό όργανο; Η γυναίκα σου;
-Τι πιστεύεις για την Παρασκευή και 13;
-Είσαι καλός στη ζωγραφική; Η Τζούλια (σ.Σ. η σύζυγός του);
-Πονάνε οι μύες σου μετά τον αγώνα;
-Τι πιστεύεις για τα προγαμιαία σύμφωνα;
-Πώς νιώθεις όταν ο Ντρογκμπά σου δένει τα κορδόνια;
-Είμαι Καναδός και ο Καναδάς διέλυσε με 7-3 τη Ρωσία στα προημιτελικά του χόκευ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς. Πώς ένιωσες;
-Γεια σου Αντρέι. Λατρεύω την Άρσεναλ και τα ελικόπτερα (!!). Ο φίλος μου ο Στιβ σε συνάντησε μια φορά και μου είπε ότι είσαι πολύ καλός, αλλά μύριζες καφέ. Πίνεις καφέ; Επίσης μου είπε ότι σου κράτησε το χέρι. Αν σε συναντήσω μια φορά, θα με αφήσεις να σου κρατήσω το χέρι; Δεν θα είναι για παραπάνω από 3′.
-Γεια σου Αντρέι. Είμαι οπαδός της Άρσεναλ και ποδοσφαιριστής από το Καζακστάν. Ξέρω τη διεύθυνσή σου στο Λονδίνο, μπορώ να σε επισκεφτώ για να πάρω ένα αυτόγραφο; Θα έρθω με τον προπονητή μου και τον μικρό μου αδερφό. Θα με αφήσεις να μπω μέσα; (ο Μπόρατ συναντάει τον Αρσάβιν)
-Αντρέι μπορείς να μου πεις αν ο Ανιούκοφ είναι παντρεμένος και έχει παιδιά;
-Γεια σου Αντρέι. Έχεις προσωπικό ψυχίατρο;
-Πόσο συχνά τρως κρεμμύδια ή σκόρδα;
-Σε έχει τσιμπήσει ποτέ μέλισσα στο μέτωπο ή κοντά στο μάτι;
Καλησπέρα σε όλους τους φίλους του sombrero.gr.Πολύ σημαντικό βράδυ με του επαναληπτικούς από Τσάμπιονς Λίγκ να ξεχωρίζουν στο πρόγραμμα. Και τα δύο ματς έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον μιας και τα σκορ των πρώτων αγώνων είναι τέτοια που επιτρέπουν ανατροπές και δίνουν ελπίδες πρόκρισης και στις 4 ομάδες.
Ξεκίνημα θα κάνω από την Φλωρεντία και το Φιορεντίνα – Μπάγερν, όπου οι Ιταλοί αγωνιστικά και ψυχολογικά εξουθενωμένοι ψάχνουν καθαρή νίκη για την πρόκριση. Οι ¨βιόλα¨ έχουν υποστεί τον τελευταίο καιρό διαιτητικά χειρουργία με αποτέλεσμα η ομάδα να είναι συνεχώς διαμαρτηρόμενη χάνοντας τον παραγματικό αγωνιστικό της στόχο. Δεν μπορώ να δω πρόκριση της Φιορεντινα όσο και αν την εκτιμώ σαν ομάδα και όσο και πιστεύω ότι θα παλέψει. Θα δώσω προβάδισμα στο –Χ- και από σκορ στο 0-0 ή 1-1.
Στο άλλο παιχνίδι έχω πιο ξεκάθαρη άποψη μιας και πιστεύω ότι η Άρσεναλ έχει τον τρόπο να αποκλείσει με νίκη το βράδυ την Πόρτο. Με προβληματίζει η απουσία του Φάμπρεγας (πολύ σημαντική μιας και μιλάμε για τον play maker της ομάδας) και για αυτό θα κινηθώ σε καθαρή νίκη των ¨κανονιέρηδων¨ με χαμηλό σκορ. Σε άσχημο αγωνιστικό momentum η Πόρτο που δεν κερδίζει στα δύο τελευταία για το Πορτογαλικό πρωτάθλημα πραγματοποιώντας και άσχημες εμφανίσεις. Θα πάω με το under 2.5 που είναι και η πλέον ασφαλής επιλογή για εμένα.
Πολλές φορές λέμε για τους οπαδούς που γκρινιάζουν και θέλουν να περνάει ο λόγος τους σε διάφορες αποφάσεις. Δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο και δεν είναι μόνο οι ελληνικές διοικήσεις που φαίνεται να κάνουν τραγικές επιλογές. Στην πολύ πιο οργανωμένη Ολλανδία το πρωτάθλημα παίζεται μεταξύ της PSV, της Τβέντε και του Άγιαξ. Η διοίκηση της Αϊντχόβεν αποφάσισε να πουλήσει τον Λάζοβιτς στη Ζενίτ, όπου ο Λάζοβιτς θα παίρνει κοντά στα 2 εκατομμύρια Ευρώ καθαρά (!!), και όπως κάθε σοβαρή διοίκηση που σέβεται τον εαυτό της θα έκανε, έψαξε για αντικαταστάτη εκεί μπροστά και δεξιά.
Μόνο που η επιλογή της διοίκησης ήταν τελικά ο Φαν ντερ Μέιντε. Και αν σας θυμίζει κάτι αυτό το όνομα, o Άντι ήταν κάποτε από τα πιο καυτά ονόματα στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά. Τόσο που η Ίντερ, ομάδα που δεν φημίζεται για την ικανότητά της να μην σκορπάει σε παλτά τα χρήματά της, τον αγόρασε. Και αργότερα τον αγόρασε και η Έβερτον. Σε καμία από τις δύο δεν έπιασε, στη δε Έβερτον οι εμφανίσεις του ήταν τόσο σπάνιες που λέγεται ότι τα εισιτήρια από τους αγώνες που έπαιξε ήταν συλλεκτικά.
Αλλά δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχει παίξει σε περίπου 10 ματς τα τελευταία 3 χρόνια (!!) ο αγαπημένος μας Άντι. Ούτε που μοιάζει σαν Ολλανδός Αντριάνο (σαν ολλανδικό γιουβαρλάκι δηλαδή) με καμιά 20αριά παραπανίσια κιλά:
Ο Άντι είναι προϊόν του μεγάλου σχολείου (και ενίοτε βιομηχανίας) που λέγεται Άγιαξ και δηλωμένος οπαδός της ομάδας του Άμστερνταμ. Μάλιστα σε μια από τις γάμπες του υπάρχει και το τατουάζ της αγαπημένης του ομάδας. Δεν είναι λοιπόν η πλήρης αγωνιστική αποχή, δεν είναι τα παραπάνω κιλά, είναι η συμπάθειά του στον Άγιαξ που έφερε την οργή των οπαδών της Αϊντχόβεν (σαν να λέμε βγήκαν οι αγρότες με τα τρακτέρ) που εξεδήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους με πανό και υποσχέθηκαν να πληρώσουν αυτοί τα χρήματα για να αλλάξει τατουάζ ο Άντι…
Μέχρι ο Άντι να σημειώσει το νικητήριο γκολ στο ντέρμπυ που θα γίνει στο Άμστερνταμ, εμείς να είμαστε καλά…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξαναπαίρνει πηγαίνοντας από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους. προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
