Η Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων

  [3 Σχόλια]

Το Κόπα Αμέρικα πλησιάζει και για να κάνουμε σιγά-σιγά τα προεόρτια του, καθώς όπως καλά ξέρετε είναι από τις αγαπημένες διοργανώσεις του σάιτ, να πούμε για κάτι που συμβαίνει εδώ και περίπου ένα χρόνο στην ποδοσφαιρομάνα ήπειρο και έχει έμμεσο αντίκτυπο και στο Κόπα Αμέρικα.

Ο λόγος για τη Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων Ποδοσφαίρου, που από το Γενάρη του 2016 δρομολογείται με ταχείς ρυθμούς και πλέον έχει γίνει σημαντικός πόλος στα διοικητικά του Λατινικού ποδοσφαίρου. Ας πάρουμε τα πράγματα με μια χρονολογική σειρά.

lsc

Στις 11 Ιανουαρίου στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης  μαζεύτηκαν οι πρόεδροι 15 συλλόγων της Λατινικής Αμερικής για να συζητήσουν για το πως θα διεκδικήσουν περισσότερα χρήματα από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής (Κονμεμπόλ, το αντίστοιχο της ΟΥΕΦΑ για τους αστοιχείωτους). Σε αυτούς του 15 περιλαμβάνονται όλοι οι σπουδαίοι όπως η Μπόκα, η Ρίβερ (που για να συνεννοηθούν αυτοί οι δύο, που δεν μπορούν να παίξουν ούτε φιλικό, φανταστείτε τι συμβαίνει), η Σαν Λορένσο, η  Κόλο-Κόλο, η Ουνιβεσιδάδ δε Τσίλε, η Πενιαρόλ, η Νασιονάλ και η Δεπορτίβο Κίτο. Σημείωση: Στην αρχική συνάντηση δεν πήγε κανένας σύλλογος από τη Βραζιλία.

Πέρα από τα διάφορα λαϊκιστικά περί «διαφάνειας και ηθικής απέναντι στους διεφθαρμένους παράγοντες της Κονμεμπόλ» ή το εκπληκτικής ομορφιάς «να επιστρέψει το ποδόσφαιρο σε αυτούς που το παράγουν, δηλαδή τους συλλόγους», υπήρχαν δύο σημαντικά θέματα και (ωωω, τι έκπληξη!) και τα δύο είχαν να κάνουν με τα λεφτά. Οι σύλλογοι θεωρούσαν ότι τα λεφτά που παίρνουν για τις συμμετοχές, τις νίκες/ισοπαλίες, τις προκρίσεις και τα εισιτήρια στο Κόπα Λιμπερταδόρες και στο Κόπα Σουδαμερικάνα είναι αστεία. Μεταξύ μας, είναι, διότι μιλάμε για 300.000 δολάρια η νίκη, τα μισά η ισοπαλία, 450.000 η κάθε πρόκριση και 2,5 εκατομμύρια ο νικητής της διοργάνωσης.

Συνδεδεμένο με το παραπάνω ήταν το δεύτερο αίτημα που έλεγε ότι με αυτά τα λεφτά οι σύλλογοι της Λατινικής Αμερικής δεν μπορούν να κρατήσουν τους καλούς τους παίχτες που φεύγουν για την Ευρώπη σε πολύ μικρή ηλικία. Ακόμα χειρότερα, αναγκάζονται να εκχωρούν δικαιώματα σε γραφεία μανατζαρέων, πράγμα που μειώνει ακόμα περισσότερο τα μελλοντικά τους κέρδη. Ζητούσαν λοιπόν ρύθμιση του μανατζερικού σκηνικού.

Η αντίδραση της Κονμεμπόλ θα μπορούσε να είναι σύνθημα σε οποιοδήποτε γήπεδο όταν η αντίπαλη ομάδα χάνει πέναλντυ. Έτσι λοιπόν η Λιγκαίοι άρχισαν να καλούν παραπάνω κόσμο. Στις 3 Φεβρουαρίου ξαναμαζεύτηκαν στο Σάο Πάολο, και όπως είναι εύκολα αντιληπτό από το μέρος διεξαγωγής, αυτή τη φορά ήρθαν και κάτι Βραζιλιάνοι. Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μινέιρο, Σάντος, Γκρέμιο, Φλαμέγκο, Σάο Πάολο μπήκαν στο κόλπο. Οι 15 έγιναν 24, με κάτι άλλες προσθήκες από Παραγουάη και Βολιβία.

Τρίτη πράξη στις 31 Μαρτίου, ξανά συνάντηση στο Σάο Πάολο όπου υπεγράφη και μια ιδρυτική συνθήκη, δίνοντας πλέον και τυπική, επίσημη υπόσταση στο όλο εγχείρημα. Οι σύλλογοι είχαν γίνει πλέον 31 και αποφάσισαν να κάνουν επίσημο αίτημα στην Κονμεμπόλ με τις απαιτήσεις τους: 750.000 δολάρια η νίκη, 350.000 η ισοπαλία, αποζημίωση για τα εισιτήρια των φιλοξενούμενων οπαδών ως 100.000 και απόσυρση του «χαρατσιού» του 10% των εισιτηρίων που λαμβάνει η Κονμεμπόλ από κάθε παιχνίδι.

Η Συνομοσπονδία απάντησε με 600.000 τη νίκη και 300.000 την ισοπαλία και μείωση του χαρατσιού από 10% σε 8%, την πρωταπριλιά. Οι Λιγκαίοι απάντησαν «πλάκα με κάνεις» και ξαναμαζεύτηκαν στις 26 Απριλίου στο Μπουένος Άιρες, με τα μέλη πια να έχουν γίνει 36. Επανέλαβαν τις θέσεις τους και άρχισαν να μιλάνε για το «γιατί αλλιώς…». Οι πρώτες ιδέες που έπεσαν είναι να μην επιτρέψουν στους παίχτες τους να πάνε στο Κόπα Αμέρικα. Σιγά το πρόβλημα θα μου πείτε, οι περισσότεροι άλλωστε αστέρες παίζουν ήδη στην Ευρώπη. Σωστό, όμως η Κονμεμπόλ μετά πρέπει να τιμωρήσει τους συλλόγους με αποκλεισμό από τις Λατινοαμερικανικές διοργανώσεις. Τώρα τι Λιμπερταδόρες θα γίνει χωρίς τις 36 καλύτερες ομάδες της ηπείρου, και ποιος χορηγός θα μείνει σε αυτό, κανείς δεν ξέρει.

copa

Στην όλη κόντρα οι Αργεντίνοι είναι μπροστάρηδες. Η τελευταία συνάντηση μάλιστα δεν έγινε σε ξενοδοχείο όπως όλες οι προηγούμενες, αλλά στα γραφεία της Μπόκα (οι της Ρίβερ πήγαν κανονικά). Αυτή τη στιγμή η κόντρα φαίνεται να είναι στην κορύφωσή της, αλλά ο πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει. Αν η Λίγκα αποφασίσει να αποσύρει τους συλλόγους και να κάνει μια δική της διοργάνωση θα μαζέψει όλο το τραπέζι και θα βάλει και τα γυαλιά στους Ευρωπαίους που τόσα χρόνια συζητούν, κύριε Ρουμενίγκε, ότι θα το κάνουν και στο τέλος όλο και κάποια παραπάνω φράγκα δίνει η ΟΥΕΦΑ και το βουλώνουν.

Ο άνθρωπος που αντέγραψε ο Κρόιφ

  [6 Σχόλια]

Ήταν 14 Φεβρουαρίου του 2016 όταν η Μπαρτσελόνα διέλυσε τη Θέλτα στο Καμπ Νου με 6-1. Οι μπλαουγκράνα μάς είχαν χαρίσει ακόμα μία σπάνιας ομορφιάς ποδοσφαιρική παράσταση, κόντρα μάλιστα σε μια ομάδα που εκείνη την περίοδο -όπως και από την έναρξη της σεζόν- έπαιζε αρκετά καλό ποδόσφαιρο. Λίγο πριν το 80′ οι Καταλανοί κέρδισαν πέναλτι, (το συνηθίζουν άλλωστε) με το σκορ στο 3-1 και ο Αργεντίνος θεούλης που ακούει στο όνομα Λιονέλ Μέσι ανέλαβε την εκτέλεση. Δεξιά; Aριστερά; Xαμηλά; Ψηλά; Στο κέντρο αλά Πανένκα; Ουδείς μπορούσε να γνωρίζει την κατάληξη της «ερωμένης» του. Ο ίδιος δεν δικαίωσε κανέναν και εκτέλεσε το πέναλτι με πάσα. Ένα χάδι στη μπάλα για τον επερχόμενο Σουάρεζ, που απλά πλάσαρε, ίσως, για το ευκολότερο γκολ της καριέρας του. Ο πίνακας έγραψε 4-1 και όλοι θυμήθηκαν τον Γιόχαν Κρόιφ και τη δική του πάσα στον Γέσπερ Όλσεν το μακρινό 1982 σε ένα παιχνίδι Άγιαξ-Χέλμποντ Σπορτς. Ο Ολλανδός καλλιτέχνης θεωρείται άλλωστε -σχεδόν- σε όλα πρωτοποριακός. Τόσο για το καμάρι της Καταλωνίας, όσο και για τους Οράνιε και τον Άγιαξ του Άμστερνταμ. Αν θέλετε τη γνώμη μου, απολύτως δίκαια. Με μια μικρή -πολύ μικρή για την ακρίβεια- ένσταση.

Rik+Coppens

Όταν βλέπουμε κάποιον παίκτη να εκτελεί ένα πέναλτι με παρόμοιο τρόπο, αμέσως μας έρχεται στο μυαλό ο “ιπτάμενος Ολλανδός”. Έτσι έχει μείνει και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ελάτε όμως που αυτό δεν αληθεύει. Ο πρώτος παίκτης που εκτέλεσε την εσχάτη των ποινών (πόσο κλισέ Θεέ μου) κατά αυτό τον τρόπο δεν ήταν Ολλανδός. Δεν έπαιξε στον Άγιαξ και στις μέρες μας δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλοί που να γνωρίζουν ή έστω να έχουν ακούσει κάτι για την ιστορία του. Αυτός ο «κάποιος» δεν είναι άλλος από τον Βέλγο επιθετικό Ρικ Κόπενς. O Κόπενς (ή Κοπένς αν προτιμάτε) υπήρξε διεθνής με το Βέλγιο από το 1949 ως το 1959 σκοράροντας μάλιστα 21 τέρματα σε 47 εμφανίσεις και ήταν ο πρώτος που κέρδισε το Βελγικό χρυσό παπούτσι το 1954 με τα χρώματα της Μπίρσοτ. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικούς που έβγαλε ποτέ το Βέλγιο και είναι ο «εφευρέτης» του «πέναλτι του Κρόιφ», πριν τον Κρόιφ.

1410113-30198971-2560-1440

Στις 5 Ιουνίου του ’57 το Βέλγιο υποδέχτηκε την αδύναμη Ισλανδία για τα προκριματικά του Μουντιάλ και βρέθηκε να προηγείται με 6-1 λίγο πριν το ημίχρονο. Στο 44′ ο διαιτητής έδωσε πέναλτι για τους Βέλγους και ο προπονητής Νταγκ Λίβινγκστον έδωσε εντολή να το εκτελέσει ο Κόπενς. Αυτός με τη σειρά του, αφού έστησε τη μπάλα, δεν σούταρε αλλά πάσαρε για τον συμπαίκτη του Αντρέ Πίτερς που έδωσε ξανά για τον Κόπενς για να γράψει το 7-1. Όλοι έμειναν άφωνοι, με τον καλά διαβασμένο διαιτητή να κατακυρώνει σωστά το τέρμα. Για την ιστορία το τελικό σκορ ήταν το 8-3 αν και, όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε, η αναμέτρηση έμεινε στην ιστορία περισσότερο για το πέναλτι του Κόπενς παρά για το τελικό σκορ.

Λογικά αν ο Κρόιφ δεν είχε εκτελέσει εκείνο το πέναλτι με αυτό τον τρόπο το 1982, η ιστορία του Κόπενς δεν θα είχε έρθει ποτέ στην επιφάνεια στο ευρύ κοινό. Επίσης αν οι Ανρί και Πιρές δεν είχαν αποτύχει σε παρόμοια εκτέλεση το 2005 κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, οι νέες γενιές δεν θα είχαν μάθει για το πέναλτι του Κρόιφ. Ίσως σε 30-40 χρόνια αν κάποιος επιχειρήσει ένα παρόμοιο πέναλτι, να μην ακουστεί το όνομα του Κόπενς (εννοείται), ούτε του Κρόιφ αλλά μόνο του Μέσι και του Σουάρεζ. Για την ιστορία παρόμοιο πέναλτι είχαμε και στην Αγγλία το 1964. Στην αναμέτρηση Πλίμουθ-Μάντσεστερ Σίτι για τη δεύτερη κατηγορία. Τον καημένο τον Μάικ Τρεμπίλκοκ δεν τον ξέρει κανείς και γι” αυτό θα κλείσω το κειμενάκι με το δικό του γκολ. Υπήρξε μεγάλος εξτρέμ άλλωστε.

Η ελκυστική Γιουνάιτεντ είναι το βασικό ζητούμενο

  [2 Σχόλια]

Ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων, αυτών που λατρεύουν το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ηλικιακά είμαι ανάμεσα σε αυτούς που μεγάλωσαν παρέα με την Πρέμιερ Λιγκ και έζησαν το μύθο -και την εκτόξευση- του ποδοσφαίρου στο νησί, από την έναρξη της, σχεδόν. Είμαι φίλος της Λίβερπουλ και δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δεν είμαι όμως hater της ομάδας του Όλντ Τράφορντ και δεν θα μπορούσα να ζήσω δίχως αυτή εντός της ποδοσφαιρικής μου πραγματικότητας. Το παραδέχομαι και είμαι απόλυτα ειλικρινής. Όπως επίσης δεν μπορώ να μην παραδεχθώ πως από αυτή την ομάδα είδαμε σπουδαίο ποδόσφαιρο από τα 90s μέχρι και πριν λίγα χρόνια. Εξωπραγματικό -είναι η αλήθεια- ποδόσφαιρο, για αρκετές μάλιστα σεζόν. Και στην Αγγλία αλλά και στην Ευρώπη. Είδαμε τον Καντονά να κερδίζει με τα μαγικά του ένα νταμπλ. Είδαμε τα μωρά του Φέργκι να κερδίζουν το τρέμπλ (έστω και με αρκετές δόσεις τύχης). Είδαμε τον Ρουντ να σκοράρει κατά ριπάς στην έναρξη της νέας χιλιετίας και την -απίστευτη- τριπλέτα των Ρούνεϊ, Τέβεζ και Κριστιάνο Ρονάλντο να φέρνουν ξανά την ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης το 2008. Είδαμε σπάνιας ομορφιάς τέρματα. Είδαμε απίστευτους συνδυασμούς. Είδαμε ποδόσφαιρο όπως ακριβώς πρέπει να παίζεται το άθλημα. Ελπίζω να συμφωνούμε μέχρι εδώ.

paul-scholes-erik-cantona

Το τελευταίο πρωτάθλημα της ομάδας ήρθε σχετικά εύκολα το 2013 (αν και φάνταζε απίθανο στην έναρξη της σεζόν). Στην τελευταία χρονιά του Φέργκιουσον. Με αστέρι στην επίθεση τον Ρόμπιν Φαν Πέρσι. Εξαιρετικός ήταν σε εκείνο το πρωτάθλημα ο Ολλανδός με 26 τέρματα και αρκετές ασίστ αλλά η Γιουνάιτεντ είχε αρχίσει να χάνει τη μαγεία της. Ήταν ολοφάνερο. Για να χτιστεί άλλωστε η διαφορά ασφαλείας απ” τη Σίτι είχε χρειαστεί αρκετό σπρώξιμο από τους διαιτητές και αρκετές αλχημείες από τον σπουδαίο Σκοτσέζο μάνατζερ (δουλειά του θα μου πείτε και άδικο δεν θα έχετε). Η ομάδα είχε πολλά κενά, μέτριο ρόστερ και -πλέον- δεν έπαιζε τόσο όμορφο ποδόσφαιρο. Μπορεί να είχε κατακτήσει ακόμα ένα πρωτάθλημα (το 13ο στα χρόνια του Σερ Άλεξ) αλλά το «καμπανάκι» είχε αρχίσει να χτυπά γι” αυτό που θα ακολουθούσε. Και που -δυστυχώς- αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ο επόμενος που κάθισε στον πάγκο για να διαδεχθεί τον Φέργκι ήταν ο Ντέιβιντ Μόγιες. Προσωπική επιλογή του Σερ Άλεξ και με αρκετά καλή δουλειά στην Έβερτον. Ιδίως στο αμυντικό κομμάτι των «ζαχαρωτών». Διαχειρίστηκε ένα μέτριο ως «φτωχό» ρόστερ (για Γιουνάιτεντ) και κατάφερε να απολυθεί πριν τη λήξη της περιόδου. Δεν παρουσίασε όμορφο ποδόσφαιρο, δεν κέρδισε κάποιο σημαντικό τίτλο, δεν άφησε τίποτα (σχεδόν) στον επόμενο (εκτός των αγκώνων του Φελαϊνί). Προσωπικά θεωρώ πως πιστώνεται άδικα το χάλι της ομάδας αλλά η μετάβαση από την κορυφή στα «τάρταρα» ήταν πολύ γρήγορη και εντελώς αναπάντεχη για τους εκατομμύρια φίλους της ομάδας ανά τον κόσμο. Η Γιουνάιτεντ δεν βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά το χειρότερο ήταν πως πλέον έδειχνε «άρρωστη». Οι ένδοξες μέρες του παρελθόντος φάνταζαν πολύ μακρινές και η επόμενη μέρα ήταν λιγότερο αισιόδοξη και από συνάντηση Ελλήνων οικονομολόγων για έξοδο από την κρίση.

Robin-Van-Persie-with-Golden-Boot

Οι διοικούντες ήθελαν ένα σπουδαίο όνομα για να δώσουν και πάλι χαρά στους φιλάθλους και φυσικά να στηρίξουν πάνω του την ανοικοδόμηση του κολοσσού της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τον βρήκαν στο πρόσωπο του Λουίς Φαν Χάαλ. Λανθασμένα όπως απεδείχθη μιας και έκριναν καθαρά βάσει ονόματος και όχι ποδοσφαιρικής πραγματικότητας. Ο Ολλανδός έχει πίσω του μια σπουδαία καριέρα σε ομάδες όπως ο Άγιαξ, η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν Μονάχου και φυσικά η εθνική Ολλανδίας αλλά και πολλές εμμονές, όπως και στασιμότητα στην -προπονητική- εξέλιξή του. Ξεκίνησε ωραία αλλά η συνέχεια και οι αποτυχίες που ήρθαν δεν τον δικαίωσαν (ούτε και όσους είχαμε γράψει καλά λόγια και ελπίζαμε σε μια δυνατή και πάλι Γιουνάιτεντ). Ούτε αυτόν, ούτε τις επιλογές του. Στα 62 του άλλωστε που βρέθηκε στην Αγγλία, είχε προλάβει να διαγράψει την πορεία του, να φτιάξει το δικό του -καθαρά- προσωπικό στυλ και να είναι τόσο αδιάλλακτος όσο ελάχιστοι στον παγκόσμιο αθλητισμό. Το βασικό ζητούμενο ήταν να ξαναγίνει η Γιουνάιτεντ άμεσα κορυφαία ομάδα. Να επιστρέψει στους τίτλους και φυσικά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ωραία όλα αυτά. Στο μυαλό των περισσότερων φίλων της ομάδας όμως υπήρχε και κάτι άλλο, ίσως και σημαντικότερο από όλα αυτά. Να γίνει η ομάδα και πάλι ελκυστική στο μάτι. Οι απαιτητικοί φίλοι της μπορούν σίγουρα να μείνουν εκτός τίτλων για κάποια χρόνια (η τροπαιοθήκη είναι γεμάτη άλλωστε) αλλά δεν μπορούν να βλέπουν θέαμα χειρότερο κι από της Σουίντον επί Τζον Γκόρμαν. Και αυτό είδαν. Τόσο την πρώτη σεζόν όσο και τη δεύτερη. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

2451662_heroa

Σε αυτά τα δύο χρόνια του Φαν Χάαλ είδαμε μέτριο έως κακό ποδόσφαιρο. Αποκλεισμό από τη φάση των ομίλων στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ και στη συνέχεια αποκλεισμό από τη Λίβερπουλ στο Γιουρόπα Λιγκ. Αποκλεισμό τη σεζόν 2014-2015 στο Λιγκ Καπ από την ΜΚ Ντονς του Ντέλε Άλι, oμάδα της τρίτης κατηγορίας. Ο Ολλανδός χρεώνεται τις αποτυχημένες μεταγραφές των Σνάιντερλεν και Σβαινστάιγκερ (προσωπικά τους είχα πιστέψει και εγώ), το γεγονός πως η ομάδα δεν έχει -ουσιαστικά- ένα πλάγιο μπακ της προκοπής (πλην του τραυματία Σο) και φυσικά πως  το καλοκαίρι θα χρειαστούν ξανά ένα κάρο εκατομμύρια για να γίνει και πάλι ανταγωνιστική. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι εξαιρετικοί ελπιδοφόροι νεαροί, όπως ο Ράσφορντ, ο Ντεπάι, ο Λίντγκαρντ και φυσικά ο Μαρσιάλ, αλλά θα χρειαστούν πολλά για να δούμε την ομάδα να κάνει πρωταθλητισμό και τον Μπλιντ να μην εκτελεί (σχεδόν) όλα τα στημένα. Αυτό το τελευταίο το έγραψα για να γελάσουμε. Δυστυχώς ισχύει.

pojoksatu-mu-rashford

Ο Φαν Χάαλ -επιτέλους- φεύγει. Η ομάδα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο μετά την εποχή του Σερ Άλεξ (έστω και δύσκολα κόντρα στην Πάλας του Πάρντιου) και θα συνεχίσει στο Γιουρόπα με τον Μουρίνιο στον πάγκο. Δεν ξέρω τι πρόκειται να δούμε του χρόνου, εννοείται. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι πως η Γιουνάιτεντ πρέπει να αρχίσει και πάλι να παίζει όμορφο και σύγχρονο ποδόσφαιρο. Να δώσει θέαμα στους φίλους της και μαζί με αυτό θα έρθουν και οι τίτλοι. Σιγά-σιγά αλλά θα έρθουν. Από την άλλη, τόσο ο Μόγιες και ο Φαν Χααλ, όσο και ο Μουρίνιο, είναι κόντρα στη φιλοσοφία της ομάδας που θαυμάσαμε για σχεδόν 20 χρόνια. Και αυτό είναι κάτι που προσωπικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Μπορώ να σκεφτώ αρκετούς νέους προπονητές με φιλοσοφία αρκετά κοντά στην παλιά Γιουνάιτεντ, που θα μπορούσαν να της δώσουν και πάλι τη χαμένη της αίγλη. Οι ρετρολάγνοι-φιλόσοφοι που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους δεν είναι για το Όλντ Τράφορντ. Ούτε αξίζει να βλέπεις στο Όλντ Τράφορντ τη μπάλα στα σύννεφα και να ψάχνεις τη τελική ευκαιρία με το κυάλι. Πόσο μάλλον όταν η συμπολίτισσα Σίτι (με τον Γκουαρντιόλα) είναι πανέτοιμη να μας δώσει όμορφο ποδόσφαιρο και να εξελίξει το στυλ της ακόμα περισσότερο. Τα πράγματα είναι απλούστερα του απλού: Η Γιουνάιτεντ πρέπει να ακολουθήσει και όχι να σταθεί απέναντι στους πολίτες και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Με τρόπο ανάλογο του ονόματός της και της εικόνας που έμαθε τον κόσμο να βλέπει. Αυτούς τουλάχιστον που αγαπούν πραγματικά το άθλημα.

Το αντίο του πρίγκιπα

  [1 Σχόλιο]

CjB6cuzWEAA40yk

Τον Ιανουάριο του 2004 ο Ντιέγκο Μιλίτο άφηνε την Αργεντινή, την πόλη Αβεγιανέδα και την αγαπημένη του Ράσινγκ Κλουμπ μετά από 4 χρόνια στα οποία συνολικά έβαλε 37 γκολ και έφτασε μέχρι και στο σημείο να μαλώσει με τον αδερφό του σε κλάσικο με την Ιντεπεντιέντε και να του βρίσει την μάνα (κατά τρομερή σύμπτωση και δική του μητέρα). Τα γκολ δεν ήταν τόσα πολλά, άλλωστε πέρασε δύσκολα στην «Ακαδημία» μια που η ομάδα ήταν σε τραγική κατάσταση. Η Ράσινγκ βολόδερνε στο πρωτάθλημα, οι προπονητές άλλαζαν και στην Απερτούρα του 2000 τερμάτισε τελευταία με μόλις 1 νίκη σε 19 αγώνες.

Κανείς παίκτης της ομάδας δεν είχε σκοράρει πάνω από 2 γκολ σε μια ολόκληρη σεζόν, το ίδιο κι ο Μιλίτο. Το ταλέντο του όμως το αναγνώριζε όλη η χώρα και οι οπαδοί της Ράσινγκ φοβόντουσαν για το μέλλον του. Ο 21χρονος τότε Ντιέγκο δήλωσε ότι αγαπάει την ομάδα και τους οπαδούς και ότι θέλει να παίζει εκεί παρά τα προβλήματα του συλλόγου. Υπογράφει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, παίζει σε αρκετά ματς αλλά συνεχίζει να μην σκοράρει τόσο. Η Ράσινγκ τα πηγαίνει καλά στην Κλαουζούρα του 2001, αλλά λόγω της συνολικής βαθμολογίας κινδυνεύει με υποβιβασμό. Την 17η αγωνιστική η ομάδα πηγαίνει στη Σάντα Φε και βρίσκεται πίσω στο σκορ από την Κολόν με 1-0. Ο Μιλίτο είναι με πυρετό στον πάγκο, αλλά μια ήττα μπορεί να γίνει καθοριστική. Ο κόουτς Μέρλο τον βάζει μέσα, ο Μιλίτο ισοφαρίζει με ένα υπέροχο γκολ, πανηγυρίζει έξαλλα και αποβάλλεται. Η αρχή ενός δεσμού λατρείας.

milito

Η Ράσινγκ σώζεται και στα επόμενα πρωταθλήματα ο Μιλίτο γίνεται πρώτος σκόρερ της ομάδας του και η Ράσινγκ κερδίζει το 2001 τον πρώτο της τίτλο μετά το 1966, με τον Ντιέγκο να μπαίνει στο πάνθεον των ηρώων του συλλόγου. Το 2004 ο Μιλίτο εγκαταλείπει την Αργεντινή για την Ευρώπη και κάνει μια μεγάλη καριέρα. Μετά από μια δεκαετία επιστρέφει στην Αργεντινή και η Ράσινγκ δεν έχει κερδίσει ούτε κούπα για.. μάτε. Ο «Πρίγκιπας» δηλώνει ότι ήρθε για να φέρει πάλι έναν τίτλο στην αγαπημένη του ομάδα. Η Ράσινγκ όντως κερδίζει την Απερτούρα του 2014, η λατρεία για τον Μιλίτο μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ.

Χθες η Ράσινγκ κέρδισε την Τέμπερλει με 2-0 και το Ελ Σιλίντρο δάκρυσε. Σηκώθηκε στο πόδι στο 22ο λεπτό για να τιμήσει το νούμερο 22. Το τελευταίο σόου του Μιλίτο. Ο αποχαιρετισμός.

Δάκρυσε ο ίδιος, δάκρυσε ο συνομήλικός του Σεμπαστιάν Σάχα, δάκρυσε ο κόσμος που σήκωσε ένα τεράστιο πανό στο πέταλο του γηπέδου. Το αντίο είχε στο μενού και ένα γκολ, έστω και με πέναλτι. Δεν μπορούσε αλλιώς.

Κάποιοι ακόμα πιο τρελοί οπαδοί της ομάδας, πήγαν στο γήπεδο της μισητής Ιντεπεντιέντε και έκαναν γκράφιτι με το πρόσωπο του Μιλίτο και το «Μόνο ένας». Το γκράφιτι φυσικά έμεινε ελάχιστες ώρες μέχρι να το σβήσουν οι οπαδοί των κόκκινων, αλλά δεν είχε καμία σημασία.

militografiti

Και πού ξέρει κανείς. Ο αδερφός του Γκάμπι αναλαμβάνει την Ιντεπεντιέντε. Μπορεί στο μέλλον να έχουμε ακόμα μία κόντρα αδερφών σε ένα κλάσικο του Αβεγιανέδα. Ακόμα έναν καβγά, αυτή τη φορά χωρίς ποδοσφαιρικά παπούτσια. Σίγουρα όμως ο Ντιέγκο φεύγει με ψηλά το κεφάλι, όπως θα ήθελε κάθε ποδοσφαιριστής-οπαδός. Και πόσο πιο ιδανική μέρα, όταν έγινε και πατέρας. Στις 2.30 το πρωί η γυναίκα του Σοφία έφερνε στον κόσμο το τρίτο παιδί του. Μερικές ώρες αργότερα αποχαιρετούσε το αγαπημένο του γήπεδο

Φεύγω όπως θέλω, με τον κόσμο μου, στο σπίτι μου. Αποσύρομαι με τη φανέλα που αγαπώ, θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο για την αγάπη του. Θα ήθελα να τους αγκαλιάσω έναν προς έναν.

Η Θυμωμένη Ζωή του Πασκάλ Ντυπρά: από τον ΟΗΕ στη σωτηρία της Τουλούζ

  [2 Σχόλια]

871087-toulouse-fc-v-olympique-lyonnais-ligue-1

Το Σάββατο 14 Μαΐου, ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς αποχαιρετούσε το γαλλικό πρωτάθλημα, με δυο γκολ και με τα παιδιά του να μπαίνουν στο γήπεδο πριν τελειώσει το ματς. Όλα αυτά μέσα σε γενική αδιαφορία, καθώς το γαλλικό κοινό είχε τα μάτια καρφωμένα στο γήπεδο της Ανζέ, όπου ο άγνωστος νεαρός Γιαν Μποντιζέρ της Τουλούζ έκλαιγε με λυγμούς μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες –και δεν ήταν δάκρυα λύπης! Ο Γιαν, δέκα λεπτά πριν το τέλος του τελευταίου ματς της σεζόν, έβαλε το πρώτο του γκολ στη Λιγκ 1, έκανε το 2-3 και έσωσε την ομάδα του από τον υποβιβασμό. Είχε μπει αλλαγή στο 65΄, όταν το σκορ ήταν 2-1 για την Ανζέ, μετά από μια τρομερή έμπνευση του προπονητή του: «Δεν ξέρω γιατί, αλλά σκέφτομαι τον Γιαν και το αριστερό του πόδι, μου έχει κολλήσει αυτή η ιδέα».

Ο Μποντιζέρ θα μπει, λοιπόν, και θα σκοράρει με το αριστερό. Περισσότερο όμως από αυτόν, είναι ο προπονητής, ο Πασκάλ Ντυπρά που θα γίνει ο ήρωας του τέλους της σεζόν. Κι αυτή η ομιλία του στους παίκτες, πριν το ματς, δεν είναι ο μοναδικός λόγος.

Εν ολίγοις τους θυμίζει, και με ποιον τρόπο, με τι ένταση, ότι εκείνος, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την Τουλούζ, δέκα αγωνιστικές πριν το τέλος, πρακτικά καταδικασμένη, δέκα βαθμούς πίσω από την πρώτη ομάδα που σωζόταν, δεν έπαψε να λέει ότι θα σωθούν, κι αυτό σε μια πόλη όπου οι φίλαθλοι περιφρονούν το ποδόσφαιρο γιατί αγαπούν το ράγκμπι: «Δεν είναι αύριο, δεν ήταν χτες, τώρα είναι η στιγμή«.  Στο τέλος, τους δείχνει βίντεο, όπου οι γονείς, τα αδέρφια, τα παιδιά τους, τους λένε πως πιστεύουν σε αυτούς και τους ζητούν να κερδίσουν.

Δακρύζουν κι οι πέτρες. Τυχαίο; Όχι. Ο Πασκάλ δεν είναι καμιά πρωτάρα. Μερικά χρόνια πριν, πριόνισε κρυφά τα πόδια μιας καρέκλας πριν από μια παρόμοια ομιλία στους παίκτες του. Την κρίσιμη στιγμή την χτύπησε στο τραπέζι, εκείνη έσπασε, οι παίκτες εντυπωσιάστηκαν με την πώρωση του κόουτς και μάσησαν κι αυτοί σίδερα. Φέτος, έδειχνε στους παίκτες της Τουλούζ κάθε φορά τη σκυταλοδρομία γυναικών 4Χ400 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014, με την τελευταία Γαλλίδα να ξεκινάει τέταρτη, καμιά τριανταριά μέτρα πίσω από την τρίτη, και τελικά να κερδίζει: πραγματικά, το πίστευε από την αρχή ότι θα σωθούν.

Ο Πασκάλ Ντυπρά χρειάστηκε, λοιπόν, μόλις δυόμισι μήνες (και μια λιποθυμική κρίση που τον έστειλε στο νοσοκομείο την πρώτη εβδομάδα που ανέλαβε) για να σώσει την Τουλούζ και να αγαπηθεί από τους Γάλλους φιλάθλους, για τους οποίους, μέχρι αυτήν την άνοιξη, υπήρξε ένας από τους πιο αντιπαθητικούς ποδοσφαιρικούς παράγοντες. Οι λόγοι, οι ίδιοι που τον έκαναν τώρα είδωλο: οι ατάκες του. Περιφέρεται εδώ και πολλά χρόνια με αυτό το αγέλαστο πρόσωπο, το σκοτεινό μάτι, μονίμως τσατισμένος και ιδιαίτερα παραγωγικός στις συνεντεύξεις τύπου:

  • «Tους είπα να κουνήσουν τον κώλο τους. Μια φράση που μπορούν να την καταλάβουν όλοι, αγγλόφωνοι ή νοτιοαμερικάνοι. Φρόντισα βέβαια να μεταφραστεί».
  • «Είμαι χαρούμενος γιατί οι άπιστοι το βούλωσαν. Κι ελπίζω να το βουλώσουν πολλές φορές ακόμη. Και να συνεχίσουν να το βουλώνουν μέχρι το τέλος της σεζόν. Και μετά, να το βουλώσουν μέχρι το τέλος της επόμενης σεζόν».
  • «Απόψε νιώθω σα να έφαγα ένα γερό χέρι ξύλο (μετά από ένα 6-2 απο τη Ρεν). Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Υπάρχουν άνθρωποι που γουστάρουν να τρώνε ξύλο, και ξέρω και κλαμπ ειδικά για τέτοια γούστα, δεν συχνάζω όμως σ΄αυτά».
  • «Όλοι λένε ότι το επίπεδο της Λιγκ 1 είναι χάλια: εγώ όμως είδα γεμάτο γήπεδο, πέντε γκολ, αγωνία. Στην Αγγλία, έχω δει πολύ βαρετούς αγώνες όπου έπαιζαν γαλαξίες αστεριών. Οπότε, ή θα βλέπουμε την Πρέμιερ Λιγκ με κολλημένα βλέφαρα, και, σε αυτήν την περίπτωση, καλό είναι να αγοράσουμε όλοι έναν σκύλο-οδηγό για τυφλούς, ή θα πούμε και έναν καλό λόγο για το γαλλικό πρωτάθλημα».
  • «Παίξαμε μόνο τριάντα λεπτά, είναι βαρύ επαγγελματικό λάθος. Θα πω στον αρχηγό και στους παίκτες να δώσουμε πίσω τα λεφτά των δυο τρίτων του εισιτηρίου στους 10.521 θεατές».

Οι ατάκες του είναι τόσο διάσημες που το επίσημο σάιτ της Τουλούζ δημιούργησε μια εφαρμογή που προτείνει στους φίλους του Πασκάλ να χρησιμοποιήσουν ως ήχο κλήσης στο κινητό τους μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, μια που λέει «Ο φίλαθλος της Τουλούζ μπορεί να κάτσει δει το Κλάσικο αν θέλει, το μόνο που του εύχομαι είναι να του κοπεί το ρεύμα» ή «Η ομάδα έτρωγε γκολ με το φτυάρι, σε σημείο που τα σορτσάκια μας είχαν τρυπήσει».

pascal

Πρόπερσι, μετά από ένα ματς με τη Ρανς, την ομάδα που φέτος έπεσε ακριβώς τη στιγμή που ο Μποντιζέρ έκανε το 2-3, τον ρώτησαν για τα όσα, ελαφρώς πατερναλιστικά, είχε πει ο αντίπαλος προπονητής. «Κοιτάξτε, αν έρθει ο Μουρίνιο να μου δώσει συμβουλές, ειλικρινά θα τις ακούσω. Τώρα, να ακούω τον καθένα που έχει την άνεση να κριτικάρει τις άλλες ομάδες, δυσκολεύομαι λίγο». Η μυθική συνέχεια είναι ότι ο Μουρίνιο του έδωσε τις συμβουλές που ζήτησε, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2013: «Αυτό που έχει σημασία είναι να κρατήσει τον χαρακτήρα του και να συνεχίσει να πιστεύει στον εαυτό του. Να ακούς τις κριτικές αλλά να μην επηρεάζεσαι απο αυτές. Αν πιστεύεις ότι κάνεις το σωστό, μπορείς να ακούς και τους άλλους, μερικές φορές έχουν δίκιο. Αν καταντήσει κουραστικό, αν ξεπεράσουν τα όρια, κάνε αυτό που έκανα στη Μαδρίτη: έξω οι δημοσιογράφοι, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, για τρία χρόνια. Και μετά, ζήσε τη ζωή σου όπως νομίζεις».

Ο Πασκάλ Ντιπρά, προφανώς, την έζησε. Πριν γίνει επαγγελματίας προπονητής, υπήρξε για είκοσι χρόνια υπάλληλος στον ΟΗΕ, στην Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες. Εντυπωσιακό, κι ίσως εντυπωσιακότερο το πώς βρέθηκε εκεί. Γεννήθηκε δίπλα στα γαλλοελβετικά σύνορα, στη γαλλική πόλη Ανμάς, λίγα χιλιόμετρα από τη Γενεύη. Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, μετά από μια τίμια καριέρα επιθετικού σε μικρομεσαίες ομάδες, η ερασιτεχνική τότε ομάδα του Γκαγιάρ, ενός προαστίου της Ανμάς, του ζήτησε να έρθει να την ενισχύσει. Αντάλλαγμα: ο διορισμός του στον ΟΗΕ (!) –την ίδια δουλειά έκαναν οι περισσότεροι συμπαίκτες του. Ο Πασκάλ ζήτησε να διοριστεί κι η τότε σύζυγός του –κι όποιος ξαναπεί για τα ελληνικά ρουσφέτια, να σκεφτεί ότι, κάπου, είμαστε λίγο η Ελβετία του Νότου.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες συνέχισε και ως προπονητής. Κατάφερε να την ανεβάσει μέχρι την Λιγκ 1. Πριν απ΄αυτό, πρωτοστάτησε στην ανάπτυξή της, τη συγχώνευσή της με γειτονικά σωματεία –σήμερα ονομάζεται Εβιάν Τονόν Γκαγιάρ–, την προσέλκυση επενδυτών. Το 2007, όταν ο σπουδαιότερος απ΄αυτούς, η γαλακτοβιομηχανία Danone, απαίτησε την εξυγίανση των οικονομικών για να προχωρήσει στην εξαγορά, ο ίδιος του ο πατέρας, ο Τζο Ντυπρά, έβαλε από την τσέπη του 300.00 ευρώ. Αυτά τα λεφτά δεν τα πήρε πίσω ποτέ η οικογένεια Ντυπρά. Αντίθετα, από πρόπερσι, ο Πασκάλ βρέθηκε πολλές φορές σε σύγκρουση με τη διοίκηση, μέχρι που πέρσι, μετά τον υποβιβασμό της Εβιάν, απολύθηκε. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα δικαστήρια με την κατηγορία της πλαστογραφίας –οι διοικούντες προσπαθούν έτσι να αποφύγουν την αποζημίωση που του χρωστούν. Όπως είπε ο ίδιος: «Στο ποδόσφαιρο καίμε εύκολα ό,τι αγαπήσαμε. Και πιο εύκολα από όλα,  τους προπονητές«.

pascal2

Με την Εβιάν Τονόν Γκαγιάρ, την ομάδα της καρδιάς του, ο Πασκάλ Ντυπρά είχε γνωρίσει στιγμές δόξας: απέκλεισε την Παρί Σε Ζερμέν του Κάρλο Αντσελότι στο Κύπελλο –στη συνέχεια θα φτάσει στον τελικό– και, την επόμενη χρονιά, θα νικήσει την ίδια ομάδα στο πρωτάθλημα 2-0. «Ναι, φοβήθηκα πολύ την Παρί. Γι΄αυτό εξάλλου και φοράω καφέ εσώρουχο». Κυρίως όμως, θα καταφέρει να σωθεί το 2014, και πάλι την τελευταία αγωνιστική, νικώντας εκτός έδρας την άμεση αντίπαλο Σοσό, την οποία προπονούσε ο αγαπημένος των δημοσιογράφων, κοντοχωριανός και άσπονδός του φίλος, ο φωτογενής Ερβέ Ρενάρ, ή «Ηθοποιός», για τον Πασκάλ. Ο Ρενάρ είναι πιο συγκαταβατικός με τον συνάδελφό του: «Έχει στην τσέπη του ένα περίστροφο, και με το παραμικρό πυροβολεί. Δεν τον παρεξηγώ».

Έκτοτε, οι σχέσεις των δυο προπονητών έχουν σαφώς καλυτερέψει. Εμείς εδώ στο Σομπρέρο, όμως, ένα πράγμα δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε στον Πασκάλ Ντυπρά. Πέρσι, όταν η Μαρσέιγ έχασε από τη Λοριάν, δυσκολεύοντας τη σωτηρία της Εβιάν Τονόν Γκαγιάρ, τα έβαλε με αυτόν που δεν έπρεπε: «Αλλιώς τα είχαμε υπολογίσει, αλλά ο κύριος Μπιέλσα αποφάσισε να το ρίξει στην τρελή και να εφαρμόσει ένα εξωγήινο σύστημα». Ο προπονητής της Μαρσέιγ, πιστός στον εαυτό του όσο κι ο Ντυπρά στον δικό του, τού απάντησε πολύ σοβαρά, με ένα κανονικό, εμπεριστατωμένο και λεπτομερές μάθημα τακτικής. Ο Πασκάλ Ντυπρά μπορεί έτσι να περηφανεύεται ότι δυο από τους μεγαλύτερους προπονητές του κόσμου τού έδωσαν τις σχεδόν πατρικές συμβουλές τους, βοηθώντας τον, ενδεχομένως, να γίνει αυτό που είναι σήμερα, ο πιο ευτυχισμένος Γάλλος προπονητής.

Του Αγίου Τοτέριγχαμ του Μεγαλομάρτυρος

  [3 Σχόλια]

st-totteringhams-day

Όσοι έχουν κάποιο μικρό βιβλιαράκι-ημερολόγιο ή είναι πιο σύγχρονοι και έχουν κάποιο app με γιορτές (για τα γενέθλια μάς έχει σώσει το Facebook), δεν θα βρουν ποτέ τη γιορτή για την οποία θα μιλήσουμε. Ούτε θα μπορέσουν να ρωτήσουν αυτή τη θεία τους που πάει εκκλησία να τους πει πότε πέφτει ακριβώς (μια που είναι κινητή εορτή). Συνήθως γιορτάζεται κάπου στον Μάρτιο ή τον Απρίλιο, φέτος όμως ήρθε τον Μάιο. Μπορεί κιόλας να μην γιορταστεί κάποιες σεζόν, όπως έγινε για τελευταία φορά το 1995.

Η μέρα του Αγίου Τοτέριγχαμ είναι μια σχετικά πρόσφατη γιορτή που οι οπαδοί της Άρσεναλ συνέλαβαν το 2002 αν πιστέψουμε αυτά που γράφονται στο Ίντερνετ (και όπως ξέρουμε και από τους γονείς μας όταν λες «το διάβασα στο Ιντερνέτ» δίνει μια άλλη αίγλη και αξιοπιστία). Είναι η μέρα που και μαθηματικά η Άρσεναλ τερματίζει πάνω από τους γείτονες τής Τότεναμ. Ξεκίνησε ως πλάκα σε κάποιο σάιτ της Άρσεναλ και πλέον καλύπτεται ως κανονικό γεγονός από τα περισσότερα ΜΜΕ. Σε μια χώρα όπου προπονητές γίνονται Σερ, δεν θα μου φανεί περίεργο να πιεστεί η τοπική εκκλησία και τελικά να την αναγνωρίσει.

Tottenham-dejected-Arsenal-celebrate

Φέτος, όπως όλοι ξέρουμε, η Άρσεναλ πέρασε μια δύσκολη χρονιά. Έκανε μια κλασσική πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου πέρασε από τους ομίλους (και μάλιστα με ιδιαίτερη δυσκολία) και στη συνέχεια έφυγε χωρίς τυμπανοκρουσίες για να την ξεχάσουν όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι. Τα πράγματα φαίνονταν διαφορετικά στο πρωτάθλημα και όπως όλοι πίστευαν ότι η Λέστερ δεν θα αντέξει, έτσι νόμιζαν και για την Τότεναμ, με αποτέλεσμα η ομάδα του Βενγκέρ να θεωρείται από πολλούς φαβορί. Μόνο που η κοιλιά για την Άρσεναλ ήρθε πολύ νωρίς και την έφερε να πέφτει την μία μετά την άλλη θέση, την στιγμή που η Τότεναμ γινόταν σιγά σιγά η μοναδική ομάδα που μπορούσε να κυνηγήσει την Λέστερ μέχρι το τέλος.

Η γιορτή του Αγίου Τοτέριγχαμ πήγαινε για ακύρωση, για πρώτη φορά από το 1995 και όλοι οι ευσεβείς οπαδοί της Άρσεναλ ανησυχούσαν. ΟΚ να μείνουν εκτός ΤσουΛου, ΟΚ να μην κάνουν μεταγραφές, ΟΚ να ακούν τις δικαιολογίες του Αρσέν, ΟΚ να μείνουν εκτός πρωταθλήματος. Αλλά να τους περάσουν και οι Σπερς; Αυτό πάει πολύ. Τελικά ο Άγιος έκανε το θαύμα του.

Και αν νομίζετε ότι κάνουμε εμείς πλάκα, δείτε την τρέλα των οπαδών της Άρσεναλ που έχουν αρχείο με όλες τις γιορτές από το 1911. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η γιορτή του Αγίου Τοτέριγχαμ γιορτάζεται όλο και αργότερα με το 2012, 2013 και φέτος να μεταφέρεται για τα καλά στον Μάιο. Φέτος μάλιστα, χρειάστηκε η πλήρης κατάρρευση της Τότεναμ στα τελευταία τέσσερα ματς. Αν θέλει κανείς να δει το ποτήρι μισογεμάτο θα πει ότι το κενό έχει μικρύνει, η Άρσεναλ έχει πέσει, η Τότεναμ έχει ανέβει και σύντομα θα ματαιωθεί η γιορτή. Από την άλλη βλέπει χρονιές όπως η φετινή, να καταλήγουν σε τέτοιο φιάσκο και σκέφτεται μεταφυσικά. Και η αλήθεια είναι, ότι εκτός από τη φετινή κατάρρευση, υπάρχουν κι άλλες σεζόν με εξωφρενικά γεγονότα.

arstotΗ ψαλίδα κλείνει, αλλά η γιορτή δεν ματαιώνεται

Όπως στο πρωτάθλημα του 2006, το περίφημο «σκάνδαλο με τα λαζάνια» (δικός μου πατενταρισμένος τίτλος). Είχαμε φτάσει στην τελευταία αγωνιστική και η Τότεναμ του Μάρτιν Γιολ ήταν το φαβορί για την 4η θέση. Ήθελε απλά να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα με την Άρσεναλ για να τερματίσει από πάνω της. Η Τότεναμ αποσύρθηκε για τον αγώνα με την Γουέστ Χαμ στο ξενοδοχείο της και η Άρσεναλ σε ένα γειτονικό. Το προσωπικό του ξενοδοχείου παρουσίασε με υπερηφάνεια το νέο του μπουφέ, με τον αστικό μύθο να λέει ότι το μότο ήταν «ικανοποιεί ακόμα και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους με μια φρέσκια προσέγγιση». Προσέχουμε ότι μιλούσε μόνο για ουρανίσκους…

Οι παίκτες της Τότεναμ έφαγαν πριβέ και οι περισσότεροι προτίμησαν τα λαζάνια. Λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, οι Ντάβιντς, Ταΐνιο, Λένον, Κιν, Κάρικ και μερικοί ακόμα, άρχισαν να νιώθουν διαφορετικά. Ο Γιολ ξενύχτησε βλέποντας τους παίκτες του χλωμούς και ανήμπορους, η λίγκα αρνήθηκε την αναβολή του αγώνα και η Τότεναμ κατέβηκε με όσους μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Ο Ανρί και τα φιλαράκια του έριχναν 4 στη Γουίγκαν και οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ το διασκέδαζαν βλέποντας τους ατυχείς Σπερς να μένουν εκτός Τσάμπιονς Λιγκ και πάλι κάτω από την Άρσεναλ με το τελικό 2-1. Δέκα χρόνια μετά, από παραλίγο πρωταθλητές, βρέθηκαν την τελευταία αγωνιστική να μαζεύουν πέντε γκολ από την πεσμένη Νιουκάστλ και τους οπαδούς της Άρσεναλ να συνεχίζουν για 21η χρόνια την ατελείωτη καζούρα. Ακόμα και πρώην παίκτες όπως ο Ποντόλσκι συμμετείχαν στο πανηγύρι του Αγίου Τοτέριγχαμ και οι συμπαθείς Σπερς θα πρέπει να περιμένουν ακόμα μία σεζον.

Σαν την εθνική Αγγλίας δεν έχει

  [Καθόλου σχόλια]

Στο δικό μου μυαλό οι εθνικές ομάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Είναι εκείνες που συμπαθώ, εκείνες που αντιπαθώ και η εθνική Αγγλίας. Η Αγγλία βρίσκεται μόνη της, σε μια ξεχωριστή κατηγορία που αν έπρεπε να έχει ένα τίτλο θα ήταν κάτι γραφικό, σε στυλ «Διασκεδαστικοί θεούληδες». Πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας έγραφα σχετικά

Η εθνική Αγγλίας είναι εκείνος ο φίλος με τον οποίο μεγάλωσες μαζί, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει ποτέ από την ανωριμότητα της παιδικής σας ηλικίας και να εξελιχθεί σε ένα σοβαρό πρότυπο. Δεν τον θαυμάζεις πλέον, δεν σε καλύπτουν οι ικανότητες και οι γραφικές, πλέον, συνήθειες του αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει κάποιος σε ένα πάρτι και να μην τον πάρεις μαζί σου, ξέροντας πως ό,τι και να γίνει, όσες χυλόπιτες κι αν φάει από τις γκόμενες που θα είναι εκεί (παρ΄όλο που στην αρχή της βραδιάς θα είναι πεπεισμένος πως αυτή θα είναι η νύχτα του γιατί όλα τα σημάδια αυτό δείχνουν: την τελευταία φορά που είχε ρίξει γκόμενα ήταν πάλι Παρασκευή και οι δυο φορούσατε το ίδιο πουκάμισο και είχε φάει πάλι παστίτσιο το μεσημέρι), θα περάσετε καλά, γελώντας με τα καμώματα του μετά την δέκατη μπύρα και με τον ντόρο που θα προκαλέσει. Και αυτόν τον φίλο δεν θα σταματήσεις ποτέ να τον αγαπάς και να νοιάζεσαι γι΄αυτόν.

πριν καταλήξω στον κάτι-ανάμεσα-σε-επίλογο-πρόβλεψη-και-προάγγελο-αποτυχίας

(…) κάπου εκεί πάνω, στα λιβάδια μιας βροχερής και καταπράσινης περιοχής στην Αγγλία που το όνομα της σίγουρα τελειώνει σε -σάιρ, κάποιος δαιμόνιος δημοσιογράφος έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γράφει ένα βιβλίο «Είκοσι πέντε χιλιάδες και εξακόσιοι δέκα οχτώ τρόποι για να αποτύχεις όπως η εθνική Αγγλίας». Και πάντα κάτι νέο προκύπτει και το βιβλίο αυτό δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί. Και ο τίτλος αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι. Και ο ίδιος ο επίδοξος συγγραφέας έχει πλέον πεθάνει από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και το έργο του το συνεχίζει ο γιος του, που τώρα μπαίνει σιγά-σιγά στο δεύτερο στάδιο αλκοολισμού. Και η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί πάντα θα υπάρχει ένα πέναλτι που θα καταλήγει σε μια αθώα μπύρα στο δεύτερο διάζωμα της κερκίδας ή μια μπάλα που θα γλιστράει νωχελικά κάτω από τα χέρια του Άγγλου τερματοφύλακα ή μια κόκκινη κάρτα που θα σηκώνεται προς τη μάπα ενός Άγγλου που έκανε μια κουταμάρα.

…που φυσικά δεν διεκδικεί κανένα εύσημο για την επιτυχία του. Για την εθνική Αγγλίας μιλάμε άλλωστε, η οποία έχει λάβει μέρος σε 21 μεγάλες διοργανώσεις (Μουντιάλ και Euro) και έχει φτάσει σε τελικό όσες φορές έχει φτάσει και ο Στέλιος Βενετίδης. Και στα υπέρ του Βενετίδη πρέπει να προσμετρηθεί ότι ο τελικός που έπαιξε δεν γινόταν στη χώρα του.

england

Τι ακριβώς έγινε στο τελευταίο Μουντιάλ; Η Αγγλία αποκλείστηκε νωρίς. Από τους ομίλους. Από την Ουρουγουάη. Και την Κόστα Ρίκα! Πριν επιβεβαιώσει όλα τα σχετικά αστεία memes, πρωτοσέλιδα, γκάλοπ και ανέκδοτα («What’s the difference between England and a tea bag? The tea bag stays in the cup longer»), πρόλαβε να επιβεβαιώσει όλους όσους διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα κατορθώματα της, όταν σε εκείνο το γαμάτο ξενύχτι στο ματς με την Ιταλία (Γλυκιά μελαγχολία mode on, 1 η ώρα το βράδυ Σαββάτου, καλοκαιράκι, ανοιχτά παράθυρα, καρπούζι, παγωτό, μπύρες, χαβαλές στο ίντερνετ, το φάουλ του Πίρλο, γλυκιά μελαγχολία mode off) είδαμε για πρώτη φορά να τραυματίζεται άνθρωπος του πάγκου, και μάλιστα φυσιοθεραπευτής, στα πανηγύρια ενός γκολ.

Να λοιπόν που ο καιρός πέρασε, μια νέα μεγάλη διοργάνωση φτάνει, οι ελπίδες των Άγγλων αλλά και των φανατικών αγγλόφιλων έχουν κλασικά αναπτερωθεί και η εθνική Αγγλίας ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Γαλλία για μια ακόμα μεγάλη μάχη, μια μάχη των «eleven English men, against the rest of the world Europe», όπως έλεγε και η σχετική διαφήμιση πριν το Μουντιάλ του 2010.

Ένα Μουντιάλ στο οποίο, όπως πιθανόν θα θυμάστε, ξεπέρασαν έστω και δύσκολα το εμποδιάκι εμπόδιο των Σλοβένων και των Αλγερινών πριν συναντήσουν στους ’16” τους άσπονδους εχθρούς Γερμανούς και επιστρέψουν πίσω στο Νησί με μια τεσσάρα (και κάποια δικαιολογημένα παράπονα) στην πλάτη. Αυτή η κλασική σχέση μίσους μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας πάντως μας έδωσε πριν λίγες μέρες μια πολύ πετυχημένη και έξυπνη διαφήμιση από τη γερμανική Lufthansa, η οποία μαζί με την θαλάσσια επέλαση των Άγγλων που οραματίστηκε η Mars, είναι οι δυο καλύτερες που έχουμε δει έως τώρα για το επερχόμενο Euro.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που και στις δυο πρωταγωνιστούν οι Άγγλοι. Τα είπαμε εξάλλου: Υπάρχουν τριών κατηγοριών εθνικές ομάδες. Εκείνες που συμπαθούμε, εκείνες που αντιπαθούμε και η εθνική Αγγλίας.

Όταν η Λέστερ είχε διοικητικά προβλήματα και τον Ζαγοράκη στο τέρμα

  [6 Σχόλια]

Θα κλείσω τη «Λεστεριάδα» με ένα κειμενάκι για μια παλιά και -σχετικά- άγνωστη ιστορία στο ευρύ κοινό. Απ” αυτές που προσωπικά μου αρέσουν πολύ, αν και είμαι σίγουρος πως μεγάλη μερίδα των ποδοσφαιρόφιλων τις βρίσκει παγερά αδιάφορες. Θα πάμε αρκετά χρόνια πίσω, για την ακρίβεια 17, στο Λέστερ. Σε μια περίοδο όπου η ομάδα είχε για προπονητή τον αγαπημένο μου -εκείνα τα χρόνια- μάνατζερ, Μάρτιν Ο” Νιλ και παίκτες όπως ο Εμίλ Χέσκεϊ, ο Ρόμπι ο Σάβατζ, ο σπουδαίος Τιμ Φλάουερς (συγκινούμαι σοβαρά), ο -λατρεμένος του κόουτς- Νιλ Λένον, ο Σταν Κόλλιμορ και φυσικά ο δικός μας Τεό Ζαγοράκης. Η Λέστερ ήταν πάνω-κάτω ανάλογης δυναμικής με αυτής των ημερών μας αλλά τότε δεν υπήρχε χώρος για ποδοσφαιρικά θαύματα, μιας και ο «κακός» Σερ Άλεξ δεν άφηνε κανένα να ανασάνει στο Βασίλειο της Πρέμιερ Λιγκ (ξεκίνησε και πάλι το GoT και είμαι επηρεασμένος). Όχι ότι μπορούσε να κερδίσει εκείνη η ομάδα πρωτάθλημα. Σταματώ λοιπόν την υπερβολή που με διακρίνει και συνεχίζω την ιστορία μου.

Theo Zagorakis-Leicester City -stock Season 98/99 Pic:Peter Bennett/Action Images

Δεκέμβρη του 1999 έφερε από τον ΠΑΟΚ ο Βόρειοιρλανδός προπονητής τον Ζαγοράκη στο Νησί. Ο παίκτης διέθετε όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται (εκείνα τα χρόνια πολύ περισσότερο) ένας κεντρικός μέσος για να αγωνιστεί στην Πρέμιερ Λιγκ και το κοφτερό μάτι του Ο” Νιλ δεν μπορούσε να μη τα διακρίνει. Εξαιρετική φυσική κατάσταση. Καλή πάσα. Ηγετικές αρετές. Άψογη αμυντική προσήλωση και φυσικά φαρμακερό σουτ από μακρινή απόσταση. Όλα αυτά δεν μπορούσαν να αφήσουν κανένα ασυγκίνητο, εννοείται. Ο Ζαγοράκης δεν δικαίωσε στο ακέραιο τον προπονητή του. Είχε αρκετές καλές στιγμές αλλά όχι σταθερά καλή απόδοση και γεμάτες σεζόν, αν και πρόλαβε να βρεθεί σε δύο σερί τελικούς Λιγκ Καπ. Το 1999 όταν και η Λέστερ ηττήθηκε απ” την καλύτερη Τότεναμ και το 2000 όταν και κέρδισε την άσημη Τράνμιρ Ρόβερς. Ας δούμε όμως τι συνέβη μιας και εκείνο το διάστημα ήταν πολύ περίεργο για την ομάδα.

twih-121212-2280-540847

Στο β” γύρο η Λέστερ κλήθηκε να αντιμετωπίσει την Κρίσταλ Πάλας. Οι Λονδρέζοι είχαν προπονητή τον Στηβ Κόπελ και στις τάξεις τους υπήρχε ένας νεαρός αριστερός φουλ μπακ με το όνομα Άσλεϊ Κόουλ. Η Πάλας αγωνίζονταν τότε στην Τσάμπιονσιπ και όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας ήταν και το αουτσάιντερ. Απ” την άλλη η Λέστερ μπορεί να ήταν το φαβορί αλλά βρίσκονταν σε «εμφύλιο πόλεμο» στα ενδότερα του συλλόγου. Απ” τη μία πλευρά ήταν οι ιδιοκτήτες Τζον Έλσον και Σερ Ρόντνεϊ Γουόκερ και απ” την άλλη η επονομαζόμενη από τους δημοσιογράφους Gang Of Four. Τι ήταν αυτό; Ένα γκρουπ από τέσσερις εκτελεστικούς διευθυντές με αρχηγό τον Μπάρι Πιέρποϊντ. Ο τελευταίος μάλιστα είχε τις χειρότερες σχέσεις με τον Ο” Νιλ, με τον Βορειοιρλανδό προπονητή να έχει δηλώσει κατ επανάληψη πως δεν θα ανανεώσει αν δεν φύγει ο Πιέρποϊντ και οι «αυλικοί» του. Οι οπαδοί -εννοείται- είχαν πάρει το μέρος του προπονητή τους και είχαν ζητήσει στην έναρξη του αγώνα- στο Σέλχουρστ Παρκ- την παραίτηση του «κακού» τους τεχνικού διευθυντή.

oneill-league

Εκεί η Λέστερ (υπό αυτές τις κακές συνθήκες γι” αυτή) προηγήθηκε με το αυτογκόλ του τερματοφύλακα της Πάλας, Φρέιζερ Ντίγκμπι και έφτασε να προηγείται με 3-1, λίγο πριν το 60′ της αναμέτρησης. Λίγο αργότερα τραυματίστηκε ο Τιμ Φλάουερς, που είχε πάρει τη θέση του βασικού τερματοφύλακα Πίγκουι Άρξφαντ στο ημίχρονο, και ο Ο΄Νιλ έχοντας κλείσει τις αλλαγές του, έβαλε τον δικός μας Τεό Ζαγοράκη κάτω απ” τα γκoλποστ. Το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από αστείο μιας και ο Ζαγοράκης έδειξε πως δεν είχε καμία σχέση με τη θέση. Δέχθηκε δύο γκολ σε τρία λεπτά και έστειλε την ομάδα του (δίχως να φταίει) στη ρεβάνς με το σκορ στο 3-3. Στη ρεβάνς, με τους οπαδούς ουσιαστικά να στέλνουν ηχηρό μήνυμα στήριξης σε διοίκηση και Ο” Νιλ και δείχνοντας την πόρτα της εξόδου στον Πιέρποϊντ, η Λέστερ διέλυσε την Κριστάλ Πάλας με 4-2 και πήρε το εισιτήριο για τον επόμενο γύρο.

Αρχές Δεκεμβρίου -μετά από ένα meeting στο Ντόνιγκτον η κατάσταση ξεκαθάρισε. Η Gang of Four έφυγε απ” την ομάδα, η Λέστερ έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης και τελικά κατάφερε να κερδίσει το τρόπαιο. Στο τέλος της χρονιάς ο Μάρτιν Ο΄Νιλ έφυγε τελικά για τη Σέλτικ και ο Ζαγοράκης για την ΑΕΚ. Η συνέχεια γνωστή για όλους. Όπως και να έχει εκείνο το παιχνίδι της Λέστερ επί της Πάλας θα μνημονεύεται για πάντα από τους φίλους των «αλεπούδων» για πολλούς και διαφόρους λόγους.

10.000 μίλια για το όνειρο

  [Καθόλου σχόλια]

Diego Garcia

Αν βρεθεί στα χέρια σου μια υδρόγειος και αρχίσεις να την περιεργάζεσαι, ίσως δεις κάπου στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας μερικά κομμάτια γης στον Ινδικό Ωκεανό. Το αρχιπέλαγος Τσάγκος αποτελείται από 7 κοραλλιογενή νησάκια (ατόλλες) και η πιο κοντινή χώρα είναι οι Μαλδίβες. Ιστορικά ήταν νησάκια που δεν ενδιέφεραν τους γειτονικούς νησιώτες, ούτε και αργότερα τους Πορτογάλους εξερευνητές και οι πρώτοι που τα διεκδίκησαν ήταν οι Γάλλοι. Αργότερα πέρασαν στην κυριότητα των Άγγλων (με έδρα τον Μαυρίκιο) και τα νησιά ουσιαστικά κατοικήθηκαν περίπου κοντά στο 1800 κυρίως από σκλάβους στις φυτείες με κοκοφοίνικες. Το 1966 (με τις φυτείες να αποδεικνύονται ασύμφορες) ήρθε μια συμφωνία μεταξύ Αγγλίας και ΗΠΑ με την οποία η πρώτη θα παραχωρούσε τα νησιά για στηθούν εκεί στρατιωτικές βάσεις της δεύτερης.

Για τις δυο χώρες ήταν απλά μια εμπορική συναλλαγή, για τους ανθρώπους που έμεναν εκεί ένας απίστευτος Γολγοθάς. Αυτό που δεν περίμεναν οι περίπου 1500 κάτοικοι του νησιού τότε, ήταν ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους με το έτσι θέλω. Δεν χρειάζονταν πλέον και ίσως να ήταν και επισφαλές να βρίσκονται κοντά σε στρατιωτικές βάσεις. Η Αγγλία προτού δώσει ανεξαρτησία στον Μαυρίκιο, φρόντισε να του αποσπάσει τα νησιά Τσάγκος για να μπορέσει να τα δώσει για 50 χρόνια στις ΗΠΑ (με… οψιόν ανανέωσης για άλλα 20). Οι κάτοικοι των νησιών εκδιώχθηκαν και κατέληξαν είτε στις Σεϋχέλλες, είτε στον Μαυρίκιο σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης (προερχόμενοι από ένα μέρος με ανεργία 3%) και με αποζημιώσεις που δεν έφταναν για πολλά. Ο τρόπος με τον οποίο οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να φύγουν είναι τραγικός (και εν πολλοίς ξεφεύγει από την θεματολογία του Σομπρέρο, για περισσότερα εδώ) καθώς είχαμε μέχρι και θανάτωση των σκυλιών του νησιού ως προμήνυμα. Ο πρόλογος ήταν αναγκαίος για να περάσουμε στο… ποδοσφαιρικό θέμα, καθώς οι «Τσαγκοσιανοί» που συνεχίζουν τον αγώνα τους στον ΟΗΕ για δικαίωση, έχουν ένα όνειρο.

eemwv7ktxdjles0isqk3

Αρκετοί από τους «εξόριστους» πήραν βρετανικά διαβατήρια και εγκαταστάθηκαν στο Κρόλει της Αγγλίας (όσο πιο κοντά στο Γκάτγουικ για να πάρουν το αεροπλάνο που θα τους γυρίσει στην πατρίδα τους) δημιουργώντας μια κοινότητα. Με τις αποφάσεις του ΟΗΕ όμως να καθυστερούν, πολλοί από αυτούς το έριξαν στο ποδόσφαιρο και έτσι δημιούργησαν τη δική τους «εθνική» ομάδα. Την ομάδα μιας χώρας που δεν υπήρξε ποτέ, καθώς τα νησιά ανήκουν πάντα κάπου αλλού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανθρώπους που τη νιώθουν ως πατρίδα. Και επειδή ξέρουν ότι δεν θα καταφέρουν ποτέ να παίξουν σε ένα Μουντιάλ, κυνήγησαν το όνειρο της συμμετοχής στη CONIFA, το Μουντιάλ των μη Εθνών στο οποίο παίρνουν μέρος «χώρες» όπως η δυτική Αρμενία, το ψευδοκράτος της Κύπρου, η Αμπχαζία, οι Κούρδοι του Ιράκ και γενικά όλοι οι δίκαια και άδικα μη αναγνωρισμένοι από τη FIFA.

Η φετινή διοργάνωση γίνεται στην Αμπχαζία και τα 10.000 περίπου μίλια του ταξιδιού είναι μια τεράστια απόσταση για ανθρώπους γκετοποιημένους και αρκετά φτωχούς όπως οι Τσαγκοσιανοί του Κρόλει. Για τον λόγο αυτό ξεκίνησαν μια προσπάθεια μέσω Ίντερνετ να μαζέψουν χρήματα ώστε να μπορέσουν να στείλουν μια πλήρη εντεκάδα και όσα άτομα ακόμα μπορούν (παίκτες και τεχνικό τιμ). Ο στόχος ήταν 3.000 λίρες Αγγλίας και σύμφωνα με τα όσα ανακοινώθηκαν μπόρεσαν (και με τη βοήθεια της τοπικής κοινότητας του Κρόλει) να συγκεντρώσουν περίπου το 1/3 του ποσού. Το… Μουντιάλ γίνεται προς τα τέλη του μήνα και με βάση τα όσα ξέρουμε, λογικά κάποιοι από τους ανθρώπους θα καταφέρουν να δώσουν το παρόν και να γυρίσουν με το δεύτερο μεγαλύτερο όνειρό τους, μετά την επιστροφή στην πατρίδα, να φέρουν μια κούπα στην κοινότητά τους.

Ένα τελευταίο χειροκρότημα για τον Χουάν Κάρλος Βαλερόν

  [1 Σχόλιο]

valeron

Τα γραφεία της Λας Πάλμας είχαν κατακλυστεί από δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ. Η συνέντευξη τύπου για την οποία βρέθηκαν εκεί ήταν πιο σημαντική από οποιαδήποτε άλλη φετινή εκδήλωση της ομάδας, η οποία με μια εντυπωσιακή πορεία στο δεύτερο γύρο εξασφάλισε ήδη την παραμονή της στην Πριμέρα. O Χουάν Κάρλος Βαλερόν ξεκίνησε να μιλάει χαμογελαστός, λέγοντας εξ αρχής αυτό που όλοι πάνω-κάτω περίμεναν να ακούσουν.

(Τον Ιούνιο ο Βαλερόν θα κλείσει τα 41 χρόνια. Είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που αγωνίζεται σε κάποιο από τα έξι κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Αν κάποιος έλεγε τον Γενάρη του 2009 ότι ο Ισπανός θα παίξει μπάλα για άλλα εφτά χρόνια σε υψηλό επίπεδο δεν θα τον πίστευε ούτε ο ίδιος ο Βαλερόν. Τα τρία χρόνια που είχαν μεσολαβήσει από τον Γενάρη του 2006 δεν ξεκίνησε ούτε ένα παιχνίδι βασικός λόγω των συνεχόμενων τραυματισμών του. Λίγο πριν μπει στο χειρουργείο για μια τρίτη επέμβαση στο γόνατο, απογοητευμένος και κουρασμένος μετά από δυο αποτυχημένες επεμβάσεις και πολλούς μήνες μακριά από τα γήπεδα, το μόνο πράγμα που ζήτησε από τον γιατρό ήταν τουλάχιστον να μπορεί να παίζει μπάλα με τους φίλους του στην παραλία. Η επέμβαση τελικά πέτυχε και η φάση με τους φίλους στην παραλία αναβλήθηκε για το μέλλον.

Στα 34 του ο Βαλερόν επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους αποφασισμένος να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει. Βέβαια υστερούσε σε ταχύτητα, δύναμη και αντοχή αλλά αυτό δεν ήταν κάτι νέο. Ακόμα και στα χρόνια της κυριαρχίας του, όταν οργάνωνε υπέροχα το παιχνίδι της αγαπημένης πολλών τότε Ντεπορτίβο, έβγαζε πρώτους σκόρερ στην Ισπανία τη μια χρονιά τον Τριστάν και την επόμενη τον Μακάι, οδηγούσε την ομάδα σε μια επική κατάκτηση κυπέλλου μέσα στο Μπερναμπέου, συγκρινόταν με τον Ζινεντίν Ζιντάν και συμπεριλαμβανόταν στις περισσότερες λίστες με τους κορυφαίους του κόσμου, έκανε τα πάντα με τον δικό του ρυθμό και το δικό του στυλ.

«To παιχνίδι γίνεται πολύ πιο γρήγορο, δυνατό και τακτικό. Με τα δικά μου προσόντα το να επιβιώσεις στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι αρκετά δύσκολο» παραδεχόταν ακόμα και ο ίδιος ο Βαλερόν, τον οποίο κάποιοι αποκαλούσαν el mago και κάποιοι el flaco, που σημαίνει αδύνατος. Ο, συμπαίκτης του στην Ατλέτικο Μαδρίτης, Κίκο σχολίαζε πολύ πετυχημένα πως «είναι είδος υπό εξαφάνιση». Και πράγματι ήταν.

Ο Βαλερόν ήταν εκπρόσωπος ενός λίγο διαφορετικού παιχνιδιού, ένα κλασικό 10αρι σε μια εποχή που είχε ήδη καταπιεί τα περισσότερα 10αρια του πλανήτη. Ένας εύθραυστος παίκτης που τα έβρισκε σκούρα σε κάθε δυνατό μαρκάρισμα αλλά με έναν εγκέφαλο που κατανοούσε το ποδόσφαιρο όσο λίγοι και μια αξιοζήλευτη τεχνική και διορατικότητα, ένας συνδυασμός που τον βοήθησε να ξεπερνάει όλα τα σωματικά μειονεκτήματα του. Ένα επιθετικό χαφ που ήξερε πως να χειρίζεται τη μπάλα ανάμεσα σε πολλούς αντιπάλους ακόμα και επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ, πως να κινείται αρμονικά και έξυπνα στο χώρο, πως να δημιουργεί ευκαιρίες από το τίποτα για τους επιθετικούς και τα εξτρέμ του και πως να κοντρολάρει το ρυθμό ανεξαρτήτως πίεσης.)

«Αποφάσισα να αποσυρθώ από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο τέλος της σεζόν» ήταν τα πρώτα του λόγια μπροστά από το μικρόφωνο. Κάπου σ’αυτό το σημείο “έσπασε”, με αποτέλεσμα η κάμερα να τον συλλάβει κάμποσες φορές να προσπαθεί με κάθε τρόπο να συγκρατήσει τα δάκρυα του. «Είμαι υπερήφανος που λέω αντίο στην ομάδα της πόλης μου. Είμαι πολύ χαρούμενος για όλα όσα έζησα. Ευχαριστώ όλο τον κόσμο για την αγάπη που μου έδειξε».

Μόλις τελείωσε τις δηλώσεις όλοι όσοι ήταν στην αίθουσα χειροκρότησαν. Και δεν το έκαναν απλά και μόνο από τυπικότητα, γιατί ένας σπουδαίος παίκτης ανακοίνωσε μπροστά τους την αποχώρηση του μετά από 22 χρόνια πετυχημένης καριέρας. Το έκαναν με την ψυχή τους γιατί ελάχιστοι παίκτες έχουν αγαπηθεί στην Ισπανία όσο ο Χουάν Κάρλος Βαλερόν. Όπως έγραψε ένας Ισπανός δημοσιογράφος, τα τελευταία χρόνια μόνο αυτός και ο Ινιέστα έχουν χειροκροτηθεί τόσο πολύ από αντιπάλους οπαδούς. «Ο Βαλερόν θα μείνει μαζί μας και φέτος ακόμα και σ’αυτή την ηλικία απλά και μόνο για να αποχαιρετήσει, όπως του αξίζει, όλα τα μεγάλα γήπεδα της χώρας» δήλωσε στην αρχή της σεζόν ο πρόεδρος της νεοφώτιστης Λας Πάλμας.

Και αν για τον Ινιέστα υπήρχε σοβαρός λόγος, για τον Βαλερόν δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο που να προκαλεί τέτοια αποθέωση, πέρα από κάποιες δεκάδες εμφανίσεις με τη φανέλα της εθνικής, σε μια εποχή όμως που αυτή έμενε πάντα μακριά από τα τρόπαια. Ούτε σοβαροί τίτλοι υπήρχαν στο παλμαρέ του, ούτε ατομικές διακρίσεις και βραβεία στο βιογραφικό του. Το αντίθετο θα λέγαμε: Ένα κύπελλο Ισπανίας, δυο Σούπερ Καπ και τρεις υποβιβασμοί!

Υπήρχε όμως μια καθολική αποδοχή, μια υπέροχη, γνήσια εκτίμηση και συμπάθεια για έναν πολύ ταλαντούχο και άτυχο ποδοσφαιριστή, που πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του σε μια ομάδα μακριά από την ελίτ, μένοντας μαζί της ακόμα και στη δεύτερη κατηγορία και βοηθώντας σημαντικά – στα 37 του – στο να επανέλθει στην Πριμέρα, έναν πολύ ντροπαλό και σεμνό άνθρωπο («Κάθε φορά που μου ζητάνε ένα αυτόγραφο νιώθω πολύ άβολα. Ντρέπομαι. Επειδή παίζω μπάλα δεν σημαίνει ότι είμαι πιο σημαντικός από κάποιον που δουλεύει σε μια οικοδομή») και τον τελευταίο, μάλλον, εκπρόσωπο μιας λίγο πιο ρομαντικής εποχής, στην οποία υπήρχε χώρος για περίεργους, προικισμένους τύπους που λειτουργούσαν σε άλλους ρυθμούς και στην οποία η δύναμη, η ταχύτητα και η άψογη φυσική κατάσταση δεν ήταν απολύτως αναγκαία για να ξεχωρίσεις.

valeron2

Οι φούσκες δεν είναι πια εδώ

  [7 Σχόλια]

4463062-640x464

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχουν μετακομίσει κάποια στιγμή στη ζωή τους. Είναι ένα συναίσθημα περίεργο. Ίσως είμαι εγώ, μια που γενικά έχω το κακό συνήθειο να δένομαι ακόμα και με άψυχα αντικείμενα (π.χ. ένα παλιό μπλουζάκι ή να κρατάω τα εισιτήρια των εκτός έδρας αγώνων), μπορεί για αρκετό κόσμο να είναι κάτι πιο απλό. Πιστεύω όμως ότι η μετακόμιση δεν είναι μόνο το τυπικό «παίρνω τα πράγματά και φεύγω», είναι αφήνω πίσω έναν χώρο που έζησα πολλά και γέμισα αναμνήσεις και στιγμές (καλές και κακές). Παράλληλα βέβαια είναι το μέλλον, ίσως μια νέα αρχή, ένα νέο ξεκίνημα, ένας νέος «παρθένος» χώρος για να τραβηχτεί μια γραμμή και να ξεκινήσει η παραγωγή νέων αναμνήσεων. Μια περίεργη συναισθηματικά διαδικασία που αν δεν έχεις βιώσει δεν μπορείς να καταλάβεις. Και αν είναι ιδιαίτερη για έναν άνθρωπο, τότε για έναν σύλλογο που περιλαμβάνει χιλιάδες ψυχές είναι καθοριστική.

Γιατί το γήπεδο είναι πολύ παραπάνω από μερικές κερκίδες, λίγο χορτάρι και δύο γκολποστ. Και όταν το γήπεδο μπορεί να μιλήσει το εξηγεί. Η Γουέστ Χαμ βαρέθηκε να είναι μικρομεσαία ομάδα στην Αγγλία, σε ένα πρωτάθλημα που η κάθε Λέστερ είναι εξαίρεση και οι διαφορές έχουν γιγαντωθεί εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. Οι σύλλογοι έχουν μετατραπεί σε εταιρείες εκατομμυρίων, το εμπορικό σκέλος είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις αγωνιστικές επιτυχίες, οι ξένοι περίεργοι τύποι μοιράζουν αφειδώς τα χρήματά τους και η Πρέμιερ Λιγκ έχει γίνει ένας σκληρός κόσμος που δεν συγχωρεί. Εδώ και καιρό προσπαθούσε η Γουέστ Χαμ να βρει ένα νέο γήπεδο, ένα στάδιο που θα την εκτοξεύσει οικονομικά και θα της φέρει ταυτόχρονα και επιτυχίες. Το πάλεψε πολύ και τελικά, και παρά τις αντιδράσεις της Τότεναμ και της Λέιτον που απέτρεψαν αρχικά την αγορά του Ολυμπιακού Σταδίου του Λονδίνου, κατάφερε να κάνει μια αρκετά συμφέρουσα συμφωνία ώστε να νοικιάσει το στάδιο για 99 χρόνια. Μια συμφωνία που για αρκετούς είναι υπερβολικά καλή για την Γουέστ Χαμ, ενώ ο σύλλογος υποστηρίζει ότι σε αντίθετη περίπτωση το στάδιο θα είχε την τύχη των ελληνικών ολυμπιακών έργων. Μέχρι κι ο Βενγκέρ βγήκε να γκρινιάξει, αφού όπως είπε η Γουέστ Χαμ θα κάνει ότι κι η Άρσεναλ, αλλά βρίσκει έτοιμο το γήπεδο, ενώ οι Γκάνερς έπρεπε να υποφέρουν μέχρι να χτιστεί (και να συνεχίσουν να υποφέρουν, ανεξάρτητα από το γήπεδο θα έλεγε κάποιος κακεντρεχής).

west hamΤο ιστορικό άγαλμα για το Μουντιάλ του 1966

Οι Χάμερς θα μετακομίσουν αυτό το καλοκαίρι, αφήνοντας πίσω το Άπτον Παρκ ή αλλιώς Μπολέιν Γκράουντ. Μια έδρα που βλέπει την Γουέστ Χαμ από το 1904. Η φυγή συνεπώς δεν είναι κάτι το απλό. Ακολουθώντας την τακτική του Χάιμπουρι, του Νίνιαν Παρκ, του Δε Ντεν εκεί που βρίσκεται το γήπεδο θα γίνουν κατοικίες. Θα διαγραφεί, θα είναι σαν να μην υπήρξε. Αλλά δεν είναι μόνο το ίδιο το γήπεδο, είναι η φυγή του συλλόγου από μια γειτονιά, τους δρόμους που γέμιζαν με οπαδούς των Χάμερς και μύριζαν πίτες, μπίρες, κάτουρο και ακαθαρσίες από τα άλογα της αστυνομίας. Και ναι, ακούγεται γελοίο, αλλά ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί έτσι και συνδυάζει οσμές με αναμνήσεις, μπορεί να παράξει σεροτονίνη, να φέρει χαρά, ακόμα και από τα πιο άσχημα ερεθίσματα. Αρκεί να τα έχεις συνδυάσει με όμορφες στιγμές, όπως την αγαπημένη σου ομάδα.

Ο Γκάρντιαν έκανε ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα και ανεξάρτητα αν συμπαθείς την Γουέστ Χαμ καταλαβαίνεις τι σημαίνει όλο αυτό. Λίγο ακόμα παραπάνω αν θυμάσαι τη Δεκελείας και τους άλλους δρόμους γύρω από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Οι παμπ και οι μικροπωλητές γύρω από το γήπεδο κινδυνεύουν με αφανισμό. Το Νέιθαν’ς που σερβίρει πίτες και χέλια από το 1927 σε γενιές οπαδών των Χάμερς δεν έχει μέλλον. Μέχρι κι οι καλόγριες της καθολικής εκκλησίας, εκεί που έχουν δει αρκετές φορές παίκτες της Γουέστ Χαμ να μπαίνουν για να ανάψουν κερί, στενοχωριούνται που η ομάδα φεύγει. Η γνωστή παρέα, ο ίδιος δρόμος, το πενταβρώμικο χαλί της παμπ, η μπύρα, η αγωνία για το ματς και τα τελευταία μέτρα μέχρι το γήπεδο περνώντας από πλανόδιους που πουλάνε φάνζινς. Η θέση στο γήπεδο, οι φούσκες, οι ατελείωτες φούσκες. Ένας φίλος της ομάδας λέει: «Από τότε που επιβεβαιώθηκε ότι εγκαταλείπουμε το σπίτι που είχαμε από το 1904, σβήνω ένα ένα με κιμωλία τα ματς που απομένουν. Σαν μελλοθάνατος στη φυλακή που μετράει τις ημέρες μέχρι την εκτέλεσή του«.

Υπερβολή; Εν μέρει ναι. Δεν θα έχεις τους ίδιους φίλους στο νέο γήπεδο; Δεν θα πουλάνε μπύρα εκεί; Δεν θα βλέπεις τους ίδιους παίκτες (και πιθανότατα καλύτερους); Είναι άσχημο να πας σε έναν καλύτερο χώρο με μεγαλύτερες ανέσεις; Υπάρχουν σύγχρονα γήπεδα που κρατούν το ίδιο πνεύμα, υπάρχουν σύλλογοι που σέβονται τους πελάτες τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι ειδικά στην Αγγλία το ποδόσφαιρο ή μάλλον το γήπεδο, έχει τη δική του κουλτούρα που αργοπεθαίνει. Αργοπεθαίνει γιατί όπως λένε κι οι Άγγλοι «τα καινούρια γήπεδα δεν έχουν ψυχή». Χωρίς να είμαι ειδικός, θα προσέθετα και ότι κι οι καινούριοι φίλαθλοι δεν έχουν ψυχή. Γιατί αν δεν ήταν έτσι, ακόμα και τα μεγάλα γήπεδα θα είχαν άλλη ατμόσφαιρα. Και το «παλιό ποδόσφαιρο» αργοπεθαίνει σαν τις φούσκες στο τραγούδι που έχει γίνει ο ύμνος των Χάμερς. Κι αν αυτή τη φορά τα όνειρα δεν ξεφτίζουν, καθώς η ομάδα ενδέχεται να ανέβει επίπεδο, ξεφτίζει μέρος της κουλτούρας.

I’m forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high,
Nearly reach the sky,
Then like my dreams,
They fade and die.

Η Λέστερ είναι το ποδόσφαιρο

  [7 Σχόλια]

Ζούμε σε μια περίοδο υπερβολικής αγάπης για την ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι. Λογικό. Οι «αλεπούδες» της Λέστερ ολοκλήρωσαν το θαύμα και κατέκτησαν το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας τους. Ποιος το πίστευε στις αρχές Γενάρη; Ελάχιστοι. Πόσοι το ήθελαν; Οι πιο πολλοί που ασχολούνται και αγαπούν -πραγματικά- το όμορφο άθλημα που ακούει στο όνομα «ποδόσφαιρο». Προσωπικά το χάρηκα σαν να κέρδισε η ομάδα μου πρωτάθλημα (έχουμε και πολλά χρόνια να δούμε κάτι τέτοιο). Είμαι απ” αυτούς άλλωστε που παρακολουθούν τη Λέστερ από πέρσι που σώθηκε στις τελευταίες αγωνιστικές. Τι με έκανε να τη συμπαθήσω και να τη βλέπω (σχεδόν) φανατικά; H περσινή πεντάρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τα όργια του Βάρντι και του Καμπιάσο, ήταν το πρώτο εξ αυτών. Εκεί κατάλαβα ότι εδώ έχουμε κάτι καλό. Δε την άφησα, δε με άφησε. «Μα γιατί βλέπεις τα παιχνίδια της Λέστερ» με ρωτούσαν οι φίλοι μου τις τελευταίες αγωνιστικές της σεζόν 2014-2015 (όταν και πάλευε για να μείνει στη μεγάλη κατηγορία). «Θέλω να σωθεί, δεν τις αξίζει να πέσει, είναι καλή ομάδα» τους απαντούσα και με κοιτούσαν με ένα βλέμμα περίεργο, σχεδόν υποτιμητικό.

Riyad-Mahrez-Jamie-Vardy-Leicester-City-1

Δεν το παίζω προφήτης και δεν περίμενα να πάρει η Λέστερ το πρωτάθλημα ακόμα και όταν ήταν πρώτη στη μέση της χρονιάς. Το είχα γράψει και στο sombrero και είμαι απόλυτα ειλικρινής. Το ήθελα σαν τρελός μα δεν το πίστευα. Δεν το είχε καταφέρει η Λίβερπουλ το 2009 και το 2014 με εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Δεν το είχε καταφέρει η Νιουκάστλ το 1996 με μια ομάδα που λάτρεψε μεγάλη μερίδα του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού κοινού. Δεν το είχε κάνει η -λατρεμένη μου- Λιντς στις αρχές τις νέας χιλιετίας με μια ομάδα-όνειρο. Πως είναι δυνατόν να το καταφέρει αυτή η Λέστερ; Δεν έχει εμπειρία. Δεν έχει σπουδαίο ταλέντο. Δεν έχει βάθος στο ρόστερ της. Δεν έχει βαριά φανέλα. Και δεν παίζει σύγχρονο και ελκυστικό ποδόσφαιρο. Ένα κλασικό 4-4-2, παλαιάς κοπής, με σέντρες, ατέλειωτο τρέξιμο απ” όλους και αμυντικούς βγαλμένους από άλλες εποχές για το Αγγλικό ποδόσφαιρο. Με την ίδια εντεκάδα σε (σχεδόν) όλους τους αγώνες. Με τις ίδιες αλλαγές σε (σχεδόν) όλους τους αγώνες. Με παίκτες που είχαν φύγει σαν αποτυχημένοι από πολλές ομάδες και που -κυριολεκτικά- πριν μερικούς μήνες ήξεραν ελάχιστοι. Εκτός των άρρωστων με το αγγλικό ποδόσφαιρο.

Όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη στο ντέρμπι Τσέλσι-Τότεναμ (που βρήκε τις ομάδες ισόπαλες και ματωμένες) ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο θαύμα στο σύγχρονο αθλητισμό. Μεγαλύτερο απ” το Γιούρο της Ελλάδας το 2004. Μεγαλύτερο απ” το πρωτάθλημα baseball της ίδιας χρονιάς, όταν οι Ρεντ Σοξ γύρισαν το εις βάρος τους 0-3 επί των Γιάνκις, σπάζοντας την κατάρα του Μπαμπίνο (μια κατάρα που κρατούσε 86 χρόνια). Μεγαλύτερο και από τη νίκη των Η.Π.Α επί των Σοβιετικών στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1980 με 3-4. Οι «κόκκινοι» μετρούσαν 6 χρυσά στις προηγούμενες διοργανώσεις και οι Αμερικάνοι είχαν παραταχθεί -όχι με επαγγελματίες- με κολλεγιόπαιδα. Σε ένα πρωτάθλημα 38 αγώνων, στην κορυφαία και πιο δύσκολη λίγκα της Ευρώπης, με ομάδες όπως η Τσέλσι, η Άρσεναλ, η Μάντσεστερ Σίτι, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Τότεναμ και φυσικά η Λίβερπουλ αυτό που κατάφερε η Λέστερ είναι απλά μοναδικό. Δεν το χωράει ο νους και δεν μπορεί να κατανοηθεί εύκολα από καθαρά ποδοσφαιρική πλευρά. Και μιλάμε για το ποδόσφαιρο εν έτη 2016. Των απίστευτων ποσών. Των πλούσιων και των φτωχών. Ένα ποδόσφαιρο που δεν αφήνει το «φτωχό» να αναπνεύσει.

518875326-e1459696025667

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της Λέστερ. Η Λέστερ δεν κέρδισε μόνο το πρωτάθλημα Αγγλίας αλλά -ουσιαστικά- «κέρδισε» το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Των υπερεκτιμημένων ποδοσφαιριστών. Των ομάδων που γίνονται κορυφαίες με 10 μεταγραφές αεροδρομίου εν μία νυκτί. Των οπαδών που πηγαίνουν στο γήπεδο επειδή η τάδε ομάδα έγινε «μόδα». Όλων αυτών που έχουν κάνει το σύγχρονο ποδόσφαιρο να νοσεί από ρομαντισμό και ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά το άθλημα. Για όλους αυτούς που έμαθαν να χάνουν συνέχεια και ξαφνικά νιώθουν και αυτοί σημαντικοί στη ζωή τους. Έστω για λίγο. Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα χάρηκα όσο τίποτα αυτό το πρωτάθλημα. Συγκινήθηκα και έκλαψα γι” αυτά τα παλικάρια. Γι” αυτόν τον προπονητή. Γι” αυτούς τους οπαδούς. Η Λέστερ θα γίνει μόδα και αυτή. Και αυτό δεν είναι κακό. Θα γίνει μόδα με τον δικό της όμως τρόπο. Όπως αυτή θέλει. Σαν το παλιό σκισμένο τζιν που βρίσκεις στη ντουλάπα σου και το φοράς ξανά (επειδή κάποιος το έφερε στη μόδα) και όχι σαν το πανάκριβο σκισμένο τζιν που σου πουλάνε για καινούργιο. Η Λέστερ μας χάρισε κάτι μοναδικό. Ας κλείσουμε τα μάτια και ας το χαρούμε. Θα αργήσουμε να το ξαναζήσουμε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κι ο Λιονέλ Μέσσι

  [3 Σχόλια]

Copa-America

Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτό το καλοκαίρι έχουμε και πάλι Κόπα Αμέρικα. Το περιβόητο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο για να γιορτάσουμε τα 100 χρόνια του θεσμού. Για να έχει δε μεγάλη εμπορική επιτυχία η διοργάνωση θα γίνει στις ΗΠΑ με συμμετοχή και της τοπικής εθνικής ομάδας (και άλλων χωρών της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής). Η Αργεντινή, όπως σε κάθε θεσμό, θεωρείται φαβορί και ετοιμάζεται για να καταφέρει να σπάσει επιτέλους την γκίνια. Όποιοι παρακολουθούν καιρό το μπλογκ μας, θα ξέρουν ότι το αθλητικό κανάλι TyC έχει βγάλει μερικές από τις καλύτερες διαφημίσεις για την εθνική ομάδα της χώρας. Αυτή τη φορά, με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ φρόντισε να προσαρμόσει τον περίφημο ξενοφοβικό λόγο του Ντόναλντ Τραμπ για το τείχος, πάνω στη συμμετοχή της Αργεντινής. Η επιλογή των φράσεων και των φάσεων είναι επική:

«Η χώρα μας είναι σε σοβαρό πρόβλημα,
έχουμε κόσμο να έρχεται από τα σύνορα (εικόνες παικτών Αργεντινής στο αεροδρόμιο)
που δεν είναι άνθρωποι που θέλουμε.
Χιλιάδες άνθρωποι περνάνε τα σύνορα, χωρίς να τους ελέγχει κανείς (εικόνες οπαδών της Αργεντινής που εκδράμουν)
και τους στέλνουν σε όλες τις ΗΠΑ (εμφάνιση γηπέδων που θα γίνει το Κόπα Αμέρικα)
Δεν ξέρουμε καν από που έρχονται, έρχονται από παντού (εικόνες παικτών Αργεντινής από ξένα πρωταθλήματα)
Είναι δολοφόνοι (άψογο τελείωμα ντι Μαρία)
Δεν είναι οι καλοί, γλυκοί άνθρωποι που νομίζετε (εικόνα αγγελικής φάτσας Μέσσι)
Δεν έχουμε προστασία, ο καθένας μπορεί να μπει (εικόνες αντεπίθεσης Αργεντινής)
Πρέπει να χτίσουμε ένα τείχος (λογοπαίγνιο, καθώς pared σημαίνει τείχος/τοίχος και όπως ξέρουν οι σομπρερίστας είναι και το «1-2«)
Και πρέπει να χτιστεί γρήγορα, πρέπει να χτίσουμε ένα τεράστιο τείχος και κανείς δεν το ξέρει καλύτερα από μένα
Μας εκμεταλλεύονται και αυτό συμβαίνει είτε σας αρέσει, είτε όχι (ντρίμπλα Κουν που κάνει χαζό τον αντίπαλο)

Το σποτ κλείνει με το αρκετά αισιόδοξο και υπερφίαλο: «Η αλήθεια είναι ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να μην μας αφήσουν να μπούμε» και αναμένουμε να δούμε, όλοι εμείς που έχουμε μεγαλώσει με τις αποτυχίες της Αργεντινής, αν αυτή τη φορά το συγκεκριμένο σποτ θα φέρει γούρι.

3Χ3=9: η Ρωμαϊκή Άνοιξη του Ντιέγκο Σιμεόνε

  [5 Σχόλια]

d922123ab12294de29c36ffb9d8e7d3e

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016, απογευματάκι: μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή, οι οπαδοί της Γιουβέντους έμαθαν πως η αγαπημένη τους ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος. Η Νάπολι έχασε από τη Ρόμα, και μαθηματικά ήταν πια αδύνατον να προλάβει τους Τορινέζους. Κάπως ξενέρωτος τρόπος να πανηγυρίζεις έναν τίτλο, αλλά οι Γιουβεντίνοι γνωρίζουν καλύτερα από όλους πόση αλήθεια κρύβει το περίφημο «κάλλιο πέντε και στο χέρι», διότι τα μαθηματικά είναι σκληρή επιστήμη που λέει πως το +9 δεν είναι παρά τρεις φορές το τρία: τρεις ήττες μόνο.

1999-2000: το Καμπιονάτο ζει ακόμη τις ώρες της μεγάλης του δόξας. Η σεζόν αρχίζει με τη νίκη της Κυπελλούχου Ευρώπης Λάτσιο στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.  Θα τελειώσει με αξέχαστο τρόπο, « Ιστορικό », όπως θα γράψει στην πρώτη της σελίδα η Corriere dello Sport.

19 Μαρτίου 2000. Η Λάτσιο χάνει στη Βερόνα από την Ελλάς, η πρωτοπόρος Γιουβέντους κερδίζει την Τορίνο. Βαθμολογία: Γιουβέντους 59, Λάτσιο 50. Ακόμη οχτώ αγωνιστικές. Μετά την ήττα, ο Σβεν Γκόραν Έρικσον, προπονητής των Ρωμαίων, λέει τα λόγια που κάθε προπονητής στην θέση του είναι υποχρεωμένος να πει: « Ποιος σταμάτησε να πιστεύει; Ποιος σταμάτησε να ονειρεύεται; Εγώ πάντως όχι. Κι ούτε πρόκειται ». Μα ποιος τον πιστεύει; Τουλάχιστον ένας, ο άνθρωπος που είναι φτιαγμένος για τα δύσκολα, ο Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε: « Δεν είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω. Πρέπει όλοι να το πιστέψουμε. Όποιος δεν μπορεί, ας σηκώσει το χέρι κι ας κάνει πέρα. Η συζήτηση για το πρωτάθλημα δεν έχει κλείσει ».

Ο Σιμεόνε έφυγε από την Ίντερ το καλοκαίρι. Εχει ήδη σημαδέψει την ιστορία των Μιλανέζων με ένα αποφασιστικό γκολ στον κρίσιμο προημιτελικό του ΟΥΕΦΑ απέναντι στο Στρασβούργο –είχαν χάσει 2-0 στη Γαλλία, ο Σιμεόνε πετυχαίνει το 3-0 στη ρεβάνς– που συνεισφέρει σημαντικά στη κατάκτηση του τροπαίου. Θα προλάβει ενδιάμεσα να τσακωθεί χοντρά με τον πραγματικό Ρονάλντο και, έτσι, στο τέλος της σεζόν 1998-99, φαίνεται απόλυτα λογικό να δοθεί ως μέρος των ανταλλαγμάτων για τη μεταγραφή του Κριστιάν Βιέρι στην Ίντερ.  Έρχεται λοιπόν στη Λάτσιο, η οποία, παρεμπιπτόντως, ήταν η χαμένη σε εκείνον τον τελικό του ΟΥΕΦΑ –είπαμε, οι ιταλικές ομάδες ζουν περίοδο δόξας. Στη Ρώμη, ο Σιμεόνε βρίσκει μια μεγαλούτσικη αργεντίνικη παρέα (τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, τον Νέστορ Σενσίνι, τον Ματίας Αλμέιδα) για να μη  νιώθει μόνος και επιβεβαιώνει τον κάπως δύσκολο χαρακτήρα του: στην προπόνηση, πριν από ένα ματς με την Κάλιαρι, θα έρθει στα χέρια με τον Φερνάντο Κόουτο και θα τιμωρηθεί, λογικά, από τον Έρικσον. Σπόιλερ αλέρτ: θα γυρίσει στα γήπεδα εγκαίρως για να σημειώσει το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Λάτσιο, στο Κύπελλο Ιταλίας, εις βάρος, χμ, της Γιουβέντους.

Και θα είναι πάλι εκεί, στους τελικούς με την Ίντερ. Θα σημειώσει το γκολ της νίκης και θα σκύψει, πρώτος αυτός, πάνω από τον τραυματισμένο και παλιό εχθρό Ρονάλντο, που μόλις είχε γυρίσει στα γήπεδα  μετά από πολύμηνη απουσία. Αλλά προτρέχουμε.

Στο πρωτάθλημα,  στην 27η αγωνιστική, η Γιούβε χάνει από τη Μίλαν κι η Λάτσιο κερδίζει τη Ρόμα. Η διαφορά πέφτει στους 6. Ακολουθεί το ντέρμπι κορυφής στο Τορίνο.

Στη Ρώμη γνωρίζουν καλά τι αντιμετωπίζει η Γιουβέντους, κάπως έτσι είχαν χάσει το πρωτάθλημα του 1999. Ο Σιμεόνε γνωρίζει την κατάσταση ακόμη καλύτερα. Δυο χρόνια πριν, με τη Ίντερ, προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να προλάβει τη Γιουβέντους. Στο ματς μεταξύ των πρωτοπόρων η Γιούβε κέρδισε 1-0 –θυμόμαστε ένα πέναλτι στον Ρονάλντο που δεν σφυρίχτηκε– και το πρωτάθλημα χάθηκε. Αλλά, διηγείται ο Τσόλο : « Εκείνη τη μέρα έμαθα κάτι: σε έναν τέτοιον αγώνα θα έχεις μια τουλάχιστον ευκαιρία. Αλλά αυτήν την ευκαιρία, πρέπει να την αρπάξεις ».

1η Απριλίου 2000. Το κατάμεστο Ντέλε Άλπι ακούει τις συνθέσεις των ομάδων, με ονόματα που φέρνουν δάκρυα νοσταλγίας στα μάτια των φίλων του ιταλικού ποδοσφαίρου –είπαμε, το Καμπιονάτο, ημέρες δόξας κλπ. Φαν ντερ Σαρ, Φεράρα, Κόντε, Ντάβιντς, Ζιντάν, Ντελ Πιέρο η Γιουβέντους, Μιχαΐλοβιτς, Βερόν, Σιμεόνε, Νέτβεντ, Κονσεϊσάο η Λάτσιο, κι από ένας αδερφός Ινζάγκι για τη κάθε ομάδα. Αυτός της Λάτσιο, ο Σιμόνε, είναι σαφής : « Έχουμε έρθει στο Τορίνο για να κερδίσουμε. Είναι η μόνη μας ελπίδα ». Στο 65΄ είμαστε ακόμη στο 0-0, παρά τις πολλές εκατέρωθεν ευκαιρίες. Ο Τσίρο Φεράρα αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη, και, ενώ ο Αντσελότι προσπαθεί να αναδιοργανώσει τη χαροκαμένη του άμυνα, ο Βερόν σεντράρει μαγικά, κι ο Σιμεόνε, που ξέρει να αρπάζει μια ευκαιρία όταν περνά από μπροστά του, παίρνει τη κεφαλιά: 0-1. Θα είναι και το τελικό σκορ, παρά τη φοβερή πίεση των Γιουβεντίνων.

Έκρηξη χαράς των Ρωμαίων, και το πλάνο που τα συνοψίζει όλα : ο Σιμεόνε, πολύ γερός στα μαθηματικά, λοιπόν, πηγαίνει κάτω από την κερκίδα των φίλων της Λάτσιο και υψώνει τρία δάχτυλα, όσοι κι οι βαθμοί που τους χωρίζουν από τον τίτλο.

File: [2apr00b.jpg] | Wed, 27 Apr 2016 12:40:26 GMT LazioWiki: progetto enciclopedico sulla S.S. Lazio www.laziowiki.org

Μετά το ματς, ο αλήστου μνήμης Λουτσάνο Μότζι, προσπαθεί να πείσει τους φίλους της Γιουβέντους ότι αυτό που όλοι πλέον φοβούνται δεν θα συμβεί : « Είδα τους παίκτες της Λάτσιο να πανηγυρίζουν σαν τρελοί και φοβήθηκα ότι μας πέρασαν. Αλλά, ξανακοίταξα τη βαθμολογία κι είδα ότι είμαστε τρεις βαθμούς μπροστά ». Μέχρι πότε; Μέχρι τις 14 Μαΐου.

Όλα θα τελειώσουν για τη Γιουβέντους ένα πολύ βροχερό μαγιάτικο απόγευμα, στην Περούτζια. Ο Πιερλουίτζι Κολίνα βγαίνει με την ομπρέλα, κρίνει τον αγωνιστικό χώρο ικανοποιητικό, ο αμυντικός Αλεσάντρο Καλόρι επιχειρεί σουτ μετά το λάθος του Αντόνιο Κόντε: 1-0. Η Περούτζια περνάει στην ιστορία του Καμπιονάτο, για ακόμη έναν λόγο. Θυμίζουμε πως η ομάδα που στέρησε τον τίτλο από τη Γιουβέντους είναι γνωστή στους ρέκτες των ψυχαγωγικών ποδοσφαιρικών ανεκδότων από  την εκδικητική απόλυση του Κορεάτη Αν Χανκ Χοάν, του παίκτη που απέκλεισε την Ιταλία από το Μουντιάλ του 2002, και από το ότι φόρεσε τη φανέλα της ο υιός Καντάφι.

Κι η Λάτσιο; Η Λάτσιο δεν έχει ανάγκη, έχει τον Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε. Ο Αργεντίνος πετυχαίνει τέσσερα γκολ στις τέσσερις τελευταίες αγωνιστικές, χαρίζοντας τέσσερις νίκες στην ομάδα του. Και, βέβαια, το πρωτάθλημα, που οι Λατσιάλι περίμεναν είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Και, επί τη ευκαιρία, το πρώτο της, και μοναδικό ως τώρα, νταμπλ. Ως γνωστόν, αυτήν την τέχνη, να μετράει τα χρόνια που χωρίζουν έναν λαό από τον τελευταίο του τίτλο και να μηδενίζει τον μετρητή, την κατέχει πολύ καλά ο  Ντιέγκο Σιμεόνε.

Γιατί μπαμπά λένε τον παλιό Ρονάλντο «φαινόμενο»;

  [4 Σχόλια]

ronaldopsv

Τον Σεπτέμβρη του 1994, στο πρώτο παιχνίδι του πρώτου γύρου του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η Μπάγερ Λεβερκούζεν (που τελικά έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης) υποδεχόταν την Αιντχόφεν, σε ένα ματς με ξεκάθαρο φαβορί τους Γερμανούς. Το παιχνίδι έληξε 5-4 με τον Γερμανό σπίκερ να σχολιάζει κάπου στο δεύτερο ημίχρονο πως είναι ξεκάθαρο ότι «βλέπουμε ένα ματς Μπάγερ εναντίον Ρονάλντο». Ο Βραζιλιάνος επιθετικός, που είχε μετακομίσει από τη Βραζιλία στην Ολλανδία μόλις πριν ένα μήνα, είχε πετύχει 3 γκολ (εκ των οποίων το ένα με σουτάρα εκτός περιοχής και το άλλο με πέναλτι που κέρδισε και πήρε την ευθύνη να εκτελέσει ο ίδιος) και είχε μοιράσει αρκετές «σακούλες» στους έμπειρους Γερμανούς αμυντικούς. Πέντε μέρες μετά το παιχνίδι ο Ρονάλντο είχε γενέθλια. Έκλεινε τα 18!

Μετά το τέλος του αγώνα ο 34χρονος Ρούντι Φέλερ, που βρισκόταν στα τελειώματα της καριέρας του, μιας καριέρας που είχε να επιδείξει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Τσάμπιονς Λιγκ, σχολίασε σοκαρισμένος: «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ξαναδεί έναν 18χρονο να παίζει με τέτοιο τρόπο».

ronaldopsv2

Δυο χρόνια αργότερα και αφού μετρούσε ήδη 54 γκολ σε 57 παιχνίδια ο Ρονάλντο μετακόμισε πιο νότια, στη Βαρκελώνη και τη Μπαρτσελόνα, για να προσθέσει στην καριέρα του μια ακόμα εντυπωσιακή χρονιά με 47 γκολ σε 49 ματς, μερικά ασύλληπτα γκολ και μια νέα τρομερή δήλωση από αντίπαλο.

Αυτή τη φορά ήταν ο Χόρχε Βαλντάνο της Ρεάλ Μαδρίτης που συνόψισε τέλεια σε ελάχιστες λέξεις την εμπειρία του να βλέπεις τον Ρονάλντο να ξεκινάει μια απίστευτα γρήγορη κούρσα με τη μπάλα στα πόδια («Είναι το γρηγορότερο πράγμα που έχω δει να τρέχει με τη μπάλα» είπε κάποτε ο Μπόμπι Ρόμπσον και όλοι ξέρουμε ότι ο Σερ Μπόμπι είχε δει στη ζωή του πάρα πολλά) και να την τελειώνει με γκολ, παίρνοντας σβάρνα οποιαδήποτε εμπόδιο, όσο μεγάλο ή οργανωμένο κι αν ήταν αυτό: «Ο Ρονάλντο δεν είναι άνθρωπος. Είναι κοπάδι».

—————-

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (αν υπάρχει) ο 23χρονος Ρονάλντο δεν είδε το πόδι του να σμπαραλιάζεται στην Ιταλία, δεν πέρασε μήνες σε νοσοκομεία και κρεβάτια φυσιοθεραπευτών και δεν αποχαιρέτησε, ουσιαστικά, το ποδόσφαιρο πρόωρα κάπου στα 30. Σε εκείνο το σύμπαν λογικά δεν θα υπάρξουν ποτέ παιδάκια που μετά από αρκετά χρόνια θα ρωτήσουν «μπαμπά, εκείνον τον Ρονάλντο, τον παλιό, γιατί τον φώναζαν “Φαινόμενο'»;

Σ” αυτό το σύμπαν όμως, που αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να αποκλειστεί στο άμεσο μέλλον, μια καλή λύση-απάντηση σε μια τέτοια άβολη ερώτηση είναι να τους βάλεις αυτό το βίντεο και μετά από 10 λεπτά ανακατεμένης τεχνικής, ταχύτητας, φαντασίας και δύναμης να τους υπενθυμίσεις ότι αυτό το «πράγμα» που βλέπουν να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει στο γήπεδο είναι ένα πιτσιρίκι στα όρια της ενηλικίωσης!