Η σημερινή ιστορία για το τζάκι έρχεται από πού αλλού, από την Λ. Αμερική και συγκεκριμένα την Αργεντινή. Ταξιδεύουμε αρκετά χρόνια πριν για να γνωρίσουμε τον Μάριο Παχόνι, το αριστερό χαφ της Πλατένσε. Η Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε είναι μια από αυτές τις ιστορικές ομάδες της Αργεντινής χωρίς τίτλους, αλλά με μπόλικη ιστορία από πίσω. Το παρατσούκλι της ομάδας είναι τα «καλαμάρια», ένα παρατσούκλι που το έβγαλε ο δημοσιογράφος Αλφρέδο Παλάσιο Ζίνο το μακρινό 1908. Την εποχή εκείνη η Πλατένσε έπαιζε σε ένα γήπεδο δίπλα στο Ρίο ντε λα Πλάτα τον μεγάλο αυτό ποταμό μεταξύ Ουρουγουάης και Αργεντινής. Ο ποταμός πλημμύριζε συχνά με τις βροχές και η Πλατένσε αναγκαζόταν να δίνει πολλά από τα παιχνίδια της σε ένα γήπεδο μέσα στο νερό. Συνήθως όμως τότε έπαιζε και τα καλύτερά της παιχνίδια, με τους παίκτες της να τελειώνουν τον αγώνα λασπωμένοι από το κεφάλι μέχρι τα νύχια (φανταστείτε σημερινούς ποδοσφαιριστές να το έκαναν αυτό). Ο Ζίνο είχε παρομοιώσει τους παίκτες της Πλατένσε με καλαμάρια που κινούνται μέσα στο μελάνι τους.

Αρκετά όμως με την παρένθεση γιατί το θέμα μας είναι ο Παχόνι. Οι διηγήσεις της εποχής λένε ότι ο Παχόνι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Μέτριος τεχνικά, παίκτης όμως που ήξερε τις αδυναμίες του και έκανε αυτό που πρέπει. Έπεσε μαζί με καλά χαφ στην Πλατένσε σε χρόνια που τα καλαμάρια έπαιζαν στην Α’ Εθνική και πήγαιναν σχετικά καλά. Τον Παχόνι τον είχε υιοθετήσει σχεδόν η οικογένεια του ιστορικού δεξιού μπακ της ομάδας Λουίς Φεράριο, που έμενε δυο τετράγωνα από το σπίτι του Παχόνι. Ο Παχόνι τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στο σπίτι του φίλου του και συμπαίκτη του και έκανε μια σημαντική καριέρα παίζοντας από το 1931 ως το 1939 σε 200 αγώνες της Πλατένσε. Σκόραρε βέβαια μόνο μία φορά (γεγονός που δείχνει και την ποιότητά του), αλλά ένα γκολ πολύ σημαντικό σε ένα κρίσιμο ματς κόντρα στην Εστουδιάντες. Μετά το τέλος της καριέρας του σπούδασε ιατρική και έγινε παιδίατρος. Ήδη και κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Παχόνι ήταν μονίμως με ένα βιβλίο στο χέρι. Πριν τους αγώνες, μετά τους αγώνες, όποτε μπορούσε να έχει χρόνο. Παρ’ όλα αυτά δεν σταμάτησε να βλέπει ποδόσφαιρο και πήγαινε συχνά στα παιχνίδια της Πλατένσε. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο το αγαπούσε και ήθελε όσο μπορεί να έχει σχέση με αυτό.

Τον Αύγουστο του 1941 σε έναν αγώνα Β’ Εθνικής μεταξύ της Ταγιέρες (των φανατικών οπαδών) και της Σεντράλ Κόρδοβα έγινε κάτι που βοήθησε τον Παχόνι να έρθει ξανά κοντά στο ποδόσφαιρο. Η Ταγιέρες σημείωσε ένα γκολ και ο διαιτητής Αλμπέρτο Πασκουαλίνι το ακύρωσε για κάποιον λόγο. Οι οπαδοί της Ταγιέρες δεν άντεξαν την αδικία και μπούκαραν μέσα στο γήπεδο για να πάρουν στο κυνήγι το κοράκι. Ο Πασκουαλίνι φάνηκε γρήγορος και κατάφερε να κλειστεί στα αποδυτήρια. Για κακή του τύχη όμως εκεί τον επισκέφτηκαν ο προπονητής της Ταγιέρες και ο νερουλάς της ομάδας και για να μην πολυλογούμε, ο Πασκουαλίνι ξύπνησε την άλλη μέρα ξυλοφορτωμένος στο νοσοκομείο. Τα νέα κυκλοφόρησαν γρήγορα και οι Αργεντίνοι διαιτητές αποφάσισαν σε ένδειξη αλληλεγγύης να μην διαιτητεύσουν ξανά αγώνες της AFA (της αντίστοιχης ΕΠΟ). Η απόφαση αυτή έφερε σε δύσκολη θέση την Ομοσπονδία που αντί να προσπαθήσει να καλοπιάσει τους διαιτητές, αποφάσισε να ξεκινήσει εγγραφές νέων διαιτητών (!!) και όποιος ενδιαφερόμενος μπορούσε και κρινόταν άξιος γινόταν διαιτητής.

Ανάμεσα στους 70 που έκαναν αίτηση ήταν και ο ήρωάς μας Μάριο Παχόνι, που θέλοντας να επιστρέψει ξανά στα γήπεδα βρήκε αυτή την ευκαιρία. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Ο Παχόνι με τα χρόνια είχε μυωπία και όχι απλά του τύπου «δεν βλέπω αν η γκόμενα που έρχεται είναι πιτσιρίκα ή MILF», αλλά του τύπου «πού είναι ο Τιτανικός ρε παιδιά, δεν τον βλέπω». Όπως ήταν λογικό, ο Παχόνι φορούσε γυαλιά και αν σκεφτούμε το γεγονός ότι μιλάμε για το 1941 φανταστείτε τι φακούς θα είχαν. Ο Παχόνι πέρασε όλες τις εξετάσεις (σίγουρα βοηθούσε το γεγονός ότι είχε παίξει μπάλα και ότι ήταν άνθρωπος με σπουδές και επιστήμονας) και χρίστηκε διαιτητής. Αρκετοί τον αποκάλεσαν απεργοσπάστη, αλλά ο ίδιος απαντούσε: «Σημασία έχει το ποδόσφαιρο να μην σταματάει ποτέ».

Ο γυαλάκιας ρέφερι έκανε το ντεμπούτο του μπροστά σε 40.000 κόσμο σε έναν αγώνα Ατλάντα-Σαν Λορένσο που οι γηπεδούχοι κέρδισαν με 2-0, χωρίς ο  Παχόνι να έχει κάποιο πρόβλημα. Έτσι, του ανατέθηκε ένα δεύτερο ματς αυτό μεταξύ της Λανούς και της Ιντεπεντιέντε, μόνο που εκεί δεν τα πήγε καλά δίνοντας ένα πέναλτι μαϊμού στους κόκκινους και έχοντας γενικά κακές αποφάσεις. Η απεργία τέλειωσε λίγο πιο μετά, αλλά ο Παχόνι πρόλαβε να διαιτητεύσει και ένα τρίτο παιχνίδι, αυτό μεταξύ της Ράσινγκ και της Τσακαρίτα. Από εκεί είναι κι αυτή η ιστορική φωτό, που δείχνει τον πρώην αριστερό χαφ-παιδίατρο και εποχικό διαιτητή Μάριο Παχόνι με κοντό παντελονάκι, σακάκι, μαντίλι στο πέτο και φυσικά τα γυαλιά που χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε να δει τίποτα, στο τελευταίο παιχνίδι της σύντομης διαιτητικής του καριέρας.

Ο Παχόνι σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 1970 σε τροχαίο.

Βρισκόμαστε στο 81ο λεπτό του αγώνα κυπέλλου στο Μάντσεστερ, μεταξύ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ, όταν το χαρακτηριστικό κόκκινο κεφαλάκι του Πολ Σκόουλς και το «δυναμικό» σώμα που το συνοδεύει μπαίνουν ως αλλαγή. Στοιχείο που με μια απλή αφαίρεση υποδηλώνει ότι απομένουν εννιά λεπτά μέχρι το τέλος ενός αγώνα στον οποίο – Έλληνα διαιτητή κρατήσου γερά στην καρέκλα, πιάσε το σταυρουδάκι στον λαιμό και ζήτησε συγχώρεση από τον Ύψιστο για χάρη των αμαρτωλών και ανίδεων βαρβάρων – μέχρι εκείνο το σημείο έχουν-δεν έχουν σφυριχτεί εφτά φάουλ. Συνολικά. Και απ’ τις δυο ομάδες!

Το στατιστικό είναι εντυπωσιακό ακόμα και για την Αγγλία, αλλά τα νούμερα είναι για να τα υπολογίζουν οι λογιστάδες και οι δάσκαλοι και ο Πολ Σκόουλς δεν είναι τίποτα απ’ τα δυο. Τα μαθηματικά δεν προσφέρουν ευκαιρία για δράση άλλωστε – αν και κανείς δεν βάζει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτή η περίεργη κλίση της γραμμούλας του ολοκληρώματος δεν προήλθε από θυμωμένο τάκλιν του Πολ κάποια στιγμή στο σχολείο.

«Ο ένας και μοναδικός Πολ Σκόουλς» – 13/3/2011

Βρισκόμαστε στο 69ο λεπτό του τελευταίου αγώνα της φετινής Πρέμιερ Λιγκ, μεταξύ Γουέστ Μπρομ και Γιουνάιτεντ (το οποίο τυγχάνει να είναι και το τελευταίο παιχνίδι της τεράστιας θρυλικής καριέρας του Πολ Σκόουλς), όταν το χαρακτηριστικό κόκκινο κεφαλάκι του Σκόουλς και το «δυναμικό» σώμα που το συνοδεύει μπαίνουν ως αλλαγή. Μέχρι εκείνο το σημείο έχουν-δεν έχουν σφυριχτεί δέκα φάουλ. Συνολικά. Και απ’ τις δυο ομάδες!

Το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή βρίσκει τις δυο ομάδες ισόπαλες με το εκπληκτικό σκορ 5-5, που με μια απλή πρόσθεση βγάζει το αποτέλεσμα 10 γκολ, ένα νούμερο ελάχιστα πιο μικρό από τα συνολικά φάουλ του αγώνα, τα οποία ήταν 16. Όπως είναι αναμενόμενο από τον μικρό αριθμό των φάουλ και το γενικότερο χαλαρό κλίμα του αδιάφορου βαθμολογικά αγώνα, ο διαιτητής δεν χρειάστηκε να βάλει το χέρι στη τσέπη σε καμία περίπτωση, εξαιρουμένης μιας φάσης στο 83ο λεπτό όταν ο Πολ Σκόουλς έκανε ένα «wild, rash, late tackle. Some things never change» (όπως σχολίασε η Guardian εκείνη την ώρα).

Όπως ακριβώς ο Μαρκ Φαν Μπόμελ πριν λίγες μόλις μέρες, ο Σκόουλς αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Κι αυτή τη φορά δεν επέλεξε να δείξει ένα δάχτυλο στο διαιτητή, υπονοώντας ότι ήταν το πρώτο του αργοπορημένο τάκλιν στο ματς. Απλά χαμογέλασε. Αν είχε προλάβει να βγάλει και μια απίστευτη μπαλιά-ασίστ 30 μέτρων θα γυρνούσε σπίτι το βράδυ, θα έβαζε ένα ουίσκι και το ‘Μy way’ του Σινάτρα να παίζει στα ηχεία και θα χαμογελούσε ξανά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Στην εποχή μας στο μυαλό του μέσου Έλληνα ο συνδυασμός των λέξεων Αμερικάνικο και Κολλέγιο φέρνει εικόνες από πλουσιόπαιδα που ζουν σε μεγάλα σπίτια στα προάστια. Κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει σήμερα εν μέρει, αλλά λίγοι ξέρουν ότι το Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης έχει μια μεγάλη ιστορία από πίσω του και οι ρίζες του έρχονται από την Μ. Ασία και πιο συγκεκριμένα τον Πόντο και τον ποντιακό ελληνισμό, η γενοκτονία του οποίου έχει ως μέρα μνήμης τη 19η Μαΐου. Το Ανατόλια ξεκίνησε να λειτουργεί ως Ιεροδιδασκαλείο το 1886 στην Μερζιφούντα στον Πόντο της Μ. Ασίας. Οι περισσότεροι μαθητές του ήταν Έλληνες και Αρμένιοι κάτοικοι της περιοχής , που συνήθως ήταν και οικότροφοι, ενώ στο διδακτικό προσωπικό υπάρχει και σημαντική παρουσία Αμερικανών δασκάλων. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες για όλους, μαθητές και δασκάλους, καθώς το κλίμα ήταν αρκετά τεταμένο στην περιοχή.

Η εθνικιστική έξαρση που γνώρισε η γειτονική μας χώρα με το κίνημα των Νεοτούρκων είχε ως αποτέλεσμα τη γενοκτονία των Αρμενίων, ανάμεσά στους οποίους και μέλη του προσωπικού του Ανατόλια. Το 1916 το Ανατόλια αναγκάζεται να διακόψει την λειτουργία του εξαιτίας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι εγκαταστάσεις του γίνονται έδρα τουρκικών στρατευμάτων. Το Ανατόλια καταφέρνει να ανοίξει και πάλι το 1919, αλλά λίγα χρόνια μετά βάφεται και πάλι με αίμα. Θύματα αυτή τη φορά τα μέλη του αθλητικού συλλόγου «Πόντος». Ο σύλλογος είχε ιδρυθεί το 1903 από απόφοιτους και μαθητές του Ανατόλια και εκτός από τα αθλητικά είχε δραστηριότητες και σε άλλους τομείς όπως την ελληνική γραμματεία, το θέατρο και την μουσική. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1921 τουρκικά στρατεύματα περικυκλώνουν το Ανατόλια με την αιτιολογία της ύπαρξης όπλων και εκρηκτικών στο χώρο του. Αφού δεν βρίσκουν τίποτα, αρχίζουν να ψάχνουν και τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος» στην οποία και βρίσκουν πολλά ελληνικά βιβλία, αλλά και το λεύκωμα με τις δραστηριότητες του συλλόγου που το θεωρούν «επαναστατικό». Αυτό που ερεθίζει περισσότερο όμως τους κεμαλιστές, είναι η φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου με τους ποδοσφαιριστές να φοράνε φανέλα με μπλε και άσπρες ορίζοντες ρίγες και το «Π» γραμμένο πάνω.

Οι κατηγορίες εφευρίσκονται γρήγορα και οι συλλήψεις γίνονται άμεσα για τους καθηγητές του «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδη, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και τους μαθητές Α. Παυλίδη και Σ. Ανανιάδη. Οι συλληφθέντες μέλη του συλλόγου οδηγούνται στην Αμάσεια και εκεί τον Ιούνιο εκτελούνται δια απαγχονισμού. Ο «Πόντος» όπως είναι φυσικό διαλύεται και το «Ανατόλια» κλείνει για δεύτερη φορά με εντολή της τουρκικής κυβέρνησης, για να ανοίξει ξανά στη Θεσσαλονίκη το 1924 με τη βοήθεια του Ελ. Βενιζέλου. Μερικά χρόνια αργότερα μεταφέρεται στην περιοχή που βρίσκεται και σήμερα. Ο «Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Πόντος» όμως δεν θα ξαναδημιουργηθεί ποτέ και θα ζει μόνο στις αναμνήσεις των ανθρώπων του ποντιακού ελληνισμού.

Ο Συμέων Ανανιάδης, δρομέας και ποδοσφαιριστής του συλλόγου «Πόντος»

Πηγή:
Εφημερίδα Έθνος

Στις 21 Ιουνίου του 1978 η Αργεντινή αντιμετώπιζε το Περού στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του δεύτερου γύρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου το οποίο και διοργάνωνε. Με βάση το σύστημα διεξαγωγής που ίσχυε τότε και τα αποτελέσματα των προηγούμενων αγώνων που είχε την τύχη (ή το προνόμιο) να γνωρίζει, χρειαζόταν νίκη με διαφορά μεγαλύτερη των τεσσάρων γκολ για να προκριθεί στον τελικό της διοργάνωσης. Σύμφωνα με μετέπειτα μαρτυρίες κάποιων παικτών, πριν την έναρξη του αγώνα τα αποδυτήρια του Περού επισκέφτηκε ο στρατηγός Χόρχε Βιντέλα, δικτάτορας της Αργεντινής εκείνη την περίοδο, συνοδευόμενος από τον επίσημο καλεσμένο του Χένρυ Κίσινγκερ.

(Τριάντα ακριβώς χρόνια μετά από το διαβόητο αυτό παιχνίδι, ο συγγραφέας Ντέιβιντ Γουίνερ κατέγραψε σ’ ένα αρκετά λεπτομερές άρθρο που δημοσιεύτηκε στους Financial Times με το βαρύγδουπο τίτλο «But Was This The Beautiful Game’s Ugliest Moment?», όλα όσα ακούστηκαν και διέρρευσαν για το συγκεκριμένο ματς και για όλη τη διοργάνωση – την οποία τελικά κανείς δεν μποϊκοτάρισε παρά τις πολλές φωνές παγκοσμίως που ζητούσαν κάτι τέτοιο σαν αντίδραση στην πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην Αργεντινή – ενσωματώνοντας μέσα και κάποιες τρομακτικές ιστορίες που αφορούσαν τη δικτατορία του Βιντέλα, ιστορίες οι οποίες διαδραματιζόταν παράλληλα με το Παγκόσμιο Κύπελλο μερικά μόνο μέτρα μακριά από τα γήπεδα που φιλοξενούσαν τα παιχνίδια:

The ESMA was the busiest of the junta’s 340 detention centres. Dragged from their homes, victims were brought there in unmarked police cars. Under torture, they revealed names of friends who would in turn be kidnapped and tortured. Soon almost all the 2,000 members of the two main leftist groups, the Montoneros and the Marxist ERP, were dead. Yet the clandestine terror rolled on, devouring an ever-lengthening list of targets: trade unionists, students, lawyers, artists, writers, priests, Jews, psychoanalysts, schoolchildren. Sometimes, entire families were butchered. Of the 4,700 men, women and teenagers who entered ESMA only a handful survived.

After being tortured, prisoners were murdered, their bodies cut up and buried or burned on the sports field. By World Cup time, however, a new disposal method had been devised: death flights. Drugged victims were flown out of the city and thrown alive into the South Atlantic. When relatives tried to obtain information about missing loved ones, the military authorities denied all knowledge. The missing became known as desaparecidos: neither alive nor dead, said Videla, but «disappeared».

During the World Cup, the sounds of the cheering crowd mixed with the screams inside the ESMA. In a bizarre twist, inmates were sometimes invited to watch matches with their tormentors.)

Πέθανε ο πρώην δικτάτορας της Αργεντινής Χ.Βιντέλα. Ας ενημερώσει κάποιος τον δύσμοιρο τερματοφύλακα του Περού να σταματήσει να δέχεται γκολ

— el sombrero (@sombrerogr) May 17, 2013

Συνεχίζουμε το ταξίδι στην Λ. Αμερική για όσους ήρωες αντέχουν να διαβάζουν παράξενα ονόματα ομάδων, με τις υπόλοιπες εκ των τελευταίων 8 του Κόπα Λιμπερταδόρες. Μια από τις εκπλήξεις του θεσμού φέτος είναι η Τιχουάνα. Οι «Σόλος» (ένα άθλιο άτριχο σκυλί από το Μεξικό) είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε μόλις το 2007 όταν και η Τιχουάνα έμεινε χωρίς ομάδα στην μεγάλη κατηγορία της χώρας. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας είναι ο Χόρχε Χανκ Ρον, ένας αμφιλεγόμενος πολιτικός-επιχειρηματίας-πατέρας 19 παιδιών-δήμαρχος της Τιχουάνα που εκτός των άλλων έχει κατηγορηθεί για ουκ ολίγα πράγματα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι έχει άριστες σχέσεις με το καρτέλ της Τιχουάνα, αλλά ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε; Η Τιχουάνα κατάφερε μόλις το 2010 να ανέβει στην 1η Εθνική της χώρας και μετά από 3 χρόνια περίπου βρίσκεται στις οκτώ καλύτερες ομάδες της ηπείρου. Πέρασε από τους ομίλους ισοβαθμώντας με την Κορίνθιανς στους 13 βαθμούς. Στην προηγούμενη φάση έπεσε πάνω στην Παλμέιρας και με το 0-0 στο πρώτο παιχνίδι στο Μεξικό τα πράγματα δεν έδειχναν καλά. Το τραγικό λάθος του τερματοφύλακα της Παλμέιρας Μπρούνο έφερε το 0-1 και η σουτάρα του Άρσε έγραψε το 0-2. Η Παλμέιρας απλά μείωσε σε 1-2 χωρίς να μπορέσει να κάνει κάτι παραπάνω.

Τα πράγματα συνεχίζουν να είναι όμως ζόρικα για τους Μεξικάνους. Αφού αντιμετώπισαν την Κορίνθιανς στους ομίλους και την Παλμέιρας στους 16, έρχεται και πάλι μια ομάδα από τη Βραζιλία στους 8 και αυτή τη φορά είναι το παρεάκι του αναγεννημένου Ροναλντίνιο. Η Ατλέτικο Μινέιρο είναι σε τρομερή φόρμα και πιθανότατα η καλύτερη ομάδα του θεσμού και αν είχε πιο βαριά φανέλα θα ήταν το μεγάλο φαβορί. Πέρασε από τους ομίλους τραίνο με 5 νίκες και μία ήττα αφήνοντας πίσω την Σάο Πάολο και την Άρσεναλ Σαραντί. Στους 16 αντιμετώπισε ξανά τη Σάο Πάολο (μην ρωτάτε) και πέρασε με δυο νίκες. 1-2 μέσα στο Μορουμπί παρ’ ότι βρέθηκε να χάνει με 1-0 και στον επαναληπτικό ήταν φάση γκολ εσείς, σέντρα εμείς με το τελικό 4-1 να δείχνει το πόσο καλή είναι η Ατλέτικο φέτος. Μια ομάδα που παίζει καλό, επιθετικό ποδόσφαιρο, αλλά τα τελευταία χρόνια στο Λιμπερταδόρες δεν αρκεί μόνο αυτό.

Το τελευταίο ζευγάρι των 8 είναι και η μοναδική εμφύλια αναμέτρηση. Από την μια μεριά η ιστορική Μπόκα. Που μπορεί στην Αργεντινή να είναι σε τραγική κατάσταση, αλλά στο Λιμπερταδόρες η βαριά της φανέλα κάνει δουλειά ακόμα και επηρεάζει αντιπάλους και διαιτητές. Μόνο που για κακή της τύχη θα συναντήσει μια ομάδα που την ξέρει αρκετά καλά και ξέρει και τις αδυναμίες της. Οι «Λεπροί» από το Ροζάριο είναι κατ’ εμέ η καλύτερη ομάδα της χώρας τον τελευταίο χρόνο. Με έναν πολύ σοβαρό προπονητή τον Χεράρδο Μαρτίνο, με τον Μάξι Ροντρίγκες να έχει βρει τον εαυτό του, με τον πολύ καλό Πέρες στα χαφ και φυσικά με τον λατρεμένο, πολυαγαπημένο Μαρτίν Ιγνάσιο Σκόκο να είναι του στυλ «δώκετέ μου την μπάλα». Μόνο που η Νιούελ’ς έχει ένα πρόβλημα και αυτό είναι ότι έχει δυο καρπούζια σε μια μασχάλη και αυτό φάνηκε αρκετά. Το γεγονός ότι παλεύει για το πρωτάθλημα, αυτό που έχασε πριν λίγους μήνες στο τέλος στο Τορνέο Ινισιάλ και δεν θέλει να το ξαναπάθει, την έκανε να μην έχει και τόσο εντυπωσιακή παρουσία μέχρι τώρα. Στους ομίλους έμεινε 2η πίσω από την Ολίμπια Ασουνσιόν και πέρασε στην ισοβαθμία την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε τερματίζοντας με 3 νίκες και 3 ήττες. Στους 16 αντιμετώπισε τη Βέλεζ στο μάλλον καλύτερο ζευγάρι από πλευράς θεάματος. Έχασε 0-1 στο Ροζάριο σε ένα ματς που δεν την ήθελε η τύχη και στο δεύτερο παιχνίδι είχαμε ένα καταπληκτικό ματς αναγκάζοντας τους Αργεντίνους να εκθειάσουν και τις δύο ομάδες: «Μετά από πολύ καιρό είδαμε ένα παιχνίδι με πραγματικό αργεντίνικο ποδόσφαιρο, με ένταση, με σημασία, με νεύρα αλλά καθαρό, ένα παιχνίδι που έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του ποδοσφαίρου της χώρας μας που βρίσκεται σε κρίση«. Η ομάδα του Ροζάριο έφυγε με 1-2 και ετοιμάζεται πλέον για τα ματς με την Μπόκα.

Ανακεφαλαίωση ζευγαριών και διασταυρώσεις:

Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε (ΚΟΛ) – Ρεάλ Γκαρσιλάσο (ΠΕΡ) με Ολίμπια Ασουνσιόν (ΠΑΡ) – Φλουμινένσε (ΒΡΑ)

Ατλέτικο Μινέιρο (ΒΡΑ) – Κλουμπ Τιχουάνα (ΜΕΞ) με Μπόκα Τζούνιορς (ΑΡΓ) – Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ (ΑΡΓ)

Αν και δεν είμαι φαν των προγνωστικών, η λογική λέει ότι από την πρώτη τετράδα η Φλουμινένσε είναι το μεγάλο φαβορί να πάει στον τελικό. Αν περάσει από την Ολίμπια νομίζω ότι μετά θα περάσει εύκολα ή δύσκολα στον τελικό.
Στην άλλη τετράδα τα πράγματα είναι κάπως πιο σύνθετα. Η Ατλέτικο είναι πάρα πολύ καλή ομάδα, αλλά σχετικά άπειρη και χωρίς μεγάλη φανέλα και αυτό μετράει. Νομίζω ότι θα φτάσει στους 4 πάντως.  Στο άλλο ζευγάρι υπάρχει σαφώς η καλύτερη Νιούελ’ς μόνο που το άστρο της Μπόκα και ο Κάρλος Μπιάνκι σε συνδυασμό με την μάχη της Νιούελ’ς για το πρωτάθλημα (την στιγμή που η Μπόκα κατεβάζει τα δεύτερα) σε κάνουν να αμφιβάλλεις κάπως. Σίγουρα πάντως θα είναι το πιο ενδιαφέρον ζευγάρι.
Νομίζω ότι τα μεγάλα ματς έγιναν κατά κύριο λόγο στους 16 και τώρα τα πράγματα θα είναι πιο ξεκάθαρα, αλλά επειδή τα προγνωστικά μου είναι συνήθως αποτυχημένα, μην φανεί παράξενο αν η Ρεάλ Γκαρσιλάσο κάνει την έκπληξη του αιώνα…

Τα ψέματα ετελείωσαν κύριοι. Για να είμαστε ακριβείς είχαν τελειώσει με το που προκρίθηκαν οι 16 ομάδες των ομίλων, τώρα όμως πλέον φτάσαμε στους 8 του Κόπα Λιμπερταδόρες. Και αν το πιο βαρύ ζευγάρι από άποψη εμπορικότητας ήταν το Μπόκα-Κορίνθιανς, υπήρχαν πολύ ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις και αρκετές εκπλήξεις. Οι όμιλοι μπορεί να ήταν βραζιλιάνικη υπόθεση, αλλά η συνέχεια ήταν διαφορετική. Στις 16 ομάδες οι 6 ήταν από την Βραζιλία οι οποίες μάλιστα είχαν προκριθεί είτε πρώτες από τους ομίλους, είτε δεύτερες πίσω από άλλους Βραζιλιάνους. Μιλάμε για έναν υγιεινό περίπατο. Από τις έξι ομάδας της χώρας που θα διοργανώσει το Μουντιάλ του χρόνου όμως, μόνο δύο προκρίθηκαν στους 8 (και μάλιστα η μία αναγκαστικά αφού επρόκειτο για εμφύλιο).

Μια από τις ομάδες που κρατούν ψηλά τη βραζιλιάνικη σημαία είναι η Φλουμινένσε. Η πρωταθλήτρια Βραζιλίας αντιμετώπισε την Έμελεκ (του Μάρκος Μονταΐνι για όσους θυμούνται ρεπορτάζ Ίλια Ίβιτς) από το Εκουαδόρ και παρά την ήττα με 2-1 στο πρώτο παιχνίδι, κατάφερε να περάσει με 2-0 και να προχωρήσει στους 8, εκεί που είχε φτάσει και πέρσι για να αποκλειστεί από την Μπόκα. Η γκολάρα του Βάγκνερ στο πρώτο παιχνίδι ήταν αυτή που έδωσε την πρόκριση για τους Βραζιλιάνους.

Επόμενος αντίπαλος της Φλου, η Ολίμπια από την Παραγουάη. Η ομάδα από την Ασουνσιόν είναι η πιο πετυχημένη στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας, παρ’ όλα αυτά έχει μόλις πάρει έναν τίτλο από το 2000 και μετά. Όπως κι η Φλου, έχασε εκτός έδρας στο πρώτο παιχνίδι με 2-1 από την Τίγκρε στην Αργεντινή, για να πάρει χθες τη νίκη με 2-0 και να εξασφαλίσει την πρόκρισή της. Όπως στην περίπτωση της Φλου, έτσι και οι Παραγουανοί πήραν το 2-1 με μια γκολάρα μετά από εκτέλεση φάουλ. Οι συμπτώσεις όμως, μένουν εκεί γιατί η Φλου είναι σαφώς καλύτερη ομάδα και το μεγάλο φαβορί στο ζευγάρι.

Το επόμενο ζευγάρι είναι μάλλον το πιο αδύνατο των 8 και καθώς από αυτό θα βγει ο επόμενος αντίπαλος του νικητή Φλουμινένσε-Ολίμπια, μάλλον καταλαβαίνουμε ότι αν περάσουν οι Βραζιλιάνοι θα πάνε και στον τελικό. Από την μία έχουμε την Κορπορασιόν Σάντα Φε ή αλλιώς Ιντεπεντιέντε της Σάντα Φε από την Κολομβία και από την άλλη την παντελώς άσημη Ρεάλ Γκαρσιλάσο από το Περού. Οι δυο ομάδες ήταν μάλιστα στον ίδιο όμιλο και πέρασαν μαζί για να τους φέρει η τύχη ξανά στους 8. Η ομάδα από την Κολομβία φαίνεται πιο δυνατή καθώς κατάφερε να αποκλείσει την βραζιλιάνικη Γκρέμιο. Και ναι καλά μαντέψατε, το πρώτο παιχνίδι ήρθε 2-1. Το γκολ της Σάντα Φε με εγκληματικό πέναλτι του Κρις ήταν αρκετό για τους Κολομβιανούς, που κέρδισαν με 1-0 στη Σάντα Φε και πέρασαν στην επόμενη φάση. Στον επαναληπτικό ένα όμορφο γκολ του Μεντίνα προς το τέλος έδωσε την πρόκριση στους Κολομβιανούς.

Από την άλλη και η Ρεάλ Γκρασιλάσο έκανε την δική της (μικρότερη) υπέρβαση. Η ομάδα από την πόλη Κούσκο του Περού κάπου στα 3.400 μέτρα υψόμετρο αντιμετώπιζε την Νασιονάλ του Μοντεβιδέο που έχει προπονητή τον δικό μας Μαρτίν Αρουαμπαρένα. Το παιχνίδι στο Περού έληξε με 1-0, με τους γηπεδούχος να παίζουν πολύ καλά. Στον επαναληπτικό η Νασιονάλ κέρδισε με 1-0 και το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι. Οι Ουρουγουανοί αποδείχτηκαν πολύ άστοχοι αφού μέχρι κι ο αρχηγός Ρεκόμπα έχασε πέναλτι και έτσι οι Περουβιανοί έφτασαν στην σημαντικότερη στιγμή της ιστορίας τους.

To φθινόπωρο που μας πέρασε η Ρεάλ Οβιέδο εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Τα διάφορα οικονομικά προβλήματα απ’ τα οποία υπέφερε τα τελευταία χρόνια είχαν φτάσει στο όριο τους. Έπρεπε να μαζέψει 2 εκατομμύρια ευρώ μέσα σ’ ένα μικρό χρονικό διάστημα για να σωθεί. Σε μια ύστατη και ομολογουμένως περίεργη προσπάθεια ζήτησε οικονομική βοήθεια απ’ όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη χρησιμοποιώντας το ίντερνετ. 20.000, άγνωστοι και άσχετοι σε μεγάλο βαθμό με την ομάδα, άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων κάποιων διάσημων ποδοσφαιριστών που ξεκίνησαν απ’ αυτή (Καθόρλα, Μάτα, Μιτσου) αλλά και του πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμου, του Μεξικανού μεγιστάνα Κάρλος Σλιμ, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, αγόρασαν μετοχές και συγκέντρωσαν το απαιτούμενο ποσό που έσωσε, για την ώρα, την ομάδα.

Σ’ ένα παλιότερο, εξαιρετικό όπως συνήθως, άρθρο του Sid Lowe στη Guardian μπορείς να διαβάσεις περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτή την ιδιαίτερη ιστορία…

In two weeks €1.93m worth of shares were bought by more than 20,000 people in more than 60 countries. Small shareholders alone had rescued the club in the short term; long-term viability was secured too. If anything could convince investors that Oviedo was worth the effort, this could.

…και σε περίπτωση που βαριέσαι το διάβασμα στο παρακάτω μικρό και πολύ προσεγμένο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε μόλις εχθές μπορείς να τη δεις:

Το σημερινό κουίζ είναι κομματάκι διαφορετικό, αλλά και πάλι αρκετά εύκολο. Δύσκολα θα βρείτε τη συγκεκριμένη φωτό αλλού εσείς οι λωποδύτες του ίντερνετ, αφού είναι από το δικό μου προσωπικό αρχείο (με λίγα λόγια τις φυλλάδες που αγόραζα μικρός και γλίτωσαν από την μήνη της Ελληνίδας μάνας). Το ποιος είναι, είναι αρκετά εύκολο. Αυτή την κίνηση την έκανε μόνο ένας παίκτης που έχει καθιερωθεί ως καλτ ίνδαλμα στις καρδιές όλων των οπαδών των ομάδων στις οποίες έπαιξε. Το λίγο (ελάχιστα) δύσκολο είναι να βρείτε σε ποιον αγώνα είναι η στιγμή πόνου και οδύνης του αθλητού αυτού και συγκεκριμένα σε ποια φάση και λεπτό.

Ήταν Ιούλιος του 2012 όταν η Κορίνθιανς αντιμετώπιζε την Μπόκα στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Τότε ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, με μια κίνηση που θύμισε Φερνάντο Σάντος όταν ανακοίνωσε ότι φεύγει από την ΑΕΚ μια μέρα πριν από τελικό κυπέλλου, είχε δηλώσει ότι εγκαταλείπει την Μπόκα. Στο ματς αργότερα ήταν ανύπαρκτος, η Μπόκα προσπάθησε να το πάει λάου λάου στα πενάλ (που λένε και στο χωριό μου) αλλά τελικά βρέθηκε να χάνει με 2-0. Ένα τέλος καθόλου ταιριαστό.

Από τότε πέρασε ένας χρόνος παρά κάτι μήνες. Ο Ρικέλμε ήταν εκτός ποδοσφαίρου, αλλά ο Μπιάνκι επέστρεψε και μαζί του έφερε τον Ρικέλμε κλείνοντας ένα σίριαλ πιο βαρετό και από τον Σουλεϊμάν. Η Μπόκα σέρνεται στο πρωτάθλημα σπάζοντας τα αρνητικά ρεκόρ καθώς έκλεισε 12 αγώνες χωρίς νίκη, ενώ ο Ρικέλμε μετά από απραξία τόσων μηνών είναι λογικό να μην είναι σε κατάσταση να αγωνιστεί. Κι όμως. Μετά το ισχνό 1-0 του πρώτο αγώνα στο Μπομπονέρα, ο Μπιάνκι αποφασίζει ότι έφτασε η ώρα του Ρικέλμε. Μια Μπόκα πολύ χειρότερη από πέρσι με έναν Ρικέλμε πολύ χειρότερο από πέρσι απέναντι στην πρωταθλήτρια Ν. Αμερικής στο καυτό Πακαεμπού όπου η Κορίνθιανς σπάνια δεν κερδίζει στο Λιμπερταδόρες.

Χρειάστηκε ο διαιτητής Αμαρίγια (στα ελληνικά Κίτρινη [!!]) για να κρατήσει η Μπόκα το 0-0. Πρώτα μια χερούκλα του Μαρίν που δεν σφυρίχτηκε πέναλτι και λίγο αργότερα το κακώς ακυρωμένο γκολ της Κορίνθιανς για οφσάιντ. Αμέσως μετά η Μπόκα κερδίζει φάουλ κάπου κοντά στο κέντρο στο 25′. Ο Ρικέλμε αποφασίζει ότι δεν θα κάνει γιόμα στην περιοχή. Φωνάζει έναν από τους συμπαίκτες Του (τα ονόματα δεν έχουν σημασία), του δίνει να κρατήσει την μπάλα για λίγο και να Του την επιστρέψει. Δυο παίκτες της Κορίνθιανς τον κοιτάζουν, από σχετική απόσταση μια που στο σημείο που είναι δεν γίνεται να απειλήσει. Ο Ρικέλμε με τρομερή φυσικότητα σουτάρει, εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι ο Κάσιο δεν περιμένει το σουτ και στέλνει την μπάλα στην εστία της Κορίνθιανς σημειώνοντας μια γκολάρα. Αν ήταν κάποιος άλλος θα αναρωτιόμασταν μήπως πήγε για σέντρα. Για τον Ρικέλμε δεν το αναρωτιέσαι.

Φυσικά το παιχνίδι δεν τελειώνει εκεί. Η Κορίνθιανς προσπαθεί και χάνει φάσεις, αλλά κι η Μπόκα απειλεί να καθαρίσει το παιχνίδι. Το 1-1 γίνεται  στο 2ο ημίχρονο κι ο Αλεχάντρε Πάτο αργότερα μπαίνει σε συλλογή με μπλούπερς χάνοντας τεράστια ευκαιρία για το 2-1. Το παιχνίδι τελειώνει. Οι Βραζιλιάνοι μιλάνε για τη διαιτησία, οι Αργεντίνοι για τον Ρικέλμε. Στο βάθος η ομάδα του Χεράρδο Μαρτίνο και του Νάτσο Σκόκο περιμένει με άγριες διαθέσεις για την πρόκριση στα ημιτελικά.

(Μπενφίκα 2012-13: Ο δρόμος για τον τελικό του Άμστερνταμ)

Ο Αντόνιο Λόμπο Αντούνες, ένας πολυβραβευμένος Πορτογάλος συγγραφέας του οποίου τα βιβλία έχουν εκδοθεί σε δεκάδες χώρες, βρέθηκε τη δεκαετία του 60′ στην Αγκόλα  συμμετέχοντας με την ιδιότητα του στρατιωτικού γιατρού στην απέλπιδα προσπάθεια των Πορτογάλων να διατηρήσουν με πολέμους τις αποικίες που τους είχαν απομείνει στην Αφρική (προσπάθεια που είναι γνωστή και ως ‘Πορτογαλικός Αποικιακός Πόλεμος‘).

Σε μια από τις αμέτρητες εξιστορήσεις του από εκείνη την περίοδο της ζωής του ο, σχεδόν μόνιμος για ένα διάστημα προτεινόμενος από την Πορτογαλία για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, Αντούνες διηγήθηκε την παρακάτω απίστευτη ιστορία που φαίνεται βγαλμένη από τον κινηματογράφο (όπως αυτή), αλλά δεν είναι:

«Όταν η Μπενφίκα έπαιζε κάποιον αγώνα οι στρατιώτες μας συνέδεαν το ραδιόφωνο με τα μεγάφωνα και τα έστρεφαν προς τη μεριά του δάσους. Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν δεχόμασταν επίθεση! Τις στιγμές εκείνες ο πόλεμος σταματούσε γιατί ακόμα και στο MPLA (Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Αγκόλας) άρεσε η Μπενφίκα. Ήταν τόσο αλλόκοτο γιατί δεν έβγαζε κανένα νόημα το να πολεμάς κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι τον ίδιο σύλλογο».

(2 Μαΐου 1962: Ο Ούγγρος προπονητής Μπέλα Γκούτμαν κρατάει το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών που λίγο πριν είχε κατακτήσει η Μπενφίκα, νικώντας στον τελικό με 5-3 τη Ρεάλ. Μαζί του στη φωτογραφία δυο από τους μεγαλύτερους θρύλους της ομάδας, ο Εουσέμπιο και ο Μάριο Κολούνα. Και οι δυο γεννημένοι σε μια άλλη αποικία της Πορτογαλίας, την Μοζαμβίκη.)

Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ έρχεται και παρ’ ότι το ζευγάρι είναι κομματάκι αντιτουριστικό δεν παύει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα της χρονιάς. Κάθε νοήμων φίλαθλος θα θέλει να βρίσκεται εκεί για την εμπειρία. Η Χάινεκεν είχε μια αρκετά ωραία ιδέα (αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι στημένο) βάζοντας ζευγάρια που ψάχνουν να ψωνίσουν να ανακαλύψουν δυο κακόγουστες πανάκριβες καρέκλες. Μόνο που αυτό είναι η μισή αλήθεια. Πλησιάζουν τον άντρα και του λένε ότι αν πείσει τη γυναίκα να τις αγοράσουν θα κερδίσει δυο εισιτήρια για τον τελικό.

Οι απέλπιδες προσπάθειες των αντρών να παραμυθιάσουν τις φίλες τους είναι επικές. Με ατάκες «-μα αυτές οι καρέκλες κοστίζουν όσο το μισό νυφικό μου; – θα πάρουμε ένα φτηνότερο» και το ακόμα καλύτερο: «-μπορείς να βάλεις πράγματα πάνω τους; -ναι, τον κώλο μου» να είναι καλύτερες. Fake ή όχι, είναι μια καλή διαφήμιση για την μπύρα και το ποδόσφαιρο…

Αν για τις γυναίκες υπάρχουν οι δύσκολες μέρες του μήνα, τότε για κάθε ποδοσφαιρόφιλο που η ομάδα του κινδυνεύει με υποβιβασμό αυτή η περίοδος εμπεριέχει τις δύσκολες μέρες της χρονιάς. Στην Αργεντινή, μετά τον υποβιβασμό της Ρίβερ, μια άλλη ιστορική ομάδα κινδυνεύει σοβαρά να πέσει στη Β’ Εθνική. Πρόκειται για την Ιντεπεντιέντε που μπορεί να είναι 12η στην βαθμολογία του Τορνέο Φινάλ, αλλά βρίσκεται τρίτη από το τέλος στη συνολική βαθμολογία (promedio) που οδηγεί στη Β’ Εθνική.

Το TyC Sports (αθλητικό κανάλι της χώρας) ετοίμασε ένα χιουμοριστικό (αν δεν είσαι οπαδός ομάδας που κινδυνεύει) βίντεο με τη ζωή του οπαδού μιας τέτοιας ομάδας. Πρώτα έχουμε τον μπαμπά στην κουζίνα και τον γιο να μην αφήνει την κόρη να τον πλησιάσει. Μετά έχουμε τον τύπο που τον ενοχλούν τα πάντα, όπως το τίκι τίκι από το στυλό, τον ευσυγκίνητο τύπο στο φαγητό, τον μικρό με τα χαρτομάντιλα που δεν ξέρει τι ασθένεια έχει και είναι συνεχώς στενοχωρημένος, για να του εξηγήσει ο πατέρας ότι είναι συμπτώματα του promedio και πάει λέγοντας.

Εκεί όμως που έχουμε το κορυφαίο είναι με το ζευγάρι που ερωτοτροπεί στο κρεβάτι, όπου η… αθώα κοπέλα ρωτάει τον φίλο της: «Δεν θέλεις να κατέβεις πιο χαμηλά;» για να λάβει την οργισμένη απάντηση του νεαρού οπαδού: «Τι; Όλος ο κόσμος θέλει να με δει πιο χαμηλά. Εσύ, ο πατέρας σου, ο αδερφός σου. Ούτε νεκρός δεν θα πέσω.«  Το σποτάκι κλείνει με το σλόγκαν ότι το TyC καταλαβαίνει όλους τους άντρες σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, αλλά οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε αν κρίνω από τα σχόλιά τους δεν το πήραν πολύ ευχάριστα…

Μετά από 21 χρόνια μιας καριέρας γεμάτης τίτλους, επιτυχίες και αμέτρητες κλωτσιές ο Μαρκ Φαν Μπόμελ αποφάσισε να αποχωρήσει από το ποδόσφαιρο. Και αποχώρησε με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Με κόκκινη κάρτα.

Ο Φαν Μπόμελ δεν ανήκει στην συνομοταξία του Φελίπε Μέλο, γιατί ούτε χαζός είναι, ούτε άμπαλος. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Ανθρώπους σαν κι αυτόν θέλεις αν τους πετύχεις σ’ ένα σκοτεινό σοκάκι με το αμάξι, να τους πατήσεις. Δυο φορές! Για σιγουριά.

«Ο καλός και ο βρώμικος» – 8/8/2010

Στις 28 Απριλίου του 1923 το νεόκτιστο, τότε, Γουέμπλει άνοιγε για πρώτη φορά τις πύλες του για να φιλοξενήσει ένα παιχνίδι: τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ της Μπόλτον και της Γουέστ Χαμ. Στο τέλος της ημέρας, η Ιστορία έγραψε πως η Μπόλτον κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο της νικώντας με 2-0 και πως ένα πλήθος ανθρώπων που το μέγεθος του ποτέ δεν μπόρεσε να προσδιοριστεί επακριβώς (οι υπολογισμοί ξεκινάνε από 150.000 και φτάνουν μέχρι και πάνω από 300.000 κι όπως μπορείς να δεις σ’ αυτές τις εκπληκτικές φωτογραφίες δεν υπερβάλλουν και τόσο όσο φαντάζεσαι) βρέθηκε με διάφορους τρόπους μέσα στο γήπεδο αναγκάζοντας την αστυνομία – με τη βοήθεια και του Μπίλι, ενός άσπρου αλόγου που ξεχώριζε σε όλα τα πλάνα μέσα στο πλήθος ‘σημαδεύοντας’ τον τελικό και δίνοντας του και το σχετικό παρατσούκλι «Ο τελικός του άσπρου αλόγου» – να τους σπρώξει με όποιο τρόπο μπορεί πίσω από τις τελικές γραμμές, επιτρέποντας στο παιχνίδι να διεξαχθεί έστω και με 45 λεπτά καθυστέρηση.

Άμστερνταμ, Ολλανδία

Ο Άγιαξ κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα στην Ολλανδία με μια εμφατική νίκη, δείχνοντας ότι τα τελευταία χρόνια είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής, αλλά ταυτόχρονα ότι το ολλανδικό ποδόσφαιρο περνάει κρίση (βλέποντας τις μετριότατες ευρωπαϊκές πορείες τα τελευταία χρόνια). Το έθιμο των γραφικών στιγμών στους πανηγυρισμούς συνεχίστηκε, καθώς μετά τον Στεκέλενμπουργκ που είχε ρίξει το κύπελλο (πιατέλα) από το λεωφορείο και τον Φερτόνχεν (ή όπως διάολο προφέρεται) που του έπεσε στο πόδι πέρσι, ήρθε η σειρά του γιου του Μπλιντ να ρίξει το κύπελλο (πιατέλα) λίγο πριν την απονομή. Πιθανότατα στον Άγιαξ να το ξανασκεφτούν για του χρόνου…

Σαραντί, Αργεντινή

Τα πράγματα για τη Νιούελ΄ς του αγαπημένου Νάτσο δεν πάνε καλά τις τελευταίες μέρες. Πρώτα ήρθε η ήττα στο Κόπα Λιμπερταδόρες εντός έδρας από τη Βέλεζ με 0-1, σε ένα ματς που έκανε 20 τελικές προσπάθειες, είχε 2 δοκάρια κι όμως έχασε. Τη Δευτέρα αντιμετώπιζε εκτός την Άρσεναλ Σαραντί και έχασε 2-0 με αποτέλεσμα να αφήσει την πρωτιά του πρωταθλήματος στην Λανούς. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά όμως, ο κόουτς Μαρτίνο βρέθηκε να δέχεται επίθεση από τον ίδιο τον διαιτητή που με αρκετό τσαμπουκά πήγε και τον έσπρωξε χωρίς τόσο προφανή λόγο.

Στοκχόλμη, Σουηδία

Δεν το είχα πάρει χαμπάρι, αλλά ο παλιός τερματοφύλακας της Ξάνθης Ιβάν Τούρινα (λίγα ματς) πέθανε μόλις στα 32 του στον ύπνο του. Ο Τούρινα αγωνιζόταν στην ΑΪΚ Στοκχόλμης έχοντας φτάσει σχεδόν τις 90 συμμετοχές και οι οπαδοί της ομάδας μαζί με τον σύλλογο αποφάσισαν να τον αποχαιρετίσουν τιμώντας τον. Οι φίλαθλοι φόρεσαν μαύρα μπλουζάκια,  μια μεγάλη του φωτογραφία σηκώθηκε στις κερκίδες μαζί με ένα μήνυμα που έγραφε «για πάντα ήρωας» και το παιχνίδι διακόπηκε όταν έφτασε στο λεπτό 27, το νούμερο της φανέλας του, όταν κόσμος και παίκτες ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Μηνύματα από τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς και τον Μόντριτς έπαιξαν στις οθόνες του γηπέδου για τον άτυχο αθλητή. Η ΑΪΚ τελικά κέρδισε το παιχνίδι και έστω και με αυτόν τον τρόπο τίμησε έναν δικό της άνθρωπο.

Κόρδοβα, Αργεντινή

Η λογική πολλές φορές δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο. Αν δεν νιώσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει για έναν οπαδό να βλέπει την ομάδα του, ακόμα και όταν αυτή δεν κερδίζει ποτέ. Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί 60 χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το Εστάδιο Μάριο Κέμπες για να δουν έναν αγώνα Γ’ Εθνικής. Δεν μπορείς να καταλάβεις ποτέ τη χαρά του υπερ-γραφικού κυριούλη που πανηγυρίζει τη νίκη της Ταγιέρες επί της Σαν Χόρχε με 1-0, μια νίκη που φέρνει ξανά την ομάδα της Κόρδοβα στα… σαλόνια της Β’ Εθνικής.