Οχτώ λόγοι να αγαπήσεις τον Μάσιμο Φερέρο

  [Καθόλου σχόλια]

B4Zgs5BCQAADsun

Το είδαμε πρόσφατα, η Σαμπντόρια δεν είναι μια φυσιολογική ομάδα. Και σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται ο ημιπαράφρων ιδιοκτήτης της Μάσιμο Φερέρο, που είναι το στερεότυπο του Ιταλού προέδρου ομάδας. Λίγο μποέμ, λίγο τρελός, λίγο πλούσιος, λίγο παραγωγός ταινιών, λίγο να κάνει επικές δηλώσεις. Κι εμείς τον αγαπάμε για όλα αυτά και για τις φωτογραφίες που μας χαρίζει και παρουσιάζουμε μερικές από τις καλύτερες στιγμές τρέλας του.

ΥΓ. Ό,τι είναι με bold είναι πραγματικές του δηλώσεις. Τα υπόλοιπα είναι δική μας φαντασία που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα πάντως.

201502010903325829101-p5«Έχω μια τρέλα με τα κασκόλ. Και τις κάμερες. Κυρίως όμως με τα κασκόλ»

1. «Ποιος θα ήταν η μεταγραφή των ονείρων μου; Ο Λιονέλ Μέσι. Πάντα στοχεύω ψηλά και ο Μέσι θα ήταν ονειρική μεταγραφή.» Σε μια στιγμή ταπεινότητας.

B8N3C7LIQAAZ-TW«Να εδώ, σέλφι με τον Ετό και ακόμα έναν που δεν ξέρω γιατί μας ακολουθεί συνέχεια»

2. «Είχα σχεδόν κάνει τον Σίνισα Μιχαϊλόβιτς να δεχτεί τον Κασάνο και μετά το κατέστρεψε. Μιλούσε πολύ. Πήρε τηλέφωνο πολλούς ανθρώπους, ενώ θα έπρεπε να είναι απλά καλό παιδί.» Δηλώσεις κατά τις 10 Ιουλίου για την σαπουνόπερα της μεταγραφής Κασάνο στην Σαμπ.

Spada - lapresse12-02-2015 Sanremo IMspettacolo  Sanremo 2015 - 65mo Festival della canzone italiana - terza seratanella foto: Massimo ferrero, Carlo ContiSpada - lapresse12-02-2015  Sanremo IMenterteinmentSanremo 2015 -  65th Italian Song FestivalIn the photo: Massimo ferrero,  Carlo Conti«Να με συμπαθάς φίλε μου, αλλά τόσα μου τα “κανε ο Κασάνο»

3. «Ο Κασάνο; Αρκετά με αυτό το σίριαλ. Ο Κασάνο δεν θα έρθει στην Σαμπντόρια γιατί δεν μας αρέσουν τα ριμέικ.» (δέκα μέρες μετά τις προηγούμενες δηλώσεις)

Massimo-Ferrero«Ινδονήσιοι-Φιλιππινέζοι, αχα καλό εεεεε…»

4. «Δεν είναι σωστό για τον Μοράτι να του συμπεριφέρονται έτσι. Του το είχα πει, πέταξε έξω τον Φιλιππινέζο.» είχε δηλώσει για τον Ινδονήσιο ιδιοκτήτη της Ίντερ ο Μάσιμο Φερέρο. Για να διορθώσει τις εντυπώσεις επανήλθε με το «Ήρθε από την Ινδονησία για να προσβάλει ένα έμβλημα του ποδοσφαίρου», λίγο πριν από τον αγώνα των δύο ομάδων. Η τελευταία προσπάθεια για να ανασκευάσει ήταν ακόμα πιο θεϊκή. «Δεν ήθελα να δείξω ασέβεια στον Τοχίρ, την Ίντερ και τους Φιλιππινέζους». Όπως ήταν λογικό τιμωρήθηκε για όλες αυτές τις δηλώσεις.

B8mLK16IMAAuhl1«99 η αλεπού, 101 το αλεπουδάκι»

5. Λίγο καιρό αργότερα ο Φερέρο ρωτάει τον πρόεδρο της Παλέρμο για τον ποδοσφαιριστή Έντγκαρ Μπαρέτο. Σύμφωνα με τον Φερέρο, ο Ζαμπαρίνι τον απειλεί όταν ακούει την πρόταση. «Ο Ζαμπαρίνι με προσέβαλε, μου απείλησε τη ζωή και ξεπέρασε τα όρια. Έφαγα τιμωρία τριών μηνών για ένα αστείο και έτσι περιμένω κι εγώ τη δικαιοσύνη να παρέμβει. Του είπα να διαπραγματευτούμε για τον Μπαρέτο, του είπα ότι σέβομαι τους γέρους και να παραμείνει ψύχραιμος». Ο ιδιοκτήτης της Παλέρμο απάντησε ότι ο Φερέρο είναι τρελός, ότι έχει κρατημένα όλα τα μηνύματα, αλλά εμείς ξέρουμε ότι ο Μάσιμο πάντα έχει δίκιο.

video_485133_videoThumbnail«Μπαλοτέλι έλα ή έστω τηλεφώνα»

6. «Ο Μπαλοτέλι κάνει 10 εκατομμύρια, αλλά με μια έκπτωση τον περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες«. Η φρέσκια δήλωση για την μεγάλη καψούρα του καλοκαιριού της Σαμπντόρια, τον Σούπερ Μάριο. Οι δυο μαζί σε μια ομάδα θα είναι ότι το καλύτερο για το ποδόσφαιρο. (μέχρι να σκοτωθούν μεταξύ τους)

Screenshot 2015-07-28 10.45.25«Ο μπαμπάς σου Τζένοα»

7. Με αφορμή τις δηλώσεις του Γκασπερίνι (προπονητή της μισητής αντιπάλου Τζέονα) ότι η ομάδα θα πήγαινε καλύτερα στο Γιουρόπα Λιγκ από την Σαμπ, το τελευταίο χτύπημα του Φερέρο ήταν το εξής: «Βλέποντας ότι ο κύριος Γκασπερίνι δεν μπορεί να θυμώσει με τον πρόεδρό του, πρέπει να ακούσει το τραγούδι του Αλμπέρτο Σόρντι «Χάσου, χάσου» και να σταματήσει να είναι τόσο κλαψιάρης. Αφιερώνω το τραγούδι στον κ. Γκασπερίνι, που πάντα σκέφτεται την Σαμπντόριά μου, και μπορεί να το γιατρέψει με ένα Μαλόξ.»

President of Uc Sampdoria Massimo Ferrero jubilates after the end of the Italian Serie A soccer match Sampdoria-Atalanta at the Luigi Ferraris stadium in Genoa, Italy, 05 october 2014. ANSA/ LUCA ZENNARO«Τώρα με βλέπεις με ρούχα, αλλά περίμενε λίγο καιρό ακόμα»

8. Λίγο αργότερα ή λίγο πιο πριν (δεν έχει και μεγάλη σημασία), ο Φερέρο με αφορμή την κλήρωση της Σέριε Α δήλωσε το εξής: «Αν κερδίσουμε το ντέρμπι με την Τζένοα δεν θα τρέξω απλά πάνω στο χορτάρι. Θα βγάλω και όλα μου τα ρούχα.»

Γκαντεμιά είναι…

  [Καθόλου σχόλια]

Γκαντεμιά ίσως είναι να αρχίζει το ντέρμπι με τον μισητό σου εχθρό και να ξεκινάς με μια εντυπωσιακή απόκρουση από τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Στο κάτω κάτω κι ο τερματοφύλακας παίκτης είναι.  Γκαντεμιά είναι να πάει να βάλει απευθείας κόρνερ (γκολ ολίμπικο σαναλέμε) ο Νάτσο Σκόκο και η μπάλα να χτυπάει στο δοκάρι. Γκαντεμιά μπορεί και να είναι να τρως γκολ όταν γίνεται μπαλιά στην πλάτη του αμυντικού σου που βρίσκει αέρα, η μπάλα φτάνει στον αντίπαλο επιθετικό που κάνει το 0-1 και παγώνει το γήπεδό σου. Αλλά μπορεί να είναι και απλή ανικανότητα του αμυντικού σου.

Σίγουρα όμως γκαντεμιά είναι αυτό που έζησαν οι οπαδοί της Νιούελ΄ς Ολντ Μπόιζ απέναντι στην Ροσάριο Σεντράλ στο ντέρμπι έχθρας της πόλης. Με το 0-1 και το ματς στο 89′, ο 36χρονος τερματοφύλακας Καράντα πάει να κάνει το ελεύθερο, γλιστράει και η μπάλα πηγαίνει συστημένη στον Μάξι Ροντρίγκες. Ο Μάξι είναι μακριά, αλλά είναι παιχτούρα. Κοιτάει, ζυγίζει και σουτάρει για να βάλει το γκολ στην σχεδόν ανυπεράσπιστη εστία της Σεντράλ. Η μπάλα όμως πηγαίνει και καρφώνεται στη βάση του δοκαριού, ο Καράντα ευχαριστεί όλες τις διακόσιες διαφορετικές Παναγίες της Αργεντινής κι η Νιούελ΄ς φεύγει για τέταρτη συνεχόμενη φορά ηττημένη σε ένα ντέρμπι που είναι πολύ παραπάνω από απλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

H αρχή του τέλους για τον Γκάζα

  [Καθόλου σχόλια]

Ήταν 27 Σεπτεμβρίου του 1992 όταν ο Πόλ Γκασκόιν έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα της Λάτσιο κόντρα στη Τζένοα του Κριστιάν Πανούτσι. Μια μέρα που έχει μείνει χαραγμένη τόσο στο κοινό της Ιταλίας όσο και στο φίλαθλο ποδοσφαιρικό κοινό ολόκληρης της Αγγλίας. Οι Άγγλοι άλλωστε είχαν δείξει σε απευθείας σύνδεση την αναμέτρηση σε μια εποχή που δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο στο Νησί απ” τις εγχώριες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις (και τα ευρωπαϊκά παιχνίδια εννοείται). Όλα αυτά για πάρτη του Γκάζα. Όλα αυτά για τον καλύτερο Άγγλο ποδοσφαιριστή των τελευταίων 30 ετών – με διαφορά απ” το δεύτερο – και ένα εκ των προβληματικότερων χαρακτήρων που έχει γνωρίσει ο αθλητισμός της Γηραιάς Ηπείρου. 50.000 μανιασμένοι Τιφόζι στο Ολίμπικο για έναν Άγγλο. Απίστευτο και όμως τόσο αληθινό και ρομαντικό.

Paul-Gascoigne

Το κοινό της Ιταλίας άλλωστε είχε ερωτευθεί παράφορα τον Άγγλο σούπερ σταρ δύο χρόνια νωρίτερα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο που είχε διοργανώσει η χώρα και που η Αγγλία είχε παρουσιάσει μια απ” τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας της. Αστέρι εκείνης της ομάδας ο (ποιος άλλος;) Πολ Γκασκόιν, δίπλα στο Γκάρι Λίνεκερ, τον Στούαρτ Πιρς, τον Τζων Μπαρνς και φυσικά τον Μπράιαν Ρόμπσον (στα τελειώματά του). Ο Γκασκόιν είχε συμφωνήσει με τους πρωτευουσιάνους της Λάτσιο λίγες μέρες πριν τον τελικό Κυπέλλου του 1991 για 8,5 εκατομμύρια λίρες αλλά σε εκείνη την αναμέτρηση έμελλε – ουσιαστικά – να ξεκινήσει η κατιούσα για το σπουδαίο μέσο. Η Τότεναμ του Βέναμπλς – με αστέρι τον Γκασκόιν – είχε φτάσει στον τελικό κόντρα στη Νότινγκχαμ του Κλαφ και είχε τον τίτλο του φαβορί πριν την αναμέτρηση. Στο 15′ ο Γκάζα προσπάθησε με ένα εγκληματικό τάκλιν να σταματήσει το δεξιό μπακ της Νότινγκχαμ, Γκάρι Τσαρλς πριν ο τελευταίος πατήσει περιοχή. Ο Τσάρλς κέρδισε το φάουλ που ο Πιρς έκανε γκολ (αυτό ήταν το 1-0) και ο Γκάζα ελάχιστα λεπτά αργότερα ζήτησε αναγκαστική αλλαγή μιας και είχε διαλύσει το δεξί του γόνατο. Το κοινό της Αγγλίας, ο ίδιος αλλά και οι Λατσιάλι βίωναν λίγες μέρες μετά την απόλυτη στεναχώρια. Ο μέσος απ” το Ντάνστον θα έχανε ολόκληρη τη σεζόν ’91/’92. Η Λάτσιο θα άφηνε τον παίκτη για ακόμα ένα χρόνο στο Λονδίνο (χωρίς αυτός να μπορεί να αγωνιστεί) και η μεταγραφή θα ολοκληρωνόταν επιτυχώς το καλοκαίρι του 1992, έχοντας μειωθεί το ποσό των 8,5 εκατομμυρίων λιρών στις 5,5. Η απουσία ενός ολόκληρου έτους είχε αφήσει τα σημάδια της στον Άγγλο μεσοεπιθετικό τόσο σωματικά, με τον παίκτη να έχει πάρει πολλά παραπανίσια κιλά αλλά και ψυχολογικά. Τα ξεσπάσματα βίας του Γκασκόιν σε συμπαίκτες, αντιπάλους, προπονητές και δημοσιογράφους ήταν συνηθισμένα σε επίπεδα ρουτίνας. Το μόνο καλό για τον ίδιο ήταν πως σε εκείνο τον  τελικό του ’91 η Τότεναμ είχε τελικά επικρατήσει με 2-1 και είχε κερδίσει το 8ο Κύπελλο της ιστορίας της. Αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό τρόπαιο στην καριέρα του Πολ Γκασκόιν.

«Τρώει παγωτό για πρωινό. Πίνει μπύρα για μεσημεριανό και όταν χτυπάει ή κουράζεται ξεφυσσάει σαν γέρικη φάλαινα αλλά σαν ποδοσφαιριστής είναι εξαιρετικός». Αυτή η φράση ανήκει στον σπουδαίο Ντίνο Τζοφ, προπονητή της Λάτσιο εκείνα τα χρόνια και εννοείται αφορούσε τον Πολ Γκασκόιν. Πειραχτήρι, τρελός, χοντρός, περίεργος αλλά στη μέρα του ένας ποδοσφαιριστής ικανός να διαλύσει την καλύτερη ομάδα. Μόνος του. Αυτή είναι μια αλήθεια που όσοι πρόλαβαν τον Γκάζα να αγωνίζεται ή γνωρίζουν ελάχιστα απ” την ζωή του θα συμφωνήσουν μαζί μου. Προσωπικά λάτρεψα τα «Τρία Λιοντάρια» για το Γκασκόιν και από τότε δεν τα άφησα ποτέ. Λάτρεψα το Γκασκόιν κι ας μην αγωνίστηκε ποτέ σε κάποιο κλαμπ που συμπαθώ ιδιαίτερα. Λάτρεψα τον Γκασκόιν όταν τον είδα πρώτη φορά να τρέχει με τη μπάλα και γύρω του οι αντίπαλοι να πέφτουν σαν μεθυσμένοι. Βάζω τέλος όμως στο μικρό μου παραλήρημα και συνεχίζω.

Τα χρόνια στην Ιταλία δεν ήταν επιτυχημένα για τον Άγγλο εξαιρουμένης της πρώτης του σεζόν. Πραγματοποίησε μερικές εξαιρετικές εμφανίσεις, σκόραρε 4 γκολ στο πρωτάθλημα (το ένα απ” αυτά στο ντέρμπι με τη Ρόμα) και βοήθησε την ομάδα να τερματίσει στην 5η θέση. Τη δεύτερη χρονιά και ενώ τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά ο παίκτης έσπασε το πόδι του σε προπόνηση της ομάδας προσπαθώντας να κόψει το νεαρό Αλεσάντρο Νέστα βάζοντας ουσιαστικά τέλος στην καριέρα του στην Ιταλία. Η απομάκρυνση του Τζοφ και η έλευση του Ζέμαν έστειλε τον Άγγλο στην πόρτα της εξόδου να ψάχνει για μια νέα αφετηρία. Την τελευταία του σεζόν στην Ιταλία ο Γκασκόιν μέτρησε τέσσερις συμμετοχές δίχως να σκοράρει κάποιο τέρμα. Απογοητευτική συγκομιδή σίγουρα για ένα σπουδαίο αρτίστα όπως αυτός.  Το πέρασμα απ” την Ιταλία και τη Ρώμη ήταν εφιαλτικό και είχε βάλει σε σοβαρό κίνδυνο ακόμα και τη συμμετοχή του παίκτη στο Γιούρο που θα διοργάνωνε η Αγγλία ένα χρόνο αργότερα και που η Αγγλία είχε βάλει ως νούμερο ένα στόχο. Ο παίκτης έπρεπε να ξαναβρεί τον παλιό καλό εαυτό του, να παραμείνει στην Εθνική και – εννοείται – να βρει ένα σύλλογο που θα του έδινε το δικαίωμα να βρεί τη χαμένη του φόρμα  και να χαρεί το ποδόσφαιρο. Αυτό έγινε στη Γλασκώβη και τη Ρέιντζερς. Ο Γκάζα αγωνίστηκε για τρία χρόνια στη Σκωτία και κέρδισε δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και ένα Λιγκ Καπ σκοράρωντας μερικά γκολ όπως αυτό και δίνοντας σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη κάτι απ” τη χαμένη του λάμψη

05521454500

Με τη φυγή του απ” τη Σκωτία άρχισαν και τα σοβαρά προβλήματα με το ποτό (και τα ναρκωτικά) που ακολουθούν τον Άγγλο μέχρι και τις μέρες μας. Ουσιαστικά τα καλά χρόνια του Γκασκόιν ήταν πριν τους σοβαρούς τραυματισμούς του και είναι πραγματικά κρίμα γιατί ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι ήταν ικανός να καταφέρει αυτός ο ποδοσφαιρικός μάγος αν έμενε υγιής και μακριά από καταχρήσεις. Για να φτάσει κάποιος στην κορυφή εκτός απ” το – σπάνιο – ταλέντο χρειάζεται και η τύχη. Κάτι που ο Γκασκόιν βίωσε απ” τη σκοτεινή πλευρά, όχι μία αλλά δυο φορές, στην καριέρα του  με την ατυχία να του στερεί τη δυνατότητα να παίξει ποδόσφαιρο όταν είχε αγγίξει την κορυφή. Όπως και να έχει, ακόμα κι έτσι ο τεράστιος αυτός Άγγλος μας χάρισε μερικές στιγμές ποδοσφαιρικής αρτιότητας και μερικά σπάνιας ομορφιάς τέρματα που, για όλους εμάς – τους λάτρεις του Αγγλικού ποδοσφαίρου, θα μνημονεύονται για πάντα και θα στοιχειώνουν με τον καλύτερο τρόπο εννοείται τα «ποδοσφαιρικά» μας όνειρα.

Στιγμές με τα ινδάλματα

  [Καθόλου σχόλια]

Η αγάπη του κόσμου για τους ποδοσφαιριστές είναι ένα φαινόμενο ανεξήγητο για πολλούς. Οι ποδοσφαιριστές των μεγάλων συλλόγων μοιράζουν αυτόγραφα και βγαίνουν φωτογραφίες, κάνοντάς το μηχανικά, χωρίς να συνειδητοποιούν το πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή για τον απλό φίλαθλο και τι επίδραση έχει. Για τον ποδοσφαιριστή είναι «ακόμα μία στιγμή», για τον φίλαθλο είναι «η στιγμή». Η στιγμή που πολλές φορές χαλάει γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος να βγει η σωστή φωτογραφία, γιατί ο φίλος που του δώσαμε την κάμερα ή το κινητό είναι άσχετος, γιατί κάποιος άγνωστος κάνει photo-bombing, γιατί βγήκες με κλειστά μάτια.

Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε ανθρώπους που βγήκαν πριν αρκετά χρόνια φωτογραφίες με παίκτες του Άγιαξ. Την κοπέλα που πήγε δυο χρονιές σερί για να βγει φωτογραφία με τον Κίβου (γιατί την πρώτη φορά ο Κίβου κοιτούσε αλλού, κάτι που το έχω πάθει κι εγώ με τον Νάτσο Σκόκο), τον τυπάκο που στις καλοκαιρινές διακοπές πριν από παραπάνω από 20 χρόνια πήγαινε στις προπονήσεις του Άγιαξ και έχει ακόμα τη φωτογραφία με τον Στέφαν Πέτερσον και τέλος, το ζευγάρι που έκανε κρυφά βόλτες στο Άμστερνταμ Αρένα και τελικά πέτυχε τον Ρίτσαρντ Βίτσκε με τον οποίο έβγαλε μια αποτυχημένη φωτογραφία. Όλοι αυτοί διηγούνται τις εμπειρίες τους σαν να ήταν χθες, με κάθε λεπτομέρεια. Μέχρι που ο Άγιαξ τούς κάνει έκπληξη, φέρνοντας τα ινδάλματά τους ξανά δίπλα. Φίλαθλοι και παίκτες τα λένε και οι φωτογραφίες επαναλαμβάνονται στα ίδια σημεία για να βγουν αυτή τη φορά καλές, διορθώνοντας κάθε προηγούμενη ατέλεια και χαρίζοντας στους φιλάθλους ακόμα μία στιγμή που δεν θα ξεχάσουν.

Πρώτη φορά Μεξικό;

  [3 Σχόλια]

Η ανατροπή έγινε. Το Εστάδιο Ουνιβερσιτάριο στο Μοντερέι ήταν κατάμεστο και ντυμένο στα χρυσοκίτρινα. Η Τίγκρες ζούσε με το όνειρο της πρώτης συμμετοχής της σε τελικό Κόπα Λιμπερταδόρες. Έδωσε ένα τσουβάλι λεφτά για να πάρει παίκτες και οι παίκτες αυτοί έφεραν την ανατροπή απέναντι στην Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε, νικήτρια δύο Κόπα Λιμπερταδόρες το 2006 και το 2010. Μόλις στο 17′ ο καταπληκτικός χθες Γιούργκεν Νταμ (ένας Μεξικάνος με γερμανική καταγωγή, φρέσκο απόκτημα από την Πατσούκα), έβγαλε τη σέντρα για τον Ζινιάκ. Ο Γάλλος ήταν πιο εύστοχος από τον πρώτο ημιτελικό και με φοβερή κεφαλιά άνοιξε το σκορ.

Στο 41′ ήταν η σειρά της Ιντερνασιονάλ να σκοράρει, μόνο που το έκανε στην λάθος εστία. Ο Ζέφερσον έκανε ένα από τα μπλούπερ της χρονιάς σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι, καρφώνοντας την μπάλα στην εστία του Άλισον. Οι Τίγρεις είχαν καταφέρει από το 1ο μόλις ημίχρονο να ανατρέψουν το 2-1 του πρώτου αγώνα. Οι Βραζιλιάνοι παρουσιάστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, εντελώς ακίνδυνοι, απέναντι σε μια Τίγκρες που είχε τον πλήρη έλεγχο. Στο 49′ ο Χαβιέρ Ακίνο μοίρασε μια σακούλα στον Γουίλιαν και εκείνος του έκανε καθαρό πέναλτι. Ο Βραζιλιάνος Ραφαέλ Σόμπις (είπαμε, η Τίγκρες έχει χρήματα και πολλούς ξένους), πρώην παίκτης της Ιντερνασιονάλ και της Μπέτις, έκανε μια τραγική εκτέλεση (μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι έχουν πάθει τα τελευταία χρόνια οι Βραζιλιάνοι και χάνουν πέναλτι;) και οι συμπατριώτες του έμειναν ζωντανοί στο παιχνίδι.

oke2c

Γρήγορα όμως προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα. Ο ισοβίτης Ουρουγουανός (είπαμε, η Τίγκρες μαζεύει ότι καλύτερο μπορεί) Εχίδιο Ραούλ Αρέβαλο Ρίος οριζοντιώθηκε και έγραψε το 3-0 μόλις στο 46′. Οι Βραζιλιάνοι δεν τα παράτησαν (δεν πηγαίνεις και κάθε μέρα σε έναν τελικό Λιμπερταδόρες), προσπάθησαν να αντιδράσουν, δημιούργησαν κάποιες ευκαιρίες, αλλά τελικά το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουν το 3-1 στο 86′ και να δώσουν ενδιαφέρον στο παιχνίδι για μερικά λεπτά. Οι Τίγρεις γίνονται η τρίτη μεξικάνικη ομάδα που φτάνει σε τελικό του Λιμπερταδόρες μετά τις Κρουζ Αζούλ και Γουαδαλαχάρα και ευελπιστούν ότι θα γίνουν και η πρώτη μεξικάνικη ομάδα που θα κατακτήσει το κύπελλο.

andre-pierregignac-cropped_14jl3oq9x07kf1qq9yndh2jb0u

Απέναντί τους η Ρίβερ Πλέιτ του Μαρσέλο Γκαγιάρδο (που δείχνει εξαιρετικά στοιχεία σαν προπονητής), μια ομάδα με λιγότερο λούσο από αυτή των Μεξικάνων, αλλά ένα πολύ καλοστημένο σύνολο. Οι δυο τελικοί αναμένονται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, οι Μεξικάνοι δίνουν συνήθως αρκετά γκολ στα παιχνίδια τους, σε αντίθεση με τη Ρίβερ που τα πάει στο γκολ. Οι δυο ομάδες βρέθηκαν μαζί στον ίδιο όμιλο, όπου και οι Μεξικάνοι πέρασαν πρώτοι με 14 βαθμούς, ενώ η Ρίβερ πέρασε δεύτερη με μόλις μια νίκη και τέσσερις ισοπαλίες (δυο από αυτές με την Τίγκρες). Φανέλα και σύνολο, απέναντι σε αστέρια και επιθετικό ποδόσφαιρο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι και αν γίνει, η Ρίβερ θα είναι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων, μια που η Τίγκρες δεν ανήκει στην CONMEBOL και πρέπει να πάει μέσω… άλλης οδού, του δικού της Τσάμπιονς Λιγκ Β. Αμερικής.

Sombrero Quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Αγγλικό Ποδόσφαιρο; (Μέρος Β΄)

  [16 Σχόλια]

english_football

Μετά το πρώτο μέρος και την πανωλεθρία που είχε βιώσει το κοινό του Sombrero, επιστρέφω με το τελειωτικό χτύπημα. Είσαι γνώστης; Αν δεν είσαι και τόσο, διάβασες μετά την αποτυχία σου στις εξετάσεις του πρώτου quiz; Αν πάλι όχι, δες αν είσαι τυχερός. Είσαι; Προσωπικά θεωρώ τις ερωτήσεις «εύκολες» και όχι δεν κάνω πλάκα. Απολαύστε υπεύθυνα και τα παράπονα σας στον Elaith.

[διάβασε περισσότερα →]

Shoot ball, not guns

  [Καθόλου σχόλια]

8378348_orig

Εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει μια μόδα στη χώρα μας. Η μόδα του «θα γίνουμε σαν» που ακολουθείται από το όνομα κάποιου κράτους ώστε να ξεκινήσει μια πολιτική συζήτηση για το αν μοιάζουμε με την Ισλανδία ή την Πορτογαλία ή την Αργεντινή. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις χώρες. Άλλοι σε καλές συνθήκες και άλλοι σε τραγικές. Στους δεύτερους ανήκουν οι κάτοικοι της Βίγια Κάρκοβα, μιας περιοχής του Σαν Μαρτίν στα βόρεια της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Πολλές χιλιάδες άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, της πραγματικής όμως φτώχειας που δεν χρειάζεται να δεις κάποια αριθμητικά κριτήρια για να το καταλάβεις, σε μια από τις χειρότερες και πιο επικίνδυνες περιοχές της χώρας. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους έχουν χάσει τις δουλειές τους εδώ και χρόνια και παίρνουν ένα κρατικό επίδομα-βοήθεια, που πολύ συχνά χρησιμοποιείται ως μέτρο πίεσης από τους πολιτικούς για να τσιμπήσουν ψήφους.

sm356387_orig

Η ανήλικη εργασία είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα, ενώ αν έχεις την ατυχία να είσαι κορίτσι πρέπει να βοηθάς και στο σπίτι φροντίζοντας τα μικρότερα αδέρφια σου (και συνήθως είναι πολλά), μαγειρεύοντας και πλένοντας. Σύμφωνα με ένα άρθρο της Clarin του 2011, περίπου το 30% των παιδιών αυτών ζει χωρίς πατέρα, ενώ το 90% δεν έχει πρόσβαση στο δίκτυο ύδρευσης. Στην Κάρκοβα δεν υπάρχει σύστημα αποχέτευσης,  δεν υπάρχει αέριο, για άσφαλτο ούτε λόγος καθώς στα περισσότερα σημεία το έδαφος είναι τα σκουπίδια, το ηλεκτρικό ρεύμα υπάρχει σε συνθήκες ημιπαρανομίας, ενώ το περισσότερο νερό που καταναλώνεται είναι ακατάλληλο.

sm3891473_orig

Η λέξη επιλογή γι” αυτά τα παιδιά υπάρχει μόνο στο αν θα ταξιδέψουν όλη τη νύχτα με το τραίνο για να επιστρέψουν από την πόλη του Μπουένος Άιρες όπου εξασκούν το πιο «αξιοπρεπές επάγγελμα» του χαρτοσυλλέκτη, μαζεύοντας οτιδήποτε χάρτινο υπάρχει, κυρίως χαρτόνια και εφημερίδες για να τα πουλήσουν. Γι” αυτά τα παιδιά δεν υπάρχει η λέξη «σχολείο» ή «ξεκούραση». Η εναλλακτική είναι η επίσκεψη στην κοντινή χωματερή προς εύρεση φαγητού ή οτιδήποτε άλλου μπορεί να χρησιμεύσει. Το πλεονέκτημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι τα παιδιά γυρίζουν νωρίτερα σπίτι τους μια που η χωματερή είναι σε μικρή απόσταση. Όπως είναι σύνηθες σε τέτοιες καταστάσεις, η περιοχή της Κάρκοβα έχει αυξημένη εγκληματικότητα, χρήση και εμπόριο ναρκωτικών και ύπαρξη συμμοριών.

sm2716168_orig

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που προσπαθούν. Ένας από αυτούς είναι ο ιερέας Χοσέ Μαρία ντι Πάολα ή για τους κατοίκους Πατέρας «Πέπε». Με μεγάλο έργο σε διάφορες υποβαθμισμένες περιοχές όπου πολλές φορές δέχτηκε απειλές για τη ζωή του από συμμορίες, ο Πέπε πλέον τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στην Κάρκοβα. Με τη βοήθεια του δημάρχου Γκαμπριέλ Κατοπόδη (παντού υπάρχει ένας Έλληνας) κάνει ότι μπορεί για τους κατοίκους της περιοχής με το πρόγραμμά του «Ενώνοντας δρόμους» στην εκκλησία της Παρθένου της Λουχάν. Εκεί βρέθηκε πριν λίγο καιρό ο Σεμπαστιάν Μιράντα, Αργεντίνος που ζει στη Γαλλία και ανάμεσα στα πολλά του ενδιαφέροντα είναι και φωτογράφος ντοκιμαντέρ, προσπαθώντας να αναδείξει μέσα από τον φακό του κοινωνικά προβλήματα. Ο Σεμπαστιάν βρέθηκε κοντά στον ιερέα Πέπε και προσπάθησε να μάθει στα παιδιά τα βασικά της φωτογραφίας (θυμίζοντάς μας κάτι αντίστοιχο που είχαμε δει πέρσι στη Βραζιλία).

IMG-20130910-WA0001

Καθώς έκανε μαθήματα σε ένα γκρουπ παιδιών, κάποια άλλα παιδιά έπαιζαν στο προαύλιο της εκκλησίας ποδόσφαιρο. Δεν θα μπορούσε να άλλωστε να είναι κάπως αλλιώς, μια που ο ιερέας Πέπε είναι ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός της Ουρακάν. Μάλιστα, στην επίσκεψή του στο Βατικανό πήγε με μια φανέλα της ομάδας που κατά σύμπτωση είναι ο αιώνιος αντίπαλος της Σαν Λορένσο, ομάδας του Πάπα Φραγκίσκου. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι σχεδόν σαν υποχρεωτικό μάθημα στην εκκλησία, καθώς τα παιδιά προστατευμένα από τον έξω κόσμο, ξεχνούν για λίγο το αβέβαιο μέλλον τους από το οποίο δύσκολα θα δραπετεύσουν. Έχουν μάθει να ζουν με τους ήχους των πυροβολισμών κάθε βράδυ, καθώς μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ δυο συμμοριών που αφήνει πίσω αρκετούς νεκρούς κάθε μήνα. Τα περισσότερα έχουν συγγενείς που ανήκουν σε μια από τις δυο συμμορίες, έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους και είναι πολύ πιθανό να γίνουν κι αυτά μέλη των συμμοριών ναρκωτικών. Η κάμερα του Σεμπαστιάν τα κατέγραψε να παίζουν  (πολύ συχνά μαζί με τις καλόγριες), σαν οποιαδήποτε παιδιά ηλικίας 6 με 11 στον κόσμο. Η συλλογή με τίτλο «Shoot ball, not guns» πήρε το 1ο βραβείο στην κατηγορία «Campaign» του Sony World Photography Organisation. Εμείς διαλέξαμε μερικές από τις φωτογραφίες και εσείς αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να τις δείτε όλες στο σάιτ του Σεμπαστιάν Μιράντα.

Τι μπορεί να κάνει η φανέλα για σένα

  [1 Σχόλιο]

Φανέλες υπάρχουν πολλές. Ωραίες, άσχημες, ρετρό, υπερ-μοντέρνες, κακόγουστες, αλλά είναι κατά κύριο λόγο αυτό που υπόσχονται. Φανέλες. Τις φοράς στο γήπεδο, στο 5Χ5, στην παραλία και όπου αλλού νομίζεις. Και είναι ένας τρόπος να ενισχύεις την ομάδα σου, τους παίκτες που βλέπουν τα χρώματα στις κερκίδες. Αυτά μέχρι φέτος. Γιατί από φέτος σε μια υπερ-γραφική κίνηση, η ισπανική εταιρεία Joma (για κάποιους Τζόμα, για άλλους Χόμα) παρουσιάζει τη νεά φανέλα της Σαμπντόρια και απαντάει στο ερώτημα: «μην ρωτάς τι μπορείς να κάνεις εσύ για την φανέλα, αλλά τι μπορεί να κάνει η φανέλα για σένα». Και απαντάει η φανέλα. Η οποία τραγουδάει. Ναι. Πατώντας πάνω στο σήμα της ομάδας αρχίζουν και ακούγονται συνθήματα της Σαμπντόρια, τα οποία και τραγουδάνε οι ίδιοι οι παίκτες.

Και μπορεί να είναι από τα πιο άχρηστα πράγματα που έχουν βγει ποτέ (στην κορυφή της λίστας εξακολουθούν να βρίσκονται τα selfie sticks), αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις την εταιρεία ότι δεν προσπάθησε και να μη γελάσεις με τα δυο γραφικά σποτάκια στα οποία οι παίκτες της Σαμπ δίνουν κουράγιο από το πέταλο του Λουίτζι Φεράρις στις δύσκολες στιγμές απλών καθημερινών οπαδών.

¿Més Que un Qué?

  [2 Σχόλια]

Σε μια χρονιά που το μόνο που δεν της έλειπε ήταν οι κάλπες, στη Βαρκελώνη τα μέλη της Μπάρσα ψήφισαν για την ανάδειξη νέου προέδρου στο σύλλογο. Νικητής, όπως ήδη ξέρετε, ήταν ο Ζουζέπ Μαρία Μπαρτομέου, που διαδέχτηκε τον παραιτηθέντα Σάντρο Ρουσέλ. Οι δύο τους έχουν συγκεντρώσει όσα σκάνδαλα δεν είχαν συγκεντρώσει όλοι οι πρόεδροι της Μπαρσελόνα από την ίδρυσή της μέχρι τώρα, με εξαίρεση ίσως τον Νούνιες. Και όμως, τα μέλη εξέλεξαν τον Μπαρτομέου με κοντά 55% των ψήφων, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και αν είχε μοναδικό αντίπαλο τον Λαπόρτα, και όχι άλλους δύο διεκδικητές, πάλι θα κέρδιζε.

bartomeu

Η εντυπωσιακή νίκη του Μπαρτομέου δημιουργεί διάφορους προβληματισμούς. Κατ’ αρχάς ο ίδιος, όπως άλλωστε και ο Ρουσέλ είναι υπόδικος. Απειλείται λόγω της υπόθεσης Νεϋμάρ με περίπου 3 χρόνια φυλάκισης. Στο ερώτημα ποιος θα αναλάβει αν τελικά ο Μπαρτομέου καταδικαστεί, η απάντηση είναι, βάση καταστατικού, ο αντιπρόεδρος, δηλαδή κάποιος δικός του άνθρωπος. Καταστατικό βέβαια που δε φαίνεται να σημαίνει και πολλά για τον Μπαρτομέου, καθώς όπως αποδείχθηκε στην υπόθεση της μεταγραφής του Αρντά, δεν είναι εκεί για να το τηρεί. Θυμίζω ότι βάσει καταστατικού, η διοικούσα επιτροπή δεν έχει δικαίωμα να κάνει μεταγραφές ή να κλείνει χορηγικές ή άλλου τύπου συμφωνίες κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ένα άλλο θέμα είναι το Κατάρ. Στο έξιτ πολ που παρουσίασε η καταλανική τηλεόραση (το οποίο να πούμε ότι ήταν εξαιρετικά ακριβές) το 54% δήλωσε ότι ψήφισε Μπαρτομέου, ενώ το 51% δήλωσε ότι θέλει να σταματήσει η συνεργασία του συλλόγου με το Κατάρ. Ακόμα και αν υπολογίσουμε ότι 1/3 που ψήφισαν Μπαρτομέου δε θέλει το Κατάρ, όλοι οι άλλοι είναι εναντίον της συγκεκριμένης χορηγίας, που μόνο κακό έχει κάνει μέχρι τώρα στη Μπαρσελόνα. Ο Μπαρτομέου όμως θέλει να συνεχίσει το ίδιο πρότζεκτ και συγγνώμη κιόλας, με αυτήν την ατζέντα εκλέχτηκε.

Η αλήθεια είναι ότι τον είχα υποτιμήσει. Νόμιζα ότι ήταν μαριονέτα του Ρουσέλ, αλλά απέδειξε στην πορεία πόσο πονηρός και ύπουλος είναι. Πλέον ο Ρουσέλ μου μοιάζει περισσότερο μπροστινός του Μπαρτομέου. Χειρίστηκε το θέμα Νεϋμάρ, τη συμφωνία με το Κατάρ, τις ανανεώσεις και τις μεταγραφές όταν αυτές απαγορεύτηκαν και απαγορεύτηκαν επειδή είχε φροντίσει να υποβαθμίσει το ρόλο και την αξία της Μασία. Ο Μπαρτομέου είναι ο τεχνοκράτης που θέλει να κάνει τη Μπαρσελόνα να λειτουργεί με στόχευση αποκλειστικά το παγκόσμιο κοινό. Μια πολυεθνική της βιομηχανίας του αθλητικού θεάματος όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Τσέλσυ. Ο τελικός στόχος πιθανότατα είναι να εξαγοραστεί ο σύλλογος από τους Καταριανούς και να αποκτήσει έναν πολυεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη.

Joan-Laporta-anuncia-su-candid_54432867328_54028874188_960_639

Ο Λαπόρτα είδε αυτό που συμβαίνει και κατέβηκε στις εκλογές με μια ατζέντα «Επιστροφή στις Ρίζες». Στη Μασία, στις ακαδημίες, στο παιχνίδι της Μπαρσελόνα, στο més que un club. Αλλά μισό λεπτό Σανιό Ζουάν. Ήταν στις δικές του μέρες που το κλαμπ γιγαντώθηκε. Ήταν η δική του επιθετική στρατηγική μάρκετιγκ που έκανε τη Μπάρσα παγκόσμιο μπραντ. Η Μπαρσελόνα πάντα είχε κοινό σε όλον τον κόσμο, αλλά αυτό δε στηριζόταν στην τροπαιοθήκη της. Όταν, όπως όλα τα μεγάλα κλαμπ, έκανε τον κύκλο κυριαρχίας της, έγινε μια διόρθωση στην ιστορία. Η Μπαρσελόνα πήρε τους τίτλους που ταιριάζουν στο μέγεθός της. Μέχρι τότε ήταν η αντίπαλος της Ρεάλ Μαδρίτης, που αγαπούσαμε για άλλους λόγους. Με εξαίρεση τη Μίλαν που έχει σπάσει τα τρόπαιά της σε διάφορες δεκαετίες, όλοι οι άλλοι μεγάλοι της Ευρώπης είχαν περιόδους κυριαρχίας. Μόνο που η Μπάρσα το έκανε με το δικό της τρόπο, με κορμό σχεδόν αποκλειστικά από τη Μασία, με μικρές εκλεκτές προσθήκες.

Οι επιτυχίες όμως έφεραν μια προβολή και οπαδούς που θέλουν επιτυχίες συνεχώς. Η Μπαρσελόνα πια δεν μπορεί να παίζει με τη διαφορετικότητά της, διότι δεν είναι πλέον διαφορετική. Είναι ένα τοπ κλαμπ που διεκδικεί όλους τους τίτλους κάθε χρόνο. Έχει τεράστιο μερίδιο της πίτας σε οπαδούς σε όλον τον κόσμο και πολλές χορηγίες παγκόσμιου βεληνεκούς. Όλη αυτή η γιγάντωση έγινε επί Λαπόρτα. Επίσης, τότε εκτινάχτηκαν και τα χρέη, κυρίως λόγω των πριμ που έδινε ο σύλλογος στους παίχτες λόγω της συνεχούς κατάκτησης τίτλων.

Η μετάλλαξη είχε μπει σε γραμμές και η διοίκηση Ρουσέλ-Μπαρτομέου, τοποθετώντας το χορηγό και κάνοντας μεταγραφές τύπου Νεϋμάρ και Σουάρες την αποτέλειωσε. Ο Λαπόρτα κατέβηκε στις εκλογές αυτή τη φορά για να μπορέσει να σκοτώσει το τέρας που ο ίδιος εξέθρεψε. Ως οπαδός της Μπάρσα δε λέω ότι το μοντέλο Μπαρσελόνα είναι το σωστό. Ήταν όμως το διαφορετικό. Το κλάσικο είναι το πιο σπουδαίο παιχνίδι του πλανήτη, όχι μόνο λόγω της ιστορίας συγκρούσεων μεταξύ Καστίλλης και Καταλωνίας, αλλά και διότι συγκρούονταν δύο διαφορετικοί ποδοσφαιρικοί κόσμοι. Από τη μία η προεδρική Ρεάλ Μαδρίτης, με το βάρος στους παίχτες-πανάκριβους αστέρες που έπρεπε να ανταποκριθούν στο μεγαλείο του συλλόγου όπως αυτό το έχτισαν οι μύθοι του παρελθόντος. Από την άλλη η Μπαρσελόνα με τις ακαδημίες της, τη σύνδεσή της με την τοπική κοινωνία, το βλέμμα στο μέλλον και παίζοντας ένα σύστημα που ήταν σήμα κατατεθέν της.

laporta-bartomeu

Η εκλογή Μπαρτομέου δείχνει ότι πάει να χαθεί η μαγεία της διαφοράς. Η Μπαρσελόνα θα χάσει αυτό το διαφορετικό. Και στρατηγικά να το δει κανείς είναι σχετικά ανόητο να προσπαθήσεις να κοντράρεις το μεγάλο σου αντίπαλο με τα δικά του όπλα στο παιχνίδι που ξέρει καλύτερα. Κάποτε η Μπάρσα σε μια μεταγραφή Μπέιλ θα απαντούσε με έναν Πέδρο και όχι με έναν Νεϋμάρ. Και για κάθε Χάμες θα απαντούσε με έναν Σέρζι Ρουμπέρτο και όχι με έναν Πογκμπά.

Τζόναθαν Καλέρι, ετών 21

  [1 Σχόλιο]

Αυτό αρέσει στους Άνχελ Ντι Μαρία, Πίτερ Μάντσεν, Χοσέ Λουίς Καπντεβίλα και Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Η Πρέμιερ Λιγκ επιστρέφει

  [4 Σχόλια]

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από 10 χρόνια πως ο Γκάρι Νέβιλ θα γινόταν κάποτε ένας γαμάτος ποδοσφαιρικός αναλυτής-σχολιαστής θα γελούσα. Λίγο η φάτσα του και το στυλ του και πολύ περισσότερο η σύνδεση του στο μυαλό μου με τον αδερφό του, που σου δίνει την αίσθηση ότι μετράει ακόμα με τα δάχτυλα για να κάνει την πρόσθεση 8+7, με έκαναν να πιστεύω πως ο Γκάρι είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όταν ήταν μικρός τον έβαλε κάποιος σε ένα γήπεδο και του είπε «εσύ θα κάτσεις εδώ δεξιά κι όταν έρχεται η μπάλα θα την διώχνεις, δεν σε νοιάζει τίποτα άλλο που συμβαίνει στο γήπεδο».

Η διάψευση ήταν τόσο πανηγυρική που βάζω το λινκ για το κείμενο που είχα γράψει την εποχή της αποχώρησης του και νιώθω μια νοητή σφαλιάρα στο μάγουλο. Ο Νέβιλ σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 2011, μετακόμισε άμεσα στο Sky Sports και από τότε παραδίδει μαθήματα ποδοσφαιρικής ανάλυσης μετά από κάθε αγωνιστική, κάνοντας τον Πέτρο Μίχο να μοιάζει με Ελένη Μενεγάκη μπροστά του.

Ο Τιερί Ανρί από την άλλη ενσωματώθηκε μόλις φέτος στην ομάδα του Sky Sports και ακόμα δεν έχει δείξει κάτι εντυπωσιακό, που να συμβαδίζει με την αδιαμφισβήτητη ποδοσφαιρική του ποιότητα. Μέχρι να το κάνει χρησιμοποιείται σε άλλα φιλόδοξα πρότζεκτ, όπως το καταπληκτικό τρέιλερ που εμπνεύστηκε και έφτιαξε το κανάλι για την Πρέμιερ Λιγκ που, σε περίπτωση που δεν το έχεις αντιληφθεί γιατί το φετινό καλοκαίρι ο Χρόνος κύλησε λίγο διαφορετικά από άλλες χρονιές, ξεκινάει σε λιγότερο από ένα μήνα.

Φυσικά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το Sky Sports παράγει κάτι αξιοθαύμαστο. Λίγα χρόνια πριν είχε φτιάξει ένα εξαιρετικό βίντεο με τις αντιδράσεις των φιλάθλων πριν και μετά από ένα γκολ ενώ το 1997 είχε χρησιμοποιήσει τον πασίγνωστο ηθοποιό Σον Μπιν για να κάνει ένα καθηλωτικό τρέιλερ για την Πρέμιερ Λιγκ εκείνης της χρονιάς, το οποίο δικαιολογημένα θεωρείται διαχρονικό.

Το φαβορί και οι άλλοι δύο

  [Καθόλου σχόλια]

Στην Λατινική Αμερική το ποδόσφαιρο δεν σταματά. Το Κόπα Αμέρικα είναι παρελθόν, αλλά τα πρωταθλήματα και κυρίως το Κόπα Λιμπερταδόρες συνεχίζονται κανονικά. Φτάσαμε πλέον στα ημιτελικά του μεγαλύτερου διασυλλογικού θεσμού της άλλης πλευράς του Ατλαντικού και οι γηπεδούχοι έκαναν το πρώτο βήμα. Πρώτα η Ρίβερ Πλέιτ που την Τρίτη το βράδυ δικαιολόγησε τον τίτλο του φαβορί και κέρδισε την Γκουαρανί με 2-0.

Οι Μιγιονάριος είχαν τις φάσεις και τελικά, όπως αρκετές φορές φέτος, κατάφεραν να σκοράρουν και πάλι από μία στημένη φάση και γκολ αμυντικού. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο Γκάμπι Μερκάδο που άνοιξε το σκορ στο 60′, σε ένα καλό σημείο πάνω που άρχισε το άγχος να εμφανίζεται για του Αργεντίνους. Κι αν το 1-0 είναι καλό σκορ για πρώτο αγώνα, ήρθε ο Ροντρίγο Μόρα να το κάνει ακόμα πιο καλό σκοράροντας ένα δεύτερο γκολ. Ο Ουρουγουανός με μια όμορφη vaselina (για τον ορισμό της λέξης εδώ) έκανε το 2-0 και σίγουρα ευκολότερη τη ρεβάνς της Ασουνσιόν απέναντι στους φιλότιμους Παραγουανούς.

Αν όμως αυτό ήταν το προέρτιο, το μεγάλο ματς ήταν το χθεσινό. Η Ιντερνασιονάλ αντιμετώπιζε τους… πλούσιους Τίγκρες από το Μεξικό. Οι Βραζιλιάνοι μπήκαν δυνατά και μόλις στο τέταρτο λεπτό, το είδωλο των οπαδών της Ίντερ, ο «κεφάλας» Αντρές ντ” Αλεσάντρο άνοιξε το σκορ με ένα ξερό σουτ μετά από λάθος του Ουρουγουανού Αρέβαλο Ρίος (που προφανώς δεν χρειάζεται ξεκούραση μετά το Κόπα Αμέρικα). Το πρώτο δεκάλεπτο έκλεισε με ακόμα ένα γκολ για τους γηπεδούχος που έδειξαν καλύτερη ετοιμότητα μια που παίζουν κανονικά πρωτάθλημα, ενώ η Τίγκρες είχε πολλές εβδομάδες χωρίς επίσημο ματς.

Παρά το 2-0 όμως τόσο νωρίς οι Μεξικάνοι δεν κατέρρευσαν, ανέβηκαν, πίεσαν και μπόρεσαν σχετικά νωρίς να επιστρέψουν στο παιχνίδι της πρόκρισης με ένα όμορφο γκολ. Θα μπορούσαν να είχαν ισοφαρίσει κιόλας αν ο μεγάλος σταρ των Μεξικάνων Αντρέ-Πιερ Ζινιάκ δεν έχανε μια μεγάλη ευκαιρία στο πρώτο ημίχρονο. Όλα τελείωσαν όμως στο 58′ όταν και ο σκόρερ  Ούγκο Αγιάλα πήρε τη δεύτερη κίτρινη και εγκατέλειψε τους συμπαίκτες του. Οι Μεξικάνοι από το σημείο εκείνο και μετά προτίμησαν να κρατήσουν το 2-1, το οποίο και παρέμεινε, και να διεκδικήσουν την πρόκριση σε μια ρεβάνς που αναμένεται εντυπωσιακή. Οι Βραζιλιάνοι έχουν τη φανέλα, έχουν την εμπειρία, αλλά οι Μεξικάνοι απέχουν μόλις ένα γκολ από την πρόκριση στον τελικό.

Η επιστροφή του παιδιού τους

  [1 Σχόλιο]

Boca Juniors' newly returned player Carlos Tevez kisses the field during his official presentation at La Bombonera stadium in Buenos Aires, on July 13, 2015.    AFP PHOTO / ALEJANDRO PAGNI        (Photo credit should read ALEJANDRO PAGNI/AFP/Getty Images)

Είναι πολλά τα χρόνια από τότε που ο Κάρλος Τέβες μαζί με μια εξαιρετική φουρνιά ποδοσφαιριστών σάρωνε τα πάντα με την Μπόκα και έφτανε στην κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαιρού. Η πορεία του στη συνέχεια ήταν μια συνεχής μάχη με όλους και όλα. Από την αγάπη τού κόσμου στην Κορίνθιανς, στην αγάπη τού κόσμου στο Άπτον Παρκ και την μεγάλη του προσφορά στην ομάδα (αλλά και το κακό που έφερε άθελά του με τις μυστηριώδεις εταιρείες που είχαν τα δικαιώματά του), στο Μάντσεστερ που αγαπήθηκε και μισήθηκε. Στη Γιουνάιτεντ που προσέφερε αρκετά, αλλά έφυγε όχι με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα με προορισμό τους συμπολίτες. Και στην Σίτι όμως με τα ίδια σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις του, με τα παιδιαρίσματα και τελικά τη φυγή του να δείχνει ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορείς να βασιστείς.

Γιατί ο Καρλίτος Τέβες είναι ακόμα ένα παιδί, όχι με την έννοια του Μπαλοτέλι, αλλά με την έννοια του μικρού που θέλει να παίζει πάντα και τον χαλάνε όλα και όλοι, που δεν τον νοιάζει τόσο η ομάδα (εκτός αν είναι η Μπόκα), όσο το να είναι αυτός καλά και μπορεί να πάρει την μπάλα και να φύγει αν τσατιστεί. Ευτυχώς για τον Αργεντίνο φορ ήρθε η Γιουβέντους και μια εξαιρετική διετία στην οποία διέσωσε την καριέρα του συλλέγοντας τίτλους και φτάνοντας και σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Το βαρετό Τορίνο αποτέλεσε σπίτι γι” αυτόν, τον ηρέμησε και του άλλαξε τη ζωή.

banderon-731.jpg_1474799480

Ο Τέβες ήταν και θα είναι ένα κλικ πιο κάτω από τα άλλα μεγάλα ονόματα της Αργεντινής, από τον Μέσι αλλά ακόμα και από τον Αγκουέρο, θα έχει όμως πάντα την αγάπη του κόσμου ως το παιδί από το μπάριο, ένας από αυτούς. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από το τελευταίο Κόπα Αμέρικα σε όλες τις ψηφοφορίες για το ποιος θα έπρεπε να είναι παρτερνέρ του Λίο στην επίθεση ο Τέβες έβγαινε πρώτος. Και παρ” ότι μπορούσε είτε να μείνει στην Γιούβε, είτε να πάρει ακόμα περισσότερα χρήματα σε άλλους συλλόγους της Ευρώπης που τον ήθελαν, αποφάσισε να γυρίσει στην Αργεντινή γιατί είναι κυρίως και πάνω απ” όλα οπαδός της Μπόκα. Σε μια ηλικία που θα μπορούσε να προσφέρει, τα μάζεψε και γύρισε στο Μπουένος Άιρες να χορεύει κούμπια και να παίζει στο Μπομπονέρα φορώντας την αγαπημένη του φανέλα.

Και φυσικά η επιστροφή ήταν μια γιορτή. Πενηντακάτι χιλιάδες νοματαίοι μαζεύτηκαν στο Μπομπονέρα για να δουν τον ήρωά τους να γυρίζει. Κι ο Τέβες γύρισε, φίλησε το χορτάρι του Μπομπονέρα, φόρεσε τη φανέλα με το 10 (αν και ποτέ δεν ήταν Ρικέλμε) που έγραφε «Καρλίτος» και ξεκίνησε την προσπάθειά του να φέρει ξανά την Μπόκα στις επιτυχίες.

tevezdiegoAAo4FJ

Ανάμεσα στους φαν του Τέβες, πάντα κι ο Ντιέγκο που δεν θα μπορούσε να λείπει. «Ο Τέβες είναι η καρδιά της Μπόκα» είπε ο Ντιέγκο.

tevez2_o

Και η επιστροφή είχε και έναν ακόμα καλύτερο σκοπό. Η διοίκηση αποφάσισε να μη βάλει εισιτήριο, αλλά ο κόσμος να φέρνει φαγητό. Πάνω από 10 τόνοι φαγητού μαζεύτηκαν (!!) και θα πάνε στο μπάριο Φουέρτε Απάτσε, τη γειτονιά του Τέβες, μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχής της Αργεντινής. Αν και η ανοργανωσιά πήγε σύννεφο από ότι λέγεται, το σίγουρο είναι ότι υπήρξε αποτέλεσμα.

CJ2-zbSUEAA9r6r

Ο Τέβες έκανε το κομμάτι του, δώρισε μερικές μπάλες και χθες εμφανίστηκε στην προπόνηση της Μπόκα (μην ξεχνάμε το πρωτάθλημα στην Αργεντινή παίζεται κανονικά και είναι περίπου στην μέση του). Κι ο Καρλίτος που δεν θα μπει ποτέ σε λίστα με τους καλύτερους όλων των εποχών, θα είναι σίγουρα στην λίστα με τους πιο αγαπημένους όλων των εποχών.

Επιτέλους έχει κέντρο

  [Καθόλου σχόλια]

Ήταν το καλοκαίρι του 1993 όταν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε αυτόν τον παίκτη που θα κάλυπτε το κενό που άφηνε σιγά-σιγά ο αρχηγός της ομάδας στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Ο Μπράϊαν Ρόμπσον είχε χάσει – σχεδόν – ολόκληρη την προηγούμενη σεζόν με πρόβλημα στο γόνατο και όντας στο 36ο έτος της ηλικίας του, ουδείς ήταν σίγουρος πως θα μπορούσε να τα βγάλει εις πέρας στο δύσκολο (και σκληρό) πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ. Τα μάτια του Φέργκι έπεσαν πάνω στο νεαρό Ιρλανδό αμυντικό μέσο της Νότινγκχαμ, Ρόι Κιν. Απ” τα ταμεία της ομάδας βγήκε το ποσό – ρεκόρ – των 3,8 εκατομμυρίων λιρών και ο παίκτης έγινε μέλος μιας ομάδας που κυριάρχησε για πολλά χρόνια στο Αγγλικό αλλά και το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Έχοντας στο πλάϊ του τον Πωλ Σκόουλς, το Νίκι Μπατ και το Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν πολύ αργότερα , ο Κιν έγινε για μια δεκαετία ο αρχηγός και ο ηγέτης της μεσαίας γραμμής της ομάδας.

Manchester United's captain Roy Keane ki...Manchester United's captain Roy Keane kisses the FA Cup after their FA Cup Final against Millwall 22 May, 2004 in Cardiff, Wales. Manchester United won the FA Cup for the 11th time with a score of 3-0.     AFP PHOTO/POOL (Photo credit should read /AFP/Getty Images)

Σκληρός σε βαθμό αντιαθλητικού, ακούραστος αλλά και με επιθετικές αρετές όταν πραγματικά το χρειαζόταν μια ομάδα που είχε πάντα εξαιρετικούς μεσοεπιθετικούς ο Κιν άφηνε τεράστιο κενό το 2005 όταν εγκατέλειψε το Όλντ Τράφορντ για τη Σέλτικ και τη Γλασκώβη. Για να είμαι ειλικρινής για 10 χρόνια, πλην του Κάρικ και του Φλέτσερ, κανένας μα κανένας δεν μπόρεσε να αναπληρώσει το κενό του Κιν στο ρόλο του εξαριού πλην ελαχίστων εξαιρέσων. Ο Κάρικ τη σεζόν 2012/2013 ήταν εξαιρετικός οδηγώντας τη Μάντσεστερ στο πρωτάθλημα. Ο Φλέτσερ το 2010, πριν το σοβαρό πρόβλημα υγείας ήταν για ένα εξάμηνο αλάνθαστος και φυσικά ο Χάργκριβς το 2008 στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο πρωτάθλημα της ομάδας ήταν ένας σιωπηλός mvp. Κοινός παρονομαστής που δεν άφησε και τους τρεις παίκτες να ξεδιπλώσουν το πλούσιο ταλέντο τους ήταν φυσικά η υγεία. Κάτι που – ευτυχώς – ο Κιν είχε βιώσει αρνητικά μόνο για μια σεζόν στην καριέρα του. Ο Ιρλανδός ήταν ένας πραγματικός ταύρος εντός και εκτός γηπέδου. Όπως ο ίδιος είχε γράψει στη βιογραφία του, πολλές φορές πήγαινε στην πρωινή προπόνηση μετά από μεθύσι και αφού είχε κοιμηθεί σε παγκάκι. (Μη το δοκιμάσετε οι νέοι ποδοσφαιριστές μιλάμε για άλλες εποχές).

Generated by  IJG JPEG Library

Ο Φέργκι με τις γνωστές του αλχημείες κατάφερνε να καλύπτει τα κενά  και τα λάθη του   και πάντα έβρισκε τρόπους. Είχαμε δει τον Καγκάβα στον άξονα ως οχτάρι, το Τζόουνς ως εξάρι, το Ρούνει ως οχταροεξάρι, το Γκιγκς στα 35 εξάρι και άλλα πολλά. Μετά τη «σύνταξη» του σπουδαίου μάνατζερ φάνηκε η γύμνια της ομάδας τόσο στον άξονα όσο και σε άλλες θέσεις. Όλα αυτά με την έλευση του Φαν Χααλ άρχισαν σιγά-σιγά να χάνονται, με τεράστια ποσά εννοείται να βγαίνουν απ” τα ταμεία της ομάδας. Έτσι φτάσαμε στο φετινό καλοκαίρι με τους κόκκινους του Μάντσεστερ να έχουν στα χαρτιά ένα απ” τα κορυφαία κέντρα, όχι της Αγγλίας, αλλά ολόκληρου του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Ο Ολλανδός γνωρίζει πολύ καλά πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δε νοείται δυνατή ομάδα χωρίς δυνατό κέντρο (η Λίβερπουλ ακούει;) και κάνει επιτέλους πράξη αυτό τον άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου.

daley-blind_3035503b

Πέρυσι έφερε στην ομάδα το Ολλανδικό πολυεργαλείο που ακούει στο όνομα Νταλέι Μπλιντ και τον Ισπανό play maker Άντερ Ερέρα. Ο Ολλανδός μπορεί να αγωνιστεί και ως αμυντικός μέσος και φυσικά ως στόπερ και αριστερός πλάγιος αμυντικός. Υπάρχει ο Φελαϊνί που είναι ένας κορυφαίος box to box μέσος και ο εξαιρετικός Άγγλος Νίκι Πάουελ. Όσοι είχαν δει παιχνίδια της Γουίγκαν στο Γιουρόπα Λιγκ θα συμφωνήσουν μαζί μου. Φέτος όμως έκανε την πραγματική υπέρβαση με δύο σούπερ μεταγραφές. Απ” τη μία ο Μπάστιαν Σβαϊνστάϊγκερ και απ” την άλλη ο Μόργκαν Σναϊντερλεν συνθέτουν ένα κεντρικό δίδυμο γλωσσοδέτη, δύσκολο να το προφέρει και ο πιο εύγλωτος σπήκερ και δύσκολο να αντιμετωπιστεί από οποιαδήποτε ομάδα. Ο Γερμανός στα 31 δίνει πολλά κιλά ποιότητα στον άξονα της ομάδας και ο Γάλλος «κλειδώνει» το χώρο μπροστά απ” τους στόπερ και γίνεται ο παίκτης που θα μπει στα παπούτσια του Κάρικ τα επόμενα χρόνια. Μοναδική ένσταση απ” τους φίλους της ομάδας το γεγονός πως ο «Σβάινι» τα δύο τελευταία χρόνια είχε αγωνιστεί στα μισά (και λιγότερα) παιχνίδια των Βαυαρών για τη Μπουντεσλίγκα λόγω τραυματισμών. Προσωπικά θεωρώ πως η μεταγραφή του πρώην παίκτη της Σαουθάμπτον θα αποδειχθεί η σημαντικότερη για τους «ρεντ ντέβιλς» αυτό το καλοκαίρι μιας και ο Σναϊντερλεν είναι ο παίκτης που η ομάδα ήθελε πολλά χρόνια τώρα. Και επιτέλους τον έχει.

071315-Soccer-Man-Utd-Bastian-Schweinsteiger-Morgan-Schneiderlin-PI-JE.vadapt.620.high.0

To μόνο σίγουρο είναι πως η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ τον Αύγουστο θα ξεκινήσει στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ – όχι για να μπει στην τετράδα – αλλά για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για την Ευρώπη και είναι πλεόν γεγονός. Η ομάδα έχει επιστρέψει.

Το Κόκκινο Βιβλίο των Μεταγραφών

  [3 Σχόλια]

Μετά τον πυρετό του Copa America, που είχε μετατρέψει το σάιτ σε παράρτημα της Ολέ στην Ελλάδα, επιστρέφουμε στην πεζή Ευρωπαϊκή πραγματικότητα και σε αγαπημένα μας μου θέματα όπως εκείνο των χορηγών.

Όλοι γνωρίζουμε λοιπόν ότι στη Μαδρίτη εκτός από τους δύο συλλόγους που βρίσκονται εντός πόλης και συγκεντρώνουν το 90% των φιλάθλων οπαδών της, υπάρχουν και δύο άλλοι στα προάστια, η Χετάφε και η αγαπημένη Ράγιο Βαγιεκάνο. Η δεύτερη είναι μέρος της ζωής της γειτονιάς που εκπροσωπεί και όχι απλώς ένας σύλλογος που εδρεύει εκεί. Μια γειτονιά παραδοσιακή, εργατική που στεγάζει πλέον περισσότερους ανέργους παρά εργάτες. Η Ράγιο όμως είναι εκεί για να συγκεντρώνει τον κόσμο στο γήπεδο, να τους διασκεδάζει και να τους στηρίζει αν μπορεί, όπως έκανε με την περίπτωση της ογδοντάχρονης γιαγιάς που πήγαν να της κάνουν έξωση.

rayo vallecano

Τους διασκεδάζει όμως και με ποδοσφαιρικούς όρους. Στο πρόσωπο του Πάκο Χέμες έχει βρει ένα προπονητή που την κρατάει σταθερά στο μέσο του βαθμολογικού πίνακα παίζοντας μπάλα. Είναι από τις ελάχιστες ομάδες που δεν παρκάρουν λεωφορεία όταν παίζει με τους μεγάλους αλλά παίζει το επιθετικό της παιχνίδι παντού και πάντα. Και αν συμβούν ατυχήματα όπως καμιά εξάρα, δεν έγινε και τίποτα, διότι εσύ δεν πάτησες τις αρχές σου για να κλέψεις ένα αποτέλεσμα.

Τις ποδοσφαιρικές, αγωνιστικές αρχές βέβαια, διότι με τις άλλες τις εργατικές έχουμε ένα θεματάκι. Η διοίκηση της Ράγιο έχει κλείσει μια χορηγία για τη φανέλα της με την Κινέζικη εταιρία Κμπάο. Τα 600.000 το χρόνο που θα πάρει είναι πολλά χρήματα για ένα σύλλογο αυτού του επιπέδου. Αυτή η μνημονιακή σύμβαση φέρνει όμως και κάποιες υποχρεώσεις για τη Ράγιο. Η πρώτη είναι να πάει σε πενθήμερο ασιατικό τουρ στην Κίνα, όπου μάλιστα στη Ναντζίγκ έχει προγραμματιστεί φιλικό με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ, στα τέλη Ιουλίου. Ο άλλος όρος είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να υπογράψει έναν Κινέζο ποδοσφαιριστή.

Εκείνος που της «προτάθηκε» είναι ο επιθετικός Ζαγκ Τσενγκντονγκ, που έχει παίξει κάποια χρόνια στην Ευρώπη, στην Πορτογαλία με τις Λεϊρία και Μπέιρα Μαρ και στη Γερμανία με την Μπραουνσβάικ, τη χρονιά της ανόδου της μάλιστα. Ο Ζαγκ είναι 26 ετών και διεθνής. Όλα καλά, αλλά αυτό το υποχρεωτικά είναι μεγάλο πρόβλημα. Και είναι μεγάλο πρόβλημα γενικά, όχι μόνο σε έναν σύλλογο που προσπαθεί να διατηρήσει την ταυτότητά του ως εκπρόσωπος μιας εργατικής γειτονιάς. Δηλαδή πως το δέχεσαι αυτό; Θα μου πείτε, δεν είπαν ότι πρέπει να παίζει και υποχρεωτικά. Σωστά, βέβαια η Ισπανία, όπως και η Ιταλία έχουν βάλει εδώ και κάποια χρόνια παιχνίδια στις 12:00 για να τα βλέπουν στην Κίνα. Είναι πολύ λογικό να παίζεις στους 40 βαθμούς της Ισπανίας τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο ή και το Μάιο μετά στο καταμεσήμερο για τηλεοπτικούς λόγους. Και είναι επίσης τρομακτικά απίθανο να μην πει ο χορηγός να μπει να παίξει έστω και λίγα λεπτά σε εκείνο το ματς ο παίχτης.

Zhang

Ειλικρινά ελπίζω, γιατί το αξίζει περισσότερο από τους πολυεθνικούς συλλόγους που μονοπωλούν το ενδιαφέρον, να γίνει η αγαπημένη ομάδα των Κινέζων εργατών και να πουλήσει εκατομμύρια φανέλες με τον κεραυνό του Βαγιέκας στα εργοστάσια της Κίνας. Όμως η συνεργασία αυτή σε βάζει σε ένα ύπουλα παιχνίδι που η Ράγιο δεν έχει λόγο να παίξει. Δεν έχει την πίεση της Μπαρσελόνα για συνεχές κυνήγι τίτλων ώστε να καταλήξει να πουλάει το δικό της «Més que un club», δεν έχει την υποχρέωση της Ρεάλ Μαδρίτης σε συνεχόμενες μεταγραφές ρεκόρ, δεν έχει την υποχρέωση των Άγγλων στους Ασιάτες επενδυτές. Όλοι βγάζουν το καπέλο τόσα χρόνια στη Μπιλμπάο για το ότι δεν αγοράζει ξένους παίχτες, παρόλο που και αυτή αναγκάστηκε να βάλει χορηγό. Γίνεται να είσαι διαφορετικός και αγαπητός, πόσο μάλλον όταν κανείς δεν απαιτεί από εσένα να κερδίζεις τίτλους. Και ακόμα χειρότερα όταν μέσα στο γήπεδο τιμάς το άθλημα όσο λίγοι.