To πρώτο γκολ ενός αρτίστα

  [Καθόλου σχόλια]

Οι Κάννες είναι γνωστές για τις όμορφες παραλίες τους και φυσικά για το κινηματογραφικό φεστιβάλ κάθε Μάη. Πόσοι και πόσοι κινηματογραφικοί και γραφικοί «αστέρες» έχουν περπατήσει τις αμμώδεις παραλίες και έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους σε μια πόλη που ζει – και αναπνέει – για τα φλας των παπαράτσι και την εφήμερη γκλαμουριά; Οι πολίτες των Καννών είχαν την τύχη να ζήσουν εκτός όλων των σινέ-σταρ και την αρχή της καριέρας του σπουδαιότερου αρτίστα ποδοσφαιριστή που γνώρισε το άθλημα τα τελευταία 20 χρόνια. Για το Ζινεντίν Ζιντάν ο λόγος – και ο πρόλογος – όπως θα καταλάβατε.

854521533_small

Ο Ζιντάν βρέθηκε στην ομάδα νέων των Καννών το 1986 (στην τρυφερή ηλικία των 14) και τρία χρόνια αργότερα θα πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα κόντρα στη Ναντ. Ήταν 18 Μαϊου του 1989 όταν το αδύνατο παιδάκι με το πυκνό μαλλί έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, βάζοντας (δίχως να το ξέρει) αφετηρία στα καλύτερα «όνειρα» των φίλων του ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η πορεία του Γάλλου «μάγου» μόλις είχε ξεκινήσει και το ποδόσφαιρο ήταν έτοιμο να ζήσει μοναδικές στιγμές για τα επόμενα 17 χρόνια. Στις 8 Φεβρουαρίου του 1991 o Βόσνιος προπονητής της ομάδας Μπόρο Πρίμορατς θα δώσει – για πρώτη φορά – φανέλα βασικού στον μικρούλη Ζιντάν και αυτός θα τον δικαίωσει σκοράρωντας ένα πανέμορφο τέρμα. Ήταν (όπως και το ντεμπούτο του) κόντρα στη Ναντ με τις Κάννες να επικρατούν με 2-1. Ο Ζιντάν συνδυάστηκε άψογα με τους Λουίς Φερνάντεζ και Φρανς Ντούριξ, έκανε ένα άψογο (σήμα κατατεθέν του τα επόμενα χρόνια) κοντρόλ και πλάσαρε τέλεια για το παρθενικό του τέρμα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αυτό ήταν και το μοναδικό του γκολ εκείνη τη σεζόν. Μάλιστα το ίδιο βράδυ ο πρόεδρος της ομάδας Αλέν Πεντρετί δώρησε στο Ζιντάν το πρώτο του αυτοκίνητο μιας και αυτή ήταν η υπόσχεση που είχε δώσει στο νεαρό για τη μέρα που θα πετύχαινε κάτι τέτοιο.

Απ’την επόμενη σεζόν ο Ζιντάν έγινε βασικό γρανάζι της μηχανής της ομάδας των Καννών με την πορεία του να είναι λίγο-πολύ γνωστή τα επόμενα χρόνια. Η μεταγραφή στη Μπορντό, η άρνηση του προέδρου της Μπλάκμπερν στην πρόταση του Νταλγκλίς για την αγορά του επειδή «Έχουμε τον Τιμ Σέργουντ στην ίδια θέση», η Γιούβε, η Ρεάλ Μαδρίτης (και το Τσάμπιονς Λιγκ) και φυσικά ένα Ευρωπαϊκό και ένα Παγκόσμιο κύπελλο με τη Γαλλία τον κατατάσσουν στους κορυφαίους όλων των εποχών. Ένας μοναδικός ποδοσφαιριστής που δεν σταμάτησε να ερωτοτροπεί με τη στρογγγυλή θεά ποτέ για όσο αγωνίστηκε. Απ” το πρώτο του πανέμορφο γκολ με τη φανέλα των Καννών μέχρι εκείνο το αριστοτεχνικό  – αλά Πανένκα – πέναλτι απέναντι στο Μπουφόν στο (χαμένο δυστυχώς) τελικό του Μουντιάλ το 2006. Στο «κύκνειο άσμα» του ως μάγος ποδοσφαιριστής. Σε ευχαριστούμε μεσιέ Ζινεντίν.

Κι αν τελικά δεν σου αρέσει πραγματικά το ποδόσφαιρο;

  [8 Σχόλια]

Έφτασε για μια ακόμα χρονιά αυτή η περίοδος που κάτι άσχημο έχει συμβεί και όλη η χώρα είναι απογοητευμένη με το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Οπουδήποτε κι αν κοιτάξεις στο Ελληνικό ίντερνετ η αγανάκτηση κάνει πάρτι, έτοιμη να χυθεί από τις οθόνες και να μας πνίξει όλους. Οι οπαδοί έχουν αγανακτήσει, οι δημοσιογράφοι έχουν αγανακτήσει, οι άνθρωποι των ομάδων έχουν αγανακτήσει, η κυβέρνηση έχει αγανακτήσει, οι απλοί φίλαθλοι έχουν αγανακτήσει, ακόμα και άνθρωποι που δεν ξέρουν με πόσους παίκτες παίζεται ένα ματς έχουν αγανακτήσει. Οι περισσότεροι θέλουν κάποιος να τιμωρηθεί άσχημα για παραδειγματισμό, αρκεί βέβαια να μην είναι κάποιος από τους “δικούς” τους.

Η πείρα του παρελθόντος μας έχει διδάξει ότι μετά τη φάση της αγανάκτησης, που συνοδεύεται συνήθως από αμέτρητες απόψεις και προτάσεις (πολλές εκ των οποίων είναι φυσικά σωστές και λογικές και με μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο, ο οποίος τις γουστάρει όσο είναι ιδέες που μπορείς απλά να τις κάνει like και να νιώσεις προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος, αλλά αρχίζει να δυσανασχετεί μαζί τους σε περίπτωση που αντιληφθεί ότι μπορεί και να γίνουν πράξη και, για παράδειγμα, να μείνει η ομαδάρα του εκτός Ευρωπαϊκών διοργανώσεων τα επόμενα χρόνια) ακολουθεί η φάση του συμβιβασμού κατά την οποία όλοι διαπιστώνουν ότι δεν πρόκειται να γίνει σχεδόν τίποτα απ” όσα προτάθηκαν και ακούστηκαν και η φυσική κατάληξη είναι πάντα η φάση της αποδοχής, που όλα μπαίνουν κάτω από το χαλάκι μέχρι το επόμενο άσχημο συμβάν που θα μας… σοκάρει όλους.

Συνήθως κατά τη διάρκεια της φάσης της αποδοχής απλοί οπαδοί και δημοσιογράφοι, ο καθένας από το δικό του βήμα, τονίζουν ότι η αδυναμία υλοποίησης οποιουδήποτε σχεδίου αλλαγής βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τους ανίκανους και ανάξιους υπευθύνους της χώρας και του ποδοσφαίρου μας που για δικούς τους λόγους ο καθένας, προτιμούν να συντηρούν αυτή την κατάσταση από το να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά και να προσπαθήσουν να τη διορθώσουν. Με δεδομένη τη ρήση «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι σε ένα μεγάλο βαθμό έχουν δίκαιο.

Κι έτσι απλά η ζωή συνεχίζεται…

——

messi_finger

Λίγους μήνες πριν σε αγώνα για το Ισπανικό πρωτάθλημα, η Ρεάλ κέρδισε με 8-2 μέσα στην έδρα της Ντεπορτίβο. Μεγάλο αθλητικό πόρταλ της χώρας μετέφερε την είδηση αυτή στους Έλληνες φιλάθλους με τον περιγραφικό τίτλο «Βιασμός στο Ριαθόρ»! Κάποιος βίασε κάποιον άλλον, σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι κάπου στην δυτική Ισπανία. Φυσικά οι λέξεις σε ένα πόρταλ δεν κάνουν κακό σε κανέναν, είναι ακίνδυνες, δεν πετάνε φωτοβολίδες, ούτε παίζουν ξύλο, ούτε καν έχουν την ίδια βαρύτητα με ένα μπινελίκι ενός προέδρου σε ένα Δ.Σ. της Σούπερ Λιγκ. Και φυσικά δεν κυριολεκτεί ο συντάκτης, κανένας δεν βίασε κανέναν, χαβαλέ κάνουμε, μια κουταλιά υπερβολής για να γίνει πιο βαρύγδουπος ο τίτλος, να πατήσει κανένας άνθρωπος παραπάνω το λινκ. Η υπεράσπιση είναι εύκολη: «Όλη η χώρα, μαζί με το πρωτάθλημα μας, είναι ένα μπουρδέλο, η λεξούλα σε ένα τίτλο σε πείραξε;»

Αρκετούς μήνες πριν απ” αυτό, στο τέλος ενός Ρεάλ-Μπαρτσελόνα που μας είχε προσφέρει μερικές εντυπωσιακές στιγμές από αυτές που συναντάς μόνο σε πολύ υψηλά επίπεδα τέχνης, κάθομαι και χαζεύω τις αντιδράσεις των Ελλήνων στα social media. Ένα μεγάλο μέρος των σχολίων αποτελείται από μπινελίκια και σεξουαλικές αναφορές! Άνθρωποι που γεννήθηκαν και ζούνε στην Πολίχνη, το Παγκράτι ή το Ηράκλειο χύνουν ηλεκτρονικά γιατί μια Ισπανική ομάδα κέρδισε μια άλλη Ισπανική, την ώρα που άλλοι τους στολίζουν με κοσμητικά επίθετα, υπενθυμίζοντας τους τις φάσεις που θεωρούν ότι ο διαιτητής αδίκησε την ισπανική τους ομάδα, φάσεις στις οποίες πολλές φορές στέκονται περισσότερο και από τους πιο σκληροπυρηνικούς, ντόπιους οπαδούς των ομάδων αυτών. Το πανηγύρι συνεχίζεται φυσικά στα ενημερωτικά πόρταλ με εριστικούς τίτλους, που παλιότερα συναντούσες μόνο μετά από Ελληνικά ντέρμπι. «Τους κέρασε ο Νειμάρ», «τους γλέντησε ο Μπέιλ». Κάθε φορά που παρατηρώ κάτι τέτοιο η ίδια απορία επιστρέφει πάντα στο μυαλό μου: Αρέσει πραγματικά σε κάποιους το ποδόσφαιρο;

gomena

Η απάντηση είναι απλή και δεδομένη, παρ” όλο που κανένας εκ των παραπάνω δεν θα την παραδεχθεί ποτέ: Όχι. Στη χώρα των δεκάδων αθλητικών φυλλάδων και ενημερωτικών πόρταλ στα οποία έχουν βήμα αθλητικογράφοι που είναι πιο κάφροι και από τους κάφρους (ναι, των ίδιων πόρταλ που αυτές τις μέρες έχουν κατακλυστεί από κείμενα αγανάκτησης για την κατάντια του ποδοσφαίρου μας, κείμενα γραμμένα δίπλα-δίπλα με παλιότερα εμετικά, καθαρά οπαδικά άρθρα που καμουφλάρονται σαν «δημοσιογραφικά κείμενα άποψης» και προσελκύουν χιλιάδες θυμωμένα σχόλια που με τη σειρά τους αυξάνουν την επισκεψιμότητα της σελίδας), στη χώρα που οι ομάδες (και κατ” επέκταση και η Εθνική) σπάνια έχουν επιθετικό πλάνο γιατί ο πρώτος και βασικός στόχος είναι να μην χάσεις, γιατί η ήττα είναι κάτι παραπάνω από τρεις χαμένοι βαθμοί, στη χώρα στην οποία έχει εισχωρήσει πλέον στο φίλαθλο DNA της πως η νίκη της ομάδας που υποστηρίζεις είναι ισοδύναμο του να πηδήξεις εσύ με μίσος, έστω και μόνο μέσα στο μυαλό σου, τους οπαδούς που υποστηρίζουν την αντίπαλη, λίγοι ενδιαφέρονται πραγματικά για το ποδόσφαιρο. Τη νίκη γουστάρουν και αγαπάνε, η νίκη με κάθε τρόπο είναι ξεκάθαρα ο στόχος. Και όπως έχει αποδειχτεί αυτό δεν περιορίζεται πλέον μόνο στη μια και αγαπημένη μας Ελληνική ομάδα και δεν αφορά μόνο ελάχιστους «καθυστερημένους» που μπορείς εύκολα να αγνοήσεις.

Το συγκεκριμένο ζήτημα δεν εμφανίζεται φυσικά μόνο στην Ελλάδα. Οι αμέτρητες και απελπιστικά ηλίθιες ηλεκτρονικές κόντρες μεταξύ των «haters» του Μέσσι και του Κριστιάνο είναι ενδεικτικές του πόσο λανθασμένα αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι το ομορφότερο παιχνίδι του κόσμου. Το γεγονός όμως ότι στις σοβαρές Ευρωπαϊκές χώρες συναντάται σε πάρα πολύ μικρότερο βαθμό αρκεί για να μην αποτελεί η πρώτη πρόταση αυτής της παραγράφου δικαιολογία για να μην το αντιμετωπίσεις, υιοθετώντας απλά την εύκολη λύση του να εστιάσεις μόνο στους διεφθαρμένους προέδρους, την ανίκανη κυβέρνηση και τους μετρημένους «ούγκανους», που ψάχνουν ευκαιρία να παίξουν ξύλο στο γήπεδο για μια θέση στο πάνθεον του συνδέσμου στον οποίο ανήκουν.

Το πρόβλημα του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι τόσο μεγάλο και τόσο σύνθετο που δεν πρόκειται να λυθεί ακόμα κι αν παρθούν ριζοσπαστικές και πρωτόγνωρες για τα Ελληνικά δεδομένα αποφάσεις που θα αφορούν τα μεγάλα κεφάλια του χώρου. Το πρόβλημα βρίσκεται πλέον μέσα μας, σε βαθμό πολύ χειρότερο απ” ότι μπορούμε να φανταστούμε και απ” ότι μπορούμε να παραδεχθούμε.

Οι Άραβες του Ισραήλ

  [3 Σχόλια]

Κοιτώντας κάτι άσχετα πράγματα για χαμένους ποδοσφαιρικούς ήρωες, το μάτι έπεσε στην είδηση ότι ο Γιαννάκης (ο) Παπαδόπουλος παίζει πια σε μια ομάδα του Ισραήλ που λέγεται Μπνέι Σακχνίν. Η μεγάλη εκείνη ελπίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου που στο τελευταίο του πέρασμα από τον Άρη ίδρωνε πριν περάσει το δεκάλεπτο, πήγε σε μια ποδοσφαιρική εσχατιά. Όμως ο συγκεκριμένος Ισραηλινός σύλλογος είναι ελαφρώς διαφορετικός από τους υπόλοιπους του πρωταθλήματος του Ισραήλ. Η βασική του διαφορά είναι ότι ο σύλλογος είναι Παλαιστινιακός. Μάλιστα αποτελεί τη μοναδική Αραβική ομάδα που έχει πάρει τίτλο στο Ισραήλ.

Bnei-Sakhnin

Η πόλη Σακχνίν βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Άκρα, έχει περίπου 25.000 κατοίκους πληθυσμό και είναι όλοι τους οπαδοί της Μπνέι, από τις ελάχιστες παλαιστινιακές ομάδες που έχουν κερδίσει το δικαίωμα να παίζουν στο ισραηλινό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Μπορεί ο τωρινός προπονητής της να είναι Εβραϊκής καταγωγής, όμως πλην των 5 ξένων που έχει στο ρόστερ της, όλοι οι υπόλοιποι είναι Άραβες, μουσουλμάνοι και παλαιστίνιοι.  Από το 2003 που ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία είναι η ομάδα που λατρεύουν να μισούν οι υπόλοιπες 13 ομάδες του πρωταθλήματος. Ειδικά στην Ιερουσαλήμ κάθε φορά που παίζουν αντιμετωπίζουν συνθήκες κανονικού πολέμου, κυρίως κόντρα στην ακροδεξιά ομάδα της Μπεϊτάρ.

Η Μπεϊτάρ είναι ένα κλαμπ που αν βρισκόταν σε Ευρωπαϊκή χώρα δύσκολα θα είχε γεμάτες κερκίδες σε 2 ματς συνεχόμενα. Οι ρατσιστικές επιθέσεις όταν παίζουν κόντρα στην Μπνέι φτάνουν σε επίπεδα που θα έκαναν και τους οπαδούς της Λάτσιο να ντραπούν. Οι οπαδοί έχουν περάσει στο καταστατικό απαγόρευση ώστε ο σύλλογος να μην μπορεί να υπογράψει μαύρο, Άραβα ή μουσουλμάνο παίχτη. Στα παιχνίδια με τη Μπνέι η καφρίλα ξεπερνάει τα επίπεδα Σούπερ Λιγκ με πανό που γράφουν «Θάνατος στους Άραβες», «Θα εποικίσουμε το Γήπεδό σας» και «Οι Βόμβες μας να μη σας Αφήσουν να Φτιάξετε Ενδεκάδα». Οπαδοί της Μπεϊτάρ επίσης περνάνε από δίκη για τη δολοφονία δεκαεξάχρονου Άραβα οπαδού της Μπνέι πριν από μεταξύ τους ματς το 2014. Η Μπνέι όταν κέρδισε το κύπελλο του Ισραήλ το 2004 πέρασε στην πορεία του θριάμβου της έξω από το γήπεδο της Μπεϊτάρ, το Τέντι (!!) Στέντιουμ, επιδεικτικά.

Fans of Beitar Jerusalem shout slogans during a match against Bnei Sakhnin as part of the Israeli Premier League, at Teddy Stadium in Jerusalem

Το μένος των εβραϊκών ομάδων κόντρα στην Μπνέι φτάνει σε τέτοιο σημείο που όταν ο παίχτης της Μπνέι, Αμπάς Σουάν, σκόραρε το 2006 στο 90’ κόντρα στην Ιρλανδία στα προκριματικά του Μουντιάλ της Γερμανίας, οι Ισραηλίτες σε όλα τα υπόλοιπα γήπεδα σήκωναν πανό «Μη φοράς τη φανέλα της εθνικής. Δεν είσαι ένας από εμάς». Η Μπέι αποτελεί κόκκινο πανί στο Ισραήλ διότι είναι η διέξοδος των Παλαιστινίων στο Εβραϊκό κατεστημένο. Τον Αύγουστο του 2014 δύο ποδοσφαιριστές από την ακαδημία της, Άραβες προφανώς, δολοφονήθηκαν με 10 σφαίρες από Ισραηλινούς στρατιώτες σε συνοριακό σταθμό, όπως πήγαιναν στην προπόνηση. Η δολοφονία συνέβη μόλις μία βδομάδα μετά από εντός έδρας παιχνίδι κόντρα στην Μπεϊτάρ όπου οι οπαδοί της Μπνεί ανέμιζαν παλαιστινιακές σημαίες. Η αντίδραση του Εβραϊκού κοινοβουλίου στα γεγονότα ήταν να καταδικάσει τη δολοφονία και να προτείνει την αποπομπή της Μπνέι από το πρωτάθλημα, επειδή σήκωσαν οι οπαδοί της παλαιστινιακές σημαίες.

Η Μπνέι προσπαθεί να κερδίσει το δικαίωμα στην ισονομία κάνοντας συνεχώς αναφορές και στέλνοντας επιστολές στην ΟΥΕΦΑ και τη ΦΙΦΑ. Η απάντηση που παίρνουν είναι ότι «τα προβλήματα στην περιοχή υπάρχουν εδώ και 60 χρόνια και δεν μπορούμε να τα λύσουμε εμείς». Η ΟΥΕΦΑ με τις καμπάνιες του «Νόου του Ρέισισμ», του «Κικ Ρέισισμ Άουτ οβ Φούτμπολ». Η Μπνέι, που καταφέρνει και κρατιέται στην πρώτη κατηγορία του Ισραήλ, τερματίζοντας συχνά στην πρώτη πεντάδα, έχει συγκεντρώσει την υποστήριξη όλων των Παλαιστινίων διότι προσπαθεί να αγωνιστεί με άνισους όρους σε ένα πρωτάθλημα που όλοι οι άλλοι τη θεωρούν εχθρό και όχι αντίπαλο. Όσο υπερβολικό και αν είναι να μετρούν ως απώλεια του Παλαιστινιακού ποδοσφαίρου θανάτους πρώην παραγόντων, προπονητών και ποδοσφαιριστών από βομβαρδισμούς στη Γάζα οι Παλαιστίνιοι, τόσο λογικό είναι να ζητούν να παίζουν τα παιχνίδια ως ποδοσφαιριστές και να μην αντιμετωπίζονται σε όλη τη χώρα ως τρομοκράτες.

H φορτηγίδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο

  [4 Σχόλια]

ath gabarra 84

Η ιστορία της Αθλέτικ Μπιλμπάο είναι μια ιστορία υπερηφάνειας, μοναχικής (πολλές φορές) πορείας και συγκινήσεων. Σε μια εποχή που ομάδες χωρίς ιστορία κυριαρχούν λόγω χρημάτων ή που ιστορικές ομάδες λόγω των κερδών τους ανοίγουν την ψαλίδα και δεν επιτρέπουν σε άλλους συλλόγους να διεκδικήσουν επιτυχίες, οι Βάσκοι συνεχίζουν να πολεμούν με τα δικά τους μέσα. Πέρα από το hype και τις όποιες πολιτικές προεκτάσεις, η Μπιλμπάο είναι ένας θαυμαστός σύλλογος που κρατάει ακόμα το δικό του ύφος όσο μπορεί. Δυστυχώς γι” αυτή, οι μεγάλες ευκαιρίες παρουσιάζονται λιγότερα συχνά πλέον και οι αναμνήσεις είναι αυτές που κρατούν τον μύθο ζωντανό. Σαν τον τίτλο του 1982-83 που κατέκτησαν τα Λιοντάρια, 27 χρόνια μετά τον προηγούμενό τους.

Ο τίτλος αυτός ίσως να είναι και ο σημαντικότερος στην ιστορία της ομάδας του… Αγίου Μάμα για τρεις διαφορετικούς λόγους. Πρώτον γιατί ήρθε μετά από τόσα χρόνια ανομβρίας, δεύτερον γιατί ήρθε να δώσει πίστη ξανά σε μια ομάδα που είχε χάσει πριν μερικά χρόνια ένα Κόπα ντελ Ρέι στα πέναλτι από την Μπέτις και έναν τελικό ΟΥΕΦΑ και είχε αρχίσει να σκέφτεται ότι κάποια… κατάρα υπάρχει και τρίτον και ίσως πιο σημαντικό γιατί ήρθε σε μια τρομερά δύσκολη περίοδο για την πόλη. Με 20% ανεργία, η πόλη του Μπιλμπάο βίωνε μια πολύ μεγάλη κρίση που πλήγωνε τους υπερήφανους Βάσκους και τα οικονομικά προβλήματα ήταν ιδιαιτέρως έντονα.

Η Λίγκα φυσικά δεν ήρθε εύκολα. Μετά από πολλά χρόνια κυριαρχίας των ομάδων της Μαδρίτης, η Ρεάλ Σοσιεδάδ είχε κάνει το repeat με δυο συνεχή πρωταθλήματα για να έρθει η σειρά της Αθλέτικ. Μετά τους δυο τίτλους της Μπιλμπάο το 1983 και το 1984 ακολούθησαν 11 συνεχόμενα πρωταθλήματα που πήγαν στα χέρια της Ρεάλ ή της Μπάρτσα για να έρθει η Ατλέτικο του Πάντιτς να σπάσει την δυαρχία. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2000 για να πάει η κούπα σε κάποια άλλη πολή ξανά μετά τη χώρα των Βάσκων όταν πήγε στη Γαλικία και στα χέρια της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Στατιστικά και αριθμοί που δείχνουν τη σημασία του κατορθώματος της Μπιλμπάο. Στο πρωτάθλημα του 83′ η Ρεάλ φάνηκε να είναι το μεγάλο φαβορί εξ αρχής καθώς πήρε γρήγορα κεφάλι στην κούρσα έχοντας στο πρώτο μισό μόνο μια ήττα, από την Μπάρτσα που με τον Μαραντόνα να μην είναι σε καλή κατάσταση μετά το πρόβλημα της ηπατήτιδας ήταν αρχικά εκτός μάχης. Οι Μαδριλένοι μάλιστα πέρασαν νικηφόρα και από το Σαν Μαμές δείχνοντας ότι ήρθε η ώρα τους.

Το ντεφορμάρισμα όμως της Ρεάλ τον χειμώνα συνδυάστηκε με ένα σερί νικών των Καταλανών και για πρώτη φορά μετά την 5η αγωνιστική, βρέθηκε άλλη ομάδα στην κορυφή του πίνακα. Γρήγορα όμως και η Μπάρτσα έκανε τη δική της κοιλιά που μάλιστα έφερε την απόλυση του προπονητή Λάτεκ. Η μάχη τελικά κατέληξε να είναι υπόθεση για δύο. Την Ρεάλ και την Αθλέτικ Μπιλμπάο του μόλις 32χρονου Χαβιέρ Κλεμέντε. Η κορυφή άλλαζε εναλλάξ χέρια και φτάσαμε στην τελευταία αγωνιστική όπου και οι δύο ομάδες αγωνίζονταν εκτός έδρας. Η Ρεάλ πήγαινε στο Μεστάγια της Βαλένθια που ήθελε μόνο νίκη για να σωθεί και να μην πέσει για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η Μπιλμπάο πήγαινε στην Λας Πάλμας που και με Χ σωζόταν.

Οι Μαδριλένοι κατακτούσαν τον τίτλο και με ισοπαλία και το έργο των Βάσκων φαινόταν δύσκολο. Έγινε μάλιστα δυσκολότερο όταν η Λας Πάλμας άνοιξε το σκορ μόλις στο 3′ και ο τίτλος φάνηκε να πηγαίνει στην Μαδρίτη. Τα πράγματα όμως άλλαξαν άρδην, με την Μπιλμπάο να ισοφαρίζει και να παίρνει το προβάδισμα, ενώ η Βαλένθια άνοιξε το σκορ λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου. Η Μπιλμπάο μετέτρεψε σε περίπατο το παιχνίδι στο 2ο ημίχρονο κερδίζοντας με 1-5 (είχε την καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα), ενώ η Ρεάλ παρά τα δυο δοκάρια της δεν κατάφερε να ισοφαρίσει και οι νυχτερίδες κέρδισαν την παραμονή τους στερώντας τον τίτλο από τους Μερένγκες.

Ο τίτλος έγινε γιορτή όλης της πόλης και η Αθλέτικ θέλησε να το περάσει ως ένα μήνυμα προς όλον τον κόσμο, ένα δείγμα μαχητικότητας και ελπίδας. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, παιδιά, μαμάδες ήταν όλοι έξω σε μια μέρα που έμεινε γνωστή ως «η απεργία του πρωταθλήματος» καθώς κανείς δεν πήγε στις δουλειές του. Και ενώ έχουμε συνηθίσει τα λεωφορεία με τους παίκτες και την κούπα, οι Βάσκοι πρωτοτύπησαν. Ανέβασαν την ομάδα πάνω σε ένα από τα φορτηγά πλοία που μετέφεραν βαρέα φορτία και την έβγαλαν βόλτα στο δέλτα του Μπιλμπάο εκεί που εκβάλλουν τα τρία ποτάμια της περιοχής. Δεν ήταν τυχαία η κίνηση, ήταν μια κίνηση στήριξης στους ανθρώπους που έκαναν την ίδια διαδρομή καθημερινά για δουλειά και πλέον είχαν μείνει άνεργοι. Η βιομηχανοποίηση της περιοχής κατά τον 19ο αιώνα είχε κάνει αυτές τις φορτηγίδες αναγκαίες για να μεταφέρουν τα μεταλλεύματα από τα γύρω βουνά. Η Αθλέτικ έμεινε πιστή στους στίχους του ύμνου της που λέει ότι «αναδύθηκε» από τους ανθρώπους, τον λαό της χώρας.

Η… μαούνα που χρησιμοποιήθηκε ονομάστηκε σε Αθλέτικ και έγινε μέρος του συλλόγου. Ούτε οι ίδιοι οι παίκτες περίμεναν ότι αυτός ο τίτλος σήμαινε τόσο για τον κόσμο. Ο Γκοϊγκοετσέα δήλωσε «Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν αυτό. Όλη η χώρα των Βάσκων είχε μαζευτεί». Ένα χρόνο αργότερα η φορτηγίδα Αθλέτικ ξαναέκανε την βόλτα της για να γιορτάσει το νταμπλ σε μια χρονιά που η Μπιλμπάο πήρε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία με τη Ρεάλ και το κύπελλο στην περίφημη «Μάχη του Μπερναμπέου» με τα… απόνερα του δολοφονικού φάουλ του Γκοϊκοετσέα στον Μαραντόνα.  Η βάρκα δεν ξαναβγήκε από τότε στα νερά του Μπιλμπάο, αν και ο κόσμος βγήκε ξανά στους δρόμους. Δυο χαμένοι τελικοί στο Κόπα ντελ Ρέι με την κλασσική αντίπαλό της και ένας στο Γιουρόπα Λιγκ έκαναν την Μπιλμπάο να αγγίξει το όνειρό. Μέχρι την επόμενη φορά οι αναμνήσεις θα κρατούν ζωντανές τις ελπίδες του κόσμου.

Το μοναδικό ρεκόρ του Τζίμι Ρίμμερ

  [Καθόλου σχόλια]

Jimmy1977

Υπήρξε μια περίοδος που οι Άγγλοι διέθεταν εξαιρετικούς τερματοφύλακες. Βασικά πάντα έτσι  ήταν – απ” τα late 30′s – μέχρι και τις αρχές του 2000 όταν και άρχισε να υπάρχει η λέξη «γκαφατζής» στην πλάτη κάθε φανέλας με το νούμερο 1 αρκετών Αγγλικών ομάδων και της εθνικής βεβαίως-βεβαίως. Πωλ Ρόμπινσον, Ρόμπερτ Γκριν και Ντέηβ Σίμαν εσάς εννοώ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Γκόρντον Μπανκς; Τον Πήτερ Σίλτον και τον Ρέι Κλέμενς; Τον “Αλεξ Στέπνεϊ και τον Ντέηβ Μπίσαντ αλλά και τον Τζίμι Ρίμμερ. Με τον τελευταίο θα ασχοληθώ σήμερα και με το μοναδικό ρεκόρ που έχει για Άγγλο ποδοσφαιριστή.

Ο Ρίμμερ είχε την τύχη να βρεθεί στην ακαδημία της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ και μάλιστα στα 17 του χρόνια είδε τον Ματ Μπάσμπι να τον ανεβάζει στην πρώτη ομάδα – πίσω απ” τον σπουδαίο Βόρειοιρλανδό Χάρι Γκρεγκ – το 1965. Ένα χρόνο αργότερα στο Όλντ Τράφορντ ήρθε ο Στέπνεϊ με τους δυο τους να γίνονται το δίδυμο των «μπέμπηδων» κάτω απ” τα γκόλποστ. Ο Ρίμμερ έγινε η αλλαγή του «Στεπ» και έφτασε να κερδίσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1968 – το πρώτο για Αγγλική ομάδα -  όταν η Γιουνάϊτεντ επικράτησε της Μπενφίκα με 4-1 στο Γουέμπλει. Τα χρόνια περνούσαν ο Στέπνεϊ γίνονταν θρύλος για την ομάδα του Μάντσεστερ και ο μικρός Ρίμμερ έβλεπε τα περισσότερα παιχνίδια απ” τον πάγκο της ομάδας. Κάτι που όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας δεν του άρεσε καθόλου.

Το 1977 θα πάρει μεταγραφή για την Άστον Βίλα – μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα απ” την Άρσεναλ – και θα γίνει μέλος της εκπληκτικής ομάδας των «χωριατών» φτάνοντας και στο δικό του – ακατάρριπτο μέχρι και σήμερα ρεκόρ. Η ομάδα θα κερδίσει το πρωτάθλημα του 1981 και το 1982 θα καταφέρει το «θαύμα» κερδίζοντας τη Μπάγερν Μονάχου με 1-0 στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο Ρίμμερ έγινε ο πρώτος Άγγλος που κέρδιζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με δύο διαφορετικές Αγγλικές ομάδες έχοντας όμως αγωνιστεί μόλις για 9 λεπτά σε δύο τελικούς. Σε εκείνο με τη Μάντσεστερ δεν είχε χρησιμοποιηθεί αν και είχε σηκωθεί για ζέσταμα στα τελευταία λεπτά της παράτασης και σε αυτό με τη Βίλα – αν και ξεκίνησε βασικός – έγινε αλλαγή στο 9′ εξαιτίας ενός τραυματισμού στο δεξί χέρι. Μάλιστα είδε τον Ναϊτζελ Σπινκ που είχε περάσει στι θέση του να πραγματοποιεί εξαιρετική εμφάνιση και – αργά αλλά σταθερά – να του παίρνει και τη θέση του βασικού τον επόμενο χρόνο.

To βίντεο με τα πρώτα 15 λεπτά του τελικού και η αλλαγή του Ρίμμερ

Ο Τζίμι Ρίμμερ άφησε το Βίλα Πάρκ το ’83 για την Ουαλία και τη Σουόνσι και έκλεισε τη σπουδαία καριέρα του το 1986 στη Λούτον Τάουν. Δίπλα στο μοναδικό ρεκόρ του Άγγλου τερματοφύλακα θα βρίσκεται πάντα η ατυχία μιας και δε νομίζω να υπάρξει άλλη τέτοια περίπτωση στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Απ” την άλλη ίσως αν δεν είχε τραυματιστεί να μην είχε φτάσει και η Βίλα στην κατάκτηση και ο ίδιος στο ρεκόρ. Ποτέ δεν ξέρεις.

Ποδο-oscars 2015: Όσκαρ καλύτερης ταινίας

  [Καθόλου σχόλια]

Οι κατηγορίες για τα Όσκαρ του Σομπρέρο για το 2015 κλείνουν με την καλύτερη ταινία. Τρεις υποψηφιότητες δυναμίτης που θα δυσκολέψουν την Ακαδημία να αποφασίσει:

gone-girl-4

Το κορίτσι που εξαφανίστηκε (του Dwayne «The Rock» Johnson)

Αυτός επιτυχημένος ποδοσφαιριστής με πολλούς τίτλους αλλά και ένα άφταστο όνειρο. Να ξεπεράσει τον Μέσι. Αυτή νέα, όμορφη και ένα απ” τα πιο επιτυχημένα μοντέλα των τελευταίων ετών. Γνωρίστηκαν. Οι χορηγοί τούς πίεσαν και έτσι έγιναν ζευγάρι. Μαζί για αποτρίχωση. Μαζί για νύχια. Μαζί για λεύκανση. Μαζί στον κομμωτή. Ένας άτυπος αγώνας για το ποιος θα αγγίξει – καλύτερα – το τέλειο της εξωτερικής εμφάνισης. Ο Κριστιάνο δεν μπορούσε να πετύχει με τίποτα όμως το cat walk και κάπου εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Ο καθιερωμένος μαξιλαροπόλεμος και τα παιχνίδια με το γατουλίνο τους πριν τους αγώνες του CR7 έδωσαν τη θέση τους σε τσακωμούς και τσιριχτά που θα ζήλευε και Ρουβίτσα στα middle 90′s. Και εδώ αρχίζει η ταινία.

Ο The Rock «σκηνοθετεί» την Ιρίνα από τα πρώτα γυρίσματα του Ηρακλή και συνεχίζει και εδώ να κλέβει την παράσταση (και την καρδιά της) οδηγώντας την ταινία στα σκοτεινά μονοπάτια του νουάρ, μπολιάζοντας το όμως με πολλά στοιχεία μεταμοντέρνου σινεμά, έχοντας την πλήρη υποστήριξη των ηθοποιών του. Η Ιρίνα φεύγει γιατί ο Ρονάλντο δεν της έχει αφήσει τσιμπιδάκι για τσιμπιδάκι και επειδή τον έπιασε να δοκιμάζει τα σαμπό της στη σάουνα με το Ράμος. Μια πρόφαση που μας οδηγεί σε ψυχοφθόρα μονοπάτια που θα ζήλευε και ο Κιούμπρικ. Είναι όμως αυτή η αλήθεια ή μήπως στο βάθος αχνοφαίνεται μια μεταγραφή – και πάλι – στο Νησί; Εξαιρετικός στο μικρό ρολάκι του εραστή (που κλέβει την παράσταση) ο Τζων Τέρι. Σινέ – Πρόβλεψη. Ο Τζων θα βραβευτεί στο τέλος της σεζόν με το πρωτάθλημα Αγγλίας για την ερμηνεία του.

nightcrawler

Ο Νυχτογκόλης του Θοδωρή Ζαγοράκη

Ο Στέφανος είναι ποδοσφαιριστής σε μεγάλη ομάδα της Θεσσαλονίκης, έχει μούσια, τατουάζ και στα δυο του χέρια, γρήγορο αυτοκίνητο με φωτάκια στις πιτσιλήθρες και τα έχει με μπαργούμαν σε γνωστό αφτεράδικο της πόλης. Ένας φυσιολογικός επιθετικός με λίγα λόγια που έχει να βάλει γκολ από την περασμένη σεζόν. Όλα αλλάζουν όμως όταν ανακαλύπτει ένα καινούριο ελληνάδικο. Ο μετρ είναι βετεράνος ποδοσφαιριστής και υπόσχεται να του μάθει τα κόλπα του σκοραρίσματος με την προϋπόθεση ότι θα ανοίγει μπουκάλι κάθε βράδυ. Ο Στέφανος είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να πετύχει και έτσι συμφωνεί.

Γρήγορα αρχίζει να σκοράρει συνέχεια και γίνεται ο αγαπημένος της εξέδρας. Μόνο που το κάνει με οποιοδήποτε τρόπο, σαμποτάρει το αυτοκίνητο του φιλότιμου Δημητράκη Δεκατέσσερα και αυτός μένει στην Πολίχνη χάνοντας το ματς, σκοράρει με το χέρι, κάνει θέατρο, όλα για το γκολ. Σύντομα όμως μια δαιμόνια ρεπόρτερ των Σπορ του Βορά (καταπληκτική στον ρόλο της έμπειρης δημοσιογράφου η Φωτεινή Πιπιλή) ανακαλύπτει την αλήθεια και απειλεί να τα τινάξει όλα στον αέρα. Εξαίσιος Γιώργος Μύρτσος στον ρόλο του μετρ, μια ταινία γεμάτη αγωνία αλλά και μηνύματα για τα όρια της δημοσιογραφίας, της ταχύτητας και της καγκουριάς. Δυνατό σάουντρακ με μια φοβερή Άντζυ Σαμίου. Της σκηνές καταδίωξης τις έχει ντουμπλάρει ως κασκαντέρ ο Γιούρκας Σεϊταρίδης.

The-Judge2

The Judge του εισαγγελέα Κορέα

Κουρασμένος από τη ζωή της μεγαλούπολης με τα ξενύχτια, τα μοντέλα και τα γρήγορα αυτοκίνητα ο μεγαλοδικηγόρος Αλέξης γυρίζει στην πατρίδα του την Πάτρα. Εκεί βλέπει τους παλιούς του φίλους, αλλά και την ήσυχη και χωρίς άγχος ζωή που άφησε ξωπίσω του. Έκπληκτος όμως ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του και δικαστής της πόλης, ο αδέκαστος Κυριάκος Θωμαΐδης, είναι κατηγορούμενος σε υπόθεση διαφθοράς με πειρατικά DVD.

Ο μοντελοπνίχτης Αλέξης παρ” ότι έχει να του μιλήσει για δύο τηλεοπτικές σεζόν όταν και είχε αποχωρήσει για 35η συνεχόμενη φορά από πάνελ, αποφασίζει ότι αυτή είναι η πραγματικά μεγάλη υπόθεση της καριέρας του και αναλαμβάνει την υπεράσπιση του πατέρα του. Δικαστικό δράμα σε σκηνοθεσία Στηβ Κακέτση με εκπληκτική σεκάνς στη σκηνή της τακουνιάς στο κεφάλι από την σταρλετίτσα Εύη Βατίδου. Στο ρόλο του δεσμοφύλακα κάνει cameo o Γιάννης Αλαφούζος και αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον. Μια ματιά πίσω από τη βιτρίνα των καθωσπρέπει κοινωνιών της ελληνικής επαρχίας, αλλά και ελεγεία για την πάταξη της διαφθορά στο δικαστικό σώμα.

Περσινές υποψηφιότητες:
Ποδο-oscars 2014

Sombrero Quiz: Πόσο καλός γραφικός Έλληνας οπαδός είσαι;

  [15 Σχόλια]

savvas

Πάντα υπάρχουν συζητήσεις σε παρέες για κλασσικές ελληνικές ιστορίες ποδοσφαίρου. Όχι για ωραία γκολ, όχι για σπουδαία ματς, αλλά για όλα αυτά τα υπερ-γραφικά που συμβαίνουν στο έρμο ποδόσφαιρο της χώρας μας. Η επιστημονική ομάδα του Σομπρέρο που αποτελείται από: έναν ταξιτζή, έναν υφηγητή της Μαχαιρολογίας, έναν συνταξιούχο που διαβάζει κάθε μέρα Φως των Σπορ και έναν πρώην ποδοσφαιριστή που έπαιξε εθνική Εφήβων αλλά μετά τραυματίστηκε, σας παρουσιάζει το πιο έγκυρο κουίζ μέχρι το επόμενο. Απάντησε στις παρακάτω ερωτήσεις γνώσεις ελληνικής ποδοσφαιρικής καλτίλας και δείξε στους φίλους σου πόσα απίδια βάνει ο σάκος.

[διάβασε περισσότερα →]

Ποδο-oscars 2015: Όσκαρ σκηνοθεσίας

  [Καθόλου σχόλια]

Οι υποψηφιότητες σήμερα στη… σινεφίλ γωνιά μας είναι για την ταινία με την καλύτερη σκηνοθεσία:

Birdman

Birdman: H Απρόσμενη Αρετή του Αυτογκόλ του Αλεχάνδρο Ρίνους Μίχελς Γκονζάλες Πάντσο

Κινηματογραφική μεταφορά του Δαβίδ και Γολιάθ μέσα απ” το πρίσμα του Ρίνους Μίχελς διασκεύαζοντας τέλεια το ποίημα του Φέρεντς Πούσκας «Έντεκα αυτοί Έντεκα και “μεις». Ο Τάκης είναι ο Άνθρωπος πουλί που – αφού έχει κερδίσει το σεβασμό και τη φανέλα του Λεβ Γιασίν – φτάνει με την ομάδα του ως αουτσάιντερ στο Γουέμπλεϊ. Η παράσταση που έχει στο μυαλό του αγγίζει την τελειότητα αλλά ο κακός της υπόθεσης, ο Γιόχαν Κρόιφ (φανταστικός στο ρόλο ο Έντουαρντ Νόρτον) δεν θα το επιτρέψει διαλύοντας τα όνειρα του Τάκη να αγγίξει το ποδοσφαιρικό Έβερεστ. Τραγικός ήρωας ο Σούρπης που ως άλλος Πελίας καταστρέφει το ονειρικό σκηνικό που είχε στηθεί πανέξυπνα απ” τον Ούγγρο (λάτρη του υπερεαλιστικού σινεμά) σκηνοθέτη.

Φοβερές ερμηνείες και εξωπραγματική φωτογραφία – ιδίως εκείνη με το «Οι φίλοι του Ολυμπιακού μαζί σας» – για μια ταινία που έφτασε δικαίως να διεκδικήσει 9 Όσκαρ με σημαντικότερο το το βραβείο του πρώτου σκόρερ για τον Αντώνη Αντωνιάδη. Σκοτεινό αλλά όχι καταθλιπτικό το φίλμ, κεντημένο άψογα με τα τραγούδια της Βίκυς Μοσχολιού που σαν άλλη Σίρλεϊ Μπάσεϊ οδηγεί το σάουντρακ (και τις τζαζ μελωδίες του) στην αιωνιότητα. Η ερμηνεία του Τάκη Οικονομόπουλου ως «Πουλί» ενέπνευσε το Σαργκάνη πολλά χρόνια αργότερα να μεταμορφωθεί σε Φάντομ και να παραπατάει μεθυσμένος στα επίσημα του ΟΑΚΑ στον Τελικό του Τσαμπιονς Λιγκ το 2007. Όπως και να” χει, το  Birdman είναι μια φοβερή ταινία βασισμένη σε γεγονότα του ’71. Αφεθείτε στη μαγεία της και δε θα χάσετε.

ida-cartel-53971-Αντίγραφο1
Ida κάνεις σύντεκνε;
του Σήφη Παβλικόφσκι

Συμπαραγωγή του ανεξάρτητου κράτους της Κρήτης και της Πολωνίας αυτό το ασπρόμαυρο φιλμ (τα χρώματα δεν είναι τυχαία) που προσπαθεί να εξηγήσει, τι στο καλό συμβαίνει με το καμάρι του νησιού. Το θρυλικό ΟΦΗ. Μια ταινία αναζήτησης για τους χαμένους βαθμούς, τις «αόρατες» φορολογικές ενημερότητες και τη μεταγραφή του Χρήστου του Μπούρμπου στον Παναθηναϊκό. Ο Νίκος Μαχλάς υποδύεται μια νεαρή καλόγρια που μετά από τεράστια καριέρα στα γήπεδα της Ολλανδίας αποσύρεται σε Μοναστήρι στον Ψηλορείτη με μοναδικό σκοπό τη σωτηρία – όχι της ψυχής που λέει ο Κραουνάκης – αλλά του ΟΦΗ. Εκεί μαθαίνει για την ύπαρξη μιας θείας του που παίζει ποδόσφαιρο στον Εργοτέλη και διαμαρτύρεται συνεχώς για ένα πέναλτι που δεν της δόθηκε πριν χρόνια. Απολαυστικός μεταξύ τραγικού και κωμικού ο Πάτρικ Ογκουνσότο σε μια ερμηνεία που του χάρισε το χρυσό βατόμουρο δίχως – δυστυχώς – να εκτιμηθεί από Κρητικούς και τηλεκριτικούς.

Τα αφαιρετικά πλάνα, οι ερμηνείες, το απολαυστικό μοντάζ αλλά και το σάουντρακ που υπογράφει ο Ψαραντώνης (βγάζοντας άναρθρες κραυγές) συνθέτουν ένα αριστούργημα που όμοιο του δεν έχει συναντήσει ο κινηματογράφος τα τελευταία 100 χρόνια. Ο Μαχλάς συγκινεί με την ερμηνεία του περισσότερο κι από εκείνη την κεφαλιά κόντρα στους Ρώσους και όλοι εμείς μπορούμε επιτέλους να νιώσουμε περήφανοι για μια ομάδα που έχει στον πάγκο το στυλάτο Νίκο Αναστόπουλο και την Ιταλική του φινέτσα. Στυλάτη φυσικά είναι και η ταινία αλλά και ο υποβιβασμός που – λογικά – είναι πιο σίγουρος και από την αθώωση του Ολυμπιακού για το Κοριόπολις.

The-Grand-Budapest-Hotel-Still

Ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς του Γκέρμαν Τσιστιακόφ

Ο Ιβάν είναι ο θυρωρός του ιστορικού ξενοδοχείου Μακεδονία Παλλάς που παρ” ότι γνώρισε μεγάλες δόξες στο παρελθόν, έχει να γεμίσει όλα του τα δωμάτια και να πάρει καλή κριτική στο booking.com από το 1985. Όλα αλλάζουν όμως όταν ο Ιβάν έχει διάλογο με έναν τουρίστα, τον πρίγκιπα του Μονακό Γιώργο Τζαβέλλα και βάζει στο μάτι ένα σπάνιο έκθεμα για τη συλλογή του: την κούπα της Σουπερλίγκας. Με την κούπα αυτή στον προθάλαμο, ο Ιβάν πιστεύει ότι θα ξεκινήσει μια νέα εποχή για το ξενοδοχείο.

Παρέα με τον έμπιστο γκρουμ του Αμπντέλ Ραζέκ Μαχμούντ Φατλάλα Σικαμπάλα ξεκινάει ένα ταξίδι αναζήτησης ώστε να πάρει την κούπα που βρίσκεται καρφωμένη εδώ και 11 χρόνια στον τοίχο μιας έπαυλης στον Πειραιά. Αλληγορική ταινία γεμάτη συμβολισμούς. Καταπληκτικός ο Σάββας Θεοδωρίδης στο ρόλο της πλούσιας εκκεντρικής γριάς, μας δίνει μια ερμηνεία αντίστοιχη με αυτή του συγχωρεμένου Ρόμπιν Ουίλιαμς στο ΜrsDoubtfire. Μεταμοντέρνο σοβιετικό σινεμά που δανείζεται στοιχεία από μεγάλους του παρελθόντος όπως ο Ταρκόφσκι, ο Λομπανόφκσι και ο Ντομπροβόλσκι.

Παλαιότερες υποψηφιότητες:
Ποδο-oscars 2014

Τόμας Μίλλερ μόνο εσύ

  [3 Σχόλια]

27_thomas_mueller

Εντάξει ο Τόμας Μίλλερ είναι τρελοκομείο. Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει ακόμα και κάποιος που βλέπει τη Μπάγερν 2-3 φορές το χρόνο επειδή θα τη δείξει η ΝΕΡΙΤ στα νοκ-άουτ του Τσάμπιονς Λίγκ. Με αυτό το βιντεάκι όμως ο άνθρωπος  ξεπέρασε ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Έντάξει έχει κάνει απίστευτες δηλώσεις με αποτέλεσμα να τον «μισούν» συμπαίκτες στην εθνική κι αντιπάλοι σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έχει κάνει ό,τι γελοιότητα μπορεί να σκαρφιστεί ανθρώπινος νους αλλά εδώ – κυριολεκτώ – το τερμάτισε. Γελασα πραγματικά και δε γελάω εύκολα εγώ. Πιστέψτε με. Δεν είναι η σκέψη αλλά η εκτέλεση που κάνει τη διαφορά. Αν υπήρχε Όσκαρ γελοιότητας θα το κέρδιζε κάθε χρόνο χωρίς να υπάρχουν άλλοι υποψήφιοι γιατί ο Τόμας Μίλλερ θα ήταν  σε όλες τις υποψηφιοτητες. Αρκετά όμως με τα λόγια και ας μιλήσει η εικόνα. Ο Μίλλερ βρίσκεται στην προπόνηση της Μπάγερν και ξαφνικά έχει τη φαεινή ιδέα να «ερμηνεύσει» – λίγο -  από Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο τρόπος του είναι μοναδικός. Απολαύστε υπεύθυνα.

Ωδή στον Πάβελ Νέντβεντ

  [7 Σχόλια]

nedved-furia

Το να γράφεις κείμενα για τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών είναι δύσκολο γιατί έχουν ειπωθεί όλα. Εκεί που είναι το μεγάλο ενδιαφέρον, είναι να γράφεις για παίκτες ένα κλικ, ένα σκαλί λιγότερο καλούς, που όμως ήταν τόσο σπουδαίοι ώστε για σένα έχουν πάντα μια θέση στο ατομικό σου ποδοσφαιρικό hall of fame. Η «τσέχικη οργή/μάνητα» ή όπως αλλιώς μεταφράζετα το «furia ceca» που του κόλλησαν στην Ιταλία είναι ένα από τα πιο πετυχημένα παρατσούκλια που βγήκαν ποτέ (λογοπαίγνιο με το furia cieca που σημαίνει τυφλή οργή). Ο Πάβελ Νέντβεντ ήταν καλός τεχνίτης, γρήγορος, με ανεξάντλητη αντοχή, φοβερός πασέρ, σπουδαίος σουτέρ, ήταν σε όλα πολύ καλός, σχεδόν άριστος, αλλά αυτό που στο τέλος σου έμενε ήταν αυτό το ασύγκριτο πάθος, το νεύρο που έβγαζε στο γήπεδο και το πηγαινόφερνε είτε παίζοντας (κυρίως) από τα αριστερά, είτε πιο κεντρικά, είτε ακόμα και σαν δεύτερος επιθετικός. Αν και δεν είναι δίκαια η σύγκριση, μια που θεωρώ τον Νέντβεντ πολύ καλύτερο τεχνικά στα πάντα (και κυρίως λιγότερο νούμερο με γελοία κουρέματα και τατουάζ και βουτιές), αυτός που τον θυμίζει εν μέρει σήμερα στη Γιουβέντους είναι ο Αρτούρο Βιντάλ. Ο Νέντβεντ ήταν ο ποδοσφαιριστής που ναι μεν είχε τόσα προσόντα, αλλά έμπαινε σαν να ήθελε να αποδείξει σε κάθε ματς ότι όντως τα έχει, λες και τον έβλεπαν για πρώτη φορά.

nedved_675

Ο ίδιος ο Νέντβεντ δήλωσε ότι τον βοήθησε πολύ στην καριέρα του το άρθρο του Κάρολ Ντόμπιας βετεράνου Τσεχοσλοβάκου ποδοσφαιριστή, όταν ακόμα ο Πάβελ ήταν στην Πράγα, στο οποίο είχε γράψει «αυτό το παιδί δεν έχει μέλλον». Ήταν ένα κίνητρο ακόμα για να τον ξανθό χαφ ώστε να γίνεται μέρα με την μέρα καλύτερος και να αφήνει κάθε ικμάδα ενέργειας στο χορτάρι. Όπως το μαλλί και τα γυαλιά του Ντάβιντς, έτσι και το ξανθό χαιτικό του Τσέχου το έβλεπες και σου έμενε χαραγμένο στο μυαλό να κινείται πάνω κάτω στο γήπεδο. Ήταν η συγκλονιστική πρώτη επαφή μαζί του στο Euro του 1996. Παρέα με τον Κάρελ Πομπόρσκι, εκείνη η Τσεχία έγινε μια ομάδα καλτ που απέκτησε φίλους παντού και τελικά δεν κατάφερε να κερδίσει τίποτα (αυτοί οι σιχαμένοι Γερμανοί και το χρυσό τους γκολ). Εκεί μάθαμε για πρώτη φορά αρκετούς παίκτες που θα μας απασχολούσαν για χρόνια. Εκεί όμως σταμάτησαν και οι συγκρίσεις μεταξύ Πομπόρσκι και Νέντβεντ. Στην Σπάρτα ο ένας, στην Σλάβια ο άλλος πήραν αμέσως μεταγραφή για άλλες χώρες, αλλά οι πορείες τους δεν ήταν ανάλογες. Ο πρώτος μόνο στην Μπενφικά επί της ουσίας πέτυχε, ενώ ο δεύτερος έκανε σπουδαία καριέρα στο τότε κορυφαίο ιταλικό πρωτάθλημα.

Πήγε στην Λάτσιο εκείνης της εποχής που μαζί με την Πάρμα είχαν φιλοξενήσει έναν σωρό από τους αγαπημένους μου ποδοσφαιριστές. Κέρδισε πρωτάθλημα, κύπελλα, αλλά και ευρωπαϊκούς τίτλους. Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν η επόμενη ομάδα του. Πήγε στη Γιουβέντους για ένα τεράστιο ποσό και κυρίως με μια βαριά υποχρέωση. Να γίνει ο αντικαταστάτης του Ζινεντίν Ζιντάν, κάτι πολύ άδικο γιατί ο ΖιΖού ανήκει στην παραπάνω κατηγορία που λέγαμε στην αρχή του ποστ και γιατί ήταν παίκτης άλλης θέσης, άλλου στυλ. Η Γιούβε το έχει αυτό το στοιχείο, να βάζει πάντα το συμφέρον της (συχνά οικονομικό) πάνω από τα ονόματα, συχνά ξενερώνοντας τους οπαδούς. Η φυγή του Ζιντάν ήρθε ως σοκ. Τα 40 εκατομμύρια για τον Νέντβεντ φάνηκαν σε πολλούς υπερβολικά. Εκείνος φυσικά συνέχιζε να μαζεύει τίτλους και να γίνεται αγαπητός στους οπαδούς της μεγαλύτερης ιταλικής ομάδας. Δεν χρειάστηκε να πει μεγάλα λόγια, έφευγε τελευταίος από τις προπονήσεις και μιλούσε στο γήπεδο. Ήταν ο ίδιος παίκτης πάντα, ο ίδιος χαρακτήρας. Και ίσως η μεγαλύτερη στιγμή του, η μεγαλύτερη νίκη του, ήταν μαζί και μια από τις πιο δραματικές στιγμές του (μαζί με τον τραυματισμό του στο Euro 2004 σε εκείνον τον περίφημο ημιτελικό με την Ελλάδα).

Ήταν ο ημιτελικός του Τσάμπιονς Λιγκ τον Μάιο του 2003. Η Γιούβε έφυγε με μια «καλή» ήττα από το Μπερναμπέου με 2-1 χάρη στο γκολ του Νταβίντ Τρεζεγκέ. Στον επαναληπτικό με Τρεζεγκέ και ντελ Πιέρο οι Ιταλοί είχαν σκορ πρόκρισης από το 1ο ημίχρονο με την ομάδα του Λίπι να ολοκληρώνει το σόου της με το τρίτο γκολ από τον Νέντβεντ που έκανε σούπερ ματς, ενώ λίγο πιο πριν ο Μπουφόν είχε πει όχι στο πέναλτι του Φίγκο (τι παιχταράδες εκείνη η Γιούβε). Ο Ζιντάν απαρηγόρητος, ο Πάβελ νικητής. Η απάντηση του Πάβελ μέσα στο γήπεδο. Για λίγο όμως, μια πύρρειος νίκη καθώς ένα φάουλ στον Μακμάναμαν εννιά λεπτά αργότερα έφερε την μοιραία κίτρινη που σήμαινε τιμωρία και απουσία στον τελικό. Τα δάκρυα στο πρόσωπο του Τσέχου που θα έχανε το μεγαλύτερο ραντεβού της καριέρας του έμειναν για πάντα. Στον χειρότερο τελικό ΤσουΛου που έχω δει ποτέ η απουσία του τεράστια, το ματς πήγε με 0-0 στα πέναλτι και τελικά η Μίλαν σήκωσε την κούπα. Ο Πάβελ απλά σήκωσε τη χρυσή μπάλλα.

Δεν πιστεύω ότι είμαι τόσο καλός τεχνικά. Το παιχνίδι μου είναι απλό, δεν έχει μυστικά. Δουλειά και ακόμα περισσότερη δουλειά.

Ο Νέντβεντ συνέχισε να σαρώνει μέχρι και το 2006 όπου και ήρθε το Καλτσιόπολις. Εκεί είχε να πάρει μια σοβαρή απόφαση. Παρ” ότι το ταλαιπωρημένο του κορμί είχε ήδη αρχίσει να φωνάζει και θα μπορούσε να πάει κάπου αλλού για το τελευταίο καλό συμβόλαιο, δεν ακολούθησε τον Ζλάταν, τον Τουράμ και κυρίως τον Καναβάρο, αλλά έμεινε με τον ντελ Πιέρο και τον Μπουφόν πιστός στρατιώτης της Γιουβέντους. «Ο Ραϊόλα (σ.Σ. μάνατζερ) δεν ήταν ικανοποιημένος, είχε προτάσεις από Ισπανία και Αγγλία. Είμαι καλά στο Τορίνο κι εγω κι η οικογένειά μου, μετά από ό,τι έγινε δεν θα ήταν σωστό να φύγω. Δεν μπορώ να επιβάλλω τη γνώμη μου σε όσους έφυγαν, ο καθένας παίρνει τη σωστή απόφαση για τον εαυτό του. Είχα πει ότι θα αποσυρθώ μετά το Μουντιάλ, αλλά αποφάσισα να συνεχίσω όσο μπορώ ακόμα να τρέξω.» Τρία χρόνια αργότερα δήλωνε ότι είχε αποφασίσει να αποσυρθεί φτάνοντας την Γιούβε ξανά στην κορυφή. Δεν τα κατάφερε, την έφερε διαδοχικά στην τρίτη και δεύτερη θέση. Έφυγε το 2009 βγάζοντας την ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ στα 37 του. Το ίδιο καλοκαίρι ο Μουρίνιο τον πήρε τηλέφωνο και του ζήτησε να πάει στην Ίντερ για να πάρουν το μεγάλο ευρωπαϊκό κατσαρόλι. Ο Νέντβεντ δεν το σκέφτηκε καν, δεν θα μπορούσε να πάει στην Ίντερ μετά τα όσα είχαν γίνει.

Τελειώνοντας την καριέρα του έγραψε την αυτοβιογραφία του με τον υπερ-τέλειο τίτλο «My normal life», τόσο προσγειωμένος όσο πάντα, έχοντας πάντα τα λόγια του πατέρα του στο μυαλό: «Είσαι ένας κανονικός άνθρωπος, απλά τις Κυριακές παίζεις 90 λεπτά ποδόσφαιρο», ενώ πλέον σαν στέλεχος της διοίκησης της Γιούβε βρίσκεται πάντα στις εξέδρες να πανηγυρίζει ή να μάχεται με πάθος με τον Τότι μέσω δηλώσεων. Ο άνθρωπος-νεύρο, αυτός που πήρε τίτλους, αλλά έχασε μερικούς στο όριο τόσο με την εθνική, όσο και με τη Γιουβέντους. Η ξανθιά χαίτη, τα μάτια του λύκου, το σουτ πύραυλος εδάφους-αέρος, το σορτσάκι ανεβασμένο ένα κλικ πιο ψηλά βγάζοντας μια 80-ίλα. Ο παίκτης που στις κινήσεις του ήταν τόσο άναρχος και τόσο φινετσάτος μαζί. Αυτός που όταν σταμάτησε γνώρισε την τεράστια αγάπη του κόσμου, την αποθέωση στο τελευταίο του παιχνίδι απέναντι στην Λάτσιο:

Ποδο-oscars 2015: Όσκαρ Α” ανδρικού ρόλου

  [Καθόλου σχόλια]

Τα βραβεία Όσκαρ πλησιάζουν και η Ακαδημία του Σομπρέρο προτείνει τις δικές της υποψηφιότητες με ταινίες που συναρπάζουν. Εννιά ταινίες για όλα τα γούστα σε τρεις κατηγορίες, εννιά υποψηφιότητες βγαλμένες από τις καλύτερες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Τα ποδο-oscars του 2015 είναι εδώ και ξεκινάμε με τρεις συγκλονιστικές ερμηνείες:

Boyhood-Book-cover

Μεγαλώνοντας του Γιάννη Τζίγγερ

Αριστούργημα. Απλά Αριστούργημα. Η κάμερα καταγράφει για 12 ολόκληρα χρόνια την καριέρα του μικρού Σωτηράκη απ” τα παιδικά τμήματα του Παναθηναϊκού μέχρι την ενηλικίωση και το ταξίδι στο εξωτερικό για την Πάρμα. Θα μπορούσε να είναι και remake της ταινία των 80′s «O Μεγάλος Μικρός» με τον Δημήτρη Σαραβάκο αλλά – ευτυχώς – δεν είναι. Ένας εξαιρετικός Σωτήρης Νίνης στο ρόλο του Σωτήρη, μεγαλώνει μαζί με τον «ήρωα» ή μήπως όχι; H σκηνοθετική μαγκιά του Τζίγγερ εστιάζει στις περίτεχνες ντρίμπλες, τις βραδιές με μοντέλα, κάποια υπέροχα τέρματα και φυσικά το νταμπλ του 2010 σε μια ταινία που θα σε συγκινήσει και θα σε βάλει να σκεφτείς για τις θυσίες που χρειάζονται για μια σπουδαία καριέρα.

Υπέροχη φωτογραφία και «ταξιδιάρικο» σάουντρακ από όλες τις μπουζουκλερί των Αθηνών συνθέτουν αυτή την ταινία που πρέπει να δουν όλοι. Εξαιρετικός στο ρόλο του χωρισμένου πατέρα ο Βίκτωρ Μουνιόθ μας χαρίζει μια άκρως ανθρώπινη ερμηνεία που τον οδηγεί στο πάνθεον της 7ης Τέχνης δίπλα στους Μπράντο, Ντε Νίρο και Γιώργο Βουτζάτη. Μια πλειάδα αστέρων περνά επίσης μπροστά απ” την κάμερα του μεγάλου ραλίστα σκηνοθέτη ανεβάζοντας τις μετοχές στο χρηματιστήριο του Χόλυγουντ. Σισέ, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Μελλίσης, Ζαϊρί και ο Φραντσέσκο Τότι σε μια – δίχως έλεος – βραδιά στην αιώνια πόλη. Αξεπέραστος και ο Σίλβα ο Κλεϊτον στο ρόλο του αλκοολικού συζύγου σε μια ερμηνεία που δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ.

American-sniper-banner

Πειραιώτης Sniper του auteur Κώστα Νικολακόπουλου

Ο Βαγγέλας είναι ελεύθερος σκοπευτής σε επίλεκτη μονάδα του ελληνικού στρατού. Στόχος του αποκλειστικά ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού οι οποίοι πέφτουν κάτω με το παραμικρό άγγιγμα. Mετά την τελευταία του παρασημοφόρηση με το Χρυσούν Πέναλτι και το ραφτό «Βουτηχτής» στην παραλλαγή του έχει τιμητική άδεια για να επιστρέψει στον Πειραιά. Εκεί ανακαλύπτει όμως ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει στο σπίτι του, όταν τινάζεται ο φούρνος τού αγαπημένου γείτονά του, λίγα δευτερόλεπτα αφ” ότου έχει βγει ο Βαγγέλας έξω με τρία πεϊνρλί, δυο σπανακοτυρόπιτες και μια κρέπα με μερέντα. Ο Βαγγέλας είναι σίγουρος ότι αυτός ήταν ο στόχος και αρχίζει να καταγράφει τις συνομιλίες του για να έχει στοιχεία.

Περιπέτεια δράσης με μια φοβερή ερμηνεία που έφερε και την υποψηφιότητα για τον Βαγγέλα. Η ταινία κέρδισε μαζί και υποψηφιότητα Β” ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Γιάννη Μανιάτη ως του σκληρού ΕΠΟΠ δεκανέα με τα γουρλωμένα μάτια. Ο Κώστας Νικολακόπουλος ανακαλύπτει την ευαίσθητη πλευρά του πολέμου με μια αφαιρετική ματιά και δείχνει γιατί τελικά είναι λίγα τα 25 φάουλ ανά αγώνα στο Καραϊσκάκη. Συγκλονιστικός και ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς που ξεπερνάει την περίφημη σκηνή στο Πλατούν με μια αξεπέραστη σκηνή βουτιάς θανάτου.

whiplash-movie-hd-poster-wallpapers

Χωρίς Μέτρο του Μπρένταν Ρότζερς

Η υπόθεση απλή αλλά το σενάριο και οι – δίχως αύριο – ερμηνείες κάνουν την ταινία «Χωρίς Μέτρο» να είναι Talk of The Year. Ο Super Mario αφού έχει αφήσει το Λουίτζι και γενικότερα το παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο φτάνει στο λιμάνι του Λίβερπουλ ως ο παίκτης που θα αντικαταστήσει το Λουίς Σουάρεζ. Εδώ ξεκινά μια Χωρίς Μέτρο ιστορία βουτηγμένη στις φασαρίες, τον εγωκεντρισμό, άφθονα ξενύχτια και ακόμα περισσότερα αποτσίγαρα σε κλαμπ, αποδυτήρια και σε τασάκια σε σπίτια μοντέλων και wannabe σταρλετίτσων. Τα γκολ δεν μπαίνουν στα δίχτυα και εκεί αρχίζει η μεγάλη κόντρα με τον Ρότζερς που προσπαθεί να φτάσει τον Μάριο στα όρια του και να τον κάνει – και πάλι – κορυφαίο ποδοσφαιριστή.

Θα βαρεθείτε να βλέπετε τσαφ, χαμένα τετ α τετ, λάθος πάσες, κίτρινες κάρτες και γενικά οτιδήποτε άλλο σας θυμίζει τον Παντελή τον Καπετάνο. Τα πάντα είναι εδώ σε μια ταινία Χωρίς Μέτρο για όλη την οικογένεια. Εξαιρετικός ο Ρότζερς ως σκληρός δάσκαλος μας χαρίζει μια ερμηνεία βγαλμένη απ” το «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη με τον Μπαλοτέλι να ακολουθεί ως ο ατίθασος μαθητής που καπνίζει στις τουαλέτες. Πολύ καλές ερμηνείες επίσης απ” τους Λούκας και Άλεν ως τραυματίες συμμαθητές που μπαίνουν στο παιχνίδι επειδή έχουμε ξεμείνει από ποιοτικά αμυντικά χαφ. Μη τη χάσετε. Σκηνοθεσία με άποψη απ” τον Ρότζερς που κρατά και το ρόλο του παραγωγού (εκτός του δευτεραγωνιστή) δίνοντας στον Μπαλοτέλι το δικαίωμα του αυτοσχεδιασμού. Μιλάμε για έπος μεγαλύτερο κι απ΄το Μπεν Χουρ.

Περσινές υποψηφιότητες:
Ποδο-oscars 2014

Είναι Τρελός ο Πρόεδρος;

  [1 Σχόλιο]

Ένα σύνθημα που έχει δονήσει τις κερκίδες των ελληνικών γηπέδων, περίπου όσο και το να βάλει ο πρόεδρας λεφτά. Η ειδωλολατρία στον πρόεδρο που είναι τρελός, καταφερτζής, μάγκας κτλ δεν είναι μόνο ελληνικό κόλλημα. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ρωτήσετε Μιλανέζους, Μαδριλένους, Γιουβεντίνους, ακόμα και Μασσαλούς. Δεν είναι όμως παντού έτσι, διότι αυτοί οι ξενέρωτοι οι Βόρειοι δε συμμερίζονται το πάθος και το Μεσιανισμό των Νοτίων.

cliff-crown-4x3277-878855_478x359

Σε μια μεγάλη έρευνα που έκαναν στην Αγγλία βρήκαν μερικά διαμάντια προέδρων. Ξεκινούν λοιπόν με τον ήρωα πρόεδρο της Μπρέντφορντ, Μάθιου Μπένχαμ, ο οποίος ενώ βρήκε προπονητή που τον ανέβασε από τη Λιγκ 2 στην Τσάμπιοσιπ και τον έχει στην εξάδα διεκδικώντας άνοδο στην Πρέμιερ, είπε στον προπονητή, τον Μαρκ Ουορτμπάρτον ότι ακόμα και αν ανεβάσει την ομάδα στην Πρέμιερ θα απολυθεί. Διότι ο πρόεδρας ονειρεύεται μια Μπρέντφορντ που θα παίζει κάτι μεταξύ Μπάρσα, Ρεάλ Μαδρίτης και Μάτσεστερ Σίτυ. Έτσι πήγε στο Βαγιέκας και μίλησε με τον Πάκο τον Χέμεθ της Ράγιο Βαγιεκάνο για να αναλάβει από του χρόνου την ομάδα. Δεν ξέρουμε τι απάντησε ο Πάκο, όμως ο πρόεδρος που καλοβλέπει το μερίδιο ανόδου από τη νέα τηλεοπτική συμφωνία της Πρέμιερ είπε να πάει στην προβλεπέ ισπανοποίηση.

Ο πρόεδρας δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι ο Ουορτμπάρτον είναι τέταρτος σε όλες τις κατηγορίες σε κερδισμένους πόντους ανά αγώνα, πίσω μόνο από Μουρίνιο, Πελεγρίνι, Μακ Λάρεν και Ρότζερς στη θητεία του. Ενδιαφέρονται όμως οι οπαδοί που ξεκίνησαν μια εκστρατεία υπέρ του προπονητή που τους έβγαλε από την αφάνεια και πιστεύουν ότι του αξίζει να παραμείνει στη θέση του. Διότι η Μπρέντφορντ έχει πάνω από 60 χρόνια να παίξει στην πρώτη κατηγορία και διάολε, ο τύπος τους πάει κατά εκεί. Και αν τους οπαδούς με 5 μεταγραφές τους κάνεις χαρούμενους ή τους ξεγελάς σαν παιδάκια που θέλουν το ακριβό παιχνίδι, αλλά τους παίρνεις μια εντυπωσιακή μαλακία και το ξεχνάνε μέχρι να πάτε σπίτι τουλάχιστον, υπάρχουν και οι παίχτες. Οι ποδοσφαιριστάς, δε βλέπουν με καλό μάτι τους νεοφερμένους που θα τους πάρουν τις θέσεις και γουστάρουν τον κόουτς Μαρκ. Στον τελευταίο αγώνα, μόλις σκόραραν κόντρα στην Γουόφορντ πήγαν και οι 11 στον προπονητή και πανηγύρισαν μαζί του.

Ο Μπέντχαμ έγινε πρόεδρος ενώ ήταν διοικητής ενός χετζ-φαντ πριν και περιβόητος τζογαδόρος. Αυτούς τους τύπους που λέμε κοράκια δηλαδή. Ανήκει στη συνομοταξία των προέδρων που έχει καταλάβει αρκετές ομάδες στην Αγγλία όπως ο Ασιάτης μαφιόζος Βίνσεντ Ταν της Κάρντιφ ή ο Άραβας Φαουάζ Αλ-Χαζάουϊ της Νότιγχαμ Φόρεστ, ο Μάσιμο Τσελίνο της Λιντς (ο οποίος έχει καταδικαστεί για απάτη στην Ιταλία) και ο Ρολάντ Ντεσατελέ της Τσάρλτον (που είναι όπως ο Τσελίνο ιδιοκτήτης ενός γκρουπ ομάδων όπως η Σταντάρ Λιέγης). Όλοι αυτοί που έχουν υποψίες ή και καταδίκες για ξέπλυμα χρήματος έχουν μπει στο Αγγλικό ποδόσφαιρο και του αλλάζουν τη φυσιογνωμία.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν καταλαβαίνουν το δέσιμο των αγγλικών ομάδων με την τοπική κοινωνία, όπου κάποιος μπορεί να είναι Μπρέντφορντ, Γουότφορντ, βάλτε ό,τι θέλετε, σκέτο επειδή είναι η ομάδα της πόλης, της περιοχής ή της γειτονιάς του. Βλέπουν μόνο μπίζνες και κάθε μικρή νίκη των οπαδών εναντίων όσων σκέφτονται παγκόσμια, αλλά ξεχνάνε το τοπικό, όπως εκείνη των οπαδών της Χαλ, είναι σημαντική. Διότι, για κάθε Αμπράμοβιτς και Σεΐχη Μανσούρ που λατρεύεται ως πρόεδρος από τους οπαδούς, υπάρχουν και τόσοι άλλοι που καταστρέφουν και τον ελάχιστο ρομαντισμό που έχει απομείνει στη μπίζνα δισεκατομμυρίων που λέγεται αγγλικό ποδόσφαιρο.

Πενήντα χρόνια αγάπης

  [2 Σχόλια]

Πολλοί (και πολλές) αναρωτιούνται τι σχέση μπορεί να έχει η αγάπη με το ποδόσφαιρο. Για αρκετούς το ποδόσφαιρο είναι αγάπη, αγάπη προς την ομάδα και το τι σημαίνει αυτή για τον καθένα ξεχωριστά, τι συμβολίζει η υποστήριξη σε έναν σύλλογο, στους παίκτες, τον προπονητή, η αγαλλίαση όταν μπαίνεις στο γήπεδο της ομάδας σου. Για κάποιους λίγους τυχερούς όμως, η αγάπη για την ομάδα μπορεί να συνδέεται και με την αγάπη για το έτερον ήμισυ. Η Βαλένθια βρήκε ένα τέτοιο παράδειγμα σήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και εμείς το μοιραζόμαστε μαζί σας. Είναι ο Άνχελ και η Αδελαΐδα, ένα ζευγάρι τόσο συμπαθητικό που θα μπορούσε να παίζει σε αμερικάνικο σίριαλ κάνοντας τα καλοκάγαθα πεθερικά.

Ο Άνχελ, οπαδός της ομάδας από πιτσιρικάς, πήρε το πρώτο του διαρκείας στην ομάδα σε πολύ νεαρή ηλικία. Όταν γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του ήταν διπλά τυχερός γιατί της άρεσε το ποδόσφαιρο. Για να μπορούν να είναι μαζί τής αγόρασε ένα διαρκείας και από τότε συμπληρώθηκαν 50 χρόνια έγγαμου βίου και μαζί 50 χρόνια παρακολούθησης της Βαλένθια από τις εξέδρες του Μεστάγια. Μια ολόκληρη ζωή γεμάτη χαρές, λύπες, συγκινήσεις, επιτυχίες και αποτυχίες. Όπως άλλωστε και η κανονική ζωή. Από τα μάτια τους πέρασαν ομάδες καλές και πρωταθλήτριες, μέχρι ομάδες μέτριες, έχοντας δει σπουδαίους παίκτες από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι πιο πρόσφατους όπως ο Κέμπες ή και ο Μεντιέτα.

Η ζωή του Άνχελ και της Αδελαΐδας συνεχίζεται παράλληλα με την ομάδα. Πηγαίνουν στο δεύτερο σπίτι τους το Μεστάγια σε κάθε ματς, ζουν την ατμόσφαιρα και όσο αντέχουν θα συνεχίσουν να βλέπουν από κοντά την αγαπημένη τους ομάδα. Η Βαλένθια τους τίμησε χαρίζοντάς τους μια αναμνηστική φανέλα με τα ονόματά τους και το 50 και είμαι σίγουρος ότι αυτό το μικρό και απλό δώρο τους έκανε ευτυχισμένους. Και όσοι από εμάς βρήκαν κάποτε κάποια γυναίκα που να της αρέσει το ποδόσφαιρο, ξέρουν καλά πόσο τυχερός είναι ο Άνχελ.

Το βλέμμα

  [1 Σχόλιο]

2015-02-12t100130z_752842547_gm1eb2c0vdc01_rtrmadp_3_worldpressphoto2015-winners__tcp_gallery_image
«It’s sad it happened and it’s a shame

You want it all but you can’t have it
It’s in your face but you can’t grab it
What is it?
It’s it
What is it?»
Faith No More – Epic

Η παραπάνω φωτογραφία του Κινέζου Μπάο Ταιλιάνγκ της Τσενγκντού Εκονόμικ Ντέιλι κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία των αθλητικών στον διαγωνισμό φωτογραφίας του Παγκόσμιου Τύπου για το 2015. Η απόδειξη ότι μπορεί να είσαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, εκατομμύρια μάτια να σε κοιτάνε και όμως να νιώθεις μόνος. Μόνος απέναντι στο όνειρό σου που πλησίασες και σου ξέφυγε για λίγο. Η φωτογραφία αυτή δεν είναι μόνο εικόνα, αλλά και ήχος, μια υπόκωφη βαβούρα στο background σε πολύ χαμηλή ένταση, την οποία φιλτράρει ο Μέσι, και η απόλυτη ησυχία στο μυαλό του παίκτη που εκείνη την στιγμή βλέπει μόνο το κύπελλο, αποκομμένος από οτιδήποτε άλλο.

Σε αγαπάω Τζίμι Τραορέ

  [8 Σχόλια]

UEFA Champions League Final - AC Milan v Liverpool

Τζίμι Τραορέ δε με νοιάζει τι λένε για “σένα. Ειλικρινά δε με νοιάζει ρε φίλε. Σε αγαπάω Τζίμι Τραορέ. Πάντα σε αγαπούσα. Με ύψος 1.91, σωματική διάπλαση που θα ζήλευε  παλαιστής και τσαμπουκαλεμένο πρόσωπο θα μπορούσες να δουλεύεις πορτιέρης στα καλύτερα κλαμπ του Παρισιού. Αντ” αυτού επέλεξες να γίνεις ποδοσφαιριστής – κι ας μην ξέρεις μπάλα – και αυτό σε τιμά βρε αδερφέ. Σε τιμά σε πείσμα όλων αυτών που δεν κατάλαβαν ποτέ την αγωνία του άτεχνου παίκτη. Την αμήχανη στιγμή που υποδέχεται τη μπάλα μετά από πλάγιο και πρέπει να πασάρει αστραπιαία. Τη στιγμή που πρέπει να σεντράρει, το κάνει και η μπάλα καταλήγει στα «περιστέρια». Τη στιγμή που θέλει να σφηνώσει τη μπάλα στο γάμα της εστίας και καταφέρνει να γίνει viral. Ποτέ δεν σε κατάλαβαν Τζίμι Τραορέ. Ούτε εσένα αλλά ούτε και τόσους άλλους. Για όλα αυτά και για τους παρακάτω λόγους που θα διαβάσεις, εγώ, σε αγαπάω Τζίμι Τραορέ. 

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι σε αποκαλούσαν «Τζιμάκο» και χλεύαζαν το λιγοστό ταλέντο σου. Την ίδια ώρα αποθέωναν τον Ανατολάκη για τα μαρκαρίσματά του, το Λουκά το Βύντρα για τις σέντρες του, τον Πάντο για το γεγονός πως ήταν άψογος τακτικά (παρακαλώ;) και το Γεωργέα επειδή έμοιαζε με χόμπιτ. Κι όμως εσένα σε έλεγαν άμπαλο. Εσένα που έπαιξες στη μεγαλύτερη Αγγλική ομάδα και μέτρησες 6 συμμετοχές με την εθνική του Μάλι. Άβυσσος η ψυχή του αθλητικού δημοσιογράφου.

Djimi-Traroe-001

Αγωνίστηκες στο Θαύμα της Πόλης για 120 λεπτά ως αριστερός μπακ και ως αριστερός στόπερ και ήσουν φοβερός Τζίμι. To – σίγουρο – γκολ που έσωσες στην ενέργεια του Σεφτσένκο στα τελευταία λεπτά είναι έργο Τέχνης πιο σουρεάλ κι από πίνακα του Μαγκρίτ. Γιατί αν υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής που θα έδινε το μυαλό στο χέρι στο Νταλί, αυτός είσαι εσύ. Είμαι σίγουρος πως το γνωρίζεις Τζίμι. Είμαι σίγουρος. Παραδέξου το.

Έχεις σκοράρει το ομορφότερο αυτογκόλ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Τέτοιο γκολ έχει σκοράρει μόνο ο Ζιντάν, ο Ντένις Μπέργκαμπ, ο Αλεσάντρο ο Ντελ Πιέρο, ο συγχωρεμένος ο Τσάντζος και φυσικά ο Κώστας ο Φραγκολιάς σε 7χ7 με φίλους στου Ρέντη. Κανείς τους όμως ως αυτογκόλ. Τους ξεπέρασες όλους και στέρησες μια κούπα απ” την ομάδα σου αλλά δεν πειράζει. Σε συγχώρησαν όλοι και συνεχίζουν να σε αγαπούν. Άλλωστε έχει πολλές κούπες η Λίβερπουλ. Σιγά τα ωά.

Ξεκίνησες το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στα 16 στη Λαβάλ στη δυτική Γαλλία και έπρεπε να ταξιδέψεις 8.000 χιλιόμετρα μέχρι το Σηάτλ των Η.Π.Α για να σκοράρεις κάποιο γκολ σε κάποιο πρωτάθλημα. Όλα αυτά το 2013 σε ηλικία 33 ετών για το Αμερικανικό πρωτάθλημα. Ήταν 8 Μαϊου όταν σκόραρες εκείνο τον κεραυνό κόντρα στο Κάνσας Σίτι χαρίζοντας στην ομάδα σου τη νίκη μετά από ένα σερί αρνητικών αποτελεσμάτων. Στο Σηάτλ σε αγαπούν Τζίμι και το ξέρεις. Εντάξει όχι όπως τον Πέητον και τον Κεμπ αλλά σε αγαπούν ρε παλίκαρε.

Η Τσάρλτον έδωσε για σένα 2 εκατομμύρια λίρες το 2006 και εσύ κατάφερες να αποβληθείς στο ντεμπούτο σου όπως και να χαρίσεις τη νίκη στην πρώην ομάδα σου (τη Λίβερπουλ) κάνοντας ένα πέναλτι που δεν θα έκανε ούτε ο Γκούφι. Ο Πάρντιου τα έβαλε μαζί σου και σε έδιωξε – δικαίως – ρε Τζίμι. Δε μάσησες και πήγες για «διακοπές» στο μουντό Μπέρμιγκχαμ λίγες μέρες αργότερα. Το κλίμα δεν σε σήκωσε – ούτε εσύ αυτό – και πήρες μεταγραφή για το Πριγκιπάτο του Μονακό. Μέχρι και τον Πρίγκιπα Ρενιέ κορόιδεψες ρε Τζιμάρα και γι” αυτό σε αγάπησα περισσότερο.

officiel-djimi-traore-a-signe-a-l-om-iconsport_gri_130909_61_31,23454

Έχεις κερδίσει Τσάμπιονς Λιγκ, κύπελλο Αγγλίας και Λιγκ Καπ όπως και κύπελλο Γαλλίας (με τη Μαρσέιγ) και όλα αυτά χωρίς να ξέρεις μπάλα ρε φίλε. Εντάξει σου βγάζω το καπέλο και σε προσκυνώ. Θέλω να κάνουμε παρέα ρε Τζίμι. Να μου λες γι” αυτά και να γελάμε παρέα. Είσαι η πιο ωραία απάτη που έχει υπάρξει ποτέ στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και «σε πάω» ρε μάγκα. Σε ζηλεύουν όλοι ρε θεούλη και το ξέρεις. Κι αυτοί που γελάνε με το ταλέντο σου σε ζηλεύουν κατά βάθος κι ας μη το παραδέχονται. Εγώ απ” την άλλη σε αγαπάω Τζίμι Τραορέ και ήθελα να στο πω.

Πρόσφατα διάβασα σε Αμερικάνικο σαϊτ πως έβαλες τέλος στην καριέρα σου. Δεν το γνώριζα ρε Τζίμι και – ειλικρινά – μου λείπεις ήδη. Καλή τύχη σε ότι κι αν κάνεις φίλε μου και σε ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που μας χάρισες. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λάτρεις σαν εμένα. Ίσως μαζευτούμε κάποτε να σου στείλουμε όλοι μαζί την αγάπη μας. Μέχρι τότε καλά να περνάς και να θυμάσαι πως «Σε αγαπάω Τζίμι Τραορέ».