Τα 8 καλύτερα χαμόγελα του Μακόλει Κρισάντους

  [Καθόλου σχόλια]

Οι πραγματικά μεγάλοι ξεχωρίζουν από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και το ίδιο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο. Το βάδισμα του Κριστιάνο πριν την εκτέλεση του φάουλ, το κασκέτο του Τσεχ, η βγαλμένη γλώσσα μετά το γκολ του ντελ Πιέρο, το φίλημα της βέρας του Ραούλ και του Βασίλη Τσιάρτα. Στην Ελλάδα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε μια θεϊκή μορφή τους τελευταίους μήνες που δυστυχώς έχει πάρει πολύ λιγότερη δημοσιότητα από αυτή που της αξίζει. O 24χρονος (σύμφωνα με το διαβατήριο) Νιγηριανός Μακόλει Κρισάντους μετά από δυο καλές σεζόν στην Ισπανία μετακόμισε πιο ανατολικά. Αφού δεν τα κατάφερε στην Τουρκία, ήρθε στην Ελλάδα να μας κερδίσει όλους. Όχι με τα γκολ του (τρία έχει βάλει όλα κι όλα στη Φούτμπολ Λιγκ και μερικά ακόμα σε φιλικά που δεν είδε κανείς και θεωρούνται αστικός μύθος) αλλά με το τεράστιο κάτασπρο χαμόγελό του που δεν σβήνεται από το πρόσωπό του με τίποτα. Αυτά είναι τα 8 καλύτερα χαμόγελα του ποδοσφαιριστή που δεν θα θυμάται κανείς μας για το τι έκανε μέσα στο γήπεδο:

crisantus
1. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και ο Μακόλει χαμογελά στην κοπή της πίτας της ΑΕΚ.

crisantus22. Τα παιδιά δεν ξεχνούν, χορεύουν, παίζουν, χαμογελούν

cris33. «I was smiling yesterday, I am smiling today and I will smile tomorrow. Simply because life is too short to cry for anything»
ή αλλιώς «Τι γκολ κατάφερα να χάσω πάλι ο θεός»

cris44. «Επειδή δεν μπορώ να σκοράρω με την κανονική μπάλα, μου δώσανε μια μικρότερη»

cris55. «Έπαιζες τον αδερφό του Τζέιμι Λάνιστερ; Κάπου σε ξέρω»

cris66. Ο άνθρωπος που κατάφερε να κάνει τον αγέλαστο Ντούσαν να χαμογελάσει. Επόμενος στόχος οι τσολιάδες στον Άγνωστο Στρατιώτη.

cris77. «All the statistics in the world can’t measure the warmth of a smile»
Γιατί ο Γαλάνης μετράει μόνο ασίστ και γκολ και όχι την ευτυχία.

cris88. Με τα λόγια του μεγάλου φιλοσόφου Ανδρέα Μικρούτσικου: «Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό»

Για όλους αυτούς τους λόγους, κανένας Μάνταλος, κανένας Μπακάκης, κανένας Αραβίδης, κανένας Γιόχανσον:

m1zvp

Σχετικά χαμογελαστά κείμενα:
Ένα χαμόγελο αρκεί
Η ιστορία του πρώτου χούλιγκαν
Τα 15 λεπτά ευτυχίας του μικρού Μαξ
Μέρα χωρίς γέλιο

Ωδή στο Τσαφ

  [1 Σχόλιο]

«Ποδοσφαιρικός όρος αναφερόμενος στην κλωτσιά στον αέρα λόγω κακής εκτίμησης της πορείας της επερχόμενης πάσας ή, σε ακραίες περιπτώσεις αμπαλίας, της σταθερής θέσης της μπάλας κατά την εκτέλεση «στημένου».»

b04_bvb_airshot_castro_920

Σε κάθε Τέχνη υπάρχουν και αυτοί που δημιούργησαν ένα τερατούργημα, όσο σπουδαίοι και να είναι (ήταν). Φυσικά υπάρχουν και οι κακοί ή μέτριοι που έφτιαχναν μόνο βλακείες νομίζοντας πως έχουν αγγίξει την τελειότητα.  Όπως νόμιζε ο σκηνοθέτης Εντ Γουντ πριν δεκαετίες. Αυτό δεν θα μπορούσε να μην συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο. Για κάθε ηρωϊκό και τέλειο τάκλιν που χάρισε μια κούπα, υπάρχει ένα σπουδαίο τσαφ που στέρησε τίτλο και βαθμούς αλλά έδωσε απλόχερα σε όλους εμάς τους λάτρεις του αθλήματος, τη χαρά του τρολαρίσματος. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο το τρολάρισμα υπάρχει πιο δυνατό από ποτέ. Αρκεί ένα λάθος για να παίξεις παντού ως ο Γκούφυ των γηπέδων. Μέσα σε ένα λεπτό ολόκληρος ο πλανήτης σε έχει «θαυμάσει» να κάνεις τη βλακεία σου και μέσα στα επόμενα λεπτά σε έχει ξεχάσει γιατί θαυμάζει μια νέα «Ωδή» στο λάθος. Τι θα ήταν άλλωστε το ποδόσφαιρο χωρίς το λάθος; Κάτι τόσο βαρετό όσο και το μονόπλανο του Μπέλα Ταρ στο έπος «Το άλογο του Τορίνο». Εκεί που για δέκα λεπτά ο σπουδαίος Ούγγρος σκηνοθέτης μας δείχνει ένα παράθυρο και ένα άλογο να τρέχει, χωρίς μουσική, ενώ ένας γέρος ή μια γριούλα κοιτάζει τον τοίχο αναπολώντας τη χαμένη νιότη. Σας κούρασα; Ναι. Πάμε παρακάτω.

Το τσαφ το βιώνεις στα καλύτερά του όταν πηγαίνεις για «μπαλίτσα» με φίλους. Για ένα 7×7 βρε αδερφέ. Πάντα υπάρχει αυτός που θεωρεί πως ξέρει μπάλα – στην πραγματικότητα δεν μπορεί να την κοντρολάρει ούτε με την ασπίδα του Κάπτεν Αμέρικα – και παίζει τελευταίος για να «οργανώνω από πίσω αφού μπορώ και παράλληλα να μην περνάει μύγα». Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Παίζει πίσω επειδή δεν μπορεί να ντριμπλάρει ούτε χαλασμένη υδρορροή και εννοείται είναι η χαρά του αντιπάλου μιας και δεν ακουμπάει την μπάλα παρά μόνο όταν του τη δίνει ο τερματοφύλακας από άουτ. Αυτός κάνει – εννοείται – λάθος πάσα, ζητάει συγνώμη και συνεχίζει τα τσαφ. Πετάει και το κλασσικό «Τι έχω πάθει σήμερα ρε φίλε; Δεν μπορώ να καταλάβω» και η ομάδα του γνωρίζει τη συντριβή με 8-1. Τα τσαφ του είναι πάντα τα καλύτερα και τα πιο απολαυστικά και συζητιούνται για μέρες μετά στον καφέ, το ποτό και γενικά όπου βρεθούν τα τρολ (φίλοι του).

9095058-large

Φυσικά η απογείωση του τσαφ είναι σε ένα παιχνίδι Μουντιάλ ή σε κάποιο νοκ – άουτ Τσάμπιονς Λιγκ από παίκτη με εμπειρία και ταλέντο που θαυμάζουν όλοι. Πόσα και πόσα έχουμε δει από παίκτες όπως ο Γκάραχερ, ο Κρις ο Σμόλινγκ και φυσικά ο Μέτσελντερ (δε τον θυμάστε οι περισσότεροι φαντάζομαι). Αλλά γιατί γίνεται το τσαφ; Πόσο δύσκολο είναι να βρεις τη μπάλα σωστά και να τη διώξεις ως άλλος Κούλης Καραταϊδης εκτός γηπέδου; Πόση ακρίβεια και τεχνική χρειάζεται για να κάνεις το σωστό «γκουπ» και να μη σκίσεις τον αέρα (και το καλσόν) χαρίζοντας στον αντίπαλο χαρά και στο θεατή το γέλιο; Πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολο. Ιδίως σε μικρότερες κατηγορίες που η μπάλα έρχεται συνεχώς από ψηλά σαν να την έχει εκτοξεύσει βαλίστρα. Σίγουρα χρειάζονται πολλά για να το γλιτώσεις. Αρκεί ένα μικρό σπρώξιμο για να χάσεις το βηματισμό σου. Αρκεί ο κόντρα ήλιος για να τυφλωθείς και να βρεις αέρα. Αρκεί μια μικρή λακούβα για να υψώσει τη μπάλα και να ακουστεί το κλασικό «Γεια σου τσολιά μου» απ” την κερκίδα. Αυτά και ακόμα περισσότερα.

Ας μη χλεύαζουμε λοιπόν το τσαφ και τις αγνές του προθέσεις. Χωρίς αυτό το ποδόσφαιρο δεν θα ήταν το ίδιο και χωρίς τους μέτριους ποδοσφαιριστές το ποδόσφαιρο θα ήταν μια βαρετή ορχήστρα γεμάτη πρώτα βιολιά ή ένα μπαλέτο γεμάτο πριμαντόνες. Το τσαφ επιβάλλεται και κανονικά θα έπρεπε να δίνεται και βραβείο για το καλύτερο της σεζόν. Κάτι σαν τα Χρυσά Βατόμουρα του σινεμά. Απ” την άλλη ας αγκαλιάσουμε αυτόν που το παθαίνει και ας του μιλήσουμε στοργικά μιας και δε νομίζω να μην έχει συμβεί σε κάποιον που έχει παίξει μπάλα. Όσο καλός ή κακός και να ήταν. Υψώνω το χέρι και δηλώνω πως «Ναι έχω κάνει τσαφ». Εσύ;

Το Ποδόσφαιρο Είναι Οφ-σάιντ

  [2 Σχόλια]

Ο Πάμπλο Γκονθάλεθ είναι 16 χρονών. Κατάγεται από τη Βαρκελώνη και τα τελευταία δύο χρόνια διαιτητεύει αγώνες παίδων. Θα ήταν άλλος ένας άγνωστος αν δεν είχε στείλει μια ανοιχτή επιστολή στην τοπική ομοσπονδία της Καταλωνίας. «Κάθε διαιτητής σκέφτεται κάθε σαββατοκύριακο πως θα τον υποτιμήσουν αυτήν τη φορά» ξεκινάει την επιστολή του και συνεχίζει «Τα ‘Δεν έχεις ιδέα’, ‘Κάνε κάτι άλλο στη ζωή σου’, ‘Σου έχουν δωρίσει τον τίτλο’, είναι μερικά από τα πιο ήπια που ακούμε. Τις περισσότερες φορές πρέπει να ανεχτούμε προσβολές, βρισιές και προπηλακισμό».

niños-futbol

Ο Πάμπλο δεν είναι ο μόνος. Μια παρεμφερή επιστολή έστειλε και ο Φεδερίκο Σάινθ, που είχε φτάσει σε ηλικία να ανέβει κατηγορία, ξεκινώντας με τίτλο «Εγώ δε θέλω να γίνω διαιτητής». Επειδή όπως έχουμε ξαναπεί οι Ισπανοί δίνουν βάση στη διαπαιδαγώγηση στις μικρές ηλικίες, ξεκίνησε έρευνα τον Απρίλιο. Σε αυτήν κατέθεσαν διαιτητές, προπονητές και πρόεδροι σωματείων παίδων. Ο Πρόεδρος της Αλθαμόρα (ομάδα παίδων γειτονιάς) Ζουζέπ Μαδουβέλι δήλωσε: «Υπάρχει μια ανυπόφορη ομοφωνία συνενοχής. Υποτιμούν, εκνευρίζουν και προσβάλλουν το διαιτητή με πλήρη ατιμωρησία».

Αυτό βέβαια δεν το κάνουν οι εξάχρονοι και οι επτάχρονοι που παίζουν, αλλά οι γονείς τους. «Είναι εντυπωσιακή η συμπεριφορά μανάδων και πατεράδων που έρχονται να δουν τα παιδιά τους να παίζουν. Τους εμφυσούν λάθος ιδέες διότι παρουσιάζουν το διαιτητή ως το διάβολο επειδή δε σφυρίζει όπως αυτοί θέλουν», γράφει στην έκθεση για το θέμα ο Ζουάν Σάντσες, υπεύθυνος της ομοσπονδίας. Στην παρουσίαση στον Τύπο που έγινε την προηγούμενη βδομάδα ανέφερε επίσης: «Μπείτε στη θέση του διαιτητή. Όλοι αυτοί οι γονείς έχουν σφυρίξει έστω και μία φορά; Εγώ το έχω κάνει και τους προκαλώ να το κάνουν και αυτοί».

Όλοι στην έκθεση αναδεικνύουν το θέμα της εκπαίδευσης, ή παιδείας όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα. Ενώ τονίζουν ότι είναι κάτι γενικότερο, πιο αφηρημένο που δεν κλείνεται μόνο στις σχολικές αίθουσες, συνεχίζουν με μια άλλη θλιβερή διαπίστωση. «Σε κανένα άλλο άθλημα σε αυτές τις ηλικίες δεν παρατηρείται το φαινόμενο αυτό κατά των διαιτητών όπως στο ποδόσφαιρο. Πήγαμε σε γήπεδα μπάσκετ, πόλο, χόκευ, χάντμπολ, τένις, ράγκμπυ και πουθενά ο διαιτητής δε λειτουργούσε υπό το καθεστώς εκφοβισμού που λειτουργεί στο ποδόσφαιρο. Πηγαίναμε μετά να δούμε κατηγορίες παίδων στο ποδόσφαιρο και νιώθαμε ντροπή».

Η έκθεση καταλήγοντας προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «Γιατί στις μικρές κατηγορίες στο ποδόσφαιρο υπάρχουν αυτές οι απαράδεκτες συμπεριφορές μη ανοχής που δεν υπάρχουν στα άλλα αθλήματα;». Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι αυτό γίνεται επειδή το ίδιο συμβαίνει και στο επαγγελματικό επίπεδο. Σκληρά μαρκαρίσματα που δε θα τιμωρηθούν, κάποιο γκολ οφ-σάιντ που θα μετρήσει, αντιαθλητικές συμπεριφορές ποδοσφαιριστών, όλα αυτά οι γονείς πιστεύουν ότι επιτρέπονται και στη φάση που τα παιδιά μαθαίνουν το παιχνίδι. Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι γονείς στο ποδόσφαιρο θεωρούν ότι τα παιδιά τους είναι οι νέοι Μέσι και Κριστιάνο και ο διαιτητής τους κόβει την καριέρα. Αντίθετα με τα άλλα σπορ όπου τα παιδιά πάνε να περάσουν το χρόνο τους, στο ποδόσφαιρο οι γονείς ονειρεύονται μελλοντικούς σούπερ-σταρ. Τρίτον, ότι όπως είναι δομημένο το σταρ-σύστεμ, οι οπαδοί έχουν στην καρδιά τους κάποιους παίχτες, ακόμα και κάποιους προπονητές, αλλά ο διαιτητής συμβολίζει πάντα τον κακό, οπότε αυτό περνάει στις επόμενες γενιές. Οι σύνδεσμοι οπαδών κάνουν το πράγμα ακόμα χειρότερο. Τέταρτον, ο τρόπος που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ τους διαιτητές τους κάνει να είναι συνεχώς ύποπτοι για κάτι.

Κλείνοντας την παρουσίαση της έκθεσης, ο Μαδουβέλι είπε να καθιερώσουν χειροκρότημα στο διαιτητή πριν τον αγώνα. Δεδομένου ότι οι γονείς δεν μπορούν να φύγουν από τις εξέδρες θα ήταν μια καλή λύση. Βέβαια, όπως του απάντησε ο Σάντσες «Σε αυτήν τη χώρα τον διαιτητή δεν τον επαινούμε. Τον κοροϊδεύουμε, τον προσβάλλουμε ή τον εξαγοράζουμε». Και σε άλλες χώρες θα έλεγα εγώ.

To ποδόσφαιρο είναι ελευθερία

  [2 Σχόλια]

Timbuktu του Αμπντεραμάν Σισακό. Όσοι δεν γνωρίζετε για την ταινία, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και δείτε τη. Πραγματικά θα βιώσετε πράγματα που φαντάζουν σε όλους εμάς τόσο ξένα και θα σας προκαλέσουν περίεργα συναισθήματα. Υπάρχουν  όμως άνθρωποι που απαγορεύεται να παίξουν μουσική, απαγορεύεται να αγαπηθούν (αν δεν παντρευτούν), απαγορεύεται να παίξουν ποδόσφαιρο. Και όλα αυτά όχι τόσο μακριά μας. Όχι όμως και τόσο κοντά μας. Με τα ΜΜΕ να μην ασχολούνται, ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι κινηματογραφιστές και μας μεταφέρουν αυτά τα σκληρά γεγονότα. Εικόνες που φαντάζουν παλαιοληθικές στις μέρες μας, είναι η σκληρή καθημερινότητα για εκατομμύρια ανθρώπους που στερούνται ακόμα και τα βασικά. Πόσο άδικος είναι αυτός ο κόσμος; Πόσο… timbuk19

20 μαστιγώματα είναι η τιμωρία αν παίξεις ποδόσφαιρο. 20 μαστιγώματα αν κάνεις αυτό που σε – σχεδόν – ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο φαντάζει ως η απόλυτη ελευθερία για όλα τα παιδάκια. Πάνω σε πλατείες, ανάμεσα σε λάσπες, σε δρόμους και σε χωράφια όλα τα παιδάκια (όλων των κοινωνικών στρωμάτων) ενώνονται για να βγάλουν από μέσα τους το Μέσι, το Ρονάλντο, το Ζιντάν. Στο Τιμπουκτού αυτό – δυστυχώς – απαγορεύεται. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει το ποδόσφαιρο προκαλεί σε αυτά τα παιδάκια το φόβο. Να φοβάσαι να παίξεις ενώ είσαι ένα 10χρόνο παιδί; Να σε δέρνουν σαν εγκληματία επειδή ένιωσες την αίσθηση ενός υπέροχου κοντρόλ, έχοντας κλειστά τα μάτια, και ενώ ονειρεύεσαι πως σκοράρεις στο Μαρακανά; Ντροπή. Όχι δεν υπάρχει ο άνθρωπος ως είδος.

Στην ταινία ο Σισακό μας χαρίζει μια μοναδικής ομορφιάς ποδοσφαιρική σκηνή που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο. Τα παιδάκια έχουν μαζευτεί στο «γήπεδο» και παίζουν ποδόσφαιρο δίχως μπάλα. Κανονικά όμως. Με διαιτητή, με φάουλ, με κόρνερ, με τα πάντα. Σκοράρουν, πασάρουν, κάνουν τα τσαλιμάκια τους και φυσικά ονειρεύονται. Μια άκρως συναισθηματική στιγμή που ακροβατεί ανάμεσα στο φόβο και την ελευθερία. Σε μια ελευθερία που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προκαλέσει και ένα φόβο που μόνο οι «σπουδαίοι» αυτού του κόσμου μπορούν να σταματήσουν.

Τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας

  [3 Σχόλια]

cancha-retro-1639135w620

Όλοι όσοι μικροί ονειρεύονται να γίνουν ποδοσφαιριστές, ζουν στο μυαλό τους το ιστορικό γκολ που θα τους έκανε διάσημους. Το κρίσιμο γκολ που θα χαρίσει έναν τίτλο, μια μεγάλη νική. Η χαρά, η δόξα, η αποθέωση όλα μαζί σε μια στιγμή και μετά έρχεται το άνοιγμα των ματιών και η επιστροφή στην πραγματικότητα. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που έκαναν τα όνειρά τους πραγματικότητα, το κατάφεραν και έζησαν αυτό το ένα γκολ. Μόνο που το όνειρο σταματάει εκεί, ενώ στη ζωή υπάρχει και το μετά.

Ήταν το σωτήριο έτος 1992 και στην Αργεντινή η Μπόκα είχε σπάσει κάθε ρεκόρ ανομβρίας. Επί 11 συναπτά έτη οι Γενοβέζοι έμεναν χωρίς πρωτάθλημα, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Η ομάδα του «Μάεστρο» Όσκαρ Ταμπάρες άγγιζε το όνειρο, καθώς από την 5η αγωνιστική βρισκόταν στην πρώτη θέση της Απερτούρα παρά το κυνήγι από την Ρίβερ Πλέιτ. Φτάνοντας στην τελευταία αγωνιστική αντιμετώπιζε την αδιάφορη Σαν Μαρτίν από το Τουκουμάν και αρκούσε μια ισοπαλία. Όλα τα σημάδια έδειχναν εύκολη επικράτηση. Ο τραυματισμός του βασικού χαφ Χοσέ Λουίς Βιγιαρεάλ έφερε προβληματισμό στην ομάδα και ο Ταμπάρες αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία στον 21χρονο Κλαούντιο Μπενέτι, έναν μόνιμο παγκίτη της ομάδας με χαίτη όπως άρμοζε σε εκείνη την καλτ ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς.

CAmpeon_92Την λες και συμμορία στις φυλακές την ομάδα του 1992

Ο Μπενέτι όπως κι όλοι οι πιτσιρικάδες τότε στην Μπόκα δεν περνούσαν εύκολα. Οι παλιοσειρές, όπως ο ιστορικός τερματοφύλακας Ναβάρο Μοντόγια, τους έκαναν συνεχώς καψόνια και τους αντιμετώπιζαν σαν κατώτερους. Οι μικροί αναγκάζονταν να πάνε μια ώρα πριν την προπόνηση για να μην πέσουν θύματα… bullying. Το να μπεις βασικός σε ένα τέτοιο ματς έκανε τα πόδια σου να λυγίζουν από το άγχος. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1992, σε ένα Μπομπονέρα που κόχλαζε οι αδιάφοροι Τουκουμάνοι (δική μου λέξη) έδειξαν ότι δεν μασάνε και προηγήθηκαν με ένα γκολ του Σόλμπες. Η λέξη «κηδεία» άρχισε να τριγυρνάει στα χωρίς πρωτάθλημα για 11 χρόνια κεφάλια των Μποστέρος. Με το 0-1 οι ομάδες αποχώρησαν για το ημίχρονο. Φήμες λένε ότι καμιά 40αρια μπαραμπράβας της Μπόκα βρήκαν το δρόμο για τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων και τους απείλησαν ότι δεν θα φύγουν σώοι. Άλλοι λένε και για απόπειρα δωροδοκίας. Κανείς δεν ξέρει πού είναι η αλήθεια και πού ο μύθος στην Λατινική Αμερική.

Μαλλιοκούβαρα

Το 2ο ημίχρονο ξεκίνησε και μόλις στο 47′ ο Μπενέτι (που είχε κάνει ένα πολύ μαχητικό πρώτο ημίχρονο με αρκετές καλές προσπάθειες) πήρε την μπάλα έξω από την περιοχή, έκανε ένα σλάλομ και με ένα σουτ ισοφάρισε σε 1-1. Κατευθείαν έφυγε για τα κάγκελα, θυμίζοντας λίγο Ντέμη Νικολαΐδη, ενώ το πιταρισμένο Μπομπονέρα είχε εκτοξευτεί στα ουράνια ζώντας έναν ποδοσφαιρικό οργασμό και μια έκρηξη που θύμιζε τη γνωστή σκηνή από τις «Τρελλές Σφαίρες». Το συγκεκριμένο γκολ πανηγυρίστηκε όσο λίγα ποτέ, όχι μόνο στο Μπομπονέρα αλλά σε όλα τα γήπεδα της Αργεντινής. Το παιχνίδι τελικά έληξε 1-1, αλλά ο σκόρερ Μπενέτι δεν θυμάται πολλά καθώς μετά από ένα χτύπημα στο κεφάλι τελείωσε το παιχνίδι με ζαλάδες. «Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι με σήκωσαν στα χέρια και με αποθέωναν, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τον λόγο«, δήλωσε ο σκόρερ που τελικά την μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του την πέρασε στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε αργότερα.

poster-boca-claudio-benetti-4262-MLA3467494683_112012-F

Τις επόμενες μέρες πέρασε από κάθε πιθανή τηλεοπτική εκπομπή, ακόμα και από την… Όπρα της Αργεντινής τότε γνωρίζοντας παραπάνω από τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας. Όποιος οπαδός της Μπόκα τον έβλεπε τον σταματούσε για να τον αγκαλιάσει. Μόνο που αυτά έληξαν πολύ γρήγορα και μετά ήρθε η πραγματική ζωή και όχι κάποια χολιγουντιανή συνέχεια. Ο προπονητής άλλαξε, ο Κλαούντιο δεν υπολογιζόταν και γρήγορα έφυγε δανεικός για την πατρίδα του την Κόρδοβα και την Μπελγκράνο, ομάδα που υποστήριζε από μικρός. Ο ίδιος δηλώνει ότι τον έφαγαν τα συμφέροντα των μάνατζερ. Απογοητευμένος από την συμπεριφορά διαφόρων ανθρώπων της Μπόκα, ο Μπενέτι περίμενε και τελικά κατάφερε να πάρει την εκδίκησή του. Αντιμετωπίζοντας την Μπόκα έβαλε ένα από τα λίγα γκολ της καριέρας του απέναντί της. Το γκολ το πανηγύρισε φεύγοντας προς το πέταλο και πάλι, αυτή τη φορά όμως των αντιπάλων της Μπόκα. Από ήρωας μετατράπηκε σε μισητός και το «αχάριστος» ήταν το πιο ευγενικό που άκουγε. Ο ίδιος δεν το μετάνιωσε παρ” ότι όταν επέστρεψε από το δανεισμό δεν ξαναβρήκε θέση στην ομάδα και δεν είχε την αγάπη του κόσμου μαζί του.

Έφυγε και πάλι δανεικός, επέστρεψε ακόμα μια φορά με μοναδική αξιόλογη στιγμή έναν καβγά του με τον Νέλσον Βίβας και άρχισε την τουρνέ του σε χώρες όπως Χιλή, Περού αλλά και ΗΠΑ. Η τελευταία του εμφάνιση με τα κίτρινα-μπλε ήταν σε ένα φιλικό βετεράνων όπου συνάντησε παλιούς γνωστούς και έπαιξε δίπλα στον Ντιέγκο. Για χρήματα ούτε λόγος. Τότε οι μισθοί των ποδοσφαιριστών πολύ χαμηλοί και με την μέτρια καριέρα που έκανε δεν μπόρεσε να σταθεί οικονομικά. Το αστέρι του κράτησε για λίγα χρόνια, ίσα ίσα να γίνει man of the hour και στη συνέχεια αντιπαθής. Τον ανακάλυψε μια εφημερίδα της Αργεντινής πριν δυο χρόνια, να δουλεύει ως μηχανικός στα τραίνα. Στην ερώτηση αν μετάνιωσε για κάτι, ο Κλαούντιο ήταν αφοπλιστικός:

Γεννήθηκα σε άλλη εποχή. Μια μεταγραφή σήμερα θα μου είχε φτιάξει τη ζωή. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Πέρασα από τις ακαδημίες της Μπόκα, έφτασα στην πρώτη ομάδα και έβαλα το γκολ που περίμενε ο κόσμος περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Αν έπρεπε να σταματήσω το ποδόσφαιρο την επόμενη μέρα θα το έκανα χωρίς κανένα πρόβλημα γιατί έφτασα στην κορύφωση της καριέρας μου. Τι άλλο μπορεί να ζητήσει κάποιος;

Hoy-juego-equipo-ferrocarril_OLEIMA20130308_0056_15

Βλέποντας μπάλα στο Άμστερνταμ

  [2 Σχόλια]

arena4

Λένε ότι οι οπαδοί της Φέγενορντ πηγαίνουν στο γήπεδο για να δουν την Φέγενορντ να παίζει, ενώ οι οπαδοί του Άγιαξ για να δουν τον Άγιαξ να κερδίζει. Έχοντας αυτό στο μυαλό, δεν ήξερα τι να περιμένω από την επίσκεψή μου στο Άμστερνταμ Αρένα πριν λίγες βδομάδες, μια που το προηγούμενο βράδυ η PSV είχε πάρει μαθηματικά και το πρωτάθλημα και ο Αίαντας ήταν αδιάφορος.

arena3

Το Αρένα σε αντίθεση με το παλιό γήπεδο του Άγιαξ είναι εκτός πόλης, προσβάσιμο είτε από την… εθνική οδό, είτε με μετρό. Υπάρχουν αρκετά μαγαζιά τριγύρω να φας και να πιεις, αλλά δεν το λες και χοτ-σποτ που θα πας για άλλον λόγο. Με πρόσφατη την επίσκεψή μου στην Bayarena την προηγούμενη ημέρα, οι διαφορές ήταν αρκετές. Το έβλεπες στον κόσμο. Στη Γερμανία ήταν πολύ πιο οικογενειακό το κλίμα, οπαδοί των δύο ομάδων βγαλμένοι από τις περιγραφές ελληνικών εφημερίδων που αναπολούν τις παλιές καλές εποχές μετά από επεισόδια. Στην Ολλανδία αντίθετα ένιωθες ότι αρκετοί οπαδοί θα μπορούσαν να κάνουν φασαρία αν έβλεπαν αντίπαλα κασκόλ. Πιο φανατισμένο το κοινό, πιο κοντά στο δικό μας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι στο γήπεδο δεν υπήρχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών και των δυο φύλων, ούτε ότι είναι επικίνδυνο. Απλά έχεις μια αίσθηση μεγαλύτερου φανατισμού. Δεύτερη και πιο σημαντική διαφορά το εισιτήριο. Με λιγότερα λεφτά στη Γερμανία κάθεσαι στο κέντρο, με περισσότερα στο πέταλο του Αρένα σε ματς με την Μπρέντα. Μια που υπάρχουν αρκετά διαρκείας, υπάρχει και το σύστημα όπου όταν κάποιος κάτοχος δεν πάει στο γήπεδο, μπορεί να «νοικιάσει» το διαρκείας του για το συγκεκριμένο ματς. Τα φτηνότερα πάντως κυμαίνονται στα 30€ περίπου και ανάλογα με το ματς μπορεί να τα βρεις και πιο ακριβά. Τσιμπημένες τιμές.

Αν συγκρίνεις επίπεδο πρωταθλήματος και θέαμα που βλέπεις, τότε αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι στη Γερμανία οι οπαδοί είναι τυχεροί. Όπως επίσης και το ότι το κλασσικό ελληνικό «είναι μικρό το γήπεδο, ας αυξήσουμε το εισιτήριο» δεν παίζει τόσο παντού καθώς στο Bayarena κρατούν χαμηλότερα τις τιμές με σχεδόν μισή χωρητικότητα. Τα διαρκείας πάντως συμφέρουν περισσότερο στον Άγιαξ, με την σημείωση βέβαια ότι δεν περιλαμβάνουν παιχνίδια κυπέλλου και Ευρώπης τα οποία πληρώνεις έξτρα σε χαμηλές όμως τιμές.

arena1
Δεν παλεύεται η άνοδος

Παρά το γεγονός ότι το ματς ήταν ουσιαστικά αδιάφορο το γήπεδο είχε αρκετό κόσμο, αν και η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά υποτονική. Το Άμστερνταμ Αρένα είναι ένα πανέμορφο ποδοσφαιρικό γήπεδο που μου θύμισε σε κάποια πράγματα την Αλιάνζ Αρένα. Η ακουστική του είναι καλή, η οροφή κλείνει ανάλογα με τα κέφια και αν κάτσεις χαμηλά χάνεις μεν σε οπτική, κερδίζεις σε ατμόσφαιρα. Είναι ένα γήπεδο γεννημένο για ποδόσφαιρο, που έχει δει μερικούς τεράστιους παίκτες να δίνουν το δικό τους σόου εκεί. Οι κεντρικές θύρες είναι προσβάσιμες με κυλιόμενες σκάλες, αλλά στο πέταλο πρέπει να είσαι λίγο fit για να ανέβεις τα πολλά σκαλάκια, ίσως όχι τόσα όσα στο Καμπ Νου, αλλά αν έχεις πιει και μερικές μπύρες πιο πριν, αρκετά για να ξεφυσάς.

arena2

Έπιασα τη θέση μου χαμηλά πίσω από την εστία, πήρα και την μπύρα μου και απόλαυσα ένα αρκετά μέτριο παιχνίδι στο οποίο η Μπρέντα έδινε μάχη για τη σωτηρία και ο Άγιαξ πάλευε μπας και σκοράρει. Ευκαιρίες λίγες, ποδόσφαιρο όχι τίποτα το ιδιαίτερο και η απορία μου είναι τι πιστεύει ο κόσμος για τον Άγιαξ των αρκετών ψιλοτσουρουκάδων, όταν έχει δει (μόνο τα σχετικά πρόσφατα χρόνια) από Ζλάταν μέχρι Ντάβιντς και από Κλάιφερτ μέχρι Σνάιντερ. Σε αυτό βόηθησε η κουβέντα που έπιασα με τον Πολ, έναν 40αρη πάνω-κάτω πρώην συνδεσμίτη του Αίαντα, που τον βλέπεις και είσαι σίγουρος ότι θα έχει βρεθεί μεθυσμένος σε κάποια πλατεία εκτός έδρας εκδρομής να βουτάει σε συντριβάνι. Ακούει Ελλάδα και χαίρεται (σπάνιο για Ολλανδό σήμερα) και ο λόγος είναι η γυναίκα που κάθεται δίπλα του. «Πήγαινα κάθε καλοκαίρι στην Ισπανία, μέχρι που τη γνώρισα. Λατρεύει την Ελλάδα, πηγαίνουμε κάθε χρόνο στην Κω«. Με ρωτάει αν υποστηρίζω την Μπρέντα λόγω ΑΕΚ και κιτρινόμαυρου και αφού του εξηγώ πώς πάει η ομάδα στα σαλόνια της Φούτμπολ Λιγκ προσπαθώ να καταλάβω την ξένη προς εμένα νοοτροπία των οπαδών του Άγιαξ.

arena

Ο Πολ όπως και άλλοι Ολλανδοί που μίλησα δεν διαφέρουν από τους Έλληνες οπαδούς. «Ο χειρότερος Άγιαξ που θυμάμαι«, ατάκα που ακούς και εδώ από τον ταξιτζή μέχρι τον πατέρα σου για τις ομάδες μας. Η ερώτησή μου εύλογη, τόσα εκατομμύρια ευρώ έχει πάρει ο Άγιαξ με πωλήσεις (από παικταράδες μέχρι τον Ράιαν Μπάμπελ) τι διάολο τα κάνει; «Τα έχουμε στην τράπεζα» είναι η μισοσοβαρή, μισοαστεία απάντηση. Και είναι αυτή η νοοτροπία που μου έκανε εντύπωση, όχι μόνο από τον συγκεκριμένο, αλλά και από άλλους φίλους της ομάδας. Το παίρνουν ψύχραιμα όλο αυτό που συμβαίνει, έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα. Ο Άγιαξ αγοράζει ότι καλύτερο υπάρχει στην Ολλανδία χωρίς να ξοδευτεί και μετά πουλάει ακριβά στο εξωτερικό. Αυτός είναι ένας καλός τρόπος λειτουργίας για μια ομάδα από μικρότερη χώρα (το κάνει κι η Πόρτο), μόνο που τα τελευταία χρόνια ο Άγιαξ αγοράζει όλο και πιο φτηνά, φτιάχνει χειρότερες ομάδες, παίζει χειρότερη μπάλα και στην Ευρώπη κάνει εμφανίσεις που κανείς δεν θυμάται. Και ο κόσμος αρχίζει να γκρινιάζει, όχι σε ελληνικά πλαίσια βέβαια, αλλά το κάνει ειδικά φέτος που έχασε το πρωτάθλημα. Συνεχίζει όμως να γεμίζει το γήπεδο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ευρωπαίοι; Είμαστε εμείς υπερβολικοί; Σίγουρα πάντως βλέπει ποδόσφαιρο σε καλύτερες συνθήκες και ας είναι πιο ακριβό, δεν έχουμε ίδιο επίπεδο ζωής έτσι κι αλλιώς.

H Ρεάλ, ο Ρονάλντο και το dna του Ροσάριο

  [Καθόλου σχόλια]

Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο, η Ρεάλ Μαδρίτης του Κάρλο Αντσελότι κατακτούσε το Δέκατο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της κόντρα στη μισητή συμπολίτισσα Ατλέτικο. Οι Μερένχες μπορεί να έχασαν το πρωτάθλημα απ” τους «απάτσι» του Σιμεόνε αλλά η κατάκτηση του Κυπέλλου απέναντι στη Μπαρτσελόνα υπέγραψε – μαζί με το Ντέσιμα – μια χρονιά όνειρο. Ένα χρόνο αργότερα η σπουδαία ομάδα της Ισπανίας αν και διαθέτει ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ, τελειώνει τη σεζόν άτιτλη και καταϊδρωμένη σκορπώντας στους φίλους της την απογοήτευση. Αυτή η απογοήτευση αναμένεται να μετατραπεί σε μεγάλο «κλάμα» μπροστά στο τρεμπλ που είναι πανέτοιμη να φτάσει η Μπαρτσελόνα. Άλλωστε αυτές οι δύο ομάδες πάντα θα βρίσκονται σε συνεχή κόντρα με τις χαρές της μίας να σκορπούν δάκρυα – όχι χαράς εννοείται – στην άλλη.

maxresdefault

Αλλά «τις πταίει» και η Ρεάλ έφτασε σε αυτή την αποτυχημένη χρονιά; To ρόστερ δεν είχε τρελές ανακατατάξεις, ο Αντσελότι έμεινε στον πάγκο και η σεζόν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς αντίθετα με τη Μπάρτσα που είχε την γκρίνια για το μέτριο ξεκίνημα, τα ερωτηματικά για τις «φτωχές» μεταγραφές τύπου Ματιέ και φυσικά την «κόντρα» Μέσι – Λουίς Ενρίκε που δεν απείχε και πολύ απ” την πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της σεζόν. Η απάντηση εκτός του τρόπου λειτουργίας και οργάνωσης που μας έχει συνηθίσει η ομάδα με τα λευκά απ” τη Μαδρίτη έχει και ονοματεπώνυμο. Η Ρεάλ απ” την εποχή των Γκαλάκτικος έχει δείξει πως πρώτα μπαίνει το εμπορικό κομμάτι και μετά έρχεται το καθαρά ποδοσφαιρικό. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο μπαίνει σε αυτή την εξίσωση ως ο δεύτερος καλύτερος παίκτης του κόσμου (και σίγουρα το νούμερο 1 brand name) αλλά πλέον κάνει καλό στη Ρεάλ; Ο Πορτογάλος σούπερ σταρ έχει μόνο νεύρα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αστέρι της Μπάρτσα, το Μέσι, κάτι που μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η συνέπεια που δεν δείχνει ο CR7 στα μεγάλα ραντεβού (λίγος και στα παιχνίδια με τη Γιούβε φέτος, αόρατος – μιας και δεν είχε αγωνιστεί -στον περσινό τελικό με τη Μπάρτσα, λίγος και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Ατλέτικο) αλλά το γεγονός πως δεν επιτρέπει στους άλλους σταρ της ομάδας να τον κοιτάξουν κατάματα ως ίσο προς ίσο. Λογικά ο Ρονάλντο πρέπει να είχε διαβάσει μικρός πολλές φορές τη «Φάρμα των Ζώων» του Τζώρτζ Όργουελ. Άλλη εξήγηση δεν μπορεί να δωθεί, ειλικρινά.

Real Madrid's Cristiano Ronaldo sits between FC Barcelona's Javier Mascherano from Argentina, left, and Gerard Pique during a Spanish La Liga soccer match at the Santiago Bernabeu stadium in Madrid, Sunday March 23, 2014. (AP Photo/Paul White)

Ο Ρονάλντο νευριάζει όταν κάποιος συμπαίκτης του σκοράρει ένα εύκολο γκολ που θα μπορούσε να έχει βάλει αυτός. Βρίζει με το βλέμμα στον ουρανό όταν κάποιος εκτελεί ένα φάουλ αρκετά άουτ (και ψηλά) ξέροντας πως αυτός θα μπορούσε να είχε στείλει τη μπάλα ψηλότερα και φυσικά διαμαρτύρεται όταν δεν θα δεχθεί μια τέλεια πάσα. Εννοείται πως δεν θα γυρίσει να μαρκάρει – ακόμα και όταν η μπάλα «καίει» – και εννοείται πως δεν θα πανηγύρισει μαζί με όλους ένα γκολ-ποίημα κάποιου συμπαίκτη του. Ο Μέσι απ” την άλλη θα δημιουργήσει για το Σουάρεζ και το Νέιμαρ, δεν θα διαμαρτυρηθεί στα πολλά φλύαρα «μπασίματα» του Βραζιλιάνου και εννοείται πως θα φερθεί στον Ουρουγουανό όπως του αρμόζει. Όπως η Κλαρίς δηλαδή στον Χάνιμπαλ στην περίφημη σκηνή γνωριμίας της «Σιωπής των Αμνών». Με σεβασμό και κατανόηση. Εννοείται θα σολάρει δίχως αύριο και αυτός (όπως ο Steve Vai στα περίφημα live των G3) ξέροντας όμως πότε θα χαμηλώσει το distortion για τους άλλους. Ο Ρονάλντο θυμίζει – απ” την άλλη – τον Δημήτρη Κατή που μετά το σόλο κιθάρα το έριχνε στο σόλο ξύστρα και στο σόλο τζατζίκι πιάνοντας τα γυμνασμένα του μούσκουλα.

messi-ronaldo

Σε όλα αυτά βέβαια δεν βοηθάει και η Ρεάλ. Δεν γίνεται για παράδειγμα να επιτρέπεις όλο αυτό το κράξιμο στον Μπέηλ με τον Ουαλό να σκίζεται εντός γηπέδου. Δεν γίνεται να αφήνεις τόσο γυμνό τον άξονα σου παίζοντας ουσιαστικά χωρίς κόφτη σε μια ολόκληρη σεζόν και δεν νοείται να έχεις για αλλαγή του εξαιρετικού Καρίμ Μπενζεμά το Μεξικάνο Σόλσκιερ, επειδή μοιάζει με τον ήρωα της ταινίας Goal. Όχι το πραγματικό ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με το σινεμά (αν και η Ρεάλ έχει αγωνιστεί με 5 σέντερ φορ και χωρίς αμυντικό μέσο και στην πραγματικότητα). Η φετινή σεζόν μπαίνει δίπλα στο ναύαγιο που ξεκίνησε πριν 103 χρόνια στο Σάουθαμπτον (από εκεί ξεκίνησε και ο Μπέηλ) και λογικά θα χρειαστούν αρκετές αλλαγές για να γίνει και πάλι η Ρεάλ κανονική ομάδα. Αυτό δηλαδή που ήταν και πέρσι κατακτώντας δύο σπουδαίους τίτλους.

article-2702614-1FE91B5F00000578-581_634x360

Ομάδα με τόσους αστέρες, τόσα χρήματα για μεταγραφές και άτιτλη – ειλικρινά – είναι τεράστια αποτυχία. Τουλάχιστον χαρήκαμε τα χατ-τρικ του Ρονάλντο, τους τσαμπουκάδες του Ράμος και τις κάθετες του Κρόος σε μια σεζόν που στις 6 Ιουνίου θα θέλουν να διαγράψουν – μια και καλή – όλοι οι φίλοι της ομάδας. Απ” την άλλη όση δουλειά και να ρίξει ο Ρονάλντο, όσα σολάριουμ και να κάνει και όσα γκολ και να σκοράρει θα είναι πάντα δεύτερος όσο παίζει ο Μέσι μιας και το dna του Ροσάριο δεν αποκτιέται ούτε με δουλειά αλλά ούτε και με όλα τα χρήματα του κόσμου.

Πώς να αποκτήσουν ενδιαφέρον τα πλέι-οφ

  [2 Σχόλια]

ds-super-league-570

Τα πλέι-οφ στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν μια ακόμα φαεινή ιδέα των παραγόντων της χώρας μας για να μπορέσουν να βάλουν κανένα φράγκο στην τσέπη με το πρόσχημα του αυξημένου ενδιαφέροντος. Παρ” ότι το έπαθλο είναι σχετικά σημαντικό (προκριματικά CL), τα πλέι-οφ περνούν σε μεγάλο βαθμό αδιάφορα. Οι περισσότεροι οπαδοί ασχολούνται με τις μεταγραφές και τις καλοκαιρινές διακοπές, οι παίκτες ψιλοβαριούνται, το θέαμα είναι σταθερά κακό και τα γήπεδα συνεχίζουν να είναι μισοάδεια. Κι όμως, αυτό το μαρτύριο συνεχίζεται κάθε χρόνο, μια που βολεύονται όλοι γιατί μπαίνει κανένα Ευρώ στα ταμεία τους. Καθώς δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση να καταργηθούν, το Σομπρέρο είναι εδώ να προτείνει κάποιους τρόπους ώστε να αυξηθεί το ενδιαφέρον του κοινού και κυρίως ένα δικαιότερο σύστημα υπολογισμού της βαθμολογίας.

superlague9ba88f4875_XL

Για αρχή ένα κανονισμός πρέπει να είναι η ανελλιπής συμμετοχή των προέδρων στα ΔΣ της Σούπερ Λιγκ. Με βάση το ενδιαφέρον που έδωσε ο πρόεδρος κάθε ομάδας στην διαδικασία, θα έχουμε και αντίστοιχες επιβραβεύσεις. Ξύλο με μπράβους ένας βαθμός, ξύλο mano-a-mano άνευ μπράβων δύο βαθμοί, πέταγμα ποτηριού με νερό ένας βαθμός, υβρεολόγιο που περιέχει αναφορές στην οικογένεια αντιπάλου προέδρου ένας βαθμός. Με τον τρόπο αυτό δίνονται σαφή κίνητρα, ώστε οι ομάδες να συμμετέχουν στα κοινά και ως γνωστόν αυτή είναι η ύψιστη υποχρέωση κάθε ανθρώπου στη δημοκρατία.

Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα είναι οι ανακοινώσεις για τη διαιτησία μετά από τους αγώνες. Για παράδειγμα, για κάθε πέντε ανακοινώσεις κατά της διαιτησίας στην κανονική περίοδο χάνεις έναν βαθμό. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο βέβαια η Ξάνθη να έχει υποβιβαστεί πριν καν αρχίσουν τα πλέι-οφ, αλλά αξίζει το ρίσκο. Σε περίπτωση ισοπαλίας στις ανακοινώσεις θα μπορούσε να υπάρχει κριτική επιτροπή με ποδοσφαιρανθρώπους του πνεύματος όπως η θεία του Τοροσίδη, ο Γιάννης Αλαφούζος, ο Παντελής Καφές και ο Πάτρικ Ογκουνσότο που θα βαθμολογούν τις ανακοινώσεις για το περιεχόμενο, την σύνταξη και την πρωτοτυπία. Όλο αυτό μπορεί να γίνει και σε στυλ τάλεντ σόου, που θα σβήσει αντίστοιχα μουσικοχορευτικά που παίζονται σήμερα. Φανταστείτε να βγει ο Πανόπουλος live να διαβάσει μια ανακοίνωσή του στα αγγλικά. Θα πάρουν φωτιά τα μηχανάκια της AGB.

savvas

Ένας άλλος κανόνας θα μπορούσε να είναι το μπόνους του ενός βαθμού για κάθε τριάδα δανεικών από τον Ολυμπιακό. Αν κάνεις μάλιστα το combo δανεικός και προπονητής βετεράνος του Ολυμπιακού παίρνεις δυο βαθμούς μπόνους. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται η αξιοπιστία του πρωταθλήματος, καθώς είναι λογικό όποια ομάδα έχει περισσότερους δανεικούς από τον πρωταθλητή να είναι και καλύτερη και όλοι μας θέλουμε μια Ελλάδα αξιοκρατική. Αν έχουμε ισοβαθμία, θα αποφασίζει ο Σάββας Θεοδωρίδης ποια ομάδα έχει καλύτερους δανεικούς παιχταράδες.

kompo2
Εξαγώγιμα προϊόντα του ποδοσφαίρου μας

Τα πλέι-οφ σε στέλνουν στην Ευρώπη. Δεν γίνεται λοιπόν να μην έχουν κάποιο μπόνους οι ομάδες με ευρωπαϊκή εμπειρία. Έτσι, για κάθε αγώνα για τον οποίο η ΟΥΕΦΑ έχει στείλει φάκελο με την ένδειξη «ύποπτο για χειραγώγηση», ο κατηγορούμενος σύλλογος που συμμετέχει στα πλέι-οφ λαμβάνει μπόνους έναν βαθμό. Για κάθε αναφορά του ονόματός του στον φάκελο Κορέα ακόμα έναν και τέλος για κάθε συνομιλία του προέδρου με πακιστανικό τηλέφωνο (παρ” ότι δεν είναι ευρωπαϊκό, είναι διεθνές) ακόμα έναν. Με τον τρόπο αυτό στέλνουμε στο εξωτερικό ομάδες που ήδη έχουν δημιουργήσει hype γύρω από το όνομά τους και εξάγουμε το καλύτερο ποδοσφαιρικό προϊόν. Είναι ευκαιρία άλλωστε να δει και ευρωπαϊκό αγώνα ο λαός του Λεβαδειακού.

Δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει και η επιβράβευση της καλοψυχίας. Έτσι, για κάθε ομάδα που έδωσε βαθμό ή βαθμούς την τελευταία αγωνιστική σε ομάδα που καιγόταν για την παραμονή, ο σύλλογος θα παίρνει το αντίστοιχο στα πλέι-οφ. Έδωσες Χ; Θα πάρεις έναν βαθμό. Έκατσες να χάσεις; Θα πάρεις τρεις βαθμούς. Δείτε το ως καρμικό, ως χριστιανικό, αυτό που προσέφερες στον πλησίον, το παίρνεις πίσω. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό επιβραβεύονται οι σύλλογοι που βοήθησαν τον κοσμάκη να πιάσει τους αγώνες του 1.20 της τελευταίας αγωνιστικής και να φάει επιτέλους λίγο ψωμάκι, κάτι που θα αρέσει και στην Τρόικα στους Θεσμούς. Σε περίπτωση που κάποια ομάδα το παίξει τίμια τότε θα αφαιρούνται οι αντίστοιχοι βαθμοί. Δεν γίνεται να χαλάνε τα ήθη και τα έθιμα ενός ολάκερου λαού.

epeisodia-ghpedo-pao-osfp

Τέλος, είναι σημαντικό να επιβραβεύονται και οι ομάδες με τους καλύτερους οπαδούς. Είναι μια καλή ιδέα να θεσπιστεί το «πανόμετρο» όπου ψηφιακό σύστημα θα μετράει τα καμμένα «πανιά» του αντιπάλου ανά αγωνιστική και στο τέλος της σεζόν ο πρώτος θα παίρνει έναν βαθμό. Παράλληλα, μπορούν να θεσπιστούν και άλλα κριτήρια, όπως οι περισσότερες πεταμένες μπάλες στον αγωνιστικό χώρο μετά το 80′, το σύνθημα που θα έχει τις λιγότερες λέξεις που ΔΕΝ θα είναι βρισιές και φυσικά το μπόνους για κάθε ομάδα που θα συμπληρώσει τα 100 σπασμένα καρεκλάκια.

Με την ελπίδα ότι οι ιδέες μας θα εισακουστούν ευχόμαστε καλή επιτυχία και στα φετινά πλέι-οφ που αναμένεται να μείνουν αξέχαστα όπως και τα προηγούμενα.

Κυρίες και κύριοι, η Ουρουγουάη

  [4 Σχόλια]

uruguay_map

Η Ουρουγουάη (ή «Ουραγουάη» για να μας καταλαβαίνει και ο Σάκης Τσιώλης) είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση χωράς. Λόγω της περίοπτης θέσης που κατέχει στο ποδοσφαιρικό στερέωμα αλλά και της μνημειώδους ασχετοσύνης της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην κατηγορία γνώσεων “Γεωγραφία”, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου φαντάζεται πως πρόκειται για μια τεράστια χώρα με δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους που δεσπόζει «κάπου στη Λατινική Αμερική». Κανένα από τα δυο δεν είναι σωστό. Πρόκειται για τη δεύτερη μικρότερη χώρα της ηπείρου (μετά το Σουρινάμ), η οποία έχει πληθυσμό μικρότερο και από την Αθήνα στα μέσα Ιουλίου (3,3 εκατομμύρια ανθρώπους όλους κι όλους).

Μια άλλη συχνή “παρεξήγηση”, που επίσης οφείλεται στο πως έχουμε στο μυαλό μας ποδοσφαιρικά την Ουρουγουάη, εντοπίζεται στην ποιότητα της χώρας. Όπως έχουμε ξαναγράψει

…γιατί η έκφραση “Ουρουγουανός αμυντικός” είναι ένα ιδιαίτερο συνθηματικό που όταν ακούγεται σε μια κουβέντα μόνο στο κεφάλι των καλά μυημένων στο ποδόσφαιρο δημιουργείται αυτόματα ένα μικρό ανθρωπάκι με τη φάτσα του Ντιέγκο Λουγκάνο που με ένα σαγηνευτικά άσχημο τάκλιν παίρνει παραμάζωμα υποθαλάμους, νευρώνες, λοβούς, ιππόκαμπους και ό,τι άλλο βρει στο διάβα του, γιατί στην τελική η τελευταία λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τους Ουρουγουανούς είναι «φλώροι» και, συνήθως, κανένας δεν θέλει να υποστηρίζει τους φλώρους…

…μια “βρώμικη” ποδοσφαιρική εντύπωση που δεν συμβαδίζει και τόσο με τα στατιστικά που συνοδεύουν τη χώρα. Πρώτη στη Λατινική Αμερική στο δείκτη δημοκρατίας, στο δείκτη ειρήνης, στο δείκτη έλλειψης διαφθοράς, στην ποιότητα ζωής, στην ελευθερία του Τύπου, στην ευημερία και στην ασφάλεια, δεύτερη σε εισοδηματική ισότητα, τρίτη σε οικονομική ανάπτυξη, καινοτομίες και υποδομές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που έγινε πέρσι η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποποινικόποιησε πλήρως τη μαριχουάνα, ούτε το ότι είχε μέχρι πρόσφατα τον πιο γαμάτο πρόεδρο κράτους του πλανήτη.

Η υψηλή θέση στους περισσότερους δείκτες της ηπείρου δεν εντοπίζεται φυσικά μόνο εκεί. Η Λατινική Αμερική έχει μια παράδοση στο να φτιάχνει διοργανώσεις που μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό μπέρδεμα ακόμα και στα πιο προικισμένα μέλη της Μένσα και οι Ουρουγουανοί δεν ήταν δυνατό να μείνουν απ” έξω. Από το 1994 και μετά το πρωτάθλημα της χώρας χωρίζεται σε δυο τουρνουά, την Απερτούρα και την Κλαουζούρα, γιατί το απλό Ευρωπαϊκό σύστημα της μιας διοργάνωσης με δυο απλούς γύρους είναι τρομερά ξενέρωτο. Παραβλέποντας το κομμάτι του συστήματος που ορίζει το πως υποβιβάζονται οι ομάδες και το πως μοιράζονται τα εισιτήρια για τις διοργανώσεις της ηπείρου (γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιστρέφουν με μολύβι και χαρτί στο πρωτάθλημα Βραζιλίας του 2000 και προσπαθούν ακόμα να βγάλουν άκρη και δεν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι για κανέναν εγκλεισμό σε ψυχιατρείο), θα εστιάσουμε στο πιο “εμπορικό” σκέλος, στην ανάδειξη του πρωταθλητή.

Μια όμορφη ημέρα κάπου στο Μοντεβίδεο κάποιοι σοφοί ηλικιωμένοι Ουρουγουανοί, που μετρούσαν τετραψήφιο αριθμό τάκλιν στο παλμαρέ τους, αποφάσισαν πως για να ανακηρυχθεί κάποιος πρωταθλητής της χώρας θα πρέπει να αποδείξει για τα καλά ότι το αξίζει. Έτσι, στο τέλος του τουρνουά Κλαουζούρα ο νικητής του τουρνουά αντιμετωπίζει σε διπλά παιχνίδια τον νικητή της Απερτούρα, σειρά αγώνων που παραδόξως δεν αποκαλείται “τελικός” αλλά “ημιτελικός”, καθώς ο νικητής τους δεν στέφεται πρωταθλητής αφού έχει να παίξει δυο παιχνίδια, μέσα-έξω, και με την ομάδα που βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα με τους συνολικούς πόντους των δυο τουρνουά. Τότε και μόνο τότε αξίζει να ονομαστεί πρωταθλητής Ουρουγουάης.

Όλη αυτή η υπερβολή ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει κάποια στιγμή επικές καταστάσεις. Μια τέτοια συνέβη μια μέρα σαν κι αυτές, τον Μάη του 2007. Στην τελευταία αγωνιστική της Κλαουζούρα η Ντανούμπιο (ομάδα από την οποία ξεκίνησε ο Ρεκόμπα) υποδεχόταν την Πενιαρόλ στο μεγαλύτερο παιχνίδι της χρονιάς. Η Πενιαρόλ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, τρεις βαθμούς πίσω από την αντίπαλο της οπότε τα δεδομένα που υπήρχαν λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς ήταν πολύ απλά τα εξής:

danubio_peñarol

Για να μπορέσει να κερδίσει το πρωτάθλημα η Πενιαρόλ έπρεπε να κερδίσει για αρχή εκείνο το ματς. Με τον τρόπο αυτό θα ισοβαθμούσε στην κορυφή της Κλαουζούρα με τη Ντανούμπιο και θα έπρεπε να παίξουν (ξανά) σε αγώνα μπαράζ για την πρώτη θέση του τουρνουά. Σε περίπτωση που κέρδιζε και το μπαράζ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε διπλά παιχνίδια, στον περίφημο “ημιτελικό”, τη νικήτρια της Απερτούρα η οποία (μάντεψε αν μπορείς) ήταν η Ντανούμπιο. Και αν κατάφερνε να επικρατήσει και σ” αυτή τη σειρά, τότε θα έφτανε επιτέλους στον μεγάλο τελικό, όπου ξανά σε διπλά παιχνίδια (γιατί όπως λέει μια σοφή Ουρουγουανική παροιμία, που σίγουρα θα υπάρχει, «το μόνο πιο ωραίο από ένα μεγάλο ματς είναι δυο μεγάλα ματς») θα αντιμετώπιζε την (ναι, το ξέρω ότι το έχεις φανταστεί, όχι, το ξέρω ότι παρ’όλα αυτά δεν με πιστεύεις, όχι, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, ναι, υπάρχουν καταγεγραμμένα όλα αυτά, όχι, δεν σου κάνω πλάκα) Ντανούμπιο!

Με πολύ απλά λόγια εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας αγωνιστικής η Πενιαρόλ απείχε από τον τίτλο μόνο δυο νίκες και δυο επικρατήσεις σε διπλούς αγώνες απέναντι στην ίδια ομάδα που είχε να αντιμετωπίσει σε λίγη ώρα εκτός έδρας. Σαν να παίζεις μποξ, να κερδίζεις τον αντίπαλο σου, στον επόμενο γύρο να ανεβαίνεις στο ρινγκ και να είναι πάλι ο ίδιος, να τον κερδίζεις ξανά με τα χίλια ζόρια και στον επόμενο γύρο να τον βλέπεις πάλι χαμογελαστό στην απέναντι γωνία και… το κόβω γιατί κατάλαβες που το πάω και δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα.

Για την ιστορία η φουκαριάρα Πενιαρόλ πήρε το συγκεκριμένο παιχνίδι με μεγάλο διπλό, οδήγησε τη διαδικασία σε μπαράζ για την Κλαουζούρα αλλά εκεί ηττήθηκε στα πέναλτι. Έτσι η Ντανούμπιο, σαν νικήτρια της Απερτούρα, νικήτρια της Κλαουζούρα και πρώτη στη συνολική συγκομιδή, ανακηρύχθηκε δίκαια πρωταθλήτρια για τη σεζόν 2006-07′ χωρίς να διεξαχθούν ο ημιτελικός και ο τελικός, καθώς κρίθηκε υπερβολικό ακόμα και για τους Ουρουγουανούς να σκεφτούν τρόπο να αντιμετωπίσει η ομάδα τον εαυτό της. Σε διπλά παιχνίδια.

—–

Όλα τα παραπάνω ήταν (κλασσικά) ένας σχετικός-άσχετος πρόλογος για να βάλω το πολύ εντυπωσιακό βίντεο που τράβηξε ένα drone που πετούσε την Κυριακή πάνω από το κατάμεστο Σεντενάριο, στο οποίο η πρωτοπόρος Πενιαρόλ υποδεχόταν τη μισητή της Νασιονάλ στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας, ένα από τα παιχνίδια που κυριολεκτικά επηρεάζουν ζωές.

Ο τελικός που όλα έγιναν ανάποδα

  [2 Σχόλια]

desailly

Στα μέσα περίπου του Μαΐου του 1994, η Αθήνα περίμενε με προσμονή να δει δυο μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες να μάχονται για το κορυφαίο τρόπαιο της Ευρώπης. Ο τελικός του Champions League εκείνης της χρονιάς ήταν ένα σπουδαίο παιχνίδι, ο πιο εμπορικός τελικός του Πρωταθλητριών μετά από αρκετά χρόνια που τουλάχιστον μια ομάδα ήταν… αντιεμπορική όπως η Σαμπντόρια, η Στεάουα, η Μπενφίκα, η Μαρσέιγ (αν και εγώ προτιμούσα να βλέπω καινούρια πρόσωπα στους τελικούς και όχι όπως τώρα που συνήθως είναι γνώριμα ζευγάρια). Μόνο που μπορεί στο όνομα να είχαμε δυο μεγαθήρια της Ευρώπης, στην πράξη υπήρχε ένα ξεκάθαρο φαβορί.

Η Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ πέρασε από τον όμιλο με 4-2-0, την στιγμή που η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο βγαλμένη από τα πιο υγρά ιταλικά όνειρα πέρασε με 2-4-0, με τρεις από τις τέσσερις ισοπαλίες να είναι 0-0. Στους μονούς ημιτελικούς τους παράξενου συστήματος εκείνης της χρονιάς Πόρτο και Μονακό ήταν εύκολοι αντίπαλοι και όλοι περίμεναν τον τελικό και την νίκη της Μπαρτσελόνα. Με Μπαρέζι και Κοστακούρτα τιμωρημένους, με φαν Μπάστεν και Λεντίνι εκτός, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ποιος ήταν το μεγάλο φαβορί. Ο Κρόιφ έπρεπε να επιλέξει έναν εκ των Λάουντρουπ, Ρομάριο, Στόιτσκοφ, Κούμαν να μην παίξει και διάλεξε τον πρώτο. Ο Καπέλο αργότερα δήλωσε «όταν έμαθα ότι ο Λάουντρουπ δεν παίζει ηρέμησα, ήταν ο μόνο που φοβόμουν». Την ίδια στιγμή ο Ιταλός άφηνε έξω τον Παπέν για να μπορέσει να ξεκινήσει τον Ντεσαγί.

Η Κρακόβια έκανε ένα σκετσάκι για τον περίφημο τελικό δείχνοντας το κλίμα της ομάδας

Ο αγώνας στα χαρτιά ήταν μια μάχη μεταξύ της σέξι ποδοσφαιρικά επιθετικής Μπαρτσελόνα και της αμυντικής Μίλαν. Όπως έλεγε ο Κρόιφ, αυτός πήρε τον Ρομάριο που έβαλε 30 γκολ και η Μίλαν με τα ίδια λεφτά τον Ντεσαγί που είναι αμυντικός. Μόνο που όσο αγαπητό είναι το επιθετικό ποδόσφαιρο στον περισσότερο κόσμο, τόσο αντιπαθής είναι η αλαζονεία και οι Καταλανοί ήταν γεμάτοι από αυτή. Ο Κρόιφ φωτογραφιζόταν με το κύπελλο πριν τον τελικό και από ότι λέγεται έστειλε σχεδόν απροετοίμαστη την ομάδα στον αγώνα, ενώ με δηλώσεις του υποτιμητικές για την Μίλαν έδωσε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο στους Ιταλούς. Την ίδια στιγμή ο Καπέλο δεν κοιμόταν τα βράδια για να βρει αλχημείες ώστε να λειτουργήσει σωστά η ομάδα του σε άμυνα και κέντρο.

Ο Ιταλός αποφάσισε να βασιστεί πολύ στους Βαλκάνιους Μπόμπαν και Σαβίτσεβιτς. Έβαλε τον Ντεσαγί δίπλα στον Αλμπερτίνι που έκανε ένα τεράστιο ματς και επί της ουσίας η άμυνά του δεν δέχτηκε την πίεση που όλοι περίμεναν. Η Μπαρτσελόνα έκανε κάποιες προσπάθειες να απειλήσει, αλλά η τετράδα Πανούτσι-Μαλντίνι-Γκάλι-Τασότι ήταν σε καλή μέρα και όσο περνούσε η ώρα η Μίλαν έπαιρνε θάρρος. Κάπου εκεί ανέλαβε ο Ντανιέλε Μασάρο και με δυο γκολ έστειλε τις ομάδες στα αποδυτήρια. Το 2-0 την στιγμή που έγινε ήταν ίσως το πιο σημαντικό γκολ του αγώνα. Ο Κρόιφ έμοιαζε αδύναμος να αλλάξει κάτι, οι παίκτες της Μπαρτσελόνα δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Το 3-0 ήταν το πιο ωραίο γκολ, μια μαγική έμπνευση του Σαβίτσεβιτς που έκλεψε την μπάλα και κρέμασε τον Θουμπιθαρέτα. Ένα πανέμορφο γκολ της βαρετής, αμυντικής Μίλαν. «Είναι ο τρόπος του Σαβίτσεβιτς, οι περισσότεροι θα προχωρούσαν με την μπάλα» δήλωνε ο Καπέλο μετά τον αγώνα. Ο Μπερλουσκόνι έλαμπε από χαρά μια που ο Μαυροβούνιος ήταν το πουλέν του και του είχε ζητήσει πριν το ματς να μην τον… προδώσει. Ο Θουμπιθαρέτα χάρισε ιστορική στιγμή παίρνοντας την μπάλα από τα δίχτυα και ρίχνοντας από τα νεύρα του μια κλωτσιά (αντίστοιχη με εκείνη που είχε δώσει ο Φασούλας σε έναν μπασκετικό αγώνα μετά από καλάθι του) που παραλίγο να την στείλει στην Κηφισίας. Ο Μασάρο άγγιξε το χατ-τρικ, αλλά το δοκάρι τον σταμάτησε για να έρθει ο Ντεσαγί (ο ακριβός αμυντικός κατά τον Κρόιφ) να κάνει το 4-0, την στιγμή που ο Ρομάριο σχεδόν δεν είχε ακουμπήσει την μπάλα, δείγμα της άθλιας εμφάνισης της Μπάρτσα που είχε χάσει κατά κράτος την μάχη στο κέντρο.

Ήταν το τέλος της dream team του Κρόιφ που σιγά σιγά διαλύθηκε και λόγω εσωτερικών προβλημάτων, η αποθέωση του Καπέλο και της Μίλαν σε έναν τελικό που το φαβορί διαλύθηκε, η αμυντική ομάδα έβαλε τέσσερα γκολ και η επιθετική ουσιαστικά δεν απείλησε. Ένας τελικός που ήρθε σε κόντρα με όλα τα προγνωστικά, από αυτά τα παιχνίδια που γράφουν ιστορία και τα θυμάσαι δεκαετίες μετά.

Το τέλος της αθωότητας της ΑΕΚ

  [6 Σχόλια]

AEK-APOLLON-7-1

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που δεν αντιλαμβάνεσαι την σημασία τους, παρά μόνο όταν γίνουν παρελθόν. Κάποιες στιγμές που σου φαίνονται φυσιολογικές, αλλά θα κάνεις χρόνια να τις ξαναδείς. Κάποια πρόσωπα που τα έχεις συνηθίσει, τα έχεις αγαπήσει, αλλά χάνονται, τα μισείς, τα αποκαθηλώνεις. Ήταν η 15 Μαΐου του 1996 όταν η ΑΕΚ αντιμετώπιζε τον Απόλλωνα Αθηνών στον τελικό του κυπέλλου της περίοδου 1995-96. Η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά κατάφερε να χάσει τον τίτλο εκείνης της χρονιάς με το περίφημο γκολ του Μπορέλι να είναι το καθοριστικό. Κι όμως, τελείωσε το πρωτάθλημα με 15 γκολ περισσότερα από τον Παναθηναϊκό και μια ομάδα που χάριζε θέαμα.

Το απόγευμα εκείνης της Τετάρτης, η ΑΕΚ κατέβηκε με μια εντεκάδα που ξεχείλιζε από ποιότητα έχοντας μέσα Σαβέβσκι, Μπατίστα, Κετσπάγια, Σαμπανάτζοβιτς, Μανωλά και αλλαγή τον Χρήστο Κωστή. Τον μικρόκοσμο τότε της ΑΕΚ όμως περισσότερο απασχολούσε το θέμα Μπάγεβιτς, παρά το ίδιο το κύπελλο. Οι φήμες ότι ο αγαπημένος πρίγκιπας θα φύγει ήταν έντονες, ο αθώος κόσμος της ΑΕΚ πίστευε ότι μπορούσε να μεταπείσει τον Ντούσαν, αλλά κανείς δεν ήξερε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε ήδη δώσει τα χέρια με τον εχθρό, είχε ήδη πειστεί να φύγει. Η περίφημη δήλωση «αν πάρουμε το κύπελλο θα μείνω» πήγαινε από στόμα σε στόμα και το κατακίτρινο ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε μια εκδήλωση αγάπης προς τον άνθρωπο που λίγους μήνες μετά θα γινόταν ο πιο μισητός αντίπαλος και μια διαδήλωση αντίθεσης στον Μιχάλη Τροχανά. Ο οπαδός της ΑΕΚ ήταν ο απατημένος σύζυγος που αρνείται να πιστέψει εκτός κι αν έρθει το χαρτί του διαζυγίου.

Ο ιστορικός τελικός με τον πολύ καλό τότε Απόλλωνα του Μπάρνιακ και του Ντέμη ήταν το κύκνειο άσμα της ΑΕΚ των 90s. Όχι ότι η ομάδα διαλύθηκε. Έστω και με τον Ραβούση ήταν πολύ καλή και την επόμενη σεζόν, αλλά και αργότερα με τον Ντουμιτρίου, αλλά οι αλλαγές πολλές, το κλίμα διαφορετικό και η εσωστρέφεια έντονη. Ήταν όμως ένα τέλος εποχής, το τέλος της αθωότητας, η βάναυση επιστροφή στην πραγματικότητα, εκεί που τα είδωλα και οι σημαίες εμφανίζουν ανθρώπινες αδυναμίες και δεν είναι οι θεοί που λατρεύεις. Η αρχή της παντοκρατορίας του Ολυμπιακού, το ξεκίνημα της παράγκας, η νέα αρχή του Μπάγεβιτς. Το εντυπωσιακό 7-1 της ΑΕΚ την στιγμή που το έβλεπες ήταν απλά ακόμα ένα σόου μιας ομάδας που είχε το μαγικό αριστερό του Τσιάρτα, τα κορυφαία τότε μπακ Κασάπη-Μπορμπόκη και μια ομάδα με ταλέντο σε όλους σχεδόν τους παίκτες. Από τους 14 που έπαιξαν σε εκείνο το ματς μόνο ο Βλάχος και ο Βάϊος δεν ήταν ποιοτικοί ποδοσφαιριστές. Με τον καιρό όμως να περνάει και να ξέρεις τι ακολούθησε, πιστεύεις ότι δεν ήταν απλά ακόμα μια παράσταση, ήταν το ιδανικό φινάλε όπου όλα έγιναν στην εντέλεια όπως και στην τελευταία σκηνή (spoiler alert) του καταπληκτικού Whiplash με τη διαφορά ότι εκείνη η ΑΕΚ δεν ήταν απλά ένα σόλο, αλλά μια ολόκληρη τζαζ μπάντα με πολλούς καλλιτέχνες, η καλύτερη (για μένα) που έβγαλε η Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο

  [4 Σχόλια]

thisisfootball4

Με αφορμή την συμπλήρωση 150 χρόνων ιστορίας της η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας ζήτησε από τον συγγραφέα και αρθρογράφο Musa Okwonga να γράψει ένα ποίημα για το ποδόσφαιρο και τη λατρεία του Αγγλικού λαού προς αυτό. Κρατώντας τη βασική πρόταση του ποιήματος επιχειρήσαμε μια δική μας έκδοση, με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση:

Ωδή στο ποδόσφαιρο

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Μια παρέα ηλικιωμένων μπροστά από μια τηλεόραση, σ’ ένα ξεχασμένο από τον κόσμο καφενείο ενός χωριού, να παραλληλίζουν σύγχρονους παίκτες με ασπρόμαυρες φιγούρες από τα νιάτα τους,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Το τηλεφώνημα του συνταξιούχου πατέρα πριν από ένα πολύ κρίσιμο ματς, «Θα με πάρεις και μένα στο γήπεδο; Δεν θέλω να το χάσω αυτό»,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Μια παρέα 45ρηδων μέσα σ’ ένα αμάξι με τα παιδιά τους, στο δρόμο για ένα γειτονικό εκτός έδρας παιχνίδι, μια μαγική, αθώα συνωμοσία όλων των παρευρισκόμενων εναντίον των γυναικών του σπιτιού, «ναι μαμά, περάσαμε τέλεια στο λούνα παρκ»,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Βarcelona 5x5

Το χαμόγελο που προσφέρει η θέαση ενός κασκόλ στον καθρέφτη ενός άλλου αμαξιού στην εθνική οδό, η εικόνα του γηπέδου από μακριά, το πρώτο σύνθημα που φτάνει στα αυτιά σου ενώ πλησιάζεις μέσα από τα στενά, ο πρώτος τύπος που σε προσπερνάει στο πεζοδρόμιο φορώντας την ίδια φανέλα, η μυρωδιά των ‘βρώμικων’ από τις καντίνες, το πρώτο «κοκακόλα, καφεδάκι, σποράκι, ροξάκι παιδιά» που φτάνει στα αυτιά σου, ο τύπος με το φελιζόλ που προσπαθεί πάντα να σε πείσει ότι οι κερκίδες είναι πολύ βρώμικες,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Ο πανηγυρισμός σου για ένα πανέμορφο γκολ σ’ ένα απλό γηπεδάκι 5Χ5, ένας πανηγυρισμός που θα δικαιολογούταν μόνο για γκολ σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ αλλά ποιος νοιάζεται, είναι ένα παιχνίδι Διάολε, γιατί να θέσεις  λογικά όρια συμπεριφοράς και στο παιχνίδι, ένα παιχνίδι που για μια-δυο ώρες κάθε εβδομάδα έρχεται σαν αέρας πεχλιβάνης και παρασέρνει κάθε σου σκοτούρα, κάθε σου άγχος και κάθε σου φόβο, συγκεντρώνοντας όλα σου τα προβλήματα στο παιδικό ‘που να δώσω τώρα πάσα’,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Η ιαχή ‘γκολ’, ο πλημμυρισμένος από ευτυχία εγκέφαλος των επόμενων δευτερολέπτων, η αγκαλιά με τον φίλο, το χοροπηδηχτό με τον άγνωστο μπροστινό που ανήκει σε διαφορετική κοινωνική τάξη και σε διαφορετική γενιά, μπροστά στο παιχνίδι και στο γκολ όλοι είναι ίδιοι και ίσοι, το χαι φάιβ που απορρέει χαρά με τον άγνωστο παραδιπλανό, που πιθανόν δεν έχεις ξαναδεί, ούτε θα ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Το χορτάρι, η μυρωδιά του, η αίσθηση του, η αύρα του, το πράσινο του σε όλες τις πιθανές αποχρώσεις, το χρώμα με το οποίο είναι καλυμμένα όλα τα πατώματα στον Παράδεισο,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

thisisfootball2

Οι συζητήσεις, οι λογομαχίες, η καζούρα, οι σκέψεις, οι αναμνήσεις, που ήσουν όταν έγινε κάτι ποδοσφαιρικά μεγάλο, πόσο χρονών ήσουν, που να είναι τώρα εκείνοι με τους οποίους το βίωσες μαζί,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Μια παρέα αραχτή σ’ ένα σαλόνι μπροστά σε μια τηλεόραση, ένα τραπεζάκι γεμάτο μπύρες και φαγητό, τα σχόλια, ο χαβαλές, τα μπινελίκια, η αίσθηση της παρέας,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Μια απίστευτη ενέργεια κάποιου σε κάποιο, οποιοδήποτε, γήπεδο, ένα τακουνάκι, μια ραμπόνα, ένα ψαλιδάκι, το ‘ωωω’ της κερκίδας, το ‘ωωω’ της παρέας στο σαλόνι, το ‘ωωω’ των παππούδων στο καφενείο, το ‘ωωω’ των φίλων στο 5Χ5, το χειροκρότημα ακόμα και των αντιπάλων, η αποθέωση της φαντασίας,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

thisisfootball3

Μια παρέα από μπόμπιρες που περπατάει σ’ ένα πεζοδρόμιο με τον πιτσιρικά που κρατάει τη μπάλα να προχωράει πάντα πρώτος, μια παρέα να παίζει μονό σε μια μικρή αλάνα ενώ έχει σκοτεινιάσει, μια παρέα να δίνει ραντεβού για την επόμενη μέρα, στο ίδιο μέρος, με τις ίδιες συνθέσεις, την ώρα που φτάνει στη διασταύρωση που πρέπει να χωριστεί γιατί κάποιος μεγαλύτερος και δήθεν σοφότερος τους έχει πει ότι το βράδυ δεν έχει παιχνίδι, έχει σπίτι και ύπνο,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Τα σκισμένα παντελόνια στο σημείο του γόνατου, οι τσιρίδες της μάνας μόλις αρχίσει να χάνεται το φως, τα γήπεδα χωρίς διαγράμμιση, τα έξαλλα πανηγύρια για μια μπάλα που απλά περνάει δυο πέτρες ή δυο μπουφάν που συνεχίζουν προς τον ουρανό με μια νοητή κάθετη γραμμή που βλέπει μόνο το μυαλό του παιδιού και όποιου έχει παίξει μπάλα,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Η πρώτη φορά στο γήπεδο με τον πατέρα σου, η νοητή βάφτιση πολλών καινούριων πραγμάτων, οι πρώτες εικόνες που χαράζονται στη μνήμη για πάντα, τα χρώματα, οι φωνές, τα πρόσωπα, η υποδοχή από τους διπλανούς, το να τραγουδάς ότι τραγουδάει ο μπαμπάς, η αγκαλιά στο γκολ,

thisisfootball

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Ένα μοναχικό πιτσιρίκι σε μια άδεια αυλή να προσπαθεί να κάνει τσαλιμάκια με μια μπάλα, για ώρα, για ώρες, γιατί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ο χρόνος δεν κυλάει το ίδιο, το έχει πει και ο Αϊνστάιν,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Η πρώτη κλωτσιά στην κοιλιά μιας μάνας, ο ενθουσιασμός των γονιών, η γραφική, κλισέ, χαρούμενη ατάκα του μπαμπά «να δεις, θα γίνει ποδοσφαιριστής»,

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

(Κείμενο γραμμένο πριν δυο χρόνια για το Provocateur)

Η ψυχολογία της ερυθρόλευκης εμφάνισης

  [Καθόλου σχόλια]

Διαβάζοντας το site της Telegraph το πρωί, έπεσα πάνω σε ένα άκρως διασκεδαστικό βίντεο της Σαουθάμπτον. Στο βίντεο ο dr Μπάρυ Γκέιλ, «ψυχολόγος χρωμάτων» στο επάγγελμα, πραγματοποιεί μια αρκετά ενδιαφέρουσα έρευνα πάνω στους παίκτες των «Αγίων» για να καταλήξει στη νέα εμφάνιση της ομάδας για τη σεζόν 2015/2016. Με μια μικρή ψύχωση για τις ερυθρόλευκες ρίγες και πατώντας πάνω σε δικές του καθαρά μεθόδους μας χαρίζει ένα 8λέπτο βίντεο που προκαλεί το γέλιο και δείχνει σε όλους πόσο μπροστά είναι η Πρέμιερ Λιγκ σε θέματα διαφήμισης. Στο βίντεο παρελαύνουν πολλά αστέρια της ομάδας όπως ο Τζέι Ροντρίγκεζ και ο Χοσέ Φόντε αλλά και ο θρύλος της Λίβερπουλ Σάμι Λι με τον κορυφαίο «Άγιο» Ματ Λε Τισιέ. Καθίστε στον καναπέ, την πολυθρόνα ή σε μια ξαπλώστρα στην παραλία (καλοκαίριασε νομίζω) και απολαύστε το.

Μάθε μπαλίτσα εκεί στο Άνφιλντ

  [8 Σχόλια]

H Πρέμιερ Λιγκ μας τελειώνει για φέτος και μαζί της φαίνεται να τελειώνει και ο Μπρένταν Ρότζερς για τη Λίβερπουλ. Ο άνθρωπος που έφτασε στην ομάδα το καλοκαίρι του ’12 και είχε υποσχεθεί όμορφο ποδόσφαιρο (και τίτλους;), φαντάζει πλέον ξένο σώμα μη μπορώντας να σηκώσει το «ειδικό βάρος» της φανέλας και φυσικά αδυνατώντας να φέρει τίτλους. Τρεις σεζόν στο Άνφιλντ δίχως κούπα είναι αποτυχία, όπως αποτυχία είναι τα συνεχή σκαμπανεβάσματα στην απόδοση της ομάδας  και οι – πολλές – μέτριες (αν και πολυδάπανες) μεταγραφές. Σκέφτηκα λοιπόν να βγάλω τον «ελληνάρα» καφενειακό φίλαθλο-οπαδό-ποδοσφαιρόφιλο από μέσα μου και να προτείνω κάποιες λύσεις για να βγει η ομάδα απ” το τέλμα και να επιστρέψει μετά από 26 χρόνια (τόσα θα συμπληρωθούν του χρόνου) στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Αγγλίας. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί…

Φέρτε μας τον Κλοπ

Ο Γερμανός  σχιζοφρενής προπονητής είναι ο πλεόν κατάλληλος για την καρέκλα του μάνατζερ των ρεντς. Έχει καταφέρει πολλά στην καριέρα του. Δημιούργησε μια ομάδα όνειρο – τη Ντόρτμουντ – κερδίζοντας τίτλους, παίζοντας όμορφο και σύγχρονο ποδόσφαιρο και φυσικά μπορεί να φέρει στο Νησί παίκτες νέους και ταλαντούχους απ” τη Γερμανική αγορά. Μαζί του θα δούμε τον Τσαν στη φυσική του θέση, ο Στέρλινγκ θα μείνει και θα εξελιχθεί σε νέο Μέσι και ο Μάρκο Ρόις θα μας οδηγήσει στην κούπα. Αν δεν έρθει δεν θέλω άλλο προπονητή και καλό θα είναι να πορευτούμε με την αφίσα του Σάνκλι καρφιτσωμένη στον πάγκο. Τουλάχιστον αυτή θα δίνει έμπνευση.

Τέλος η ρετρολαγνεία

Η Λίβερπουλ είναι ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη και αυτό το ξέρει ακόμα και ο πιο άσχετος με ποδόσφαιρο μόδιστρος σε ατελιέ του Τζιάνι του Βερσάτσε αλλά καλό είναι να ξεκολλήσει απ” το παρελθόν. Τεράστιο ρεκόρ τα 5 Πρωταθλητριών και τα 18 Πρωταθλήματα. Τιτανομέγιστος ο Νταλγκλίς, ο Κίγκαν και ο Τζέραρντ αλλά ας τους «ξεχάσουμε» κι ας δούμε πως θα γίνει θρύλος ο Χέντερσον, ο Στέρλινγκ, ο Άιμπ, ο Ρόσιτερ και οι νέοι παιχταράδες που θα έρθουν (όταν έρθουν). Οι ομάδες χτίζονται με όραμα, κοιτάζοντας το μέλλον και ρίχνοντας ματιές στο παρελθόν τους, αφήνοντας το. Οι ατυχείς συγκρίσεις νέων παικτών ως «ο νεός Ρας», ο «νέος Χάνσεν» κτλ μόνο κακό μπορούν να κάνουν. Αποδεδειγμένα, δυστυχώς. Διαφορετικά θα φτάσουμε στο 2055 και θα μιλάμε ακόμα για το ανάποδο ψαλίδι που σκόραρε ο Ιαν Σεν Τζον ένα βροχερό μεσημέρι στο Μπάουνταρι του Ολνταμ.

LIVERPOOL, ENGLAND - JULY 09:  (THE SUN OUT,THE SUN ON SUNDAY OUT) Brendan Rodgers manager of Liverpool with the remounted original 'This Is Anfield' Sign at Anfield on July 9, 2012 in Liverpool, England.  (Photo by John Powell/Liverpool FC via Getty Images) *** Local Caption *** Brendan Rodgers

Άμυνα, άμυνα, άμυνα

Το 2014 το πρωτάθλημα χάθηκε επειδή η ομάδα έβαζε 8 και έτρωγε 6. Δεν υπάρχει ομάδα που να κέρδισε πρωτάθλημα χωρίς να έχει καλή άμυνα και αυτό το έχουν μάθει καλά στο Άνφιλντ τα τελευταία χρόνια. Η άμυνα – εννοείται – δεν είναι δουλειά μόνο του τερματοφύλακα και των αμυντικών αλλά ολόκληρης της ομάδας. Τι σημαίνει αυτό; Καλή αμυντική τετράδα ή πεντάδα αλλά και καλό κέντρο μπροστά της. Η ομάδα χρειάζεται σίγουρα ένα κεντρικό χαφ απ” το πρώτο ράφι (ένα Πογκμπά ή ένα Τουρέ δηλαδή) και ένα στόπερ για να πλαισιώσει τον Σκρτελ που να είναι top class. Συν ένα δεξί μπακ για βασικό που να ξέρει μπάλα και να κόβει σαν άνθρωπος και να μην φέρνει στροφές γύρω απ” τον εαυτό του (για σένα λέω Γκλεν Τζόνσον). Ακούγονται κάπως δύσκολα όλα αυτά και χρειάζονται πολλά χρήματα αλλά οι εποχές που έπαιρνες πρωτάθλημα αγοράζοντας τον Πήτερ Τόμσον απ” την Πρέστον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Επίθεση, Επίθεση , επίθεση

Η Λίβερπουλ φέτος σκόραρε λιγότερο κι απ” τον Ντε Άντρε Τζόρνταν όταν σουτάρει ελεύθερες βολές και αυτό ήταν πραγματικά λυπηρό. Χωρίς Σουάρεζ και με τραυματία το Στάριτζ έχει μια μεγάλη δόση λογικής όλο αυτό αλλά και πάλι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Οι «κόκκινοι» χρειάζονται επιθετικό των +25 γκολ και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο Ιμόμπιλε (που γράφεται έντονα αυτές τις μέρες), ούτε ο Ίνγκς (που επίσης γράφεται απ’τη μέση της σεζόν). Αυτό μπορεί να το κάνει ο Μπενζεμά, ο Μπέιλ, ο Λεβαντόβσκι και μερικοί άλλοι. Αν ο Ιμόμπιλε είναι το νέο «εννιάρι» που θέλουν στο Λίβερπουλ για να ματώσουν τα δίχτυα ας ρίξουν μια ματιά στο γιαλό μπας και καταλάβουν πως δεν είναι στραβός. Να ξέρουμε και “μεις τι θα κάνουμε τα Κυριακάτικα απογεύματα της νέας ποδοσφαιρικής χρονιάς.

Τώρα που ξαναβλέπω το κείμενο ίσως ταίριαζε καλύτερα ο τίτλος «Φτιάξτε ομάδα εκεί στο Άνφιλντ» και αυτό με λυπεί περισσότερο τώρα που το σκέφτομαι.

Ο ελαφροχέρης οπαδός και οι αντίπαλοι

  [1 Σχόλιο]

Θα ήταν μια συνηθισμένη συνέντευξη τύπου. Προπονητές, δημοσιογράφοι και παίκτες. Το ντέρμπι Ιντεπεντιέντε-Μπόκα μόλις είχε λήξει 1-1 και στην αίθουσα τύπου του Εστάδιο Λιμπερταδόρες ντε Αμέρικα υπήρχε αρκετός κόσμος. Μεταξύ αυτών και ένας οπαδός της Ιντεπεντιέντε που έκοβε βόλτες. Αν αναρωτιέστε γιατί, θυμηθείτε τη δύναμη που έχουν οι οπαδοί στην Αργεντινή. Με τις κάμερες να δουλεύουν, ο θεούλης οπαδός έκανε με επικό τρόπο τον ανήξερο πίνοντας μερικά λίτρα κοκακόλα για να φανεί πιο πιστευτό και την κατάλληλη στιγμή άρπαξε το τάμπλετ που υπήρχε μπροστά του για να το κρύψει μέσα στο μπουφάν του. Φυσικά τα πλάνα κυκλοφόρησαν και επειδή τέτοιες φάτσες είναι γνωστές, ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί ο ελαφροχέρης

mosky_g_fb

Ο Ρομπέρτο Μόσκι Σαλβαδόρ για να προλάβει το αναπόφευκτο βγήκε στο Facebook με μια ανάρτησή του, παραδέχτηκε ότι αυτός το έκανε και ζήτησε συγγνώμη. Υποσχέθηκε να το επιστρέψει και το απέδωσε στον θυμό του (!), λέγοντας ότι δεν ήταν με τα καλά του και ότι ήταν μια στιγμή αδυναμίας (ένα στιγμιαίο λάθος όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα). Φυσικά μιλάμε για Αργεντινή, τη χώρα που η καζούρα μεταξύ των οπαδών είναι σε άλλο επίπεδο. Οι άσπονδοι γείτονες της πόλης Αβεγιανέδα, οι κυανόλευκοι της Ράσινγκ, παρουσίασαν το δικό τους βίντεο-παρωδία και φυσικά κέρδισαν μια ακόμα μάχη από τους οπαδούς των μισητών τους αντιπάλων: