Η ιστορία του Splash

  [1 Σχόλιο]

Παρακολουθώντας – άφωνος – το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Σεμπαστιάο Σαλγκάδο θυμήθηκα μια πολύ ωραία ιστορία. Μια ιστορία για ένα εκ των σημαντικότερων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Τον μοναδικό Τομ Φίννει. Στο ντοκιμαντέρ του ο Βιμ Βέντερς καταπιάνεται με το σπουδαίο Βραζιλιάνο φωτογράφο και μέσα απ” τα λεγόμενα του ίδιου του Σαλγκάδο, της γυναίκας αλλά και του γιού του, μας παρουσιάζει τη δουλειά του τα τελευταία 40 χρόνια. Οι εικόνες είναι μοναδικής και σπάνιας ομορφιάς όπως μπορείτε να καταλάβετε. «Ο φωτογράφος είναι κάποιος που ζωγραφίζει με το φως» μας λέει ο Σαλγκάδο στην αρχή του ντοκιμαντέρ κάτι που με έκανε να καθίσω και να γράψω αυτό το κείμενο όντας άυπνος και κουρασμένος.

splash-photo

Στις 25 Αυγούστου του μακρινού 1956 η Τσέλσι υποδέχονταν την Πρέστον Νορθ Εντ του «μάγου» Τομ Φίννει. Η βροχή έπεφτε όλη τη μέρα κάνοντας το Στάμφορντ Μπριτζ να μοιάζει με τη Φινλανδία, καθώς υπήρχαν παντού στο χόρτο μικρές και μεγάλες λίμνες που έκαναν τη διεξαγωγή μιας ποδοσφαιρικής αναμέτρησης απαγορευτική. Ο διαιτητής αποφάσισε τη σέντρα και όλοι έγιναν μάρτυρες της μεγαλύτερης μάχης που έχει δοθεί ποτέ ανάμεσα σε δύο ποδοσφαιρικές ομάδες. Στο νερό. O Φίννει δέχθηκε τη μπάλα απ” τον Τόμυ Ντόχερτι γλιστρώντας στα νερά. Kοντρόλαρε τη μπάλα με τρόπο που θα έκανε τον Μέσι να δείχνει «ακόμα ένας Αργεντινός μπαλαδόρος» και αφού ντρίμπλαρε δύο αμυντικούς σε ένα τετραγωνικό μέτρο, έστειλε τη μπάλα στο παραθυράκι της εστίας των μπλε. Για κακή του τύχη η μπάλα έγλειψε το δοκάρι και αναπαύθηκε κάπου στην κερκίδα με τους φιλάθλους να μην πιστεύουν αυτό που μόλις είχαν ζήσει. Ευτυχώς η αρχή της φάσης είχε απαθανατιστεί και η φωτογραφία – γνωστότερη ως splash – ψηφίστηκε ως η κορυφαία αθλητική φωτογραφία της χρονιάς. Για την ιστορία οι μπλε είχαν επικρατήσει με 1-0.

Ο Φίννει ήταν ίσως ο πιο ταλαντούχος παίκτης που έχει βγάλει ποτέ το αγγλικό ποδόσφαιρο, με την κοφτή του ντρίμπλα να θεωρείται η καλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ. Σύμφωνα πάντα με παίκτες όπως ο Πελέ, ο Πούσκας και ο Μπόμπι Τσάρλτον και μυθικούς προπονητές όπως ο Σάνκλι. Για κακή του τύχη αγωνίστηκε μόνο με τα χρώματα της Πρέστον κάτι που του στέρησε το δικαίωμα να κατακτήσει κάποιο πρωτάθλημα και φυσικά να αγωνιστεί στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Το 1953 παραλίγο να κερδίσει το πρωτάθλημα μόνος του αλλά – δυστυχώς – το έχασε στην ισοβαθμία απ” την Άρσεναλ. Αυτή η στιγμή και ο χαμένος τελικός Κυπέλλου απ” τη Γουέστ Μπρομ ένα χρόνο μετά είναι – σύμφωνα με τον ίδιο – οι δύο μοναδικές στιγμές που τον πόνεσαν – πραγματικά – στην καριέρα του.

tom-finney-splash

Το 2004 ο γλύπτης Πήτερ Λότζγκινγκσον θα παρουσιάσει έξω απ” το γήπεδο της Πρέστον το άγαλμα «the Splash» που πλέον θεωρείται τόπος προσκυνήματος για όλους τους φίλους της ιστορικής ομάδας και όχι μόνο, ιδίως μετά το θάνατο του σπουδαίου παίκτη το 2014. Ένα άγαλμα που απεικονίζει τον Φίννει στη διάσημη φωτογραφία του ’56 που είναι ο τέλειος συνδυασμός ζωγραφικής και φωτός, μπολιασμένη με τη μαεστρία του μοναδικού Τομ Φίννευ. Μια φωτογραφία που – ίσως – έκανε ακόμα και το σπουδαίο Σαμπαστιάο Σαλγκάδο να δακρύσει. Άλλωστε και ο Βραζιλιάνος από αθλητικός φωτογράφος ξεκίνησε στο Παρίσι, στα 70’s.

Οι πέντε πιο ντροπιαστικές στιγμές της σεζόν so far

  [4 Σχόλια]

tumblr_nea4uskE2A1se3aw8o2_500

To ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από πανέμορφες εικόνες. Όπως έχουμε γράψει άλλωστε στο Sombrero, το ποδόσφαιρο είναι Τέχνη. Το έχουν περιγράψει σπουδαίες μορφές της λογοτεχνίας όπως ο Μάρκες, ο Γκαλεάνο και ο Καμύ και αν δε θέλετε να τους πιστέψετε (ή να τους διαβάσετε) απλά βάλτε ένα βίντεο με τα καλύτερα του Ζιντάν ή του Ρικέλμε στο youtube.

Αυτός ήταν ακόμα ένας πρόλογος από αυτούς που σας έχω συνηθίσει. Ας περάσουμε όμως στο κυρίως μενού. Παρακολουθώντας την αναμέτρηση Παρί – Μπάρτσα για τους 8 του Τσάμπιονς Λιγκ μου ήρθαν στο μυαλό μερικές εικόνες «Ποδοσφαιρικής Ντροπής» μιας και – ειλικρινά – δεν πίστευα αυτά που διαδραματίζονταν στην οθόνη της τηλεόρασης. Ναι ok είχαν ελλείψεις οι Γάλλοι. Ναι εντάξει η τριπλέτα Μέσι-Νέιμαρ-Σουάρεζ μπορεί να διαλύσει τη μικτή κόσμου απλά και μόνο μπαίνοντας στο γήπεδο (πριν σφυρίξει σέντρα ο ρέφερι) αλλά βρε παιδιά λίγη αξιοπρέπεια. Είδαμε να συμβαίνουν εικόνες ντροπής με το «Ώπα» να ακούγεται μέχρι το Λούβρο. Το «κλαίει η μάνα του Πελέ» συνάντησε το 1-7 της Βραζιλίας και όλως τυχαίως ευθύνονται πάλι κάποιοι Βραζιλιάνοι. Θα ξεκινήσω απ” τα «μαλακά» και θα φτάσω στα «σκληρά» για τις πέντε πιο ντροπιαστικές στιγμές so far για φέτος, στα δικά μου μάτια οφ κορς. Εικόνες που μου ήρθαν στο μυαλό όταν ο Λουίς Σουάρεζ ταλαιπωρούσε τον – αγαπημένο μου – Νταβίντ Λουίζ.

5. O Βίντιτς στο ντεμπούτο του ως παίκτης της Ίντερ στο Καμπιονάτο.

Έχει υπάρξει ο βασικός στόπερ της Γιουνάϊτεντ (και αρχηγός) για τόσα χρόνια και στα 34 πηγαίνει στο αργό Καμπιονάτο για να δώσει εμπειρία στην άμυνα της Ίντερ. Εντάξει, είναι γνωστό πως δεν μπορεί να στρίψει αλλά στο Μιλάνο το κρατάμε μυστικό. Έχουμε και το Ρανόκια με τον Ζεσούς να τρέχουν άλλωστε. Και τι κατάφερε o  Νεμάνια; Παίζει κόντρα στην Τορίνο και θυμίζει παλαίμαχο που μπήκε να παίξει με τα τσικό. Κάνει πέναλτι στον Κουαλιαρέλα που θα έκανε και το Γιώργο τον Ανατολάκη να τον χλευάσει και στο 94′ δέχεται κόκκινη κάρτα επειδή ειρωνεύτηκε το διαιτητή. Ει ψιτ, Νεμάνια. Είσαι 34 παλικάρι μου, γεμάτος εμπειρία και όχι ο Σέμα ο Βελάσκες. Μετά από μήνες αναρωτιέσαι γιατί βρίσκεται μεταξύ πάγκου και εξέδρας και γιατί ο κόσμος  συνεχίζει να γελάει. Την Κυριακή τον «απολαύσαμε» στο ντέρμπι του Μιλάνο. Άστο Νεμάνια καλύτερα.

4. Ο Τζέραρντ στο Άνφιλντ κόντρα στη Μάντσεστερ.

Η Λίβερπουλ βρίσκεται στο -2 απ” τη μισητή αντίπαλο και την υποδέχεται στο γήπεδο της. Με νίκη την προσπερνά και κάθεται στη μοναξιά της 4ης θέσης. Τι καταφέρνει. Μια τρύπα στο νερό και μια ήττα με κατεβασμένα τα χέρια απ” το πρώτο ημίχρονο. Λίγο πριν την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου ο Ρότζερς σηκώνει το Τζέραρντ και τον βάζει στο γήπεδο στη θέση του Λαλάνα, με τους ρεντς να βρίσκονται πίσω στο σκορ με 0-1. Ο αρχηγός κάνει ένα δυνατό τακλιν στον Ερέρα στα πρώτα δευτερόλεπτα της επανάληψης και δέχεται ένα απ” τον Ισπανό στην αμέσως επόμενη φάση. Τον πατάει στον αστράγαλο και ο Άτκινσον τον στέλνει στα αποδυτήρια με απευθείας κόκκινη κάρτα. Έχουν παιχτεί 38 δευτερόλεπτα. Η Λίβερπουλ θα ηττηθεί με 1-2 και ο Τζέραρντ θα υπογράψει με το χειρότερο τρόπο το τελευταίο του ντέρμπι στο γήπεδο που λάτρεψε και λατρεύτηκε. Πραγματικά κρίμα.

3. Εστορίλ – Παναθηναϊκός 2-0

1126592

Ναι συνέβη και αυτό στη φετινή Ευρωπαϊκή παρουσία του άλλοτε πρέσβη της χώρας μας. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου ηττήθηκε απ” την Εστορίλ (την ποια;) σε κάποιο χωριό της Πορτογαλίας παίζοντας κάτι ανάμεσα σε ποδόσφαιρο, γκολφ, τένις και διαγωνισμό γκάφας. Ναι είναι η πιο ντροπιαστική ήττα στην ιστορία της ομάδας στα γήπεδα της Ευρώπης και ναι θα ξεχαστεί πολύ δύσκολα απ” τους φίλους και τους εχθρούς της ομάδας. Οι Κοτσόλης, Μπούρμπος και Τριάνταφυλλόπουλος έχουν μπει σε κάδρο στο μουσείο της Εστορίλ και δέχθηκαν τιμητική πλακέτα για την προσφορά τους στο αποτέλεσμα της αναμέτρησης. Φίλε του Ολυμπιακού που χασκογελάς πίσω απ” την οθόνη του υπολογιστή σου μην ξεχνάς πως έχεις χάσει απ” τη Μόλντε (και ήσουν και πρωταθλητής Ελλάδας).

2. Νόϊερ – Γκάντμπαχ 0-2

Εντάξει είναι ο καλύτερος – με διαφορά απ” το δεύτερο -τερματοφύλακας στον πλανήτη. Είναι σαν κάποιο παιδί του Λυκείου να έχει κατέβει στο προαύλιο δημοτικού και να παίζει τέρμα με τα παιδάκια της Γ” Τάξης αλλά αυτό το υφάκι ανωτερότητας πρέπει να σταματήσει. Οι παίκτες της Γκλάντμπαχ το έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο στο Νόϊερ με το σπουδαίο διπλό στην Αλιάνζ Αρίνα. Στο 0-1 ο κήπερ της Μπάγερν έχασε τη μπάλα μέσα απ” τα χέρια του σκορπώντας το γέλιο σε ολόκληρο τον πλανήτη και δίνοντας μεγάλη χαρά σε τόσους και τόσους τερματοφύλακες σε ολόκληρο τον κόσμο. Λίγες μέρες πριν (το Σάββατο) ο Φεντερίτσι (μεγάλος φαν του Γερμανού) έκανε ακριβώς το ίδιο, πνίγοντας το σουτ του Σάντσεζ και στερώντας στη μαχητική Ρέντινγκ ένα τελικό στο Κύπελλο Αγγλίας.

1. Ο Λουίζ και ο Πύργος του Άϊφελ

Ναι καλά καταλάβατε. Αυτά που έπαθε ο (τραυματίας να τα λέμε αυτά) Βραζιλιάνος αμυντικός απ” τον Σουάρεζ θα κάνουν πολύ καιρό να ξεχαστούν από όλους τους φίλους του ποδοσφαίρου. Ο Ουρουγουανός ως κλασσικό κωλόπαιδο (με την καλή έννοια) πάτησε πάνω στο πρόβλημα του Λουίζ και κυριολεκτικά τον άφησε χαζό σε δύο περιπτώσεις, σκοράροντας δύο υπέροχα τέρματα. Η δεύτερη ποδιά μάλιστα θα έκανε τον Κάρλοβιτς να σηκωθεί απ’την καρέκλα του και να χειροκροτήσει δακρυσμένος απ” το μεγαλείο της φάσης. Η τελειότητα της ποδιάς και η τελειότητα της «ξεφτίλας» στην ίδια φάση. Μοναδικό και άκρως ποδοσφαιρικό για όλους εμάς από δύο σπουδαίους παίκτες. Τους ευχαριστώ προσωπικά και τους δύο.

Και κάτι εκτός συναγωνισμού.

Μένει να δούμε αν θα καταφέρει σήμερα η Παρί να φανεί ανταγωνιστική και να σταθεί στο Καμπ Νου, σε μια τελειωμένη – για την πρόκριση- αναμέτρηση ή αν θα γίνει έρμαιο στις ορέξεις των Καταλανών. Ενστάσεις δεκτές και εννοείται περιμένω τις δικές σας κορυφαίες «στιγμές ντροπής».

Οπαδοί εναντίων παρανοϊκών ιδιοκτητών

  [Καθόλου σχόλια]

Blackpool-fans-008

Κοιτάζοντας τον πίνακα της Τσάμπιονσιπ της Αγγλίας βλέπεις κολλημένη στον πάτο την Μπλάκπουλ. Η ομάδα του Λάνκασαιρ (από την οποία έχει περάσει και ένα δικό μας καμάρι) έχει σιγουρέψει τον υποβιβασμό στη League 1, καθώς έχει 4 νίκες σε 44 παιχνίδια, απέχει 14 ολόκληρους βαθμούς από την προτελευταία και 19 βαθμούς από την σωτηρία, ενώ πριν μερικά χρόνια ήταν στην Πρέμιερ Λιγκ. Μέσα σε όλα αυτά, τα οικονομικά είναι σε άθλια κατάσταση, με την ομάδα να χάνει 27 ολόκληρους παίκτες πριν την αρχή της σεζόν και να αναγκάζεται αρχικά να κατέβει χωρίς να συμπληρώνει 18αδα. Το προπονητήριο στάζει νερά, ενώ οι παίκτες προτιμούν να τρώνε πρωινό στα ΜακΝτόναλντς, παρά αυτά που τους σερβίρει η ομάδα. Πιο πρόσφατα, ο τερματοφύλακας της ομάδας αναγκάστηκε να φορέσει φανέλα στην οποία είχε υπογράψει αυτόγραφο για να πάει σε διαγωνισμό. Μια που δεν υπήρχαν άλλες φανέλες, του έδωσαν αυτή να φορέσει.

oyston2-image-a-63_1428496574868Η λέξη «γραφικός» δεν αποδίδει όλη την αλήθεια για τον Όιστον.

Όπως καταλαβαίνει και ο πιο λογικός άνθρωπος, οι φίλοι της Μπλάκπουλ είναι απογοητευμένοι από τα όσα γίνονται στην ομάδα. Πηγαίνουν έξω από το γήπεδο, διαμαρτύρονται και στη συνέχεια φεύγουν. Το μένος δεν είναι ενάντια στον προπονητή ή τους παίκτες, αλλά στους ιδιοκτήτες. Η οικογένεια Όιστον ελέγχει την Μπλάκπουλ εδώ και πολλά χρόνια. Ο ιδιοκτήτης Όουεν είναι ένας αντιπαθέστατος τύπος που μάλιστα έχει καταδικαστεί για βιασμό, ενώ πρόεδρος είναι ο γιος του Καρλ που δεν έπεσε μακριά από την μηλιά. Για ένα φεγγάρι, όταν ο μπαμπάς ήταν φυλακή, είχε γίνει πρόεδρος και η γυναίκα του. Τα περιστατικά πλήρους απαξίωσης της ομάδας είναι πολλά. Από παίκτες που προτιμούν να πάνε δανεικοί σε χαμηλότερες κατηγορίες μέχρι άλλους που πληρώνουν από την τσέπη τους για να πάνε σε δικό τους γιατρό και όχι της ομάδας. Το χειρότερο όμως όλων, φαίνεται ότι είναι μια τακτική που έχει φορεθεί και στην Ελλάδα, η οικογένεια παίρνει χρήματα από τον σύλλογο ώστε να βοηθήσει οικονομικά άλλες εταιρείες του ιδιοκτήτη που πάνε χάλια.

knight

Ένας εκ των εξοργισμένων οπαδών, ο 67χρονος Φρανκ Νάιτ μη αντέχοντας την κατάντια της αγαπημένης του Μπλάκπουλ έγραψε στο Facebook εναντίον των ιδιοκτητών της ομάδας κατηγορώντας τους για την κατάσταση. Τη δημοσίευση που είδαν και οι 34 φίλοι του συνταξιούχου Φρανκ, την είδε από ότι φαίνεται και η οικογένεια Όιστον. Μην σας φαίνεται παράξενο, οι Όιστον φαίνεται ότι ψάχνουν ακόμα και τα ποστς στα φόρουμ των οπαδών και γενικά επιζητούν την κόντρα με αυτούς. Πέρσι, όταν οπαδοί πέταξαν μπαλάκια τένις την ώρα του αγώνα, η οικογένεια εμφανίστηκε να ποζάρει στο επόμενο ματς κρατώντας ρακέτες για να τους πικάρει. Έτσι και τώρα, οι Όιστον έμαθαν για το ποστ και επικοινώνησαν με τον Φρανκ ζητώντας μια… δημόσια συγγνώμη και κυρίως 20.000 Λίρες για να μην τον πάνε στα δικαστήρια. Ο Φρανκ που παρακολουθεί 40 χρόνια την Μπλάκπουλ αναγκάστηκε να συμφωνήσει, φοβούμενος ακόμα χειρότερα.

blackpool-fan-campaign

Και πάνω που κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα έχει χαθεί, οι φίλοι της Μπλάκπουλ μαθαίνουν για το γεγονός, διαμαρτύρονται έντονα (όχι ότι δεν το έκαναν πριν) και ξεκινούν προσπάθεια για να συγκεντρωθεί το ποσό με μια online καμπάνια. Αρκετός κόσμος συμμετέχει και το ποσό τελικά συγκεντρώνεται από διάφορους ανθρώπους, ακόμα και οπαδούς της μεγάλης αντιπάλου Πρέστον. Η αλληλεγγύη στον συνοπαδό (τον πραγματικό οπαδό, όχι τον συν-χουλιγκάνο που τον πιάσανε να κλέβει ένα περίπτερο), μια από τις τελευταίες ελπίδες του σύγχρονου ποδοσφαίρου, κερδίζει μια ακόμα μάχη σε έναν πόλεμο που μάλλον χάνεται.

Πάρε το Παιχνίδι στα Χέρια Σου

  [12 Σχόλια]

Στην τελευταία του έκδοση το γαλλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό France Football, το γνωστό που ξεκίνησε την ιστορία με τη Χρυσή Μπάλα, έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα στα ξύλινα ποδοσφαιράκια. Αυτά τα μαγευτικά μαραφέτια με τις σειρές από παίχτες σε γραμμές που τους χειριζόσουν με τη λαβή. Οι λίγο μεγαλύτεροι θυμόμαστε ότι πριν βγουν τα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια τρώγαμε τα λεφτά μας σε αυτά τα κουτιά.

futbolin-internacional-masgames-ma1982

Το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι μια γαλλική εφεύρεση της δεκαετίας του 1960. Η εταιρία Σοσιετέ Μπονζινί τα φύτεψε σε πολλά καφέ, μπιλιαρδάδικα, μπαρ και μπιστρό πριν γίνουν μόδα και μανία. Στο θρυλικό στέκι «Εξαγκόν» του Παρισιού πήγαιναν το μήνα περίπου 250.000 Παριζιάνοι για να παίξουν το ξύλινο ποδοσφαιράκι. Σήμερα αυτό το νούμερο έχει πέσει στις 55.000 σύμφωνα με το γενικό διευθυντή της Μπονζινί. Τα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια έχουν κλέψει το κυρίως κοινό αυτών των στεκιών, παιδιά γυμνασίου και λυκείου, φοιτητές και διάφορους νέους κάτω των 35.

Μέσα σε μια νοσταλγία της γενιάς όσων τώρα είναι μεταξύ 30 και 40, αλλά και λίγο στη λογική της μόδας του ρετρό, τα ξύλινα ποδοσφαιράκια κάνουν μια δυναμική επανεμφάνιση. Το 2014 η Μπονζινί ανακοίνωσε αύξηση των παραγγελιών κατά 65%! Μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος των παραγγελιών πήγαινε σε ιδιώτες που ήθελαν ένα τέτοιο σπίτι τους. Η Γαλλία με την έντονη ρομαντική διάθεση που τη χαρακτηρίζει επιστρέφει στο ξύλινο ποδοσφαιράκι.

Δεν είναι μόνο η Γαλλία όμως. Στην Αγγλία πολλές παμπς πέρα από τα διάφορα φιλπεράκια και βελάκια που έχουν σταθερά, άρχισαν να εγκαθιστούν ξύλινα ποδοσφαιράκια. Όσο και αν φαίνεται περίεργη η εικόνα του μεθυσμένου Αγγλάρα που πάει να παίξει και το χέρι τρέμει στη λαβή, ενώ παράλληλα χύνει τη μπύρα στο ξύλινο γήπεδο με αποτέλεσμα να κολλάει η μπίλια μπάλα, οφείλω να ομολογήσω ως αυτόπτης μάρτυρας ότι συμβαίνει. Και όλα κλασικά: Ρίχνεις κέρμα, τραβάς μοχλό, πέφτουν οι μπάλες με το χαρακτηριστικό ήχο και, όπως άλλωστε και στο τάβλι, η μαγεία και η μαγκιά είναι το τακ-τακ σε κάθε παιξιά.

Aficionados-del-Barcelona-jueg_54299941491_53389389549_600_396

Εκεί όμως που έπαθα πλάκα είναι στην Ισπανία, και ειδικά στη Βαρκελώνη, όπου το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι θεσμός. Μπορείς να το βρεις σε όλα τα μεγέθη, σε όλα τα καταστήματα παιχνιδιών. Υπάρχει παντού και μάλιστα διοργανώνεται τουρνουά σε εθνικό επίπεδο με έπαθλα, χρηματικά και κύπελλα, τηλεοπτική κάλυψη και τα πάντα. Είναι τόσο διαδεδομένο που σε τελικούς κυπέλλου στα περίπτερα που στήνονται εκτός από κασκόλ, φανέλες, μπύρες, αναψυκτικά, βρώμικο και τα γνωστά παραδοσιακά έχουν και υπαίθρια ξύλινα ποδοσφαιράκια για να λύνουν οι οπαδοί τις διαφορές τους πριν το ματς, χωρίς να πλακώνονται στο ξύλο.

Στις ακαδημίες τους οι περισσότερες ομάδες έχουν βάλει ξύλινα ποδοσφαιράκια. Η Μπαρσελόνα και η Μπιλμπάο υπήρξαν πρωτοπόρες και μάλιστα ένας από τους προπονητές της Μπιλμπάο στις μικρές ηλικίες δήλωσε ότι βοηθάει ώστε να εξηγήσουν στα παιδιά τις θέσεις και τις γραμμές μέσα από ένα παιχνίδι. Στην Καταλωνία το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι τόσο βαθιά ριζωμένο που μετά το τελευταίο Γιούρο, ο Τσάβι έδωσε συνέντευξη στη μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, την Ελ Παΐς, με κεντρική φωτογραφία τον ίδιο μπροστά σε ένα τέτοιο.

xavielpais01

Και σωστά θα πω εγώ. Άλλωστε όσο εντυπωσιακά και αν είναι τα γραφικά, η κίνηση και ο ήχος του κάθε «Προ» και κάθε «Φίφα», το δέσιμο της παρέας και ο χαβαλές που μπορεί να προκαλέσει αυτό το «τακ» της μπίλιας στο ξύλο που ακολουθεί την ατάκα «Να σε παίξω ένα;» δεν το πετυχαίνει κανένα μπλιμπλίκι.

Παίκτης, μα κυρίως οπαδός

  [2 Σχόλια]

Το χθεσινό ντέρμπι, ας πούμε, κορυφής στην Ιταλία ήταν για μια ακόμα φορά μια μονότονη απόδειξη ότι η Γιουβέντους έχει μεγάλη διαφορά από τις υπόλοιπες ομάδες της χώρας. Πιο ενδιαφέρον θέμα από το ίδιο το 2-0 επί της Λάτσιο ήταν ο πανηγυρισμός του Κάρλος Τέβες που σε αρκετούς φάνηκε περίεργος. Ο Αργεντίνος φορ εδώ και καιρό συντηρεί ένα θέμα επιστροφής του στο Μπουένος Άιρες και την αγαπημένη του Μπόκα, γεγονός που αποτελεί την φαντασίωση κάθε Μποστέρο. Την ίδια στιγμή, η ομάδα του «δικού μας» Αρουαμπαρένα έκανε περίπατο στην πρώτη φάση των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες με έξι στα έξι και το απίστευτο ρεκόρ 19-2 στα γκολ.

Σαν να μην έφτανε αυτό όμως, ήρθε ακόμα ένα γεγονός να ανοίξει την όρεξη των Γενοβέζων, καθώς η Ρίβερ βγήκε δεύτερη στον δικό της όμιλο και τις δυο ομάδες να πέφτουν μαζί ώστε να έχουμε δυο σούπερ-κλάσικο στη φάση των 16. Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό η Ρίβερ είναι αυτή που κυριαρχεί στα ντέρμπι του Μπουένος Άιρες με αποκορύφωμα την περσινή τους κόντρα στο Κόπα Σουνταμερικάνα, αλλά η μονομαχία τους στο Λιμπερταδόρες πάντα θα φέρνει μνήμες από το ιστορικό ζευγάρωμα των δύο ομάδων το 2004. Ήταν τότε που ο Κάρλος Τέβες έβαλε το ιστορικό γκολ στο 89′ μέσα στο Μονουμεντάλ και πήρε την κόκκινη κάρτα πανηγυρίζοντας ημίγυμνος και κάνοντας την κότα (για να πικάρει τους περίπου 70.000 αποσβολωμένους οπαδούς της Ρίβερ). 11 χρόνια μετά ο Τέβες σκόραρε απέναντι στην Λάτσιο, έβαλε το 18ο του φετινό γκολ στη Σέριε Α, αλλά το μυαλό του είναι στην επερχόμενη κόντρα στο Μπουένος Άιρες. Πανηγύρισε ξανά με τον ίδιο τρόπο στέλνοντας ένα μήνυμα πίσω στην πατρίδα του για τους αγώνες της αγαπημένης του Μπόκα.

Το τριπλό χατ τρικ του Τζακ Μπάλμερ

  [Καθόλου σχόλια]

Με το Β” Παγκόσμιο Πόλεμο να αποτελεί παρελθόν και την Ευρώπη (μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο) να μαζεύει τα κομμάτια της, οι Άγγλοι – μετά από 6 χρόνια πολέμου – έβαλαν μπρος για την επιστροφή στη μεγάλη τους αγάπη. Τη μπύρα. Το ποδόσφαιρο. Η σεζόν 1946/1947 ήταν η αφετηρία για να (ξανά)αρχίσει το επαγγελματικό φουτμπόλ και πάλι στο Νησί, με τη Λίβερπουλ του Τζώρτζ Κεϋ να κατακτά το πρωτάθλημα και να κάνει 5 τις κούπες της, βάζοντας παράλληλα τέλος σε ένα αρνητικό σερί 24 ετών (τα μισά απ” αυτά βέβαια δεν είχε διεξαχθεί πρωτάθλημα).

?

Οι «κόκκινοι» είχαν την τύχη να έχουν το φονικότερο δίδυμο επιθετικών της μεγάλης κατηγορίας καθώς ο Κεϋ είχε πλαισιώσει τον Τζακ Μπάλμερ με τον Άλμπερτ Στάμπινς της Νιούκαστλ, με τους δύο κεντρικούς επιθετικούς να σκοράρουν από 24 τέρματα και να γίνονται οι ηγέτες εκείνης της θρυλικής ομάδας. Φυσικά  η σεζόν έχει μείνει χαραγμένη σε όλους τους φίλους της Λίβερπουλ (αλλά και τους λάτρεις του Αγγλικού ποδοσφαίρου) και για το απίστευτο ρεκόρ του – μοναδικού – Τζακ Μπάλμερ. Στις 23 Νοεμβρίου του 1946 η Λίβερπουλ θα επικρατήσει της Άρσεναλ με 4-2 με τον Μπάλμερ να σημειώνει χατ τρικ (στο 15′ πέναλτι, στο 61′ μακρινό σουτ και στο 68′ προβολή) γράφοντας με χρυσά γράμματα – για πάντα – το όνομα του στα ρεκόρ του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Αυτό ήταν το τρίτο σερί χατ τρικ για τον ντελικάτο επιθετικό καθώς είχε προηγηθεί, στις 9 Νοεμβρίου, αυτό κόντρα στην Πόρτσμουθ και ακόμα ένα κόντρα στη Ντέρμπι στις 16 του ίδιου μήνα (σε αυτό το παιχνίδι μάλιστα είχε σημειώσει καρέ τερμάτων). Εννοείται πως αυτό το τριπλό χατ τρικ – και το ρεκόρ – κρατεί  μέχρι και στις μέρες μας και, ειλικρινά, δε νομίζω να σπάσει και ποτέ. Ο Φερνάντο Τόρες είχε βρεθεί κοντά στο να το φτάσει το 2008 (με τη φανέλα της Λίβερπουλ) αλλά σταμάτησε στα δύο σερί χατ τρικ (23 Φεβρουαρίου με Μίντλεσμπρο και 5 Φεβρουαρίου με Γουέστ Χαμ).

O Τζακ Μπάλμερ ήταν γέννημα-θρέμα του Λίβερπουλ και αγωνίστηκε μόνο με τα χρώματα των «κόκκινων» σε επαγγελματικό επίπεδο, αν και είχε φορέσει και τη φανέλα της Έβερτον ως ερασιτέχνης. Μάλιστα η οικογένεια του ήταν γεμάτη από φανατικούς φίλους της Έβερτον (μαζοχισμό το λέμε αυτό στο χωριό μου) με κάποιους θείους του να έχουν υπάρξει και παίκτες των «μπλε» στα πρώτα χρόνια της ομάδας. Ο Μπάλμερ έμεινε στο Άνφιλντ μέχρι και το ’52 ως παίκτης – έχοντας την τιμή να είναι αρχηγός της ομάδας απ” το ’47 μέχρι το ’49 – και απ” το ’52 μέχρι και το ’55 ως βοηθός προπονητή. Ποιος να το περίμενε πως το παιδάκι που υπέγραψε κάποτε για 8 λίρες τη βδομάδα στη Λίβερπουλ, αφήνοντας τη δουλειά του πατέρα του ως χτίστης, και κατά τη διάρκεια του πολέμου βρέθηκε στο κέντρο της μάχης με το Βρετανικό στρατό, θα κατάφερνε στα 31 του χρόνια να μείνει για πάντα στην ιστορία. Λογικά ούτε ο ίδιος. Ο άνθρωπος που είχε χλευαστεί από μεγάλη μερίδα του κοινού στο Άνφιλντ για τη δήλωση του «Με πιάνει ρίγος όταν βλέπω τις τάπες κάποιου προς το μέρος μου», δήλωση που είχε κάνει τα πρώτα χρόνια της καριέρας του (και αντέγραψε ο Μπέκαμ όταν τον κυνηγούσε ένα μουντό απόγευμα ο Τέρι ο Χαρλοκ ως παίκτη της Πρέστον), είχε μπει στο πάνθεον της σπουδαίας αυτής ομάδας χάρις των γκολ του και των εξαιρετικών του ενεργειών.

470531balmer-cullis

Κλείνοντας να πω πως το στήριγμα του στην επίθεση σε εκείνη τη σεζόν, ο σκληρός Άλμπερτ Στάμπινς, δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε κορυφαίο παίκτη αν και έκανε μια αξιοπρόσεκτη καριέρα. Σημαντικό παράσημο βέβαια – εκτός του πρωταθλήματος του 1947 – ήταν η φωτογραφία του στο εξώφυλλο του Sgt. Peppers Lonely Heart Club Band των Beatles δίπλα στους Ντύλαν, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Άλντους Χάξλει, Καρλ Μαρξ, Μάρλον Μπράντο, Αϊνσταιν και Όσκαρ Ουάιλντ μεταξύ άλλων. Βέβαια αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω πως η μορφάρα του Μπάλμερ με τα λιγοστά μαλλιά και το μουστάκι θα ταίριαζε καλύτερα. Άβυσσος η ψυχή των «σκαθαριών» θα μου πείτε.

Ωδή στον Σέρχιο Αγκουέρο

  [4 Σχόλια]

Είμαστε κι εμείς που η κόντρα Μέσσι-Ρονάλντο δεν μας απασχολεί τόσο. Τους απολαμβάνουμε, αλλά δεν τους αγαπάμε τόσο. Αντίθετα, υπάρχουν άλλοι ποδοσφαιριστές που αγαπάμε κι ας μην είναι οι τελειότεροι όλων. Η λατρεία μου για τον Σέρχιο «Κουν» Αγκουέρο κρατάει αρκετά χρόνια και η αρχή της χάνεται στο βάθος του χρόνου. Νομίζω ότι δύο είναι οι βασικοί λόγοι. Ο πρώτος ένα γκολ τότε στα δύσκολα χρόνια του Ίντερνετ με το 240p στο YouTube. Ήταν σε ένα ντέρμπι Ιντεπεντιέντε-Ράσινγκ το μακρινό πλέον 2005. O Αγκουέρο ήταν μόλις 17 χρονών και είχε κάνει ντεμπούτο στην Α” Εθνική πριν δυο χρόνια, γράφοντας ιστορία ως ο νεότερος ποτέ παίκτης στην Αργεντινή. Η Ιντεπεντιέντε (με τον γίγαντα Μαρτίν Παουτάσο δεξί μπακ) είχε ήδη βάλει τρία γκολ στην μισητή αντίπαλο, αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν το τέταρτο.

Ο Κουν (με μαλλί Γιώργου Τσαλίκη) κατέβασε την μπάλα λίγο πριν την μεσαία γραμμή ιδανικά, την κόλλησε στο πόδι του και απέφυγε τον πρώτο αντίπαλο. Στη συνέχεια πήρε μαζί του και χωρίς να ενοχληθεί έσυρε για μερικά μέτρα ένα χαρτί από αυτά που είχαν πετάξει οι οπαδοί και έφτασε έξω από την περιοχή. Ο Ντιέγκο Κρόσα, ένας έμπειρος αμυντικός με πέρασμα και από την Ευρώπη είχε την ατυχία να βρεθεί απέναντί του και του έσπασαν όλα τα άλατα. Ο Κουν άλλαξε κατεύθυνση τρεις-τέσσερις διαδοχικές φορές, διέσυρε τον καημένο τον Κρόσα και τελείωσε με ένα αριστερό για το ιδανικό γκολ. Στα 17 του είχε μόλις βάλει ένα από τα ωραιότερα γκολ σε κλάσικο του Αβεγιανέδα με μια απίστευτη γκαμπέτα.

sergio_aguero_624x351_getty

Αυτό το γκολ με έκανε να τον αγαπήσω και οδήγησε στον δεύτερο λόγο λατρείας μου, τον πήρα στο Football Manager και έκανε όργια. Από τότε τον παρακολουθώ και παρ” ότι έχει πάει στο ξενέρωτο για μένα αγγλικό πρωτάθλημα δεν σταματάει να με εντυπωσιάζει. Στην αγαπημένη του Ιντεπεντιέντε έπαιξε ελάχιστα αλλά σκόραρε 1 γκολ ανά δύο ματς. Στην Ατλέτικο την πρώτη χρονιά δεν πήγε τόσο καλά, αλλά όταν έφυγε είχε συνολικά 101 γκολ σε 234 παιχνίδια. Στη δε Σίτι έχει 98 γκολ σε 153 παιχνίδια (στο περίπου όταν γράφεται το κείμενο), κάτι παραπάνω από 0,6 γκολ ανά παιχνίδι. Το οποίο στατιστικό είναι ακόμα πιο απίστευτο αν δούμε και τα λεπτά συμμετοχής του με την ομάδα του Μάντσεστερ, ο Αγκουέρο βγάζει τα λεφτά του εξαιρετικά… οικονομικά. Πέρσι σε κάποια φάση το ρεκόρ του είχε φτάσει ένα γκολ ανά 107 λεπτά, ξεπερνώντας κατά ένα εικοσάλεπτο περίπου τον Τιερί Ανρί. Αν όμως ένα γκολ του έγραψε ιστορία στην Αγγλία ήταν το γκολ-τίτλος που έσωσε την Σίτι από μια από τις μεγαλύτερες νίλες της ιστορίας της και μετέτρεψε μια κηδεία σε γιορτή:

Ο Αγκουέρο δεν μοιάζει παικτικά τόσο στον Μέσσι, είναι πιο κοντά στον Τέβες. Εξακολουθεί να βγάζει αυτή την αλανίλα ακόμα και όταν παίζει σε ομάδες Σεΐχηδων. Δεν είναι τυχαίο ότι όπως κι ο Κάρλος, έτσι κι ο Σέρχιο μεγάλωσε σε μια φτωχογειτονιά του Μπουένος Άιρες με το όνομα «οι Ευκάλυπτοι». Εκεί του κόλλησε και το Κουν από έναν γείτονα της οικογένειας που έβλεπε ομοιότητα ανάμεσα στον μικρούλη Σέρχιο και τον Κουμ Κουμ, ήρωα σε ένα γιαπωνέζικο anime. Στα μπάριο του Μπουένος Άιρες υπάρχουν δεκάδες τέτοιοι κοντούληδες, γρήγοροι με μπαλαδόφατσες τύποι. Οι περισσότεροι μπλέκουν με συμμορίες και καταλήγουν στη φυλακή ή μένουν για πάντα εκεί, φτωχοί, με αναμνήσεις από τότε που ήταν ταλέντα και θα μπορούσαν να είχαν γίνει κάτι στη ζωή τους. Όχι ο Αγκουέρο.

LosEucaliptosCancha02

Όπως και τα περισσότερα παιδιά σε αυτές τις γειτονιές της Αργεντινής, έτσι κι ο Αγκουέρο περνούσε όλη την μέρα του με μια μπάλα στα πόδια. Ξεχώριζε όμως σαν την μύγα μες το γάλα και κατακτούσε όλα τα τοπικά πρωταθλήματα με τις μικρές ομάδες. Κατάφερε να πάει στην Ιντεπεντιέντε μόλις στα εννιά του και να κάνει τον τεράστιο Ρικάρντο Μποτσίνι που ήταν τότε προπονητής στο παιδικό να τον ξεχωρίσει. Ο σύλλογος αρχικά δεν είχε καν δικαίωμα να τον χρησιμοποιεί γιατί ήταν πολύ μικρός για να παίζει απέναντι σε μεγαλύτερους (από τους οποίους βέβαια ήταν πολύ καλύτερος). Τα κατάφερε πάντως και έφτασε σιγά σιγά στην ανδρική ομάδα της Ιντεπεντιέτε και αγαπήθηκε όσο λίγοι. Δυστυχώς, ο Αγκουέρο ποτέ δεν έκανε την καριέρα του Μποτσίνι στους Κόκκινους καθώς έφυγε μόλις δυο χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Ευτυχώς όμως, τα χρήματα που έφερε στην ομάδα βοήθησαν να φτιαχτεί το καινούριο της γήπεδο.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό με τον Αγκουέρο όμως περισσότερο από όλα τα άλλα, δεν είναι ότι σκοράρει με ρυθμούς επιθετικού βιδωμένου στην μεγάλη περιοχή σε στυλ Γκερτ Μίλερ ή Κλόζε. Είναι ότι έχει αντίστοιχα ποσοστά σκοραρίσματος ενώ παίζει παντού στην επίθεση και κυρίως δημιουργεί ένα τεράστιο ποσοστό των γκολ ο ίδιος, με προσωπικές ενέργειες χρησιμοποιώντας την ταχύτητα, την τεχνική, την ντρίμπλα και την έμπνευσή του για κάτι απρόσμενο. Δεν είναι ο παίκτης της μικρής γραμμής, δεν είναι ο διεκπεραιωτής, είναι ένα ακόμα 10αρι τύπου Αϊμάρ, Μαραντόνα που στην περίπτωση Αγκουέρο έγινε επιθετικός. Ίσως στα βαθιά ποδοσφαιρικά γεράματα, όταν επιστρέψει στην Ιντεπεντιέντε, να γίνει ακόμα ένας ράθυμος «enganche» τύπου Ρικέλμε.

Ο Κουν είναι είναι ένας ωραίος τύπος από ότι φαίνεται. Λατρεύει την κούμπια, μιλάει άθλια αγγλικά, παίζει σε κωμωδίες στο σινεμά και κυρίως συμμετέχει σε ένα… πείραμα ποδοσφαιρικής ευγονικής έχοντας κάνει γιο με την κόρη του Ντιέγκο Μαραντόνα. Ένα παιδί με τα γονίδια αυτών των δύο τύπων είναι βγαλμένο από τα πιο υγρά ποδοσφαιρικά όνειρα κάθε Αργεντίνου. Ειδικά μια που αυτό που όλοι εμείς οι… Κουν-ικοί περιμέναμε δεν ήρθε. Και περιμέναμε να κάνει τη διαφορά στο τελευταίο Μουντιάλ. Με τον Μέσι να συνεχίζει να μην βγάζει τον… καταλανικό του εαυτό όταν παίζει με την Αργεντινή, όσοι υποστηρίζουμε την Αργεντινή περιμέναμε την διαφορά από τον Αγκουέρο. Κι όμως τόσο ο Ιγκουαΐν, όσο κι ο Αγκουέρο ήταν σε τραγική κατάσταση σε ένα Μουντιάλ που η Αργεντινή τα πήγε ανέλπιστα καλά, έχοντας κυρίως ως πρωταγωνιστές ανθρώπους με λιγότερα προσόντα. Κι αν ο Λιονέλ ήταν… ξεζουμισμένος, ο Σέρχιο αντιμετώπιζε για πολλοστή φορά προβλήματα λόγω τραυματισμών. Δεν μπόρεσε να σταθεί δίπλα στον απλά μέτριο φίλο του, ήταν σκιά του εαυτού του και έχασε μια χρυσή ευκαιρία να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία των Μουντιάλ. Γιατί ο Αγκουέρο είναι ένας κομβικός παίκτης για κάθε ομάδα στην οποία αγωνίζεται. Και εμείς οι φαν του, θα τον περιμένουμε υγιή να το δείξει και εκεί που έχει την μεγαλύτερη σημασία για κάθε ποδοσφαιριστή. Σε ένα Μουντιάλ.

sergio_aguero_624x3

Sombrero Quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Αγγλικό ποδόσφαιρο;

  [22 Σχόλια]

english_football

Έφτασε επιτέλους η ώρα για ένα κουίζ για τους πραγματικούς φίλους του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Για όλους αυτούς που λατρεύουν τις ρετρό ιστορίες, τα τρελά στατιστικά και φυσικά έχουν μεγαλώσει με τόσα όνειρα για τα “Τρία Λιοντάρια”. Το ποδόσφαιρο ξεκίνησε στο Νησί και θα ανήκει πάντα σε όλους εμάς που έχουμε βαρεθεί να λέμε «Του χρόνου δικό μας» όταν μιλάμε για Γιούρο ή Μουντιάλ. Δικό σας λοιπόν και το κουίζ. [διάβασε περισσότερα →]

Ο παππούς του ποδοσφαίρου

  [1 Σχόλιο]

galeano2

Όπως όλοι οι Ουρουγουανοί, μικρός ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Έπαιζα πολύ καλά, ήμουν χάρμα οφθαλμών, αλλά στον ύπνο μου. Ξύπνιος ήμουν ο χειρότερος στραβοκλότσης που είχε περάσει από τις αλάνες της χώρας μου.

Ούτε ως οπαδός έλεγα και πολλά πράγματα. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και ο Χούλιο Σέζαρ Αμπάντιε έπαιζαν στην Πενιαρόλ, δηλαδή στο εχθρικό στρατόπεδο. Ως καλός οπαδός της Νασιονάλ, έκανα ό,τι μπορούσα για να τους μισήσω. Αλλά ο Πέπε Σκιαφίνο με τις αριστουργηματικές του πάσες οργάνωνε το παιχνίδι της ομάδας του θαρρείς και έβλεπε το γήπεδο από το ψηλότερο σημείο του πύργου του σταδίου και ο μαύρος Αμπάντιε γλιστρούσε τη μπάλα κατά μήκος της γραμμής του πλαγίου τρέχοντας με εξαιρετική ταχύτητα, λικνιζόμενος χωρίς να αγγίζει την μπάλα ή να σκοντάφτει πάνω σε αντιπάλους. Κι εγώ δεν μπορούσα να κάνω αλλιώτικα από το να τους θαυμάζω, ακόμα και να τους χειροκροτήσω αισθανόμουν την ανάγκη.

Πέρασαν τα χρόνια και κατέληξα να αποδεχτώ την ταυτότητα μου: δεν είμαι τίποτα παραπάνω παρά ένας ζητιάνος του καλού ποδοσφαίρου. Περιφέρομαι στον κόσμο με το καπέλο στο χέρι και παρακαλάω στα γήπεδα:

– Ο Θεός να σας έχει καλά, ένα καλό παιχνίδι.

Και όταν παίζεται καλό ποδόσφαιρο, είμαι πανευτυχής για το θαύμα, χωρίς να νοιάζομαι ποια είναι η ομάδα ή η χώρα που το παίζει.

Εντουάρντο Γκαλεάνο (3/9/1940 – 13/4/2015)

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο άφησε σήμερα τα ξημερώματα την τελευταία του πνοή σε ένα νοσοκομείο του Μοντεβιδεο. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο στους πνεύμονες. Παρ” όλο που δεν κατάφερε να γίνει ποτέ ποδοσφαιριστής, όπως ήθελε μικρός, πρόσφερε στο ποδόσφαιρο πολλά περισσότερα απ” όσα έχουν προσφέρει αρκετοί εκ των πιο γνωστών αστέρων του. Χωρίς αυτόν δεν θα μαθαίναμε πιθανόν ποτέ την ανατριχιαστική σύντομη ιστορία του Βεβέλ Γκαρθία, δεν θα φανταζόμασταν ποτέ το απίστευτο γκολ του Ελένο ντε Φρέιτας απέναντι στη Φλαμένγκο, δεν θα διαβάζαμε πιθανόν ποτέ την συγκινητική διήγηση του Οσβάλντο Σοριάνο για μια επίσκεψη του σε ένα σούπερ μάρκετ, δεν θα έμπαιναν ποτέ και από κανέναν οι παρακάτω λέξεις στην ίδια πρόταση με αυτή τη συγκεκριμένη σειρά: «Ευτυχώς εμφανίζονται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρομιάρηδες που κάνουνε του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, το διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για αγνή απόλαυση του κορμιού που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας«.

O Εντουάρντο Γκαλεάνο δεν κατάφερε να γίνει ποδοσφαιριστής αλλά αγάπησε και ύμνησε το ποδόσφαιρο τόσο ξεχωριστά που το όνομα του θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με το ομορφότερο παιχνίδι αυτού του κόσμου. Κι αν υπάρχει ποδοσφαιρικός παράδεισος, θα είναι τώρα κάπου εκεί, αραχτός σε μια κερκίδα δίπλα στον θρυλικό συμπατριώτη του Ομπντούλιο Βαρέλα και θα συζητάνε για θέματα δύσκολα όπως η «ποδοσφαιρική ομορφιά», η «αξιοπρέπεια», το Ουρουγουανικό «garra», και για εκείνη τη μέρα που ένας παίκτης κράτησε όρθια μια ομάδα, μπροστά σε 200.000 εκστασιασμένους αντιπάλους οπαδούς.

eduardo-galeano

Οι οπαδοί δεν κατασκευάζονται

  [8 Σχόλια]

Είναι αυτή η εποχή που οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο φορτσάρουν για να πετύχουν τον στόχο τους, ενώ οι σύλλογοι σαν εταιρείες κοιτάζουν ήδη την επόμενη σεζόν. Οι νέες φανέλες αρχίζουν να εμφανίζονται δειλά δειλά, ενώ τα τμήματα μάρκετινγκ αρχίζουν να προμοτάρουν τα εισιτήρια διαρκείας της επόμενης σεζόν. Ειδικά στην Αγγλία με τις τιμές να είναι στα ύψη, είναι σίγουρο ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να πειστεί ο φίλος κάθε ομάδας. Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, τι καλύτερο από την επίκληση στο ποδοσφαιρικό συναίσθημα.

Παρ΄όλα αυτά και παρ” ότι όλοι ξέρουμε ότι όσα βλέπουμε είναι μάρκετινγκ, δεν γίνεται να μην συγκινείσαι βλέποντας ορισμένα από αυτά τα βίντεο να περιγράφουν με λίγες εικόνες και λίγα λόγια ακριβώς το τι είναι ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός. Αυτό κατάφερε να κάνει και η μια από τις δυο ομάδες του Λίβερπουλ (η μεγαλύτερη για εμάς που ξέρουμε), το μπλε κομμάτι της πόλης, η ιστορική Έβερτον που δείχνει ότι προσπαθεί να σέβεται τον κόσμο της. Παρά την περσινή φοβερή χρονιά, η ομάδα του Μαρτίνεθ φέτος είναι εξαιρετικά μέτρια και ο κόσμος έχει ξενερώσει.

everton1302581899_n

Έτσι ξεκίνησε η καμπάνια #WeAreChosen η οποία ανατέθηκε σε ειδικούς που κατάφεραν να φτιάξουν το προφίλ των κατόχων διαρκείας που μπορεί να μην ανανεώσουν, αλλά και ανθρώπων που είναι στο μεταίχμιο να αγοράσουν για πρώτη φορά. Η καμπάνια είχε στόχο όχι απλά να πουλήσει, αλλά να κάνει τους φιλάθλους να νιώσουν ότι είναι μέρος της ιστορίας της Έβερτον. Για το σποτάκι επιλέχθηκαν ποδοσφαιριστές και πραγματικοί φίλαθλοι, όχι κομπάρσοι ή ηθοποιοί, ώστε να βγει στο γυαλί η πραγματική εικόνα. Το σλόγκαν βασίστηκε σε μια αγαπημένη φράση των οπαδών των μπλε και είχε μεγάλη επιτυχία:

Evertonians are born, not manufactured. We do not choose, We are chosen. Those who understand need no explanation, those who don’t understand, don’t matter

Θέ μου τί μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε

  [Καθόλου σχόλια]

World Cup Final - 1978

Αν κάποιος αποπειραθεί κάποια στιγμή να φτιάξει μια πολύ σοβαρή και προσεγμένη (γιατί τσαπατσούλικες υπάρχουν ήδη αρκετές στο ίντερνετ) λίστα με τις δέκα πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, το τουρνουά του 1978, που διοργάνωσε η Αργεντινή, έχει σίγουρα καπαρωμένες δυο θέσεις. Η πρώτη θα πάει δικαιωματικά στην εκπληκτική φωτογραφία του Ρικάρντο Οσβάλντο Αλφιέρι, που μπορεί να συγκινήσει ακόμα και τον Πούτιν – αν φυσικά τον πετύχει σε ευαίσθητη φάση, κάτι που λογικά συμβαίνει πάνω-κάτω όσο συχνά κερδίζει η Αγγλία κάποια μεγάλη διοργάνωση -, και η δεύτερη θα δοθεί στην παραπάνω εικόνα στην οποία το μπλε και οι διάφορες αποχρώσεις του στήνουν ένα οπτικό πάρτι γύρω από τον μεγάλο πρωταγωνιστή του κάδρου, το χρυσό και πιο σημαντικό τρόπαιο του κόσμου, που κρατάει ο Ντανιέλ Πασαρέλα.

Το γεγονός, πάντως, ότι η πιο “άσχημη” διοργάνωση στην ιστορία των Μουντιάλ κατάφερε να αφήσει κληρονομιά δυο τόσο όμορφες φωτογραφίες κρύβει μια μικρή δόση ειρωνείας, ένα θέμα στο οποίο θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε περισσότερο αλλά λόγω κούρασης και τεμπελιάς προτιμάμε να το αντιμετωπίσουμε με τον ίδιο τρόπο που διαχειρίστηκαν όλοι οι υπεύθυνοι τις αποκαλύψεις των επόμενων δεκαετιών για εκείνο το αμφιλεγόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο: βάζοντας το κάτω από το χαλάκι.

Η τέχνη του ποδοσφαίρου του Γκουαρντιόλα

  [4 Σχόλια]

Στις 14 Φεβρουαρίου η Μπάγερν Μονάχου του Πέπ Γκουαρντιόλα υποδέχονταν το δύσμοιρο Αμβούργο του Ζόσεφ Ζινμπάουερ (στις τελευταίες μέρες του Ιωσήφ στον πάγκο). H διαφορά στην ποιότητα των δύο ομάδων ήταν γνωστή πριν τη σέντρα κάτι που φυσικά έδειξε περίτρανα και το 8-0 υπέρ των Βαυαρών. Όσοι είχαν την τύχη να δουν αυτή την αναμέτρηση (ευτυχώς ήμουν ένας απ” αυτούς)  δε στάθηκαν στο τελικό σκορ αλλά στα «περίεργα» που έκανε τακτικά ο Πεπ και φυσικά ξένισαν αρκετά μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού. Άλλωστε είναι γνωστό πως σε κάθε καφενείο της Ελλάδας, κάθε μπυραρία της Γερμανίας και σε άλλα πολλά μέρη όπως παμπ και ταβέρνες ανά την Ευρώπη οι γνώσεις των θαμώνων περί τακτικής ποδοσφαίρου είναι έτη φωτός μπροστά απ” τον «μυρωδιά» του Πεπ.

a.espncdn.com

Ο Καταλανός προπονητής είχε παρουσιάσει μια εντεκάδα με  Νόιερ στο τέρμα (τον λες και λίμπερο πλέον),  Ραφίνια στο δεξί άκρο της άμυνας με τον Μπερνάρ στο αριστερό και δίδυμο στο κέντρο της άμυνας ο Μπάντστουμπερ με τον Μπενατιά. Όλα καλά μέχρι εδώ. Μπροστά τους σε ρόλο «εξαριού» ο Νταβίντ Αλάμπα (αριστερός μπακ η φυσική του θέση) και μπροστά του ο Σβαινστάιγκερ. Σε ρόλο δεκαριού ήταν ο Γκέτσε, με τον Μίλλερ κεντρικό επιθετικό και στα δεξιά ο – τρισμέγιστος – Ρόμπεν. Στα αριστερά σε καθαρό ρόλο εξτρέμ είχε αγωνιστεί ο Λεβαντόφσκι. Ναι ok ούτε σ” εμένα είχαν φανεί λογικά όλα αυτά. Το αξιοσημείωτο ήταν πως από το 20′ (που έγινε και το 1-0 με το πέναλτι του Μίλλερ) ο Γκουαρντιόλα άλλαζε θέσεις σε παίκτες δοκιμάζοντας όλα αυτά τα «νέα δεδομένα» που έχει στο σκληρό δίσκο του μυαλού του. Όταν είδε πως υπήρχε πίεση στους στόπερ και πως η μπάλα δεν έβγαινε ψύχραιμα απ” την περιοχή, άλλαξε το 6 με το 8 δίνοντας στο Σβαινστάιγκερ το ρόλο του deep lying playmaker, φέρνοντας μάλιστα το Λέβα δίπλα στο Μίλλερ και δίνοντας ολόκληρη την αριστερή πλευρά στο Μπερνάρ μιας και είχε καλύτερο στήριγμα με το ανέβασμα του Αλάμπα (και τα χιλιόμετρα που καταπίνει ο Αυστριακός). Ένα συνεχές παιχνίδι με τον αντίπαλο προπονητή και τον εαυτό του. Ο Πεπ δημιουργούσε προβλήματα στον Πεπ και έβρισκε ο ίδιος τις λύσεις αλλάζοντας όχι πρόσωπα, αλλά διάταξη στο σύστημα και θέσεις στους ποδοσφαιριστές του. Αυτό που έκανε και ο Ρίνους Μίχελς δηλαδή με τον Άγιαξ στα 70’s. Αυτό ξεκίνησε ο Γκουαρντιόλα στη Μπάρτσα με το «τίκι- τάκα» και στους Γερμανούς το έχει πάει ένα βήμα πιο πέρα. Φυσικά και δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί απ” τον καθένα και θέλει αρκετή προσπάθεια και υπομονή. Το ποδόσφαιρο άλλωστε είναι Τέχνη και ο Καταλανός είναι ένας απ” τους πιο σοφιστικέ καλλιτέχνες που υπάρχουν σε αυτό στις μέρες μας.

Screen Shot 2013-10-21 at 10.46.36 PM

Στέκομαι στο συγκεκριμένο παιχνίδι μιας και υπήρχαν πολλές απουσίες – όπως συμβαίνει από πέρσι στη Μπάγερν – βασικότατων ποδοσφαιριστών, με το Γκουαρντιόλα όμως να μη διαλέγει τον εύκολο δρόμο (βάλε-βγάλε παίκτες ίδιων χαρακτηριστικών) αλλά το ΔΙΚΟ του. Αλχημείες (για όλους εμάς) είχαμε δει και πριν από αυτό τον αγώνα, είδαμε και μετά και εννοείται θα βλέπουμε όσο ο Γκουαρντιόλα θα βρίσκεται στους πάγκους. Τα χρόνια στη Μπάρτσα ήταν αυτός που άλλαξε θέση στο Μέσι, ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τον (τεράστιο) Γιάγια Τουρέ  στο κέντρο της άμυνας όταν χρειάστηκε. Ήταν αυτός που εκτόξευσε τον Τσάβι και τον Ινιέστα. Ήταν αυτός που «δημιούργησε» τον Πέδρο και τον Μπουσκέτς. Ήταν αυτός που δεν ήθελε τον Ζλάταν επειδή δεν ταίριαζε στο «σύστημα». Ήταν αυτός που έκανε τον Πικέ (στα δικά του χρόνια) τον πιο σύγχρονο στόπερ του πλανήτη. Τα ίδια πάνω-κάτω και στη Μπάγερν. Άλλάξε θέση στο Λαμ και τον έκανε ένα εξαιρετικό κεντρικό χαφ από πλάγιο μπακ. Τον είδαμε να χρησιμοποιεί τριάδα στην άμυνα σε πολλά παιχνίδια με τον Χάβι Μαρτίνεθ στη θέση του λίμπερο. Τον είδαμε να ρίχνει στα βαθιά τον 17χρόνο μέσο Τζιανλούκα Γκαουντίνο και να πουλάει τον – εξαιρετικό – αμυντικό μέσο Λουίζ Γκουντάβο στη Βολφσμπουργκ, όχι απειδή είναι κακός παίκτης αλλά επειδή δεν κολλάει στο δικό του πλάνο και στυλ παιχνιδιού.  Τα πάντα με το δικό του τρόπο που θα έλεγε και ο Σινάτρα. Ένας προπονητής που συνεχώς τολμά να αλλάζει πράγματα και προσπαθεί να φτάσει το ποδόσφαιρο ένα βήμα παραπέρα.

guardiola-gaudino-bayern

Φυσικά και ήρθαν τίτλοι, φυσικά ήρθαν και αποτυχίες όπως και γκρίνια από μεγάλη μερίδα φίλων των Βαυαρών. Ο περσινός διασυρμός απ” τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στον εγωισμό των Γερμανών αλλά και του Γκουαρντιόλα και φέτος ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο απ” τα ΠΑΝΤΑ για τη Μπάγερν Μονάχου. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα έχει επιτευχθεί στηριζόμενος στον «Τρόπο του Πεπ». Φυσικά το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση αποτυχίας. Ο τραυματισμός του Αλάμπα στο γόνατο στερεί απ” τον Γκουαρντιόλα ένα σπουδαίο αριστερό μπακ (και ένα πολύ καλό κεντρικό χαφ) αλλά απ” την άλλη του δίνει το δικαίωμα να μας παρουσιάσει κάτι νέο και έξυπνο για να καλυφθεί αυτό το (μεγάλο) κενό. Θα δούμε το Λαμ σε ρόλο αριστερού μπακ; Θα δούμε το Λαμ στο κέντρο δίνοντας το ρόλο αυτό στο Μπερνάρ ή θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Μην ξεχνάμε πως έχει επιστρέψει και ο Τιάγκο, κάτι που δίνει περισσότερες λύσεις για το ρόλο του playmaker στον άξονα.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως Το ποδόσφαιρο είναι Τέχνη και ως τέτοιο πρέπει και να κρίνεται. Ο Πεπ είναι ένας καλλιτέχνης και ως τέτοιος πρέπει να κρίνεται. Η κάθε Τέχνη δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί – ούτε και να γίνει αρεστή σε όλους. Κλείνοντας. Στην ερώτηση «Αν θα μπορούσε να τα κάνει  όλα αυτά δίχως παίκτες κλάσης» η απάντηση είναι πως «Ο Κόπολα δούλευε με τον Πατσίνο, ο Σκορσέζε με τον Ντε Νίρο και ο Καζάν με το Μπράντο«. Το ίδιο κάνει και ο Πεπ Γκουαρντιόλα, μεταμορφώντας τους «ηθοποιούς» του  και οδηγώντας τους μαεστρικά σε επιτυχίες. Απ” την άλλη πολλά «αριστουργήματα» είχαν γίνει εισπρακτικές αποτυχίες και το αντίθετο. Άλλωστε φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς έχουν μόνο οι σπουδαίοι και αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο νοών νοείτω και η συνέχεια στο γήπεδο.

Το Καπρίτσιο του Πλουσιόπαιδου

  [4 Σχόλια]

Παρακολουθώντας χθες το γαλλικό κλάσικο μεταξύ Μαρσέιγ και Παρί (σημείωση: οι Γάλλοι το συγκεκριμένο παιχνίδι το λένε κλάσικο περίπου 20 χρόνια τώρα και δεν είναι θύμα της μόδας που έχει πιάσει όλη την Ευρώπη τα τελευταία 6 χρόνια), έβλεπα την εκπληκτική συνεργασία που έχουν μεταξύ τους ο Μπλες Ματουϊντί με το Μάρκο Βεράτι. Παρότι είμαι πιο κοντά στην ομάδα της Μασσαλίας, αν και δεν έχω φανέλα του Μπερνάρντ Ταπί Μπαζίλ Μπολί, το συγκεκριμένο παριζιάνικο δίδυμο στο κέντρο είναι από τα καλύτερα στην Ευρώπη.

Ο Ματουϊντί (Γκοντ Μπλες Χιμ) είναι ένας κεντρικός χαφ που μπορεί να τρέχει ασταμάτητα, με τον τεράστιο διασκελισμό του καλύπτει γρήγορα το χώρο, αλλά και τη μπάλα με τα μακρυά του κανυά. Είναι σπάνιο ένας κεντρικός παίχτης να μπορεί όχι μόνο να κατεβάσει τη μπάλα, όχι μόνο να πασάρει κάθετα και να σουτάρει από απόσταση, που είναι στα προαπαιτούμενα της θέσης, αλλά να έχει τόσο καλή τεχνική που να μπορεί να μετατραπεί σε ακραίος. Τη σέντρα που μπορεί να βγάλει από το πλάι ο Μπλες στην κίνηση θα τη ζήλευαν πολλά εξτρέμ. Και άμα λάχει κάνει και μια ζωγραφιά όπως το πρώτο γκολ της Παρί χθες.

Ο Μάρκο Βεράτι από την άλλη είναι ένας εγκέφαλος στη μεσαία γραμμή που οργανώνει όλο το παιχνίδι. Πραγματικά σε κάνει να απορείς πως στο κέρατο αυτός ο κοντοπίθαρος τσιλιβήθρας μπορεί να βάζει τόση δύναμη στο παιχνίδι του και να γίνεται και σκληρός αν το απαιτεί το παιχνίδι. Πέρα από το πάσιγκ γκέιμ, τον έλεγχο του ρυθμού και την οργάνωση του παιχνιδιού, κόβει, μαρκάρει και καλύπτει. Ο Βεράτι είναι κάτι μεταξύ Πίρλο και Τσάβι στο παιχνίδι του, αλλά το πιο βασικό απ όλα είναι ότι έχει δέσει πολύ αρμονικά με τον Ματουϊντί. Ως δίδυμο μπορούν να κάνουν τα πάντα στο κέντρο και δεν είναι τυχαίο ότι στην τριάδα αλλάζει ο τρίτος που θα τους συμπληρώσει γιατί αυτοί θεωρούνται ένα. Ο Παστόρε, ο Μόουρα, ο Ραμπιό, ο Καμπάγ είναι εκείνοι που μάχονται για τη μία θέση που μένει.

Verratti-Matuidi

Όμως ο πρόεδρας Άραβας πετρελαιάς έχει ένα καημό και ένα κόλλημα. Ο καημός του είναι να κάνει τουλάχιστον δύο σούπερ μεταγραφές κάθε καλοκαίρι γιατί ο λογιστής του λέει ότι υπάρχουν κάποια ποσά που πρέπει να ξεπλύνει θέλει να κάνει την Παρί Ευρωπαϊκό μεγαθήριο. Το κόλλημά του είναι να χτυπάει πάντα το μεγάλο στόχο που έχει η Μπαρσελόνα κάθε καλοκαίρι. Η κόντρα που έχουν οι δύο Καταριανοί, ο ιδιοκτήτης της Παρί και ο χορηγός επί ντροπής της Μπάρσα, κρατάει πολλά χρόνια και έχει μεταφερθεί και στο ποδόσφαιρο. Όπως λοιπόν στην αυλή του σχολείου το ένα πλουσιόπαιδο θέλει να μοστράρει το καινούριο πανάκριβο Άι-φον του πριν το πάρει το άλλο πλουσιόπαιδο, έτσι και ο Κελαϊφί θέλει να πάρει τον κάθε αστέρα που έχει στη λίστα της η Μπαρσελόνα. Και επειδή αυτός σπρώχνει τα λεφτά το κάνει κάθε χρόνο σε μια τιμή που η Μπαρσελόνα δεν μπορεί να κάνει ματς-απ, που λέμε και στο Μάνατζερ. Ξεκίνησε με τον Τιάγο Σίλβα και μετά κάθε χρόνο ερχόταν και κάποιος (Μαρκίνιος, Νταβίντ Λουίζ με σειρά εμφάνισης). Τώρα είναι ο Πολ Πογκμπά.

paul-pogba

Ο Πογκμπά είναι ένας καταπληκτικός παίχτης όμως παίζει ακριβώς στην ίδια θέση και ακριβώς με το ίδιο στυλ του Ματουϊντί. Η ενδεχόμενη απόκτησή του από την Παρί θα σπάσει αυτό το εκπληκτικό δίδυμο πράγμα που καταργεί την ποδοσφαιρική λογική. Ο Πογκμπά είναι ένας παίχτης που χρειάζονται πολλά τοπ κλαμπς. Η Μπάρσα, όλοι οι Άγγλοι, ακόμα και η Μπάγερν με τη Ρεάλ Μαδρίτης θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν. Η Παρί όμως τον θέλει από καπρίτσιο. Επειδή είναι Γάλλος και επειδή τον θέλει η Μπαρσελόνα. Όμως όταν έχεις βρει δίδυμα ή τριάδες που να ταιριάζουν δεν τις σπας. Η Γιουνάιτεντ φύλαξε το Σκόουλς-Κιν όσο πήγαινε και η Μπαρσελόνα αρνιόταν πεισματικά να χαλάσει την τριάδα Τσάβι-Ινιέστα-Μπουσκέτς, σε σημείο που ο Μαστσεράνο γύρισε σέντερ μπακ. Αλλά το ποδόσφαιρο έχει λίγη σχέση με τα καπρίτσια.

Τα κλεμμένα αρχεία του Ιβάν

  [1 Σχόλιο]

«Το ρωσικό σάιτ «yuga.ru» αναφέρει ότι οι γνωστοί χάκερ κατάφεραν και υπέκλεψαν το e-mail του Ιβάν Σαββίδη και έχουν θέσει προς πώληση περισσότερες από 12.000 συνομιλίες του μεγαλομετόχου του ΠΑΟΚ με τους συνεργάτες του από το 2009 ως το 2015!»

Sportdog.gr

Αυτή είναι η είδηση που κυκλοφόρησε στα αθλητικά σάιτ την Παρασκευή. Το Σομπρέρο, πιστό στο ενημερωτικό του καθήκον, έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη και κατάφερε να αποκτήσει από τους χάκερς τα απόκρυφα αρχεία του ισχυρού άνδρα του ΠΑΟΚ. Λόγω χαμηλού μπάτζετ σας παρουσιάζουμε όσα ήταν στην Επιφάνεια Εργασίας.

dwnis561

  • Φάκελος «Paparazzi»

Ήταν το πρώτο πράγμα που μας κίνησε την προσοχή από τα αρχεία που ήρθαν στην κατοχή μας. Με έκπληξη είδαμε ότι ο φάκελος περιέχει φωτογραφίες του γνωστού και ως «Μουρίνιο της Ελλάδος» προπονητή Γ. Δώνη. Πρόκειται για σκηνές από την προσωπική ζωή του κ. Δώνη όπου ο προπονητής αγοράζει τσουρέκι από τον Τερκενλή, πίνει καφέ σε γνωστό παραλιακό καφέ-μπαρ της Λ. Νίκης, περπατάει ανέμελος κάτω από τις ομπρέλες της παραλίας, ενώ σε μια περίπτωση βρίσκεται σε γνωστό αφτεράδικο της πόλης κοντά στο λιμάνι, με πιτζάμες και παντόφλες, προσπαθώντας να χαλάσει τη διασκέδαση διεθνούς παίκτη του ΠΑΟΚ. Είναι προφανές ότι οι φωτογραφίες ήταν προϊόν παρακολούθησης.

savalaf

  • Φάκελος «KOLLHTOΥLHS»

Προσωπικές στιγμές του Ιβάν Σαββίδη με έναν συνονόματο φίλο του. Οι δυο κολλητοί φαίνεται να διασκεδάζουν συχνά μαζί, κυρίως πηγαίνοντας σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ο Ιβάν (Σαββίδης) συνήθως ντύνεται λίγο πιο χαλαρά με φόρμα και σκαρπίνι, σε αντίθεση με τον άλλο Ιβάν που φαίνεται να προτιμά τις γραβάτες. Κρίνοντας από τα τρυφερά ενσταντανέ πρέπει να ήταν συμφοιτητές ή σειρούλες στον στρατό. Στον ίδιο φάκελο υπάρχουν σκαναρισμένα αποκόμματα από άρθρα στην εφημερίδα «Σπορ του Βορρά» που γίνεται αναφορά στους δυο φίλους.

  • Αρχείο «playoff.txt«

Το μόνο που υπάρχει στο συγκεκριμένο αρχείο είναι μια σειρά από τηλεφωνικά νούμερα που ανήκουν σε κάποιον με τα αρχικά «Γ.Χ.». Παρά τις προσπάθειές μας, δεν καταφέραμε να διαπιστώσουμε ποιος είναι αυτός ο άγνωστος στον οποίο ο Ιβάν τηλεφωνεί για τα πλέι-οφ. Κάτω από τους αριθμούς είναι γραμμένο με κόκκινα Comic Sans 15αρια «για ώρα ανάγκης».

melissanidis-savvidis-1

  • Φάκελος «mp3″

Ανοίγοντας τον φάκελο αυτό που ξεχωρίζει είναι το «Pontiako glenti mix.mp3″ ένα αρχείο που κρατάει τρεις ώρες και περιέχει μεγάλα σουξέ από τους αδερφούς Συμεωνίδη, τον Τριαντάφυλλο Πουρσανίδη, τον Θεόφιλο Πουταχίδη και τους αδερφούς Καρασαββίδη, αλλά και ο ύμνος του Champions League. Υπάρχει και ένα αρχείο .avi με όνομα «Soumela 2014″ στο οποίο ο κ. Σαββίδης διακρίνεται να χορεύει με τον κ. Μελισσανίδη τσουρτούγουζους, τικ μονό, κότσαρι και ατσαπάτ υπό τους ήχους κεμεντζέ.

  • Κάδος ανακύκλωσης

Με τη χρήση ειδικού λογισμικού καταφέραμε να επαναφέρουμε τα αρχεία που είχαν διαγραφεί. Η πλειοψηφία τους ήταν αιτήματα από τον πρώην προπονητή του ΠΑΟΚ κ. Άγγελο Αναστασιάδη. Ξεχωρίσαμε την επιστολή για τον αγιασμό του δεξιού παπουτσιού του Σαλπιγγίδη ώστε να μπορέσει να βγάλει σωστή σέντρα και την ολονυχτία στον ιερό ναό της Αγίας Πουλχερίας για «να φύγει το κακό μάτι». Εντύπωση προκάλεσε και μια επιστολή του κ. Αναστασιάδη με τίτλο «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ» στην οποία αναφέρεται σε αριστερό μπακ με διεθνή καριέρα.

stephens_savvidis_640x

  • Φάκελος «Skype Chat History»

Ο φάκελος αυτός πιάνει αρκετά GB στον σκληρό δίσκο του κ. Ιβάν με την πλειοψηφία των αρχείων να είναι καταγεγραμμένες βιντεοκλήσεις με κάποιον Χουμπ Στέφενς.

  • Φάκελος «ΣΑ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ»

Φάκελος με φωτογραφίες από παραλίες του πανέμορφου νομού Χαλκιδικής. Αρχικά υπήρξε η εντύπωση ότι ήταν πιθανοί προορισμοί για τις καλοκαιρινές διακοπές του κ. Σαββίδη, τελικώς όμως πρόκειται για εκτάσεις τις οποίες θέλει να αγοράσει ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ. Ανάμεσα στα αρχεία υπάρχει και ένα μέιλ απάντηση της I.M. Κουτλουμουσίου όπου ο ηγούμενος αρνείται ευγενικά την πρόταση για εξαγορά και μετατροπή της μονής σε μπουτίκ του ΠΑΟΚ.

grecki

  • Αρχείο «греческий.pdf»

Ο κύριος Σαββίδης λύνει καθημερινά ασκήσεις ελληνικών. Παρατηρήσαμε ότι είναι αρκετά δυνατός στο λεξιλόγιο αλλά έχει αδυναμίες στο συντακτικό και κυρίως προβληματίζεται στην κατάληξη -αι και -ε όπως άλλωστε το 73,2% του ελληνικού πληθυσμού.

  • Φάκελος e-mail «Spam»

Υπάρχουν πολλά μέιλ από κάποιον αποστολέα Γιώργο Τζ. που κατά κύριο λόγο είναι invitation για την υπηρεσία Instagram. Σε κάποια όμως γίνονται και αναφορές σε προσωπικά προβλήματα του αποστολέα όπως π.χ. σε ένα που γράφει «den ton antexo allo, erxetai kai me rantizei me enan maintano» και «olo milaei gia thanato kai ton Mah».

Για το Σομπρέρο, ο ανταποκριτής Τοσοδούλι Βλεφαράκι:

papariazzi_reporter

Η ελεύθερη πτώση του Ογκούσι Ονιέγου

  [Καθόλου σχόλια]

Οι φίλοι της Λίβερπουλ τον θυμούνται πολύ καλά απ” το 2008. Τότε που με τη Σταντάρ Λιέγης – παρέα με τους Ντάντε, Γιοβάνοβιτς, Μποκανί, Ντε Καμάρκο, Βίτσελ, Φελαινί και Ντεφούρ (ωραία ομάδα έτσι;) – παραλίγο να αφήσει εκτός ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ τους «κόκκινους». Αυγουστιάτικα. Περισσότερος κόσμος τον έμαθε 9 μήνες αργότερα στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών της Νοτίου Αφρικής όταν και έφτασε με την εθνική των Η.Π.Α στον τελικό, όντας ένας εκ των καλύτερων στόπερ της (μίνι) διοργάνωσης. Μ” αυτά και μ” αυτά η Μίλαν αγόρασε τον παίκτη βλέποντας στο πρόσωπο του τον αντικαταστάτη του Νέστα. O σπουδαίος Ιταλός κεντρικός αμυντικός άλλωστε έφτανε σιγά-σιγά στη δύση της καριέρας του. Και κάπου εδώ αρχίζει ο Γολγοθάς για τον Αμερικανό. Μια πορεία σταθερά πτωτική και απογοητευτική για τον ίδιο αλλά και τους «φίλους» και υποστηρικτές του. Δεν ντρέπομαι να το πω. Υπήρξα ένας απ” αυτούς. Ογκούσι Ονιέγου με απογοήτευσες.

Oguchi-Onyewu-13

To πρώτο απογοητευτικό δείγμα, σε κορυφαίο επίπεδο, το πήραμε απ” τον Ονιέγου στο δεύτερο μισό της περιόδου 2006-2007 στο δοξασμένο Νιούκαστλ. Δίπλα στον μοναδικό Τάιτους Μπραμπλ, τον Κρεγκ Μουρ και τον ημίθεο Στεφ Καρ. Οι «καρακάξες» είχαν τερματίσει στην 13η θέση – στο +5 απ” τη ζώνη του υποβιβασμού – και ο Αμερικανονιγηριανός φίλος μας τελικά δεν έμεινε στο Νησί. Επέστρεψε στο Βέλγιο, δούλεψε σκληρά και έγινε βασικότατος στη Σταντάρ και την εθνική της χώρας του. Το Αγγλικό φουτμπόλ ως γνωστόν είναι αρκετά δύσκολο. Ας μιλήσουμε σοβαρά όμως. Ο Ονιέγου διέθετε όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένας ικανός στόπερ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ψηλός, δυνατός με καλή τεχνική κατάρτιση, ικανότατος στον αέρα και με τοποθετήσεις που θα ζήλευε – στην καλή του μέρα – και ο Τιάγκο Σίλβα. Όχι ο Ονιέγου δεν είναι κολλητός μου απλά υπήρξα μεγάλος του θαυμαστής, όπως έγραψα και πιο πάνω, και – ειλικρινά – ο παίκτης εκείνα τα χρόνια έδειχνε πως θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια.

Στη Μίλαν δεν έπαιξε ουσιαστικά ποτέ μιας και ταλαιπωρήθηκε από ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο και επειδή είχε συμπαίκτη το Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς. Μάλιστα οι δυο τους είχαν πιαστεί στα χέρια σε μια προπόνηση με τους συμπαίκτες τους να μιλούν ακόμα και σήμερα για μάχη επικότερη κι απ” το Γκοτζίλα vs Κινγκ Κονγκ. Η ταμπέλα είχε μπει για τον παίκτη και αυτό δεν άλλαξε. «Αποτυχημένος» και «Ατυχος». Εκρηκτικός συνδυασμός ικανός να τερματίσει την καριέρα και του πιο ικανού ποδοσφαιριστή. Ακολούθησαν ένα σωρό τραυματισμοί, δανεισμοί και πωλήσεις σε μέτριες ομάδες και μια καριέρα που θα έκανε το Λάμπρο το Χούτο να θεωρείται σούπερ επιτυχημένος. Τβέντε, Σπόρτινγκ, ΚΠΡ, Σέφιλντ πριν θυμηθούν στην Τσάρλτον την παράδοση που έχουν σε μη Βρετανούς στόπερ και αποσπάσουν την υπογραφή του.

onyewu2

Οι οπαδοί στο Βάλλεϊ έχουν τη δυνατότητα μετά τους Μαρκ Φις (προσκυνώ ταπεινά), Χέρμαν Χρένταρσον (επικρατεί παγωμάρα), Σαμ Σοντζέ (παρακαλώ;), Τζίμι Τραορέ (σε αγαπάω) και Ντόριαν Ντερβίτ (οκ σοβαρεύομαι) να απολαύσουν και τον Ογκούσι Ονιέγου. Ο παίκτης έχει συμβόλαιο μέχρι τη λήξη της τρέχουσας σεζόν, αν και μετά την απόλυση του – Βέλγου – Μπομπ Πήτερς και την έλευση του Ισραηλινού Γκαϊ Λουζόν οι πιθανότητες να συνεχίσει στην ομάδα είναι ελάχιστες. Άλλωστε δεν έχει εντυπωσιάσει και κανέναν με τις μέτριες (και λιγοστές του εμφανίσεις). Πραγματικά κρίμα για ένα παίκτη που θεωρήθηκε σπουδαίο ταλέντο στην αρχή της καριέρας του, ψηφίστηκε «Κορυφαίος Αμερικανός ποδοσφαιριστής» το 2006, έδειξε πως το κατέχει το τόπι (για αμυντικός) αλλά δεν μπόρεσε να κάνει ποτέ κάτι το αξιοσημείωτο. Όπως και να “χει Ογκούσι  θα συνεχίσουμε να σ” αγαπάμε και να ξέρεις πως θα υπάρχει πάντα για σένα μια ανοικτή πόρτα στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ήσουν ένας απ΄τους 638 μεταγραφικούς στόχους του Ολυμπιακού το καλοκαίρι του 2009 και – ειλικρινά – δεν πάει πιο κάτω.