Δώσε την Μπάλα στον Παππού

  [Καθόλου σχόλια]

Εικόνα 1: Καφενείο Σάββατο ή Κυριακή βράδυ. Μπαρμπάδες κάθονται με το ουζάκι/τσίπουρο/ρακές τους και βλέπουν μπάλα. Εκεί που παρακολουθούν τους διάφορους Μέσι, Κριστιάνο και λοιπά θα αρχίσουν να λένε ότι εκείνη την ντρίπλα την είχε κάνει και ο Νεστορίδης το 1960, η πάσα τους θύμισε Δομάζο, το σουτ τον Σιδέρη. Θα λένε πράγματα που έζησαν και το πως χάλασε το ποδόσφαιρο. Τι ωραία που ήταν τότε που έπαιζαν στα χώματα!

Εικόνα 2: Προπονητικό κέντρο της Μίλαν τρία χρόνια πριν. Οι παίχτες ετοιμάζονται για προπόνηση και παίρνουν πρώτα τα χάπια τους για αρθριτικά, πήξη του αίματος, χοληστερίνη και ότι τέλος πάντων μπορεί να έχει κάποιος σε αυτές τις ηλικίες. Λίγες μέρες μετά στο ντέρμπι ντε λα Μαντονίνα βρίσκουν τον Χαβιέ Ζανέτι και του λένε «και εσύ εδώ πάλι»; Ανταλλάσσουν μαζί με τα σημαιάκια συνταγές γιατρών και όταν ο Φιλίπο Ινζάγκι βγαίνει τετ-α-τετ ακούγεται από τους καναπέδες του Πιεμόντε σε άψογα Λομβαδρικά Ιταλικά «Βάλ’ το μωρή μουστόγρια».

Εικόνα 3: Ο Ντίκι Μπόρθουϊκ.

Dickie

Γεννημένος το 1935 συνεχίζει να παίζει έξω δεξιά ανελλιπώς από τα 12 του χρόνια. Παρόλο που κατάγεται από τη Σκωτία, πράγμα που σε λίγο καιρό ίσως τον αναγκάσει να πιάνει θέση ξένου, από τα 18 του χρόνια παίζει στη Γουέιμουθ της Νότιας Αγγλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της γενέτειράς του Ρόσιρ. Στα 18 του ψάχνοντας για δουλειά κατέβηκε στο Νότο. Εκεί ένας εργοδότης του είπε ότι θα του δώσει δουλειά μόνο αν έπαιζε μπάλα. Περήφανος ο Ντίκι του έβγαλε το δελτίο που είχε στη Ρόσιρ. Τον έβαλε στην ομάδα του εργοστασίου του, τους Γουάιχεντ Τορπίντο Γουορκς. Έτσι, ξεκίνησε μια καριέρα που δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Πριν τρία χρόνια σε συνέντευξή του στη Daily Mail είχε πει ότι είχε μόνο έναν σοβαρό τραυματισμό στην καριέρα του, στον αυχένα, που τον άφησε σχεδόν 9 μήνες έξω. Πρόσφατα αυτό, το 1961. Από τότε λέει ότι προσέχει περισσότερο. Δεν έχει αποβληθεί ποτέ στην καριέρα του, αλλά θεωρεί τον εαυτό του δυναμικό και δίκαιο παίχτη. Ζήλευε που ενώ ήταν στο σωστή ηλικία δεν είχε το ταλέντο να είναι στην εθνική ομάδα της Αγγλίας του 1966 και έτσι αναπλήρωσε αυτό με τη μακροζωία του στα γήπεδα. Έκλεισε τη συνέντευξή του δηλώνοντας ξεκάθαρα, το λες και “έστειλε μήνυμα στον προπονητή του’, ότι τα γόνατά του και οι αρθρώσεις τον κρατάνε ακόμα και μπορεί να προσφέρει για μερικά χρόνια.

Whitehead Torpedo

Ο προπονητής του από την άλλη τον θαυμάζει για το κουράγιο και τη θέλησή του, για το γεγονός ότι συμμετέχει στις προπονήσεις, αλλά όταν ρωτήθηκε αν γίνεται να τον βάλει μέσα είπε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν. Όμως το Γουέιμουθ πάει στο γήπεδο και στέκεται στις διπλανές ταράτσες για να δει τοn Ντίκι να αλωνίζει να οργώνει τη δεξιά πλευρά σαν γέρικο άλογο. Είναι η φίρμα της ομάδας και η μασκότ της. Και είναι ο μόνος στο ρόστερ που έχει κατακτήσει τρόπαια στις τοπικές κατηγορίες. Και για αυτό το λόγο ο Ντίκι συνεχίζει. Γιατί απλώς γουστάρει να ακούει από την εξέδρα το δεκαοχτάχρονο τσαβ να φωνάζει: Δώσε τη μπάλα στον παππού!

The Oldest Footballer in England from Knickerbockerglory TV on Vimeo.

Τα καταραμένα μαύρα μπιλάκια

  [5 Σχόλια]

bale_and

Τα γηπεδάκια 5Χ5 είναι ένας μικρός παράδεισος οποιουδήποτε θέλει να παίξει μπάλα και δεν είναι σε ηλικία που μπορεί να σκύβει κάτω από αμάξια ή να μαλώνει με τους φίλους του για το αν η μπάλα πέρασε πάνω από την πέτρα που υποκρίνεται πως είναι κάθετο δοκάρι.  Το πιο εκνευριστικό πράγμα που συναντάει κανείς στα γήπεδα αυτά, εκτός από τον τύπο που παίρνει το παιχνίδι υπερβολικά στα σοβαρά και μαλώνει με όλους χωρίς σοβαρό λόγο και εκτός από τον τύπο που δεν παίρνει το παιχνίδι καθόλου στα σοβαρά και απλά περπατάει και κουτσομπολεύει άσχετα πράγματα χαλώντας το ματς και εκτός από τον τύπο που δεν δίνει πάσα σε κανέναν γιατί στα όνειρα του ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο νέος Χατζηπαναγής και κανείς δεν θα του το χαλάσει αυτό και εκτός από τον τύπο… ένα από τα πολλά εκνευριστικά πράγματα, τέλος πάντων, είναι και οι κόκκοι καουτσούκ που υπάρχουν στον τεχνητό χλοοτάπητα τον οποίο έχουν συνήθως αυτά τα γήπεδα.

Τα μικρά αυτά μαύρα μπιλάκια έχουν την άσχημη συνήθεια να χώνονται με κάθε ευκαιρία στα παπούτσια σου κατά χιλιάδες και στη συνέχεια να σε ακολουθούν πιστά μέχρι το σπίτι σου, μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιστρέφεις στα γηπεδάκια για ένα νέο παιχνίδι, λες και τα γήπεδα γεννάνε ασύστολα αυτά τα καταραμένα μπιλάκια κατά τη διάρκεια της νύχτας και περιμένουν εσένα να μετατραπείς σε κομιστή που θα τα μεταφέρει μακριά από εκεί, προκαλώντας εκνευριστικούς σύντομους διαλόγους με οποιονδήποτε άλλο διαμένει στο ίδιο σπίτι με σένα και τσιρίζει μετά από κάθε αγώνα προς το μέρος σου, πριν καν κλειδώσεις το αυτοκίνητο, «μην διανοηθείς να βγάλεις τα παπούτσια σου μέσα στο σπίτι».

Έχοντας παίξει έστω και μια φορά σε ένα γηπεδάκι με συνθετικό χλοοτάπητα και βλέποντας τις εντυπωσιακές, αν μη τι άλλο, φωτογραφίες από το προχθεσινό παιχνίδι Ανδόρα-Ουαλία που έγινε στο νεόκτιστο “Εθνικό Στάδιο” της Ανδόρας, που έχει 3306 θέσεις όλες κι όλες και συνθετικό χλοοτάπητα τον οποίο έκρινε κατάλληλο για να φιλοξενήσει επίσημο παιχνίδι η UEFA μόλις την τελευταία εβδομάδα, μπορείς εύκολα να φανταστείς πόση… μαύρη ύλη έβγαλαν από τα παπούτσια τους και το βρακιά τους στο τέλος του αγώνα ο Γκάρεθ Μπέιλ (ο οποίος μετά το παιχνίδι χαρακτήρισε το γήπεδο ως «το χειρότερο που έχει παίξει ποτέ»), οι συμπαίκτες του και οι ερασιτέχνες παίκτες των γηπεδούχων.

and_wha

Φιλήστε τη φανέλα ή φύγετε από΄δώ

  [7 Σχόλια]

NegredoValencia

Το «παίξτε για τη φανέλα» είναι κατά πάσα πιθανότητα η φράση-ορισμός των οπαδικών κλισέ στο μεγάλο βιβλίο του ποδοσφαίρου και σίγουρα η πιο all time classic οπαδική απαίτηση απέναντι σε όλους τους ποδοσφαιριστές όλων των κλαμπ του πλανήτη, από την Αναγέννηση Γιαννιτσών μέχρι την Μπόκα Τζούνιορς. Γιατί ο οπαδός γουστάρει να πιστεύει ότι το αστέρι της ομάδας είναι πρώτα οπαδός και μετά ποδοσφαιριστής, και το όνειρό του να παίξει μια μέρα με τη φανέλα του (όποιου) Θρύλου ήταν αυτό που του έδινε όραμα και κουράγιο να συνεχίσει να κλωτσάει το τόπι, κόντρα στις κακουχίες και την ανέχεια στις φαβέλες του Ρίο (ή του Αντίρριο, ελάχιστη σημασία έχει). Κι όταν γουστάρει κάτι ο οπαδός-πελάτης (που ως γνωστόν έχει πάντα δίκιο), έχει την απαίτηση να του το προσφέρει ο ποδοσφαιριστής-υπάλληλος με κάθε τρόπο. Και ο πλέον δημοφιλής τρόπος για να αποδείξει ο υπάλληλος την πίστη του στο κλαμπ, είναι το παθιασμένο φιλί στη φανέλα (που πάντα είναι βαριά) μετά από κάποιο γκολ μπροστά στην εξέδρα των οργανωμένων οπαδών. Γιατί, μέσα στο κεφάλι τους, οι οπαδοί ΕΙΝΑΙ το κλαμπ, και το φιλί στη φανέλα είναι το είδος της ιεροτελεστίας που προάγει τον ποδοσφαιριστή από έναν απλό εκατομμυριούχο με ταλέντο στο σκοράρισμα σε «έναν από εμάς».

Πάντα όμως θα υπάρχουν και τύποι που χαλάνε την πιάτσα, σαν τον Αλβάρο Νεγρέδο ας πούμε. Ο Ισπανός επιθετικός, μετά από μια σεζόν στην Μάντσεστερ Σίτυ, πήγε ως δανεικός στην Βαλένθια η οποία, ως είθισται στην Ισπανία, τον παρουσίασε επίσημα στο Μεστάγια, μπροστά σε πάνω 10.000 οπαδούς της ομάδας. Δυστυχώς μόνο επίσημα και όχι πανηγυρικά, γιατί όταν του ζητήθηκε να φιλήσει τη φανέλα της ομάδας, ο Νεγρέδο αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας ότι θα έχει την ευκαιρία να το κάνει στο άμεσο μέλλον. Οι οπαδοί της Βαλένθια εντυπωσιασμένοι από την ειλικρίνειά του τον αποθέωσαν σοκαρισμένοι από το θράσος του, άρχισαν τις αποδοκιμασίες και τα σφυρίγματα, καλωσορίζοντας έτσι τον αφελή Νεγρέδο στον υπέροχο κόσμο των οπαδών.

Δεν ξέρω αν μετά από αυτή την εμπειρία ο Νεγρέδο έβαλε μυαλό, ούτε πόσο ευοίωνο προβλέπεται το μέλλον του στη Βαλένθια μετά την «ύβρι» που διέπραξε, σίγουρα πάντως το φαν κλαμπ του μεγάλωσε κατά έναν αρθρογράφο του sombrero, γιατί, αν μη τι άλλο, όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να κολυμπήσει σε έναν ωκεανό οπαδικής βλακείας, χωρίς τη βοήθεια του σωσιβίου της κλισέ υποκρισίας, είναι άξιος σεβασμού. Και τελικά το μόνο πιο γελοίο θέαμα από έναν σκόρερ που πανηγυρίζει με καρδούλα, είναι ένας σκόρερ που πανηγυρίζει φιλώντας ένα ιδρωμένο κομμάτι ύφασμα, μόνο και μόνο για να πείσει ένα μάτσο ανεγκέφαλους ότι είναι «ένας από αυτούς» και ότι την «πονάει» τη φανέλα, λες και είναι ο Φρανσέσκο Τότι ξέρω΄γώ.

Εκπαιδεύοντας μια Γενιά στην Παλαιστίνη να Σκέφτεται Αλλιώς

  [Καθόλου σχόλια]

Πριν από 12 χρόνια ο Σιμόν Πέρες είχε μια ιδέα: Να δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά για παιδιά από 6 ως 16 ετών από τα Παλαιστινιακά εδάφη Ανατολικά της Ιερουσαλήμ που είχε προσαρτήσει το Ισραήλ. Συμμετοχή θα μπορούσαν να δηλώσουν παιδιά Παλαιστινίων που ζούσαν στη Λωρίδα της Γάζας ή στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και παιδιά Ισραηλιτών που ζούσαν στις περιοχές που συνορεύουν με τη Γάζα. Ως Πρωθυπουργός που ήταν τότε το έθεσε σε εφαρμογή. Ο Πέρες, που υπήρξε φανατικός πολέμιος των εποικισμών στη Γάζα και στη Δυτική όχθη, συνέχισε να διοργανώνει το τουρνουά και όταν αποσύρθηκε από την πολιτική μέσω του Κέντρου για την Ειρήνη που φέρει το όνομά του και του οποίου είναι Πρόεδρος.

Palaistine friendly

Φέτος η Γάζα έζησε ένα από τα πιο αιματηρά καλοκαίρια της ιστορίας της. Από τους Ισραηλινούς βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 2.140 Παλαιστίνιοι, το ¼ των οποίων ήταν παιδιά. Από τις ρουκέτες που εξαπέλυσε η Χαμάς 71 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν, ένα παιδί ανάμεσά τους. Μέρες όμως μετά την εκεχειρία και λίγα χιλιόμετρα από το μέρος όπου έβρεχε ρουκέτες, 80 παιδιά και από τις δύο πλευρές μαζεύτηκαν για να παίξουν μπάλα. Η ισραηλινή κυβέρνηση προσπάθησε να ματαιώσει το φετινό τουρνουά σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Χααρέτζ (της μεγαλύτερης εφημερίδας του Ισραήλ), όμως ο Πέρες επέμεινε ότι αν θέλουν κάποια στιγμή να σταματήσει η αιματοχυσία, θα πρέπει να εκπαιδεύσουν τη νέα γενιά να μάθει να ζει αλλιώς. Έτσι στις 2 Σεπτεμβρίου το τουρνουά ξεκίνησε με τον Πέρες να είναι στις εξέδρες, χωρίς προσωπική ασφάλεια, για να δώσει το σύνθημα. Δίπλα του βρέθηκαν Παλαιστίνιοι δάσκαλοι, καθηγητές και προπονητές.

Από τη μία πλευρά βρισκόντουσαν παιδιά Παλαιστινίων τα οποία ένιωθαν τυχερά που είχαν επιβιώσει από τους βομβαρδισμούς και ήταν ζωντανά. Από την άλλη παιδιά Ισραηλιτών που τους είχε επιτραπεί μόλις την προηγούμενη ημέρα να επιστρέψουν σπίτια τους, μετά από 50 μέρες εχθροπραξιών. Η αρχική καχυποψία μεταξύ των συμμετεχόντων εξαφανίστηκε όταν οι μπάλες κύλησαν στο χορτάρι. Το τουρνουά χωρίζεται σε ηλικίες ανά δύο (6-8,9-10,11-12,κτλ) και τα παιδιά παίζουν αντίπαλοι ανάλογα με το από που προέρχονται. «Ελπίζω να μάθουν να ανταγωνίζονται μόνο. Να βλέπουν ο ένας τον άλλο ως αντίπαλο όσο παίζουν και όχι σαν εχθρό», δήλωσε η γιατρός του τουρνουά, Ισραηλινή από τη Ραμάλα.

Τα παιδιά μάλλον το βλέπουν έτσι. Ο εντεκάχρονος Ισραηλινός Οφίρ είπε ότι «Είναι καταπληκτικό να μπορείς να επιστρέψεις σπίτι σου και να διασκεδάσεις παίζοντας μπάλα με τους φίλους σου. Οι Άραβες δεν είναι κακοί. Οι περισσότεροι θέλουν ειρήνη όπως και εγώ». Δίπλα του ο Παλαιστίνιος Κουσάι συμπλήρωνε «Μου αρέσει όταν παίζουμε μαζί. Ελπίζω μια μέρα να υπάρξει ειρήνη μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών. Να παίζουμε ποδόσφαιρο και όχι να ζούμε τον πόλεμο και το θάνατο».

Peres

Για τον Πέρες αυτό το τουρνουά ήταν ένα προσωπικό στοίχημα. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί ξεκίνησαν τον Ιούλιο, μόλις τελείωσε η θητεία του ως Προέδρου της χώρας, διότι ως τότε δεν έδινε έγκριση. «Να παίζετε όχι ο ένας κόντρα στον άλλο, αλλά ο ένας μαζί με τον άλλο», είπε όταν μοίρασε τις μπάλες. «Είστε η γενιά του αύριο. Δείξτε μας πως να παίζουμε μαζί, πως να ζούμε μαζί, επειδή είστε παιδιά της ειρήνης. Παιδιά που διαλέγουν τον αθλητισμό πάνω από τη βία», συμπλήρωσε πριν καθίσει στις εξέδρες.

Από τις δύο πλευρές του τείχους της ντροπής 80 παιδιά από 15 σχολεία μαζεύονται μια φορά το χρόνο για να παίξουν μπάλα. Με τους δασκάλους και τους προπονητές τους που βρίσκονται μαζί εκεί. Ο Αζράμ, επικεφαλής των Ισραηλιτών προπονητών και η Χαλίφα, επικεφαλής των Παλαιστίνιων δασκάλων είπαν ότι βάζουν στα παιδιά ένα επιπλέον τείχος, αυτό της γλώσσας. Στο γήπεδο ακούς Εβραϊκά και Αραβικά, αλλά τα παιδιά που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τη βία, ξεπερνούν όλα τα εμπόδια όταν τους δώσεις κάτι για να δεθούν μεταξύ τους. Ένα γήπεδο, δύο τέρματα και μια μπάλα.

Κάιν και Άβελ του ποδοσφαίρου

  [4 Σχόλια]

Avellaneda_Futbol_-_aerial

Αδέρφια στο ποδόσφαιρο έχουμε δει πολλά, τους Λάουντρουπ, τους Καλού, τους Κούμαν, τους Καπετάνους, τους Μπορμπόκηδες και άλλους. Κάποιες φορές ήταν κι οι δύο καλοί, κάποιες φορές ο ένας ξεχώριζε (π.χ. Ινζάγκι), κάποιες φορές ο ένας έπαιζε εξαιτίας του άλλου (π.χ. Μαραντόνα), κάποιες φορές έπαιζαν στην ίδια ομάδα και κάποιες αντίπαλοι. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζει η περίπτωση των αδερφών Μιλίτο. Όχι τόσο γιατί κι οι δύο ήταν σπουδαίοι παίκτες φτάνοντας να αγωνίζονται σε ομάδες όπως η Μπάρτσα και η Ίντερ, αλλά γιατί ξεκίνησαν από δύο γειτονικές ομάδες που συμμετέχουν σε ένα από τα σημαντικότερα ντέρμπι στον κόσμο. Την κόντρα μεταξύ Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ Κλουμπ, δυο ομάδων με τεράστια ιστορία και πολλά γεγονότα που έχουν συμβεί στα δικά τους «κλάσικο». Δυο ομάδων που τα γήπεδά τους, Εστάδιο Λιμπερταδόρες ντε Αμέρικα και Ελ Σιλίντρο, βρίσκονται περίπου 300 μέτρα μακρυά στην πόλη Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες.

Los-hermanos-Diego-y-Gabriel-M_54310878159_54115221152_960_640

Οι αδερφοί Μιλίτο ξεκίνησαν να παίζουν μπάλα στην Βιέχο Μπουένο, μια ομάδα από την περιοχή Κίλμες, αλλά η διαφορά ηλικίας (ο Ντιέγκο είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος) δεν τους έφερε στην ίδια «τάξη». Παρά το γεγονός ότι η μητέρα τους προσπαθούσε να τους πείσει να διαβάζουν αντί να παίζουν, οι ίδιοι δεν πτοήθηκαν. Σύντομα το ταλέντο τους φάνηκε ότι ήταν για παραπάνω. Οι γονείς τους Χόρχε και Μίρτα όπως ήταν λογικό ήθελαν τα παιδιά να πάνε στις ίδιες ομάδες, πιθανότατα για να γλιτώσουν άλλα δράματα και δυσκολίες, και για ένα μικρό διάστημα και τα δυο αδέρφια πήγαν στην Ράσινγκ. Ο Γκάμπι όμως δεν ήθελε να παίξει στους γαλάζιους και ήθελε τα κόκκινα της Ιντεπεντιέντε, ομάδας του παππού του. Το χατίρι του έγινε τελικά και η ιστορία ξεκίνησε. Aν και μικρότερος ο Γκάμπι έκανε ντεμπούτο δυο χρόνια νωρίτερα από τον αδερφό του, αλλά και οι δύο πολύ γρήγορα έγιναν αγαπητοί στους οπαδούς των ομάδων τους. Ο Ντιέγκο πήρε το όνομα ο «Πρίγκιπας» εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον τεράστιο Έντσο Φραντσεσκόλι και ο Γκαμπριέλ το όνομα «Στρατάρχης» παρ” ότι αμυντικός.

o_seleccion_argentina_diego_milito-3079363

Η πρώτη τους κόντρα άργησε αρκετά, παρά το γεγονός ότι συνυπήρχαν από το 1999 στο πρωτάθλημα, και έγινε τον Αύγουστο του 2002 με αρνητικό αποτέλεσμα και για τους δύο. Ο Ντιέγκο μόλις στο 9′ αναγκάστηκε να αποχωρήσει τραυματίας, μετά από χτύπημα από τον αδερφό του μάλιστα, ενώ ο Γκάμπι κατάφερε να αποβληθεί μόλις στο 20′. Παρ” όλα αυτά αν κάποιος χαμογέλασε ήταν ο δεύτερος μια που η Ιντεπεντιέντε τελικά κέρδισε με 4-1. Γρήγορα όμως το ντέρμπι, η αποβολή και ο τραυματισμός ξεχάστηκαν αφού ο πατέρας τους έπεσε θύμα απαγωγής μερικές μέρες αργότερα για να αφεθεί αφού πληρώθηκαν τα λύτρα. Η επόμενη κόντρα τους ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή και έμεινε στην ιστορία. Ήταν 9 Μαρτίου του 2003 όταν οι αδερφοί Μιλίτο συναντήθηκαν και πάλι. Μόλις στο 15′ η Ράσινγκ βγήκε αντεπίθεση με τον Χουάν Μανουέλ Τόρες να ξεχύνεται μπροστά και τον Γκαμπριέλ Μιλίτο να αναγκάζεται να τον γκρεμίσει. Ο Ντιέγκο έτρεξε αμέσως και διαμαρτυρήθηκε στον διαιτητή Οράσιο Ελιζόντο ζητώντας κόκκινη. Τα αίματα γρήγορα άναψαν και ο μικρός επιτέθηκε στον μεγάλο λέγοντας: «Δεν είσαι ο νταβατζής μας, το μ..νί της μάνας σου«, με τον διαιτητή να μην ξέρει τι να κάνει. «Είναι τρελοί; Τι κάνουν;» μονολογούσε ο πατέρας, ενώ η μάνα που ήταν μαζί με τις φιλενάδες των δυο γιων της (και ένα τσούρμο συγγενείς από το Μιλιτόσογο) στο γήπεδο δήλωσε αργότερα ότι δεν ήξερε πού να κρυφτεί, ότι ήθελε να πεθάνει και πως ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ποτέ. Αποχώρησε λίγο αργότερα. Ο πατέρας που έκατσε μέχρι το τέλος βρήκε την ψυχραιμία του και δήλωσε: «Είναι το πώς ζουν τα κλάσικο, μπορούν να σκοτώσουν για τα χρώματα που υπερασπίζονται«.

Η περιβόητη φάση του 2003. Δυο χρόνια μετά καλεσμένος σε εκπομπή ο Ντιέγκο επιμένει ότι ο αδερφός του ήταν ο τελευταίος παίκτης και ήταν απευθείας κόκκινη. Ένα χρόνο πριν ο Γκάμπι επέμενε ότι δεν ήταν. Όλοι ξέρουμε τι θα γίνεται στις συζητήσεις γύρω από το πασχαλινό τραπέζι στην οικογένεια Μιλίτο.

Σε αυτό φάνηκε να συμφωνούν κι οι δυο παίκτες. «Φοβερό αυτό με τον Ντιέγκο. Θα μιλήσουμε σπίτι. Δεν είχαμε πολλές επαφές στο παιχνίδι, αλλά τα είπαμε καλά, ε; Εγώ τον αντιμετώπισα σαν ακόμα έναν επιθετικό και αυτός εμένα σαν ακόμα έναν αμυντικό» δήλωσε ο Γκάμπι καθώς οι παίκτες συναντήθηκαν στο ντόπινγκ τεστ μετά το τέλος του αγώνα. «Μέσα στο γήπεδο περισσότερο από αδερφός μου είναι ένας αντίπαλος και εγώ ήθελα το καλύτερο για τη Ράσινγκ. Τώρα θα μιλήσουμε, ελπίζω να μην διαμαρτυρηθεί πολύ» είπε ο Ντιέγκο, που στην παραπάνω εκπομπή του 2005 λέει τη φοβερή ατάκα «μα είναι και η δική σου μαμά». Το παιχνίδι τελείωσε 1-1 με τον Ντιέγκο Μιλίτο να ανοίγει το σκορ:

Παρ” ότι κι οι δύο έφυγαν λίγο καιρό μετά για Τζένοα και Σαραγόσα (αν και ο Γκάμπι ήταν να πάει στην Ρεάλ), η τύχη τούς έφερε μαζί στην Σαραγόσα τη διετία 2005-07, αλλά και αντιπάλους αργότερα όταν ο μικρός πήγε στην Μπαρσελόνα και ο μεγαλύτερος έμεινε πίσω στην Αραγονία. Δυο φορές βρέθηκαν αντιμέτωποι και ο Γκάμπι ήταν και πάλι νικητής καθώς οι Καταλανοί κέρδισαν 4-1 στο Καμπ Νου και 1-2 στο Λα Ρομαλέδα. Παρ” όλα αυτά και παρά το γεγονός ότι αργότερα ο Ντιέγκο έφυγε από την Ισπανία οι συναντήσεις τους δεν είχαν τελειώσει. Βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλον το 2010 στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ στην αξέχαστη κόντρα της Ίντερ του Μουρίνιο και της Μπαρσελόνα του Πεπ. O Ντιέγκο έπαιξε και στα δυο ματς και μάλιστα στο πρώτο ματς έκανε το τελικό 3-1, αλλά ο Γκάμπι ξεκίνησε βασικός μόνο στη ρεβάνς, μια που ο Πουγιόλ είχε συμπληρώσει κάρτες, και έπαιξε για 45′. Μπορεί ούτε στην 5η συνάντησή τους να κατάφερε να κερδίσει ο μεγάλος αλλά παρά το τελικό 1-0 πήρε την πρόκριση. Ήταν η χρονιά του Πρίγκιπα που όχι μόνο προκρίθηκε, αλλά στη συνέχεια με τα δυο του γκολ έδωσε την κούπα στην Ίντερ στον τελικό κόντρα στην Μπάγερν.

Ο Γκάμπι παρ” ότι μικρότερος, έκανε πρώτος ντεμπούτο στην Α” Εθνική, γύρισε πρώτος στην Αργεντινή και σταμάτησε πρώτος το ποδόσφαιρο. Ο Ντιέγκο συνεχίζει και όπως είδαμε πρόσφατα γύρισε στην αγαπημένη του Ράσινγκ όπου και σκόραρε στο κλάσικο. Δυστυχώς όμως δεν θα έχουμε την τυχή να δούμε μια έκτη κόντρα τους, εκτός αν είμαστε καλεσμένοι σε κάποιο οικογενειακό μπάρμπεκιου.

Το Μουντιάλ των Μη Εθνών

  [2 Σχόλια]

Έναν ολόκληρο μήνα ασχολούμασταν με το Μουντιάλ της Βραζιλίας. Αγωνιστικά, διότι τα αφιερώματα στις ομάδες, τις αντιδράσεις των Βραζιλιάνων για τη διοργάνωση, τη ΦΙΦΑ και τα σκάνδαλά της είχαν αρχίσει πολύ πιο πριν. Λίγο πιο νωρίς όμως, την 1η Ιουνίου διεξαγόταν ένα τελείως διαφορετικό τουρνουά στο Έστερσουντ της Σουηδίας που είχε σχεδόν τον ίδιο τίτλο: Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Στον αντίστοιχο επίσημο τίτλο της ΦΙΦΑ υπάρχει και η λέξη «Εθνών», στην περίπτωσή μας όμως σκόπιμα δεν υπήρχε.

conifa

Η διοργανώτρια αρχή ήταν η CONIFA (Confederation of Independent Football Associations), η Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (ΣΑΠΟ). Ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου 2013 και εδρεύει στο Φόρελγκροντ της Σουηδίας. Δέχεται ως μέλη περιοχές που δεν αναγνωρίζονται πολιτικά και δεν μπορούν να γίνουν μέλη της ΦΙΦΑ. Περιοχές όπως η Αμπχαζία, η Νότια Οσετία, το Μονακό, το Χελιγκολάν, το Νταρφούρ, η Ζανζιβάρη, η Κασκάντια, το Κεμπέκ, το Κουρδιστάν, το Ταμίλ, αλλά και η Βόρεια Κύπρος είναι μέλη της. Αυτή τη στιγμή αριθμεί 23 μέλη. Στόχος της είναι να δώσει την ευκαιρία εκπροσώπησης στον αθλητισμό αυτών των περιοχών. Στο καταστατικό της υπάρχουν και άλλοι δευτερεύοντες, αλλά εξίσου σημαντικοί στόχοι, όπως το να φέρουν μέσω του αθλητισμού κοντά απομονωμένους πληθυσμούς και μειονότητες και να ενισχύσουν την πολιτιστική ανταλλαγή. Μέσω του προηγούμενου να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό και να ενισχύσουν το ευ αγωνίζεσθαι. Και να προετοιμάσουν οργανωτικά και αγωνιστικά αυτές τις ομοσπονδίες ώστε κάποια στιγμή να μπορέσουν να γίνουν επίσημα μέλη της ΦΙΦΑ.

Μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυσή της η CONIFA διοργάνωσε Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο συμμετείχαν 12 από αυτές τις ομοσπονδίες. Πρωταθλήτρια βγήκε η Καουντέα Ντε Νίσσα (περιοχή της Νίκαιας στη Νότια Γαλλία που οραματίζεται ανεξαρτησία). Μάλιστα 13 με 26 Ιουνίου 2015 θα διοργανώσουν και το πρώτο Γιούρο. Η CONIFA λειτουργεί ως ανεξάρτητος μη κερδοσκοπικός οργανισμός. Υπάρχει μια μικρή συνδρομή από τα μέλη και μετά ανεξάρτητοι δωρητές. Για τους θεατές του Μουντιάλ των Απάτριδων υπήρχε συγκεντρωτικό εισιτήριο για τον μικρό τελικό και τον τελικό που κόστιζε €11. Οι διοργανώσεις τους, αλλά και οι συνεδριάσεις τους, δεν έχουν απολύτως καμία προβολή από τα τοπικά ή διεθνή ΜΜΕ και γι” αυτό η ίδια η CONIFA προσφέρει δωρεάν stream για τα παιχνίδια της.

Conifa wc

H CONIFA δε χρειάζεται να σκέφτεται πολιτικά όπως η ΦΙΦΑ. Δε θα χαθούν ψήφοι, μίζες, χορηγίες από μία συμμετοχή ή μιαν αποχώρηση. Όταν η ΦΙΦΑ δέχτηκε το Γιβραλτάρ ως ομοσπονδία η Ισπανία απείλησε με αποχώρηση από όλες τις διοργανώσεις τόσο της ΦΙΦΑ όσο και της ΟΥΕΦΑ. Φανταστείτε στη σημερινή εποχή και όπως είναι δομημένοι οργανωτικά σύλλογοι όπως η Μπαρσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης να τους έλεγε η ομοσπονδία ότι τους αποσύρει από την Ευρώπη για πολιτικούς λόγους. Η φόρμουλα βρέθηκε στο να γίνει δεκτό το Γιβραλτάρ αρχικά από την ΟΥΕΦΑ, αλλά να μην παίξει με την Ισπανία (ισχύει το ίδιο ανάμεσα σε Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν). Προφανώς οι πιέσεις των δύο μεγάλων της Ισπανίας λόγω των οικονομικών απωλειών που θα είχαν προς την ομοσπονδία έπαιξαν το ρόλο τους.

Αναφέρω το παράδειγμα του Γιβραλτάρ διότι οι διοικούντες της CONIFA το έχουν ως έμπνευση και πρότυπο για τις υπόλοιπες ομοσπονδίες. Θεωρούν ότι ο ρόλος τους είναι να ανοίξουν τα σύνορα και να βάλουν στον αθλητικό κόσμο αποκλεισμένες περιοχές και εθνότητες. Αυτός όμως τελειώνει με την είσοδο της κάθε τέτοιας ομοσπονδίας στη ΦΙΦΑ, σε μια μορφή παραγοντικής ενδελέχειας. Καλύτερα να το ξανασκεφτούν πάντως, διότι ως τώρα παίζουν μόνο το παιχνίδι στο χόρτο, αυτό ακριβώς που είναι ποδόσφαιρο.

14 λόγοι για τους οποίους αγαπάμε τον Νίκλας Μπέντνερ

  [3 Σχόλια]

Ο Νίκλας Μπέντνερ ξεκίνησε την καριέρα του ως μεγάλο ταλέντο, όπως πολλά άλλα που έχουν περάσει από τα χέρια του Βενγκέρ, αλλά τελικά, εφτά χρόνια μετά έχει εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό, πιο σπάνιο και κατά μια έννοια μεγαλύτερο από αυτό που πίστευαν αρκετοί ότι θα γίνει: έχει γίνει ένας καλτ θρύλος, μια χαρακτηριστική, γραφική μορφή που ξεχωρίζει, μια αστείρευτη πηγή γέλιου σε μια εποχή δύσκολη για όλο σχεδόν τον κόσμο.

Ο “Λόρδος Μπέντνερ” έχει έρθει σ” αυτόν τον πλανήτη για να μας κάνει να ξεχάσουμε για κάποιες στιγμές τα προβλήματα μας. Και το καταφέρνει τέλεια. Οι παρακάτω είναι μόνο κάποιοι από τους λόγους που τον αγαπάμε και τον λατρεύουμε:

  • Γι” αυτό το χτένισμα…

bendtner2

  • Γιατί τις περισσότερες φορές βάζει το θέαμα πάνω από την ουσία…

  • Γι” αυτό το ιστορικό meme…

bendtner7

  • Γι” αυτό το σουτ, γι” αυτήν την προσπάθεια για σουτ, γι” αυτή την πάσα, γι” αυτή τη μαγεία…

  • Γι” αυτή τη φωτογραφία…

  bendtner5

  • Γι” αυτό το έξυπνα εκτελεσμένο φάουλ…

  

  • Γι” αυτή τη δήλωση που προδίδει αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία…

bendtner3

  • Γι” αυτήν την εντυπωσιακή επιθετική αμυντική προσπάθεια…

  • Γι” αυτήν την εξιστόρηση ενός Δανού ταρίφα…

bendtner8

  • Γιατί είναι άντρας και όταν μεθάει, μεθάει…

bendtner9

  • Για τα γκολ που σημείωσε την χρονιά που έπαιξε δανεικός στη Γιουβέντους…

  • Γιατί προσφέρει δωρεάν συμβουλές υγείας…

bendtner6

  • Γιατί το να σκοράρεις απλά είναι μέινστριμ αλλά το να σκοράρεις και αμέσως να τραυματιστείς δείχνει στοιχεία αντισυμβατικότητας…

  • Και τέλος, γι” αυτήν την πρόβλεψη που δεν σηκώνει αμφισβήτηση…

bendtner4

(…την οποία είχε κάνει το 2009. Πέντε χρόνια πριν.)

Η ιστορία του ξυπόλητου εξτρέμ

  [3 Σχόλια]

Mohammed_Salim_

Κι εκεί που διαβάζεις την είδηση για τη μεταγραφή του Τζόρβα σε ομάδα της Ινδίας με συγκαταβατικό χαμόγελο, έρχεται το μήνυμα από την αδίστακτη εργοδοσία του sombrero, σαν ice bucket challenge, να σου παγώσει το χαμόγελο. «Μήπως τώρα που είναι στην επικαιρότητα η Ινδία να γράψεις για τον Μοχάμεντ Σαλίμ και το πέρασμα του από τη Σέλτικ;» με το «Μήπως» και το ερωτηματικό να έχουν μπει για τυπικούς λόγους στην πρόταση. 

Δεν ξέρω λοιπόν αν κάποτε θα μνημονεύουν το πέρασμα του Άλεξ Τζόρβα από το ινδικό ποδόσφαιρο στο sombrero.in, αλλά σίγουρα η ιστορία του Μοχάμεντ Σαλίμ αξίζει να ειπωθεί. Γεννημένος το 1904 στην Καλκούτα, έδειξε από μικρός ελάχιστο ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή του μόρφωση, αντιστρόφως ανάλογο με το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο. Ο Σαλίμ λοιπόν έγινε ποδοσφαιριστής, σε μια εποχή μάλιστα που οι Ινδοί,  στην προσπάθειά τους να απαλλαγούν από τη βρετανική κυριαρχία, χρησιμοποιούσαν το ποδόσφαιρο ως έναν τρόπο να αποδείξουν ότι δεν είναι κατώτεροι, αφού σε πολλές περιπτώσεις οι ομάδες των φτωχών και ξυπόλητων Ινδών κατάφερναν να κερδίσουν τις ομάδες των παπουτσωμένων Βρετανών κατακτητών.

Φτάνοντας στα μέσα της δεκαετίας του ΄30, ο Σαλίμ ήταν βασικό μέλος της Μοχαμένταν Σπόρτινγκ Κλαμπ στην Καλκούτα, κερδίζοντας όχι μόνο συνεχόμενους τίτλους, αλλά και την καθολική αναγνώριση των οπαδών, αφού, σύμφωνα με τις περιγραφές, ήταν ένας παίκτης πραγματική ατραξιόν, με εξαιρετικό κοντρόλ και ντρίμπλα και μια μοναδική ικανότητα στις πάσες στις οποίες, όπως έλεγαν, ήξερε ακόμα και σε τι ακριβώς ύψος έπρεπε να στείλει την μπάλα.

Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1936, ο Σαλίμ κλήθηκε να λάβει μέρος σε δύο φιλικούς αγώνες εναντίον της Ολυμπιακής ομάδας της Κίνας, κάτι που, χωρίς να το ξέρει, ήταν ο πρόλογος στο κομμάτι της ποδοσφαιρικής ιστορίας που επρόκειτο να γράψει σύντομα. Ο Σαλίμ αγωνίστηκε στο πρώτο παιχνίδι, έχοντας τόσο εξαιρετική απόδοση που δεν πρόλαβε να αγωνιστεί στο δεύτερο, αφού εξαφανίστηκε πριν την έναρξή του, αναγκάζοντας ακόμα και την αστυνομία να τον αναζητήσει, αναρτώντας μάλιστα και δημοσιεύσεις σε εφημερίδες. Μια αναζήτηση που απέβη μάταια, καθώς ο Σαλίμ ήταν ήδη εν πλω για τη Μεγάλη Βρετανία, μετά από την παρότρυνση του ξάδερφού του Χασίμ, που ζούσε στην Αγγλία αλλά έτυχε να βρίσκεται στην Καλκούτα και παρακολούθησε τον φιλικό αγώνα, και, εντυπωσιασμένος από την απόδοσή του, τον έπεισε να δοκιμάσει την τύχη του σε Ευρωπαϊκή ομάδα.

Μετά από μερικές ημέρες στο Λονδίνο ο Σαλίμ βρέθηκε στη Γλασκόβη όπου ο ξάδερφός του, εκτελώντας άτυπα χρέη μάνατζερ, μίλησε στον προπονητή της Σέλτικ, Γουΐλι Μάλεϊ, για έναν εξαιρετικό παίκτη που έχει έρθει με πλοίο από την Ινδία και αξίζει να τον δοκιμάσει και επίσης να παραβλέψει το γεγονός ότι παίζει ξυπόλητος. Ο Χασίμ ήταν τόσο πειστικός, που κατάφερε να μετατρέψει το αρχικό γέλιο του Μάλεϊ σε επίσημη δοκιμή του Σαλίμ, μπροστά σε 1.000 μέλη της ομάδας και τρεις προπονητές, η οποία αποδείχτηκε ένας μικρός ξυπόλητος θρίαμβος. Ο Σαλίμ όχι απλά τους έπεισε, αλλά μετά από λίγες ημέρες ήταν στην 11άδα της Σέλτικ, στη νίκη με 5-1 απέναντι στη Χάμιλτον, όπου σκόραρε, κέρδισε ένα πέναλτυ αλλά κυρίως έγινε ο πρώτος Ινδός παίκτης που έπαιξε ποτέ σε ευρωπαϊκή ομάδα. Στο δεύτερό του αγώνα με τη Σέλτικ, στο 7-1 εναντίον της Γκάλστον, ο Σαλίμ έγινε πρωτοσέλιδο, αναγκάζοντας την Scottish Daily Express να γράψει για τον Ινδό ζογκλέρ και το νέο ξυπόλητο στυλ, με τα μαγικά δάχτυλα του ποδιού του να έχουν συμμετοχή σε τρία γκολ. 

Παρά την απόλυτα επιτυχημένη παρουσία του όμως, ο Σαλίμ πολύ σύντομα άρχισε να νιώθει νοσταλγία για την πατρίδα του και αποφάσισε να επιστρέψει. Οι άνθρωποι της Σέλτικ προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, προτείνοντάς του  μάλιστα να οργανώσουν έναν φιλανθρωπικό αγώνα προς τιμήν του, από τα έσοδα του οποίου ο ίδιος θα έπαιρνε το 5%. Ο Σαλίμ αρνήθηκε να κρατήσει τα λεφτά και πρότεινε να δοθεί το ποσό αυτό στα ορφανά τα οποία θα ήταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι στον αγώνα. Μια πρόταση στην οποία επέμεινε ακόμα και όταν συνειδητοποίησε ότι το ποσό αυτό ήταν τελικά γύρω στις 1.800 λίρες, νούμερο απίστευτο για τα δεδομένα της εποχής.

Ο Σαλίμ τελικά επέστρεψε στην Ινδία και την Μοχαμένταν Σπόρτινγκ Κλαμπ, την ομάδα που αναδείχθηκε, ωστόσο ένα γεγονός που συνέβη χρόνια μετά, είναι ενδεικτικό της κληρονομιάς που άφησε πίσω του. Ο Σαλίμ, γέρος και άρρωστος πια, χρειαζόταν νοσηλεία. Ο γιος του, Ρασίντ, έγραψε ένα γράμμα στη Σέλτικ, στο οποίο ζήτησε τη βοήθειά τους. Οι Σκωτσέζοι όχι απλά απάντησαν αλλά του έστειλαν και μια επιταγή 100 λιρών για τα νοσήλια, μια χειρονομία που εντυπωσίασε τον Ρασίντ, όχι τόσο για τα χρήματα, αλλά γιατί βεβαιώθηκε για το ότι ο πατέρας του αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της Σέλτικ. Ο Ρασίντ δεν εξαργύρωσε ποτέ την επιταγή, αποφάσισε να την κρατήσει ως ενθύμιο μαζί με μια κλασική ασπροπράσινη εμφάνιση της Σέλτικ, φυσικά χωρίς παπούτσια.

Ο ποδοσφαιριστής των δύο χωρών

  [Καθόλου σχόλια]

un-pequeno-panteon-en-el-defensore-del-chaco-lo-albergan

Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι απλό ως άθλημα, αλλά κανείς δεν είπε ότι είναι πάντα δίκαιο. Διακρίσεις πάντα υπάρχουν ανάμεσα στις θέσεις του, από τότε που μικροί δεν θέλαμε να κάτσουμε στο τέρμα μέχρι τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που λατρεύτηκαν και ήταν είτε επιθετικοί, είτε δεκάρια. Έχουν υπάρξει σπουδαία μπακ, αμυντικά χαφ, τερματοφύλακες, αλλά πάντα στις συζητήσεις για τους καλύτερους η κουβέντα πάει σε ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να βάλουν την μπάλα στο πλεκτό. Αυτό που πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι ότι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή δεν είναι Αργεντίνος. Είναι ο Παραγουανός Αρσένιο Ερίκο γνωστός με πλήθος ονομάτων όπως «ο βασιλιάς των γκολ», «ο χρυσός Παραγουανός», «ο βιρτουόζος», «το κόκκινο ξωτικό (duende)» και διάφορα άλλα.

Ο Ερίκο γεννήθηκε το 1915 στην Ασουνσιόν και ξεκίνησε να παίζει μπάλα στη Νασιονάλ. Ο «πόλεμος του Τσάκο» όμως άλλαξε τη ζωή του. Η Παραγουάη και η Βολιβία ήρθαν σε σύγκρουση για την περιοχή του Τσάκο που υπήρχαν ενδείξεις ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και οι συγκρούσεις ήταν άγριες με τις χώρες να είναι φτωχές και ειδικά την Παραγουάη να προέρχεται από έναν πόλεμο στον οποίο έχασε εδάφη από τη Βραζιλία και την Αργεντινή με αποτέλεσμα η περιοχή να φαίνεται ως σωτηρία. Ο 17χρονος Ερίκο που είχε αρχίσει να κάνει πράγματα και θαύματα τότε στην Ασουνσιόν κλήθηκε στον στρατό μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές. Κι ενώ αρκετοί από αυτούς έγιναν ήρωες του πολέμου, ο Αρσένιο γλίτωσε καθώς κλήθηκε να συμμετάσχει σε μια ποδοσφαιρική ομάδα του Ερυθρού Σταυρού που είχε στόχο να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του πολέμου.

Ο Ερίκο έτσι βρέθηκε σε κάποια φάση στην Αργεντινή και η πολύ καλή ομάδα του Ερυθρού Σταυρού έπαιξε παιχνίδια με τις τοπικές ομάδες εντυπωσιάζοντας. Πρώτη τον πλησίασε η Ρίβερ, αλλά η υπόθεση δεν προχώρησε. Η Ιντεπεντιέντε ήταν αυτή που τον προσέγγισε στη συνέχεια (ο αστικός μύθος λέει ότι το έκανε στα αποδυτήρια της Μπόκα), αλλά ο λοχαγός που ήταν υπεύθυνος απείλησε τον Ερίκο ότι θα τον έβγαζε λιποτάκτη εν ώρα πολέμου. Οι Κόκκινοι επέμειναν, τα βρήκαν με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Παραγουάης, έδωσαν ένα ποσό ρεκόρ και ο ίδιος ο Ερίκο έδωσε το μπόνους της μεταγραφής του στον Ερυθρό Σταυρό με αποτέλεσμα η τουρνέ να έχει πλήρη επιτυχία.

arsenio-erico-de-cabeza-siempre-mas-alto-portalguarani

Από εκεί και πέρα άρχισε η απίστευτη πορεία του Παραγουανού. Με ντεμπούτο κόντρα στην Μπόκα το 1934 ξεκίνησε η καριέρα του που τον έβαλε στους θρύλους της ιστορικής Ιντεπεντιέντε και στο hall of fame μαζί με παίκτες όπως ο Μποτσίνι. 293 γκολ έβαλε ο Ερίκο στα χρόνια του στην ομάδα της περιοχής Αβεγιανέδα και εντυπωσίαζε με την εκπληκτική ικανότητα να πηδάει ψηλά και να κερδίζει την μπάλα στον αέρα ακόμα και από τους τερματοφύλακες, αλλά ήταν και πολύ καλός τεχνίτης. Μετά από κάποια προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε, το 1937 έκανε την καλύτερη του χρονιά του σκοράροντας 47 φορές σε ένα πρωτάθλημα 34 αγώνων. Ακόμα ένα ρεκόρ είναι το 1,43 γκολ ανα παιχνίδι που πέτυχε στο επόμενο πρωτάθλημα ο Ερίκο, μέλος μιας Ιντεπεντιέντε που οι ειδικοί της εποχής την βάζουν στις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών κατακτώντας τα πρωταθλήματα του 1938 και του 1939.

Το 1942 επέστρεψε στην Παραγουάη για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να κάνει την Νασιονάλ πρωταθλήτρια. Η Ιντεπεντιέντε που είχε νέους ιδιοκτήτες δέχθηκε προτάσεις με μεγάλα χρηματικά ποσά από Ρίβερ Πλέιτ και Σαν Λορένσο αλλά οι οπαδοί απέτρεψαν την μεταγραφή. Ο Ερίκο επέστρεψε το 1943 στην Ιντεπεντιέντε μεγάλος και βαρύς πλέον και τελικά έκλεισε την καριέρα του στην Ουρακάν παίζοντας 7 φορές χωρίς να σκοράρει. Μέσα στην πορεία του Ερίκο όμως ξεχωρίζουν τρία γεγονότα. Το πρώτο είναι ότι ο Ερίκο δέχθηκε πρόταση να παίξει στην εθνική Αργεντινής. Η Αργεντινή τότε είχε σπουδαία ομάδα, πρωταθλήτρια Αμερικής και ήταν από τα μεγάλα φαβορί για το Μουντιάλ του 1938 (στο οποίο τελικά δεν πήρε μέρος, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά). Ο Ερίκο αρνήθηκε τα χρήματα που του προσφέρθηκαν και δήλωσε ότι είναι Παραγουανός. Το γεγονός αυτό έκανε θετική εντύπωση τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη χώρα του, όπου δυστυχώς όμως δεν έπαιξε με την εθνική της ποτέ, καθώς απαγορευόταν να κληθεί παίκτης που αγωνίζεται στο εξωτερικό. Έτσι, ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή και καλύτερος Παραγουανός όλων των εποχών δεν έγινε ποτέ διεθνής.

De_la_Mata

Το δεύτερο εντυπωσιακό είναι τα 43 γκολ του που θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Το 1938 η εταιρεία Σιγαρίγιος 43 που πουλούσε πούρα αποφάσισε (πιθανότατα πιστεύοντας ότι είναι ανέφτικτο) να υποσχεθεί ένα τεράστιο ποσό σε όποιον θα σκόραρε 43 φορές στο πρωτάθλημα. Ο Αρσένιο κατάφερε να φτάσει τα 43 γκολ δυο αγωνιστικές πριν το τέλος. Με την Ιντεπεντιέντε να δίνει μάχη για τον τίτλο, ο Παραγουανός ήξερε ότι αν σκόραρε ξανά θα έχανε το βραβείο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει κάποιες εύκολες φάσεις, αλλά και να γίνει υπερβολικά ομαδικός δίνοντας πάσες ενώ ήταν σε πλεονεκτική θέση. Τελικά κέρδισε και το πρωτάθλημα και το χρηματικό ποσό παρά τον κίνδυνο που πήγε ο ίδιος να δημιουργήσει.

cropped_saltarin.jpg

Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι η πιο ιδιαίτερη. Ο Ερίκο ταλαιπωρήθηκε από θέματα υγείας που οδήγησαν στον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού το 1977. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Την επόμενη μέρα η Ιντεπεντιέντε αντιμετώπιζε την Ρίβερ. Με δάκρυα στα μάτια οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε τραγουδούσαν «Se siente, se siente, Erico esta presente» σε μετάφραση «Το νιώθουν, το νιώθουν, ο Ερίκο είναι παρών». Η Ρίβερ προηγήθηκε με 0-1, αλλά τελικά η αύρα του Ερίκο γύρισε το ματς σε 2-1. Η Ιντεπεντιέντε κάλυψε τα έξοδα της κηδείας και ένα κόκκινο καραβάνι ξετυλίχτηκε από την έδρα της ομάδας ως το κοιμητήριο που ήταν 65 χιλιόμετρα μακρυά. Οι Παραγουανοί είχαν ζητήσει να επιστραφεί στην πατρίδα του, οι Αργεντίνοι αρνήθηκαν (και οι δυο χώρες είχαν δικτατορικά καθεστώτα με άσχημες σχέσεις τότε) και ο Ερίκο έμεινε στην Αργεντινή. Παρ” όλα αυτά στην Παραγουάη δεν το ξέχασαν και δημιουργήθηκε μια οργάνωση για τον «επαναπατρισμό» του στράικερ. Το 2010 με την Κριστίνα Κίρσνερ (από ποδοσφαιρόφιλη οικογένεια) να διατηρεί καλές σχέσεις με τον πρόεδρο της Παραγουάης οι δυο χώρες ήρθαν σε συμφωνία. Το φέρετρο του Ερίκο με την σημαία της Ιντεπεντιέντε βγήκε από την κρύπτη και το… μακάβριο θέαμα συνεχίστηκε με την μεταφορά του στην Παραγουάη όπου τυλιγμένο στις σημαίες των δύο χωρών και με πλήθος κόσμου να παρακολουθεί βρήκε το νέο σπίτι του. Κονβόι αυτοκινητών ακολουθούσε το φέρετρο, παιδάκια ντυμένα με στολές ήταν στην άκρη του δρόμου και οι Παραγουανοί φώναζαν συνθήματα και χειροκροτούσαν λες και υποδεχόντουσαν κάποιον ήρωα. Η μαγική παραφροσύνη του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου που ξεπερνά πολιτική και θρησκεία πολλές φορές σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ερίκό από το 2010 αναπαύεται πλέον στην Παραγουάη, ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο η Νασιονάλ και η Ιντεπεντιέντε έχουν ονομάσει αντίστοιχα το γήπεδό τους και μια από τις σημαντικότερες κερκίδες τους, ο ποδοσφαιριστής που αποτέλεσε ίνδαλμα του τεράστιου Αλφρέντο ντι Στέφανο, ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή.

Επιστροφές και ανατροπές

  [10 Σχόλια]

Μετά από 101 συνεχή χρόνια παρουσίας στην 1η κατηγορία του πρωταθλήματος η ιστορική Ιντεπεντιέντε βρέθηκε στη Β” εθνική πέρσι. Πέρασε δύσκολα, τελικά όμως κατάφερε να ανέβει ξανά και αν κάτι έλειψε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά ντέρμπι του πλανήτη μας, με τεράστια ιστορία, ένα ντέρμπι ορισμός αυτού που λέμε «γειτονικό» ανάμεσα στον «βασιλιά των κυπέλλων» τους Κόκκινους της Ιντεπεντιέντε και την Ακαδημία, την Ράσινγκ Κλουμπ. Η ώρα έφτασε χθες. Οι ομάδες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και το γήπεδο πνίγηκε στην χαρτούρα για ένα ματς που ήταν γεμάτο φάσεις και αρκετά καλό ποδόσφαιρο.

Η Ράσινγκ ήταν αυτή που προηγήθηκε μετά από ωραία προσπάθεια του Σεντουριόν και το γκολ του Ντιέγκο Μιλίτο που επέστρεψε μετά από 11 χρόνια στην αγαπημένη του ομάδα και έχει ανοίξει λογαριασμό. Ο Μιλίτο έβαλε ένα από τα σχετικά εύκολα γκολ της καριέρας του και το πανηγύρισε προσπαθώντας να αποφύγει ό,τι του πετούσαν οι αντίπαλοι οπαδοί. Η Ράσινγκ κυριάρχησε στο πρώτο δεκάλεπτο και θα μπορούσε να είχε πετύχει το γκολ και νωρίτερα. Η Ιντεπεντιέντε όμως στην πρώτη της φάση ισοφάρισε και μέσα σε δυο λεπτά ολοκλήρωσε την ανατροπή. Το 2-1 γύρισε και την ψυχολογία στον αγώνα και ο τραυματισμός του Μιλίτο δεν έκανε τα πράγματα καλύτερα. Η Ράσινγκ ναι μεν ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να σκοράρει χάνοντας μεγάλες ευκαιρίες. Ευκαιρίες είχαν βέβαια και οι γηπεδούχοι, με τον Σάχα (που είχε ευθύνη για το 2-1) να κάνει δυο σπουδαίες αποκρούσεις και να στερεί το τρίτο γκολ.  Το 2-1 ήταν το τελικό σκορ και η καζούρα ξεκίνησε αμέσως με συνθήματα του στυλ «Ο Μπαμπάς γύρισε» από τους οπαδούς των γηπεδούχων.

meme7_cedoc.g

Λίγη ώρα πιο μετά είχαμε ακόμα μια επιστροφή. Η Μπόκα βυθισμένη στην μετριότητά της και στα εσωτερικά προβλήματα σερνόταν σε όλα τα ματς μέχρι στιγμής. Ο κόσμος ζητούσε τον Ρικέλμε και τα έβαζε με τη διοίκηση, ενώ η διοίκηση αποφάσισε να διώξει μεσοβδόμαδα τον ιστορικό προπονητή της ομάδας Κάρλο Μπιάνκι που είχε γυρίσει εν μέσω τυμπανοκρουσίας και τελικά έφυγε κι αυτός λίγο καιρό μετά την αποχώρηση του Ρομάν. Νέος προπονητής μία ακόμα φιγούρα από τα χρυσά χρόνια της Μπόκα. Ο Μαρτίν Αρουαμπαρένα έκανε το αγροτικό του, μάζεψε κάποια ένσημα και ανέλαβε την μεγαλύτερη προκλήση της σύντομης προπονητικής καριέρας του. Ο συμπαθέστατος πρώην αριστερός μπακ της ΑΕΚ (που δεν κατάφερε όμως να προσφέρει πολλά, κυρίως σε σχέση με τις απολαβές του) κλήθηκε να ξεκινήσει με ένα ζόρικο ματς.

Η Μπόκα υποδέχτηκε στο Μπομπονέρα την σούπερ φετινή Βέλεζ που μαζί με την πρωταθλήτρια Ρίβερ προς το παρόν εντυπωσιάζουν. Ο Κορέα της Βέλεζ με μια γκολάρα στο 44′ (το έχει ξαναπάθει αυτό φέτος η Μπόκα στο Μπομπονέρα) άνοιξε το σκορ για τους φιλοξενούμενους και ο κόσμος των Μποστέρος πίστεψε ότι το παιχνίδι θα ήταν μια από τα ίδια. Δεν ξέρω αν υπάρχει στατιστικό για τις αλλαγές προπονητή, αλλά στο μυαλό πολλών πάντα υπάρχει η σκέψη ότι στο πρώτο παιχνίδι με το νέο προπονητή συνήθως η ομάδα έχει μια διαφορετική ψυχολογία. Ο «Κάτα» Ντίας ο παίκτης στερεότυπο του κεντρικού αμυντικού-μαχαιροβγάλτη-κατάδικου ισοφάρισε με κεφαλιά για την Μπόκα. Η ψυχολογία άλλαξε και λίγα λεπτά αργότερα ο Σέσαρ Μέλι έκανε το 2-1. Η δίκια αποβολή του Καστεγιάνι στο 83′ προμήνυε δυσκολίες για τους γηπεδούχους, αλλά μια αντεπίθεση όπου ο Τζιλιότι κουβάλησε όσο ακριβώς έπρεπε την μπάλα, έφερε τον Τσάβες σε πλεονεκτική θέση και ο τελευταίος έκανε το 3-1. Το Μπομπονέρα πήρε φωτιά, ενώ ο «Βάσκος» Αρουαμπαρένα σεμνός και ταπεινός είπε ότι η νίκη ήταν του Μπιάνκι και των παικτών. Ενός Μπιάνκι που οι οπαδοί της Μπόκα δεν ξέχασαν και είχαν πολλά πανό υπέρ του:

virrey2_dyn.g

Το απλό παιχνίδι

  [6 Σχόλια]

GTY 453080668 S SOC FOC SPO USA MI

Η δημοτικότητα του ποδοσφαίρου φτάνει πλέον σε υψηλά επίπεδα στις ΗΠΑ την περίοδο του Μουντιάλ σε σύγκριση με ό,τι γινόταν τα παλαιότερα χρόνια. Φέτος έσπασαν πολλά ρεκόρ και κόσμος συγκεντρωνόταν όπου μπορούσε για να δει την Team USA να προχωράει και να καταφέρνει να ζορίσει μέχρι και το Βέλγιο χάρη στον Τιμ Χάουαρντ. Το θέμα είναι τι γίνεται στο ενδιάμεσο. Η κάψα του κόσμου (που πλέον δεν μεταφράζεται μόνο στην κάψα των Μεξικάνων και πιθανόν των υπόλοιπων μεταναστών) μετά το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα να μαζεύονται εκατό χιλιάδες νοματαίοι για να δουν τα φιλικά που πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες δίνουν πλέον στις ΗΠΑ. Σιγά σιγά όμως το ενδιαφέρον φθίνει και όσο και αν υπάρχει κόσμος που ακολουθεί φανατικά τις ομάδες του MLS το τοπικό πρωτάθλημα δεν είναι ότι καλύτερο, όσο και αν έχει βελτιωθεί, για να κρατήσει το ενδιαφέρον ψηλά.

Ο Αμερικάνος στατιστικόλογος Νέιτ Σίλβερ μέσα από το μπλογκ του FiveThirthyEight έκανε μια διαφορετική ανάλυση για το άθλημα αυτό που κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ ήταν τρεις φορές πιο δημοφιλές από κάθε άλλη περίοδο στις ΗΠΑ, αλλά στις υπόλοιπες χώρες είναι δημοφιλές όλο το έτος. Προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές στις περισσότερες χώρες του κόσμου αποφάσισε να ασχοληθεί όχι τόσο με την ομορφιά του «beautiful game», αλλά με την απλότητά του. Βασιζόμενος και σε μια συνέντευξη του Τζόναθαν Άιβ, αρχισχεδιαστή της Apple, που μιλούσε για το πόσο σημαντική είναι η απλότητα (ή η τεμπελιά να αλλάξεις σχέδιο στο Αιφόν εδώ και 4-5 μοντέλα θα πω με κακία εγώ) και πόσο δύσκολο να επιτευχθεί, ο Σίλβερ θεωρεί ότι το πόσο εύκολο είναι ένα άθλημα και πόσο λιγότερο «learning curve» έχει (όρο που συναντάμε και σε πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια) βοηθάει στη δημοφιλία του.

silver-feature-soccer-1

Πήρε λοιπόν τους επίσημους κανονισμούς διαφόρων αθλημάτων από τις ομοσπονδίες τους και έκανε σύγκριση ανάμεσα στους κανόνες της FIFA, του ΝΒΑ, του ΜLB, του ΝFL και του NHL. Των αθλημάτων δηλαδή που είναι δημοφιλή στο Αμέρικα: μπάσκετ, μπέιζμπολ, «ποδόσφαιρο» και χόκεϊ. Όπως βλέπετε και στο παραπάνω γράφημα, όλοι οι κανόνες του ποδοσφαίρου χωρούν σε κάτω από 22.000 λέξεις σε αντίθεση με τα άλλα αθλήματα και κυρίως το ΝFL στο οποίο πιθανότατα θα γίνεται πλήρης ανάλυση για το πόσα τάιμ άουτ επιτρέπονται ώστε να χωρέσουν όλες οι διαφημίσεις για ψησταριές κατά τη διάρκεια του ΣούπερΜπολ. Ο Σίλβερ σαν στατιστικολόγος προσπάθησε να βρει και μια απόδειξη για τα όσα λέει, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει στατιστική συσχέτιση μεταξύ του παραπάνω γραφήματος και της παγκόσμιας δημοφιλίας των αθλημάτων. Το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές παντού, ακολουθεί το μπάσκετ, το μπέιζμπολ μόνο στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία (αν δεν κάνω λάθος και στην Κούβα), το χόκεϊ σε ΗΠΑ, Καναδά, Ρωσία και κάπως στη Β. Ευρώπη και το NFL μόνο στις ΗΠΑ και σε μερικούς υπερ-γραφικούς φίλους του σομπρέρο που τους αγαπάμε σαν παιδιά μας και σεβόμαστε τις προτιμήσεις τους (ραντεβού στο επόμενο ΣούπερΜπολ, ξέρετε ποιοι είστε).

Ο Σίλβερ ο οποίος βρέθηκε στο Μουντιάλ της Βραζιλίας υποστηρίζει ότι εκτός από την ατμόσφαιρα του έκανε εντύπωση η απλότητα σε όλα. Λίγα λόγια στον αγωνιστικό χώρο, οθόνες σε λογικές διαστάσεις, απουσία ενδοεπικοινωνίας και διάφορων τυπάδων με ακουστικά (αν και με την είσοδο διαφόρων συστημάτων ανάλυσης στο ποδόσφαιρο νομίζω ότι σύντομα πολλοί πάγκοι θα έχουν τάμπλετς με λογισμικά που θα καταγράφουν την κάθε λεπτομέρεια στο χορτάρι) και απουσία φοβερών και τρομερών ειδικών που χρειάζονται για να μας επεξηγήσουν τι έγινε μόλις τώρα και τι ισχύει. Αν και η όλη ανάλυση μου μοιάζει αρκετά απλοϊκή και σίγουρα ο ίδιος ο Σίλβερ που ξέρει πολύ καλύτερη στατιστική από μένα θα έχει ακούσει για το «Correlation does not imply causation«, δεν αμφιβάλλω ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό το ποδόσφαιρο χρωστά την επιτυχία του στο ότι θα συναντηθούν δυο τύποι άσχετοι μεταξύ τους και θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν και να σχολιάσουν χωρίς να έχουν ανάγκη τριών μεταπτυχιακών πάνω στο ποδόσφαιρο (έκαστος). Οι ίδιοι βέβαια δύο τύποι πιθανότατα θα διαφωνήσουν για το αν μια φάση ήταν πέναλτι ή όχι, παρά την απλότητα του κανονισμού…

Μια φανταστική ιστορία

  [7 Σχόλια]

cosmin_moti

Ένα βράδυ μετά από πολλά-πολλά χρόνια ο, ηλικιωμένος τότε, Κoσμίν Μότσι θα πιάσει κουβέντα με κάποιον νεαρό μπάρμαν σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί στη Ρουμανία και η συζήτηση θα προχωρήσει πέρα από τα κλασσικά μονοπάτια του καιρού, της οικονομίας και της πρόστυχης φύσης των γυναικών και ο μπάρμαν θα ρωτήσει τον Μότσι για τη δουλειά του και αυτός θα του πει πως κάποτε ήταν ποδοσφαιριστής, σέντερ μπακ, διεθνής μάλιστα με την εθνική Ρουμανίας και ο μπάρμαν πιθανόν θα του απαντήσει διστακτικά ότι δεν τον θυμάται και ο Μότσι θα τον δικαιολογήσει λέγοντας του ότι δεν έπαιξε και πολλά παιχνίδια έτσι κι αλλιώς με την εθνική και θα συνεχίσει να πίνει απτόητος το ποτό του και όταν η θολούρα του αλκοόλ του πλημμυρίσει το κεφάλι και οι ντροπές εξαφανιστούν από το μυαλό θα τον φωνάξει ξανά προς το μέρος του και θα του αποκαλύψει πως ένα βράδυ πριν πολλά-πολλά χρόνια χάρισε σε μια Βουλγαρική ομάδα τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας της, παίζοντας αναγκαστικά ως τερματοφύλακας σε μια διαδικασία πέναλτι επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ, σκοράροντας στη δική του σειρά και αποκρούοντας, εντυπωσιακά μάλιστα, όχι μια αλλά δυο εκτελέσεις των αντιπάλων, οι οποίοι τύχαινε να είναι συμπατριώτες του και μισητοί εχθροί της ομάδας στην οποία έγινε γνωστός και ο μπάρμαν θα του χαμογελάσει ευγενικά με αυτό το ψεύτικο χαμόγελο της αμφισβήτησης που δεν γίνεται λέξεις για επαγγελματικούς λόγους και θα του προτείνει να τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους στην υγεία αυτού του παλιού κατορθώματος που του ακούγεται κάπως απίστευτο είναι η αλήθεια αλλά για να το λέει κάπως έτσι θα έγινε, ίσως λίγο διαφορετικά, ίσως πολύ διαφορετικά, τι σημασία έχει, όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν, το ζητούμενο είναι να αδειάσει τώρα το ποτήρι με το αλκοόλ, έτσι κι αλλιώς πληρώνεται ουσιαστικά για να ακούει τα αποκυήματα της φαντασίας του κάθε πικραμένου από τη ζωή και θα τον αφήσει στην ησυχία του και στις αναμνήσεις του για να πάει να εξυπηρετήσει κάποιον άλλο πελάτη, κατά προτίμηση λιγότερο μεθυσμένο και ο Κοσμίν Μότσι θα μείνει μόνος εκεί στη γωνία του μπαρ με το ποτήρι του ακόμα στον αέρα μπροστά από το στόμα, να χαμογελάει προς το πουθενά με αυτό το χαμόγελο της γλυκιάς μελαγχολίας για μια στιγμή που λίγοι θυμούνται – γιατί αυτή είναι δυστυχώς η μοίρα αυτών των ιστοριών στις οποίες δεν εμπλέκεται κάποιος γνωστός σταρ, κάποια κορυφαία ομάδα ή κάποιο σημαντικό έπαθλο, ξεχνιούνται εύκολα από τους πολλούς και γίνονται ιστορίες λίγων άσημων που αμφισβητούνται έντονα, μέχρι να εμφανιστεί κάποιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι όντως δεν την έβγαλαν από το μυαλό τους - αλλά γι” αυτόν ήταν σαν μια ολόκληρη ζωή.

Το Δυναμικό Εισιτήριο

  [9 Σχόλια]

Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά στην Αγγλία μετά την έναρξη του πρωταθλήματος και τις μεταγραφές που ακόμα συνεχίζονται είναι ότι κάποιοι σύλλογοι σκέφτονται να αλλάξουν την πολιτική τους στις τιμές των εισιτηρίων. Την Παρασκευή 15 Αυγούστου πριν την επίσημη έναρξη της Πρέμιερ Λιγκ, ομάδες οπαδών συγκεντρώθηκαν σε διάφορες πόλεις, αλλά κυρίως στο Λονδίνο, για να διαμαρτυρηθούν για τις τιμές των εισιτηρίων. Ειδικά για μερικά εκτός έδρας παιχνίδια οι τιμές ξεκινούν από τις 65 λίρες (περίπου €80), πράγμα που απομακρύνει το παιχνίδι από τη μεγάλη μάζα των φιλάθλων.

dynamic

Ο βρετανικός τύπος χρησιμοποιεί πολύ συχνά το παράδειγμα της Γερμανίας για το πως γίνεται και το προϊόν να αναβαθμίζεται και τα εισιτήρια να παραμένουν σε λογικές τιμές. Μια μελέτη Γερμανών οικονομολόγων στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης έδειξε ότι το γερμανικό πρωτάθλημα μπόρεσε να απορροφήσει πολύ άνετα το κόστος της κατασκευής νέων γηπέδων για το Μουντιάλ του 2006 και δε μετακύλησε το κόστος αυτό στους θεατές, κάτι που έγινε κατά κανόνα στην Αγγλία μετά τις συστάσεις της έκθεσης Τέυλορ. Αλλά τώρα οι Άγγλοι περνάνε σε ένα άλλο επίπεδο και μια μέθοδο που είναι εξαιρετικά διαδεδομένη στις ΗΠΑ.

Η μέθοδος ονομάζεται Dynamic Pricing και στην πραγματικότητα είναι ένα μοντέλο τιμαρίθμησης. Το εφάρμοσαν πρώτη φορά το 2009 ομάδες μπέιζμπολ και πλέον είναι ο τρόπος με τον οποίο βγαίνουν οι τιμές των εισιτηρίων σε όλα τα αμερικανικά σπορ.  Δουλεύει σχετικά απλά: Βάζουν σε ένα μοντέλο όλα τα παιχνίδια, τα χωρίζουν ανάλογα με τη ζήτηση που είχαν σε προηγούμενα έτη, βλέπουν πόσα καθίσματα είχαν μείνει άδεια στα χαμηλής ζήτησης και πόσους φιλάθλους δεν εξυπηρέτησαν στα υψηλής ζήτησης. Σε δεύτερο επίπεδο μπαίνουν μεταβλητές απόδοσης. Το πόσο καλά τα πάει η ομάδα επιδρά στην τιμή των εισιτηρίων. Μετά ας πούμε από κάθε νίκη ανεβαίνει η τιμή και μετά από κάθε ήττα πέφτει. Σε τρίτο επίπεδο εισάγονται οι ώρες των παιχνιδιών. Σαββατοκύριακο βράδυ είναι πιο ακριβό από μεσοβδόμαδο παιχνίδι. Στο τελευταίο επίπεδο περιλαμβάνεται και ο καιρός. Αυτά μπαίνουν σε ένα πολύπλοκο λογισμικό που βγάζει τιμές που διαφοροποιούνται ανά παιχνίδι.

Επειδή λόγω Αμερικανών ιδιοκτητών η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι από τις ομάδες που σκέφτονται να το εφαρμόσουν, με τις παραπάνω μεταβλητές ο γενικός λογιστής δεν πρέπει να πέταξε από τη χαρά του. Η εφαρμοσιμότητα όμως του συστήματος είναι εξαιρετικά προβληματική στην Ευρώπη. Εδώ, με τη λογική των εισιτηρίων διαρκείας, αλλά και των μελών η μέθοδος είναι δύσκολο να πιάσει τόπο. Το σύστημα δουλεύει και βγάζει τιμές για εισιτήρια όσο εξελίσσεται η σεζόν. Οι περισσότερες αγγλικές ομάδες κλείνουν το 80% των θέσεών τους με εισιτήρια διαρκείας και για τα υπόλοιπα έχουν αυστηρή προτεραιότητα τα μέλη ανάλογα σε ποια βαθμίδα είναι (χρυσά, αργυρά, κόκκινα, λευκά, κτλ). Επίσης, η προπώληση των εισιτηρίων καλύπτει περίπου το 90% της σεζόν. Μετά παίζουν επιστροφές, ανταλλαγές, μαύρη αγορά, αλλά σε κάθε περίσταση το ποσοστό δεν ξεπερνά το 5% των εισιτηρίων για τις περισσότερες ομάδες της Πρέμιερ. Τώρα, αν για τόσο λίγα εισιτήρια σκέφτονται να περάσουν ένα τόσο ακριβό λογισμικό τι να πω. Στη χώρα που ο Άντυ Κάρολ κάνει 40 εκατομμύρια μεταγραφή, όλα να τα περιμένεις.

Πέρα από αυτά, μια τέτοια λογική έρχεται σε αντίθεση με το ίδιο το άθλημα και τη δημοφιλία του, όσο και με τις αγγλικές παραδόσεις. Το εισιτήριο είναι για τον Άγγλο η απόδειξη της αγάπης του στην ομάδα. Το γουστάρει να το έχει, να ξέρει πόσο κάνει και να δουλεύει τη βδομάδα, το μήνα, ή όσο χρειάζεται για να πάει με το παιδί του ή τα φιλαράκια του γήπεδο. Δεν μπορώ να φανταστώ τον Τζο να παρακολουθεί τις τιμές των εισιτηρίων να αλλάζουν σαν μετοχές στο Σίτυ. Ελπίζω να έχουν το ίδιο πρόβλημα και οι διοικήσεις πριν αλλάξουν και αυτό στο πιο δημοφιλές παιχνίδι στο Νησί.

Έξι χρόνια σομπρέρο

  [9 Σχόλια]

soccer_birthday_party_six

Μέρα γιορτής στο σομπρέρο σήμερα, καθώς κλείνει τα έξι χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στο μπλόγκσποτ. Ο 60ς χρόνος του σομπρέρο ήταν νομίζω και ο πιο παραγωγικός. Μπήκανε κάποια πράγματα στη θέση τους σε σχέση με την οργάνωση του μπλογκ (από εξαιρετικά ανοργάνωτοι, είμαστε πλέον απλώς ανοργάνωτοι), γράψαμε επιτέλους και μερικά καλά κείμενα (η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους), είχαμε το Μουντιάλ που το ζήσαμε παρέα, αρπαχτήκαμε με (συγκριτικά με τον αριθμό ατόμων που διαβάζουν και σχολιάζουν) ελάχιστους, γελάσαμε, στενοχωρηθήκαμε (βάλτο ρε Ιγκουΐν το φελέκι μου μέσα), θυμηθήκαμε διάφορες αρχαίες ιστορίες, ζήσαμε καινούριες, τουιτάραμε, γράψαμε στο Φέισμπουκ, μιλήσαμε σε ραδιόφωνα, μας γράψανε σε εφημερίδες και είμαστε ακόμα εδώ (κι αυτό το καλοκαίρι που λέει κι ο ποιητής) και γενικά ευελπιστούμε να είμαστε εδώ για όσο μπορούμε. Λέμε να κάνουμε και αναμνηστικά μπλουζάκια (τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα φοράμε εμείς και οι συγγενείς μας) για να μας θυμόμαστε.

Για επιδόρπιο (μια που η τούρτα δεν φτάνει για να κεράσουμε όλον τον κόσμο και είμαστε και τσίπηδες) παραθέτουμε τα 10 πιο δημοφιλή κείμενα (σύμφωνα με τα στατιστικά που άριστα εκπαιδευμένοι πίθηκοι που φοράνε σομπρέρο με ανεμιστηράκια κρατάνε) από τις 26 Αυγούστου του 2013 μέχρι και σήμερα, στον 6ο χρόνο ζωής μας. Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι υπάρχουν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους κείμενα στο τοπ-10, γεγονός που δείχνει ότι και το κοινό έχει διαφορετικά γούστα:

ΥΓ Όπως και πέρσι ζητάμε συγγνώμη σε όσους δεν προλάβαμε να απαντήσουμε. Δεν είναι ότι σας γράφουμε (μερικές φορές γίνεται κι αυτό), είναι ότι προσπαθούμε να τα βολέψουμε όλα στον αρκετά περιορισμένο χρόνο μας. Ευχαριστούμε όσους επικοινωνούν μαζί μας με οποιονδήποτε τρόπο.

Στη Γειτονιά μου την Παλιά Έχει Ένα Σύλλογο

  [7 Σχόλια]

Στην Αγγλία είναι εξαιρετικά συνηθισμένο να υπάρχουν ντέρμπυ συμπολιτών, ντέρμπυ διπλανών γειτονιών (όπως το Άρσεναλ-Τότεναμ) ή διπλανών χωριών ή πόλεων. Την Τρίτη 12 Αυγούστου όμως έγινε ένα παιχνίδι, για δεύτερη μάλιστα φορά, μεταξύ δύο ομάδων από την ίδια γειτονιά, των οποίων οι έδρες απέχουν 56 μίλια (90 χιλιόμετρα) μεταξύ τους.

Picture 125

Μια από τις πιο διάσημες αθλητικές γειτονιές του Λονδίνου είναι το Γουίμπλετον. Όταν το ακούμε βέβαια δεν έχουμε στο μυαλό μας το ποδόσφαιρο, αλλά κορτ, τένις, τον Φέντερερ και τον Σάμπρας. Το μόνο που συνδέει το Βρετανικό γκραν σλαμ με την ιστορία μας είναι το χορτάρι στο γήπεδο. Όπως σε όλες λοιπόν τις γειτονιές της Αγγλίας, το Γουίμπλετον είχε και μια ποδοσφαιρική ομάδα, τη Γουίμπλετον FC, ιδρυθήσα το 1889. Όχι τίποτα το αξιοσημείωτο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, οπότε και ανέβηκε στη Φούτμπολ Λιγκ, πριν πάρει το όνομα η ΕΠΟ. 10 χρόνια μετά είχε ανέβει στην Πρώτη κατηγορία και μάλιστα το 1988 κατέκτησε και το κύπελλο Αγγλίας (με τον παλαβό Βίνι Τζόουνς στη σύνθεση της).

Έδρα της ήταν το Πλάου Λέιν, ένα γήπεδο της κακιάς ώρας που θα μπορούσε να είναι και το Παλάου στα πολύ σλαγκ νοτιολονδρέζικα. Οι ιδιοκτήτες της ομάδας έψαχναν καιρό να αλλάξουν έδρα για να αυξήσουν την επισκεψιμότητα και να περιορίσουν τους κινδύνους από τα επεισόδια του χουλιγκάνων. Είχαν συζητήσει να μεταφερθούν στο Τσάρλτον, στο Λούτον ή στη νεόκτιστη πόλη του Μίλτον Κέυνς στα Βόρεια περίχωρα του Λονδίνου από το 1979. Οι αθλητικές επιτυχίες της ομάδας έστρεψαν την προσοχή αλλού, όμως η έκθεση Τέυλορ ανάγκαζε τη διοίκηση μετά το Χίλσμπορο να ανακαινίσει το Πλάου Λέιν. Τα χρήματα δεν έβγαιναν και από το 1992 οπότε και έπρεπε η έκθεση Τέυλορ να εφαρμοστεί η ομάδα μεταφέρθηκε στην έδρα της Κρύσταλ Πάλας, 6 μίλια πιο ανατολικά (9,5 χιλιόμετρα). Ψάχνοντας μάταια για μια δεκαετία γήπεδο που να συμμορφώνεται με τα στάνταρ της έκθεσης Τέυλορ στο Νότιο Λονδίνο και με τον κίνδυνο της χρεωκοπίας πια το 2001 η Γουίμπλετον FC κάνει αίτηση να στεγαστεί στο γήπεδο που είχε φτιαχτεί στο Μίλτον Κέυνς  από ένα κονσόρτσιουμ του οποίου ηγείτο η Πιτ Ουίνκελμαν.

Η ιστορία της αναζήτησης έχει λίγο πλάκα, διότι ο τότε πρόεδρος της Γουίμπλετον Χάμαμ (όχι Χαμάμ) είχε ψάξει στην περιοχή και είχε βρει χώρο μόλις ένα μίλι μακρυά από το Πλάου Λέιν. Μόνο που ήταν χώρος όπου γινόντουσαν κυνοδρομίες. Πρότεινε λοιπόν να δοθεί το Πλάου Λέιν αντιπαροχή για να κτιστεί σούπερ-μάρκετ και με τα χρήματα να ανακατασκευαστεί το Γουίμπλετον Στέντιουμ. Οι οπαδοί αντέδρασαν στην προοπτική να παίζουν οι παίχτες της ομάδας (της Πρέμιερ ακόμα) σε χώρο όπου τρέχουν σκυλιά και ο εκνευρισμένος Χάμαμ πούλησε τελικά την ομάδα το 1997 σε δύο Νορβηγούς. Όμως συνέχιζε να ψάχνει λύσεις και απευθύνθηκε στη Σκωτσέζικη και την Ιρλανδική ομοσπονδία για να μεταφέρει την ομάδα εκεί. Μετά από απανωτές χυλόπιτες και με την ομάδα να υποβιβάζεται το 2000 στην Τσάμπιονσιπ και το 2001 στη Λίγκ 1 έκανε αίτηση να μεταφερθεί στο Μίλτον Κέυνς.

Εδώ συναντήθηκαν τα συμφέροντά του με εκείνα του Ουίνκελμαν, ο οποίος έψαχνε ομάδα να μπει στο γήπεδο που έφτιαξε, που να είναι σε εθνική κατηγορία ώστε να παρακάμψει το δρόμο που χρειαζόταν η ΜΚ Σίτυ για να ανέβει από τα τοπικά μέχρι τις εθνικές κατηγορίες. Τον Αύγουστο του 2001 η Γουίμπλετον που έχει μπει σε καθεστώς οικονομικής διαχείρισης κάνει επίσημη αίτηση να μετακομίσει στο Μίλτον Κέυνς, μέσω του νέου της προέδρου Τσαρλς Κόπελ. Η Ομοσπονδία ήταν κατά, καθώς το τελευταίο προηγούμενο μετακόμισης ομάδας επαγγελματικής κατηγορίας ήταν η Arsenal το 1913, χωρίς όμως να ενωθεί με κανέναν. Η Φούτμπολ Λιγκ ήταν αρνητική επίσης. Μετά όμως από 16 μήνες και ενώ η αρχική απόφαση ήταν αρνητική, δόθηκε η άδεια από μια ανεξάρτητη επιτροπή. Οι ομοσπονδίες μίλησαν για σκανδαλώδη απόφαση, αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή από να την αποδεχτούν. Έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα που όλοι οι παίχτες του Φούτμπολ Μάνατζερ όταν θέλουν να βάλουν ένα παραπάνω challenge στον εαυτό τους επιλέγουν, η ΜΚ Ντονς.

Τώρα, επειδή το «Ντονς» ήταν το παρατσούκλι της Γουίμπλετον FC, οι κάτοικοι του Γουίμπλετον δεν το πήραν πολύ καλά. Όσο διεξάγονταν οι διαπραγματεύσεις για τη μετακόμιση η τοπική κοινωνία ανασκουμπώθηκε και ίδρυσε την AFC Γουίμπλετον το 2002. Φυσικά το παρατσούκλι τους είναι «Ντονς» και φοράει τα ίδια χρώματα που φόραγε η FC, μπλε και κίτρινο. Η ΜΚ Ντονς φοράει λευκά με κίτρινη (χρυσή λένε άλλα μόνο με αστιγματισμό άνω του 7 τη βλέπεις έτσι) ρίγα. Μέχρι το 2007 ο Ουίλκερμαν θεωρούσε ότι η ΜΚ Ντονς είναι ο κληρονόμος της ιστορίας και του τροπαίου της Γουίμπλετον FC. Τότε το αποκήρυξε (κανείς δεν έμαθε γιατί).

Η AFC Γουίμπλετον ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε στις εθνικές κατηγορίες. Το Δεκέμβρη του 2012 κληρώθηκαν να παίξουν μεταξύ τους στον τέταρτο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας. Ακολούθησε αυτό:

MK dons poster

MK scums

Wimbledon fans