Να μην ξέρεις ποιον να μαρκάρεις

  [3 Σχόλια]

gemeos79

Σε μια χώρα συνεχούς παραγωγής ποδοσφαιρικού ταλέντου όπως η Βραζιλία είναι δύσκολο να σε εντυπωσιάσει ένας συγκεκριμένος πιτσιρικάς. Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για δύο; Δύο που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Σας παρουσιάζουμε τον Χένζελ και τον Ντένζελ (ονόματα που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι από κάποιο boy band) τους δίδυμους 14χρονους παίκτες της Τιραντέντες, μιας ομάδας από τα βορειοανατολικά της χώρας που αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα του Πιαουί. Η ομάδα Κ17 της Τιραντέντες είναι εξαιρετική και έχει φτάσει στον τελικό της πολιτείας που θα γίνει σήμερα. Μεγάλο ποσοστό στην επιτυχία της ομάδας έχουν ο Χένζελ κι ο Ντένζελ (μην ρωτάτε ποιος είναι ποιος) που μπερδεύουν τους αντιπάλους.

gemeos1

Οι δίδυμοι αγωνίζονται στα άκρα του κέντρου και πολύ συχνά αλλάζουν θέση μεταξύ τους χωρίς να καταλάβει τίποτα ο αντίπαλος που πάνω που πάει να μάθει τις κινήσεις του ενός, καταλαβαίνει ότι αντιμετωπίζει κάποιον άλλο. Το πρόβλημα βέβαια επεκτείνεται και στον κόουτς της Τιραντέντες (ο οποίος ακούει στο όνομα Μαραντόνα και ναι είναι Βραζιλιάνος) ο οποίος παραδέχτηκε ότι τους μπερδεύει κι αυτός. Αποκάλυψε όμως και το μυστικό του, καθώς τα αδέρφια φοράνε διαφορετικά παπούτσια και είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβει σε ποιον δίνει εντολές.

Και αν ο προπονητής δικαιολογείται, τι να πεις για τους γονείς των παιδιών; «Διαλέξαμε τα ονόματα γιατί το ένα σημαίνει αυτός που είδε τον Θεό και το άλλο αυτός που ήρθε από τον Θεό. Είχαμε σημειώσει σε ένα βιβλίο με ονόματα ποιος είναι ποιος, αλλά είτε το χάσαμε, είτε το δανείσαμε κάπου. Δεν μπορώ να σας πω πλέον ποιος είναι ποιος» δηλώνει με κάθε ειλικρίνεια η μητέρα Μαρία ντο Σοκόρο. Τα αδέρφια από μικρά είχαν μόνο ένα ενδιαφέρον, την μπάλα. Ξυπνάνε και κοιμούνται με το μυαλό τους στο ποδόσφαιρο και παρ” ότι στην αρχή του πρωταθλήματος ο Μαραντόνα τους άφηνε στον πάγκο, με τις εμφανίσεις τους έγιναν βασικότατα στελέχη της ομάδας. Στην ερώτηση του Βραζιλιάνου δημοσιογράφου που κάλυψε το θέμα για το ποιος είναι ο καλύτερος, τα δυο αδέρφια σαν βγαλμένα από καρτούν απάντησαν σε συγχρονισμό με μια φωνή: «Δεν ξέρω».

Τίνος Είναι Αυτός ο Παίχτης Βρε Παιδιά;

  [Καθόλου σχόλια]

Πριν από ένα μήνα έγινε στο Μάντσεστερ ένα παγκόσμιο συνέδριο με τίτλο «Soccerex Global Convention». Θα ήταν άλλη μια τελείως αδιάφορη μάζωξη παραγόντων αν δεν υπήρχε ο λόγος που εκφώνησε ο πρόεδρος της Σπόρτιγκ Λισσαβώνας, Μπρούνο ντε Καρβάλιο. Ο Καρβάλιο είπε δύο πολύ σημαντικά πράγματα: 1) Δεν ξέρω ποιος ακριβώς είναι ο ιδιοκτήτης αρκετών από τους παίχτες μου και 2) Δεν ξέρω ποιος είναι ο ρόλος αυτών των ιδιοκτητών στο στήσιμο παιχνιδιών.

Bruno Carvalhio

Το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι ο Μπρούνο μάλλον έχει δίκιο. Η ανάλυσή του στηρίχτηκε στο καθεστώς ΤΡΟ (Third Party Ownership). Η ιδιοκτησία τρίτου μέρους είναι παράνομη σε χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία, όμως πολύ νόμιμη στη Λατινική Αμερική, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ανατολική Ευρώπη. Η μόδα ξεκίνησε όταν πολλοί σύλλογοι είχαν οικονομικές δυσκολίες και πούλησαν σε εταιρίες μάνατζερ δικαιώματα παιχτών από μελλοντικές μεταγραφές, ταΐζοντας ένα τέρας που δεν μπορούσαν να ελέγξουν. Τα γραφεία μάνταζερ έχουν τα δικαιώματα πάρα πολλών παιχτών μεταξύ αυτών και πρωτοκλασάτων ονομάτων (Τέβες, Μαστσεράνο, Νεϋμάρ, Φαλκάο). Εκείνο όμως που έκανε τον Καρβάλιο να ανησυχεί περισσότερο είναι η σύνδεση αυτών των γραφείων με στοιχηματικές εταιρίες.

Ο Καρβάλιο στηρίχθηκε σε μια έρευνα που είχε κάνει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Επαγγελματικών Πρωταθλημάτων (κάτι σαν πανευρωπαϊκή ΕΠΑΕ, καλή ώρα), τα αποτελέσματα  της οποίας ανακοίνωσε στο ίδιο συνέδριο ο πρόεδρός της, Εμανουέλ Μεδέιρος. Σε μία πρόταση: « Ολόκληρο το ποδόσφαιρο διοικείται από ένα συνδικάτο οργανωμένου εγκλήματος». Και δεν εννούσε παραδόξως τη ΦΙΦΑ αυτή τη φορά. Και το αποκαλούν έτσι όχι γιατί υπάρχει κάποιο ψεύτο-φεουδαρχικό σύστημα όπου εταιρίες έχουν τα δικαιώματα ποδοσφαιριστών, αλλά γιατί όλο το πράγμα είναι τόσο σκιώδες που μπορούν να στήνουν ματς.

Ο Καρβάλιο έκανε τρεις ερωτήσεις:

  1. Αν το τρίτο μέρος είναι ιδιοκτήτης παιχτών σε δύο διαφορετικές ομάδες που παίζουν αντίπαλες, πως μπορούμε να ξέρουμε ότι δε θα ενθαρρύνουν κάποια πλευρά να βοηθήσει την άλλη, αν κρίνεται υποβιβασμός ή προβιβασμός;
  2. Αν ένας νεαρός παίχτης θέλει να πάρει μεταγραφή που θα τον βοηθήσει στην καριέρα του, γιατί θα παίζει ή διότι θα δουλέψει με κάποιον συγκεκριμένο προπονητή, πώς θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε την κίνηση αν το σύστημα επιτρέπει στο τρίτο μέρος που έχει την πλειοψηφία των δικαιωμάτων του να τον πουλήσει εκεί όπου το τρίτο μέρος θα έχει το μεγαλύτερο κέρδος;
  3. Αν το τρίτο μέρος έχει διασυνδέσεις με δύο συλλόγους, ο ένας εκ των οποίων θέλει παίχτες από τον άλλον, πως μπορούμε να ξέρουμε ότι ο ένας σύλλογος δε θα λάβει παράνομη βοήθεια για να αποκτήσει τους παίχτες;

Ο Καρβάλιο ανέλαβε τη Σπόρτιγκ περίπου ενάμιση χρόνο πριν, με τα “λιοντάρια” να είναι στα πρόθυρα της καταστροφής. Δύο σεζόν μετά με προσεκτικές μεταγραφικές κινήσεις και δανεισμούς την έφερε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ανακάλυψε όμως στην πορεία πως πραγματικά λειτουργεί το σύστημα. Μετά την ομιλία του ένας δημοσιογράφος της Daily Mail τον ρώτησε αν γνωρίζει ότι 11 ποδοσφαιριστές που υπάρχουν στις ακαδημίες της Σπόρτιγκ έχουν σχέση με την Τσέλσι και αν μπορεί να το επιβεβαιώσει. Ο Καρβάλιο απάντησε «ειλικρινά δε γνωρίζω». Και το χειρότερο είναι ότι ήταν ειλικρινής.

Τα ελληνικά drones

  [3 Σχόλια]

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να μην έχει μάθει για τα γεγονότα στον αγώνα της Σερβίας με την Αλβανία και το τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι που μπήκε στο γήπεδο με την σημαία της «Μεγάλης» Αλβανίας και προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο, ξύλο και διακοπή του αγώνα. Με βάση αυτή την καταπληκτική ιδέα προβοκάτσιας και τρολαρίσματος, η ομάδα του Sombrero αποφάσισε να δώσει ιδέες στο ελληνικό κοινό για τη χρήση των drones. Με τη χρήση του Photoshop στο οποίο οι γνώσεις μας είναι νηπιακού επιπέδου φτιάξαμε κάποιες σημαίες οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε κατάλληλες στιγμές:

Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης, ΟΣΦΠ-ΠΑΟ

Το ντέρμπι των αιωνίων ετοιμάζεται να αρχίσει όπως του αρμόζει. Με τον Βαγγέλη τον Μαρινάκη να βολτάρει στα αποδυτήρια, τον Σάββα τον Θεοδωρίδη να κυνηγάει τους διαιτητές από το ζέσταμα, τον Αλαφού να τουιτάρει σαν να μην υπάρχει αύριο και τον κόσμο να ζει την αγωνία του ντέρμπι. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ένα κιτρινόμαυρο αεροπλανάκι πάνω από τον ουρανό του Πειραιά. Σύμφωνα με πληροφορίες της αστυνομίας το αεροπλανάκι με τον τίτλο «ΕΡΧΟΜΑCTE» είχε ως πιθανή αφετηρία το ελικοδρόμιο της εταιρείας Ετζίαν. Ο αγώνας διακόπτεται προσωρινά καθώς γίνεται ρίψη αντικειμένων, ενώ ο Μαρινάκης φωνάζει «ένα δωρεάν διαρκείας σε όποιον το ρίξει». Στον ΣΚΑΪ γίνεται τρίωρη ανάλυση της πτήσης με ειδικό προσομοιωτή με παρουσιαστή τον Κυριάκο Θωμαΐδη. «Ήταν απρόβλεπτο το αεροπλανάκι» δηλώνει εμπειρογνώμονας στην Ώρα για Σπορ της Δευτέρας που κυκλοφόρησε με τίτλο: «Τους γλέντησε ο Τίγρης πάλι».

sdronemel

Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης, ΟΣΦΠ-ΠΑΟ

Μετά την κατάρριψη του κιτρινόμαυρου drone ο αγώνας γίνεται κανονικά μέχρι και το εξηκοστό λεπτό όταν αυτή τη φορά ένα πράσινο αεροπλανάκι εμφανίζεται και πάλι. Ο Αλαφούζος συλλαμβάνεται, την ώρα που προσπαθεί να ξεφύγει με το ασανσέρ που όμως έχει κολλήσει, γιατί σύμφωνα με πληροφορίες το χειριζόταν από την κερκίδα των επισήμων μέσω ενός app του κινητού του, ενώ ο διευθυντής της αστυνομίας δηλώνει: «Σιγουρευτήκαμε για τον δράστη όταν διαπιστώσαμε ότι το χάσταγκ ήταν στα γρίκλις».

sdronealaf

Γήπεδο Απ. Νικολαΐδης, ΠΑΟ-ΟΣΦΠ

Στη ρεβάνς του 2ου γύρου και ενώ οι ομάδες προθερμαίνονται ένα κατακόκκινο αεροπλανάκι με τον παραπάνω χάρτη διασχίζει τον ουρανό. Στην πίσω όψη υπάρχουν οι μορφές των Μώραλη και Μαρινάκη. Αμέσως ο Παναθηναϊκός βγάζει ανακοίνωση στην οποία κατηγορεί τον Ολυμπιακό ότι δυναμιτίζει το κλίμα. Μέσω νον-πέιπερ η ΠΑΕ Ολυμπιακός απαντάει ταυτόχρονα με 15 ανεξάρτητους δημοσιογράφους να ενημερώνουν ότι απλά ήταν διαφήμιση για τον συνδυασμό που θα κατέβει για την Υπερνομαρχία Αττικής στις επόμενες εκλογές.

sdronepeir

 Προκριματικά EURO-2016, Ελλάδα-Νήσοι Φερόες

Η ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι τα βρίσκει σκούρα απέναντι στους ψαράδες από τα Φερόες. Οι παίκτες παρουσιάζονται νωχελικοί, ο Καρνέζης είναι καρφωμένος πάνω στη γραμμή, η φράντζα του Ταχτσίδη είναι σε κακή μέρα, ο Μανιάτης δεν μπορεί να ματιάσει τα αντίπαλα χαφ με τις γουρλοματάρες του και σε μια αντεπίθεση γίνεται το 0-1. Οι περισσότεροι από τους 2.000 φιλάθλους αρχίζουν να αποχωρούν και μέσα στην απέραντη ησυχία ακούγεται ο ήχος από ένα drone. Το μήνυμα «Ναι Κατσουράνη με Ουγγαρία» γίνεται αμέσως τρέντινγκ τόπικ στο τουίτερ, ενώ σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας το αεροπλανάκι είναι ινδικής κατασκευής.

sdronekatsour

Προκριματικά EURO-2016, Ελλάδα-Νήσοι Φερόες

Στο άδειο πλέον γήπεδο η Ελλάδα δεν μπορεί να ισοφαρίσει με κανέναν τρόπο τους ερασιτέχνες αντιπάλους της. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι ο μοναδικός θεατής του αγώνα πλέον και μοναδικός μάρτυρας του παραπάνω drone. «Στην αρχή νόμιζα ήταν διαφήμιση για δερμάτινα μπουφάν» δηλώνει την επόμενη μέρα ο κ. Σαρρής, την ίδια στιγμή η Πορτογαλία κερδίζει ξανά με 1-0.

sdronesantos

Γήπεδο Τούμπας, ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ

Με την απαγόρευση μετακίνησης οπαδών να μην επιτρέπει την παρουσία φιλοξενούμενων, ο σύνδεσμος οπαδών Ολυμπιακού Πόρτο Γαβρόνε ναυλώνει το παραπάνω αεροπλανάκι για να πάρει εκδίκηση για την περσινή ρίψη γάβρων στον πάγκο του Ολυμπιακού.

sdronemetro

Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης, Champions League Ολυμπιακός-Γιουβέντους

Ο Ολυμπιακός δεν έχει ξεκινήσει καλά τον αγώνα και μόλις στο 5′ ο Αντρέα Πίρλο με απευθείας χτύπημα φάουλ ανοίγει το σκορ. Πριν συνέλθει η ομάδα του Πειραιά, ο Καρλίτος Τέβες σκοράρει ξανά και το ημίχρονο κλείνει με το 0-2 να έχει φέρει μεγάλη γκρίνια στους περίπου 30.000 προπονητές της εξέδρας. Οι διαφωνίες τους σε σχέση με την αρχική εντεκάδα σταματούν όμως όταν ένα αεροπλανάκι με το πρόσωπο του Αλέ περνάει από πάνω. Ο Μαρινάκης συγκινείται από την ανιδιοτέλεια του κόουτς και τον παίρνει τηλέφωνο αμέσως. Συγκινημένος ο Νικόλας δηλώνει στην Έλλη Στάη: «Δυο χρόνια το είχα έτοιμο και περίμενα τον Ισπανό να την πατήσει».

sdroneale

Kαυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, Ηρακλής-Ολυμπιακός Βόλου

Ο Ηρακλής στην καινούρια του προσπάθεια για άνοδο στην Α” Εθνική μετά το τοπικό ντέρμπι με τον Πιερικό (ως Πόντιοι Κατερίνης) αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό Βόλου σε ένα παιχνίδι με μεγάλη ένταση. Μετά από ένα μέτριο πρώτο ημίχρονο με το σκορ στο 0-0 οι φίλοι του Ηρακλέως απολαμβάνουν τα ροφήματά τους. Ξαφνικά από τα μεγάφωνα παίζει το τραγούδι του Αντώνη Ρέμου «Η αγάπη έρχεται στο τέλος» και ένα αεροπλανάκι πετάει πάνω από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Είναι η νέα προσφορά για το CD του γνωστού τροβαδούρου της αγάπης. Ο αγώνας διακόπτεται από την είσοδο οπαδών στον αγωνιστικό χώρο και κάπου στο Βόλο ο δήμαρχος της πόλης παίζει με το τηλεκοντρόλ χαμογελώντας.

sdroneremos

Γήπεδο Τούμπας, τυχαίος αγώνας

Την στιγμή που ο Άγγελος δίνει εντολές στον Γιώργο Τζαβέλλα με τη φράση «Θα σε σκίσω» να ακούγεται αρκετές φορές ένα αεροπλάνο με την παραπάνω σημαία περνάει πάνω από το γήπεδο. Ο Άγγελος σταυροκοπιέται πολλές φορές και πετάει λίγο αγιασμό από το Όρος πάνω στο αεροπλανάκι το οποίο βραχυκυκλώνει και πέφτει κάτω. «Με τη δύναμη του Θεού το κατέρριψα» δηλώνει την επόμενη μέρα ο Έλληνας κόουτς.

sdroneaggelos

Ο τερματοφύλακας που γινόταν και επιθετικός

  [4 Σχόλια]

campos

Στις 21 Μαρτίου του 1996 στο Μεξικό, και πιο συγκεκριμένα στο στάδιο Αζουλ της πρωτεύουσας, η Κρουζ υποδεχόταν την Ατλάντε στα πλαίσια της 31ης αγωνιστικής του εγχώριου πρωταθλήματος. Οι γηπεδούχοι έχοντας πολύ καλύτερη ομάδα (τερμάτισαν πρώτοι στην κανονική περίοδο εκείνης της διοργάνωσης σε αντίθεση με την Ατλάντε που τέλειωσε τη χρονιά ως προτελευταία) κυριάρχησαν στο παιχνίδι και κατάφεραν να προηγηθούν στο 51ο λεπτό. Το γκολ αυτό ανάγκασε τους φιλοξενούμενους να αλλάξουν τα σχέδια τους και να ψάξουν τρόπους να επιτεθούν. Δώδεκα λεπτά μετά το γκολ, στο 63ο λεπτό της αναμέτρησης, ο διαιτητής έδωσε την άδεια για να γίνει η δεύτερη αλλαγή της Ατλάντε στο παιχνίδι. Και από εκείνο το σημείο και μετά η Ιστορία ξεκίνησε να κρατάει σημειώσεις για να καταχωρήσει αργότερα την ημέρα στο τεράστιο βιβλίο της.

Ο παίκτης που αντικαταστάθηκε ήταν ο επιθετικός των φιλοξενούμενων Χαβιέρ Κρουζ. Στον αγωνιστικό χώρο μπήκε ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Φελιξ Φερνάντεζ που αμέσως έτρεξε προς το τέρμα της ομάδας του! Πριν προλάβουν όλοι στο γήπεδο να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει, ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας πήγε στον πάγκο, έβγαλε τα γάντια, το σορτσάκι και τη φανέλα του τερματοφύλακα (η οποία, σε αντίθεση με πολλές άλλες στιλιστικές επιλογές του, δεν ήταν αρκετά εντυπωσιακή, γεμάτη φανταχτερά χρώματα), φόρεσε την εμφάνιση που φορούσαν και οι συμπαίκτες του και ξαναμπήκε στο γήπεδο κατευθυνόμενος προς την επίθεση της ομάδας του.

Πέντε λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι ένας επιθετικός της Ατλάντε βρήκε ελεύθερο χώρο από δεξιά, έκανε τη σέντρα προς το δεύτερο δοκάρι και εκεί ο κοντοπίθαρος πρώην τερματοφύλακας και νυν επιθετικός με εντυπωσιακό πέταγμα και γυριστό σουτ στον αέρα την έστειλε στα δίχτυα κάνοντας το 1-1, σκορ με το οποίο έληξε και το ματς.

Δεν ήταν ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο γκολ του Χόρχε Κάμπος, καθώς ολοκλήρωσε την τεράστια και ξεχωριστή (από το μικρό για τα δεδομένα των τερματοφυλάκων ύψος του, μέχρι τον αστείο τρόπο που ντυνόταν και την άνεση που είχε να βγαίνει εκτός της περιοχής του, προβλέποντας και προλαβαίνοντας αρκετές φορές δύσκολες καταστάσεις) καριέρα του με 38 τέρματα, αρκετά εκ των οποίων πέτυχε τα πρώτα του χρόνια όταν προτιμούσε, αντί να κάθεται στον πάγκο σαν αλλαγή του τερματοφύλακα, να παίζει στην επίθεση. Ήταν όμως το πιο εντυπωσιακό.

Μια διαφορετική κερκίδα

  [1 Σχόλιο]

hull_1913

(Κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Θα μπορούσε άνετα να είναι φιλτραρισμένη φωτογραφία του cast του “Boardwalk empire’, μιας εξαιρετικής Αμερικάνικης σειράς του HBO που ασχολείται μεταξύ άλλων και με τη ζωή κάποιων εκ των μεγαλύτερων μαφιόζων των αρχών του προηγούμενου αιώνα, αλλά δεν είναι. Είναι μια πραγματική – προφανώς επεξεργασμένη – φωτογραφία από το 1913 που απεικονίζει μέρος της κερκίδας της Χαλ Σίτυ (που, χάρη στις προσπάθειες κάποιων κολλημένων, ρομαντικών οπαδών της, εκατό χρόνια μετά λέγεται ακόμα Χαλ Σίτυ) σε αγώνα απέναντι στη Χάντερσφιλντ.

Για την ιστορία, το παιχνίδι έληξε με θρίαμβο 8-2 των γηπεδούχων και έτσι όλοι αυτοί οι κουστουμαρισμένοι, αγέλαστοι και κάπως τρομακτικοί τύποι (εμφανέστατη η απουσία γυναίκας), επέστρεψαν χαρούμενοι στο σπίτι τους για να διηγηθούν στους υπόλοιπους της οικογένειας τι είδαν.

Το ποδόσφαιρο στα χρόνια του ολοκληρωτισμού

  [3 Σχόλια]

 Μπορεί η έκφραση «άρτος και θεάματα» να μας έρχεται από τα ρωμαϊκά χρόνια, το σκεπτικό όμως είναι πάντα επίκαιρο και τα «θεάματα» πολύ συχνά έχουν να κάνουν με το ποδόσφαιρο. Παρ” ότι το ποδόσφαιρο στην Σοβιετική Ένωση θεωρείτο αρχικά ως άθλημα των πλουσίων και της μπουρζουαζίας, το κομμουνιστικό καθεστώς γρήγορα κατάλαβε την απήχηση που είχε στον κόσμο και θέλησε να το εκμεταλλευτεί. Έτσι λοιπόν η αστυνομία απέκτησε τη δικιά της ομάδα την Διναμό Μόσχας, ο στρατός την ΤΣΣΚΑ, οι σιδηρόδρομοι την Λοκομοτίβ και τα αυτοκίνητα την Τορπέντο. Μέσα σε αυτές τις ομάδες υπήρχε και η Κρασνάγια Πρέσνια (ελέγχομαι για την προφορά) που το 1935 μετονομάστηκε σε Σπαρτάκ Μόσχας, όνομα εμπνευσμένο από τον μονομάχο Σπάρτακο, ενδεικτικό της θέλησης για μάχη απέναντι στο τότε κατεστημένο.

spartak26-1

Η διαφορά της Σπαρτάκ ήταν ότι αποτελούσε την μοναδική πραγματικά ανεξάρτητη ομάδα. Ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της ήταν ο Νικολάι Στάροστιν επιτυχημένος παίκτης χόκεϊ, αλλά και ποδοσφαιριστής. Ο Στάροστιν άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην Σπαρτάκ και στο σοβιετικό ποδόσφαιρο και έμεινε γνωστός ως ο άνθρωπος που τα έβαλε με το απολυταρχικό σταλινικό καθεστώς εκείνης της περιόδου, στο πρόσωπο του ισχυρού ανθρώπου της μυστικής αστυνομίας Λαβρέντι Μπέρια. Ο Μπέρια ως δεξί χέρι του Στάλιν και αρχηγός της NKVD (του προπομπού της ΚGB) ήταν ένας άνθρωπος που του άρεσε το ποδόσφαιρο και ακόμα περισσότερο η νίκη. Έχοντας τη θέση του επίτιμου προέδρου της Διναμό γρήγορα ήρθε σε κόντρα με την Σπαρτάκ. Στάροστιν και Μπέρια είχαν έρθει αντίπαλοι πριν μερικά χρόνια ως ποδοσφαιριστές, με τον Στάροστιν να θυμάται τον Μπέρια ως έναν σκληρό και άτεχνο αριστερό χαφ. Η μοίρα τους έφερε κοντά ξανά.

Η Σπαρτάκ αρχικά βρήκε «σπόνσορα» το συνδικάτο των εργαζομένων στα εργοστάσια τροφίμων (μια που έπρεπε να σχετίζεται με κάποιον τρόπο με το κράτος), αλλά άλλαξε αρκετές φορές σπόνσορες μέχρι που αποτάνθηκε στην «κομμουνιστική νεολαία» του γενικού γραμματέα Αλεξάντερ Κοσάρεφ. Παρ” όλα αυτά κράτησε την ανεξαρτησία της και γι” αυτό σύντομα έγινε η ομάδα των αντιφρονούντων, η ομάδα που έδινε την ευκαιρία σε πολύ κόσμο να εκφραστεί ελεύθερα στα ενενήντα λεπτά του αγώνα. Η πρώτη μεγάλη κόντρα με τη Διναμό έγινε το 1936 την ημέρα Φυσικής Αγωγής. Ο Κοσάρεφ είχε την ιδέα να δοθεί ένας αγώνας επίδειξης ανάμεσα στις δυο ομάδες στην Κόκκινη Πλατεία. Η μυστική αστυνομία απέσυρε τελικά την ομάδα της με το φόβο μήπως η μπάλα φύγει και χτυπήσει τους τοίχους του Κρεμλίνου ή ακόμα χειρότερα τον Στάλιν. Τελικά, η Σπαρτάκ χωρίστηκε σε δυο ομάδες και έπαιξε στην καταπράσινη Κόκκινη Πλατεία (9.000 τετραγωνικά μέτρα πράσινου χαλιού τοποθετήθηκαν από εθελοντές της Σπαρτάκ) μπροστά στον Στάλιν που μάλιστα ενθουσιάστηκε και αποφάσισε ο αγώνας να κρατήσει 43′ αντί για 30′. Ο Κοσάρεφ πάντως για καλό και για κακό κρατούσε ένα λευκό μαντίλι, το οποίο και θα πετούσε για να καταλάβουν οι παίκτες ότι έπρεπε να σταματήσουν, αν είχε κάποιο δείγμα ότι ο «Φίλος Όλων των Αθλητών» (σύμφωνα με έναν από τους τίτλους του) Στάλιν είχε αρχίσει να βαριέται.

image002qr0

Η επιτυχία του εγχειρήματος έφερε την Σπαρτάκ πλέον να θεωρείται ισάξιος αντίπαλος των κρατικών ομάδων, αλλά την έβαλε για τα καλά στο μάτι του Μπέρια. Το πλεονέκτημά της όμως ήταν ότι διοικούταν από αθλητές και όχι από σοβιετικούς γραφειοκράτες και έτσι είχε καταφέρει να κάνει και καλή ομάδα. Η Διναμό πήρε το πρώτο σοβιετικό πρωτάθλημα την άνοιξη του 1936, αλλά η Σπαρτάκ πήρε το αμέσως επόμενο το φθινόπωρο. Και όλα αυτά εν μέσω συνεχών συλλήψεων αθλητών της από όλα τα τμήματα, πάντα με διάφορες απίθανες κατηγορίες, όπως ότι κατά τη διάρκεια ταξιδιών στο εξωτερικό (για φιλικούς αγώνες με άλλες κομμουνιστικές ομάδες) είχαν προσεγγιστεί από ξένους κατασκόπους. Ήταν το 1938 όμως όταν ο Μπέρια πήρε την μεγαλύτερη εκδίκησή του τόσο για το φιάσκο της Κόκκινης Πλατείας, όσο και για τους τίτλους της Σπαρτάκ. Ο Αλεξάντερ Κοσάρεφ συνελήφθη με τις κλασσικές κατηγορίες του «εχθρού του Λαού» και χωρίς πολλά πολλά εκτελέστηκε. Οι άνθρωποι της Σπαρτάκ όμως δεν πτοήθηκαν. Η Σπαρτάκ έκανε το νταμπλ το 1938 και το 1939 στα ημιτελικά αντιμετώπιζε την Διναμό Τιφλίδας (ομάδα από την ιδιαίτερη πατρίδα του Μπέρια). Η ομάδα του Στάροστιν κέρδισε με 1-0, με ένα γκολ αμφισβητούμενο και στη συνέχεια πήρε τον τίτλο κερδίζοντας την ομάδα του Λένινγκραντ που σήμερα είναι η γνωστή μας Ζενίτ. Παρ” ότι ο διαιτητής στον ημιτελικό ήταν πρώην παίκτης της Διναμό και γενικά αξιοσέβαστος, ο Μπέρια δεν μπορούσε να το ξεπεράσει και αφού έγινε και ο τελικός, η μυστική αστυνομία διέταξε την επανάληψη του ημιτελικού έναν μήνα μετά (περιττό φυσικά να πούμε ότι ο διαιτητής συνελήφθη). Η Σπαρτάκ Μόσχας κέρδισε και πάλι τη Διναμό Τιφλίδας και στη συνέχεια κατέκτησε και επίσημα το δεύτερο νταμπλ της σε δυο χρόνια. Ο Στάροστιν στη βιογραφία του λέει ότι γύρισε και κοίταξε στα επίσημα και ο Μπέρια από τα νεύρα του κλωτσούσε τις καρέκλες.

Ο Στάροστιν ήταν τόσο δημοφιλής που ο Μπέρια δεν μπορούσε να τον αγγίξει άμεσα. Αλλά όπως είδαμε, ο Μπέρια είχε υπομονή και μπορούσε να περιμένει και για τον Στάροστιν. Έτσι, το 1942 με τη Σοβιετική Ένωση να ασχολείται πλέον με τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο και το ποδόσφαιρο να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, ήρθε η κατάλληλη ευκαιρία. Στις 20 Μαρτίου του 1942 ο Στάροστιν γύρισε στο σπίτι του από μια μέρα δουλειάς στην Σπαρτάκ και έπεσε να κοιμηθεί. Ξύπνησε όμως από έναν φακό και δυο όπλα να τον σημαδεύουν. Οδηγήθηκε στα κεντρικά της μυστικής αστυνομίας όπου έμαθε ότι επίσης είχαν συλληφθεί τα τρία αδέρφια του (κι αυτοί ποδοσφαιριστές της Σπαρτάκ), οι δυο γαμπροί του και δυο ακόμα φίλοι και συμπαίκτες του από την Σπαρτάκ. Οι κατηγορίες ήταν ένα ποτ πουρί από το κλασσικό «εχθρός του Λαού» και μια αστήρικτη κατηγορία ότι σχεδίαζαν τη δολοφονία του Στάλιν μέχρι το επικό ότι ο Νικολάι Στάροστιν έκανε δηλώσεις υπέρ του ποδοσφαίρου της μπουρζουαζίας και ότι ήθελε να εισαγάγει καπιταλιστικά στοιχεία στο ποδόσφαιρο. Το τελευταίο βασίστηκε στο γεγονός ότι η Σπαρτάκ πλήρωνε 80 ρούβλια στους κορυφαίους παίκτες της, κάτι όμως για το οποίο είχε πάρει άδεια από την κυβέρνηση.

nikolai_starostin

Ο Στάροστιν καταδικάστηκε σε 10 χρόνια σε στρατόπεδο εργασίας, ποινή που αντιμετωπίστηκε ως χάδι για τα δεδομένα της εποχής καθώς γλίτωσε τον θάνατο που ήταν πολύ της μόδας. Το ποδόσφαιρο ήταν πιθανότατα αυτό που έσωσε τον Στάροστιν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας και μετέπειτα στα σύνορα με την Κίνα. Όπου πήγαινε οι διοικητές των στρατοπέδων τον ήθελαν για προπονητή στις «τοπικές» Διναμό με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της τιμωρίας του να το περάσει εκτός στρατοπέδων μένοντας μαζί με τους αθλητές των ομάδων. Την ίδια στιγμή η Σπαρτάκ περνούσε δύσκολα, καθώς οι περισσότεροι αθλητές της ήταν στον πόλεμο σε αντίθεση με αυτούς των άλλων ομάδων που είχαν ευνοϊκές θέσεις αρκετά μακρυά από την πρώτη γραμμή. Μετά τον πόλεμο μάλιστα, έγιναν προσπάθειες να αφαιρεθούν και οι τελευταίοι καλοί παίκτες της Σπαρτάκ, όπως στην περίπτωση της μεταγραφής του επιθετικού Σαλνίκοφ στη Διναμό (που έπεσε θύμα εκβιασμού για να αναγκαστεί να πάει στη Διναμό). Αυτό εξόργισε τον κόσμο που έφτασε στο σημείο να στέλνει μέχρι και γράμματα στον Στάλιν για να ακυρώσει την μεταγραφή. Από την άλλη, ο Στάροστιν γύρισε πίσω όταν ο Βασίλι, γιος του Στάλιν και συνταγματάρχης στα 20 του, τον έφερε πίσω στην Μόσχα για να γίνει προπονητής της ομάδας της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο Μπέρια φυσικά δεν το ανέχτηκε αυτό και για καιρό ο Στάροστιν ζούσε στο σπίτι του Βασίλι, μέχρι που η μυστική αστυνομία τον ξαναέπιασε και τον έστειλε κάπου στο Καζακστάν. Ο Βασίλι προσπάθησε να τον φέρει και πάλι πίσω, αλλά ο ίδιος ο Στάροστιν κουρασμένος από το γεγονός ότι είχε μπλέξει σε παιχνίδια εξουσίας, προτίμησε να μείνει εξόριστος. Μόνο μετά τον θάνατο του Στάλιν κατάφερε να γυρίσει και πάλι πίσω (μαζί με τα αδέρφια του που είχαν δεινοπαθήσει σε ορυχεία και εργοστάσια) και να αναλάβει αρχικά την εθνική και αργότερα την αγαπημένη του Σπαρτάκ. Ο Μπέρια είχε συλληφθεί και εκτελεστεί (ως κατάσκοπος των καπιταλιστών και εχθρός του Λαού) και πλέον δεν υπήρχε εχθρός. Η Σπαρτάκ στην μετα-Στάλιν εποχή άρχισε να έχει καλύτερες σχέσεις με το καθεστώς και ο Στάροστιν έγινε πρόεδρός της από το 1955 ως και το 1992, ενώ πέθανε το 1996 έχοντας ζήσει μια ζωή με πολύ ποδόσφαιρο, διώξεις και έχοντας γυρίσει όλη την παραμεθόριο της ΕΣΣΔ.

Πηγές:
Communism and Football – BBC Four
The Strange Story of Nikolai Starostin, Football and Lavrentii Beria – Jim Riordan, Europe-Asia Studies Vol. 46, No. 4, Soviet and East European History (1994), pp. 681-690
Football Against the Enemy – Simon Kuper

Φουλ επίθεση και υπνωτισμός

  [Καθόλου σχόλια]

Romário

Πριν από ακριβώς τέσσερα χρόνια γράφαμε για την εκλογή των Ρομάριο και Μπεμπέτο στις βραζιλιάνικες εκλογές. Αυτές τις μέρες (μια που φαίνεται στη Βραζιλία οι εκλογές γίνονται στην κανονική τους ώρα και όχι όποτε τους καπνίσει) είχαμε και πάλι γενικές εκλογές στη χώρα και ο Ρομάριο, μέλος της Κάτω Βουλής (δείτε και λίγο House of Cards, κάτι παρόμοιο πρέπει να είναι), εκλέχθηκε γερουσιαστής του Ρίο ντε Τζανέιρο με το επικό ποσοστό του 63,4% με τον βασικό αντίπαλό του να παίρνει μόλις 20%. Και αν το ποσοστό σας φαίνεται μεγάλο, σε απόλυτους αριθμούς είναι απίστευτο καθώς μιλάμε για πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ψήφους. Ο Ρομάριο πέρασε τα τέσσερα τελευταία χρόνια ως πολιτικός και ήρθε σε κόντρα με τη διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και ειδικά με αφορμή το τελευταίο Μουντιάλ και το όργιο διαφθοράς και λοβιτούρας που φαίνεται ότι έγινε. Σίγουρα είχε μπροστά του έναν πολύ πιο εύκολο δρόμο από άλλους λιγότερους γνωστούς υποψηφίους, αλλά το γεγονός ότι αύξησε σε τεράστιο βαθμό τις ψήφους του δείχνει ότι προφανώς κάτι έκανε σωστά ή έστω έδειχνε ότι κάνει κάτι.

jardel10480057503

Την ίδια στιγμή, για να μην νιώθει μοναξιά ο Ρομάριο, με ένα άλλο κόμμα (από τα πολλά που υπάρχουν στη Βραζιλία και έχουν όλα παρεμφερή ονόματα) εκλεγόταν και ο Μπεμπέτο ξανά, αυτός βέβαια στην τοπική ας πούμε βουλή του Ρίο. Και αν το 2010 παίζαμε με 4-4-2, πλέον από φέτος παίζουμε με επιθετική τριπλέτα μια που προστέθηκε και ο ποδοσφαιριστής ονείρωξη των καλοκαιρινών μεταγραφικών περιόδων, ο Μάριο Ζαρντέλ που κατάφερε κι αυτός να εκλεχθεί σε μια αντίστοιχη θέση με του Μπεμπέτο, αυτή τη φορά όμως στην επαρχία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ που περιλαμβάνει και το Πόρτο Αλέγκρε. Πάνω από 40.000 ψήφους πήρε ο Μάριο και ξεκινάει κι αυτός μια νέα καριέρα στην πολιτική της χώρας. Και πριν προλάβετε να πείτε «ε, καλά στην Ελλάδα βγάζουμε χειρότερους», η αλήθεια είναι ότι μπορεί στη Βραζιλία να μας περνάνε. Για παράδειγμα εκλέχθηκε ξανά ο κλόουν με το όνομα Τιριρίκα, αν και αυτή τη φορά πήρε λιγότερες ψήφους (παραπάνω από 900.000) με το σύνθημα, «Τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, ψηφίστε Τιριρίκα» και το «Τι κάνει ένας ομοσπονδιακός βουλευτής; Δεν ξέρω. Ψηφίστε με και θα σας πω«. Και αν αυτό δεν σας πείθει, αφήνω άλλους να κάνουν τη δουλειά για μένα:

 Παρά τις εκλογές πάντως το ποδόσφαιρο δεν σταματά στη Βραζιλία και μαζί του η γραφικότητα συνεχίζεται σε αμείωτους ρυθμούς:

olimar-tesser

«Δεν θέλω να χάσω μια τόσο καλή ευκαιρία. Ξέρω τι έχει κάνει αλλού και θέλω να δουλέψει με τους παίκτες μου πριν τους αγώνες. Υπάρχουν όρια, εγώ είμαι το αφεντικό και δεν μπορεί να εμπλακεί στο τεχνικό και φυσικό κομμάτι. Δέχομαι όμως τον ρόλο του στην ομάδα. Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση«.

Αν ρωτούσαμε δέκα άτομα  για τις παραπάνω δηλώσεις λογικά και οι δέκα θα μας έλεγαν ότι προέρχονται από κάποιον προπονητή που μιλάει για μια μεταγραφή ή έστω κάποιον βοηθό προπονητή. Στο πρώτο σκέλος θα είχαν δίκιο, στο δεύτερο όχι. Οι δηλώσεις όντως είναι ενός Βάγνκερ Μπενάτσι, προπονητή της Πορτουγκέζα που έχει την ατυχία να είναι από το Σάο Πάολο, μια πόλη που ήδη έχει ομάδες όπως οι Κορίνθιανς, η Παλμέιρας, η Σάντος και φυσικά η ομώνυμη Σάο Πάολο. Η Πορτουγκέζα έπεσε στη Β” Εθνική και μετά από 28 αγώνες βρίσκεται στην τελευταία και 20η θέση με μόλις τρεις νίκες. Οι διοικούντες βλέποντας τα ζόρια και ζώντας σε μια ήπειρο που η θρησκεία, τα γούρια και οι προλήψεις παίζουν σε άλλο επίπεδο, αποφάσισαν να φέρουν στην ομάδα έναν διάσημο υπνωτιστή που ακούει στο όνομα Όλιμαρ Τεσσέρ με μεγάλη καριέρα σε τηλεοπτικά κανάλια. Ο ίδιος ο υπνωτιστής σίγουρος για τις ικανότητές του δήλωσε ότι αν οι παίκτες πιστεύουν ότι μπορούν να λυγίσουν το καινούριο αιφόν σίδερα, τότε μπορούν να κάνουν οτιδήποτε στο γήπεδο. Στη συνέχεια το τράβηξε λίγο παραπάνω, λέγοντας ότι δυο λεπτά «προπόνησης» με υπνωτισμό αντιστοιχούν σε είκοσι λεπτά κανονικής προπόνησης, θεωρία που είμαι σίγουρος ότι ενστερνίζονται και πολλοί Έλληνες ποδοσφαιριστές. Με μόλις 9 παιχνίδια να μένουν, ο υπνωτιστής θα πρέπει να κοιμίσει και τους αντιπάλους της τίμιας Πορτουγκέζα για να σωθεί…

Η μεγαλύτερη απόκρουση όλων των εποχών

  [Καθόλου σχόλια]

Τον γύρο του ίντερνετ κάνει τις τελευταίες μέρες το παραπάνω βίντεο που δείχνει μια φάση του Σαββατιάτικου αγώνα Νόριτς-Ρόδεραμ, στην οποία ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων, Άνταμ Κόλιν, κάνει μια εντυπωσιακή τριπλή απόκρουση. Κάποιος λιγότερο ενθουσιώδης και περισσότερο αναλυτικός τύπος φυσικά θα μπορούσε να αμφισβητήσει τον υπερβολικό ενθουσιασμό που προκάλεσε η φάση λέγοντας ότι στις δυο τελευταίες περιπτώσεις η μπάλα κατευθύνεται ουσιαστικά πάνω ή ακριβώς δίπλα από τον τερματοφύλακα αλλά ακόμα και έτσι η προσπάθεια του Κόλιν αξίζει τουλάχιστον να προωθηθεί από όλους μας σε τρεις φίλους, ώστε να κερδίσει κι αυτός τα 15 λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν.

Τριάντα χρόνια νωρίτερα όμως, στις 14 Ιουλίου του 1984 στην περιοχή Σάντος του Σάο Πάολο γινόταν μια φάση που κανένας ποτέ δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει. Στο 39ο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου του αγώνα Σάντος-Αμέρικα οι φιλοξενούμενοι πολιόρκησαν την εστία του Ουρουγουανού τερματοφύλακα Ροδόλφο Ροντρίγκεζ (που μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν πρώτος σε συμμετοχές με την εθνική Ουρουγουάης), επιχείρησαν πέντε σουτ προς το τέρμα σε διάστημα 12 δευτερολέπτων κι όμως δεν είδαν τη μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα. Ο 28χρονος τότε Ροντρίγκεζ έκανε τέσσερις διαδοχικές, εντυπωσιακές αποκρούσεις πριν η μπάλα εκτιμήσει την υπερπροσπάθεια του και καταλήξει στο πέμπτο και τελευταίο σουτ στο αριστερό κάθετο δοκάρι του, στο οποίο είχε ακουμπήσει και μετά την πρώτη επέμβαση του.

Όπως είναι απόλυτα κατανοητό από όποιον βλέπει το βίντεο, η τετραπλή αυτή απόκρουση, παρ” όλο που υπολείπεται σε φήμη σε σχέση με άλλες εντυπωσιακές προσπάθειες διασημότερων τερματοφυλάκων, συμπεριλαμβάνεται σε κάθε αφιέρωμα για “μεγάλες επεμβάσεις” που σέβεται τον εαυτό του. Tον Ιούλιο του 2010 η Σάντος βράβευσε τον Ροντρίγκεζ με μια τιμητική πλακέτα για την απόκρουση αυτή.

Και εκεί που πιστεύεις ότι η απίστευτη αυτή σκηνή δεν μπορεί να αποκτήσει με κάποιο τρόπο ακόμα μεγαλύτερη αξία, ο ίδιος ο Ροντρίγκεζ σε μια συνέντευξη του πέρσι αποκάλυψε ότι στη δεύτερη βουτιά του, στην οποία προλαβαίνει πάνω στη γραμμή τον επιτιθέμενο που επιχειρεί να κάνει προβολή, το πόδι του αντιπάλου βρήκε το δεξί του χέρι προκαλώντας κάταγμα στο μικρό του δάχτυλο («το μοναδικό σπάσιμο που είχα σε 22 χρόνια καριέρας» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά), αναγκάζοντας τον να συνεχίσει την ατέλειωτη φάση με ένα σπασμένο δάχτυλο, όπως θα έκανε κάθε γνήσιος Ουρουγουανός παίκτης που μεγάλωσε με τις ιστορίες για τον Ομπντούλιο Βαρέλα και το garra του!

Η πιο ανόητη φάρσα

  [Καθόλου σχόλια]

2motlxc

Στη δεκαετία των 70s η Λάτσιο εκτός από την εμβληματική μορφή του Τζόρτζιο Κινάλια είχε στη σύνθεσή της και τον «ξανθό άγγελο». Αυτό ήταν το παρατσούκλι του Λουτσιάνο Ρε Τσεκόνι. Ο Μιλανέζος χαφ της Προ Πάτρια και της Φότζια μετακόμισε στη γαλάζια πλευρά της πρωτεύουσας το 1972 και ήταν εκεί όταν η Λάτσιο κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα το 1974. Μάλιστα εκείνη τη χρονιά είχε κληθεί και στην εθνική Ιταλίας για το Μουντιάλ. Ήταν ένας παίκτης με ατελείωτες δυνάμεις, που έτρεχε πάνω κάτω στο γήπεδο, αυτό που τώρα είναι της μόδας να λέμε «box to box» χαφ και στην Ιταλία λένε «μεντιάνο», μέλος μιας Λάτσιο που συχνά αντί για ομάδα έμοιαζε με συμμορία και όσο εντυπωσιακό ποδόσφαιρο έπαιζε, τόσο προβληματικούς χαρακτήρες είχε στο ρόστερ της. Αυτό όμως που έχει μείνει στην ιστορία για τον Ρε Τσεκόνι είναι εξωαγωνιστικό και θλιβερό, το γεγονός που έφερε τέλος τόσο στην καριέρα, όσο και στη ζωή του.

re-ceecc

Ο άνθρωπος που πίστεψε στον Τσεκόνι ήταν ο προπονητής του στη Φότζια Τομάσο Μαεστρέλι, με τον οποίο βρέθηκαν μετά και στην Λάτσιο. Τον Δεκέμβριο του 1976 ο Μαεστρέλι πέθανε μόλις στα 54 του σκορπίζοντας την θλίψη στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Ο Τσεκόνι ήταν ένας από αυτούς που σήκωναν το φέρετρο του αγαπημένου του κόουτς. Σαρανταεπτά μέρες αργότερα, στις 18 Ιανουαρίου του 1977 ο Τσεκόνι μαζί με τον συμπαίκτη του Πιέρο Γκεντίν και ακόμα έναν φίλο τους πήγαν σε ένα κοσμηματοπωλείο της Ρώμης. Ο Τσεκόνι είχε τη φαεινή ιδέα να κάνουν πλάκα στον φίλο τους που μπήκε μέσα στο κατάστημα, πιθανότατα θεωρώντας ότι η αναγνωρισιμότητά του θα τον σώσει από οποιονδήποτε μπελά. Έτσι, αυτός κι ο Γκεντίν με καλυμμένα τα πρόσωπά τους μπήκαν μέσα και ο Λουτσιάνο με τα χέρια στις τσέπες φώναξε «Ληστεία» στον ατυχή κοσμομητοπώλη. Λέγεται ότι την ίδια φάρσα είχε επαναλάβει νωρίτερα σε άλλο μαγαζί. Μόνο που για τον «ξανθό άγγελο» η τύχη έφερε αυτή τη φορά απέναντι σε έναν τύπο που αφ” ενός δεν έβλεπε ποδόσφαιρο και αφ” εταίρου ήταν σχετικά trigger-happy.

Σε μια ταραγμένη πολιτικά περίοδο στην Ιταλία, οι νόμοι περί «αυτοάμυνας» ήταν λίγο διφορούμενοι και ο κοσμηματοπώλης Μπρούνο Ταμποκίνι είχε ήδη τραυματίσει στο παρελθόν κάποιον άλλον επίδοξο ληστή χρησιμοποιώντας ένα από τα τρία περίστροφα που είχε στην κατοχή του. Την 18η Ιανουαρίου λοιπόν έβγαλε και πάλι το περίστροφό του, το έστρεψε στον Γκεντίν και αυτός σήκωσε τα χέρια του ψηλά τρομαγμένος. Ο Τσεκόνι όμως δεν έκανε το ίδιο, συνεχίζοντας την πλάκα. Ο κοσμηματοπώλης τον πυροβόλησε από κοντινή απόσταση και ο Τσεκόνι ξεψύχησε ψιθυρίζοντας: «Ήταν ένα αστείο, ένα αστείο». Ο Τσεκόνι μόλις στα 28 του έφυγε αφήνοντας πίσω μια γυναίκα και δυο παιδιά. Ακόμα και σήμερα οι οπαδοί της Λάτσιο τον θυμούνται για τις ποδοσφαιρικές του αρετές, αλλά αυτό που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό είναι ο απίστευτα παράλογος τρόπος με τον οποίο έφυγε από τη ζωή.

Αριστερά της Βερόνα

  [Καθόλου σχόλια]

Στα Ανατολικά της Βερόνα υπάρχει η συνοικία Μπόργκο. Εκεί ένας λογικός επισκέπτης της πόλης δε θα βρεθεί ποτέ, εκτός αν για κάποιο λόγο έχει ακούσει για την Αρετή της συνοικίας. Η Βίρτους Βερόνα εδρεύει εκεί από το 1921 και είναι κάτι διαφορετικό από έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο (το κάτι παραπάνω ήταν ήδη πιασμένο).

Virtus Emblem RU-Simple-300x300

Φοράει μπλε και κόκκινα, όχι και τόσο σπάνιος συνδυασμός χρωμάτων στην Ιταλία, και αποτελεί την τρίτη ομάδα της πόλης πίσω από τις Ελλάς Βερόνα και Κιέβο Βερόνα. Αυτές είναι γνωστές από την παρουσία τους στη Σέριε Α, ειδικά η Ελλάς (Βερόνα) που έχει μεγαλύτερη θητεία στα σαλόνια. Οι Βιρτουζέζε βέβαια έχουν ένα θέμα με την Ελλάς Βερόνα, μάλιστα η ίδια η ύπαρξη του συλλόγου συνδέεται με την Ελλάς (Βερόνα πάντα). Τους μισούν επειδή οι της Ελλάς (το Βερόνα προαιρετικό) είναι φασίστες και ρατσιστές, με πολλές τιμωρίες και καταδίκες για εγκλήματα μίσους. Οι της Ελλάς (είπαμε) έχουν διακοσμημένα κορμιά με αρχαίο-ιταλικά ανεμιστηράκια γνωστά και ως σβάστικες και σηκώνουν αντίστοιχα πανό. Δεν έχουν τη φήμη των οπαδών της Λάτσιο, αλλά σε χάρη δεν υπολείπονται.

Ο βασικός στόχος της Βίρτους δεν είναι αγωνιστικός. Οι άνθρωποι του συλλόγου και οι οπαδοί επιδιώκουν να επανορθώσουν τη ζημιά που κάνουν στην εικόνα της πόλης οι οπαδοί της Ελλάς Βερόνα. Το ποδόσφαιρο βρίσκεται σε δεύτερο πλάνο, ως μέσο κοινωνικής έκφρασης. Φυσικά έχουν πολύ καλές σχέσεις και συχνές επισκέψεις από τους οπαδούς της Ζενκ Πάουλι. Οι ίδιοι οι οπαδοί της Βίρτους θωρούν ότι είναι ένα κοινωνικό κίνημα που βρίσκει την έκφρασή του μέσα από το ποδόσφαιρο. «Είμαστε όλα εκείνα τα πράγματα για τα οποία δεν είναι γνωστή η πόλη μας στην Ιταλία και στην Ευρώπη: αντί-ρατσιστές, αντί-φασίστες, αντί-σεξιστές και αντί-ομοφοβικοί» δηλώνει ο εκπρόσωπος των Ρέμπελ Ούλτρας, οργανωμένων οπαδών της Βίρτους.

Virtus Fans

Το έμβλημα των Ρέμπελ Ούλτρας γράφει από κάτω: Αντίσταση και Αλληλεγγύη. Είναι συνδεδεμένοι με τα κινήματα Αντί-φα και Αντί-ρα (αντί-ρατσιστές) και περήφανο μέλος του «Against Modern Football». Δεν είναι πολλοί, όμως είναι πιστοί. Όπως πιστός είναι και ο προπονητής της ομάδος που διανύει φέτος το τριακοστό-τρίτο έτος της θητείας του στον πάγκο της Βίρτους. Ο Λιουίτζι Φρέσκο δηλώνει ότι «Με συνέκριναν παλιά με το Σερ Άλεξ για το πόσο καιρό κάθομαι στον πάγκο της ομάδας, αλλά πλέον τον έχω ξεπεράσει». Όλος ο σύλλογος λειτουργεί πολύ μακρυά από τη λογική του κυνηγιού των επιτυχιών. Παίζουν για την αγάπη του παιχνιδιού και για τίποτα άλλο πέρα από τη διασκέδασή τους.

Η ομάδα επίσης αναγνωρίζει τις αξίες της και τις τιμά, ακόμα και όταν προσπαθούν να τους τις προσβάλλουν. Όταν η Βίρτους ανέβηκε από τη Σέριε Ντε στη Λέγκα Προ, που θεωρείται στην Ιταλία η πρώτη επαγγελματική κατηγορία, το δημοτικό συμβούλιο δεν ενέκρινε το γήπεδό της ως κατάλληλο για επαγγελματικούς αγώνες. Έτσι, την ανάγκασε να παίζει στο γήπεδο της Ελλάς (Βερόνα πάλι). Οι οπαδοί πήγαιναν απ’ έξω φώναζαν συνθήματα, αλλά δεν έμπαιναν ποτέ μέσα. Δε θέλουν καμία σχέση με την Ελλάς Βερόνα και το δείχνουν έμπρακτα. «Εκεί μέσα μόνο ως φιλοξενούμενοι» λένε οι Ρέμπελ Ούλτρας και πως να τους αδικήσεις.

Η διοίκηση αναγνωρίζει τη στάση των οπαδών και προσπαθεί να έρθει σε συνεννόηση με την Κιέβο για να χρησιμοποιεί το δικό της γήπεδο. Διότι η Βίρτους είναι έμπρακτα ένας σύλλογος των ανθρώπων του Μπόργκο, μιας γειτονιάς, και όχι ενός μπρόεδρα.

Κουράγιο Μάριο

  [25 Σχόλια]

Ήταν το δέκατο λεπτό στο Μεστάγια το Σάββατο. Η Βαλένθια που έχει κάνει εντυπωσιακό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα είχε ήδη σκοράρει δυο φορές (την μια με τη βοήθεια του Μιράντα) απέναντι στην Ατλέτικο που δεν δείχνει τόσο στιβαρή όσο πέρσι. Ο κόσμος πανηγύριζε για το ονειρικό πρώτο ημίχρονο, αλλά κάπου εκεί πρωταγωνιστής έγινε κάποιος άλλος που βρίσκεται πολλά χιλιόμετρα μακρυά. Ο Μάριο Κέμπες, εμβληματική φιγούρα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και ένας από τους ανθρώπους που έφτιαξαν το στερεότυπο του μαλλιά Αργεντίνου ποδοσφαιριστή (σε μια εποχή που βλέπεις τον ντι Μαρία να κάνει καρδούλες) έκανε εξαπλό (κατά άλλους τριπλό) μπαιπάς πριν από λίγες μέρες στις ΗΠΑ. Ο «ματαδόρ» πέρασε σημαντικό μέρος της καριέρας του στη Βαλένθια όπου και αγαπήθηκε όσο λίγοι, από ένα δύσκολο και πολλές φορές άδικο κοινό.

Όταν λοιπόν το ρολόι έδειξε 10′ (νούμερο που φορούσε ο Κέμπες, σε μια αντίστοιχη κίνηση όπως πρόσφατα για τον Λουίς Αραγονές), ένα πανό ξεδιπλώθηκε στην Curva Nord, ο κόσμος άρχισε να φωνάζει το όνομά του, ενώ στα μάτριξ έπαιξε το «Δύναμη Ματαδόρ» εν μέσω χειροκροτημάτων από όλο τον κόσμο στο Μεστάγια. Όχι, αυτό δεν θα έχει καμία επίδραση στην υγεία του βετεράνου επιθετικού, αλλά κάποιες φορές το να μένεις χαραγμένος στις μνήμες τόσων χιλιάδων ανθρώπων ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα τα συμβόλαια και τα χρήματα του κόσμου. Είναι σίγουρο ότι ο Κέμπες κάπου μέσα του θα ένιωσε μέγαλη χαρά και ικανοποίηση και θα πήρε λίγη δύναμη για να τα βγάλει πέρα.

Εδώ είναι Βαλκάνια

  [2 Σχόλια]

Μακριά από τα “σαλόνια” του Τσάμπιονς Λιγκ, του Γιουρόπα Λιγκ και των μεγάλων Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, με τα σχεδόν αψεγάδιαστα γήπεδα τους και τις ιδανικές συνθήκες διεξαγωγής ενός αγώνα, στα πανέμορφα και εξωτικά λιβάδια των Βαλκανίων χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα δοκιμάζουν κι αυτοί την τύχη τους στο πιο όμορφο παιχνίδι του κόσμου.

Παρακάτω ακολουθούν 11+3 επιλεγμένες φωτογραφίες που απεικονίζουν ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο, πολύ πιο κοντινό σε αυτό που οι περισσότεροι παίζαμε μικροί. Στο ποδόσφαιρο αυτό…

…ο χοντρός της παιδικής ηλικίας παραμένει στη θέση για την οποία είχε πρωτο-επιλεγεί στα 6 του…

balkan1

…ο τερματοφύλακας δεν ντρέπεται να προστατεύσει τον εαυτό του από τη βροχή…

balkan4

…η τουαλέτα βρίσκεται πέντε βήματα μακριά, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση…

balkan8

…οι εισβολείς δεν επιδιώκουν απαραίτητα μερικά λεπτά διασημότητας…

balkan2

…ή μπορεί και να το επιδιώκουν…

balkan7

…η συμμετρία δεν είναι ποτέ δεδομένη…

balkan10

…ούτε κάποια άλλα γνώριμα ποδοσφαιρικά γεωμετρικά σχήματα…

balkan14

…η goal-line technology εξαρτάται από το πόσο ήπιε το προηγούμενο βράδυ ο επιστάτης του γηπέδου…

balkan9

…τα κόρνερ πολλές φορές μοιάζουν απόμακρα σημεία, σαν να βρίσκονται εκτός γηπέδου…

balkan12

…ενώ κάποιες φορές βρίσκονται κυριολεκτικά εκτός γηπέδου…

balkan6

…στις κερκίδες ο κόσμος βολεύεται όπως μπορεί…

balkan5

…παρά τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα των αναμετρήσεων οι θέσεις VIP δεν λείπουν…

balkan11

…στις κερκίδες μπορείς να συναντήσεις προσηλωμένους φιλάθλους όλων των ειδών…

balkan13

…κάποιοι εκ των οποίων έχουν πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια…

balkan3

Η ανταμοιβή των oπαδών

  [4 Σχόλια]

de5a2395-0eba-4c2b-b361-6dd9054557a5-620x413

Κρασνοντάρ, κάπου στο νοτιοδυτικό κομμάτι της Ρωσίας κοντά στην Μαύρη θάλασσα. Πληθυσμός περίπου 700 χιλιάδες νοματαίοι. Μέσα σε όλα έχει και ποδοσφαιρική ομάδα από το 2008 η οποία σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να βγει και στην Ευρώπη. Την Πέμπτη το βράδυ αντιμετώπιζε την Έβερτον. Η απόσταση από το Λίβερπουλ περίπου 3000 χιλιόμετρα (σε ευθεία). Πεντακόσιοι ηρωικοί Εβερτόνιανς ταξίδεψαν ως εκεί για να γίνουν συμμέτοχοι στην επιστροφή της ομάδας τους στην Ευρώπη, την στιγμή που χαρούμενοι (;) στρατιώτες συνεχίζουν τη σοβιετική παράδοση που θέλει το κράτος να στέκεται δίπλα στον αθλητισμό (φαντάζομαι εθελοντικά και χωρίς καμία πίεση) τηρώντας πλήρως όλα τα αγαπημένα μας κλισέ σε αυτούς τους αγώνες. Μετά από μια μέτρια εμφάνιση, ήρθε το γκολ του αιεθαλούς Σάμουελ Ετό (που μας ξενερώνει με το 5 στη φανέλα) στο 81′, έπειτα από σέντρα του Μιχάλη Κασάπη της Αγγλίας που ακούει στο όνομα Λέιτον Μπέινς, να σώσει την παρτίδα και να γράψει το τελικό 1-1.

Οι παίκτες της Έβερτον μαζί με τον κόουτς Ρομπέρτο Μαρτίνεθ ξεκίνησαν τον μακρύ δρόμο της επιστροφής που κρατάει περί τις πέντε ώρες. Αυτό όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά στο ταξίδι ορισμένων οπαδών της ομάδας που αναγκάστηκαν να πάρουν δυο αεροπλάνα και μετά να ταξιδέψουν με το τραίνο γύρω από την Μαύρη Θάλασσα φτάνοντας μέχρι και τις εννιά ώρες διαδρομής. Τόσο η συμπαράσταση, όσο και η ταλαιπωρία των οπαδών δεν άφησαν ασυγκίνητους τους ανθρώπους της Έβερτον. Ο «next-big-thing» κεντρικός αμυντικός Στόουνς ενθουσιάστηκε τόσο από την παρουσία τους στο ξενοδοχείο πριν τον αγώνα, όσο και από την συμπαράσταση που έδειξαν κατά τη διάρκεια του ματς και τους ευχαρίστησε στις δηλώσεις του. Και επειδή ακόμα και στην Αγγλία των ακριβών εισιτηρίων υπάρχει συχνά σεβασμός προς τους οπαδούς (σεβασμός και όχι αλισβερίσι του στυλ «πρόεδρε πιάσανε τα αδέρφια μας όταν κλέβανε, βάλε πλάτη να μην σαπίσουν στη φυλακή») η διοίκηση αποφάσισε να τιμήσει τους ηρωικούς οπαδούς προσφέροντάς τους δωρεάν εισιτήρια για την επόμενη ευρωπαϊκή έξοδο, αυτή τη φορά σε έναν πιο κοντινό προορισμό, στην Λιλ.

JS47820876

Το μόνο που μένει όμως, είναι να δείξει και η ομάδα στο χορτάρι τον απαραίτητο σεβασμό μια που οι φετινές επιδόσεις των Μπλε είναι μετριότατες, ειδικά στο αμυντικό κομμάτι. Αν και για τους περισσότερους από αυτούς τους τύπους, σημασία έχει το ταξίδι και η εμπειρία.

Μαθήματα ποδοσφαίρου: La palomita

  [8 Σχόλια]

Δεν είναι πολλές οι κινήσεις στο ποδόσφαιρο και πίστευα ότι είχαμε εξαντλήσει τις βασικές. Ένα κείμενο όμως για την ομάδα-φάντασμα έφερε την εύλογη ερώτηση ενός αναγνώστη «τι διάολο είναι η παλομίτα;» μια που δεν είχα δώσει καμία εξήγηση. Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό της λέξης που σημαίνει «περιστεράκι» (αλλά και ποπ κορν). Ως συνήθως η περιγραφή είναι αρκετά πετυχημένη και πιστή στην πραγματικότητα, αν και νομίζω το ελληνικό «κεφαλιά-ψαράκι» (που είναι τελικά η παλομίτα) είναι ακόμα πιο πετυχημένο, ειδικά αν παίζεις συχνά Κάντι Κρας Σάγκα και έχεις δει πώς κουνιούνται τα ψαράκια.

Η παλομίτα θυμίζει εν μέρει κάποιο πτηνό (αν και τα αντιπαθητικά περιστέρια που κουτσουλάνε μπαλκόνια και αυτοκίνητα δεν είναι η καλύτερη επιλογή), καθώς ο επιθετικός ίπταται και συχνά ανοίγει τα χέρια σαν να πετάει. Οι κεφαλιές ψαράκι συνήθως θέλουν κάποιον βραχύσωμο φορ ή τουλάχιστον έτσι τις έχω συνδυάσει εγώ και θυμάμαι παίκτες όπως ο Θ(ε)ωμάς Μαύρος ή κι ο Αναστόπουλος να τις επιχειρούν. Αρκετές φορές βέβαια, ο επιθετικός μπορεί να μην είναι στον αέρα αλλά να κάνει την κίνηση για να προλάβει την μπάλα που είναι και χαμηλά και σχετικά μακρυά του. Το diving header που συνήθως είναι ο αγγλικός όρος είναι πολύ ξενέρωτος και δεν μας αρέσει.

Οι παλομίτες-ψαράκια δεν είναι πάντα ωραίες και εντυπωσιακές, όπως τα ψαλιδάκια, αλλά δεν είναι και λίγα τα ιστορικά γκολ που έχουν σημειωθεί έτσι, όπως για παράδειγμα το πρόσφατο του φαν Πέρσι που αν και δεν είναι ο ορισμός ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία. Σε αντίθεση με άλλες περίτεχνες ενέργειες, η κεφαλιά ψαράκι είναι περισσότερο θέμα ανάγκης και λιγότερο προσπάθεια για εντυπωσιασμό, μια κίνηση δικαιολογημένη απόλυτα από τις συνθήκες της φάσης (όπως το πρόσφατο γκολ του Ραούλ Χιμένεθ). Αν όμως υπάρχει μια κεφαλιά-ψαράκι που έχει γράψει ιστορία είναι αυτή του Άλντο Πόι στην Αργεντινή. Ήταν 19 Δεκεμβρίου του 1971 όταν το Ροζάριο είχε πάρει φωτιά για το ντέρμπι που χαρακτηρίζω ως το Άρης-ΠΑΟΚ της Αργεντινής. Δεν θα σταθώ πολύ στον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος, απλά θα πω ότι Ροζάριο Σεντράλ και Νιούελ΄ς Όλντ Μπόιζ έπαιζαν στον ημιτελικό του πρωταθλήματος στο ουδέτερο Μονουμεντάλ. Περίπου στο 65′, ο Ουρουγουανός δεξιός μπακ της Ροζάριο «Νέγκρο» Γκονζάλες έβγαλε τη σέντρα που ήταν λίγο δυνατή και ο Άλντο Πόι (που κατά διαβολική σύμπτωση ήταν μέλος της ομάδας-φάντασμα) οριζοντιώθηκε για να σκοράρει το γκολ που έγραψε το τελικό σκορ 1-0. Η Ροζάριο πήρε την πρόκριση, στον τελικό κέρδισε την Σαν Λορένσο και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής.

poy

Η κεφαλιά του Πόι όμως έμεινε στην ιστορία περισσότερο και από την ίδια τη νίκη στον τελικό, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή παράδοση. Από τότε και κάθε χρόνο την ίδια ημέρα οι οπαδοί της Ροζάριο μαζεύονται και κάνουν αναπαράσταση του γκολ μαζί με τον ίδιο τον Πόι ως πρωταγωνιστή και πανηγυρίζουν το γκολ όπως την πρώτη φορά. Η γιορτή μάλιστα έχει γίνει σε διάφορα μέρη του κόσμου όπως ΗΠΑ, Ουρουγουάη, Χιλή, ενώ το event είχε μεγάλο σουξέ το 1997 όταν και έγινε στην Κούβα με τον γιο του «Τσε» Γκεβάρα και φανατικό οπαδό της Ροζάριο Ερνέστο να έχει αυτός την τιμή να παίξει τον Πόι. Το γκολ ενέπνευσε τον συγγραφέα Ρομπέρτο Φανταναρόσα να γράψει μια μικρή ιστορία με τίτλο «19 Δεκεμβρίου του 1971″ που εκδόθηκε στο βιβλίο «Puro Futbol» και είναι βασισμένη στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι ίδιοι οι μουρλοί οπαδοί της Ροζάριο έκαναν επίσημη αίτηση το 1995 στην αρμόδια επιτροπή ώστε το γκολ να μπει στο βιβλίο Γκίνες ως «το γκολ που έχει πανηγυριστεί περισσότερο», κάτι που τελικά δεν τα κατάφεραν.

poy2

Και αν κεφαλιές ψαράκι έχουμε πολλές στο ποδόσφαιρο, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε μια μπασκετική παλομίτα εξίσου δημοφιλή στην αγαπημένη Αργεντινή. Είναι το περίφημο μπάζερ-μπίτερ του λατρεμένου Μανού Τζινόμπιλι στον τελικό του 2004 στην φάση των ομίλων απέναντι στη Σερβία, ένα καλάθι που έδωσε τον τίτλο στην Αργεντινή και έμεινε κι αυτό στην ιστορία ως «η παλομίτα του Μανού» και έγινε μέχρι και διαφήμιση:

Προηγούμενα μαθήματα (δυστυχώς στα περισσότερα τα βίντεο δεν παίζουν πλέον): La pared, la bicicleta, la gambeta, το βρωμόσουτο, el tunel, espaldinha, la rabona, la chilena, la vaselina

Ο πρώτος που το σήκωσε

  [Καθόλου σχόλια]

article-0-1C74BA3100000578-944_634x425

Κάθε σοβαρή ποδοσφαιρική διοργάνωση τελειώνει με τον αρχηγό των νικητών να σηκώνει το τρόπαιο. Είτε αυτό είναι η πιατέλα για τα λουκάνικα στην Μπουντεσλίγκα, είτε κάποιο πιο κλασσικό κύπελλο, η επίσημη έναρξη των πανηγυρισμών είναι η στιγμή που το «τιμημένο» σηκώνεται ψηλά στον ουρανό. Φαντάζομαι πολλοί από εμάς αγνοούμε πώς ξεκίνησε αυτό το «έθιμο». Σύμφωνα λοιπόν με την ποδοσφαιρική ιστορία, ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάμε αυτή τη συνήθεια είναι ο Χιλντεράλδο Λουίζ Μπελίνι. Με μια μεγάλη καριέρα στη Βάσκο ντα Γκάμα και τη Σάο Πάολο, ο Μπελίνι ήταν ο αρχήγος της Σελεσάο όταν σήκωσε το 1ο της Μουντιάλ το 1958. Τότε σε μια κίνηση πρακτική, ώστε το κύπελλο να φωτογραφηθεί σωστά με κάθε λεπτομέρεια από τους φωτορεπότερ το σήκωσε ψηλά. Η στιγμή αυτή έμεινε, η συνήθεια ξεκίνησε και ο Μπελίνι έστω και γι” αυτό (αν δεν αρκεί η σπουδαία του καριέρα στην οποία κέρδισε το Μουντιάλ και το 1962, ενώ συμμετείχε και το 1966) έμεινε για πάντα ζωντανός στην ιστορία. Ο Πελέ (πιτσιρικάς τότε το 1958) δήλωσε ότι η παρουσία τον Μπελίνι τον είχε βοηθήσει πολύ, μια που τον καθοδηγούσε και ο Μπελίνι θεωρείται από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία της Βραζιλίας.

bellini3742457_102143604

Η ζωή του Μπελίνι όμως μετά το Ζιλ Ριμέ (στη φωτογραφία πιο πάνω είναι το άγαλμά του έξω από το Μαρακανά) είχε και πάλι ποδόσφαιρο. Μετά από μια καριέρα στην οποία κατηύθηνε τις άμυνες και συχνά τελείωνε τα παιχνίδια με τη φανέλα μέσα στο αίμα και το κεφάλι του μπανταρισμένο, ο Μπελίνι δεν μπορούσε να μείνει μακρυά από το beautiful game. Χρησιμοποιώντας τη φήμη του και όσα χρήματα είχε βγάλει από την καριέρα του άνοιξε πολλές ποδοσφαιρικές ακαδημίες στη Βραζιλία μέχρι να αρχίσει να έχει κάποια προβλήματα υγείας.

Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πρώτος που το διαπιστώνει είναι κάποιος κοντινός σου άνθρωπος. Η γυναίκα του Γκρισέλντα ήταν αυτή που κατάλαβε ότι δεν πάει κάτι καλά, όταν ο σύζυγός της πήγε στο σούπερ μάρκετ και δεν κατάφερε να πάρει όλα τα πράγματα από την λίστα. Τις ίδιες μέρες ήταν καλεσμένος στη βραζιλιάνικη τηλεόραση και θυμόταν με κάθε λεπτομέρεια τις μεγάλες στιγμές του βραζιλιάνικου παρελθόντος. Η Γκρισέλντα βεβαιώθηκε όταν ο Χιντεράλδο δεν θυμόταν ότι είχε κάνει απανωτές αναλήψεις από το ΑΤΜ, με τα χρήματά να βρίσκονται στις τσέπες του, και κυρίως όταν άρχισε να ξεχνάει το δρόμο για το σπίτι. Ο Μπελίνι διαγνώστηκε με Αλτζχάιμερ.

Luiz-Bellini-capitao-do-Brasil-copa-de-78200806260001-1024x698

Μετά από 15 χρόνια μάχης με την ασθένεια, εκ των οποίων τα πέντε τελευταία χωρίς να μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ο Μπελίνι πέθανε τελικά από ανακοπή τον περασμένο Μάρτιο, ανάμεσα στους συγγενείς του εκ των οποίων δεν αναγνώριζε κανέναν. Η οικογένειά του φρόντισε να δωρίσει τον εγκέφαλο του ώστε να μελετηθεί και να βοηθήσει στην καταπολέμηση της ασθένειας. Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν πριν λίγες μέρες κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Ο Μπελίνι έπασχε εντέλει από χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια, μια ασθένεια που παρουσιάζεται κυρίως σε αθλητές ράγκμπι, πάλης, χόκεϊ επί πάγου και γενικά αθλημάτων με συγκρούσεις. Είναι μια εκφυλιστική νόσος που οφείλεται στα συχνά χτυπήματα στο κεφάλι και σε διασείσεις που μπορεί να έχει υποστεί κάποιος και δυστυχώς η διαφορική της διάγνωση γίνεται μόνο μετά θάνατον όπως και στην περίπτωση του Βραζιλιάνου. Για έναν μαχητικό ποδοσφαιριστή που έδινε κάθε ικμάδα δύναμης μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είναι δυστυχώς άσχημο να ζει για τόσα χρόνια με προβλήματα που απέκτησε από τη δουλειά του. Είναι όμως η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη νόσος βρίσκεται σε έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή (υπάρχει μια περίπτωση ακόμα ενός ημι-επαγγελματία που έχασε τη ζωή του στα 29) και δυστυχώς η δεύτερη πρωτιά για τον Μπελίνι, αυτή τη φορά ήταν δυσάρεστη. Μπορεί όμως να βοηθήσει ώστε να προστατεύονται καλύτερα οι παίκτες στο μέλλον, αν και μεταξύ μας οι συνθήκες του 1960 απέχουν πάρα πολύ από αυτές του σήμερα, ώστε να αποφεύγονται τέτοια προβλήματα έγκαιρα (στο μυαλό μου έρχεται αμέσως ο Τσεχ με το κασκέτο του).