Ο πρωταθλητής της απλότητας

  [1 Σχόλιο]

Gaetano_Scirea

Είναι λογικό και σύνηθες στο ποδόσφαιρο την περισσότερη δόξα να την παίρνουν αυτοί που σκοράρουν. Ξεχνάμε συχνά την τέχνη της άμυνας και έτσι ξεχνάμε και σημαντικούς παίκτες. Στην κινέζικη φιλοσοφία υπάρχει η θεωρία του γιν και του γιανγκ, των δύο αντίθετων δυνάμεων που όμως στην ουσία είναι συμπληρωματικές. Και αν δεν σας αρέσει η κινέζικη φιλοσοφία, ας το πάμε σε αμερικάνικο σινεμά και στο κόλπο του «κακού και καλού μπάτσου». Κάτι τέτοιο συνέβαινε και με το αμυντικό δίδυμο Γιουβέντους και Ιταλίας εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Από την μία ο Κλαούντιο Τζεντίλε, ένα από τα πιο σκληρά μπακ της εποχής όλων των εποχών και από την άλλη ο υπέροχος Γκαετάνο Σιρέα.

Παρ” ότι δεν καταλάβαινα πολλά από μπάλα τότε, μόνο και μόνο το σοβαρό παρουσιαστικό του στα αυτοκόλλητα Πανίνι της εποχής με είχε κάνει να τον συμπαθήσω. Αργότερα κατάλαβα πόσο εκπληκτικός αμυντικός ήταν. Όλοι οι συμπαίκτες του λένε για την ηρεμία του, την απλότητά του, την καλοσύνη του, αλλά και τα «βανφακούλ» που μπορούσε να πει αν χρειαζόταν κάποιος συμπαίκτης την ώθηση. Και κυρίως τον σεβασμό που είχαν για τον συμπαίκτη τους. Βλέποντας τον κόσμο από το 1.78 δεν ήταν ο πιο φυσικά προικισμένος ποδοσφαιριστής του κόσμου, αλλά ότι έχανε σε φυσικά προσόντα το είχε σε μυαλό και ταχύτητα. Σε μια εποχή που ο λίμπερο μεσουρανούσε (και ποιος ξέρει, με τους τρεις στην άμυνα να είναι ξανά μόδα, μπορεί να δούμε και την επιστροφή του) ο Σιρέα ήταν η επιτομή της θέσης, ο άνθρωπος που διάβαζε τις φάσεις, ο παίκτης που ήταν παντού. Ο αμυντικός που όταν εσύ μόλις καταλάβαινες τον κίνδυνο που είχε δημιουργηθεί, ο ίδιος είχε ήδη φτάσει στην κατάλληλη θέση και έκοβε. Αλλά κι ο παίκτης που ήξερε μπάλα, μπορούσε να ανέβει με αυτήν και δεν νόμιζε ότι είναι βόμβα που πρέπει να φύγει από τα χέρια του.

Κι επειδή ακριβώς είχε τέτοιο ρόλο και ήξερε μπάλα, ανέβαινε συχνά κάνοντας και παιχνίδι. Πιθανόν ο Σιρέα αν γινόταν ποδοσφαιριστής σήμερα να ήταν ένα κορυφαίο αμυντικό χαφ. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι κατέκτησε ό,τι τίτλο υπήρχε. Επτά πρωταθλήματα Ιταλίας, δύο κύπελλα, ένα Πρωταθλητριών, ένα Κυπελλούχων, ένα ΟΥΕΦΑ, ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, ένα Διηπειρωτικό και φυσικά ένα Μουντιάλ. Και ναι συμμετείχε στο περίφημο γκολ του 1982 κι ας του έκλεψε τη δόξα ο Ταρντέλι που σκόραρε και έκανε έναν από τους πιο σπουδαίους πανηγυρισμούς όλων των εποχών. Ο Σιρέα ήταν αυτός που βγήκε και σκούπισε την μπάλα από τον Μπράιτνερ, ο Σιρέα κατέβασε την μπάλα, ο Σιρέα έκανε τακουνάκι στην περιοχή των Γερμανών και ο Σιρέα έδωσε την τελική πάσα. Όλη η Ιταλία στο πόδι, ο Σιρέα και ο Τζοφ, οι δύο κολλητοί, ψύχραιμοι απολάμβαναν την στιγμή. «Το δωμάτιό τους στο ξενοδοχείο ήταν σαν την Ελβετία, τόσο ήρεμο» είχε πει ο παθιασμένος Ταρντέλι.

Και όλα αυτά χωρίς να πάρει ποτέ κόκκινη κάρτα και φεύγοντας από το ποδόσφαιρο με όλον τον κόσμο να λέει πόσο κύριος ήταν μέσα και έξω από τα γήπεδα. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που δεν επεδίωξε παραπάνω δόξα κι όμως την κέρδισε. Κι όταν αποφάσισε να σταματήσει την μπάλα, έμεινε εργάτης της Μεγάλης Κυρίας. Βοηθός του Ντίνο Τζοφ και «κατάσκοπος». Όπως εκείνη την μοιραία Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 1989, 2η αγωνιστική στο Καμπιονάτο, όταν η Γιουβέντους κέρδιζε 4-1 τη Βερόνα. Ο Γκαετάνο ήταν στην Πολωνία για να κατασκοπεύσει την Γκόρνικ, αντίπαλο της Γιούβε στο ΟΥΕΦΑ. Ήθελε να γυρίσει πίσω στην οικογένειά του. Κάπου όμως στον δρόμο μεταξύ Βαρσοβίας και Κρακοβίας ο οδηγός του ΦΙΑΤ (τι άλλο) στο οποίο ήταν ο Σιρέα δοκίμασε μια επικίνδυνη προσπέρασε, το αυτοκίνητο συγκρούστηκε με ένα φορτηγάκι που μετέφερε δοχεία με αέριο. Η έκρηξη έγινε, ο Σιρέα βρήκε τραγικό θάνατο παγιδευμένος στο αυτοκίνητο.

Και μπορεί, όπως είπαμε στην αρχή, τη δόξα να την παίρνουν οι επιθετικοί, αλλά στην Ιταλία που η άμυνα είναι τέχνη όπως η πίτσα και το καμάκι στα στενά της Ρώμης, ο Γκαετάνο Σιρέα ζει ακόμα ανάμεσα στον κόσμο της Γιούβε που κουβαλάει πανό με το όνομά του. Κι όταν ο επόμενος τεράστιος αρχηγός, ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο, τον πέρασε στις συμμετοχές στη Γιουβέντους το έκανε σηκώνοντας στον αέρα του Τορίνο την φανέλα με το 6 και δηλώνοντας ότι το ρεκόρ έχει σημασία γι” αυτόν μόνο και μόνο επειδή τον συνδέει με τον τεράστιο Σιρέα.

2416237734_f940ed0c01

«Μπορούσες πάντα να βρεις τον Σιρέα. Όπου κι αν ήσουν, δεν ήταν πολύ μακριά και ήταν μια σημαντική φιγούρα. Μπορούσες πάντα να του δώσεις μπάλα. Μπορούσες πάντα να τον βρεις, ήταν κοντά σου»
– Τζουζέπε Φουρίνο

Το φιάσκο του καλοκαιριού

  [Καθόλου σχόλια]

Η είδηση είναι γνωστή. Η μεταγραφή του Ισπανού τερματοφύλακα ντε Χέα κατέληξε σε τεράστια αποτυχία, με την μία πλευρά να κατηγορεί την άλλη, μια που δεν πρόλαβαν μέσα στο χρονικό όριο της μεταγραφικής περιόδου να τελειώσουν με τα διαδικαστικά. Εδώ στην Ελλαδίτσα, ο γίγας παράγοντας θα είχε ανοίξει θυρίδα και ήδη ο ντε Χέα θα έκανε προπονήσεις, αλλά τι να μας πουν οι κουτόφραγκοι. Όπως είναι φυσικό, το κάζο δεν έμεινε ασχολίαστο και στο ίντερνετ έγινε ένας χαμός. Οχτώ από τις καλύτερες ατάκες/φωτογραφίες ακολουθούν για μια ιστορία που έγραψε ιστορία.

1. Η πίτσα Χατ τρολάρει τον Ισπανό τερματοφύλακα:

2. Ο Κέιλορ Νάβας, αντάλλαγμα στην μεταγραφή, φτάνει στο Μάντσεστερ (λέγεται ότι ήταν στο αεροδρόμιο περιμένοντας την πτήση του):

3. Η πτήση του ντε Χέα:

4. Δεν θα πας πουθενά:

5. Η Κόλγουιν Μπέι, ομάδα της Κόνφερενς, τρολάρει τη Γιουνάιτεντ:

6. Το ΙΤ τμήμα της Ρεάλ Μαδρίτης: CNxkQAWWEAEA_Zd.jpg large

7. Η Γιουνάιτεντ στέλνει τα χαρτιά (γιατί μόνο ένα Simpsons meme δεν είναι ποτέ αρκετό):

Νόστος

  [3 Σχόλια]

_PUE9549

Μέσα στον πανικό των τελευταίων ημερών πολλές μεταγραφές πέρασαν στα ψιλά. Λίγο η φαρσοκωμωδία ντε Χέα, λίγο η τρέλα της Γιουνάιτεντ να πάρει επιθετικό, λίγο η απογοήτευση των οπαδών της Άρσεναλ, λίγο το γερό μπάσιμο της Βόλφσμπουργκ για τον Ντράξλερ, είναι λογικό να μην μάθαμε για κάποιες κινήσεις. Και ίσως να μην είναι και τόσο σημαντικές αγωνιστικά. Κάποιες όμως ήταν συναισθηματικά μεγάλες. Ρωτήστε άλλωστε και το πράσινο κομμάτι της Σεβίλλης.

Περίπου είκοσι χιλιάδες νοματαίοι μαζεύτηκαν στο γήπεδο για να υποδεχτούν έναν 34χρονο ποδοσφαιριστή. Όχι όμως όποιον κι όποιον. Γιατί γύρισε πίσω ένα δικό τους παιδί, το σημαντικότερο προϊόν της Ρεάλ Μπέτις τα τελευταία πολλά χρόνια. Ο Χοακίν μετά τη Βαλένθια, την Μάλαγα και τη Φιορεντίνα ζήτησε να επιστρέψει στο σπίτι του. Η καριέρα του ποτέ δεν ήταν αυτή που περιμέναμε μετά την Μπέτις. Όλο αυτό το ταλέντο που ξεχείλιζε, το πάθος, η ταχύτητα και οι ντρίμπλες σαν να έχασαν τη δυναμική τους μακριά από το (πρώην) Εστάδιο Μανουέλ Ρουίθ ντε Λοπέρα. Μια καλή πρώτη χρονιά στη Βαλένθια (σε καμία περίπτωση ισάξια των 30κάτι εκατομμύριων που έδωσαν οι νυχτερίδες) και μια πορεία στη συνέχεια με σκαμπανεβάσματα. Τα πράγματα στην Μάλαγα αργότερα δεν ήταν καλύτερα. Όταν πήγε στα 32 του πλέον στη Φιορεντίνα κανείς δεν περίμενε να παίξει. Τελικά ο Χοακίν αναγεννήθηκε στο Αρτέμιο Φράνκι. Δεν έγινε νεότερος και πιο γρήγορος, αλλά ήταν ειδικά στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν ένας από τους καλύτερους παίκτες της Φιορεντίνα, κάνοντας χαζούς πολλούς από τους αμυντικούς της Σέριε Α και έγινε από τους αγαπημένους παίκτες των Βιόλα.

 Η επιστροφή του στην Ρεάλ Μπέτις είναι μια ιστορία λίγο ανάποδη από αυτή του Στόουνς που είδαμε τις προάλλες. Ένας παίκτης στο τέλος της καριέρας του, που έχει καλό συμβόλαιο, θέλει να φύγει για να πάει σε χειρότερη ομάδα με χειρότερα χρήματα. Η λεπτομέρεια είναι όμως ότι πρόκειται για την ομάδα της καρδιάς του. Και όπως λέγαμε στην περίπτωση του Στόουνς, οι παίκτες έχουν τη δύναμη πλέον στις περισσότερες περιπτώσεις και αυτή τη φορά δεν μας χάλασε. Και ίσως είναι άδικο για τη Φιορεντίνα που τον υπολόγιζε ως βασικό και του έδωσε και το 7 μια που ο Πιζάρο έφυγε. Και άδικο για τους Βιόλα που είδαν να χάνουν με ένα ψυχόδραμα τον Σαλάχ και στη συνέχεια είχαν τον Χοακίν να γκρινιάζει στα social media που δεν τον αφήνουν να γυρίσει «εκεί που είναι η εξ αίματος, αλλά και η ποδοσφαιρική» οικογένειά του. Τελικά όμως στην πόλη που μεγαλούργησε ο Μακιαβέλι, φαίνεται ότι υπάρχει και λίγη καρδιά και ο Χοακίν επέστρεψε εν μέσω αποθέωσης για να βάλει τα κλάματα κι ο ίδιος. Και μόνο γι” αυτές τις σκηνές άξιζε. Και ας μη δούμε φέτος φάσεις  από το παρελθόν όπως αυτές στο βίντεο (που έχει και μουσική από Ντελίκουεντ Χάμπιτς και όχι ελεεινή νταμπ-στεπ όπως το 50% των ποδοσφαιρικών βίντεο πλέον):

Η Ολυμπιακή συντριβή του 1971

  [Καθόλου σχόλια]

Πρέπει να είμαι απ” τους λίγους που λατρεύουν τις ποδοσφαιρικές ιστορίες με φόντο τους Ολυμπιακούς αγώνες. Έτσι σήμερα θα σας παρουσιάσω μια ξεχασμένη ιστορία που ελάχιστοι γνωρίζουν. Ήταν 5 Μαϊου του μακρινού 1971 όταν η ποδοσφαιρική ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας βίωνε μια απ” τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της. Η ομάδα του Τσαρλς Χιούζ είχε ταξιδέψει για τη Σόφια και το Βασίλ Λέφσκι για να υπερασπιστεί το υπέρ της 1-0 του πρώτου αγώνα στο Γουέμπλεϊ. Μια αναμέτρηση που είχε διεξαχθεί μπροστά σε 3.000 θεατές (ναι καλά διαβάζετε 3.000 θεατές) και έδινε λιγοστές ελπίδες πρόκρισης στους Βρετανούς για την ματωμένη Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972. Εκείνη την περίοδο οι παίκτες που καλούνταν να στελεχώσουν τις Ολυμπιακές ομάδες ήταν ερασιτέχνες ή νεαροί (χωρίς επαγγελματικό συμβόλαιο) κάτι που έδινε τεράστιο προβάδισμα στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ.

$T2eC16Z,!)!E9s2fDO1UBP9ZNe5EeQ~~60_12

Έξω απ” τη Βρετανία, στις Κομμουνιστικές χώρες και στην περίπτωση μας στη Βουλγαρία, ο όρος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής διέφερε κατά πολύ. Οι παίκτες δεν είχαν το ποδόσφαιρο ως επάγγελμα και σταθερό εισόδημα, αλλά το στρατό. Άσχετα αν ήταν κανονικοί ποδοσφαιριστές που στις μέρες μας θα σφάζονταν πολλές μεγάλες ομάδες για την υπογραφή τους. Έπαιζαν στην ΤΣ.Σ.ΚΑ Σόφιας (που ήταν η ομάδα του στρατού), δηλώνονταν ως στρατιωτικοί ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές και ζούσαν με τα χρήματα απ” το Κόμμα. Προπονούνταν σε συνθήκες επαγγελματισμού με εξαιρετικούς γυμναστές και – εννοείται – ουδείς γνώριζε κατά που έπεφτε το στρατόπεδο που ήταν η «δουλειά» του.

Απ” την άλλη το αστέρι των Βρετανών, ο πασίγνωστος Χέιντερ, δούλευε μεροκάματο για να βγάλει εις πέρας την οικογένεια του και έπαιζε ποδόσφαιρο στην ερασιτεχνική Χέντον του Λονδίνου. Οκτώ παίκτες της Βουλγαρίας είχαν υπάρξει μέλη της ομάδας που είχε πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Ο επιθετικός Ντίμιταρ Γιακίμοφ ήταν αξιωματικός του στρατού και είχε πάρει μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα του ’62 και του ’66 ως πρώτος σκόρερ της Βουλγαρικής Λίγκας. Ο Χέιντερ είχε πει για τον Γιακίμοφ την εξής ιστορική ατάκα «Aυτός είναι αξιωματικός; Αμφιβάλλω αν έχει μπει ποτέ σε στρατόπεδο». Άδικο πάντως δεν μπορούσε να του ρίξει κανείς. Οι παίκτες της Βρετανίας ήταν όλοι Άγγλοι, ερασιτέχνες απ” τις Χέντον, Ένφιλντ και Γουϊκομπ με μοναδική εξαίρεση το Σκοτσέζο Μπιλ Κάρι της Άλμπιον Ρόβερς.

_59234978_gbfootie_1948

Στη ρεβάνς της Σόφιας οι ερασιτέχνες της Βρετανίας βρέθηκαν μπροστά σε 30.000 μανιασμένους Βούλγαρους και γνώρισαν τη συντριβή με 5-0. Σύμφωνα με τα λόγια του επιθετικού Πήτερ Χάρντκαστλ (ο συγκεκριμένος έγινε επαγγελματίας λίγα χρόνια αργότερα με τη Μπλάκπουλ) η ομάδα του θα μπορούσε να είχε ηττηθεί εύκολα με 20-0. «Δεν έχω ξαναπαίξει ποτέ απέναντι σε τέτοια ομάδα, έκαναν κυριολεκτικά ότι ήθελαν με τη μπάλα και μπορούσαν να σκοράρουν όποτε ήθελαν και από παντού. Μας σεβάστηκαν και σταμάτησαν στο 5-0». Εκείνη η αναμέτρηση ήταν τεράστιο πλήγμα στον εγωισμό των Βρετανών και αποτέλεσε τον βασικό παράγοντα στην οριστική απόσυρση τους απ” τα Ολυμπιακά τουρνουά τρία χρόνια αργότερα. Όλα αυτά μέχρι και το 2012 στους δικούς τους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο. Ο Πήρς είχε μαζέψει μια 18αδα γεμάτη αστέρια όπως ο Μάϊκα Ρίτσαρντς, ο Γκιγκς, ο Ράμσεϊ, ο Μπέλαμι και ο Ντάνιελ Στάριτζ χωρίς όμως να πετύχει κάτι μεγάλο. Για ακόμη μία φορά. Δεν πειράζει. We still Believe.

O Χιούζ και τα δύο παιχνίδια σε διάστημα λίγων ωρών

  [Καθόλου σχόλια]

Χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφόρησε μια φωτογραφία του Γκάρεθ Μπέιλ. Ο Ουαλός σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, μετά τα δύο τέρματα επί της Μπέτις – στο 5-0 της βασίλισσας – πήρε το τζετ, ντύθηκε ανάλαφρα, άραξε στο μεγαλοπρεπέστατο κάθισμα του και έφυγε για Ουαλία. Η ομάδα του Κρις Κόλεμαν (ναι της Λάρισας) αντιμετωπίζει την Κύπρο στις 3/9 και το Ισραήλ στις 6/9 και εννοείται ο Μπέιλ θα βρίσκεται στη βασική 11αδα για να ηγηθεί της προσπάθειας που γίνεται για να βρεθεί – επιτέλους – η Ουαλία στα τελικά ενός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Εθνικών Ομάδων. Προσωπικά της το εύχομαι. Η στυλάτη φωτογραφία μου έφερε στο μυαλό την ιστορία του Μαρκ Χιούζ που ως παίκτης της Μπάγερν Μονάχου αγωνίστηκε σε μία μέρα, σε δύο παιχνίδια, σε δύο διαφορετικές χώρες. Ένα με τη φανέλα της Ουαλίας και ένα με τη φανέλα της Μπάγερν για το κύπελλο Γερμανίας. Ακούγεται απίστευτο  κι όμως είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Αν θα το έκανε ο Μπέιλ ή κάποιος άλλος σύγχρονος ποδοσφαιρικός αστέρας; Ας σοβαρευτούμε.

article-1369597-0B51BF3F00000578-623_634x393

Το καλοκαίρι του 1986, ένα χρόνο μετά τα τραγικά γεγονότα του Χέιζελ και τον αποκλεισμό των Αγγλικών ομάδων απ” τα κύπελλα Ευρώπης, πολλοί ήταν οι Βρετανοί αστέρες που δοκίμασαν την τύχη τους εκτός Νησιού. Ένας απ” αυτούς ήταν ο σπουδαίος Μαρκ Χιούζ που υπέγραψε 8ετές συμβόλαιο με τη Μπαρτσελόνα του Τέρι Βέναμπλς. Για Βαρκελώνη ταξίδεψε παρέα με τον Άγγλο επιθετικό Γκάρι Λίνεκερ. Ο πρώτος άφηνε τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ (σε μια δύσκολη περίοδο για την ομάδα) και ο δεύτερος την Έβερτον. Ο Βέναμπλς είχε στο μυαλό του ένα σούπερ επιθετικό μοντέλο για τη Μπάρτσα με κορυφή το Βρετανικό – φονικό – δίδυμο. Κάτι που δυστυχώς έμεινε μόνο στο μυαλό του. Η πρώτη σεζόν ήταν απογοητευτική για τον Ουαλό με μόλις τέσσερα γκολ με το Βέναμπλς να τον παραχωρεί δανεικό στη Μπάγερν Μονάχου την επόμενη σεζόν, μπας και βρει τον καλό του εαυτό. Και εδώ αρχίζει η ιστορία.

Τη μέρα που ο Χιούζ συναντήθηκε με τον γενικό διευθυντή της Μπάγερν, Ούλι Χένες, έμαθε για την κλήση του στο επερχόμενο παιχνίδι της Ουαλίας κόντρα στην Τσεχοσλοβακία στην Πράγα. Το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο για τις 11 Νοεμβρίου του 1987 και εννοείται ο Ουαλός δεν μπορούσε να το χάσει με τίποτα και για κανένα λόγο. Την ίδια μέρα η Μπάγερν έπαιζε κόντρα στη Γκλάντμπαχ για το Γερμανικό κύπελλο και – εννοείται – ο Χένες ήθελε τον Χιούζ στο γήπεδο. «Τι ώρα παίζετε;» Ρώτησε ο Χένες. «Στις 4.30» απάντησε ο Χιούζ ξέροντας πως δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο να χάσει το απόγευμα του στη μαγευτική Πράγα μετά το παιχνίδι. «Μια χαρά» του απάντησε ο Χένες. «Εμείς παίζουμε βράδυ, θα σε δηλώσω κανονικά. Θα πάρεις το αεροπλάνο και θα σε περιμένει αυτοκίνητο για να  έρθεις στο γήπεδο. Προλαβαίνεις». Ο Χιούζ πάγωσε αλλά στην καμπή που βρίσκονταν η καριέρα του δεν μπορούσε να το αρνηθεί στο «αφεντικό» του. Ο Χένες άλλωστε είχε κάνει ακριβώς το ίδιο στο Δανό Σόρεν Λέρμπι δύο χρόνια νωρίτερα.

a.espncdn.com

Έτσι και έγινε. Ο Χιούζ αγωνίστηκε και στα 90 λεπτά της Πράγας και γνώρισε την ήττα με 2-0 απ” τους Τσεχοσλοβάκους. Πήρε το αεροπλάνο, πέρασε τα σύνορα και έφτασε στο Μόναχο. Το αυτοκίνητο που τον περίμενε έφτασε στο ημίχρονο της αναμέτρησης στο γήπεδο, με τον Μαρκ Χιούζ να αλλάζει γρήγορα-γρήγορα και να κάθεται κουρασμένος στον πάγκο. Με το σκορ στο 0-1 ο Γιούπ Χάινκες πέρασε τον Χιουζ στη θέση του Λούντβιχ Κεγκλ στο 63′ και ο τεράστιος Λόταρ Ματέους ισοφάρισε για τη Μπάγερν λίγα λεπτά αργότερα. Το τελικό 3-2 (στην παράταση) βρήκε τους γηπεδούχους να πανηγυρίζουν μια σπουδαία πρόκριση με τον Χιούζ να γράφει ιστορία ως ο παίκτης που αγωνίστηκε σε κορυφαίο επίπεδο, σε δύο παιχνίδια, σε διαφορετικές χώρες, σε διάστημα λίγων ωρών. Πραγματικά ακούγεται σαν σκηνή από ταινία μα είναι πέρα ως πέρα αληθινό γεγονός. Στη Γερμανία ο Χιούζ βρήκε και πάλι τον καλό του εαυτό και επέστρεψε στην Αγγλία για λογαριασμό της Γιουνάϊτεντ το καλοκαίρι του 1988 βάζοντας και αυτός το λιθαράκι του στη γιγάντωση της ομάδας στα 90’s.

Φενέρ-Σέλτικ σημειώσατε 2

  [Καθόλου σχόλια]

celfen

Επεισόδιο 1ο: Φενέρμπαχτσε και Σέλτικ κληρώθηκαν στον ίδιο όμιλο του Europa League. Σκληροί και επικίνδυνοι Τούρκοι χούλιγκαν, απ’αυτούς που αν σε πετύχουν με ψευδώνυμο ή υπογραφή άλλης ομάδας, σε κάποιο σκοτεινό τσατ/φόρουμ/ποστ σε τρομοκρατούν μέχρι θανάτου να συνειδητοποιήσεις ότι χαράμισες δυο ώρες από τη ζωή σου για κάποιον που είναι λίγο πιο έξυπνος από ένα παγκάκι, απείλησαν τους οπαδούς των Σκοτσέζων ανεβάζοντας προκλητικές φωτογραφίες στις οποίες κρατάνε μαχαίρια.

Επεισόδιο 2ο: Κάποιοι θεοί, οπαδοί της Σέλτικ (τους οποίους εκτιμούσαμε από παλιά), αποφάσισαν να πάρουν θέση, γιατί τέτοιες προκλήσεις δεν γίνεται να μένουν αναπάντητες. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη…

[διάβασε περισσότερα →]

Μια μικρή προσωρινή νίκη

  [6 Σχόλια]

John-Stones-009

Ένα από τα πρόσωπα του καλοκαιριού στο αγγλικό μεταγραφικό παζάρι είναι ο Τζον Στόουνς. Η αλήθεια είναι ότι τον θεωρώ αρκετά αδούλευτο και υπερτιμημένο, αλλά σε ένα πρωτάθλημα που ο Τζόνι Έβανς πωλείται με 6 εκατομμύρια λίρες δεν μπορείς να πεις πολλά. Ο Στόουνς είναι ακόμα άγουρος και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα (με την κακή έννοια) σε πολλά από τα γκολ που δέχεται η Έβερτον,  «μπουγαϊδίζοντας» μάλιστα αρκετά (έμαθα ότι ο Μαυρουδής πήγε στον Πανθρακικό και θα παρακολουθώ την πορεία του φανατικά).

Το θέμα μας όμως δεν είναι αν είναι καλός ή όχι ο Στόουνς. Το θέμα μας είναι ότι η Έβερτον τον θεωρεί καλό και τον χρειάζεται και η Τσέλσι (ο Μουρίνιο με λίγα λόγια) πολύ καλό και τον θέλει. Και το θέμα μας δεν είναι ο Στόουνς, είναι ο κάθε Στόουνς και κάθε ομάδα σε κάθε μεγάλο πρωτάθλημα που προσπαθεί να διατηρήσει τους παίκτες της όταν έρχονται τα πακέτα από τους πλούσιους. Γιατί από την εποχή με τις πενταετίες και τα συμβόλαια τύπου Πάρι Γεωργακόπουλου, έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, όπου οι παίκτες κάνουν το απόλυτο κουμάντο και τα χρήματα του κάθε Αμπράμοβιτς ή Άραβα μπορούν να διαλύσουν τον σχεδιασμό μιας ομάδας. Με την Πρέμιερ Λιγκ να έχει ξεκινήσει, η Τσέλσι απoφάσισε να συνεχίσει να κυνηγάει τον παίκτη, προσφέροντας 20, 26 και 30 εκατομμύρια λίρες. Και δεν ήταν μόνο οι προσφορές, ήταν το συνεχές πρέσινγκ με δηλώσεις τόσο του Μουρίνιο, όσο και του πρωτοπαλίκαρου Τζον Τέρι για το πόσο καλός είναι ο Στόουνς.

Barnsley-v-Everton-Capital-One-Cup-Second-Round

Την ίδια στιγμή η Έβερτον (που στο παρελθόν έχει χάσει παίκτες όπως ο Ρούνεϊ, ο Λέσκοτ και ο Αρτέτα) προς έκπληξη όλων δεν έδειξε να μασάει (τουλάχιστον μέχρι τώρα). Ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ έδειξε να το εννοεί ότι ο παίκτης δεν πωλείται και η διοίκηση φρόντισε να απορρίψει τις προτάσεις. Αρχικά όλοι πίστεψαν ότι πρόκειται για τέχνασμα μέχρι να αρπάξει 40 μύρια από τους Λονδρέζους. Τελικά όμως φαίνεται ότι ο Στόουνς θα μείνει στην Έβερτον. Είναι όμως μια νίκη για την κάθε «φτωχή» ομάδα; Νίκη για τον κόσμο που σήκωσε πανό ενάντια στον ιδιοκτήτη Μπιλ Κένραιτ; Ήδη ο διεθνής μπακ είχε μεσοβδόμαδα καταθέσει αίτημα για μεταγραφή, ενώ στον αγώνα κυπέλλου που έγινε είχε σαφή ευθύνη σε ένα γκολ, με αρκετό κόσμο να φτάνει στο σημείο να λέει ότι το έκανε επίτηδες, αφήνοντας την μπάλα να περάσει και να μπει γκολ. Για μένα απλά φάνηκαν οι αδυναμίες του, αλλά με την καχυποψία στα ύψη και ο κόσμος που τον έβλεπε σαν παιχταρά ψάχνει πλέον το παραμικρό.

martinez-stones

Όσοι από μας παίζουν Football Manager θα έχουν πέσει στο αντίστοιχο δίλημμα αρκετές φορές. Να κρατήσω τον (πιθανότατα) ξενερωμένο παίκτη και να μείνω με το κεφάλι ψηλά ή να υποκύψω στα φράγκα και να τρέχω πανικόβλητος την 4η αγωνιστική του πρωταθλήματος να ξανασχεδιάζω την ομάδα; Ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ λέει τα πράγματα όπως είναι, προσπαθώντας να υποστηρίξει και τον παίκτη του:

 Δεν είναι καλό να νομίζεις ότι επειδή έχεις μπάτζετ CL μπορείς να κάνεις μία κίνηση με τα δάχτυλά σου και να έχεις ότι θέλεις, εμείς δεν λειτουργούμε έτσι. Ο Τζον μπήκε σε μια δύσκολη θέση που είναι άδικη. Είχα παίκτες που σε αντίστοιχες καταστάσεις δεν μπόρεσαν να τα βγάλουν πέρα.

Ο Τζον είναι ακόμα ένα θύμα αυτού του ηλίθιου συστήματος και πρέπει να προστατευτεί. Όλοι οι νέοι παίκτες που πάνε καλά στις ομάδες χρειάζονται προστασία. Είναι κάτι που πρέπει να λυθεί.

Ο ένας χρόνος (αν τελικά η Τσέλσι δεν τινάξει την μπάνκα και αγοράσει τον παίκτη τελευταία στιγμή) θα αλλάξει κάτι; Η καθυστέρηση του αναπόφευκτου θα προσφέρει κάποιο ουσιαστικό κέρδος στην Έβερτον ή είναι παρηγοριά στον άρρωστο; Και στο κάτω κάτω, αν ο παίκτης βάζει τα λεφτά και το Τσάμπιονς Λιγκ παραπάνω από μία θέση στην πρώτη 10αδα, θα πρέπει να κατηγορείται από τον κόσμο που θα συνεχίσει να πηγαίνει στο Γκούντισον Παρκ για να βλέπει τον φιλότιμο Στίβεν Νέισμιθ;

Οι σωσίες του Λουίς Σουάρες

  [Καθόλου σχόλια]

Υπάρχουν όλες αυτές οι στιγμές που θα θέλαμε να γλιτώσουμε, να βρούμε κάποιον να πάρει τη θέση μας. Ο άνθρωπος που μπορεί να κάνει τα πάντα για να κερδίσει βρήκε τον τρόπο για να σωθεί από κάθε βαρετή υποχρέωση και κουραστική δουλειά. Μόνο ο Λουίς Σουάρες θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό σποτ (άλλωστε τον έχουμε δει στο παρελθόν να τα καταφέρνει καλά) εταιρείας από την Ουρουγουάη. Ο φορ της Μπαρσελόνα βρίσκει ένα δίκτυο από σωσίες (μερικοί εκ των οποίων, όπως ο παχουλός στο τραπέζι, του μοιάζουν εξαιρετικά) για να μπορέσει να γλιτώσει ώρες γραφείου και κάθε πιθανής δουλειάς. Σίγουρα πάντως, δεν θα το έκανε για να γλιτώσει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, ο Λουίς δεν θα έχανε ούτε ένα παχνίδι στην αυλή του.

YΓ Υπάρχουν διαθέσιμοι αγγλικοί υπότιτλοι στο βίντεο.

Είμαστε παντού

  [Καθόλου σχόλια]

Η σχέση οπαδού-ομάδας είναι Ιερή. Το συναίσθημα να ακολουθείς την ομάδα σου παντού ή έστω νοητά – αν βρίσκεσαι σε άλλη χώρα – δεν μπορεί να περιγραφτεί με λέξεις. Ή μήπως μπορεί; Ο Σαχίν Νακράνι και ο Καρλ Κόπακ έγραψαν ένα εξαιρετικό βιβλίο για αυτή τη σχέση και την αγαπημένη τους ομάδα. Τη Λίβερπουλ. Με μία όμως μεγάλη διαφορά. Οι δύο συγγραφείς δεν καταπιάνονται με ταξίδια παλαιότερων εποχών και σπουδαίων επιτυχιών αλλά με την περσινή – σχεδόν καταστροφική – σεζόν. Οι σχέσεις και οι μεγάλες αγάπες άλλωστε έτσι δοκιμάζονται. Στα δύσκολα.

gZp7m8e9

Οι δύο φίλοι των «κόκκινων» μας εξηγούν τι σημαίνει να υποστηρίζεις την τεράστια αυτή Αγγλική ομάδα, πλέκοντας ένα εξαιρετικό στόρυ που εξυμνεί τη φιλία και τους οικογενειακούς δεσμούς φιλτράροντας τα όμως μέσα απ” τις εργασιακές σχέσεις, τα ταξίδια και τις μεγάλες αποτυχίες και στο πως όλα αυτά μπορούν να συνδυαστούν με επίκεντρο την αγάπη για το ποδοσφαιρικό σου κλαμπ. Το βιβλίο είναι άκρως διασκεδαστικό και περιγράφει με εξαιρετικές «εικόνες» μια σεζόν που οι περισσότεροι φίλοι της Λίβερπουλ θα ήθελαν να ξεχάσουν. Τα πάντα βρίσκονται εδώ. Όλα – μα όλα τα παιχνίδια – της σεζόν 2014-2015. Συζητήσεις με θρύλους της ομάδας αλλά και με σπουδαίες μορφές άλλων συλλόγων όπως της Τσέλσι και της Έβερτον. Ένα ψηφιδωτό αποτυχίας που χάρισε όμως μοναδικές στιγμές στους φίλους της ομάδας κάνοντας τους να καταλάβουν περισσότερο πόσο την αγαπούν. Στα εύκολα άλλωστε είναι όλοι εκεί, σχολιάζοντας τα θετικά με ένα μόνιμο χαμόγελο. Στα δύσκολα;

Στο sombrero στις 19 Ιανουαρίου του 2015 ο duendes είχε γράψει ένα πολύ ωραίο κειμενάκι με τίτλο «Σαν το γκολ δεν έχει» και είχε περιγράψει τέλεια τι συναισθήματα σου γεννά ένα γκολ. Απερίγραπτα θα συμπληρώσω εγώ. Στο βιβλίο «We” re Everywhere, Us'» υπάρχει μια φράση που περικλείει όλα αυτά και με αυτή θα κλείσω και εγώ αυτό το μικρό κειμενάκι μιας και μιλάει για εκείνο το γκολ που είχε σκοράρει ο Ρίκι Λάμπερτ κόντρα στην Άστον Βίλα. Από εκεί είναι και το βιντεάκι στο παραπάνω κείμενο του καλού μου φίλου, του duendes.

«Να χοροπηδάς πάνω-κάτω και να αγκαλιάζεσαι με τρεις ανθρώπους που δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου, μου άφησε μια αίσθηση εξαιρετικά οικείου. Μια φευγαλέα αίσθηση που δεν γίνεται να αποτυπωθεί σε κανένα χαρτί ή να περιγραφτεί με καμία λέξη»

Οι πουθενάδες που έφτασαν στους 16

  [6 Σχόλια]

sudamericana-2015-750px_0

Η Ν. Αμερική συνεχίζει να μας εντυπωσιάζει. Όχι μόνο για το ποδόσφαιρό της, αλλά και για τη γραφικότητά της και τα όσα διοργανωτικά γίνονται. Μετά το… κοντό τουρνουά της Αργεντινής, θα ασχοληθούμε σήμερα με το Κόπα Σουνταμερικάνα, το δεύτερο μεγαλύτερο διασυλλογικό τρόπαιο της ηπείρου το οποίο και έχει ξεκινήσει.  Θα μιλήσουμε για την κρυφή ηδονή που έχουμε (και μαζί με εμάς πολλοί από εσάς) να ασχολούμαστε με τα διαδικαστικά και για την μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών. Για κάποιον λόγο στο Κόπα Σουνταμερικάνα λοιπόν, η Βραζιλία βγάζει οχτώ (8) ομάδες. Και όταν βγάζεις τόσες πολλές, τότε σίγουρα αν είσαι Νοτιαμερικάνος σε τρώει να κάνεις διάφορα γραφικά.

Έτσι λοιπόν αποφάσισαν οι Βραζιλιάνοι να το ζήσουν έντονα και να βγάλουν 6 ομάδες μέσω του κυπέλλου Βραζιλίας. Αυτό δεν ακούγεται παράλογο θα πει κάποιος. Μόνο που το Κόπα ντο Μπραζίλ δεν έχει τελειώσει και διεξάγεται ακόμα. Με λίγα λόγια το Σουνταμερικάνα και το κύπελλο συμπίπτουν ημερολογιακά από δω και πέρα. Τι πιο λογικό λοιπόν για τους Βραζιλιάνους να πουν ότι όποια ομάδα έχει φτάσει στους 16 (που βρισκόμαστε τώρα) χάνει αμέσως το δικαίωμά της να παίξει στο Σουνταμερικάνα και θα διαλέξουμε τις καλύτερες του περσινού πρωταθλήματος από αυτές που αποκλείστηκαν. Μόνο που η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα που δεν κέρδισε έξοδο στο Λιμπερταδόρες μπαίνει απευθείας στο κύπελλο στους 16 (μαζί με αυτές του Λιμπερταδόρες). Αυτή φέτος ήταν η δόλια η Φλουμινένσε που βγήκε 6η στο περσινό Μπραζιλειράο, έχασε για μια θέση την έξοδο στο Λιμπερταδόρες και τελικά καταδικάστηκε να μην παίξει σε καμία διεθνή διοργάνωση αφού πήγε «μπάι» στους 16. Το ίδιο ισχύει και για ομάδες που έκαναν το λάθος να μην αποκλειστούν πριν τους 16 στο κύπελλο.

Μας μένουν άλλες 2 ομάδες για το Σουνταμερικάνα όμως. Οι Βραζιλιάνοι αποφάσισαν να δώσουν τις θέσεις στις κυπελλούχους του Κόπα ντο Νορντέστε και του Κόπα Βέρντε. Δεν θα σας κουράσουμε με το πρώτο, θα αναφέρουμε ότι νικήτρια είναι η Μπαΐα που τερμάτισε πέρσι 18η στο πρωτάθλημα Βραζιλίας και αγωνίζεται στη Β” Εθνική. Κάποιος που δεν μας έχει ξαναδιαβάσει θα έλεγε «μα είναι τρελοί αυτοί οι Βραζιλιάνοι, στέλνουν ομάδα Β” Εθνικής σε διεθνή διοργάνωση;» και εμείς θα απαντούσαμε «κάτσε να ακούσεις για το Κόπα Βέρντε πρώτα».

Brasília campeão 1987Η τελευταία πρωταθληματική Μπραζίλια του 1987 στο πρωτάθλημα Ντιστρίτο Φεντεράλ

Το Κόπα Βέρντε, αγαπητοί αναγνώστες που ακόμα διαβάζετε το κείμενο, είναι ένα κύπελλο που δημιουργήθηκε πέρσι για πρώτη φορά και παίζουν οι ομάδες της Βόρειας και Κεντροδυτικής Βραζιλίας και ονομάστηκε Πράσινο Κύπελλο προς τιμή του Αμαζονίου. Οι ομάδες που αγωνίζονται είναι εντελώς φολκλορικές και η νικήτρια του 2014 ήταν η τεράστια Μπραζίλια Φουτεμπόλ Κλούμπε που τελευταία φορά αγωνίστηκε στην Α” Εθνική της χώρας το 1985 και το παλμαρέ της έχει 8 τοπικά πρωταθλήματα της Ομοσπονδιακής Περιοχής της Μπραζίλια (κάτι σαν την Ουάσινγκτον D.C. σαναλέμε). Αλλά γίνεται ακόμα καλύτερο. Η Μπραζίλια έπαιξε στο Κόπα Βέρντε σαν 2η του τοπικού της πρωταθλήματος, μια που έχει να το κατακτήσει από το 1987, ενώ μιλάμε για μια υπερ-λούζερ ομάδα που έχει βγει 2η στα τέσσερα από τα εφτά τελευταία τοπικά πρωταθλήματα. Κι αν αναρωτιέστε σε ποια εθνική κατηγορία παίζει φέτος, η απάντηση είναι δεν παίζει.

Γιατί η τελευταία παρουσία της ήταν το 2013 στο πρωτάθλημα της Δ” Εθνικής της Βραζιλίας στο οποίο και αγωνίζονται 40 ομάδες. Η Μπραζίλια κατάφερε να βγει τελευταία στον όμιλό της, αλλά αυτό δεν σήμαινε υποβιβασμό (μια που δεν υπάρχει χαμηλότερη κατηγορία). Δεν κατάφερε όμως να κερδίσει ξανά από τότε την συμμετοχή της στη Δ” Εθνική, μια που κρίνεται από το τοπικό πρωτάθλημα. Με λίγα λόγια, οι Βραζιλιάνοι στείλανε σε μια διεθνή διοργάνωση που συμμετέχουν μεταξύ άλλων η Ρίβερ Πλέιτ, η Ιντεπεντιέντε, η Ατλέτικο Παραναένσε, η Νασιονάλ και η Ντανούμπιο, μια ομάδα που δεν κατάφερε ούτε να κερδίσει την συμμετοχή της στη Δ” Εθνική της χώρας, ούτε καν να κατακτήσει το τοπικό της πρωτάθλημα (σε μια περιοχή περίπου 3 εκατομμυρίων κατοίκων), ενώ στην επίσημη κατάταξη της Ομοσπονδίας βρίσκεται στην 109η θέση της χώρας.

Η Μπραζίλια έφερε 0-0 στον πρώτο της αγώνα απέναντι στην Γκοϊάς (που παίζει στην Α” Εθνική της Βραζιλίας) και τα ξημερώματα της Τετάρτης πήγε ως το μεγάλο αουτσάιντερ στον επαναληπτικό. Η Γκοϊάς κατέβασε τους βασικούς και η Μπραζίλια έκανε πιθανότατα την μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στο Σουνταμερικάνα κερδίζοντας με 0-2 και γράφοντας ιστορία με την πρόκριση στους 16 του θεσμού μιας ομάδας που δεν παίζει καν στη Δ” εθνική της χώρας της.

Εφτά χρόνια σομπρέρο (Ρετρό κουίζ νο35)

  [27 Σχόλια]

7 χρόνια Σομπρέρο

Ένας ακόμα χρόνος προστέθηκε στην καμπούρα του Σομπρέρο. Συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε (να ωριμάζουμε δεν το ξέρω) και ελπίζουμε να σας κρατάμε το ενδιαφέρον με τα κείμενά μας. Να σας μεταφέρουμε στιγμές ποδοσφαιρικές που ίσως δεν ακούγονται τόσο, να θυμόμαστε γραφικές ιστορίες από τα βάθη του χρόνου, να βλέπουμε κάποια πράγματα από την δική μας οπτική και να μοιραζόμαστε μαζί σας ποδοσφαιρικές εμπειρίες. Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας (είμαστε πάντα ανοικτοί σε παράπονα και παρατηρήσεις) και ελπίζουμε να συνεχιστεί αυτό και στο μέλλον, τόσο στο σάιτ, όσο και στα social media. Γιατί μπορεί το Σομπρέρο να είναι αυτό εδώ το μπλογκ, αλλά είναι και η παρουσία του στο Τουίτερ, στο Φέισμπουκ και στο Ίνσταγκραμ, οπότε η συμμετοχή σας είναι χρήσιμη παντού.

Για να γιορτάσουμε αυτά τα εβδομάδα γενέθλια του μπλογκ θα κάνουμε ένα ρετρό-κουίζ (το 35ο κατά σειρά), μόνο που αυτή τη φορά θα έχουμε και δώρο (όσο και να μην το πιστεύετε). Ένας αναγνώστης που θα απαντήσει σωστά στην ερώτηση του κουίζ και θα είναι αρκετά τυχερός ώστε να κληρωθεί, θα κερδίσει ένα… συλλεκτικό μπλουζάκι Σομπρέρο για να μπορεί να το φοράει στο γήπεδο, σε μια δεξίωση, σε ένα ρομαντικό δείπνο κ.ο.κ. Αν λοιπόν θέλετε να κερδίσετε το μπλουζάκι, απαντήστε σωστά μέχρι αύριο το μεσημέρι (δώστε και καμία ευχή, μην είστε γαϊδούρια). Στην παρακάτω φωτογραφία (με κακή ανάλυση) διακρίνονται ένας προπονητής και ένας ποδοσφαιριστής που μαλώνουν. Ένας δεύτερος ποδοσφαιριστής παρακολουθεί τη φάση και χαμογελά. Ποια τεράστια ποδοσφαιρική στιγμή ζήσαμε μετά τον συγκεκριμένο αγώνα; (αν θυμάστε και παραπάνω λεπτομέρειες ακόμα καλύτερα).

retro35

Αν πάλι δεν σας ενδιαφέρει ο διαγωνισμός και να είστε ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας, μπορείτε απλά να κοιτάξετε κάποια από τα πιο δημοφιλή κείμενα, αυτά που διαβάστηκαν περισσότερο από τα υπόλοιπα στον έβδομο χρόνο λειτουργίας του μπλογκ μας και μπορεί να σας ξέφυγαν:

Το κοινωνικό φιλότιμο ενός φιλότιμου ποδοσφαιριστή

  [6 Σχόλια]

JS70269990

Πίσω από τα όμορφα γκολ, τις νίκες, τα τρόπαια και την αποθέωση κρύβονται πολύ συχνά άλλες ιστορίες. Πιο σημαντικές. Ο Στίβεν Νέισμιθ είναι ένας Βρετανός ποδοσφαιριστής παλιάς κοπής. Με καριέρα στην Κιλμάρνοκ και τους Ρέιντζερς, μετακόμισε στην Αγγλία όπου τον πήρε ένας άλλος Σκωτσέζος ο Ντέιβιντ Μόγιες (ή Μόϊς αν είσαι ο Αλέξης Σπυρόπουλος και θες να το πεις με προφορά). Δεν έχει ούτε φράντζες, ούτε τατού μανίκια, ούτε οτιδήποτε άλλο θα τον έκανε in-fashion στο σύγχρονο ποδόσφαιρο των κλαρινογαμπρών. Με το ξυρισμένο του κρανίο μοιάζει λίγο στον Γκάνθερ από το Friends και είναι αυτός που θα μπει και θα δώσει το 110% των δυνατοτήτων στο χορτάρι για να βοηθήσει την Έβερτον. Ένας φιλότιμος και συμπαθής εργάτης μέσα στο γήπεδο.

gunther-jpg_172008

Ο Νέισμιθ πέρσι έκανε κάτι σημαντικό που δεν ακούστηκε όσο θα ακουγόταν μια νέα τρέλα του Μπαλοτέλι, ένα νέο αμόρε του Κριστιάνο, μια νέα ατάκα του Ζλάταν. Αποφάσισε να μοιράσει εισιτήρια της Έβερτον σε φίλους της που είναι άνεργοι και δεν έχουν τη δυνατότητα να βρεθούν στο Γκούντισον Παρκ για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα. Σε μια χώρα όπου οι τιμές των εισιτηρίων έχουν ξεφύγει και οι φίλαθλοι αντιδρούν όπως μπορούν, ο Νέισμιθ πλήρωσε από την τσέπη του 72 εισιτήρια την περασμένη σεζόν για να τα πάρουν άνεργοι του Λίβερπουλ (μια από τις κορυφαίες πόλεις στην Αγγλία σε ποσοστό ανεργίας) και να δουν από κοντά τούς μπλε του Μέρσεϊ. Για τον λόγο αυτό, βραβεύθηκε από την Πρέμιερ Λιγκ (το βίντεο είναι από τον Απρίλιο, οπότε και έλαβε χώρα η βράβευση) για το φιλανθρωπικό του έργο. Ο ξανθομπάμπουρας επιθετικός αποφάσισε να κάνει το ίδιο και φέτος σε συνεργασία με τοπικά κέντρα εργασίας. Και είναι κάτι που το κάνει με χαρά και το θεωρεί το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει:

«Προέρχομαι από την εργατική τάξη και έχω δει τις δυσκολίες που επιφέρει η ανεργία σε οικογένειες και στην ίδια την κοινωνία. Έχω ένα καθήκον, μια υποχρέωση να βοηθήσω. Το Λίβερπουλ και η Γλασκώβη μοιάζουν πάρα πολύ και αντιμετωπίζουν τα ίδια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Η ανεργία είναι ένα από αυτά. Όταν ένας άντρας ή μια γυναίκα δεν έχει τη δυνατότητα να εργαστεί του αφαιρείται ο σκοπός, η δυνατότητα να νιώσει και να μοιράζεται πράγματα, να εκφράζεται, είναι ένα χτύπημα στην ίδια του την ύπαρξη.»

Ο επιθετικός της Έβερτον ξέρει ότι δεν θα αλλάξει ριζικά τις ζωές των ανθρώπων, αλλά θα τους βοηθήσει έστω και λίγο να ξεχάσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.

«Για όσους έχασαν τη δουλειά τους, ένα εισιτήριο είναι πολυτέλεια γι” αυτούς και μια μικρή κίνηση από μένα για να χαρούν μια ημέρα στο γήπεδο. Για μένα είναι εύκολο να πάω στο Γκούντισον Παρκ, είναι ο χώρος εργασίας μου. Βοηθάω ανθρώπους που το αξίζουν, ανθρώπους που είχαν ατυχίες στη ζωή τους. Ο στόχος είναι να βοηθήσεις τους ανθρώπους, να κρατήσεις ψηλά την ψυχολογία τους στην προσπάθειά τους να βρουν μια δουλειά. Όσοι πήγαν το διασκεδάσαν. Αρκετοί από αυτούς έχουν βρει πλέον δουλειές κανονικές ή έστω part-time. Από την άλλη, μιλάς με ανθρώπους που πήγαιναν για χρόνια στο Γκούντισον Παρκ και δεν μπορούσαν να το κάνουν τα τελευταία χρόνια. Σου λένε για τους θρύλους και την ιστορία της ομάδας. Μαθαίνω κι εγώ, κερδίζω κι εγώ από αυτή την κατάσταση.

Νιώθω ευλογημένος για τις ευκαιρίες που είχα στη ζωή μου και τον τρόπο ζωής που κάνω. Το ποδόφαιρο μου δίνει τη δυνατότητα να βοηθάω την κοινωνία κατά έναν μικρό τρόπο. Είναι υποχρέωσή μου να χρησιμοποιώ τη θέση μου για  το καλό της κοινωνίας

Κι αυτή δεν είναι η μόνη συνεισφορά του Στίβεν Νέισμιθ στην κοινωνία. Συμμετέχει σε πρότζεκτ που βοηθούν αστέγους στο Λίβερπουλ και στη Γλασκώβη, συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία όπου άνθρωποι μετά από εργατικά ατυχήματα μπορούν να επανέλθουν στη δουλειά και τέλος, μια που κι ο ίδιος είχε δυσλεξία, είναι επίσημος «πρέσβης» της χώρας του για το συγκεκριμένο θέμα. Και μπορεί να μην μείνει ως ποδοσφαιρικός θρύλος του βρετανικού ποδοσφαίρου για τις ικανότητές του και τα γκολ του, θα έχει προσφέρει όμως πολύ παραπάνω ως ένας άνθρωπος που ξόδεψε λίγο από το χρόνο του και τα χρήματά του για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του.

O μυστακοφόρος ψυχάκιας της Βρετανίας

  [Καθόλου σχόλια]

Στο Αγγλικό (και το Βρετανικό) ποδόσφαιρο των 70’s, των 80’s αλλά και των 90’s υπήρξαν ένα σωρό σκληροί και βίαιοι ποδοσφαιριστές. Το παράδοξο είναι πως όλοι αυτοί δεν ήταν μόνο αμυντικοί ή κεντρικοί μέσοι, θέσεις δηλαδή που έχουν αρκετό ξύλο επειδή οι παίκτες βρίσκονται σε συνθήκες άμυνας. Στην Αγγλία πολλοί επιθετικοί (ή επιθετικογενείς) παίκτες είχαν και έχουν ιστορικό βίας και χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας. Από τον θρύλο της Έβερτον, Ντάνκαν Φέργκιουσον στο Μικ Χάρφορντ της Λούτον και απ” τον μεσοεπιθετικό γυρολόγο Τσίκ Τσάρνλει στον άλλο γυρολόγο της Αγγλίας τον Μπίλι Γουάιτχερστ στην πιο πρόσφατη περίπτωση του γκόλφερ  Κρεγκ Μπέλαμι. Όλοι τους έπαιζαν συχνότερα ξύλο και απ” το Μαϊκ Τάισον όταν ο διάσημος μποξέρ είχε βρεθεί για τρία χρόνια σε φυλακές των Η.Π.Α.

Ποιος ήταν όμως ο σκληρότερος και βιαιότερες όλων; Σύμφωνα με το γνωστό δημοσιογράφο της Daily Mail, Μπέρνι Φρεντ ο τίτλος αυτός ανήκει δικαιωματικά στον επιθετικό Ρόι ΜακΝτόναχ. Ο δημοσιογράφος έχει γράψει μάλιστα και ένα βιβλίο για την περιπτωσάρα του παίκτη με τίτλο «Red Roy». Ο ΜακΝτόναχ, για να σας βάλω καλύτερα στο κλίμα, έχει ψηφιστεί ως ο πιο βρώμικος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Βρετανίας. Ο ίδιος – λογικά – θα πίνει ένα ποτάκι κάθε μέρα σε αυτό, μιας και δεν νομίζω να τον στεναχώρησε ιδιαίτερα αυτός ο «τίτλος ευγενείας». Όχι Σερ δεν τον έκανε η Βασίλισσα και είναι κάτι που λογικά θα συζητιέται αρνητικά στο Μπάκινγκχαμ.

1

Ο ΜακΝτόναχ γεννήθηκε το 1958 στο Σόλιχολ και στα 18 του θα διχάσει το ποδοσφαιρικό κοινό του Μπέρμινγκχαμ μιας και άφησε την Άστον Βίλα – όπου και είχε κάνει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα – για τη φανέλα της συμπολίτισσας Μπέρμινγκχαμ. Εννοείται είχε προλάβει να δεχθεί την πρώτη του κόκκινη κάρτα ενάμιση χρόνο νωρίτερα στο σχολικό κύπελλο της πόλης όταν και προσπάθησε να χτυπήσει το διαιτητή της αναμέτρησης. Όταν έκλεισε την καριέρα του στην Κόλτσεστερ, το 1994, ο αριθμός των αποβολών του είχε φτάσει τις 22 κάτι που αποτελεί ρεκόρ για την Αγγλία. Ο ίδιος πάντως το θεωρεί τελείως φυσιολογικό μιας και όπως γράφει στο βιβλίο του ο Φρεντ «σε 20 χρόνια καριέρας οι 22 αποβολές είναι ένας μικρός αριθμός, μία και κάτι ανά σεζόν». (Ο Γιώργος Ανατολάκης μόλις γέλασε σαρδόνια στο Υπουργείο που δουλεύει ως υπάλληλος).

Απ” το ’78 όταν και άφησε το Σεντ Άντριους μέχρι το 1994 που αποσύρθηκε απ” την ενεργό δράση πρόλαβε να αγωνιστεί σε 9 ομάδες (και την Τσέλσι όταν αυτή αγωνίζονταν σε μικρότερες κατηγορίες) και να τρομοκρατήσει συμπαίκτες και αντιπάλους απ” τη θέση του επιθετικού στις μικρές κατηγορίες της Αγγλίας. Δίπλα σε όλα τα περιστατικά βίας και σε μερικά εξαιρετικά τέρματα θα υπάρχει πάντα ως παράσημο ο αποκλεισμός της Τότεναμ στο β” γύρο του Λιγκ Καπ τη σεζόν ’89/’90 ως παίκτης της Σάουθεντ Γιουνάϊτεντ – εννοείται ο ΜακΝτόναχ είχε αποβληθεί στο τέλος του αγώνα – και το νταμπλ ημιεπαγγελματιών με την Κόλτσεστερ το 1992. Στον τελικό κυπέλλου η ομάδα του «Ρεντ Ρόι» είχε επικρατήσει με 3-1 της Γουϊτον Άλμπιον στο Γουέμπλει. Ο Ρόι ΜακΝτόναχ είχε το ρόλο του παίκτη-προπονητή απ” το 1991 ως και το 1994 όταν και απολύθηκε. Σεβασμός μηδέν στο Στάδιο Κομιούμιτι όπως καταλαβαίνετε για ένα «ποδοσφαιράνθρωπο» που έβαλε το τιμημένο Κόλτσεστερ στον ποδοσφαιρικό χάρτη.

ONE USE ONLY Roy McDonough

Ο σκληρός και βίαιος χαρακτήρας του είχε διαμορφωθεί σε νεαρή ηλικία όταν και μεγάλωσε φτωχικά παρέα με τα τρία αδέρφια του (ο ένας δίδυμος) και τις δύο αδερφές του με την εικόνα του πατέρα να είναι συνεχώς απούσα. Μόνη διέξοδος ήταν το ποδόσφαιρο με τους «δαίμονες» του παρελθόντος όμως να μην αφήνουν ποτέ τον παίκτη να ηρεμήσει. Όλα αυτά που τον βασάνιζαν έβγαιναν – δυστυχώς – και στην προσωπική του ζωή. Πολύ ποτό, πολλές γυναίκες (χωρίς να είναι και Σπαλιάρας), ένα διαζύγιο και ο χαμός του καλύτερου του φίλου – και συμπαίκτη του στην Κόλτσεστερ – Τζον Λάιονς, οδήγησαν τον ΜακΝτόναχ στον αλκοολισμό.

Υπήρχε περίοδος της ζωής του που για περίπου δέκα μήνες έπινε 7-8 μπουκάλια τη βδομάδα, σύμφωνα πάντα με φίλους και συμπαίκτες, τα χρόνια στην Κόλτσεστερ. Αν και όπως έχει πει ο ίδιος τα προβλήματα αλκοολισμού είχαν ξεκινήσει στην Έξετερ το 1984 όταν ο προπονητής της ομάδας Τζιμ Άλλει δεν εμπιστευόταν σχεδόν ποτέ το ταλέντο του σε μια περίοδο που ήταν πανέτοιμος για το μεγάλο βήμα στην καριέρα του. Κάτι που δεν έγινε ποτέ και κάτι που τον άλλαξε προς το χειρότερο όπως είναι εύκολο να καταλάβετε. Εκείνη την περίοδο αποβλήθηκε για το περιβόητο κουνγκ-φου χτύπημα στον Τόνυ Πιούλις σε ένα παιχνίδι κυπέλλου κόντρα στη Μπρίστολ Ρόβερς. Τσακώθηκε με τον πρώην συμπαίκτη του Ντέιβιντ Μόγιες όταν αυτός έπαιζε στην Κέημπριζ και φυσικά τα νεύρα και οι βίαιες συμπεριφορές ήταν υπόθεση ρουτίνας για τον παίκτη, σε βαθμό που να τον φοβούνται ακόμα και οι συμπαίκτες με τους προπονητές του.

Roy-McDonough

Ο Ρόι ΜακΝτόναχ δεν υπήρξε ποτέ ο σούπερ ταλαντούχος επιθετικός. Δεν ήταν ποτέ υπόδειγμα αθλητή ούτε καν ανθρώπου. Ήταν – ως νέος – αυτό που οι γονείς μας έλεγαν να μη γίνουμε όταν μεγαλώσουμε (το καταφέρατε;) αλλά είναι και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εποχής πιο ρομαντικής, πιο ερασιτεχνικής, με λιγοστά φώτα και πολλά περισσότερα σκοτάδια. Ένας ποδοσφαιριστής που λογικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν θα άντεχε ούτε μισή σεζόν. Για τους φίλους της Κόλτσεστερ θα είναι πάντα ένας  ήρωας, άλλωστε μπήκε στο Hall Of Fame της ομάδας το 2012, και για τον εαυτό του θα είναι πάντα ένας αδικημένος, λιγάκι νευρικός επιθετικός μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.  Άλλωστε ο ίδιος έχει δηλώσει πως βρίσκει ελάχιστα κοινά στο δικό του ποδόσφαιρο με αυτό της εποχής μας.

Γι” αυτό λοιπόν κλείνω και εγώ το κείμενο με μερικά δικά του λόγια. «Οι σημερινοί μοντέρνοι ποδοσφαιριστές δεν ξέρουν πόσο παραχαιδεμένοι είναι. Θεωρούν πως το παιχνίδι είναι περισσότερο γρήγορο απ” ότι ήταν 30 χρόνια πίσω αλλά εμείς πίναμε, τσακωνόμασταν και παίζαμε κάθε τρεις μέρες. Δεν φτιάχναμε τα μαλλιά μας, δεν μας έκαναν μασάζ  και φυσικά δεν κλέβαμε τους αντιπάλους ούτε κοροϊδεύαμε το κοινό πέφτοντας στο έδαφος με το παραμικρό».

Έξω οι Ναζί από το Ποδόσφαιρο

  [5 Σχόλια]

Στις 11 Αυγούστου στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ και στην πρωτεύουσά της το Μαδεμβούργο, η τοπική ομοσπονδία ποδοσφαίρου πήρε την απόφαση να παύσει από κάθε δραστηριότητα που να σχετίζεται με το ποδόσφαιρο και κάθε προσπάθεια ενασχόλησης ξανά με αυτό την τοπική ομάδα Όστελμπιεν-Ντόρνμπουργκ. Ο λόγος: η ομάδα απαρτιζόταν από νεό-Ναζί. Και όταν λέμε απαρτιζόταν δεν εννοούμε ότι είχε Ναζί οπαδούς μόνο, αλλά σύμφωνα με την έρευνα της γερμανικής δικαιοσύνης: «η διοίκηση, οι παίχτες, αλλά και οι εργαζόμενοι ήταν άμεσα συνδεδεμένοι, είτε ως ενεργά μέλη, είτε ως συμπαθούντες, σε νέο-ναζιστικές ομάδες».

Dornburg

Η υπόθεση έφτασε στα χέρια της τοπικής δικαιοσύνης μετά από πολλές καταγγελίες για επιθέσεις εναντίον διαιτητών και αντιπάλων οπαδών. Επίσης, ο τοπικός τύπος έκανε αρκετές αναφορές για την επέκταση του φαινομένου της παρουσίας νέο-Ναζί στις τοπικές κατηγορίες της Γερμανίας, κυρίως στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής, όπως αυτό της Σαξονίας-Άνχαλτ. Πριν την απαγόρευση, και όπως ορίζει ο νόμος, είχαν υπάρξει προειδοποιήσεις στη διοίκηση της ομάδας για την παρουσία Ναζί οπαδών στις εξέδρες και για επιθέσεις στους διαιτητές. Η ανταπόκριση υπήρξε μηδενική από την πλευρά του συλλόγου, οπότε η δικαιοσύνη άρχισε να ερευνά παραπάνω.

Έτσι βρήκε ότι από τη βασική ενδεκάδα του συλλόγου, οι εννέα από τους έντεκα παίχτες ήταν ενεργά μέλη νέο-ναζιστικών ομάδων. Οι άλλοι δύο απλώς συμπαθούντες. Επίσης, βρήκε ότι σχεδόν όλα τα μέλη της διοίκησης είχαν κάποια ενεργό συμμετοχή σε τέτοιου τύπου ομάδες, ενώ κάποιοι από αυτούς είχαν καταδικαστεί παλαιότερα για επιθέσεις, ρατσιστικές ή μη, βιαιοπραγίες, οπλοκατοχή και άλλα τέτοια όμορφα που αναδεικνύουν το αθλητικό πνεύμα. Οι φιλοξενούμενοι δεν ήξεραν αν θα γύρισαν αρτιμελείς όταν έπαιζαν με την Ντόρνμπουργκ, όπως και οι διαιτητές.

NAZI ostelbien

Εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Οι καταγγελίες μαζεύονταν εναντίον του συγκεκριμένου συλλόγου στα γραφεία της τοπικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, η οποία έστελνε μια προειδοποίηση στα γραφεία της Ντόρνμπουργκ και αρχειοθετούσε το θέμα. Όταν πια είχαν μαζευτεί κάμποσες, ασχολήθηκε ο τοπικός τύπος και η υπόθεση πήγε στη δικαιοσύνη, η τελευταία είπε ότι έπρεπε να εγκαλέσει και την τοπική ομοσπονδία. Η ομοσπονδία πλέον αντιμετωπίζει κατηγορίες εγκληματικής παράλειψης και ελλιπούς τήρησης καθηκόντων. Το γεγονός ότι ανεχόντουσαν ένα σύλλογο που δεν είχε απλώς Ναζί οπαδούς, αλλά ποδοσφαιριστές και διοίκηση ήταν ενεργά μέλη ακροδεξιών ομάδων είναι πάρα πολύ σοβαρό θέμα για να περάσει στα ψιλά.

Η υπόθσεη αυτή πάει το θέμα της αντιμετώπισης του ρατσισμού και των ακροδεξιών οργανώσεων στα γήπεδα ένα βήμα παραπέρα. Είναι αρκετοί οι σύλλογοι που έχουν οργανωμένους οπαδούς που είτε δηλώνουν ξεκάθαρα ότι είναι νέο-Ναζί, είτε το λένε κεκαλυμμένα. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως τα καταστατικά των ομοσπονδιών δεν προβλέπουν τη λήψη επιπλέον μέτρων για να τους πετάξουν εκτός γηπέδων ή τους ανέχονται για να μην πειράξουν «τον υπέροχο κόσμο».

Έχουν περάσει λίγοι μήνες από την επίθεση ακροδεξιού συνδέσμου οπαδών της Ατλέτικο Μαδρίτης σε οπαδούς της Λα Κορούνια. Τότε η Ατλέτικο διέγραψε το σύνδεσμο οπαδών, αλλά κατόπιν εορτής και με ένα νεκρό. Η περίπτωση της Λάτσιο είναι πασίγνωστη, ενώ ίσως το μεγαλύτερο ζήτημα είναι οι Ρώσοι νέο-Ναζί, με τη Ρωσία να είναι η χώρα όπου θα διοργανωθεί το επόμενο Μουντιάλ. Μερικοί παίχτες έχουν ήδη εκφραστεί δημόσια για αυτό, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τον Γιάγια Τουρέ, που έχει προτείνει να μποϊκοτάρουν οι Αφρικανικές ομάδες το Μουντιάλ αν συνεχιστούν τα κρούσματα ρατσισμού στη Ρωσία.

Το δικαστήριο του Μαδεμβούργου με αυτήν του την απόφαση δείχνει ότι η δικαιοσύνη μπορεί να επέμβει εκεί όπου οι ομοσπονδίες αρνούνται να το κάνουν, χωρίς να υπάρξουν θέματα αυτοδιοίκητου ή άλλων δράκων. Διότι ωραία τα σποτάκια της ΟΥΕΦΑ με τους αστέρες να λένε «Όχι στο Ρατσισμό» σε πολλές γλώσσες, αλλά στο πρακτικό κομμάτι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αφήσεις το ρατσισμό εκτός γηπέδου: να τον διώξεις από ‘κει.

Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της Ρίβερ

  [4 Σχόλια]

Όταν έπαιζα αντίπαλος με τη «μηχανή»

ήθελα όχι να τους νικήσω αλλά να τους διαλύσω.

Ως απλός φίλαθλος όμως θα προτιμούσα να ήμουν

σε μια κερκίδα και να τους χάζευα να παίζουν ποδόσφαιρο.

                               (Ερνέστο Λαζάτι, Μπόκα Τζόυνιορς)

Είναι κάπως περίεργο να ξεκινάς ένα κείμενο για τη Ρίβερ Πλέιτ (όταν μάλιστα πριν κάποιες μέρες κέρδισε και το Κόπα Λιμπερταδόρες) με μια δήλωση ενός θρύλου της Μπόκα αλλά στην περίπτωσή μας ταιριάζει «γάντι». O Λαζάτι αγωνίστηκε με τα χρώματα της Μπόκα απ” το 1934 ως και το 1947, μάγεψε το κοινό του Μπομπονέρα με τις περίτεχνες του ενέργειες και έζησε – ως αντίπαλος – μια απ” τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών. Τη Ρίβερ των 40’s. Μια ομάδα που απέδωσε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, κέρδισε τίτλους και θεωρείται η πρώτη ομάδα που καθιέρωσε το «Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» πολύ πριν τους Ολλανδούς του Ρίνους Μίχελς και του Γιόχαν Κρόϊφ. Το μοντέλο πάντως του total football είχε ξεκινήσει σε εμβρυακή μορφή σε Ολλανδικό έδαφος όταν ο πρώην Άγγλος ποδοσφαιριστής Τζίμι Χόγκαν αναλάμβανε τους «Οράνιε» το 1910, βάζοντας το σε τροχιά στο τέλος της δεκαετίας του 1920 με την Εθνική Ουγγαρίας. Επιστρέφουμε στη Ρίβερ όμως γιατί θα καταλήξω να γράφω πάλι για τους Βρετανούς και δε θέλω σήμερα.

dscn1907

Εκείνη η ομάδα με προπονητή τον Χοσέ Μαρία Μινέλα και παίκτες αστέρες όπως ο Λαμπρούνα, ο Μουνιόθ και ο Μορένο Λουστάου έφτασε στην κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων (’41, 42′, 45′ και 47′), έχασε ένα πρωτάθλημα στο τέλος τερματίζοντας δεύτερη αλλά κυρίως απέδωσε πανέμορφο ποδόσφαιρο (στο στυλ των Ολλανδών των 70’s) πολλά χρόνια μπροστά απ” την εποχή του. Ο χαρακτηρισμός «Η μηχανή» (La Maquina) μόνο ως κολακευτικός μπορεί να ερμηνευτεί για μια ομάδα που θεωρείται απ” τους αναλυτές ποδοσφαίρου (και όσους την πρόλαβαν να αγωνίζεται) ως μία απ” τις σπουδαιότερες ομάδες που έχουν εμφανιστεί ποτέ. Τα πάντα ξεκίνησαν το 1941 με μία μεγάλη αλλαγή στο ρόστερ της ομάδας. Ο Αντόλφο Πεντερνέρα πήρε τη θέση του Ρομπέρτο Ντ” Αλεσσάντρο στη γραμμή της επίθεσης χαρίζοντας όμως έναν επιπλέον δημιουργό στο σύστημα 2-3-5 της εποχής. Μαζί με τους λοιπούς τέσσερις επιθετικούς έφτιαξαν μια απίστευτη γραμμή κρούσης που μπορούσε όμως να κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Αυτοί οι πέντε παίκτες (Λουστάου, Λαμπρούνα, Πεντερνέρα, Μουνιόθ και Μορένο) εκτός της εξαιρετικής τεχνικής και της έφεσης στο σκοράρισμα διέθεταν εκπληκτικές φυσικές αντοχές με τεράστιο προσόν το συνεχές πρέσινγκ στον αντίπαλο (αυτό που έκαναν φυσικά και οι Οράνιε του Μίχελς αλλά και πιο πρόσφατα η Μπάρτσα του Γκουαρδιόλα). Αποτέλεσμα να καταπίνουν τον αντίπαλο απ” το πρώτο λεπτό και να κερδίζουν συνεχώς διεκδικούμενες μπάλες.

La Maquina

Στην άμυνα υπήρχε το σύστημα «διαμάντι» καθώς μπροστά απ” τον τερματοφύλακα υπήρχαν δύο στόπερ (ο Βάγκχι και ο Περέιρα), μπροστά απ” αυτούς δύο αμυντικοί μέσοι (ο Γιακάνο και ο Ράμος) και σε ελεύθερο ρόλο ο Ρουντόλφι ή Ρόσσι. Αυτό ήταν και το σύνηθες σύστημα της εποχής. Με μια διαφοροποίηση. Ο Χοσέ Μαρία Μινέλα είχε βρει στο πρόσωπο του στόπερ Βάγκχι τον άνθρωπο που οργάνωνε τέλεια ολόκληρη την αμυντική λειτουργία δίνοντας στους υπόλοιπους τρεις αμυντικούς το ελεύθερο να αλλάζουν θέσεις μπερδεύοντας τον αντίπαλο. Και εκεί αρχίζει το αγωνιστικό rotation της ομάδας με μοναδικό παίκτη που να μην αλλάζει θέση τον Βάγκχι. Οι πέντε επιθετικοί όχι μόνο άλλαζαν θέσεις αλλά έφταναν στην άμυνα να πάρουν μπάλες τη στιγμή που οι αμυντικού μέσοι γέμιζαν την επίθεση μαζί με το «δεκάρι» της ομάδας το Ρουντόλφι. Για να καταλάβει κάποιος τι συνέβαινε πάνω-κάτω αρκεί να δει τα πρώτα λεπτά του τελικού του Μουντιάλ του 1974.

Εκείνη η ομάδα – στη μέρα της – δεν μπορούσε να ηττηθεί για κανένα λόγο. Το καλύτερο που μπορούσε να κάνει κάποιος ήταν να καθίσει και να την απολαύσει, κάτι που συνέβαινε αρκετές φορές και με τους αντιπάλους φιλάθλους και προπονητές. Λογικά και με παίκτες αλλά αυτό δεν μπορούσε να το παραδεχθεί κανείς. Από εκείνη τη σπουδαία ομάδα πέρασε και ο νεαρός Αλφρέντο Ντι Στέφανο αν και την πρόλαβε όταν έκλεινε ο κύκλος αυτής και του φοβερού Αργεντίνικου ποδοσφαίρου των 40’s. Τη δεκαετία του 1950 πολλοί Αργεντινοί αστέρες άφησαν τη χώρα για την Ευρώπη (όπως και ο Ντι Στέφανο) με άλλους να μεγαλουργούν και άλλους να μένουν στην αφάνεια. Όπως και να “χει εκείνη η Ρίβερ θα θεωρείται πάντα ως μια ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες και σε αυτές που άλλαξαν – και πήγαν πολλά βήματα παραπέρα – το άθλημα.