…το μόνο που κέρδισε ο ΠΑΟΚ σε αυτή την αγωνιστική ήταν τον σεβασμό των Ελλήνων φιλάθλων για την ευκολία με την οποία πέρασε από την Ξάνθη. Η οποία  Ξάνθη, αν και δεν είναι από τις αγαπημένες ομάδες του blog, είναι κρίμα που δείχνει σε μια έδρα που παλιότερα ήταν πραγματικά ακριτικό φρούριο, τόσο ανίκανη και ανήμπορη ομάδα. Βέβαια είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ καλύτερο και ανώτερο αντίπαλο, αλλά παλιότερα, σε ανάλογες συνθήκες έδειχνε κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Δυστυχώς πέρασε μια αγωνιστική που για τον ΠΑΟΚ ήταν χαμένη, αφού όντας κάτω από τον Παναθηναϊκό, απλά μείωσε τις πιθανές αγωνιστικές της προσπέρασης, από εφτά σε έξι. Και αν ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλύτερος από τον Πανιώνιο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ολυμπιακό, που χρειαζόταν την βοήθεια του διαιτητή για να αντεπεξέλθει στο 2ο ημίχρονο και τον επίμονο Ατρόμητο.

Όσον αφορά το Σαββατιάτικο παιχνίδι, πραγματικά ο Βιερίνια απέδειξε ότι τα λόγια του Ίβιτς περί «ο καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος» δεν ήταν υπερβολές. Και τι δεν έκανε το μικρό πουλέν; Δυο γκολ έβαλε, μια ασσίστ έδωσε, άλλο ένα γκολ σέρβιρε στον Μουσλίμοβιτς που το αρνήθηκε (για να ακολουθήσει η ανατροπή του Ίβιτς) και γενικά έδειξε ότι είναι το επιθετικό άκρο που κάθε προπονητής θα ήθελε.