Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ;

  [12 Σχόλια]

BabyBall

«Ο γιος πρέπει να υποστηρίζει την ομάδα του πατέρα του. Νόμος». Ένας άγραφος νόμος που, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, αναφέραμε με τους κολλητούς μου όταν έγιναν γονείς και, συμπτωματικά, απέκτησαν όλοι γιους. Θα σου φανεί αστείο αλλά μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό στην πρώτη μου γνωριμία μαζί σου, όταν στο υπερηχογράφημα  της αυχενικής η γιατρός μας αποκάλυψε το φύλο σου. «Αγόρι είναι κατά 90%».

Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προτίμηση σε φύλο για να είμαι ειλικρινής, αλλά τώρα που είσαι πλέον ενάμισι έτους κι αρχίζεις σιγά σιγά να φεύγεις από το στάδιο του μωρού και γίνεσαι αγοράκι, έχουν αρχίσει να γεννιούνται μέσα μου οι πρώτες «ποδοσφαιρικές» σκέψεις που περιλαμβάνουν κι εσένα. Πέραν της προφανούς, ότι δηλαδή δεν αργεί η στιγμή που θα γίνεις ένας ψηλός, ξανθός Μέσι με γαλανά μάτια, νομίζω θα μου άρεσε να πάμε κάποια στιγμή στο γήπεδο και να δούμε μαζί από κοντά την ομάδα μας, τον Ολυμπιακό. Και θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός όχι γιατί είμαι κι εγώ, ούτε γιατί είναι η ομάδα που κερδίζει τα πρωταθλήματα. Άλλωστε ο πατέρας σου μεγάλωσε στα λεγόμενα πέτρινα χρόνια της ομάδας, όταν ο Ολυμπιακός ήταν το γοητευτικό αουτσάιντερ, όπου οι ήττες ήταν ο κανόνας και η η καζούρα στο σχολείο από τους «αλλόθρησκους» συμμαθητές η καθημερινότητα.

Θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός καθαρά από δική σου επιλογή, για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο που έγινα κι εγώ και να μου δώσεις τη χαρά να σου απαντάω σε απορίες τύπου «Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ; Και ποιοι είναι αυτοί, αντρόγυνο είναι;». Να ξέρεις θα προσπαθήσω να σου απαντάω σε όλα όσο καλύτερα και πιο τίμια μπορώ, ότι δηλαδή η Σάντος δεν είναι γυναίκα αλλά ομάδα σαν τον Ολυμπιακό μας, απλά όχι τόσο καλή, γι’αυτο και την είχαμε κερδίσει τότε και ακόμα μας θυμάται, όπως μας θυμάται και ο Πελέ άλλωστε, αυτός βέβαια κυρίως λόγω της Olympiacos Mastercard. Μην ανησυχείς όμως που δεν τους ξέρεις, λογικό είναι, αυτά έγιναν πριν πολλά χρόνια, πριν καν γεννηθεί κι ο μπαμπάς σου. Θέλω να πιστεύω ότι θα ζήσουμε ακόμα μεγαλύτερες στιγμές κι ότι τα πιο σημαντικά γκολ δεν έχουν έρθει, είναι αυτά που θα πανηγυρίσουμε μαζί στο γήπεδο ή έστω στον καναπέ σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή βραδιά με πίτσες και μπύρες. Εντάξει όχι μπύρες για σένα, γιατί ευελπιστώ ότι αυτές οι στιγμές θα έρθουν πολύ πριν ενηλικιωθείς και μπορείς να καταναλώσεις κι εσύ αλκοόλ.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα το διαβάσεις αυτό, ίσως όταν το διαβάσεις ο Ολυμπιακός να μην είναι καν πρωταθλητής, ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναζεί τα πέτρινα χρόνια του, άλλωστε στον αθλητισμό όπως και στη ζωή όλα κάνουν κύκλους, επιτυχημένους ή λιγότερο επιτυχημένους. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι ότι, σε μια εποχή όπου μας έχει πλέον γίνει βίωμα ο φόβος της ήττας, σε όλα τα επίπεδα, εσύ θα είσαι πάντα η μεγαλύτερή μου νίκη.

Σχετικά κείμενα:
Η πρώτη φορά στο γήπεδο
Το γήπεδο δεν κόβεται
Γιατί μαμά είμαστε ΑΕΚ;

Οι 5+1 λόγοι που έχασε η Εθνική από τα Νησιά Φερόε

  [Καθόλου σχόλια]

Δεύτερη ήττα από τα Νησιά Φερόε φίλε αναγνώστη στην ίδια σεζόν και πριν η κατάσταση  χειροτερέψει κι άλλο και δούμε την Εθνική να χάνει από τη «Χώρα του Ποτέ» (κλεμμένη από sombrero η ατάκα), ανοίγουμε το μαύρο κουτί της εθνικής τραγωδίας και, με τη γνωστή μας παρρησία, αποκαλύπτουμε τι και πώς μας οδήγησε ως εδώ.

agia_barbara

• Στην Εθνική πλέον έχει χαθεί το οικογενειακό, χριστιανικό κλίμα που μας οδήγησε σε τόσες επιτυχίες. Δεν βρέθηκε ΕΝΑΣ να προτείνει να μεταφερθεί το σκήνωμα της αγίας Βαρβάρας με τιμές Προέδρου ΕΠΟ στην τελευταία προπόνηση της ομάδας πριν τον αγώνα, για περιφορά και προσκύνημα απ’όλους τους διεθνείς και το τεχνικό επιτελείο, αφήνοντας έτσι την Εθνική να οδεύσει αβοήθητη στην ταπείνωση από τους τίμιους και ταπεινούς μεροκαματιάρηδες των Νησιών Φερόε.

 

Mitroglou_Garelli

• Πληρώσαμε την επιμονή του Μαρκαριάν να βάλει τον Μήτρογλου να παίξει με Καρέλη ενώ είναι γνωστή προτίμηση του Έλληνα στράικερ στο 72άρι Honda GLX με αλλαγμένο κυλινδροπίστονο.

NinisMessiFetfa

• Η Εθνική επιπλέον πλήρωσε την ατυχία της, έχοντας στον συγκεκριμένο αγώνα δύο δοκάρια, καθώς και δύο Έλληνες Μέσι αλλά κανέναν Αργεντίνο.

Syriza

• Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όταν μια κυβέρνηση έχει καταφέρει όχι απλά να μας φέρει μια ανάσα από την έξοδο από την Ευρωζώνη, αλλά ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ Η ΕΛΛΑΣ ΤΟ 12ΑΡΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ EUROVISION, είναι αντιληπτό ότι τα δυό από τα Φερόε και λίγα ήταν.

Asi

• Η ακατανόητη επιλογή της ΕΠΟ να αφήσει την ομάδα χωρίς καμία επιστημονική υποστήριξη, αγνοώντας επιδεικτικά ανθρώπους που αποδεδειγμένα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εθνική προσπάθεια. Όπως για παράδειγμα η μπαρουτοκαπνισμένη Άση Μπίλιου, για την οποία θα ήταν παιχνιδάκι να βγάλει τον αστρολογικό χάρτη των Ιχθύων, κάνοντας έτσι το ιδανικό σκάουτινγκ για τον τρόπο ανάπτυξης των ψαράδων από τα Φερόε.

Tzalakwstas

• Γιατί όταν, μετά την πρώτη ήττα από τα Νησιά Φερόε, εμείς εδώ στο sombrero βάλαμε το μαχαίρι στο κόκαλο και με νηφαλιότητα και υψηλό αίσθημα ευθύνης δώσαμε την απόλυτη λίστα των προπονητών ικανών να τραβήξουν το κάρο από το βούρκο που το είχε βουλιάξει ο Ιταλός λιμοκοντόρος, η ΕΠΟ επέλεξε να μας αγνοήσει και προχώρησε σε μια επιλογή που αποδείχτηκε μαλακία μαλακία μαλακία.

Το εναλλακτικό κουΐζ του sombrero για το ελληνικό ποδόσφαιρο

  [4 Σχόλια]

Φίλε αναγνώστη εάν έχεις βαρεθεί να απαντάς σε κουΐζ γνώσεων στα οποία το χάι σκορ σου είναι 1 στις 76 σωστές απαντήσεις, το σομπρέρο είναι για μια ακόμη φορά εδώ για σένα, για να σου προσφέρει το απόλυτο κουΐζ για το ελληνικό ποδόσφαιρο, στο οποίο σημασία δεν έχει ο προορισμός-σωστή απάντηση, αλλά το ταξίδι. Άραξε λοιπόν, μην ξεσκονίσεις καν τις όποιες ποδοσφαιρικές σου γνώσεις και ξεκίνα. Γκονγκ.

Girtzikis

Ο εικονιζόμενος είναι:

Α. Η πηγή έμπνευσης του J. R. R. Tolkien για το Γκόλουμ

Β. Κομπάρσος στο Walking Dead

Γ. Το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας

Δ. Ο ευρύτατης αποδοχής και καθολικής εκτίμησης πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου

 

 

Markarian

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία βλέπουμε:

Α. Συνταξιούχο υπάλληλο εφορίας που του μείωσαν το επικουρικό

Β. Τον προπονητή της Gotham City FC

Γ. Υφιστάμενο του εικονιζόμενου στην πρώτη φωτογραφία

Δ. Τι κοιτάς ρε μαλάκα μαλάκα μαλάκα;

 

 

Tigris

Σε αυτή τη φωτογραφία απεικονίζεται:

Α. Ο πρωταγωνιστής σε ριμέικ του Νονού

Β. HR manager στην Ουκρανική μαφία

Γ. Ο επίσημος δοκιμαστής της Cohiba

Δ. Μεγαλομέτοχος μεγάλης προσφυγικής ομάδας που έρχονται

 

 

marinakis

Ο κύριος στη φωτογραφία είναι:

Α. Βουλιμικός Νίντζα

Β. Δημοτικός σύμβουλος Ζωνιανών

Γ. Sales manager στην Pakistan Mobile Communications

Δ. Λαοφιλής πρόεδρος μεγάλης παραθαλάσσιας ομάδας

 

 

Mitroglou

Ο νεαρός που βλέπουμε στη φωτογραφία είναι:

Α. Μασκοφόρος εκδικητής που προσωρινά δεν φοράει τη μάσκα γιατί έπρεπε να βγάλει τα φρύδια του

Β. Γνωστός-άγνωστος κουκουλοφόρος με bad hair day

Γ. Μοιρολογίστρα σε ελαφρώς χαμογελαστό break

Δ. Έλληνας διεθνής επιθετικός σε νεανικό φωτογραφικό ατόπημα

 

 

Stradli

Στη φωτογραφία έχει απαθανατιστεί:

Α. Χορευτικό από επετειακό επεισόδιο του Glee με τίτλο «The legend of Frank StranGlee»

Β. Πανηγυρισμός για την επίτευξη καρέ τερμάτων σε οικογενεικό διπλό στην Παιανία

Γ. Πανηγυρισμός για την κατανάλωση καρέ πιτσών οικογειακού μεγέθους στην πιτσαρία

Δ. Πανηγυρισμός μπροστά στη θύρα 13 για την επίτευξη του παρθενικού τέρματος με φανέλα XXL στην ιστορία της ομάδας

 

 

Psomiadis

Ο εικονιζόμενος είναι:

Α. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με Rayban

Β. Ο άλλος επίσημος δοκιμαστής της Cohiba σε αναγκαστικό διάλειμμα λόγω χειροπέδας

Γ. Ταρίφας που έχασε την άδεια του ταξί σε παράνομο στοίχημα αλλά δεν χάνει το χαμόγελό του

Δ. Έλλην πρώην μεγαλομέτοχος ομάδων, επιτυχημένος επιχειρηματίας και παίκτης στοιχήματος, ενίοτε και φαρμακοποιός

 

 

Galitsios

Σε αυτό το ενσταντανέ βλέπουμε:

Α. Μεταμοντέρνο μπλε ριγέ σταντ για περούκες

Β. Έκθεμα σε μουσείο σύγχρονης τέχνης με τίτλο «Ωδή στην αέναη σέντρα ή γιατί μισώ τα κομμωτήρια»

Γ. Τρέντυ βιότοπο για χελιδόνια με χίπστερ ανησυχίες

Δ. Δεξί μπακ που η Ελλάδα ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει το ταλέντο και την κόμη του

 

 

kermit

Σε αυτό το χαριτωμένο στιγμιότυπο βλέπουμε:

Α. Τον πρίγκιπα της Μις Πίγκυ

Β. Τον βάτραχο του Νερέτβα

Γ. Το είδωλο του Elaith

Δ. Τον πιο επιτυχημένο Σερβοέλληνα Κέρμιτ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου

Οι εναλλακτικές προτάσεις του Sombrero για να αποφύγουμε το Grexit

  [2 Σχόλια]

LuckyKontonis

Grexit στο ευρώ grexit και στο ποδόσφαιρο, κατά το Σαράφης στα Τρίκαλα Σαράφης και στο Παρίσι (για τους παλιούς που ξέρουν και από μπαλίτσα και από μόδα). Κι επειδή στο Sombrero μπορεί να είμαστε άσχετοι από οικονομικά αλλά είμεθα πάνω απ’όλα πατριώτες, δίνουμε ηχηρή απάντηση στους κολάφους της UEFA παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια μας και σας παρουσιάζουμε την απόλυτη λίστα των μέτρων για να αποφευχθεί το επάρατο grexit.

Kobonis

• Μυστική αποπομπή του άμπαλου Κοντονή και παράλληλη αντικατάστασή του από τον Γιάννη Κομπότη. Σιγά μην καταλάβουν οι κουτόφραγκοι της UEFA τη διαφορά του Kontonis από το Kompotis, ούτως ή άλλως αυτοί μόνο τα φωνήεντα πιάνουν, άντε και το αρχικό σύμφωνο.  Τους λέμε ότι του κοτσάραμε και το γυαλί ηλίου για να τον κάνουμε πιο τρέντυ και διαλλακτικό και τελειώσαμε. Χώρια που ο Γιάνναρος στάνταρ θα έχει ποντάρει το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας στο Grexit ημίχρονο – Grentrance τελικό και μετά ίσα που δανείζουμε και στον Σόιμπλε.

ClaudioRanieri

• Άμεση επαναπρόσληψη του Κλαούντιο Ρανιέρι στον πάγκο της Εθνικής, αλλά και του Ολυμπιακού και γενικότερα όλων των ομάδων που θα συμμετάσχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αντιμετωπίζοντας έτσι το πρόβλημα με τη μέθοδο της ομοιοπαθητικής, αφού το Grexit θα επιτευχθεί εξίσου αποτελεσματικά και χωρίς εξωτερική βοήθεια.  Στη φωτογραφία βλέπουμε τον πολυνίκη προπονητή να δείχνει το δρόμο της εξόδου.

 karalado

• Στέλνουμε στην UEFA μια τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από τους Γιάννη Αλαφούζο, Άδωνι Γεωργιάδη και Κώστα Καραπαπά, η οποία αναλαμβάνει άμεσα δράση, με τον Άδωνι να διαβάζει στους Ουεφαίους, δυνατά και σε άπταιστα γκρίκλις, τουήτς του Αλαφούζου για τη διαφθορά στο Ελληνικό ποδόσφαιρο μέχρι να λυγίσουν. Στην απίθανη περίπτωση που αυτό δεν έχει αποτέλεσμα, ο Καραπαπάς τρώει τον Μισέλ Πλατινί για παραδειγματισμό.

sakis_dionysos

• Διοργάνωση συναυλίας του Σάκη Ρουβά στη Νιόν, με συμβολική είσοδο 340,75 δραχμές, στην οποία ένας Sakis αποφασισμένος, ένας πραγματικός ημίθεος με στύση, κάνει σπαρακτική έκκληση στην UEFA «of justice sun intelligible… don’t I beg you don’t forget my country», απειλώντας ότι σε περίπτωση Grexit θα αποχωρήσουμε αυτομάτως και από την Eurovision και, εν ανάγκη, θυσιάζοντας τις λευκοντυμένες παρθένες γύρω του στο βωμό της κάθαρσης.

Vote

• Τελευταία και πιο ριζοσπαστική πρόταση αν τίποτα απ’όλα τα παραπάνω δεν έχει αποτέλεσμα. Ο πρωθυπουργός το παίρνει πάνω του και αποφασίζει να εντείνει την πίεση προς τους Ευρωπαίους εταίρους παίζοντας το χαρτί του δημοψηφίσματος και της ρωσικής βοήθειας ταυτόχρονα. Αναθέτει τη διεξαγωγή του στον Ιβάν Σαββίδη, με το δίλημμα να συνοψίζεται στο «Ρώτησε για Grexit ο Ιβάν».

Γιατί αγαπάμε τον Βαγγέλη Μαρινάκη

  [10 Σχόλια]

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 ετών του Ολυμπιακού και των 180 κιλών του πρόεδρού του, το sombrero, πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα, σας δίνει μια μικρή αλλά πειστική λίστα των λόγων για τους οποίους όλοι οι πραγματικοί ποδοσφαιρόφιλοι πρέπει να αγαπάνε τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

• Γιατί είναι χοντρός και όλοι ξέρουμε ότι οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι.

OliBaggelas

• Γιατί όταν δεν διδάσκει αρχές και ήθος, παραδίδει μαθήματα μόδας και τρέντινες.

B9Vko5mIgAA3d0K

• Γιατί ενώ κάποιοι κακεντρεχείς θα μπορούσαν να τον κατηγορήσουν για αθέμιτο ανταγωνισμό γραφικότητας στον ανυπέρβλητο Σάββα Θεοδωρίδη, όταν για παράδειγμα κλείνει κάθε δημόσια δήλωσή του με το ναζιάρικο «Ζήτω ο Ολυμπιακός», δεν μπορούμε ωστόσο να μην του αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι έχει τον κυρ-Σάββα γενικό αρχηγό και αντιπρόεδρο του Θρύλου, χωρίς να του φάει τη γυναίκα όπως ο προκάτοχός του.

marinakis-theodoridis

• Γιατί είναι Έλλην πατριώτης, κάτι που απέδειξε όταν διόρισε Δήμαρχο Πειραιά τον Γιάννη Μώραλη και όχι τον Μπάλας Μέγερι ας πούμε, δείχνοντας έτσι εμπράκτως τη στήριξή του στα τίμια ελληνικά εργατικά χέρια.

• Γιατί είναι πρωτοπόρος, αυτά που κάνει το ΚΚΕ και πέντε, τα έχει κάνει ο Βαγγέλης παρά τέταρτο, και μάλιστα όχι με σακάκια και άλλες τέτοιες φλωριές, αλλά με τίμιο κόκκινο σετάκι μπουφάν-σκούφο, αντρίκεια, κομμουνιστικά και πειραιώτικα.

 UmbrellaKoutsouVag

• Γιατί η παρουσία του προσδίδει στον μίζερο μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου μια ιντερνάσιοναλ κοσμοπολίτικη εσάνς, που εκτείνεται από Μεξικό (βλέπε Πουλίδο) μέχρι Κορέα (βλέπε εισαγγελικό πόρισμα).

• Γιατί είναι ο υπερπαίκτουρας football manager που όλοι ονειρευόμαστε να γίνουμε, ο γάτος που μπορεί να μοσχοπουλήσει τον Κώστα Μήτρογλου, τον Κώστα  Μανωλά, τον Χοσέ Χολέμπας, τον Κούλη Δουρέκα, το Γεώργιος Καραϊσκάκης, το Δημαρχείο Πειραιά.

• Γιατί μπορεί να πουλάει αλλά δεν τα τσεπώνει όπως τον κατηγορούν, αντιθέτως επενδύει σε πρόσωπα και υποδομές.

• Γιατί είναι κουβαρντάς και λαρτζ. Έχει δανείσει σε Εργοτέλη, Λεβαδειακό, στη μισή Superleague και δεν γύρισε ΜΙΑ φορά να ζητήσει να του επιστρέψουν πίσω τους δανεικούς, σου λέει αφού εγώ δόξα το θεό δεν έχω ανάγκη, γιατί να τα ενοχλώ τα παιδιά, τίποτα γύφτοι είμαστε;

• Γιατί μπορεί να κάνει πουτάνα το ΔΣ της Superleague και να πετάξει ένα ποτήρι νερό σε συνάδελφο πρόεδρο, με την ίδια ευκολία που ο Βασίλης Τσάρτας βγάζει σαραντάρες ασίστ και πίνει ένα ποτήρι νερό. Ακολουθεί βρεγμένο απόσπασμα από τα πρακτικά πρόσφατου ΔΣ της Superleague (βάλε μπιπ στα παπάκια):

«Καραγκιόζη, έβαλες μπράβους να με γα@@@ στο γήπεδο. Γα@@@ π@@@. Άι γα@@@. Γα@@@ π@@@. Γα@@@ τον Χριστό σου. Άντρες είναι αυτοί; Που πας στους υπουργούς και παρακαλάς… Μ@@@, γα@@@! Πόσα λεφτά, ξεφτιλισμένε, μου έφαγες 18 εκατομμύρια… (δεν ακούγεται καλά). Εσύ τα ‘στησες όλα. Είσαι κοντός, κομπλεξικός και γα@@@. Ένα κομπλεξικό μ@@@ είσαι. Να το ξέρεις θα έρθω του χρόνου να σε γα@@@ στη Λεωφόρο, εσένα και όλα τα τσουτσέκια σου. Να ‘χεις χάρη η γυναίκα δίπλα σου σε έσωσε σήμερα. Ένα μ@@@ είσαι, ένα κομπλεξικό μ@@@»

• Γιατί όσο υπάρχει Βαγγέλης θα βλέπουμε tweets σαν αυτό:

Μια μέρα του Άγγελου Αναστασιάδη

  [2 Σχόλια]

MSԁӉDǓ  ЁӠÉḾ͉ - Tя̇ԏӠ ANASTASIADIS   PAS GIANINA - ATROMITOS

Καταρχάς και πριν απ’οτιδήποτε άλλο, θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον Ιβάν τον Σαββίδη, που εμπιστεύτηκε τον αγέρωχο Έλληνα κόουτς και δεν έκανε αποδεκτή την παραίτησή του, δίνοντάς μου την ευκαιρία να μείνω εντός σχεδιασμού και να γράψω κανονικά αυτό το κείμενο, αλλά κυρίως να απαντήσω στην γκρίνια της εργοδοσίας του σομπρέρο του τύπου «ούτε αυτό το το θέμα δεν πρόλαβες να γράψεις για τον Αναστασιάδη και παραιτήθηκε» με το ακλόνητο επιχείρημα «ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ». Κλείνει η μικρή ενδοοικογενειακή παρένθεση και συνεχίζουμε κανονικά το πρόγραμμά μας, παραθέτοντας σε αποκλειστικότητα τα όσα βιώσαμε περνώντας ένα 24ωρο με τον προπονητή του Δικεφάλου του Βορρά.

6.00: Εγερτήριο. Τριπλό σταυροκόπι και γρήγορη ετοιμασία και κατανάλωση πρωινού που αποτελείται από πρόσφορο βουτηγμένο σε μέλανα ζωμό.

6.30:  Σχολαστική καθαριότητα στο εικονοστάσι του σπιτιού, με ιδιαίτερη έμφαση στον καθαρισμό των δακρύων από την εικόνα της Παναγιάς καθότι έχει γίνει ιδιαίτερα ευσυγκίνητη μετά τα τελευταία ατυχή αποτελέσματα της ομάδας.

7.00: Πρωινή αερόβια γυμναστική και συγκεκριμένα ημίωρο τζόκινγκ υπό τους ήχους του «Τη υπερμάχω» σε ατέρμονη λούπα στο iPod.

7.45: Χαλαρωτικό αφρόλουτρο σε αγιασμό ώστε να μπορεί με καθαρό σώμα και ψυχή να κάνει την καθιερωμένη προσευχή στραμμένος ευλαβικά προς την Τήνο.

8.30: Γρήγορη ανάγνωση του πρωτοσέλιδου των Σπορ του Βορρά και εδαφίων της Αγίας Γραφής και ακολούθως τηλεδιάσκεψη στο Skype με την Παναγία, εστιασμένη σε τεχνικά κυρίως θέματα. Μια μικροένταση που δημιουργείται μετά από διαφωνία για τις αρμοδιότητες του Σαλπιγγίδη ως πλάγιου επιθετικού σε 4-4-2 ή φουλ μπακ σε 4-3-3 λύνεται άμεσα με ταπεινή συγγνώμη και 10λεπτο αυτομαστίγωμα του κόουτς Άγγελου.

9.30: Αναχώρηση για το προπονητικό κέντρο για την πρωινή προπόνηση της ομάδας. Άφιξη και τέλεση του καθιερωμένου εβδομαδιαίου αγιασμού που κλείνει με μια ακόμα διαβεβαίωση του παπά-ΠΑΟΚ ότι με τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης η ομάδα θα βρει το δρόμο της μετά τα τελευταία άτυχα αποτελέσματα. Ακολουθεί κοπή Φανουρόπιτας για να βρεθεί η χαμένη φόρμα του Φακούντο-Φανούρη Περέιρα. Η προπόνηση κατά τ’άλλα ολοκληρώνεται κανονικά με τους παίκτες χωρισμένους σε δύο γκρουπ να κάνουν ασκήσεις τακτικής, και ένα τρίτο αποτελούμενο από τους Τζαβέλλα και Σπυρόπουλο να κάνουν μόνοι τους σπριντάκια γονατιστοί.

13.30: Επιστροφή στο σπίτι, γεύμα με τη σύζυγο, η οποία αμέσως μετά τον βάζει για τον απαραίτητο μεσημεριανό ύπνο νανουρίζοντάς τον με τον ύμνο του ΠΑΟΚ. Ύπνος ελαφρά διαταραγμένος από οράματα στα οποία ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται στην Βασιλεύουσα μέσα στην Αγιά-Σοφιά, με τον Κλάους Αθανασιάδης να μεγαλουργεί ως αμυντικό χαφ, τον Τζιόλη αέρινο εξτρέμ καβάλα σε άσπρο άλογο και τον Τζανδάρη να σημειώνει χατ τρικ και αμέσως μετά να πανηγυρίζει σκίζοντας το συμβόλαιό του και καρφώνοντας το λάβαρο με τον δικέφαλο στην κορυφή του τρούλου.

17.00: Αναχώρηση για την απογευματινή προπόνηση. Ασκήσεις με μπάλα και οικογενειακό διπλό με διαρκείς εναλλαγές του 4-4-2 σε 4-3-3 σε 4-2-3-1 σε 3-5-2, οι οποίες ελαφρώς αποδιοργανώνουν τους παίκτες, με αποτέλεσμα ο Σαλπιγγίδης να κάνει χατ τρικ αλλά στην εστία της ομάδας του ενώ ο Κάτσε να παίζει κυρίως σε θέση σέντερφορ. Έξαλλος ο Άγγελος αφού μονολογήσει «δεν μπορούν τα  παλικάρια», βάζει τον Σάλπι να κάνει κάμψεις μαζί με Τζαβέλλα-Σπυρόπουλο, και τον Κάτσε να ψάλλει τον Ακάθιστο Ύμνο κάνοντας σπριντάκια γύρω από τον Μαντούρο ο οποίος χρησιμοποιείται ως κώνος.

20.00: Ξεκινάει για το σπίτι. Το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο παίζει στο τέρμα ράδιο Metropolis εναλλάξ με ράδιο Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, για εκτόνωση και αποφόρτιση από την ένταση της μέρας.

21.00: Η ώρα της χαλάρωσης στο σπίτι. Σέλφι μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς την οποία ανεβάζει στο ίνσταγκραμ με σχόλιο «Όποιος λέει ψέματα πέφτει μες στα αίματα» ταγκάροντας τον Τζαβέλλα.

22.00: Ήδη έχει φορέσει τα ασπρόμαυρα πυτζαμάκια του, έχει κάνει τη βραδινή προσευχή του, έχει μιλήσει στο τηλέφωνο με τον Ιβάν για να του πει σπασίμπα για την εμπιστοσύνη του καθώς και με τον παπά-ΠΑΟΚ για να πάρει την ευχή του, και πέφτει για ύπνο γιατί άλλο ένα απαιτητικό 24ωρο ακολουθεί.

Μια ιστορία τυφλής οπαδικής πίστης

  [2 Σχόλια]

AubreyDyson2

Ζώντας σε μια κοινωνία όπου πλέον, σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις της, κανόνας είναι το άσχημο ή, ακόμα συνηθέστερα το γελοίο, το να διηγηθείς μια ωραία οπαδική ιστορία είναι δύσκολο, στα όρια του οξύμωρου. Εκτός αν η γνώμη σου για το ωραίο περιλαμβάνει επιθέσεις με γκαζάκια σε οπαδικούς συνδέσμους του εχθρού ή μαγαζιά διαιτητών που μας αδίκησαν, ραντεβού οπαδικών στρατών για ένδοξες μάχες, πεσίματα σε δημοτικά συμβούλια που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ομάδας-αρρώστιας μας, άλουστους χούλιγκαν-tv stars-επιβήτορες των μανάδων των αντιπάλων τηλεθεατών, και δεν συνεχίζω τη λίστα γιατί ήδη νιώθω επικίνδυνη άνοδο γαστρικών υγρών προς τον λάρυγγα.

Ευτυχώς υπάρχει και το διαδίκτυο, στο οποίο μπορείς να αλιεύσεις οπαδικές ιστορίες ενός άλλου μακρινού κόσμου, όπως αυτός του Αγγλικού ποδοσφαίρου για παράδειγμα, ιστορίες χωρίς τίγρεις και δράκους, στις οποίες μπορεί ενίοτε να πρωταγωνιστήσει κάποια σαν την Όντρεϊ Ντάισον, μια 90χρονη γριούλα που δεν έχει χάσει κανέναν εντός έδρας της Γέοβιλ τα τελευταία 17 χρόνια. Λεπτομέρεια: Η συγκεκριμένη γριούλα-οπαδός είναι τυφλή εδώ και 20 χρόνια.

AubreyDyson

Ήταν το 1997 όταν έχασε τον άντρα της, ο οποίος τη βοηθούσε να κυκλοφορεί στον έξω κόσμο, και ο γιος της ο Νάιτζελ, της πρότεινε για πρώτη φορά να πάνε μαζί στο γήπεδο, βλέποντάς το σαν μια διέξοδο για να κρατήσει τη μητέρα του ενεργή. Ο άντρας της ήταν οπαδός της Γέοβιλ οπότε η Όντρι δέχτηκε. Την εντυπωσίασε μάλιστα τόσο η ατμόσφαιρα του γηπέδου και η ένταση της κερκίδας όταν σκόραρε η ομάδα, που αποφάσισε να παρακολουθήσει όλα τα εντός έδρας παιχνίδια εκείνης της σεζόν, ενώ την επόμενη χρονιά προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, αγοράζοντας εισιτήριο διαρκείας. Κι αν το «παρακολουθήσει» μοιάζει οξύμωρο για κάποιον που δεν μπορεί να δει, η ίδια δεν φαίνεται να πτοείται. Κάθεται με τα ακουστικά της ακούγοντας από το ράδιο την περιγραφή των αγώνων, ενώ παράλληλα χαίρεται την ατμόσφαιρα γύρω της, βιώνοντας το παιχνίδι με τον δικό της μοναδικό, παράξενο για πολλούς αλλά απολαυστικό για την ίδια, τρόπο, έχοντας κερδίσει, όπως είναι φυσικό, τη συμπάθεια των υπόλοιπων οπαδών, οι οποίοι είναι πάντα πρόθυμοι να τη βοηθήσουν.

Στην Ελλάδα βέβαια οι οπαδοί τυφλώνονται κυρίως από το οπαδικό μίσος που τους οδηγεί συνήθως σε αξιόποινες πράξεις, οπότε η ιστορία μιας οπαδού που τυφλώθηκε από γλαύκωμα (τι λούζερ θε μου) και απλά αποφάσισε να παρακολουθεί την αγαπημένη της ομάδα φτάνοντας πλέον στα 90 της, ηλικία κατάλληλη μόνο για να πεθάνει ή να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μοιάζει απίστευτη, στα όρια του γραφικού. Ίσως και να είναι, και αυτός πιθανότατα είναι ο λόγος που τη διαβάζετε μόνο στο sombrero.

Ωδή στον παντοτινό νικητή Ερίκ Αμπιντάλ

  [2 Σχόλια]

ΑΜΠΙΝΤΑΛ  ΚΑΛΛΟΝΗ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ  ABIDAL  KALONI - OLYMPIAKOS (SUPERLEAGUE 2014-2015)

15 χρόνια καριέρας με θητεία σε κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, πολλές διακρίσεις σε ομαδικό επίπεδο, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και δύο κατακτήσεις του Champions League με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, ωστόσο τις μεγαλύτερες νίκες του τις πέτυχε μόνος του, και μάλιστα δύο φορές, απέναντι στον πιο δύσκολο αντίπαλο, τον καρκίνο.

Ένας άνθρωπος που κατάφερε να γεφυρώσει οπαδικά μίση, όταν σε αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Λυόν, το μήνυμα «Animo Abidal» («Αμπιντάλ περαστικά» σε ελεύθερη μετάφραση) εμφανίστηκε, εκτός από τις φανέλες των δύο ομάδων, και στους πίνακες του Μπερναμπέου, «αναγκάζοντας» τους Μαδριλένους οπαδούς να χειροκροτήσουν έναν κατά τ’άλλα μισητό «μπλαουγκράνα». Ένας άνθρωπος που για χάρη του, σε αγώνα της Μπαρτσελόνα με τη Χετάφε, όλο το γήπεδο χειροκροτούσε καθ’όλη τη διάρκεια του 22ου λεπτού (το νούμερο της φανέλας του). Ένας άνθρωπος που μας έχει χαρίσει μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές σε τελικό Champions League, αφού λίγες μόλις εβδομάδες μετά την πρώτη του εγχείριση στο συκώτι, έπαιξε σε όλο το 90λεπτο στη νίκη της Μπαρτσελόνα επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-1, και στην απονομή ο Πουγιόλ του έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και τον άφησε να σηκώσει πρώτος το τρόπαιο στον ουρανό του κατάμεστου Γουέμπλεϊ, μπροστά σε 85.000 θεατές και εκατομμύρια τηλεθεατές. Έναν χρόνο μετά ο Αμπιντάλ υποβλήθηκε σε νέα εγχείριση, μεταμόσχευσης αυτή τη φορά, αφού ο καρκίνος αποδείχθηκε σκληρός αντίπαλος, αλλά για μια ακόμη φορά ταπεινώθηκε από τον σπουδαίο Ερίκ, αφού ο Αμπιντάλ όχι απλά στάθηκε όρθιος, αλλά επέστρεψε ξανά στα γήπεδα.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος που έζησε αυτές τις στιγμές, έμελλε να βρεθεί τους τελευταίους μήνες της καριέρας του στη χώρα μας, όπου οι τυπικοί Ελληναράδες οπαδοί τον αντιμετώπισαν σαν συνταξιούχο που ήρθε για τα τελευταία ένσημα (όπως εγώ για παράδειγμα στο ματς με τη Γιουβέντους)

και τελικά να δώσει την τελευταία ποδοσφαιρική του παράσταση σε ένα ελληνικό νησί που πιθανότατα δεν θα πήγαινε ούτε για διακοπές, σε ένα γήπεδο με κοινό λιγότερο από 3.000 θεατές, σε έναν αγώνα που τελικά έληξε με ένα άνετο 5-0 υπέρ της ομάδας του. Είναι ευτυχές αλλά και σε μεγάλο βαθμό συμπτωματικό το γεγονός ότι αποθεώθηκε από συμπαίκτες και οπαδούς και της ομάδας του και των αντιπάλων, αφού θα μπορούσε εύκολα να γίνεται το ματς στη Λεωφόρο ας πούμε και να τελειώσει την καριέρα του εν μέσω ροχάλας και χριστοπαναγίας ή πολύ απλά να έχει στραβώσει για τον Ολυμπιακό το ματς με την Καλλονή και να τον βρίζουν οι οπαδοί της ομάδας του. Αυτό που σίγουρα δεν ήταν συμπτωματικό ήταν η εμφάνισή του. Αλάνθαστος στην άμυνα, κέρδισε σχεδόν όλες τις προσωπικές μονομαχίες, αφού αντιμετώπσε το ματς σαν έναν ακόμα από τους πολλούς τελικούς της καριέρας του, μην αφήνοντας σε κανέναν το παραμικρό περιθώριο να τον θυμάται σαν κάτι λιγότερο από αυτό που πάντα ήταν. Μαχητής και νικητής.

Στο μυαλό του Κλαούντιο Ρανιέρι και όχι μόνο

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι γνωστό ότι στο sombrero κάνουμε πρώτα απ’όλα ρεπορτάζ, αλλά αυτή τη φορά ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας. Υπερβαίνοντας τα καθιερωμένα, αυτή τη φορά μπήκαμε στο μυαλό 8 μεγάλων προσωπικοτήτων της εγχώριας και της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής σκηνής και σας παρουσιάζουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα τις (ίσως όχι και τόσο) ενδόμυχες σκέψεις τους. Ξεκινάμε λοιπόν και ιδού:

Ο επιτυχημένος Κλαούντιο Ρανιέρι

Ranieri

Ο ταμένος Άγγελος Αναστασιάδης

Anastasiadis

Ο αντρίκειος Γιάννης Αναστασίου

Anastasiou

Ο «Βάλε ένα γκολ και ας πεθάνω» Παντελής Καπετάνος

Kapetanos

Ο περίεργος Χρήστος Πανόπουλος

Panopoulos

Ο «έχει μάτι ο μικρός» Μπρένταν Ρότζερς

Rodgers

Ο «special and only one» Ζοζέ Μουρίνιο

Murinho

Ο χωρίς άλλα σχόλια Μαρουάν Φελαϊνί

Felaini

Η ιστορία του υπέρβαρου κέρβερου της εστίας

  [1 Σχόλιο]

WilliamFoulke

Είναι αλήθεια ότι αν ανατρέξεις στο παρελθόν, με τη βοήθεια των κατάλληλων πηγών, όπως η αμείλικτη εργοδοσία του sombrero ας πούμε, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από μικρές και άγνωστες κάποιες φορές, αλλά ωραίες και ενδιαφέρουσες ιστορίες, που κάποιες φορές ισορροπούν στα όρια του πραγματικού γεγονότος και του αστικού μύθου, αλλά αυτό συνήθως τις κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Όταν λοιπόν ο duendes μου έστειλε την ιστορία ενός τύπου που έκανε καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με το παρατσούκλι «χοντρούλης», η πρώτη μου σκέψη ήταν το αθάνατο ποδοσφαιρικό κλισέ των παιδικών μας χρόνων στην αλάνα, «ο χοντρός πάντα παίζει τέρμα». Η ιστορία αυτού του απίστευτου τερματοφύλακα, με έναν περίεργο τρόπο, το επιβεβαιώνει και το διαψεύδει ταυτόχρονα.

Μπορεί πλέον να ζούμε στην εποχή  των παικτών-ρομπότ τύπου Νόιερ ή των παικτών-μοντέλων τύπου Κριστιάνο, έναν αίωνα πριν ωστόσο, ο William «Fatty» Foulke, ένας άνθρωπος που συνδύαζε το ύψος του Μάνουελ Νόιερ και το βάρος του Θεόδωρου Πάγκαλου, όχι απλά έκανε καριέρα ταυτόχρονα ως τερματοφύλακας (και ως παίκτης του κρίκετ επίσης), αλλά κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το FA Cup με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αλλά και να πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι.

Fatty

Ο Foulke, από το ντεμπούτο του στην Σέφιλντ, σε ηλικία 19,5 περίπου ετών, φαινόταν ότι ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο άλλωστε τερματοφύλακας του σωματότυπού του, αφού με ύψος πάνω από 1.90 και βάρος γύρω στα 150 κιλά οι συμπαίκτες του αμυντικοί, έμοιαζαν μπροστά του με μικρά του αδέρφια, ενώ οι κατά βάση μυώδεις αντίπαλοι επιθετικοί, που είχαν συνηθίσει να τζαρτζάρουν τους τερματοφύλακες σε προσωπικές μονομαχίες βάζοντάς τους κυριολεκτικά στα δίχτυα (κάτι πολύ σύνηθες εκείνη την εποχή) έμοιαζαν με μπαλαρίνες σε αγώνα σούμο. Ο τερματοφύλακας-γίγαντας γρήγορα αναδείχθηκε σε μια πραγματική ατραξιόν, αφού παρά το (με διαρκείς αυξητικές τάσεις) μέγεθός του, είχε αξιοθαύμαστη ευλυγισία και φοβερή ικανότητα στην απόκρουση πέναλτυ, στοιχεία που μεγάλωναν διαρκώς τη δημοφιλία του και τον οδήγησαν, μεταξύ άλλων, σε μεταγραφή στην Τσέλσι καθώς και σε μια συμμετοχή με την Εθνική Αγγλίας σε ένα άνετο 4-0 εναντίον της Ουαλίας.

Οι ιστορίες γύρω από τον Foulke όπως είναι φυσικό πολλές, χωρίς να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιες από αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ποιες είναι απλά υπερβολικές, όπως για παράδειγμα αυτές που αναφέρονται στην παροιμιώδη αγάπη του για το φαγητό και στο πώς έφτανε νωρίτερα από τους συμπαίκτες του στο πρωινό γεύμα, τρώγοντας μόνος του σχεδόν όλο το φαγητό της ομάδας, ή απλά στα όρια του αστικού μύθου όπως το ότι ο ποδοσφαιρικός ύμνος «Who ate all the pies» γράφτηκε γι’αυτόν. Κάποιες άλλες, σχετικές με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, τον θέλουν σε μια περίπτωση που του μίλησε προσβλητικά ένας αντίπαλος επιθετικός, να τον πιάνει από τους αστραγάλους, κρατώντας τον ανάποδα πάνω από το λασπωμένο τερέν, ενώ μετά το τέλος του πρώτου τελικού Κυπέλλου του 1902, διαμαρτυρόμενος για ένα γκολ της Σαουθάμπτον που θεώρησε ότι δεν έπρεπε να μετρήσει, κυνήγησε γυμνός τον διαιτητή, αναγκάζοντάς τον να κρυφτεί σε μια ντουλάπα και χρειάστηκε η παρέμβαση αρκετών υπαλλήλων της ομοσπονδίας για να τον συγκρατήσουν και να μην σπάσει την ντουλάπα και πιθανότατα και τον ίδιο τον άτυχο διαιτητή. Σε έναν άλλο αγώνα που έπιασε δύο πέναλτυ, λέγεται ότι ο αντίπαλος επιθετικός που τα εκτέλεσε είπε με παράπονο «τι άλλο να έκανα, δεν υπήρχε χώρος στην εστία να σημαδέψω». Αυτό που είναι εξακριβωμένο είναι ότι, έστω και συμπτωματικά, ο Foulke είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη των ball boys, αφού κατά τη διάρκεια των αγώνων, για να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο τεράστιο μέγεθός του και να αποσπάσουν την προσοχή των αντιπάλων, έβαζαν δύο μικρά αγόρια πίσω από την εστία του. Τα πιτσιρίκια πολλές φορές έτρεχαν και επέστρεφαν τις μπάλες που κατέληγαν εκτός αγωνιστικού χώρου, και τελικά έγιναν θεσμός.

Ελάχιστη σημασία έχει αν όλες αυτές οι ιστορίες ισχύουν 100%, αφού ούτως ή άλλως αποτελούν μέρος του γοητευτικού μύθου ενός ανθρώπου που κατάφερε να κάνει αυτό που αγαπούσε, σχεδόν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ακόμα και μέσα από τις αδυναμίες του και τις καταχρήσεις στις οποίες τον οδήγησαν. Πιθανότατα στην εποχή που οι διάφοροι Κριστιάνο και Μπέκαμ με τους άψογους κοιλιακούς και τα ψαγμένα τατού αποτελούν icons και clean cut πρωταγωνιστές σε διάφορες διαφημιστικές καμπάνιες, να δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν τύπο σαν τον Foulke σαν κάτι περισσότερο από πρωταγωνιστή σε διαφήμιση συνοικιακού μπεργκεράδικου σε τελειωμένο τηλεοπτικό σταθμό τοπικής εμβέλειας. Η ιστορία όμως έγραψε ότι ο Foulke κατάφερε πολλά περισσότερα. Και μπορεί να άφησε αυτή τη μάταιη ζωή σε ηλικία 42 μόλις ετών (με επίσημη αιτία θανάτου την κίρρωση), το σίγουρο όμως είναι πως έφυγε χορτάτος.

Οι 5 απόλυτες λύσεις για την επόμενη μέρα της Εθνικής

  [15 Σχόλια]

Το ποτήρι ξεχείλισε αγαπητέ αναγνώστη, πιάσαμε πάτο, ξεφτιλιστήκαμε, γίναμε περίγελως του τελευταίου μπακαλιάρου που κολυμπούσε αμέριμνος στα παράλια των Φερόε. Έστω και καθυστερημένα ο Ρανιέρι έφυγε, αλλά η ανεύρεση του διαδόχου μοιάζει με σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό). Το sombrero όμως είναι εδώ για να διευκολύνει την ΕΠΟ, φτιάχνοντας την απόλυτη λίστα των πιθανών διαδόχων του Ρανιέρι.

Tzalakwstas

Ο Βασίλης Τζαλακώστας. Η καραφλή πλην τίμια λύση. Όχι κύριε Σαρρή, δεν θα αφήσουμε ένα ατυχές 10-0 να στιγματίσει μια πολλά υποσχόμενα προπονητική καριέρα. Θέλουμε να έχει αυτός ο άνθρωπος μια ακόμα ευκαιρία να δείξει την αξία του και, εκμεταλλευόμενος το μομέντουμ και την ευνοϊκή συγκυρία, να δοκιμάσει να ισοφαρίσει ή, γιατί όχι, ακόμα και να σπάσει αυτό το μοναδικό διψήφιο ρεκόρ, σε επίπεδο ανδρών πλέον.

Tennes

Ο Μπάμπης ο Τεννές. Η ρεαλιστική και σφιχτή λύση. Γιατί ως γνωστόν όλα ξεκινάνε από την άμυνα και ο Μπάμπης ΕΙΝΑΙ η άμυνα. Γιατί αν στα χέρια του η Εθνική έτρωγε 5 γκολ σε 4 ματς ο Μπάμπης θα είχε την ευθιξία να απαγχονιστεί με διπλή ζώνη άμυνας. Και τελικά αν δεν αξίζει αυτή την ευκαιρία ο Μπάμπης Τεννές, την αξίζει η τίμια χωρίστρα του διάολε.

سصحإحشإصخا شصذدص ؤءحةاث

Ο κυρΒασίλης Δανιήλ. Η σουρεαλιστική λύση. Γιατί σε αυτό το χάος, τάξη μπορεί να βάλει μόνο ο άνθρωπος που έχει χάσει αγώνα επειδή τον μπέρδεψε το αριθμητικό μειονέκτημα του αντιπάλου. Γιατί δεν χρειάζεται να περιμένουμε να συμπληρωθούν 100 χρόνια από την προηγούμενη θητεία του στη Εθνική, ακόμα και τα 87 που είναι μπροστά από τους κουτόφραγκους είναι αρκετά για να μας οδηγήσουν στα τελικά του Euro, στον τελικό του Μουντιάλ, στην κατάκτηση του διαστήματος, συμπληρώστε ό,τι γουστάρετε, εγώ έχω ήδη σηκωθεί και τραγουδάω τον εθνικό ύμνο.

Matzourakis

Ο Γιάννης Ματζουράκης. Η δροσερή λύση. Γιατί καταρχάς στη συγκεκριμένη φωτογραφία αποδεικνύει ότι μπορεί να γίνει πιο τρέντυ και μοδάτος από οποιονδήποτε άμπαλο Ιταλό λιμοκοντόρο. Πέραν του στυλιστικού κομματιού, πιστεύουμε ακράδαντα εδώ στο σομπρέρο ότι είναι ιδανικός για να δώσει πνοή στο δύσκολο πλέον έργο της Εθνικής, έστω κι αν χρειαστεί να το κάνει μασώντας τσίχλες μέντας, ε Λάμπρο Χούτο;

Alefantos

Ο Νίκος Αλέφαντος. Η τα πάντα όλα λύση. Αφού δεν βγήκε ο Δούρος στο τηλέφωνο τουλάχιστον ας σηκώσει ο το ακουστικό ο πρόεδρος της ΕΠΟ για να καλέσει τον Νικόλα και να δώσει την ευκαιρία σε ένα ολόκληρο έθνος να μάθει μπαλίτσα από τον άρχοντα. Βασικό πλεονέκτημα της συγκεκριμένης επιλογής ότι θα καταστήσει αδύνατο το σκάουτινγκ της εθνικής μας από τους αντιπάλους, αφού από τη στιγμή που θα ανακοινώνει ο Αλέφαντος την αποστολή, θα χρειάζεται τουλάχιστον ένας μήνας αποκωδικοποίησης και τελικής αντιστοίχισης των Αλεφάντειων με τα πραγματικά ονόματα.

11 Έλληνες που έγιναν (ή θα θέλαμε να γίνουν) χαρτάκια της Πανίνι

  [10 Σχόλια]

Πάει πάνω από ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε η Πανίνι σάγκα του σομπρέρο. Γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί, αλλά πλέον λατρεμένοι, ποδοσφαιριστές σε υπέροχα γραφικά ενσταντανέ στα όρια του pop icon. Ωστόσο χιλιάδες ήταν οι επιστολές που πλημμύρισαν το γραμματοκιβώτιο του σομπρέρο και απαιτούσαν την αποκατάσταση μιας τεράστιας αδικίας. Το «Θέλουμε Έλληνες σε χαρτάκια Πανίνι» εξελίχθηκε σε να πραγματικό τσουνάμι , ίσως το μαζικότερο κίνημα στην Ελλάδα μαζί με το «Όχι Κατσουράνης στο ματς με την Κόστα Ρίκα». Αγαπητό τσουνάμι, η ώρα έφτασε. Αφωτοσοπάριστες φωτογραφίες, όπως πάντα, σε τυχαία αρίθμηση.

Στο Νο 10 ο Δημήτρης Σαραβάκος. Ο περίφημος «μικρός» του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν ένας μεγάλος σκόρερ, κάτι που ωστόσο δεν κατάφερε να δείξει με την Εθνική στο Μουντιάλ του 1994, πιθανότατα γιατί ήταν περισσότερο αφοσιωμένος στο πιστολάκι και στα δοκιμαστικά του για κεντρικό ρόλο στο «Τόλμη και Γοητεία».

Saravakos

Στο Νο 9 ο Νίκος Βαμβακούλας. Μοναδική περίπτωση ποδοσφαιριστή που παραμένει συμπαθής και αγαπητός στο σύνολο σχεδόν των Ελλήνων οπαδών, παρά τη μεταγραφή του από τον έναν αιώνιο αντίπαλο στον άλλον, γνωστός με το παρατσούκλι «Τιραμόλα», ωστόσο ειδικά για τη συγκεκριμένη φωτογραφία θα μπορούσε να δανειστεί το κόκκινο καπέλο του αγαπημένου κόμικ, ή έστω να χρησιμοποιήσει άλλον τρόπο να στεγνώσει τα μαλλιά του αντί για τον απορροφητήρα της κουζίνας.

Vamvakoulas

Στο Νο 8 ο Άγγελος Αναστασιάδης. Ρετρό φωτογραφία με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, πριν τον κερδίσει η προπονητική και η μεγαλόχαρη. Χαρακτηριστική πόζα, λίγο πιο εύθυμος από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς και την Αγέλαστο Πέτρα, με χωρίστρα κατηχητικού που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τον προορισμό του σε αυτή τη ζωή. Ένας αιώνιος ταπεινός υπηρέτης της παναγίας και του 4-2-3-1.

Anastasiadis

Στο Νο 7 ο Γιώργος Σαμαράς. Καλώς τα φοράκια τα ζουμπουρλούδικα. Ατημέλητη αλουσιά, παρθένο μουστάκι που αρχίζει να αχνοφαίνεται, βλέμμα με μια αδιευκρίνιστη θλίψη που παραπέμπει μάλλον σε ταλαίπωρο λουστράκο παρά σε διεθνή ποδοσφαιριστή-σταρ γουοναμπι. Ποιος ξέρει ίσως -ίσως λέω- να οραματίζεται το θλιβερό θέαμα του μελλοντικού μουντιαλικού εαυτού του που κάνει πανηγυρισμό με καρδούλα μετά από γκολ.

Samaras

Στο Νο 6 ο Ανδρέας Βοϊτσίδης. Ο επιθετικός της ΑΕΚ που είχε την ατυχία να αγωνίζεται στην ίδια θέση και μοιραία να ζει στη σκιά του Θωμά Μαύρου, παρότι τις λίγες φορές που αγωνιζόταν, συμπαίκτες, αντίπαλοι και θεατές ζούσαν στη σκιά της τιτάνιας περούκας του που πραγματικά κλέβει την παράσταση ακόμα και από το ναζιάρικο βλέμμα Θέμη Γεωργαντά.

Voitsidis

Στο Νο 5 ο Σάββας Κωφίδης. Κανονικά έπρεπε την κάνω κουΐζ αυτή τη φωτογραφία αλλά πρώτον σας λυπήθηκα και δεύτερον δεν ήξερα πώς να σβήσω το όνομα από κάτω. Πριν ανακαλύψει τους Manowar και τις μουσικές του Σατανά, ο Σάββας άκουγε Τέρη Χρυσό, πήγαινε τακτικά στον κουρέα και πιθανότατα ήταν απουσιολόγος στον Ηρακλή.

Kofidis

Στο Νο 4 ο Θεοφάνης ο Γκέκας. Ο ορισμός του σεντερφορ-μαχητή, όπως αποδεικνύεται στο συγκεκριμένο ενσταντανέ που τον έχει απαθανατίσει ετοιμοπόλεμο, με μαύρη αρχαιοελληνική περικεφαλαία. Τι εννοείς αυτό είναι το μαλλί του;

gekas

Στο Νο 3 ο Γιώργος Πίσσας. Φωτογραφία δανεισμένη από εξώφυλλο 78άρη απαγορευμένου δίσκου της Κολούμπια με τίτλο «Με χασίσια και με σέντρες γίναν τα φουλμπακ αφέντες». Ένα χαρτάκι πανίνι ιδανικό για τζιβάνα, στρίβοντας με μουσική υπόκρουση Μπαγιαντέρα.

Pissas

Στο Νο 2 ο Νίκος Αναστόπουλος. Χαμογελαστός και προγουλάτος, δείχνει να περνάει μια χαρά εκεί στην ξενιτιά, βάζοντας την Οδύσσεια του συνονόματού του Νίκου Ξανθόπουλου οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Μοναδικό ψεγάδι το ξεχειλίζον από τρίχα στέρνο που άξιζε να τονιστεί μ’ένα χρυσό σταυρό, μια δίκιλη καδένα, κάτι.

anastopoulos

Στο Νο 1 ο Γιώργος Γκαλίτσιος. Ίσως ο Γιώργος φεύγοντας από την Ελλάδα να άνοιξε τους ορίζοντές του και να έγινε οικολόγος, προτρέποντας ένα χελιδόνι να φτιάξει τη φωλιά του στο κεφάλι του. Ίσως τον έπιασε τρέλα, άπλωσε γράσο στο κεφάλι του και κυλίστηκε παθιασμένα σε κάποιον αχυρώνα. Ίσως απλά να ντύθηκε γρουσούζικη μακαρονάδα μπολονέζ. Ίσως και όλα τα παραπάνω. Όπως και να έχει θα τον αγαπάμε αιώνια. Σε ευχαριστούμε μαλλί του Γιώργου Γκαλίτσιου.

Galitsios

Last but definitely not least, όπως θα έλεγε και ο ίδιος, ο Τότης Φυλακούρης. Λάγνος και ερωτικός, με μοναδικό στάιλινγκ κωλομπαρά απ’τον Τύρναβο, κόμη, φαβορίτα και μουστάκι σε μοναδική αρμονία, τρυπητό σιθρού μπλουζάκι που αφήνει λίγα στη φαντασία και φροντίζει να μας υπενθυμίζει ότι θα έχει για πάντα το τριφύλλι στην καρδιά ρώγα του.

Fylakouris

Ο πρόεδρος που απέλυσε τον εαυτό του

  [11 Σχόλια]

ChristianConstantin

Η παραπάνω φωτογραφία θα μπορούσε άνετα να είναι το εξώφυλλο του τελευταίου πλατινένιου cd της Vasipap records, το cover face του περιοδικού Πίστα που εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί ή η γιγαντοαφίσα του Romeo με το ανανεωμένο κεφάτο πρόγραμμα. Για να είμαι πιο ακριβής θα έπρεπε να είναι δικαιωματικά και τα τρία. Ευτυχώς όμως, για καλή τύχη των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων και του Sotis Βολάνης, ο εικονιζόμενος δεν έχει τραγουδήσει ποτέ σε καμία μεγάλη πίστα, ίσως γιατί δεν υπάρχουν αρκετά γαρίφαλα στον κόσμο αυτό ή γιατί ο θεός του ποδοσφαίρου δεν θέλησε να μας στερήσει έναν από τους πιο γαμάτους προέδρους όλων των εποχών.

Ο κύριος αυτός ονομάζεται Κρίστιαν Κόνσταντιν (ο τονισμός μου εννοείται ότι είναι συμπτωματικός) και αν το ονοματεπώνυμό του σας φαίνεται επικό, τι να πει κανείς για τα κατορθώματά του. Στην πρώτη του λοιπόν θητεία ως πρόεδρος της Σιόν (προσωπικά το βρίσκω υπέροχο που αυτός ο τύπος είναι Ελβετός πρόεδρος σε ελβετική ομάδα), η οποία κράτησε από το 1992 ως το 1997, πρόλαβε να οδηγήσει την λαοφιλή αυτή ομάδα στην κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων και τριών κυπέλλων Ελβετίας, ωστόσο οι 130 μεταγραφές που χρειάστηκαν για την κατάκτηση αυτών των στόχων αποδείχτηκαν κάπως επιβαρυντικές για το μπάτζετ της ομάδας. Έτσι, όταν η Σιόν απέτυχε το 1997 να προκριθεί στο Champions League, επήλθαν κάποιες λογιστικές δυσκολίες, που εξανάγκασαν τον πρόεδρα σε παραίτηση, αφήνοντας πίσω του ένα μικρό χρέος της τάξης των 13,5 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων (εννοείται ότι δεν θα κάνω τη μετατροπή σε ευρώ για να μην τεμπελιάζετε).

Όταν λοιπόν η Σιόν, αδυνατώντας να ορθοποδήσει, βρέθηκε από τα σαλόνια στα αλώνια της Γ’κατηγορίας Ελβετίας, η απόφαση του κλαμπ να εναποθέσει ξανά τις τύχες του στα χέρια του Κόνσταντιν έμοιαζε ιστορικά και καρμικά επιβεβλημένη. Η δεύτερη θητεία του στο ελβετικό ποδόσφαιρο αποδείχθηκε πιο εντυπωσιακή από την πρώτη. Κατ’αρχάς πήγε την ελβετική διοργανώτρια αρχή στα δικαστήρια, απαιτώντας να ανέβει η ομάδα του στη δεύτερη κατηγορία, κάτι που φυσικά κατάφερε να συμβεί, μάλλον εύκολα, αν αναλογιστούμε ότι ο ίδιος άνθρωπος το 1997 κατάφερε να πείσει την UEFA να επαναληφθεί ευρωπαϊκός αγώνας της Σιόν, αποδεικνύοντας ότι τα δοκάρια στο γήπεδο της Σπαρτάκ Μόσχας ήταν 8 εκατοστά πιο χαμηλά. Έτσι, κάτω από τη λαμπρή καθοδήγηση του Κόνσταντιν, η Σιόν κατάφερε το 2006 να γίνει η πρώτη ομάδα από τη δεύτερη κατηγορία που κατέκτησε το κύπελλο Ελβετίας, επιστρέφοντας πανηγυρικά στις επιτυχίες.

Όμως, όπως όλοι ξέρουμε, οι κούπες δεν έρχονται εύκολα, θέλουν θυσίες. Και ο πρόεδρος, στη δεύτερη θητεία του, από το 2003 μέχρι σήμερα, δεν δίστασε να θυσιάσει στο βωμό των  επιτυχιών γύρω στους 30 προπονητές, αριθμός που κάνει τη θέση του προπονητή στην Skoda Ξάνθη του Πανόπουλου να μοιάζει μια ασφαλής επαγγελματική επιλογή με μέλλον και προοπτικές. Μιλάμε για ένα απίστευτο κρεσέντο το οποίο περιλαμβάνει παραίτηση προπονητή σε ημίχρονο αγώνα γιατί δεν άντεξε άλλο να παίρνει χαρτάκια με την 11άδα από τον πρόεδρο, απόλυση άλλου προπονητή γιατί «έδειχνε απεριποίητος και μύριζε άσχημα» και κορυφώνεται με την πρόσληψη από τον Κόνσταντιν του εαυτού του στη θέση του προπονητή, κάτι που φυσικά δεν τον εμπόδισε να τον απολύσει και αυτόν (σωστά διαβάσατε… ο Κόνσταντιν… τον εαυτό του). Μια αυτοαπόλυση που επήλθε μετά από μοναδικές στιγμές, όπως η τιμωρία του από την Ελβετική Ομοσπονδία για επίθεση σε διαιτητή συνοδευόμενη από κλωτσιά στα αρχίδια του βοηθού του, καθώς και οι μετωπικές συγκρούσεις με τους οργανωμένους της Σιόν, που δεν είδαν με καλό μάτι τις πρωτοποριακές ιδέες του Κόνσταντιν για συγχώνευση της Σιόν με άλλα γαλλόφωνα κλαμπ της Ελβετίας και τη δημιουργία της φερέλπιδος «Ολυμπίκ των Άλπεων».

Κλείνω αυτή την υπέροχη μίνι βιογραφία με μια θλιβερή διαπίστωση. Γιάννη Κομπότη είσαι Έλλην και σε αγαπάμε, αλλά πλέον στα μάτια μας φαντάζεις πολύ λίγος. Ο πρόεδρος της καρδιάς μας είναι Ελβετός.

Φιλήστε τη φανέλα ή φύγετε από΄δώ

  [7 Σχόλια]

NegredoValencia

Το «παίξτε για τη φανέλα» είναι κατά πάσα πιθανότητα η φράση-ορισμός των οπαδικών κλισέ στο μεγάλο βιβλίο του ποδοσφαίρου και σίγουρα η πιο all time classic οπαδική απαίτηση απέναντι σε όλους τους ποδοσφαιριστές όλων των κλαμπ του πλανήτη, από την Αναγέννηση Γιαννιτσών μέχρι την Μπόκα Τζούνιορς. Γιατί ο οπαδός γουστάρει να πιστεύει ότι το αστέρι της ομάδας είναι πρώτα οπαδός και μετά ποδοσφαιριστής, και το όνειρό του να παίξει μια μέρα με τη φανέλα του (όποιου) Θρύλου ήταν αυτό που του έδινε όραμα και κουράγιο να συνεχίσει να κλωτσάει το τόπι, κόντρα στις κακουχίες και την ανέχεια στις φαβέλες του Ρίο (ή του Αντίρριο, ελάχιστη σημασία έχει). Κι όταν γουστάρει κάτι ο οπαδός-πελάτης (που ως γνωστόν έχει πάντα δίκιο), έχει την απαίτηση να του το προσφέρει ο ποδοσφαιριστής-υπάλληλος με κάθε τρόπο. Και ο πλέον δημοφιλής τρόπος για να αποδείξει ο υπάλληλος την πίστη του στο κλαμπ, είναι το παθιασμένο φιλί στη φανέλα (που πάντα είναι βαριά) μετά από κάποιο γκολ μπροστά στην εξέδρα των οργανωμένων οπαδών. Γιατί, μέσα στο κεφάλι τους, οι οπαδοί ΕΙΝΑΙ το κλαμπ, και το φιλί στη φανέλα είναι το είδος της ιεροτελεστίας που προάγει τον ποδοσφαιριστή από έναν απλό εκατομμυριούχο με ταλέντο στο σκοράρισμα σε «έναν από εμάς».

Πάντα όμως θα υπάρχουν και τύποι που χαλάνε την πιάτσα, σαν τον Αλβάρο Νεγρέδο ας πούμε. Ο Ισπανός επιθετικός, μετά από μια σεζόν στην Μάντσεστερ Σίτυ, πήγε ως δανεικός στην Βαλένθια η οποία, ως είθισται στην Ισπανία, τον παρουσίασε επίσημα στο Μεστάγια, μπροστά σε πάνω 10.000 οπαδούς της ομάδας. Δυστυχώς μόνο επίσημα και όχι πανηγυρικά, γιατί όταν του ζητήθηκε να φιλήσει τη φανέλα της ομάδας, ο Νεγρέδο αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας ότι θα έχει την ευκαιρία να το κάνει στο άμεσο μέλλον. Οι οπαδοί της Βαλένθια εντυπωσιασμένοι από την ειλικρίνειά του τον αποθέωσαν σοκαρισμένοι από το θράσος του, άρχισαν τις αποδοκιμασίες και τα σφυρίγματα, καλωσορίζοντας έτσι τον αφελή Νεγρέδο στον υπέροχο κόσμο των οπαδών.

Δεν ξέρω αν μετά από αυτή την εμπειρία ο Νεγρέδο έβαλε μυαλό, ούτε πόσο ευοίωνο προβλέπεται το μέλλον του στη Βαλένθια μετά την «ύβρι» που διέπραξε, σίγουρα πάντως το φαν κλαμπ του μεγάλωσε κατά έναν αρθρογράφο του sombrero, γιατί, αν μη τι άλλο, όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να κολυμπήσει σε έναν ωκεανό οπαδικής βλακείας, χωρίς τη βοήθεια του σωσιβίου της κλισέ υποκρισίας, είναι άξιος σεβασμού. Και τελικά το μόνο πιο γελοίο θέαμα από έναν σκόρερ που πανηγυρίζει με καρδούλα, είναι ένας σκόρερ που πανηγυρίζει φιλώντας ένα ιδρωμένο κομμάτι ύφασμα, μόνο και μόνο για να πείσει ένα μάτσο ανεγκέφαλους ότι είναι «ένας από αυτούς» και ότι την «πονάει» τη φανέλα, λες και είναι ο Φρανσέσκο Τότι ξέρω΄γώ.

Η ιστορία του ξυπόλητου εξτρέμ

  [3 Σχόλια]

Mohammed_Salim_

Κι εκεί που διαβάζεις την είδηση για τη μεταγραφή του Τζόρβα σε ομάδα της Ινδίας με συγκαταβατικό χαμόγελο, έρχεται το μήνυμα από την αδίστακτη εργοδοσία του sombrero, σαν ice bucket challenge, να σου παγώσει το χαμόγελο. «Μήπως τώρα που είναι στην επικαιρότητα η Ινδία να γράψεις για τον Μοχάμεντ Σαλίμ και το πέρασμα του από τη Σέλτικ;» με το «Μήπως» και το ερωτηματικό να έχουν μπει για τυπικούς λόγους στην πρόταση. 

Δεν ξέρω λοιπόν αν κάποτε θα μνημονεύουν το πέρασμα του Άλεξ Τζόρβα από το ινδικό ποδόσφαιρο στο sombrero.in, αλλά σίγουρα η ιστορία του Μοχάμεντ Σαλίμ αξίζει να ειπωθεί. Γεννημένος το 1904 στην Καλκούτα, έδειξε από μικρός ελάχιστο ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή του μόρφωση, αντιστρόφως ανάλογο με το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο. Ο Σαλίμ λοιπόν έγινε ποδοσφαιριστής, σε μια εποχή μάλιστα που οι Ινδοί,  στην προσπάθειά τους να απαλλαγούν από τη βρετανική κυριαρχία, χρησιμοποιούσαν το ποδόσφαιρο ως έναν τρόπο να αποδείξουν ότι δεν είναι κατώτεροι, αφού σε πολλές περιπτώσεις οι ομάδες των φτωχών και ξυπόλητων Ινδών κατάφερναν να κερδίσουν τις ομάδες των παπουτσωμένων Βρετανών κατακτητών.

Φτάνοντας στα μέσα της δεκαετίας του ΄30, ο Σαλίμ ήταν βασικό μέλος της Μοχαμένταν Σπόρτινγκ Κλαμπ στην Καλκούτα, κερδίζοντας όχι μόνο συνεχόμενους τίτλους, αλλά και την καθολική αναγνώριση των οπαδών, αφού, σύμφωνα με τις περιγραφές, ήταν ένας παίκτης πραγματική ατραξιόν, με εξαιρετικό κοντρόλ και ντρίμπλα και μια μοναδική ικανότητα στις πάσες στις οποίες, όπως έλεγαν, ήξερε ακόμα και σε τι ακριβώς ύψος έπρεπε να στείλει την μπάλα.

Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1936, ο Σαλίμ κλήθηκε να λάβει μέρος σε δύο φιλικούς αγώνες εναντίον της Ολυμπιακής ομάδας της Κίνας, κάτι που, χωρίς να το ξέρει, ήταν ο πρόλογος στο κομμάτι της ποδοσφαιρικής ιστορίας που επρόκειτο να γράψει σύντομα. Ο Σαλίμ αγωνίστηκε στο πρώτο παιχνίδι, έχοντας τόσο εξαιρετική απόδοση που δεν πρόλαβε να αγωνιστεί στο δεύτερο, αφού εξαφανίστηκε πριν την έναρξή του, αναγκάζοντας ακόμα και την αστυνομία να τον αναζητήσει, αναρτώντας μάλιστα και δημοσιεύσεις σε εφημερίδες. Μια αναζήτηση που απέβη μάταια, καθώς ο Σαλίμ ήταν ήδη εν πλω για τη Μεγάλη Βρετανία, μετά από την παρότρυνση του ξάδερφού του Χασίμ, που ζούσε στην Αγγλία αλλά έτυχε να βρίσκεται στην Καλκούτα και παρακολούθησε τον φιλικό αγώνα, και, εντυπωσιασμένος από την απόδοσή του, τον έπεισε να δοκιμάσει την τύχη του σε Ευρωπαϊκή ομάδα.

Μετά από μερικές ημέρες στο Λονδίνο ο Σαλίμ βρέθηκε στη Γλασκόβη όπου ο ξάδερφός του, εκτελώντας άτυπα χρέη μάνατζερ, μίλησε στον προπονητή της Σέλτικ, Γουΐλι Μάλεϊ, για έναν εξαιρετικό παίκτη που έχει έρθει με πλοίο από την Ινδία και αξίζει να τον δοκιμάσει και επίσης να παραβλέψει το γεγονός ότι παίζει ξυπόλητος. Ο Χασίμ ήταν τόσο πειστικός, που κατάφερε να μετατρέψει το αρχικό γέλιο του Μάλεϊ σε επίσημη δοκιμή του Σαλίμ, μπροστά σε 1.000 μέλη της ομάδας και τρεις προπονητές, η οποία αποδείχτηκε ένας μικρός ξυπόλητος θρίαμβος. Ο Σαλίμ όχι απλά τους έπεισε, αλλά μετά από λίγες ημέρες ήταν στην 11άδα της Σέλτικ, στη νίκη με 5-1 απέναντι στη Χάμιλτον, όπου σκόραρε, κέρδισε ένα πέναλτυ αλλά κυρίως έγινε ο πρώτος Ινδός παίκτης που έπαιξε ποτέ σε ευρωπαϊκή ομάδα. Στο δεύτερό του αγώνα με τη Σέλτικ, στο 7-1 εναντίον της Γκάλστον, ο Σαλίμ έγινε πρωτοσέλιδο, αναγκάζοντας την Scottish Daily Express να γράψει για τον Ινδό ζογκλέρ και το νέο ξυπόλητο στυλ, με τα μαγικά δάχτυλα του ποδιού του να έχουν συμμετοχή σε τρία γκολ. 

Παρά την απόλυτα επιτυχημένη παρουσία του όμως, ο Σαλίμ πολύ σύντομα άρχισε να νιώθει νοσταλγία για την πατρίδα του και αποφάσισε να επιστρέψει. Οι άνθρωποι της Σέλτικ προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, προτείνοντάς του  μάλιστα να οργανώσουν έναν φιλανθρωπικό αγώνα προς τιμήν του, από τα έσοδα του οποίου ο ίδιος θα έπαιρνε το 5%. Ο Σαλίμ αρνήθηκε να κρατήσει τα λεφτά και πρότεινε να δοθεί το ποσό αυτό στα ορφανά τα οποία θα ήταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι στον αγώνα. Μια πρόταση στην οποία επέμεινε ακόμα και όταν συνειδητοποίησε ότι το ποσό αυτό ήταν τελικά γύρω στις 1.800 λίρες, νούμερο απίστευτο για τα δεδομένα της εποχής.

Ο Σαλίμ τελικά επέστρεψε στην Ινδία και την Μοχαμένταν Σπόρτινγκ Κλαμπ, την ομάδα που αναδείχθηκε, ωστόσο ένα γεγονός που συνέβη χρόνια μετά, είναι ενδεικτικό της κληρονομιάς που άφησε πίσω του. Ο Σαλίμ, γέρος και άρρωστος πια, χρειαζόταν νοσηλεία. Ο γιος του, Ρασίντ, έγραψε ένα γράμμα στη Σέλτικ, στο οποίο ζήτησε τη βοήθειά τους. Οι Σκωτσέζοι όχι απλά απάντησαν αλλά του έστειλαν και μια επιταγή 100 λιρών για τα νοσήλια, μια χειρονομία που εντυπωσίασε τον Ρασίντ, όχι τόσο για τα χρήματα, αλλά γιατί βεβαιώθηκε για το ότι ο πατέρας του αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της Σέλτικ. Ο Ρασίντ δεν εξαργύρωσε ποτέ την επιταγή, αποφάσισε να την κρατήσει ως ενθύμιο μαζί με μια κλασική ασπροπράσινη εμφάνιση της Σέλτικ, φυσικά χωρίς παπούτσια.