Η Αντιστροφή της Τακτικής

  [18 Σχόλια]

Σε μια συνέντευξή του στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο, τότε πρόεδρος της ΦΙΦΑ, Ζοάο Χαβελάτζε απάντησε στην ερώτηση «Τι σας αρέσει περισσότερο στο ποδόσφαιρο;» «Η πειθαρχία». Ο Βραζιλιάνος στην καταγωγή δεν ήθελε ζόγο μπονίτο. Λίγα χρόνια μετά η Βραζιλία κέρδιζε ένα Μουντιάλ έχοντας πουλήσει την ποδοσφαιρική της ψυχή στην τακτική. Με δυο αμυντικά χαφ και κανονικό φορ-φορ-φάκιν-του. Από τότε γενικά στη Λατινική Αμερική υπήρξε μια ιδέα ότι για να πετύχεις πρέπει να εξευρωπαϊστείς. Τέρμα τα σομπρέρα-γαμπέτες-κάνιος. Σύστημα, πειθαρχία και τίτλοι. Οι αστέρες πήγαν όλοι σε Ευρωπαϊκές ομάδες και καλουπώθηκαν. Κάποιοι την πάλευαν, κάποιοι, Αντριάνο μου, όχι. Μετά ήρθε η 8η Μαρτίου 2017.

Καμπ Νόου, Βαρκελώνη. Το γήπεδο που βρίσκεται ανάμεσα σε μια αλάνα με παιδική χαρά και ένα νεκροταφείο. Το κλαμπ που όρισε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο με το σύστημά του την τελευταία οχταετία, βρίσκεται πίσω με 4-0 από το πρώτο παιχνίδι και κατά 99,4% εκτός οχτάδας Τσάμπιονς Λιγκ. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από το «1% πιθανότητα, 99% πίστη» που δήλωνε ο Νεϋμάρ μετά το πρώτο παιχνίδι. Και γι’αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση. Πέρα από την απελευθέρωση που ήρθε στην ομάδα μετά την ανακοίνωση αποχώρησης του Ενρίκε και την αλλαγή του σχηματισμού σε 3-4-3, όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το ματς δεν είναι ούτε τίκι-τάκα, ούτε κάτι ορθόδοξο, αλλά γκάρα τσαρούα, που θα έλεγαν και οι Ουρουγουανοί. Αλάνα λατίνικη και η μπαγκέτα στη συνωμοσία του μάτε (αυτό το πράσινο τσάι που πίνουν όλοι αυτοί).

Σ’ αυτό το σενάριο ο ευρωθρεμμένος μάγος και πριμαντόνα Μέσι δεν ήταν ο πρωτοστάτης. Με το ζόρι ακολούθησε και το ματς, ήταν κοντά στο 50% των δυνατοτήτων του. Αντίθετα ο Σουάρες και ο Νεϋμάρ το ζούσαν. Και πίσω δεν ήταν κουμανταδόρος ο Πικέ, αλλά ο Μαστσεράνο. Είπαμε γκάρα τσαρούα. Μάχη, ξύλο, βουτιά. Κανόνες των δρόμων του Μοντεβίδεο, του Μπουένος Άιρες και του Σάο Πάολο. Οι άλλοι πήραν το σήμα. Η μόνιμη γκρίνια των οπαδών της Μπάρσα ήταν ότι η ομάδα ντρεπόταν να κάνει ένα φάουλ στο κέντρο να κόψει αντεπίθεση αντιπάλου όλα αυτά τα χρόνια. Στο 23’ ο Πικέ μαζεύει τον Καβάνι στο κέντρο προς το πλάγιο. «Σήμερα παίζουμε αλλιώς». Αργότερα θα το κάνουν ο Μπουσκέτς, ο Ράκιτιτς και ο Ραφίνια.

Το παιχνίδι δεν παίζεται πια στο Καμπ Νόου, αλλά απ’έξω, στο πάρκο Μπακαρδί. Ο αντίπαλος δεν το’χει καταλάβει. Η Παρί ήρθε να φάει το χρόνο. Στο 3’, όταν δέχεται το πρώτο γκολ, αρχίζουν οι παίχτες της να μοιάζουν με το κατσικίσιο ρουλέ στο τραπέζι ενός Καταλανού ζωγράφου, που τον ενέπνευσε να ζωγραφίσει κάτι λιωμένα ρολόγια. Ο χρόνος αρχίζει να μετράει αλλιώς για την Παρί που είναι καρικατούρα της ομάδας στο Παρίσι. Περίμενε τη Μπαρσελόνα που είχε μελετήσει, βρήκε την πλήρη αναρχία και 98.000 κόσμο.

Η Μπαρσελόνα φτάνει στο 3-0 χωρίς να παίξει καταιγιστικά, απλώς καλά, και με τον Μέσι περισσότερο σε ρόλο Ελ Σιντ, να τρομάζει που υπάρχει και να απελευθερώνει τον Νεϋμάρ. Στο 3-1 χάνει σχεδόν 23 λεπτά μέχρι ο Νεϋμάρ να πει ότι «εγώ θα το παίξω». Στο ίδιο διάστημα ο Βραζιλιάνος έχει βουτήξει δυο φορές στην περιοχή, ο Σουάρες τρεις, ο Ντι Μαρία έχει χάσει δυο τετ-α-τετ (στο ένα με τρομακτικό σπριντ του Μαστσεράνο που του κάνει πέναλτι), και άλλο ένα τετ-α-τετ ο Καβάνι. Στο 3-2 δε θα γινόταν τίποτα. Απλώς ο Ντι Μαρία αποφάσισε να δείξει γιατί δεν ξεκίνησε βασικός. Αφού χάνει τα δυο τετ-α-τετ και έχει χαλάσει με λάθος πάσες τρεις αντεπιθέσεις, κάνει φάουλ στον Νεϋμάρ έξω από την περιοχή. Γκολ. Δώρο πέναλτι στην τέταρτη βουτιά του Σουάρες. Γκολ. Και επειδή τα της διαιτησίας είναι δανεικά, κάποια στιγμή θα πάρει ανάποδα σφυρίγματα. Ο καθένας μπορεί να μείνει όσο θέλει, αν θέλει, σ’αυτό το θέμα. Από εκεί και πέρα, το έκτο ερχόταν. Όπως έχει γραφτεί παντού, η Παρί τα τελευταία 10 λεπτά έχει αλλάξει 4 πάσες. Οι 3 εξ αυτών ήταν στη σέντρα από τα γκολ που έφαγε! Έχει καταρρεύσει. Γκολ από τον καντεράνο Σέρζι Ρομπέρτο που δε σκοράρει ποτέ, μετά από συνεννόηση με τον Νεϋμάρ που του είπε τι να κάνει και ότι θα ψάξει αυτόν. Σε μια από τις πιο τραγικές άμυνες σε στημένο που έχουμε δει ποτέ.

Η Παρί χάνει τα πάντα. Όλοι, μα όλοι, οι Γάλλοι δεν είπαν τίποτα για τον διαιτητή και τα δυο πέναλτι. Το ένα που δίνει την ελπίδα στη Μπαρσελόνα και το άλλο που θα της την σκότωνε. Όταν αποκλείεσαι ενώ έχεις κερδίσει 4-0 δε σου φταίει αυτό. «Ντροπιάσαμε το σήμα μας» είπε ο Μενιέ. Για απαράδεκτη νοοτροπία μίλησαν Έμερι, Καβάνι, και Καλίφι. Ότι τους κατάπιαν, ότι απλώς έπρεπε να σκοράρουν δυο γκολ και δεν το έκαναν.

Από την άλλη, η Μπάρσα κέρδισε κατ’ αρχάς τον Νεϋμάρ. Το παιχνίδι έχει βγει από τη μετά Μέσι εποχή. Το πως θα είναι η Μπαρσελόνα του ‘Νέυ’. Δεν είναι Μέσι, είναι κάτι δικό του. Και αν φέτος η χρονιά του είναι περίεργη καθώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες του τρέλαναν το βιολογικό ρολόι, το 2017 είναι δικό του. Οι προκρίσεις στο κύπελλο Ισπανίας επί Μπιλμπάο και Ατλέτικο είναι δικές του, αυτή με την Παρί επίσης, μαζί με δυο ματς πρωταθλήματος, κυρίως με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη. Ένας παίχτης στο 80% τεχνικά του Ροναλντίνιο που θα πάρει φάουλ, θα κόψει ρυθμό και θα κάνει και 5 μαγικά, ενώ είναι 100% επαγγελματίας. Το δεύτερο που κέρδισε η Μπάρσα είναι ο φόβος των αντιπάλων. Πλέον κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος μαζί της, ό,τι σκορ και να έχει. Και ο Μέσι δε θα είναι στο 50% συνέχεια. Τέλος, δημιούργησε νέα γενιά οπαδών και εχθρών. Η ένταση και ο τρόπος που πέτυχε το 6-1 έκανε αρκετούς να τη λατρέψουν και άλλους τόσους να τη μισήσουν.

Εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι ότι έγινε πάλι το σημείο αναφοράς. Ένα παιχνίδι της Μπάρσα μπορεί να έχει τα πάντα. Τεχνική, πάθος, ξύλο, μαγικά, ένταση, διαιτησία. Πάντα ακροβατώντας στην αλάνα του πάρκου Μπακαρδί στην ανατολική πλευρά του γηπέδου, στην οργάνωση που προσφέρει το Καμπ Νόου και το φόβο του νεκροταφείου του Σαντς από τη δυτική πλευρά. Διότι, όπως λέει ένα παραδοσιακό τραγούδι της Λατινικής Αμερικής:

«Αν δεν πίστευα σε αυτό που πονάει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που μένει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που πολεμάει…»

Απόστρατοι πριν τα 30

  [9 Σχόλια]

Βλέποντας πριν λίγες μέρες τη Λυών στο Γιουρόπα Λιγκ, θυμήθηκα μια ιστορία που μου έκανε εντύπωση πριν από μερικούς μήνες. Η ιστορία αφορά τον Γκουεϊντά Φοφανά και την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο στην ηλικία των 25 ετών. Ο, πρώην πια, παίχτης της Λυών κρέμασε τα παπούτσια του τον Γενάρη. Η δική του αποστρατεία, σε συνδυασμό με εκείνη του Άλβαρο Δομίνγκεθ (πείτε ό,τι θέλετε για την προφορά, εγώ έτσι θα τον γράφω) της Γκλάντμπαχ, τον Δεκέμβρη σε ηλικία 27 ετών, μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση.

Κατ’ αρχάς, να πούμε ότι ενώ και οι δύο αποχώρησαν από μη ιάσιμους τραυματισμούς, δεν είναι ακριβώς ίδιες περιπτώσεις. Ο Δομίνγκεθ είχε ένα θέμα με την πλάτη του που τον ταλαιπωρούσε χρόνια. Από το Νοέμβρη του 2015, όταν και έκανε την τελευταία του εμφάνιση με τη φανέλα της Γκλάντμπαχ, δεν την πάλευε άλλο. Έκανε δύο εγχειρήσεις στην πλάτη και 13 μήνες μετά ανακοίνωσε την μόνιμη αποχώρησή του από το άθλημα. Ο παίχτης αγωνίστηκε 4 σεζόν στην Ατλέτικο Μαδρίτης, από της οποίας τις ακαδημίες είχε βγει, πριν πάρει μεταγραφή για την Γκλάντμπαχ. Εκεί από τη δεύτερή του σεζόν ξεκίνησαν τα προβλήματα τραυματισμών. Όσο ήταν υγιής πάντως ήταν ένα από τα βασικά στόπερ, έχοντας 80 εμφανίσεις σε 3 χρόνια. Στο μήνυμά του στο twitter που ανακοίνωσε την αποχώρησή του, αμέσως μετά τη λήξη του ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Μπαρσελόνα και της Γκλάντμπαχ, έλεγε: «Το να μείνω ανάπηρος στα 27 μου είναι ένα τίμημα που δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω για το ποδόσφαιρο».

Αντίθετα η ιστορία του Γκουεϊντά Φοφανά είναι λίγο διαφορετική. Μετά τη μεταγραφή του από τη Χάβρη στη Λυών πριν από 5 χρόνια, ο Φοφανά ήταν μια επιλογή στο κέντρο για τους Γκον, αλλά όχι αδιαμφισβήτητος βασικός, πράγμα που το μαρτυρούν οι 72 εμφανίσεις του σε 5 χρόνια. Παρ’όλα αυτά, ο παίχτης ήταν ο αρχηγός των μικρών εθνικών ομάδων της Γαλλίας, έχοντας μάλιστα κατακτήσει Μουντιάλ κάτω των 19. Το Μάρτιο του 2014 ήρθε ένας τραυματισμός στον αστράγαλο σε ματς κόντρα στην Μπορντώ. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός που ο παίχτης επέστρεψε 14 (!) μήνες μετά, τη  μέρα των γενεθλίων του, 16 Μαΐου 2015, σε παιχνίδι κόντρα στην Παρί. Μετά από δύο βδομάδες ξανατραυματίζεται στο ίδιο σημείο. Οι γιατροί μιλάνε για «οστεονέκρωση» και του συνιστούν να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Το Γενάρη που μας πέρασε ο Ολάς δήλωσε με απογοήτευση σε γαλλικά μέσα ότι εξετάζεται η διακοπή του συμβολαίου του Φοφανά, πάντα σε συνεργασία με τον παίχτη. Στις 18 Ιανουαρίου σε συνέντευξη τύπου από τα γραφεία της Λυών ανακοινώνει την αποχώρησή του λέγοντας «Είναι ένα θλιβερό πόρισμα που λέει ότι είμαι ανίκανος να παίξω ποδόσφαιρο».

«Ανάπηρος», «ανίκανος». Λέξεις βαριές και καταστάσεις ακόμη χειρότερες, ο φόβος και μόνο των οποίων μπορεί να σπάσει την ψυχολογία ενός αθλητή. Πέρα από την ψυχολογία, υπάρχει όμως το πρακτικό και κλινικό κομμάτι. Ακόμα μου είναι πολύ δύσκολο να δεχτώ ότι με την πρόοδο που έχει κάνει η ιατρική, κυρίως η ορθοπεδική, υπάρχουν το 2016-17 περιπτώσεις αθλητών που σταματάνε την καριέρα τους λόγω τραυματισμού. Είναι κοντά 20 χρόνια από τους τραυματισμούς του Ρονάλντο στο γόνατο, ενός παίχτη που γύρισε δυο φορές και αν και ελαφρώς ζουμπουρλούδικος έκανε τη Βραζιλία παγκόσμια πρωταθλήτρια. Και αν εδώ μιλάμε για πραγματικό «Φαινόμενο», πόσοι και πόσοι δε γύρισαν με μοσχεύματα σε γόνατο-ισχίο-αστράγαλο και έπαιξαν ξανά κανονικά; Ο Ετό’ο έκανε εγχείρηση με μόσχευμα στο γόνατο και γύρισε κάνοντας σεζόν με 38 γκολ. Ο Χένρικ Λάρσον, ο Ντζαλμίνια και πόσοι ακόμα.

Φυσικά και υπάρχουν και πλείστα όσα παραδείγματα παιχτών που μετά από σοβαρούς τραυματισμούς δεν επέστρεψαν ίδιοι. Ο Κακά και ο Βίγια είναι δυο από τα πιο πρόσφατα. Εξαιρώ εκείνους που κάνουν πάντα σεζόν των 5-6 μηνών, τύπου Ρόμπεν, Ριμπερί, Μπέιλ. Μιλάμε για παίχτες που υπέστησαν σοβαρότατους τραυματισμούς και επέστρεψαν, ακόμα και αν δεν μπόρεσαν πια να παίξουν στο ίδιο επίπεδο. Πίστευα ότι περιπτώσεις Φαν Μπάστεν ή Χρήστου Κωστή (προσωπικός καημός που πρέπει να αναφερθεί) δε θα ξαναβλέπαμε. Και να που σε διάστημα ενάμιση μήνα έχουμε δύο τέτοιες. Ειδικά για την περίπτωση Δομίνγκεθ δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Πρόβλημα στην πλάτη που επηρεάζει τη σπονδυλική στήλη, προφανώς και καθιστά τον οργανισμό ακατάλληλο για αθλητισμό.

Αλλά για την περίπτωση Φοφανά μπορώ να δεχτώ ότι ο παίχτης ψυχολογικά δεν μπορούσε να ξαναπεράσει όλο το βάρος της αποθεραπείας και μόνο. Πολύ περιληπτικά, η οστεονέκρωση είναι κάτι το οποίο συμβαίνει αρκετά συχνά και δεν περιορίζεται στους αθλητές. Κάποιο αιμάτωμα δημιουργεί εσωτερικούς και εξωτερικούς θύλακες που νεκρώνουν την άρθρωση μετά από  κάποιο χρόνο. Οι τρεις συνηθέστερες αιτίες είναι: γενετική δυσπλασία, χρόνια λήξη στεροειδών, βίαιη μετατόπιση άρθρωσης μετά από χτύπημα. Μιλάμε για προβλήματα που σε απλούς πολίτες καταλήγουν σε επεμβάσεις το 36% αυτών, ενώ οι οστεοπλαστικές επεμβάσεις ανταποκρίνονται στο 18% των συνολικών ορθοπεδικών επεμβάσεων. Μετάφραση στα Ελληνικά: είναι κάτι εξαιρετικά κοινό, δε γίνεται να μην μπορούσαν να βρουν μόσχευμα. Όσο και αν έψαξα και στα γαλλικά σάιτ δε βρήκα επαρκή κλινική εξήγηση, οπότε καταλήγω στο ότι ο ίδιος ο παίχτης δεν είχε την ψυχολογική αντοχή να κάνει μεταμόσχευση οστού και να περιμένει άλλους 9-12 μήνες. Άσχετα αν ούτε ο ίδιος, ούτε και οι γιατροί της Λυών, είπαν κάτι τέτοιο.

Φυσικά και δεν αμφισβητώ τους γιατρούς. Όση επαφή και αν έχω με το αντικείμενο της ορθοπεδικής, που είναι αρκετή, δεν είμαι γιατρός και δεν ξέρω την περίπτωση του Φοφανά όπου και οι εξηγήσεις δε με έπεισαν. Αντίθετα η περίπτωση Δομίνγεθ ήταν εντελώς ξεκάθαρη. Το να έχουμε πάντως δυο περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αποστρατεύονται στα 25 και στα 27 τους είναι κάτι που δεν περίμενα να δω το 2017.

Δεν τον Κλωτσήσαμε Ποτέ

  [1 Σχόλιο]

Παιχνίδι Τσαμπιολί, ημίχρονο. Μεταξύ της μάχης να προλάβεις να πας στην τουαλέτα πριν την υπόλοιπη καφετέρια και της σκέψης αν θα πάρεις δεύτερο ποτό, σκάνε στην τηλεόραση οι φάτσες γνωστών ποδοσφαιριστών που λένε στη μητρική τους γλώσσα «Πείτε όχι στο ρατσισμό». Η διαφήμιση καταλήγει με το γνωστό σύνθημα της ΟΥΕΦΑ «Κλώτσα τον έξω». Μόνο που η κλωτσιά βγήκε τσαφ.

Πρόσφατα είδα ένα ντοκυμαντέρ απ’ την Τσεχία με τίτλο «FC ROMA». Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ ότι μπορεί να άλλαξε τίτλο η ένδοξη ομάδα της Ρώμης, από την πρώτη σκηνή κατάλαβα ότι αναφερόταν σε άλλο πράγμα. Εκεί βγήκε στην κάμερα μια σαραντάρα κυρία που δήλωνε «Δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά είναι γύφτοι και ο κόσμος έπρεπε να είναι λευκός». Το ντοκυμαντέρ περιγράφει την ιστορία ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου στην Τσεχία που αποτελείται από Ρομά και παραλίγο να ανέβει κατηγορία από την 3η εθνική της Τσεχίας όπου βρίσκεται, επειδή οι αντίπαλες ομάδες δεν κατέβαιναν να παίξουν μαζί τους.

Η ομάδα εδρεύει στο Ντέσιν, μια μικρή πόλη της Τσεχίας. Ο προπονητής της Πάβελ Χόρβατ έλεγε στο ντοκυμαντέρ «Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου αρνείται ο αντίπαλος να κατέβει να παίξει μαζί σου;», πριν συμπληρώσει ότι «προτιμούν να φάνε το πρόστιμο από τη μη διεξαγωγή του αγώνα απ’ το να μας δώσουν το χέρι». Ακόμα βέβαια και όταν ο αντίπαλος δείχνει κάποια στοιχεία αθλητικής άμιλλας και κατεβαίνει να παίξει, οι οπαδοί του στις κερκίδες λένε συνθήματα όπως «Γύφτο, κλέφτη, πήγαινε να δουλέψεις», «Καταραμένοι τσιγγάνοι», «Θα σας πετάξουμε στον Χίτλερ» και άλλα τέτοια όμορφα, σε φίλαθλα πλαίσια πάντα.

Ο σκηνοθέτης του ντοκυμαντέρ, Ροζάλιε Κοουτόβα, είπε ότι «ο ρατσισμός δεν είναι ένα πρόβλημα του τσέχικου ποδοσφαίρου, αλλά ένα πρόβλημα της Τσεχίας». Το 69% των «Γκάτζος» (λευκοί) περιγράφει τη σχέση του με τους τσιγγάνους ως «αρνητική» ή «εξαιρετικά αρνητική». Η πρεμιέρα του ντοκυμαντέρ στις τσεχικές αίθουσες πριν δύο χρόνια ακυρώθηκε μετά από απειλές ακροδεξιών ομάδων οπαδών άλλων συλλόγων που δήλωναν «αγανακτισμένοι» στις κάμερες. «Το μόνο που κάνουν είναι να κλέβουν και να μας χτυπάνε». Ο πρόεδρος της Ρομά Ντέσιν δήλωσε ότι «οι Τσέχοι στο σχολείο εκπαιδεύονται να είναι ρατσιστές».

Φυσικά αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο της Τσεχίας. Στη Ρωσία τα νεοναζί κλαμπ οπαδών είναι πλέον σε πολλούς συλλόγους παράλληλες διοικήσεις. Μερικοί όπως η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης είχαν τρομακτικό ιστορικό τέτοιων, αλλά για άλλους συλλόγους αυτό είναι πρωτόγνωρη εμπειρία. Εδώ και δύο χρόνια είναι τόσο ανεξέλεγκτοι που η ομοσπονδία δε βάζει καν πρόστιμα ή οποιουδήποτε τύπου τιμωρία για τέτοια φαινόμενα αν αυτά περιορίζονται σε συνθήματα, κραυγές πιθήκου σε μαύρους παίχτες και γενικά ρατσιστικά φαινόμενα που δεν περιλαμβάνουν χρήση σωματικής βίας. Μάλιστα η Ρωσική Ομοσπονδία από το 2014 επιβάλει αγωνιστικές αποκλεισμού και πρόστιμα σε μαύρους ποδοσφαιριστές που απαντούν «απρεπώς» σε ρατσιστικές προσβολές, όπως να σηκώσουν το μεσαίο δάχτυλο.

Το πρόβλημα στη Ρωσία έχει ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό που ο Γιάγια Τουρέ δήλωσε πριν δύο χρόνια ότι οι χώρες της μαύρης Αφρικής θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά να μποϋκοτάρουν το Μουντιάλ της Ρωσίας. Δήλωση που πέρασε προφανώς στα ψιλά. Όμως είναι κάτι που θα επανέλθει επειδή αντιδράσεις με ανακοινώσεις ότι η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ ανησυχούν πολύ για τα αυξανόμενα φαινόμενα ρατσισμού είναι γραφειοκρατική πρακτική. Χωρίς νόημα.

Και αν αυτά πιστεύετε ότι είναι πράγματα που συμβαίνουν σε πρώην Ανατολικούς, τότε να πάμε στη Γαλλία όπου στο ματς της Λυών με τη Λιλ, δύο αγωνιστικές πριν, οι φανατικοί οπαδοί της Λυών (Γκονς) σήκωσαν πανό που έδειχνε μια γυναίκα με βελάκι που έδειχνε προς την κουζίνα. Ναι, εντάξει, είναι σεξισμός και όχι ρατσισμός, αλλά δεν αλληλοαποκλείονται και αυτό συνέβη πρόσφατα. Ο σύλλογος είπε ότι θα βρει τον οπαδό που σήκωσε το πλακάτ και θα του κόψει το γήπεδο, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Πόσο μάλλον σε μια πόλη όπου το Φροντ Νασιονάλ της Λε Πεν λατρεύει να κάνει τα συνέδριά του. Σημείωση εδώ, ότι η Λυών έχει, μαζί με τις Βόλφσμπουργκ και Άρσεναλ, μια από τις καλύτερες ομάδες γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.

Και φτάνουμε στην Ισπανία. Τελευταία μέρα των χειμερινών μεταγραφών η Ράγιο Βαγιεκάνο παίρνει δανεικό από την Μπέτις, στην προσπάθειά της να ανέβει ξανά στην Πριμέρα, το Ρομάν Ζαζούλια. Ο Ουκρανός παίχτης έχει εθνικιστικό παρελθόν και ήταν μέλος σε εθνικιστικές ομάδες στη χώρα του. Για την ταυτότητα του Βαγιέκας τα έχουμε ξαναπεί. Οι «Μπουκανέρος» δεν το είδαν με καλό μάτι αυτό και με διαμαρτυρίες στο γήπεδο, στα ΜΜΕ και με επίσημο διάβημα στη διοίκηση είπαν ότι ο παίχτης δεν είναι ευπρόσδεκτος στο Βαγιέκας. Με γκράφιτι «Όχι Ναζί στο Βαγιέκας» το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: στη Ράγιο προτιμούν να μείνουν στη Σεγούνδα από το να προδώσουν την ταυτότητά τους. Ο παίχτης έμεινε 15 ώρες στη Μαδρίτη. Έχει επιστρέψει στη Σεβίλη, αλλά τυπικά είναι παίχτης της Ράγιο. Ο νεοναζί όμιλος οπαδός των Μπέτικος τον υποδέχθηκε λέγοντάς του ότι «είσαι ένας από εμάς» (πόσο παράδοξο για την εργατική ομάδα της πόλης), ενώ ο ίδιος με τον ντόρο που δημιουργήθηκε σε συνέντευξη τύπου δήλωσε «Δεν είμαι νεοναζί, απλώς βοηθάω όσους έχουν ανάγκη στη χώρα μου». Βοήθεια μόνο για Ουκρανούς βέβαια, αλλά αυτό δεν το είπε.

Η Ισπανία έχει φυσικά πρόβλημα αλλά όπως και η Γαλλία το διαχειρίζεται πετώντας τους εκτός γηπέδου. Το έκανε η Μπαρσελόνα με τους Μπόσος Νόις παλιά, η Ατλέτικο με το Φρέντε πρόσφατα. Όχι βέβαια όλοι. Θυμόμαστε τον παγκόσμιο ντόρο που είχε κάνει η κίνηση του Ντάνι Άλβες να φάει τη μπανάνα που του πέταξαν στο ματς κόντρα στη Βιγιαρεάλ. Εκεί δεν τιμωρήθηκε κανένας σύνδεσμος οπαδών, αλλά ο οπαδός.

Το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της κοινωνίας. Θα ήταν παράδοξο η άνοδος της ρατσιστικής συμπεριφοράς των πληθυσμών να μην έβγαινε και στα γήπεδα. Και αυτό σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται με διαφημίσεις όπου οι πριμαντόνες λένε να πούμε όχι στο ρατσισμό. Άλλωστε από πλευράς αποδοτικότητας, η μπανάνα του Ντάνι Άλβες είχε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.

Ο Άνθρωπος που Γλίτωσε από τον Πόλεμο και Χάθηκε στο Ποδόσφαιρο

  [2 Σχόλια]

Ένα από τα πράγματα που κάνουμε στο τέλος του χρόνου είναι η ανασκόπηση και ένα άλλο το να αγοράζουμε βιβλία. Κοιτώντας εδώ στο σάιτ κάποια πράγματα ξαναδιάβασα το ποστ για τον (πολυαγαπημένο ήρωα της Βαρκελώνης) Λάζλο Κουμπάλα. Παράλληλα, σε κάποιο βιβλιοπωλείο έπεσε το μάτι μου στη φρέσκια μετάφραση, στα Ισπανικά, του βιβλίου «Ο Περιπλανώμενος Προπονητής», αφιερωμένο στον Έρνο Ερμπστάιν, προπονητή και δημιουργό της «Γκραν Τορίνο».

Ο Έρνο Ερμπστάιν γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1898 στη Βουδαπέστη. Όπως φανερώνει το όνομά του ήταν ένας από τους πολυάριθμους Εβραίους της πόλης. Παράλληλα με τις διάφορες δουλειές που έκανε ως παιδί κλοτσούσε και μια μπάλα. Τελικά η μπάλα τον κέρδισε και έγινε ποδοσφαιριστής. Παρόλο που πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αμέσως μετά τη λήξη του και σίγουρος πια ότι το ποδόσφαιρο ήταν το επάγγελμα της ζωής του πείθει τη γυναίκα του να μετακομίσουν στην Ιταλία όπου το ποδόσφαιρο ήταν επαγγελματικό. Υπογράφει στην Φιουμάνα (σήμερα το Φιούμε ανήκει στην Κροατία) και παίρνει μεταγραφή σε λίγα χρόνια για τη Βιτσέντζα, ομάδα της Σέριε Β τότε. Το 1928 δέχεται ένα τηλεφώνημα από την Εβραϊκή κοινότητα της Νέας Υόρκης να πάει να παίξει μπάλα εκεί. Πηγαίνει, χωρίς να τον ακολουθήσει αυτή τη φορά η γυναίκα του με την κόρη τους, οι οποίες έμειναν στην Ιταλία.

Στη Νέα Υόρκη δεν περνάει καλά μακρυά από την οικογένειά του, ενώ την ίδια ώρα ο Μουσολίνι κυβερνάει πια την Ιταλία, με την Εβραϊκή κοινότητα να υφίσταται τις πρώτες ρατσιστικές επιθέσεις. Κρεμάει τα παπούτσια του και γυρνάει στην Ιταλία ως προπονητής στο Μπάρι. Μετά από μερικές πετυχημένες χρονιές του γίνεται πρόταση να αναλάβει τον πιο ποθητό πάγκο της Ευρώπης τη δεκαετία του 1930, εκείνον της Τορίνο. Παρά τις σκληρές μεθόδους προπόνησης που εφήρμοσε (μαρτυρίες λένε ότι έδενε τα πόδια των ποδοσφαιριστών στους αστραγάλους και τους έβαζε να τρέχουν), οι παίχτες του τον λάτρευαν σε επίπεδο ειδωλολατρίας.

Εφαρμόζοντας το ρατσιστικό νόμο του Μουσολίνι «Μανιφέστο της Ράτσας», σύμφωνα με τον οποίο θα απελαύνονταν όλοι οι μη-Ιταλοί από τη χώρα, την 1η Δεκεμβρίου 1938 καραμπινιέροι βρέθηκαν έξω από το προπονητικό κέντρο της Τορίνο και τον ρώτησαν αν είναι Ιταλός. Απάντησε ότι είναι Ούγγρος. Μετά τον ρώτησαν αν είναι και Εβραίος. Τότε ο Ερμπστάιν έδωσε μια θρυλική απάντηση: «Ανήκω στη ράτσα των ανθρώπων. Άλλωστε εσείς ξέρετε ότι κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή βρίσκομαι στο γήπεδο». Παρόλα αυτά, δύο μέρες μετά με μια δημοσίευση στην εφημερίδα ‘Λα Στάμπα’, η Τορίνο τον απέλυε «ώστε να είναι σύμφωνη με τo ρατσιστικό νόμο».

Τότε ξεκινάει η περιπλάνησή του στην Ευρώπη. Προσπάθησε να μπει στην Ολλανδία, όπου τον είχε καλέσει ο παλιός του συμπαίχτης Άρμπαν Βάιτς, αλλά τον μπλόκαραν στα σύνορα, καθώς δεν ήταν Άριος. Επιστρέφει στη Βουδαπέστη και γλιτώνει από τους διωγμούς κατά των Εβραίων δουλεύοντας σε μια φάμπρικα κλωστοϋφαντουργίας. Εκεί συναντά τον μετέπειτα αρχηγό της Γκρανάτα, Φερρούτσιο Νόβο. Δουλεύει εκεί μέχρι το 1944, όταν και αναγκάζεται μαζί με την οικογένεια του να αφήσει το σπίτι του στο κέντρο της Βουδαπέστης. Στη μεγάλη σφαγή των Εβραίων της Βουδαπέστης, της 19ης Μαρτίου 1944, επιβιώνει διότι στο δίλημμα «στρατόπεδο συγκέντρωσης ή θάνατος» επιλέγει το πρώτο. Τον πηγαίνουν σε χωράφια καταναγκαστικής εργασίας, ενώ αγνοεί την τύχη της οικογένειάς του.

Μετά την απελευθέρωση της Ουγγαρίας από τον Κόκκινο Στρατό επανενώνεται με τους δικούς του και επιστρέφει άμεσα στο Τορίνο. Εκεί του ξαναδίνουν το πόστο του προπονητή και χτίζει μια θρυλική ομάδα που παίρνει 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα και έχει 10 στους 11 παίχτες της Σκουάντρα Ατζούρα δικούς της. Το κόκκινο της Γκρανάτα βέβαια, μαζί με την προσωπική του ιστορία των διώξεων και την Εβραϊκή του καταγωγή, πλέον σημαίνουν ότι θεωρείται κομμουνιστής. Στο συντηρητικό Τορίνο αυτό ήταν πάλι ένα βαρύ φορτίο, πόσο μάλλον όταν ο εκδότης της κομμουνιστικής εφημερίδας, Ραφ Βαλλόνε, ήταν φίλος του. Τον κατηγόρησαν ότι ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος και ότι είχε στήσει ένα παιχνίδι μεταξύ της Ιταλίας και της Σοβιετικής Ένωσης (φιλικό που δεν υπάρχει καταγεγραμμένο πουθενά, έγινε το 1947 και κέρδισαν 2-3 οι Σοβιετικοί). Ο ίδιος απαντούσε με τίτλους.

Ο Ερμπστάιν ήταν στο αεροπλάνο που έπεσε στη Σουμπέργκα, ένα από τα 31 θύματα του δυστυχήματος που εξαφάνισε την καλύτερη τότε ομάδα της Ευρώπης. Η κόρη του θεώρησε ότι ο πατέρας της δεν παίρνει την αναγνώριση που του αξίζει στον ποδοσφαιρικό κόσμο και γι’αυτό μαζί με τον δημοσιογράφο Λεονκάρλο Σεττιμέλι, έγραψαν τη βιογραφία του Έρνο Ερμπστάιν. Το βιβλίο «Περιπλανώμενος Προπονητής» απ’όσο έψαξα δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει διαθέσιμο στα Ιταλικά, τα Ισπανικά και τα Αγγλικά.

«Πρέπει να το Ροκανίσεις»

  [8 Σχόλια]

Κοιτάζοντας κάποια πράγματα για να γράψω κάτι για τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, που πάει από το κακό στο χειρότερο, έπεσε το μάτι μου σε κάτι πιο σομπρερικό. Μια γαλιθιάνικη ομάδα ονόματι Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Ποντεβέδρα που τη δεκαετία του 1960 ήταν ένας κομήτης που έπεσε στο ισπανικό ποδόσφαιρο.

PONTEVEDRA

Η Ποντεβέδρα είναι μια πόλη 40.000 κατοίκων μεταξύ Κορούνια και Βίγο. Το  1941 ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης. 22 χρόνια μετά, το 1963, ανέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Πριμέρα Διβισιόν. Εκείνη την περίοδο ήταν η καλύτερη ομάδα της Γαλικίας. Η Θέλτα ήταν μόνιμα μεταξύ τρίτης και δεύτερης κατηγορίας και η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια είχε κερδίσει τη φήμη της ομάδας ασανσέρ. Τη σεζόν 1963/64 μπορεί να επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και να υποβιβάστηκε, αλλά οι μεγάλοι πέρασαν δύσκολα μαζί της. Η νίκη της ομάδας των ερασιτεχνών 1-0 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, με γκολ από κεφαλιά του αρχηγού Εδουάρδο Δαπένα Λις, ήταν ένα έναυσμα ελπίδας για μια περιοχή που είχε πληγεί πολύ στη μετεμφυλιακή περίοδο. Ο αρχηγός ήταν οδηγός λεωφορείου, που έπιανε βάρδια 05:45 κάθε μέρα για να βάλει την πόλη σε κίνηση.

Εκείνη τη σεζόν βγήκε και το σύνθημα που δονούσε τις εξέδρες του Πασαρόν στην Ποντεβέδρα. Σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι με τη Λας Πάλμας στο Ινσουλάρ στα Κανάρια, οι εργάτες της Γαλικίας, μετανάστες στο νησί εκεί, φώναξαν για τον Δαβίδ όταν σκόραρε ότι «Πρέπει να το ροκανίσεις, όπως κάνει ένα μαχαίρι στο κόκκαλο». Όπως καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε έχει πάει πάνω από μια φορά στη ζωή του στο γήπεδο, δε γινόταν να μείνει τόσο μεγάλο, οπότε το έκοψαν στο «Άι κε ροέρλο» (Πρέπει να το ροκανίσεις).

48869291_25215019

Έπεσε αλλά επανήλθε κατευθείαν. Και η σεζόν 1965/66 ήταν μια εποποιία. Πρώτη αγωνιστική απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης του Λουίς Αραγονιές. Στο στάδιο της πόλης, χωρητικότητας 16.000, είχαν πάει τουλάχιστον 22.000 άνθρωποι. Η κοινότητα Γαλιθιάνων εργατών στο Μεξικό είχε κάνει έρανο να μαζέψει τα $6.000 που ζητούσε η Μεξικανική τηλεόραση για τα δικαιώματα του παιχνιδιού. Γκολ του οδοποιού Οδριοθόλα, νίκη με 1-0. Την επόμενη μέρα η Ποντεβέδρα ήταν πρωτοσέλιδο στη Μάρκα, τη Μούνδο Δεπορτίβο και την Πράβντα, καθώς η νίκη μιας ομάδας ερασιτεχνών εργατών, με αρχηγό έναν οδηγό λεωφορείου, ήταν μια νίκη της εργατιάς κατά των καπιταλιστών Μαδρίτης και Βαρκελώνης. Η χρονιά συνεχίστηκε μαγευτικά με τους μεγάλους: 3-0 τη Ρεάλ Μαδρίτης, 3-0 τη Μπιλμπάο και 2-0 τη Βαλένθια. Σε ένα πρωτάθλημα που κέρδισε η Ατλέτικο, η φτωχή αλλά πολύ τίμια Ποντεβέδρα τερμάτισε έβδομη. Την επόμενη σεζόν κέρδισε με 2-0 τη Μπαρσελόνα, ολοκληρώνοντας τη συλλογή των σκαλπ της από τους μεγάλους.

6a00d83451bf7069e201bb0828c42c970d-800wi

Μέχρι το 1970, οπότε και υποβιβάστηκε, ήταν μια ομάδα που τερμάτιζε μεταξύ έβδομης και δέκατης θέσης σταθερά με μια πολύ σκληρή έδρα στην οποία έπεφταν μεγάλες σφαλιάρες στους μεγάλους. Φημολογείται ότι ο εξόριστος τότε, λόγω Φράγκο, βασιλιάς στης Ισπανίας, Χουάν Κάρλος ο 2ος πήγαινε στα κρυφά να δει την Ποντεβέδρα. Ο επιθετικός της ομάδας Νέμε βγήκε τρίτος σκόρερ τη σεζόν 1965/66 και κλήθηκε στην εθνική, αλλά δεν πήγε διότι το αφεντικό του στα ψαροκάικα δεν του έδινε παραπάνω άδεια για να πάει στις προπονήσεις.

Pontevedra011

Σήμερα η Ποντεβέδρα είναι στην τρίτη κατηγορία. Τα οικονομικά προβλήματα της δεκαετίας του 1970 δεν την άφησαν να σηκώσει κεφάλι. Πλέον είναι απίθανο μια ομάδα ερασιτεχνών να ανέβει στον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ειδικά του Ισπανικού των Μέσι, Ρονάλντο, Γκριζμάν και λοιπών. Το μόνο παράδοξο της ιστορίας, είναι ότι παρότι η κατηγορία είναι ένα νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, γεμάτη από βετεράνους που πλησιάζουν τα δεύτερα «άντα», ο αρχηγός της είναι ένας Αργεντίνος αριστερός μπακ, του οποίου ο πατέρας είναι οδηγός λεωφορείου. Πράγμα που κάνει του θρύλους του Πασαρόν να ξυπνούν.

Παίζοντας Μπάλα στην Πρωτεύουσα των Απαγωγών

  [1 Σχόλιο]

Με αφορμή την έναρξη του δεύτερου κύκλου γνωστής τηλεοπτικής σειράς (αν θέλετε να πούμε όνομα να πληρώσετε) θυμήθηκα την ιστορία μιας πόλης όπου το ποδόσφαιρο υπήρξε η αφορμή να επιστρέψει η ζωή σε πιο κανονικά επίπεδα.

Η πόλη του Χουάρες στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ ήταν γνωστή για πολλούς λάθος λόγους. Παγκόσμια πρωτεύουσα των απαγωγών για πολλά χρόνια (με μέσο όρο 33 απαγωγές τη βδομάδα), οι δολοφονίες έφταναν περίπου τις 17 τη βδομάδα, οι εξαφανίσεις γυναικών τις 30 το μήνα και το ναρκoεμπόριο σε επίπεδα που μετριούνται από κάποια κλίμακα, όπως και η διαφθορά των αρχών. Μέσα σε αυτό το σκηνικό και μετά από ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών των συμμοριών της περιοχής (3 από τα 7 καρτέλ που ελέγχουν το ναρκοεμπόριο στα σύνορα) δύο μερακλήδες αποφάσισαν ότι η πόλη για να επανέλθει σε μια κανονικότητα χρειάζεται κάτι συμβολικό να την ενώσει, μια ποδοσφαιρική ομάδα.

fc juárez logo indios

Ο Πωλ Φόστερ και η Αλεχάνδρα δε λα Βέγκα ήταν αυτοί που οραματίστηκαν και υλοποίησαν την αναβίωση του ποδοσφαίρου στο Χουάρες. Δημιούργησαν τους Μπράβος του Χουάρες (αρχικά ήταν Φ.Σ. Χουάρες), μια ομάδα που θα ένωνε όλη την πόλη. Ας αναλύσουμε πρώτα λίγο παραπάνω το «αναβίωσαν» πριν περάσουμε στο παρακάτω. Mέχρι το 2010 στην πόλη υπήρχε μια ομάδα που λεγόταν «Χουάρες Ίνδιος». Το 2008 ανέβηκαν μάλιστα στην πρώτη κατηγορία. Τα έτη όμως 2009-2010 ήταν τα χειρότερα από πλευράς βίας στην πόλη, που την έφεραν και πρώτη στη λίστα των πιο επικίνδυνων περιοχών του πλανήτη.  Το 2009 κατεγράφησαν επίσημα 2.700 δολοφονίες, ενώ το 2010 έφτασαν τις 3.910. Οι Ίνδιος δεν έμειναν έξω από αυτόν τον κύκλο αίματος. Ο υπεύθυνος του πάρκινγκ του συλλόγου Εδουάρδο Βάργας δήλωσε ότι είχε βρει 3 πτώματα στο πάρκινγκ, εντελώς τυχαία μια μέρα πριν από αγώνα. Ο πρώτος προπονητής της χρονιάς 2009-2010 δολοφονήθηκε με σφαίρα στο κεφάλι ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο έξω από το προπονητικό κέντρο. Από τον τερματοφύλακα της τότε ομάδας έκλεψαν το αυτοκίνητό του με την απειλή όπλου. Το ίδιο συνέβη και σε άλλους δυο παίχτες της ομάδας. Αυτά είναι ενδεικτικά περιστατικά. Εντελώς συμπτωματικά πάλι. Εκείνη τη σεζόν η ομάδα έκανε 27 συνεχόμενες ήττες, αρνητικό ρεκόρ στο πρωτάθλημα του Μεξικού και υποβιβάστηκε. Πριν αρχίσει η επόμενη σεζόν διαλύθηκε. Κανείς δεν ήθελε να παίξει μπάλα στο Χουάρες.

life-after-death-in-juarez-soccer-returns-to-a-city-damaged-by-narco-violence-body-image-1462226897

Η δε λα Βέγκα είναι ντόπια, από μια παραδοσιακή οικογένεια γρίγκος που έκανε δουλειές και στις δύο πλευρές του συνόρου. Η ίδια δήλωσε ότι ήθελε να δώσει μια ελπίδα και μια προοπτική. «Το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσει ως βιταμίνη σε μια κοινωνία. Μελετήσαμε πως κατάφεραν να περιορίσουν τη βία το Παλέρμο, το Μεντεγίν και ολόκληρη η Κολομβία. Τα σπορ ήταν πάντα ένα κομμάτι της νέας κοινωνίας. Πήγαμε στις γειτονιές και μιλήσαμε με τα παιδιά. Ονειρεύονταν να γίνουν μαφιόζοι. Ήθελα να δώσω μια άλλη κατεύθυνση στα όνειρά τους».

Η δε λα Βέγκα έχει παντρευτεί από την άλλη πλευρά του συνόρου. Ο Πωλ Φόστερ είναι ένας εκατομμυριούχος από το Ελ Πάσο του Τέξας. Μένουν όμως πάνω στο σύνορο. Η ίδια είναι στο Χουάρες μόνιμα. Έτσι κατάφερε σε 6 μόλις μήνες να στήσει το σύλλογο, να βρει και να ανακαινίσει γήπεδο, να σχεδιάσει σήμα/φανέλες/σορτσάκια, να μαζέψει ρόστερ και προπονητικό τιμ και να δηλώσει συμμετοχή στη χαμηλότερη κατηγορία του περιφερειακού πρωταθλήματος του Κανκούν (περιφέρεια στην οποία ανήκει το Χουάρες, επαρχία Τσιουάουα). Η ίδια θεωρεί ότι οι παίχτες των Μπράβος είναι σαν κοινωνικοί λειτουργοί. Επισκέπτονται σχολεία, νοσοκομεία, γειτονιές και τα εργοστάσια της πόλης και ενώνουν τους κατοίκους της. Από την αρχή θεωρήθηκαν φαβορί για την άνοδο. Για να γίνει και επίκληση στο Μεξικανικό ασυνείδητο το νέο γήπεδο το εγκαινίασε ο Πάπας στην επίσκεψή του το Γενάρη του 2016. Δύο μήνες μετά ξεκίνησαν οι αγώνες. Οι Μπράβος ανέβηκαν κατηγορία.

juarez

Όχι ότι δε συνάντησε αντιδράσεις ή ότι είναι κάποια αγία η δε λα Βέγκα. Το να μην αναβιώσουν οι Ίνδιος ήταν προσωπική της επιλογή διότι ήθελε κάτι φρέσκο. Σημείωση, στην πόλη υπάρχουν ήδη δύο Ίνδιος, ένας σύλλογος μπέιζμπολ και ένας μπάσκετ. Επίσης οι Ίνδιος φόραγαν κόκκινα με άσπρο και μαύρο. Η ίδια διάλεξε πράσινες φωσφοριζέ φανέλες με ένα κόκκινο μεγάλο Χ στη μέση που να συμβολίζει το σύνορο και τη ρήξη με το παρελθόν. Οι φανατικοί (που λέγονται «Ελ Καρτέλ») δεν το είδαν με καλό μάτι για δύο λόγους: 1) Διότι πράσινα φοράνε οι αιώνιοι εχθροί της Σάντος Τορρεόν και 2) επειδή το πράσινο είναι το χρώμα του κυβερνώντος κόμματος, με το οποίο η δε λα Βέγκα έχει στενές σχέσεις και οι οπαδοί δε θέλουν να έχουν καμία. Αρνούνται να κουνήσουν πράσινες σημαίες και να φορέσουν τις νέες φανέλες (συνεχίζουν να κουνάνε τις κόκκινες σημαίες), αλλά με την παρουσία τους στηρίζουν τη νέα προσπάθεια.

life-after-death-in-juarez-soccer-returns-to-a-city-damaged-by-narco-violence-body-image-1462227717

Όσο και αν λένε οι Καρτέλ ότι δε θέλουν η ομάδα να συνδεθεί με τα πολιτικά στις δημοτικές εκλογές υποστήριξαν ανοιχτά τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης Καμπάδα που έβλεπε τα ματς μαζί τους και τους είπε ότι θα επαναφέρει τα χρώματα των Ίνδιος. Η οικογένεια δε λα Βέγκα ήταν με τον κυβερνητικό Τέτο. Και οι δύο υποψήφιοι είναι χαρακτήρες από σειρά. Ο Τέτο έχει κατηγορηθεί για σύνδεση με το καρτέλ της περιοχής. Ήταν δήμαρχος την περίοδο της μεγάλης καταστροφής και 3 αστυνομικοί του διευθυντές (ο ένας γαμπρός του) έχουν συλληφθεί να περνάνε ναρκωτικά στις ΗΠΑ με υπηρεσιακά αυτοκίνητα. Ο Καμπάδα έχει παντρευτεί κόρη μεγαλοεμπόρου που εκτίει ποινή 25 ετών στη φυλακή.

juarez2

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό βέβαια η ομάδα συνεχίζει να αναπτύσσεται. Ανέβηκε κατηγορία ως δεύτερη και ξεκίνησε στο νέο πρωτάθλημα με νίκη 5-0 στην ανώτερη κατηγορία. Το πιο σημαντικό είναι ότι το γήπεδο είναι γεμάτο και είναι το μοναδικό μέρος, μαζί με το εμπορικό της πόλης όπου ο κόσμος μπορεί να βγει μαζικά με μια ασφάλεια. Ακόμα και οι διαφωνούντες οπαδοί πηγαίνουν κανονικά και έτσι οι παίχτες είναι οι πιο διάσημες και αγαπητές φιγούρες της πόλης. Εκείνοι που αποτελούν το πρόσωπο της αλλαγής προς ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Η Περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας

  [6 Σχόλια]

Εδώ και αρκετό καιρό κοιτάζω την περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας και ψάχνω να δω τι φταίει που αυτός ο παίχτης ενώ έχει πολύ καλά νούμερα, κυρίως όσον αφορά τις ασίστ, δε στεριώνει πουθενά μετά την Άρσεναλ και κάνει μισές σεζόν. Αφορμή για το κείμενο είναι η εδώ και καιρό φημολογούμενη αποχώρησή του από την Τσέλσυ (με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Γιουβέντους να ενδιαφέρονται), αλλά και οι εμφανίσεις του στο Γιούρο με την εθνική Ισπανίας.

cescfabregasarsenal

Ομολογώ ότι ο Σεσκ της Άρσεναλ ήταν ένας παίχτης που μου άρεσε πολύ. Σύγχρονο χαφ με εξαιρετική πάσα, έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και με ικανότητα να έρχεται από τη δεύτερη γραμμή και να τελειώνει φάσεις. Επίσης έδειξε αρχηγικές ικανότητες παίρνοντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού πολύ μικρός. Ήταν η περίοδος που και ο Πικέ ήταν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και στη Βαρκελώνη απορούσαμε ποιος κερατάς ήταν αυτός στις ακαδημίες που τους άφησε να φύγουν. Και αν ο Ζεράρ γύρισε στην πόλη του και στην ομάδα του με το αστείο, για την αξία του, ποσό των 5Μ, ο Σεσκ έγινε διακαής πόθος.

Η Μπαρσελόνα τον πολιορκούσε με τη λογική που κάποιος ευγενής πολιορκούσε μια δεσποινίδα τον 18ο αιώνα (3 χρόνια). Ήθελε να τον επαναπατρίσει και οι παλιοί του συμπαίχτες στη Μασία έκαναν διάφορα σταντ όπως ο Πουγιόλ, που του φόρεσε φανέλα της Μπάρσα στα πανηγύρια για το Μουντιάλ πάνω στην εξέδρα. Το κατάφερε τελικά το 2011 πληρώνοντας 40Μ στην Άρσεναλ (το θέμα «Η Μπάρσα έχει χτίσει το Έμιρεϊτς» θα το θίξουμε σε άλλο κείμενο). Ξεκινάει ιδανικά με νικητήριο γκολ στο Σούπερ Καπ με την Πόρτο. Σεσκ Μπομπ τον λένε οι τοπικές εφημερίδες. Παράλληλα χτίζει μια εξαιρετική σχέση με τον Μέσσι (πάντα βοηθάει) και ακόμα και οι γυναίκες τους τα πάνε πολύ καλά. Οι οικογένειες Μέσσι και Φάμπρεγας δένονται, αλλά αγωνιστικά αρχίζουν τα προβλήματα.

FIFA+2010+World+Cup+Champions+Spain+Victory+K_2q2-hi_4Tx

Η Μπαρσελόνα τότε είχε μια από τις πιο μπετόν και επιτυχημένες τριάδες στο κέντρο στην ιστορία του αθλήματος. Το Μπουσκέτς-Τσάβι-Ινιέστα έσπαγε μόνο για λόγους τραυματισμού. Ο Σεσκ πήγε στην επίθεση, πίσω λίγο από τον Μέσσι. Έβαζε γκολ, αλλά χανόταν η συνοχή της ομάδας. Σε μια χρονιά όπου ο Πεπ η αλήθεια είναι το παράκανε με τους πειραματισμούς, ήρθε κάποια στιγμή στο κέντρο. Στη φυσική του θέση περιμέναμε ν’ αποδώσει καλύτερα. Η παρουσία του όμως έγινε τρομακτικό πρόβλημα. Όταν έπαιζε στη θέση του Τσάβι άφηνε έναν τεράστιο κενό αεροδιάδρομο καθώς η φυσική του τάση ήταν να βγει να πρεσάρει τη μπάλα ψηλά. Δεν κοντρόλαρε το ρυθμό όπως ο Τσάβι και έψαχνε την κάθετη πάσα. Όταν έπαιζε στη θέση του Ινιέστα άφηνε συχνά τους άλλους δυο εκτεθειμένους, πάλι διότι έβγαινε στην μπάλα συνέχεια. Όταν αγωνίστηκε, όπως στην εθνική, ψευτοεννιάρι στη θέση του Μέσσι, ε, δεν είναι Μέσσι. Παραγκωνίστηκε σταδιακά.

Την επόμενη χρονιά με το Βιλανόβα πάλι ξεκίνησε καλά, αλλά χάθηκε στην πορεία, ενώ με τον Τάτα που ήρθε και έκανε την ομάδα να παίζει πιο κάθετα δημιουργώντας τις πρώτες ρωγμές στο τίκι-τάκα, ενώ έβγαζε στην αρχή πάλι τις ασίστ με το τσουβάλι, στο δεύτερο μισό εξαφανίστηκε. Ο Σεσκ της Ισπανίας έγινε ένας παίχτης μισής σεζόν σε τοπ επίπεδο που μετά εξαφανιζόταν. Φεύγει το καλοκαίρι του 2014 για την Τσέλσυ λέγοντας ότι δεν τον εκτίμησαν αρκετά στη Βαρκελώνη. (Να σημειωθεί εδώ πως πρώτα ρώτησε τον Βενγκέρ για να επιστρέψει στην Άρσεναλ αλλά ο Αλσατός του απάντησε ότι έχει πάρα πολλούς παίχτες πια στη θέση του).

Cesc Chelsea

Στην Τσέλσυ στον πρώτο γύρο παίζουν βόλεϋ με τον Ντιέγο Κόστα, με τον Σεσκ σε ρόλο πασαδόρου. Η σύνδεση μεταξύ τους κάνει την Τσέλσυ από νωρίς φαβορί για τον τίτλο. Παίζει στη φυσική του θέση, κεντρικό χαφ. Πάλι κάνει τοπ κλας χρονιά, μισή σεζόν. Στο δεύτερο μισό χάνεται. Όχι αρκετά για να χάσει η Τσέλσυ το πρωτάθλημα ή για να χάσει τον τίτλο του πρώτου ασίστμαν, αλλά χάνεται. Στη δεύτερη χρονιά του εκεί το κάνει ανάποδα, όπως όλη η Τσέλσυ. Δεν υπάρχει στο πρώτο μισό και εμφανίζεται στο τέλος.

Η ιστορία του στην εθνική Ισπανίας είναι ανάλογη. Στο Μουντιάλ του 2010 είναι κάτι σαν αφανής ήρωας. Από τη στιγμή που γίνεται δημιουργεί 4 ευκαιρίες για γκολ και είναι αυτός που δίνει την πάσα για το «Ινιεστάθο». Όμως σε εκείνη την εκδοχή με υγιείς Βίγια και Τόρρες και το καλύτερο κέντρο που εμφάνισε εθνική ομάδα ποτέ (Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς, Τσάμπι Αλόνσο) δε χώραγε στις βασικές επιλογές. Στην επόμενη εκδοχή έγινε βασικός, αλλά παίζοντας στην εθνική το ρόλο που έπαιζε τότε ο Μέσσι στην Μπάρσα, αυτόν του ψευτοεννιαριού. Σε επίπεδο εθνικών τα καταφέρνει αρκετά καλά και βοηθάει την εθνική να κατακτήσει το Γιούρο του 2012, περίοδο που ο Τόρες είχε πάθει Τσέλσυ και ο Βίγια μετά τον τραυματισμό του δεν ήταν πια ο ίδιος παίχτης. Μετά φεύγει ο Τσάβι, ο Ντιέγο Κόστα έρχεται και επιστρέφει στο κέντρο. Πιστεύουν όλοι ότι η καλή τους συνεργασία στην Τσέλσυ θα συνεχιστεί και στην εθνική. Με τον Σεσκ στο κέντρο επιστρέφει για τη Λα Ρόχα το κενό-«αεροδιάδρομος» εκεί.

cesc-fabregas-con-la-roja

Φέτος ο Κόντε δεν τον υπολογίζει στα βασικά του πλάνα. Δεν ξέρω αν τον κερδίσει στην πορεία αλλά από Μαδρίτη και Τορίνο έδειξαν ήδη ενδιαφέρον να τον αποκτήσουν. Υποθέτω ότι δε θα θέλει ο ίδιος να δημιουργήσει κι άλλους εχθρούς και να πάει στην άσπρη πλευρά της Μαδρίτης.

Το ερώτημα παραμένει αν τελικά ο Σεσκ είναι παγκόσμιας κλάσης. Έχει φονική κάθετη πάσα και έχει βγει πρώτος ασίστμαν σε Αγγλία και Ισπανία. Έχει τελειώματα που για τη θέση του δεν είναι σύνηθες. Διαβάζει το παιχνίδι, πρεσάρει, έχει στημένα, κεφαλιά. Όλα αυτά όμως για μισή σεζόν. Επίσης έχει ένα σοβαρό έλλειμμα στον έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και δεν κρατάει τη θέση του, δημιουργώντας συνεχώς αριθμητικό μειονέκτημα στο κέντρο για την ομάδα του. Κανείς παίχτης δεν είναι τέλειος, όμως το παγκόσμιας κλάσης επίπεδο είναι για όσους κάνουν τουλάχιστον 3 συνεχόμενες φουλ χρονιές. Όχι εξάμηνα.

Το Πιο Άχρηστο Τουρνουά του Κόσμου

  [10 Σχόλια]

Αν ρωτήσεις τον οποιοδήποτε άνθρωπο που «έχει παίξει μπάλα αυτός και ξέρει», τι γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια, η απάντηση θα είναι φυσικά «Μουντιάλ». Ενδεχομένως να σου το πει με ύφος Λιονέλ Μέσι όταν δεν του δίνουν φάουλ σε αγώνα στη Λατινική Αμερική. Σε λίγο πιο ψαγμένες περιπτώσεις θα σου πουν και για το «Γιούρο», βεβαίως-βεβαίως. Κάτι νεοχίπστερς θα σ’ ενημερώσουν ότι και το Κόπα Αμέρικα πλέον γίνεται κάθε 4 χρόνια και όχι κάθε 2. Άντε και κανένας που έχει πάει κουβά από το αποτέλεσμα του Γκαμπόν-Λεσότο να σου μιλήσει και για το Κόπα Άφρικα.

olympic-football

Υπάρχει κάτι που ξεχνάμε… ναι διάολε! Αυτό το τέτοιο, το πως το λένε, που πάνε τα άλλα αθλήματα και δεν ξέρω’γω τι. Εύρηκα! Τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Οι Ολυμπιακοί είναι η μεγαλύτερη αθλητική μάζωξη του κόσμου, πλην του ποδοσφαίρου (και του τένις και του ράγκμπυ, που δεν είναι ολυμπιακό, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος). Για το στίβο είναι το απόλυτο ραντεβού, για το μπάσκετ επίσης η σπουδαιότερη διοργάνωση καθώς εκεί στέλνουν τις καλές τους ομάδες, πράγμα που ξεκίνησε με τη «Ντριμ Τιμ» το 1992 και συνεχίστηκε με τα κακέκτυπά της μετά. Υπάρχει και το ποδόσφαιρο στη διοργάνωση, αλλά μάλλον φαίνεται ότι είναι μια καλή αβάντα που κάνει η ΔΟΕ στους εκάστοτε εργολάβους της διοργανώτριας χώρας.

Το πόσο δε μετράει το ποδόσφαιρο ως ολυμπιακό άθλημα φαίνεται από διάφορα μικρά και μεγάλα πράγματα, όπως ότι η Ισπανία είχε πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά μέχρι το Γιούρο του 2008 θεωρούνταν υπέρτατος λούζερ, ότι ο Μέσι έχει πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο με την Αργεντινή, αλλά παραμένει η ρετσινιά του «δεν έχει κερδίσει τίποτα με την αλμπισελέστε», ότι η Βραζιλία είναι γιόλο κάθε φορά στη διοργάνωση και συνεχίζει να θεωρείται η πιο πετυχημένη εθνική ομάδα. Δεν έχει νόημα να εξαντλήσω τα παραδείγματα για να φανεί το αυταπόδεικτο.

messi, kun gold

Το οποίο αυταπόδεικτο είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία δουλεία στη συγκεκριμένη διοργάνωση, που στην πραγματικότητα περισσότερα μπλεξίματα προκαλεί στα καλεντάρια παρά προσφέρει κάτι. Οι Ολυμπιακοί γίνονται τον Αύγουστο, πράγμα που δεδομένα είναι προβληματικό. Τα περισσότερα πρωταθλήματα αρχίζουν μέσα Αυγούστου και ως εκ τούτου οι «Ολυμπιακοί» (κατά το Μουντιαλικοί) παίχτες και χάνουν την προετοιμασία και έχουν άλλο οργανόγραμμα προπόνησης, φόρμας κτλ. Ειδικά αν οι Ολυμπιακοί συμπίπτουν με άλλη διοργάνωση, τότε γίνεται ένα τρελό πανηγύρι μεταξύ συλλόγων και ομοσπονδιών για το που και πότε θα παίξει ο κάθε παίχτης. Ο φετινός ήρωας μιας τέτοιας ιστορίας είναι ο Νεϋμάρ.

Ο Βραζιλιάνος της Μπάρσα πέρασε μια περίοδο ντεφορμαρίσματος που, εντελώς τυχαία, συνέπεσε με την κουβέντα που γινόταν μεταξύ της Μπαρσελόνα και της Βραζιλιάνικης ομοσπονδίας ποδοσφαίρου για το σε ποιο τουρνουά θα συμμετάσχει με την εθνική του. Αρχικά οι Βραζιλιάνοι ζήτησαν να παίξει ο καλύτερος παίχτης της εθνικής και στο Κόπα Αμέρικα στις ΗΠΑ και στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Η Μπαρσελόνα απάντησε με πιο ευγενικό τρόπο: «Δεν πάτε καλά μου φαίνεται». Μετά από μια περίοδο ανταλλαγών φιλοφρονήσεων, τελικά ο Νεϋμάρ θα παίξει μόνο στους Ολυμπιακούς της χώρας του.

neymar-cropped_c7e00segvks51mv388bouow68

Θα λέγαμε ότι είναι μια λογική απόφαση, αν στην πορεία του Κόπα Αμέρικα η Βραζιλία δεν έπαιζε χάλια, δεν αποκλείονταν νωρίς και δεν απολύονταν ο Ντούνκα (το μετράμε ως νίκη του ποδοσφαίρου). Δηλαδή πριν τη διοργάνωση που γίνεται στη χώρα τους, για την οποία πάλεψαν με ένα από τα μεγαλύτερα μπράντ/κλαμπ στον κόσμο για να έχουν τον αστέρα τους, που προετοιμάζονταν 2 χρόνια γι’ αυτό, απέλυσαν τον προπονητή που εμπιστεύθηκαν γι’αυτή τη διοργάνωση, λόγω μιας αποτυχίας σε άλλη διοργάνωση, την οποία υποτίθεται θα άφηναν σε δεύτερη μοίρα επίτηδες (!!!).

Αν δε σας φτάνουν αυτά για το πόσο περιττό είναι το ποδόσφαιρο στους Ολυμπιακούς, προσέξτε το πρόγραμμα. Πολλά ματς, ακόμα και ημιτελικοί ή και τελικοί παίζονται καταμεσήμερο ή απογευματάκι. Τώρα Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα ή τη Βαρκελώνη να παίζεις μπάλα 2 ή 3 η ώρα το μεσημέρι είναι δοκιμασία για πολύ μυημένους. Τουλάχιστον στο Ρίο θα είναι χειμώνας, αλλά ημιτροπικός χειμώνας, και «έλα μωρέ τώρα τόσα λεφτά παίρνουν να πα να παίξουν μπάλα να πούμε».

Όταν η ΦΙΦΑ τελειώσει με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις και αλλάξουν τα κόζα με τη βούλα, ας κάνει κάποιος ένα δώρο στο άθλημα και ας το αποσύρει από τους Ολυμπιακούς.

Ο Κόκκινος Μάγος

  [5 Σχόλια]

Ακολουθεί ένα κείμενο προσωπικής ενδοσκόπησης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θα γράψω για την πάρτη του. Έτσι και αλλιώς όλο το σομπρέρο έχει ασχοληθεί με αυτόν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Απλώς μετά τη δεύτερή του παράσταση μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι είναι το πρόσωπο του Γιούρο.

Ένας κοντούλης χλεμπονέ τύπος, σχεδόν ασθενικός στην όψη, που όταν του δίνεις τη μπάλα μοιάζει να μεταμορφώνεται όπως ο Μίκυ Μάους στη ‘Φαντασία‘ του Ντίσνεϋ. Τον κοιτάς και τον λυπάσαι. Είναι 32 και έχουν ασπρίσει τα, όποια, μαλλιά του έχουν απομείνει. Μοιάζει να πάσχει από κάθε μορφή αναιμίας με το χρώμα που έχει, είναι πιο κοντός από τον Μέσι και είναι ένας Καστιγιάνος που παίζει στη Μπάρσα. Το χωριό απ’ όπου κατάγεται βρίσκεται λίγο πιο νότια από τη Μαδρίτη. Στη Φουεντεαλμπίγια πλέον διατηρεί ένα τεράστιο αμπελώνα, όπου παράγει το δικό του κρασί.

INIESTA-VIDES

Ο Ανδρές Ινιέστα είναι αυτό που εγώ έχω στο μυαλό ως ποδόσφαιρο. Αίσθηση του χώρου, υψηλή τεχνική, ακρίβεια στην πάσα, απόλυτος έλεγχος της μπάλας, κοντρόλ με όλους τους πιθανούς τρόπους, πρέσινγκ, τελειώματα όπου χρειάζεται, τόσο μέσα όσο και έξω από την περιοχή. Ο καλύτερος συμπαίχτης που μπορείς να έχεις, που δε χρειάζεται να σκοράρει με ρυθμούς μπασκετμπολίστα για να θεωρείται κορυφαίος, αυτός που ντριπλάρει και πασάρει. Ο προηγούμενος τέτοιος ήταν ο Ζιντάν. Επίσης τεράστια αδυναμία του γράφοντος.

Iniesta sombrero

Ο Δον Ανδρές κόντρα στην Τουρκία έδωσε ακόμα μία παράσταση. Να πω την αλήθεια, αν και συμπαθών, δε θα ήθελα η Ισπανία να πάει για τρίτη σερί κατάκτηση. Θεωρούσα ότι θα κάνει κακό στο θεσμό αυτή η μονοτονία. Μετά από δύο αγωνιστικές δεν μπορώ να βρω κάποιον που να το αξίζει περισσότερο από τον Ινιέστα. Είναι αυτός, η τέχνη του, στο δικό του χώρο, στη δική του σκηνή. Μόνος του και 551 άλλοι.

iniesta atómico

Ο Ινιέστα χορεύει στο χορτάρι και δεν έχει σημασία πόσοι είναι απέναντί του. Η ιστορική εκείνη φωτογραφία με τον Ανδρές να είναι περικυκλωμένος από πέντε Ιταλούς αμυντικούς στο προηγούμενο Γιούρο έμεινε στην ιστορία ως «Ινιέστα ατόμικο». Αυτός, ο πυρήνας του ατόμου του ποδοσφαίρου, το επανέλαβε κατά της Τσεχίας. Πάλι τριγύρω του πέντε αμυνόμενοι, πάλι ξέφυγε.

iniesta atómico chequia

Και επειδή ήδη έγραψα πολλά, ο Ινιέστα είναι αυτή η παιδική αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το παιδί που στη μεγάλη σκηνή θα παίζει ακόμα στις αλάνες της Φουεντεαλμπίγια, σε ένα μέρος της Καστίγια-Λα Μάντσα, ντριπλάροντας ανεμόμυλους.

Η Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων

  [4 Σχόλια]

Το Κόπα Αμέρικα πλησιάζει και για να κάνουμε σιγά-σιγά τα προεόρτια του, καθώς όπως καλά ξέρετε είναι από τις αγαπημένες διοργανώσεις του σάιτ, να πούμε για κάτι που συμβαίνει εδώ και περίπου ένα χρόνο στην ποδοσφαιρομάνα ήπειρο και έχει έμμεσο αντίκτυπο και στο Κόπα Αμέρικα.

Ο λόγος για τη Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων Ποδοσφαίρου, που από το Γενάρη του 2016 δρομολογείται με ταχείς ρυθμούς και πλέον έχει γίνει σημαντικός πόλος στα διοικητικά του Λατινικού ποδοσφαίρου. Ας πάρουμε τα πράγματα με μια χρονολογική σειρά.

lsc

Στις 11 Ιανουαρίου στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης  μαζεύτηκαν οι πρόεδροι 15 συλλόγων της Λατινικής Αμερικής για να συζητήσουν για το πως θα διεκδικήσουν περισσότερα χρήματα από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής (Κονμεμπόλ, το αντίστοιχο της ΟΥΕΦΑ για τους αστοιχείωτους). Σε αυτούς του 15 περιλαμβάνονται όλοι οι σπουδαίοι όπως η Μπόκα, η Ρίβερ (που για να συνεννοηθούν αυτοί οι δύο, που δεν μπορούν να παίξουν ούτε φιλικό, φανταστείτε τι συμβαίνει), η Σαν Λορένσο, η  Κόλο-Κόλο, η Ουνιβεσιδάδ δε Τσίλε, η Πενιαρόλ, η Νασιονάλ και η Δεπορτίβο Κίτο. Σημείωση: Στην αρχική συνάντηση δεν πήγε κανένας σύλλογος από τη Βραζιλία.

Πέρα από τα διάφορα λαϊκιστικά περί «διαφάνειας και ηθικής απέναντι στους διεφθαρμένους παράγοντες της Κονμεμπόλ» ή το εκπληκτικής ομορφιάς «να επιστρέψει το ποδόσφαιρο σε αυτούς που το παράγουν, δηλαδή τους συλλόγους», υπήρχαν δύο σημαντικά θέματα και (ωωω, τι έκπληξη!) και τα δύο είχαν να κάνουν με τα λεφτά. Οι σύλλογοι θεωρούσαν ότι τα λεφτά που παίρνουν για τις συμμετοχές, τις νίκες/ισοπαλίες, τις προκρίσεις και τα εισιτήρια στο Κόπα Λιμπερταδόρες και στο Κόπα Σουδαμερικάνα είναι αστεία. Μεταξύ μας, είναι, διότι μιλάμε για 300.000 δολάρια η νίκη, τα μισά η ισοπαλία, 450.000 η κάθε πρόκριση και 2,5 εκατομμύρια ο νικητής της διοργάνωσης.

Συνδεδεμένο με το παραπάνω ήταν το δεύτερο αίτημα που έλεγε ότι με αυτά τα λεφτά οι σύλλογοι της Λατινικής Αμερικής δεν μπορούν να κρατήσουν τους καλούς τους παίχτες που φεύγουν για την Ευρώπη σε πολύ μικρή ηλικία. Ακόμα χειρότερα, αναγκάζονται να εκχωρούν δικαιώματα σε γραφεία μανατζαρέων, πράγμα που μειώνει ακόμα περισσότερο τα μελλοντικά τους κέρδη. Ζητούσαν λοιπόν ρύθμιση του μανατζερικού σκηνικού.

Η αντίδραση της Κονμεμπόλ θα μπορούσε να είναι σύνθημα σε οποιοδήποτε γήπεδο όταν η αντίπαλη ομάδα χάνει πέναλντυ. Έτσι λοιπόν η Λιγκαίοι άρχισαν να καλούν παραπάνω κόσμο. Στις 3 Φεβρουαρίου ξαναμαζεύτηκαν στο Σάο Πάολο, και όπως είναι εύκολα αντιληπτό από το μέρος διεξαγωγής, αυτή τη φορά ήρθαν και κάτι Βραζιλιάνοι. Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μινέιρο, Σάντος, Γκρέμιο, Φλαμέγκο, Σάο Πάολο μπήκαν στο κόλπο. Οι 15 έγιναν 24, με κάτι άλλες προσθήκες από Παραγουάη και Βολιβία.

Τρίτη πράξη στις 31 Μαρτίου, ξανά συνάντηση στο Σάο Πάολο όπου υπεγράφη και μια ιδρυτική συνθήκη, δίνοντας πλέον και τυπική, επίσημη υπόσταση στο όλο εγχείρημα. Οι σύλλογοι είχαν γίνει πλέον 31 και αποφάσισαν να κάνουν επίσημο αίτημα στην Κονμεμπόλ με τις απαιτήσεις τους: 750.000 δολάρια η νίκη, 350.000 η ισοπαλία, αποζημίωση για τα εισιτήρια των φιλοξενούμενων οπαδών ως 100.000 και απόσυρση του «χαρατσιού» του 10% των εισιτηρίων που λαμβάνει η Κονμεμπόλ από κάθε παιχνίδι.

Η Συνομοσπονδία απάντησε με 600.000 τη νίκη και 300.000 την ισοπαλία και μείωση του χαρατσιού από 10% σε 8%, την πρωταπριλιά. Οι Λιγκαίοι απάντησαν «πλάκα με κάνεις» και ξαναμαζεύτηκαν στις 26 Απριλίου στο Μπουένος Άιρες, με τα μέλη πια να έχουν γίνει 36. Επανέλαβαν τις θέσεις τους και άρχισαν να μιλάνε για το «γιατί αλλιώς…». Οι πρώτες ιδέες που έπεσαν είναι να μην επιτρέψουν στους παίχτες τους να πάνε στο Κόπα Αμέρικα. Σιγά το πρόβλημα θα μου πείτε, οι περισσότεροι άλλωστε αστέρες παίζουν ήδη στην Ευρώπη. Σωστό, όμως η Κονμεμπόλ μετά πρέπει να τιμωρήσει τους συλλόγους με αποκλεισμό από τις Λατινοαμερικανικές διοργανώσεις. Τώρα τι Λιμπερταδόρες θα γίνει χωρίς τις 36 καλύτερες ομάδες της ηπείρου, και ποιος χορηγός θα μείνει σε αυτό, κανείς δεν ξέρει.

copa

Στην όλη κόντρα οι Αργεντίνοι είναι μπροστάρηδες. Η τελευταία συνάντηση μάλιστα δεν έγινε σε ξενοδοχείο όπως όλες οι προηγούμενες, αλλά στα γραφεία της Μπόκα (οι της Ρίβερ πήγαν κανονικά). Αυτή τη στιγμή η κόντρα φαίνεται να είναι στην κορύφωσή της, αλλά ο πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει. Αν η Λίγκα αποφασίσει να αποσύρει τους συλλόγους και να κάνει μια δική της διοργάνωση θα μαζέψει όλο το τραπέζι και θα βάλει και τα γυαλιά στους Ευρωπαίους που τόσα χρόνια συζητούν, κύριε Ρουμενίγκε, ότι θα το κάνουν και στο τέλος όλο και κάποια παραπάνω φράγκα δίνει η ΟΥΕΦΑ και το βουλώνουν.

Ο Καθεδρικός του Σαν Γιόχαν

  [5 Σχόλια]

«Ο Γιόχαν Κρόιφ έχτισε έναν καθεδρικό, εμείς απλώς πρέπει να φροντίσουμε τη διατήρησή του»

Πεπ Γουαρδιόλα

Εκεί κάπου στη μία τοπική ώρα Βαρκελώνης, μέρα Πέμπτη, καθόμαστε και βαριόμαστε στο γραφείο περιμένοντας το χρόνο να περάσει να φύγουμε. Η επόμενη μέρα είναι αργία, Μεγάλη Παρασκευή των καθολικών και κανείς δεν έχει όρεξη για πολλά. Και μαθαίνουμε ότι πέθανε ο Γιόχαν Κρόιφ. Το γραφείο άδειασε περίπου 3 ώρες πριν από την ώρα που σχολάμε κανονικά. Κανείς δεν είχε όρεξη για κάτι παραπάνω.

cruyff palyer

Όσα χρόνια και αν πέρασαν ο Κρόιφ παραμένει για αυτήν την πόλη ένα σύμβολο. Από το 1973 που πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην Καταλωνία ήταν μια προσωπικότητα της πόλης. Ο «Σαλβαδόρ» (σωτήρας) που ερχόταν να δώσει τέλος σε μια περίοδο ξηρασίας 13 ετών χωρίς τίτλο για τη Μπάρσα. Και τα κατάφερε στην πρώτη του χρονιά.

Αγάπησε αυτόν τον τόπο και αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι μη Καταλανοί. Ο προηγούμενος που έγινε κτήμα της πόλης και ας μην καταγόταν από Καταλανικά εδάφη ήταν ένας Ανδαλουσιάνος ζωγράφος από τη Μάλαγα, που βρέθηκε να ζει με τους γονείς του στα 8 του χρόνια στη Μπαρσελονέτα. Πάμπλο Πικάσο τον έλεγαν και πλέον σχεδόν κανείς δε θυμάται ότι δεν ήταν γέννημα θρέμμα της πόλης. Όπως και με το Γιόχαν Κρόιφ. Τι και αν γεννήθηκε 350 μέτρα από την ιστορική έδρα του Άγιαξ; Τι και αν μεγαλούργησε εκεί; Ο Γιόχαν είναι Καταλανός, Βαρκελωνέζος, από το Λας Κορτς, στη διασταύρωση της Αβινγούδα δε λας Κορτς με τη Ριέρα Μπλάνκα. Εκεί που βρίσκεται το Καμπ Νόου. Ένας εκ πεποιθήσεως Καταλανός, όπως τον χαρακτήρισε ο πρόεδρος της τοπικής βουλής.

Ο «Σωτήρας» του 1973 θα ξαναγίνει τέτοιος όταν θα επιστρέψει ως προπονητής το 1988. Απέναντί του είχε τη Μαδριλένικη «Πεντάδα του Γύπα» των 5 συνεχόμενων πρωταθλημάτων. Τότε θα βάλει τα θεμέλια της σύγχρονης Μπαρσελόνα και ίσως του σύγχρονου προάκτιβ ποδοσφαίρου γενικά. Θα πάρει από τις ακαδημίες ένα δεξί χαφ και θα τον φέρει στον άξονα κάνοντάς τον τον πρώτο «ντιπ λάινγκ πλεϊμέικερ» της ιστορίας. Ο Πεπ Γουαρδιόλα μαζί με τον Μπακέρο ήταν οι πρώτοι καρποί της πιο φημισμένης ακαδημίας ποδοσφαίρου στον κόσμο. Τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα, το σπάσιμο της κατάρας του Τσάμπιονς Λιγκ το 1992, ένα ακόμα Κυπελλούχων, 11 τίτλοι συνολικά.

logro-la-primera-copa-de-europa-del-barca

Ψιλοπράγματα όμως αυτά. Το ζήτημα δεν ήταν οι τίτλοι, αλλά ο τρόπος που ήρθαν. Η «Ντριμ Τιμ» του υπήρξε το πάντρεμα του Ολλανδικού ποδοσφαίρου με τους Λατίνους. Εκεί έγινε και σύμβολο για τους Καταλανούς. Έδωσε υπόσταση αγωνιστική στην κόντρα με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Οι άσπροι με τα λαμπερά αστέρια, με τα πρόσωπα πάνω από τον προπονητή και το σύνολο, με την αριστοκρατία των τίτλων. Οι μπλαουγράνα με το στυλ παιχνιδιού τους, με τους παίχτες να εξυπηρετούν ένα συγκεκριμένο σύστημα, αναγνωρίσιμο ως ταυτότητα, που όλοι το ξέρουν, αλλά κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει. Εκεί που ο τίτλος είναι αποτέλεσμα του παιχνιδιού και όχι αυτοσκοπός για την επιβεβαίωση της ανωτερότητας.

Το κλάσικο χρωστάει στον Κρόιφ τη μοντερνοποίησή του. Ξέφυγε η κόντρα από το πολιτικό δίπολο Καταλωνίας-Ισπανίας, Μαδρίτης-Βαρκελώνης και πήγε στα αθλητικά κριτήρια. Η γενιά των ποδοσφαιριστών που γαλουχήθηκε στη μεταφραγκική Ισπανία είχε απαλλαγεί σε μεγάλο βαθμό από τα πολιτικά βαρίδια του παρελθόντος. Αλλά ήταν ο Κρόιφ που έδωσε υπόσταση και επικαιροποίησε την κόντρα. Σήμερα το κλάσικο είναι το πιο σημαντικό συλλογικό παιχνίδι στον κόσμο. Εξαιτίας του. Κάτι που αναγνώρισε και ο Φλορεντίνο Πέρεθ, που παραβρέθηκε στην κηδεία του Κρόιφ μαζί με τον Μπουντραχένιο και τον Αμάνθιο ως επίσημη παρουσία της Ρεάλ Μαδρίτης: «Κάποιοι λένε ότι ο Κρόιφ άλλαξε την ιστορία της Μπαρσελόνα, εγώ λέω ότι άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου».

florentino en barça

Πριν έρθει ως προπονητής η Μπάρσα είχε 42 τίτλους σε 71 χρόνια ιστορίας. Μετά έχει κατακτήσει 42 σε 27 χρόνια και με το φετινό πρωτάθλημα σχεδόν εξασφαλισμένο θα πάει στους 43, τουλάχιστον. Το Σάββατο 26 Μαρτίου 2016 οι πόρτες του Καμπ Νόου άνοιξαν στον κόσμο για το τελευταίο αντίο στο «Σωτήρα». Ακόμα και στο τέλος του ήταν περισσότερο Καταλανός απ’ότι βόρειος. Μανιώδης καπνιστής, ζούσε με και από τα πάθη του. Ο κόσμος που πήγε να τον αποχαιρετίσει συγκρίνεται με τις εκδηλώσεις υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας. Και έπρεπε να μείνει εδώ. Εδώ ανήκει, στο κοιμητήριο πάνω απ το Καμπ Νόου. Να επιβλέπει τον καθεδρικό που έχτισε και να φροντίζει ώστε οι αρχές και οι αξίες του να συνεχίσουν να τηρούνται.

despedida-Johan-Cruyff-Camp-Nou_902020949_100879708_667x375

Η γιορτή του Σαν Ζουάν (Άι Γιάννη) στις 24 Ιουνίου είναι αργία στη Βαρκελώνη. Δε θα μου έκανε εντύπωση να μετονομαστεί σε Σαν Γιόχαν, ο καθεδρικός στην παλιά πόλη να βαφτεί πορτοκαλί και οι καμπάνες να χτυπήσουν 14 φορές. Τιμή σε έναν άνθρωπο που τίμησε το més que un club όταν αυτό ακόμα σήμαινε κάτι και προσπάθησε να του ξαναδώσει πνοή όταν άρχισαν οι διοικήσεις να το ξεφτίζουν.

Το Παράπονο του Μαδριλένου

  [Καθόλου σχόλια]

Όχι δεν είμαι εγώ ο Μαδριλένος. Εγώ είμαι με τους άλλους, της Βαρκελώνης, αλλά επειδή βρέθηκα στη Μαδρίτη για άσχετους λόγους, είπα να γράψω για τον καημό των Μαδριλένων για όσα συμβαίνουν στην άσπρη πλευρά της Μαδρίτης.

Οι τελευταίες δηλώσεις του Κριστιάνο απλώς έκαναν τον «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» οργανισμό της Ρεάλ Μαδρίτης ακόμα πιο ασθενή. Ήταν το τελευταίο επεισόδιο σε μια σειρά που πρωταγωνιστές δεν είναι μόνο οι παίχτες, οι προπονητές και οι οπαδοί, αλλά όλος ο κόσμος γύρω από τη Ρεάλ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά, κυρίως ιεραρχική.

florentino dimisión

Στην εντός έδρας ήττα από την Ατλέτικο οι οπαδοί ήξεραν ποιον να στοχοποιήσουν. «Φλορεντίνο Διμισιόν» φώναζαν και μάλιστα τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορούσε να πει ότι δεν τους άκουσε ή ότι ήταν μια «φασαριόζικη μειοψηφία». Το χειρότερο για τον «Μίδα» είναι ότι το κατάλαβε και το πιο πειθήνιο σε αυτόν κομμάτι, οι αθλητικές εφημερίδες της Μαδρίτης.

Οι αθλητικές εφημερίδες στην Ισπανία γενικά στηρίζουν τις διοικήσεις των ομάδων μέχρι θανάτου. Όμως στη Μαδρίτη δεν μπορούν πια να παίζουν το κορόιδο. Η αφορμή είναι οι αποδοκιμασίες στον Πέρεθ, αλλά τα αίτια είναι η κακή πορεία και εικόνα της ομάδας, ειδικά όταν οι αντίπαλοι πετάνε.

marca clásico

Το παράπονο ξεκινάει από τις επιλογές της διοίκησης. Μετά το προηγούμενο κλάσικο που η Ρεάλ Μαδρίτης έχασε 0-4 μέσα στο Μπερναμπέου άρχισαν τα πρώτα παράπονα στην (τρομακτικά προεδρική) Μάρκα. Έγραφαν οι συντάκτες ότι δεν είναι μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης σύλλογος με προβλήματα, όλοι έχουν:

«Δείτε για παράδειγμα τη Μπαρσελόνα: η εφορία κυνηγάει 3 παίχτες αστέρια της ομάδας (Μέσι, Νεϋμάρ, Μαστσεράνο), το σκάνδαλο της μεταγραφής του Νεϋμάρ ανάγκασε σε παραίτηση έναν πρόεδρο και οδήγησε σε έκτακτες εκλογές με πολύ μεγάλη πόλωση, η ασθένεια και ο θάνατος του Βιλανόβα, οι αποτυχημένες μεταγραφές και η παραίτηση Θουμπιθαρέτα, τα προβλήματα της διοίκησης με τη δικαιοσύνη. Όμως πέρα από όλα αυτά, η ομάδα κάνει τη δουλειά της, έχει το παιχνίδι της και αγωνιστικά όχι μόνο συνεχίζει, αλλά προοδεύει. Στη Μαδρίτη έχουμε πάρει 3 προπονητές που κύριο χαρακτηριστικό είχαν ότι του ενός το παιχνίδι δεν είχε καμία σχέση με του προηγούμενου. Αλλάζουμε σχεδόν κάθε χρονιά έναν κομβικό παίχτη για να πάρουμε κάποιο νέο διαμάντι. Μέχρι να φτιαχτεί η ομάδα, το πρωτάθλημα έχει ήδη χαθεί».

Το γεγονός ότι η διοίκηση Πέρεθ δεν ακολουθεί ποδοσφαιρική λογική δε θα ήταν τόσο πρόβλημα αν η ομάδα κατακτούσε τίτλους. Όμως οι μονάδες της Μαδρίτης έρχονται συνήθως δεύτερες πίσω από το σύνολο της Μπαρσελόνα και όσο κλείνουν οι διαφορές στους πρωτεύοντες τίτλους (πρωταθλήματα, Τσάμπιονς Λιγκ) το πρόβλημα γιγαντώνεται. Στους δευτερεύοντες η Μπάρσα είναι ήδη αρκετά μπροστά, αλλά δεν ενδιαφέρει. Η Ρεάλ Μαδρίτης ως οργανισμός δεν αντέχει να έρχεται δεύτερη.

Το παράπονο συνεχίζεται με τη διοικητική αλαζονεία. Ο Πέρεθ έχει φροντίσει εδώ και μερικά χρόνια να αλλάξει το καταστατικό για τις εκλογές του συλλόγου, όπως και τα κριτήρια για τους υποψηφίους και τα μέλη. Το κυριότερο είναι ότι για να μπορέσει κάποιος να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του συλλόγου θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 συνεχόμενα χρόνια μέλος. Όπως έγραψε η (πιο ακραία) Ας: «Ούτε ο Σαντιάγο Μπερναμπέου δεν πληρούσε τα κριτήρια». Ένας όμιλος οπαδών κατέθεσε προσφυγή κατά του καταστατικού, αλλά έχασε την υπόθεση. Πλέον, οι εφημερίδες της Μαδρίτης χαρακτηρίζουν τη διοίκηση «Φλορεντινάτο», που δεν είναι τόσο ευφάνταστο όσο το «Ντεμοτεχνείο», αλλά δείχνει το τι συμβαίνει.

as clásico

Εδώ και καιρό οι οπαδοί δείχνουν ως κύριο υπαίτιο τον Πέρεθ για τα δεινά της ομάδας. Η επιλογή Ζιντάν ήταν υψηλού ρίσκου και ήταν αναμενόμενο να λειτουργήσει ως ασπίδα προς τη διοίκηση, αλλά κράτησε λίγο. Η ομάδα είναι άνω-κάτω με τον Κριστιάνο να κάνει δηλώσεις κατά των συμπαιχτών του και να μπαίνει με τη σειρά του στο μάτι του κόσμου. Το ρόστερ είναι κακοφτιαγμένο και η ομάδα δεν αποδίδει. Η επιλογή να φύγει ο Αντσελότι ακόμα δεν έχει χωνευτεί. Η ομάδα είναι πρακτικά εκτός τίτλων, με μοναδικό όνειρο την ονθέσιμα (ενδέκατο), που παραμένει για να σιγοκαίει τη φλόγα. Ο μαδριλένικος τύπος προτείνει εκλογές. Πάντα κατ’ αναλογία του τι έκανε η Μπαρσελόνα μετά το θρυλικό πια περυσινό παιχνίδι στο Ανοέτα κόντρα στη Ρεάλ Σοθιεδάδ, που άλλαξε τη χρονιά στη Βαρκελώνη. Όμως οι εκλογές θα γίνουν, αν γίνουν, με τα κριτήρια του «Φλορεντινάτου».

Το ότι η Ρεάλ Μαδρίτης είναι συνεχώς πρωταθλήτρια στα κέρδη δε λέει κάτι στους οπαδούς. Θέλουν τίτλους, ειδικά οι συγκεκριμένοι. Ο σύλλογος έχει μότο το «Οι τίτλοι μας κάνουν ευγενείς». Ο Πέρεθ θα έπρεπε να ξέρει ότι στον αθλητισμό είναι οι επιτυχίες που εγγυώνται μελλοντικά κέρδη. Ο ίδιος εφαρμόζει το «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Την ίδια ώρα στη Βαρκελώνη τυπώνουν αυτά τα μπλουζάκια:

barca

Μετάφραση από τα Καταλανικά: «Το ποδόσφαιρο σου επιστρέφει ό,τι του δίνεις. Η δόξα είναι δική μας».

Κοσμοπλημμύρα Λόγω Πλημμύρας

  [5 Σχόλια]

Το Καρλάιλ στην Κούμπρια είναι ένα απομονωμένο μέρος στα σύνορα Αγγλίας και Σκωτίας. Η τοπική πόλη δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον να δεις, εκτός αν κάνεις κάποια μελέτη στους μεσαιωνικούς ναούς, ας πούμε. Η κοινότητα είναι μικρή, τόσο μικρή που η τοπική ομάδα είναι το κέντρο της ζωής της πόλης. Την Κυριακή η Καρλάιλ έπαιξε στη φάση των 32 του κυπέλλου Αγγλίας με την Έβερτον (οι οπαδοί της οποίας συγκέντρωσαν με σχετική εκστρατεία πάνω από 8.000 λίρες και τις έδωσαν στους γηπεδούχους για να αποκαταστήσουν τις ζημιές στο γήπεδο τους!) και παρόλο που έχασε 0-3 το ματς ήταν μια γιορτή. Γιορτή για την πόλη, για το σύλλογο και τους παίχτες της ομάδας που μπορούν να περηφανεύονται ότι οι 25.000 άνθρωποι που ήρθαν και γέμισαν το γήπεδο ήταν ένα δικό τους επίτευγμα.

PAY-Carlisle-United

Όχι τόσο με τα κατορθώματά τους εντός του γηπέδου, παρόλο που ο τερματοφύλακας, Μαρκ Γκιλέσπι, που έσωσε το πέναλντυ κόντρα στη Γέοβιλ στον προηγούμενο γύρο του κυπέλλου ήταν το πρόσωπο της πόλης για δύο εβδομάδες, όσο για το ότι με τις πλημμύρες που σάρωσαν τη Βρετανία τον προηγούμενο μήνα, οι παίχτες της Καρλάιλ βγήκαν στην πόλη και βοηθούσαν τους κατοίκους να αδειάσουν τα υπόγειά τους.

«Επιστρέφαμε από ένα ματς κόντρα στη Γουέλιγκ και οι παίχτες κοίταζαν σοκαρισμένοι έξω από το παράθυρο του λεωφορείου τη ζημιά που είχε προκαλέσει η καταιγίδα στη Γουόρικ Ρόουντ και στους γύρω δρόμους» διηγείται ο υπεύθυνος επικοινωνίας του συλλόγου. «Τότε με χτύπησε στον ώμο ο αρχηγός μας, Ντάνυ Γκρέιτζερ και μου είπε πως θα έπρεπε να βοηθάμε αυτούς τους ανθρώπους. Δε με νοιάζει τι χρειάζεται να γίνει αλλά πρέπει να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που τα υπόγειά τους έχουν πλημμυρίσει. Οι άνθρωποι αυτής της πόλης έχουν σταθεί δίπλα μας στα πάνω και στα κάτω της ομάδας και τώρα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους εμείς».

2F1D88FF00000578-3348001-Carlisle_United_Football_Club_s_stadium_Brunton_Park_remains_und-a-9_1449464024631

Ο Ντάνυ είναι ντόπιος, από το Πένριθ, και μπορεί να νιώσει τον πόνο των ανθρώπων της κοινότητας. Όμως όλη η ομάδα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του. Η διοίκηση εντόπισε σε συνεννόηση με την αστυνομία τα 4 σπίτια που είχαν πληγεί περισσότερο και οι παίχτες πήγαν αρχικά εκεί. Στο τέλος κατάφεραν να βοηθήσουν 15 σπίτια.

Η κοινότητα το αναγνώρισε και αποφάσισε να βοηθήσει με τη σειρά της στο γήπεδο. Όχι να παίξουν βέβαια, αλλά να το στεγνώσουν και να ξαναφτιάξουν το χλοοτάπητα, αφού το νερό είχε φτάσει στο ύψος του οριζόντιου δοκαριού. Οι κάτοικοι μαζί με τον φροντιστή του γηπέδου, που είναι ο καλύτερος στη χώρα σύμφωνα με τον πρόεδρο, έφεραν το νέο χλοοτάπητα με φορτηγά, στέγνωσαν το γήπεδο, τον πέρασαν και τον έραψαν. Το γήπεδο ήταν πάλι χαλί για το ματς με την Γιορκ Σίτυ, περιοχή που επίσης είχε χτυπηθεί από τον τυφώνα, κάτι που έκανε τις τοπικές εφημερίδες να το χαρακτηρίσουν «το ντέρμπυ της πλημμύρας». Το ματς έληξε 1-1, αλλά το βασικό ήταν ότι παίχτηκε σε γήπεδο χαλί.

Carlise VS York

Ο πρόεδρος του φαν κλαμπ της Καρλάιλ, Κέιτ Ρόουλι δήλωσε ότι οι οπαδοί κάνουν περίπου 17.000 μίλια το χρόνο με την ομάδα. Δεν είναι όμως ότι στο ξενέρωτο Καρλάιλ η ομάδα είναι η μόνη τους διασκέδαση, ούτε κάποια υποχρέωση να υποστηρίζουν το σύλλογο της πόλης τους. Το κάνουν με την ψυχή τους διότι είναι κομμάτι της κοινότητας και, όπως και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις στην Αγγλία, ζουν τις χαρές και τις λύπες όλοι μαζί.

Μια Επένδυση Υψηλού Ρίσκου

  [1 Σχόλιο]

Το ότι ο Ζινεντίν Ζιντάν θα γινόταν κάποια στιγμή προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν τόσο δεδομένο, όσο ότι ο Κριστιάνο δε θα πανηγυρίσει γκολ του Μπέιλ όταν αυτός βρίσκεται στην απέναντι γωνία με το τέρμα κενό. Το χρονικό πλαίσιο όμως που έγινε αυτή η κίνηση είναι κάπως περίεργο, ή μάλλον καλύτερα είναι σύμφωνο με τη λογική του Φλορεντίνο Πέρεθ, που λίγη σχέση έχει με το αγωνιστικό κομμάτι της ομάδας των Μπλάνκος.

florentino

Ο Φλορεντίνο είναι ένας πρόεδρος που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο σε δύο διαφορετικές φάσεις. Στο αγωνιστικό κομμάτι έχει μείνει με τις μνήμες της δεκαετίας του 1960 τότε που η Ρεάλ Μαδρίτης, μαζεύοντας ότι καλύτερο κυκλοφορούσε σε παίχτη, με οποιοδήποτε τρόπο, έχτισε το μύθο της. Από την πρώτη του θητεία στην προεδρεία του συλλόγου των Μερένχες έφερε τη λογική των Γκαλάκτικος. Διαγαλαξιακοί αστέρες που θα δώσουν τη λάμψη που αξίζει στον πιο μεγάλο σύλλογο του κόσμου. Μίλησε βέβαια αρχικά για «Ζιντάνες η Παβόνες», αλλά αυτό το «η» δεν ανταποκρίθηκε ποτέ με τη σημασία του στα Ισπανικά, που σημαίνει «και», αλλά με το «ή». Οι Παβόνες δεν υπήρξαν ποτέ και οι Ζιντάνες μαζεύονταν σα χαρτάκια Πανίνι. Μετά από δυο θητείες στην προεδρεία, έχοντας κατακτήσει μόλις 7/37 τίτλους που διεκδίκησε και έχοντας δώσει κοντά €1 δις σε μεταγραφές, μπορούμε εύκολα να πούμε ότι αγωνιστικά δεν πέτυχε. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που στο τέλος της περυσινής σεζόν οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης έβαλαν πανό έξω από το προπονητικό κέντρο που έγραφε «Ο Φλορεντίνο και η διαχείρισή του = Μπάρσα πρωταθλήτρια».

img_jmiserachs_20150610-142207_imagenes_md_terceros_floren-kRFG-U20415710668yDI-652x492@MundoDeportivo-Web

Από την άλλη πλευρά υπάρχει το εμπορικό κομμάτι. Εκεί ο Πέρεθ μπορούμε να πούμε ότι «σκίζει χασέδες». Προσπέρασε εύκολα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ως ο σύλλογος με τη μεγαλύτερη εμπορική απήχηση στον κόσμο, πριν ακόμα έρθει η αγωνιστική πτώση των Άγγλων. Διατηρείται εκεί ενώ το αντίπαλο δέος μαζεύει τους τίτλους με το κιλό και ενώ η Ισπανική λα Λίγα δεν είναι το πιο εμπορικό πρωτάθλημα στον κόσμο. Το να σπάει τα ρεκόρ ακριβότερης μεταγραφής έχει γίνει χόμπυ, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε όπως έδειξε και το παράδειγμα του Μπέκαμ, πολλές φορές αυτοί βγάζουν τα λεφτά τους πριν καν πατήσουν το χορτάρι σε επίσημο ματς.

Η εμπορική πολιτική είναι επιθετική, επεκτατική και χωρίς ενδοιασμούς. Για να μπει η «Μαδρίδ» σε παρθένες ποδοσφαιρικά αγορές δε δίστασε ακόμα και να τροποποιήσει το έμβλημα του συλλόγου. Στην επένδυση στο Αμπού Ντάμπι έχει αφαιρέσει το σταυρό από την κορώνα στο σήμα της Ρεάλ Μαδρίτης, μη χάσουμε κανένα πελάτη που μπορεί να θιγούν οι θρησκευτικές του ευαισθησίες. Ο ίδιος είναι ένας σκληρός επιχειρηματίας και τον κόσμο των επιχειρήσεων τον ξέρει καλά. Όλα αυτά τα χρόνια όμως δεν είχε ποτέ επενδύσει σε κάποιο πρόσωπο στο αγωνιστικό μέρος της μπίζνας, με μία εξαίρεση.

escudo-sin-cruz

Ο Ζινεντίν Ζιντάν μετά από την κουτουλιά στο Ματεράτσι δήλωνε ότι δεν ήθελε να γίνει προπονητής. Ο οργανισμός όμως της Ρεάλ Μαδρίτης τον έπεισε να αλλάξει ρότα. Όχι μόνο τον έπεισε, αλλά τον εκπαίδευσε, τον έστειλε σε σεμινάρια, τον έβαλε δίπλα σε προπονητές όπως ο Μουρίνιο και ο Αντσελότι, τον έστειλε στη Μασσαλία να δει τη δουλειά του Μπιέλσα, ακόμα και στο Μόναχο να παρακολουθήσει τις προπονήσεις του Πεπ. Είπαμε για τον Πέρεθ οι συναισθηματισμοί δε χωράνε στις μπίζνες. Ο Ζιντάν είναι η μοναδική επένδυση του Πέρεθ σε ανθρώπινο δυναμικό τα 12,5 χρόνια που είναι πρόεδρος και ο ίδιος πάει να την κάψει.

zidane

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει πιο ταιριαστό προφίλ για τη βιτρίνα του πάγκου της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Ζιζού είναι αυτοκρατορικός. Το παράστημά του, η σταδιοδρομία του, το στυλ του, η προσωπικότητά του είναι όλα όσα θα ήθελε ο Πέρεθ να εκπροσωπεί ο σύλλογος. Αυτή η αίσθηση ανωτερότητας, η σιωπηρή επιβολή και ο σεβασμός που οδηγεί σε υποταγή είναι ο Ζιντάν, αλλά είναι και η Ρεάλ Μαδρίτης. Ο ίδιος όμως μέχρι πρότινος δε δήλωνε έτοιμος. Το συμβόλαιο του Ράφα ανάγκασε τον Πέρεθ για να γλυτώσει δυο χρόνια αποζημίωσης να τον ‘καθαρίσει’ πριν τις 15 Γενάρη, έτσι βγήκε μπροστά η επένδυση Ζιντάν. Χαρτί με πολύ υψηλό ρίσκο όμως, παρά το γεγονός ότι είναι ίσως ο μόνος προπονητής του Πέρεθ που δε θα του απαιτηθούν τίτλοι το 2015. Ο Ζιντάν οφείλει να δικαιώσει τον Πέρεθ του χρόνου. Τον Πέρεθ όμως, όχι τον εαυτό του. Διότι ο Μίδας δεν έχει ποτέ άδικο. Για τις αποτυχίες φταίνε οι παίχτες και οι προπονητές που δεν ανταποκρίνονται στο μεγαλείο του συλλόγου. Τα οικονομικά άλλωστε δείχνουν ότι ο ίδιος τα κάνει όλα τέλεια.

Διατηρώντας το Χέβυ Μέταλ των Μίντλαντς Ζωντανό

  [6 Σχόλια]

Τα αγγλικά Μίντλαντς είναι ένας πολύ βαρετός τόπος. Οι μικρές βιομηχανικές πόλεις, εργατικές στην πλειοψηφία τους, δεν έχουν να σου προσφέρουν πολλά. Γι’αυτό το λόγο οι άνθρωποι έχουν σαν κύρια διέξοδο το ποδόσφαιρο. Πολλές ιστορικές ομάδες έχουν την έδρα τους στην κεντρική Αγγλία, μέσα στα δάση, την ομίχλη και τη βροχή. Από τη Νότιγχαμ Φόρεστ, τη Ντέρμπυ Κάουντυ μέχρι την Μίντλεσμπρο, ο σύλλογος δεν είναι απλώς μέρος του «κομιούνιτυ», αλλά αρκετές φορές η ίδια η κοινωνία.

stream_img

Η Μπόρο εδώ και 117 χρόνια είναι ο σύλλογος των μεταλλουργών. Η πόλη ήταν από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, μαζί με το Μπέρμιγκχαμ, τα κέντρα κατασκευής σιδήρου, χαλκού, ατσαλιού και γενικότερα ό,τι σκληρού μετάλλου κυκλοφορούσε στη Βρετανία. Αντίθετα με το Μπέρμιγκχαμ βέβαια δεν μπόρεσαν να βγάλουν χέβυ μέταλ μουσικούς επιπέδου Μπλακ Σάμπαθ ή Τζούντας Πριστ, αλλά όλος ο κόσμος ήταν με τη Μπόρο, ή μάλλον καλύτερα ήταν η Μπόρο.

Πλέον στο Μίντλεσμπρο έχει απομείνει μονάχα μία βιομηχανία μετάλλου, η Ρέντκαρ, και αυτή απειλείται με κλείσιμο από τους ιδιοκτήτες. Η Μπόρο δεν έμεινε αμέτοχη σε αυτήν την προοπτική. Αγκάλιασε την καμπάνια των εργαζομένων με τίτλο «Save Our Steel» (SOS) και από το παιχνίδι κόντρα στη Λιντς στις 27 Σεπτεμβρίου και μετά, σε κάθε ματς οι παίχτες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο φορώντας μπλουζάκια με το συγκεκριμένο σύνθημα.

Και δεν είναι μόνο οι παίχτες που συμμετέχουν ενεργά στην καμπάνια για τη διάσωση της τελευταίας μεταλλουργίας του Τίσαϊντ. Ο προπονητής της ομάδας, Αϊτόρ Καράνκα, αν και Βάσκος δήλωσε μετά το παιχνίδι με τη Λιντς ότι «παρόλο που είμαι μόνο 22 μήνες εδώ, έχω καταλάβει πόσο σημαντική είναι η βιομηχανία αυτή για την πόλη, για τον κόσμο και για τους φιλάθλους μας». Παλιοί παίχτες της Μπόρο μιλούν ανοιχτά εκφράζοντας την υποστήριξή τους στους μεταλλεργάτες με πιο σπουδαίο παράδειγμα τον Γκάιθκα Μενδιέτα, ένα τεράστιο Βάσκο που αγωνίστηκε στο σύλλογο και αφού κρέμασε τα παπούτσια του έμεινε μόνιμα στο Μίντλεσμπρο. Ο Μενδιέτα δουλεύει ως σχολιαστής του ισπανικού πρωταθλήματος στην αγγλική τηλεόραση και πάντα μιλάει για τη Μπόρο και για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πόλη με τις μεταλλουργίες.

Brian-Reade-column

Ακόμα περισσότερο προσπάθησε να πιέσει ο πρόεδρος του συλλόγου, Στιβ Γκίμπσον, εξαιρετικά δημοφιλής στον κόσμο της Μπόρο, που έστειλε ανοιχτή επιστολή στη Βρετανική κυβέρνηση, ζητώντας της να παρέμβει ώστε να μην κλείσει η τελευταία μεταλλουργία και «να παραμείνει ζωντανό ό,τι έχει απομείνει από το πνεύμα και την ψυχή του Τίσαϊντ». Ο Πρόεδρος μαζί με άλλα μέλη της διοίκησης αλλά και της οικογενείας του πηγαίνουν και μιλάνε σε συγκεντρώσεις των εργαζομένων, σε συλλαλητήρια και μαζώξεις σωματείων και ενώσεων.

Το κλείσιμο της τελευταίας μεταλλοβιομηχανίας θα κλείσει μια παράδοση 170 ετών στην περιοχή που έμαθε να ζει και να δουλεύει κάτω από τους ήχους του λιωμένου μετάλλου. Το ατσάλι ήταν αυτό που δημιούργησε και το σύλλογο της Μπόρο, καθώς ήταν οι μεταλλεργάτες αυτοί που τον δημιούργησαν. Τώρα έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου ο σύλλογος να τους το ξεπληρώσει. Τιμώντας τη βρετανική παράδοση που θέλει τους συλλόγους να σέβονται και να ταυτίζονται με τους οπαδούς τους, συμμετέχει ενεργά σε αυτό που ζητά η κοινότητα της πόλης. Σε τέτοιο βαθμό που ζητούν από τους οπαδούς στις κερκίδες να ανάβουν τα κινητά τους όταν πέφτει το βράδυ ώστε να θυμίζουν τους φακούς στις κάσκες των μεταλλεργατών.

Middlesbough