Το Πάθος στη Φωνή

  [3 Σχόλια]

Ο Οργανισμός Ραδιοφώνων Καταλωνίας διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διαγωνισμό για τον καλύτερο σπίκερ των τοπικών ραδιοσταθμών. Οι συμμετοχές αποστέλλονται από τους ίδιους τους ραδιοσταθμούς στον Οργανισμό και μια κριτική επιτροπή ακούει τις περιγραφές και επιλέγει το νικητή. Στο διαγωνισμό του 2017, η κριτική επιτροπή μαγεύτηκε από έναν νεαρό σχολιαστή του Ράδιο Ουλότ, τον Πέρε Ρίμπες.

Πηγαίνοντας να παραδώσουν το βραβείο στο νικητή αντίκρισαν ένα εντεκάχρονο παιδί. Επιπλέον, αυτό το παιδί είναι τυφλό! Έχουμε αναφέρει ξανά στο μπλογκ περιπτώσεις τυφλών παιχτών και οπαδών. Περίπτωση όμως τυφλού σπορκάστερ είναι μοναδική. Ο Πέρε Ρίμπες, τυφλός εκ γενετής, διαμένει με την οικογένειά του στο χωριό Ουλότ της Καταλωνίας. Παρόλο που μένει στην Καταλωνία δεν είναι οπαδός, ούτε της Μπαρσελόνα, ούτε της Εσπανιόλ. Η Ανδαλουσιάνικη καταγωγή των γονιών του, μαζί με το γεγονός ότι έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του, τον έκανε οπαδό της Μπέτις. «Αρχικά είχα μια συμπάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά άκουσα μια μέρα στο ράδιο τον ύμνο της Μπέτις. Είπα ότι αν κερδίσουν τρία συνεχόμενα παιχνίδια θα γίνω οπαδός τους. Το έκαναν και πια είμαι Μπέτικο».

Ο τοπικός όμιλος οπαδών της Μπέτις τον έχει ήδη ανακηρύξει επίτιμο μέλος. Μόλις έμαθαν για τον Πέρε, ο πρόεδρος του συνδέσμου Διέγο Σάντσεθ έβγαλε λαχνούς με τίτλο «Πέρε, σε θέλουμε σπίτι». Συγκέντρωσαν πάνω από €1.000 και έστειλαν τον Πέρε στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Το ματς ήταν κόντρα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. «Δε με ενθουσίασε τόσο να πάω στο γήπεδο για τη νίκη, όσο για να μπορέσω να τραγουδήσω ακαπέλα επιτέλους τον ύμνο που είχα ακούσει τόσες φορές στο ράδιο».

Η επίσκεψη του Πέρε στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, ένα συγκινητικό βίντεο

Ένα παιδί που αρχικά στις αλάνες του χωριού έπιανε τη μπάλα με τα χέρια, μέχρι να του δείξουν οι φίλοι του ότι δεν είναι ακριβώς έτσι το άθλημα, κέρδιζε το βραβείο καλύτερου σπορκάστερ. Η σχέση του Πέρε με το μέσο δεν είναι ανεξήγητη. Ως τυφλός ήταν το αγαπημένο του μέσο. Άκουγε με τις ώρες ραδιόφωνο, κυρίως αθλητικά μαγκαζίνο και μεταδόσεις. «Αρχικά πίστευα ότι είναι τρομακτικά πολύπλοκο να μεταδίδεις όλη αυτήν την ευφορία. Όμως μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ ώστε να λύσω το αίνιγμα αυτό, με λίγη τύχη».

Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα του χωριού του, του Ουλότ, ανέβηκε στη Σεγούνδα Β. Όπως όλοι οι κάτοικοι, έτσι και ο Πέρε πήγε στο πρώτο εντός έδρας ματς της ομάδας. Εκεί τον εντόπισε ο Δαβίδ Πλανέλια, τοπικός αθλητικογράφος και του πήρε συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και τη γνώση του παιχνιδιού από τον μικρό. Πήγε σπίτι του να μιλήσει με τους γονείς του για να τον πάρει στο πρόγραμμα. Εκεί ανακάλυψε ότι η μητέρα του Πέρε ήταν καθηγήτρια του και το θέμα έκλεισε σε μερικά λεπτά. Ο Πέρε θα πήγαινε στο τοπικό ραδιόφωνο, στο πλάι του Δαβίδ Πλανέλια ως σχολιαστής στο ραδιοφωνικό αθλητικό μαγκαζίνο.

Μετά από λίγες εκπομπές ο Πλανέλια τον πήρε μαζί του σε περιγραφή αγώνα μαζί του. Ο Πέρε ήταν τόσο καλός σχολιαστής που κράτησαν την κασέτα και την έστειλαν στο ετήσιο διαγωνισμό του Οργανισμού Ραδιοφώνων Καταλωνίας, τον οποίο και τελικά κέρδισε. Όταν τον ρωτάνε πώς το κάνει όλο αυτό, απαντά:

«Το να σχολιάσεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι δεν σημαίνει μόνο να περιγράψεις το σχηματισμό των δύο ομάδων. Για μένα το κλειδί είναι να ακούς το σπορκάστερ και να αφήνεσαι στο πάθος του και στα σχόλιά του. Πάντα έλεγα ότι αν κάποιος κλείσει τα μάτια και ακούσει ένα ματς από το ράδιο, σίγουρα θα μπορούσε να κάνει πολλά σχόλια για το παιχνίδι, το οποία, ίσως, δε θα τα έκανε με ανοιχτά τα μάτια. Διότι το συναίσθημα σε κατακλύζει».

Και πώς βλέπει ένα γκολ; «Δε χρειάζεται να δω απολύτως τίποτα. Ο σπορκάστερ το περιγράφει άψογα και καταλαβαίνω ακριβώς πως μπήκε». Μετά το βραβείο τον άκουσαν και ραδιοφωνικοί σπίκερ από τα μεγάλα ισπανικά ραδιόφωνα όπως το Ράδιο Καταλούνια, το Καδένα Σερ, το ΡΑΚ. Όλοι εντυπωσιάστηκαν από την ωριμότητα στα σχόλια και τη φοβερά ραδιοφωνική φωνή του. Ο Αντόνιο Ρομέρο του Καδένα Σερ δήλωσε: «Ανεξάρτητα από την αναπηρία του, έχει αρετές που εμείς δε διαθέτουμε. Η μνήμη του σε στατιστικά στοιχεία είναι εκπληκτική. Η φωνή του και η ωριμότητά του είναι τρομακτική για την ηλικία του».

Για το Δαβίδ Πλανέλια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Το να έχω τον Πέρε στην ομάδα μου είναι ένας τρόπος να ζω κάθε αναμετάδοση ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο». Πόσο σπουδαίο; «Ακόμα και αν ήξερα ότι δε θα έχω κανέναν άλλο ακροατή εκτός από αυτόν, ξέρω ότι θα άξιζε τον κόπο να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ζήσει το παιχνίδι με τη φωνή μου».

Ο Πέρε Ρίμπες ονειρεύεται να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα αθλητικογράφου. Προς το παρόν αστειευόμενος λέει ότι όταν τελειώσει τη σχολή θα έχει ήδη 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Αν δεν τα καταφέρει θα ασχοληθεί με τη μουσική και το σταντ-απ. Στο τέλος του χρόνου έχει δηλώσει συμμετοχή και για τον μουσικό διαγωνισμό Καταλωνίας, και στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε τους κατοίκους του Ουλότ, πάει για το ντάμπλ.

Η Σκιά του Θεού

  [8 Σχόλια]

Το κείμενο αυτό το γράφω μετά από διάφορες συζητήσεις και μετά από παράκληση του Γαργαντούα. Επειδή δεν ήταν απλώς η κουβέντα της εβδομάδας, αλλά λόγω ντόρου και χρημάτων, το ντίαλ του αιώνα, σίγουρα έχετε διαβάσει ένα τρισεκατομμύριο πράγματα για τη μεταγραφή του Νεϋμάρ από την Μπαρσελόνα στην Παρί Σεν Ζερμαίν. Επειδή το Σομπρέρο δεν είναι ειδησεογραφική σελίδα, εγώ – ως απεσταλμένος του σάιτ στη Βαρκελώνη – θα σας κάνω ένα ρεζουμέ του τι λεγόταν και γραφόταν όλες αυτές τις μέρες εδώ. Μαζί με την άποψή μου στο τέλος.

Ας ξεκινήσουμε από τη γαρνιτούρα. Πρώτος έμμεσος παράγοντας ήταν η διοίκηση της Μπάρσα. Έχω γράψει αρκετές φορές για το πόσο εξαρτημένη είναι η διοίκηση της Μπαρσελόνα από τους χορηγούς, από την εποχή Ρουσέλ και μετά. Αυτή τη φορά η χορηγοδουλεία (ας με συγχωρήσουν οι γκράμαρ νάζις) ξεπέρασε κάθε ρεκόρ. Επειδή το τουρ στις ΗΠΑ και τα φιλικά με τα άλλα τοπ μπραντς, ενός κλάσικο περιλαμβανομένου, είχαν την υπόσχεση του MSN, ο Νεϋμάρ όχι μόνο πήγε, αλλά έπαιξε και βασικός σε όλα, ακόμα και στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ πρακτικά είχε χαιρετήσει. Μετά από εκεί πήγε στην Κίνα για διαφημιστικό της εθνικής Βραζιλίας, αλλά και της Μπαρσελόνα. Μετά ήρθε, χαιρέτησε και πήγε Παρίσι. Επίσης, μη την ικανότητα στις διαπραγματεύσεις που έχει επιδείξει το δίδυμο Μπαρτομέου-Ρομπέρτ, ευτυχώς που είπαν «τη ρήτρα ή τίποτα» διότι αλλιώς ο Νευμάρ θα είχε πάει στο Παρίσι για δύο μπριός, τρεις κις Λοραίν, κρουασάν για όλη την ομάδα, εισιτήρια στη Ντίσνεϋλαντ και 5-6 χιλιάρικα.

Ένας άλλος εξωτερικός παράγοντας ήταν ο μπαμπάς Νεϋμάρ και ό,τι φέρνει αυτός μαζί του, δηλαδή οι προσωπικοί χορηγοί του παίχτη. Αυτός βρισκόταν συνεχώς με τη διοίκηση της Μπαρσελόνα όλες αυτές τις μέρες της σαπουνόπερας. Δε συναντήθηκε ποτέ με κάποιον της Παρί. Στην παρουσίασή του στο Παρίσι ο Νεϋμάρ ζήτησε από τον πατέρα του να τον στηρίξει στην απόφασή του όπως έκανε πάντα στη ζωή του και ας είχε διαφορετική άποψη. Είναι λοιπόν εμφανές ότι παρά το μεγάλο του νέο συμβόλαιο ο Νεϋμάρ είχε την οικονομική του δραστηριότητα βασισμένη στο μπρέντ νέιμ «Μπαρσελόνα». Οι χορηγοί ξέρουν ότι η Ισπανία και η Μπάρσα είναι μία σκηνή που ισάξιά της είναι μόνο η Αγγλία. Η Μπαρσελόνα μαζί με ένα κλειστό άλλο κλαμπ 6-7 συλλόγων είναι τελικοί προορισμοί, αγωνιστικά και οικονομικά. Η οπαδική τους βάση, η εικόνα τους, η απήχησή τους, οι αντιπαλότητές τους, όλα είναι αλλιώς σε Αγγλία και Ισπανία. Μπορεί τα λεφτά που έδωσε η Παρί να προκαλούν ίλιγγο, όμως αυτό είναι το κομμάτι του συμβολαίου και μόνο. Και στις σύγχρονες εποχές που το ποδόσφαιρο κινείται με όρους βιομηχανίας θεάματος, σε αυτό το επίπεδο, το συμβόλαιο είναι το 20-25% ων συνολικών εσόδων ενός παίχτη. Τα πολλά λεφτά είναι αλλού.

Τελευταίος εξωτερικός παράγοντας είναι η Ισπανία και η Βαρκελώνη. Ο Νεϋμάρ όταν ήρθε στη Βαρκελώνη έφτασε φορτωμένος με ένα κάρο σκάνδαλα από τη Βραζιλία, σε διοικητικό και ποινικό επίπεδο για φοροδιαφυγή. Οι διοικούντες της Μπάρσα έμπλεξαν με τις εταιρίες μάνατζερ, πράγμα που κόστισε στο σύλλογο έναν πρόεδρο (Ρουσέλ) και έναν αντιπρόεδρο και προκάλεσε έκτακτες εκλογές. Οι υποθέσεις στη Βραζιλία έκλεισαν πριν περίπου δυο βδομάδες, με κάποιες απαλλαγές και κάποια πρόστιμα. Στη Βαρκελώνη όμως τρέχουν κανονικά. Η υπόθεση της μεταγραφής του ξανάνοιξε κατά του συλλόγου, πλέον με κατηγορούμενο και τον Μπαρτομέου. Η καταβολή της ρήτρας τους έγινε από το Κατάρ. Όχι από την Παρί. Αυτό για να τη σκαπουλάρουν οι Γάλλοι από το Οικονομικό Φερ Πλέι. Δηλαδή να το σκοτώσουν. Ο Νεϋμάρ φεύγει όπως ήρθε, τέσσερα χρόνια μετά. Με πολύ κουβέντα για τα λεφτά. Κυρίως για το σκιώδες κομμάτι των διαδρομών τους.

Και στο αγωνιστικό τώρα, γιατί να φύγει; Είναι σε τοπ κλαμπ, πρωταγωνιστής, μέλος της καλύτερης επιθετικής τριάδας της εποχής, ίσως και της ιστορίας του ποδοσφαίρου. Με τους άλλους δυο της τριάδας είναι φίλοι, κάνοντας παρέα συνεχώς εκτός γηπέδου. Οι υπόλοιποι συμπαίχτες του τον θέλουν στα αποδυτήρια για την ενέργεια που δίνει. Κάθε χρόνο διεκδικεί όλους τους τίτλους με αξιώσεις. Παίζει στην Ισπανία, που όπως αναφέραμε και παραπάνω, είναι τοπ προορισμός. Είναι διεκδικητής της Χρυσής Μπάλας. Τα χρήματα δεν ήταν θέμα στη Βαρκελώνη άλλωστε. Πέρυσι ανανέωσε και ήταν όλοι χαρούμενοι. Και να φύγει να πάει στη Γαλλία; Σε ένα πρωτάθλημα σαφώς κατώτερο; Με άλλους Βραζιλιάνους ναι, εντάξει, αλλά φτάνει; Από την ηλιόλουστη Βαρκελώνη όπου έχει τη θάλασσα δίπλα του, στο βροχερό Παρίσι; Εκτός αν ανακάλυψε ξαφνικά κάπου μεταξύ μοντέλων και μπιτς πάρτυ τον Προυστ, τον ιμπρεσιονισμό και την όπερα. Που δεν τον κόβω για τέτοιο.

Γι’αυτό το κομμάτι της μεταγραφής έγινε μεγάλη κουβέντα, με αφορμή και το κείμενο του Σιντ Λοβ στην Γκάρντιαν. Εδώ αξίζει να πούμε ότι η ίδια κουβέντα γινόταν από πριν στην Ισπανία, με τους αθλητικογράφους των μεγάλων πολιτικών εφημερίδων (Σημείωση: Αναφέρομαι στις Ελ Παΐς, Εκ Κονφιδενθιάλ, Ελ Μούνδο και Λα Βανγουάρδια. Οι αθλητικές εφημερίδες είναι εξαιρετικά προεδροκεντρικές για να είναι αξιόπιστες) να λένε το ίδιο πράγμα: η νύχτα του 6-1 ήταν η ρωγμή. Η ανατροπή ήταν δική του. Αυτός το πίστεψε, αυτός το γύρισε, η φωτογραφία όμως που έκανε το γύρο του κόσμου την επόμενη στιγμή ήταν αυτή του Μέσσι στην εξέδρα να χτυπάει το σήμα του συλλόγου. Εκεί κατάλαβε ότι εδώ νούμερο 1 δε θα είναι ποτέ. Όχι όσο υπάρχει ο… κοντός. Και ο Νεϋμάρ είναι φιλόδοξος, πολύ φιλόδοξος. Είναι το 10 της Βραζιλίας. Αυτό από μόνο του είναι μπόνους.

Τώρα που η μεταγραφή ολοκληρώθηκε υπάρχει μια ακόμα σημείωση. «Ο Νεϋμάρ έδειχνε πως είναι ηγέτης κάθε φορά που έλειπε ο Μέσσι». Πιθανόν δεν είναι τυχαίο ότι οι φήμες για τη μεταγραφή και η όλη ιστορία ξεκίνησαν λίγο μετά την ανανέωση του Μέσσι. Για πολλά χρόνια ο Αργεντινός έλεγε ότι θα έπαιζε μέχρι το τελευταίο του Μουντιάλ στην Μπαρσελόνα και μετά θα γύριζε να κλείσει την καριέρα του στη Νιούελς. Ο Νεϋμάρ περίμενε προφανώς να δει αν αυτό θα ήταν το Μουντιάλ του 2018. Ένα χρόνο μπορούσε να περιμένει να γίνει ο διάδοχος στη Βαρκελώνη, πέντε χρόνια όχι. Τότε, εξ αποδείξεως έψαξε τη δική του ομάδα. Πήγε τελικά στην Παρί διότι η Παρί ήταν η μόνη που μπορούσε να πληρώσει τη ρήτρα του. Καμία Μάντσεστερ (από τις δυο) και καμία Τσέλσι. Η μόνη ήταν η Παρί. Δεν είναι Φίγκο όπως λένε κάποιοι εδώ. Δεν ψάχνει τίτλους που δε θα βρίσκει, δεν ψάχνει παραπάνω λεφτά. Καπετάνιος θέλει να γίνει. Όταν είχε έρθει, ο Γιόχαν Κρόιφ είχε πει: «Δεν χωράνε δύο καπετάνιοι στο ίδιο καράβι. Αγοράζοντας τον Νεϋμάρ, πρέπει να πωληθεί ο Μέσσι». Για άλλη μια φορά ο πατριάρχης είχε δει στο μέλλον.

Ο Νεϋμάρ ακολουθεί την αντίθετη πορεία από αυτή που έφερε στην κορυφή τον Ροναλντίνιο. Πλέον η κάθε επιτυχία ή αποτυχία θα είναι δική του. Μετά μπορεί να ξαναγυρίσει στη Βαρκελώνη, να αντικαταστήσει τον Κριστιάνο στη Μαδρίτη ή να πάει στην Αγγλία, αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν τώρα. Το μόνο για το οποίο κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει είναι ότι δεν είναι επαγγελματίας. Μέχρι τη μεταγραφή του ήταν άψογος στις υποχρεώσεις του με την Μπαρσελόνα, με μόνη εξαίρεση το πλάκωμα με τον Σεμέδο σε μία προπόνηση, που με την πίεση που είχε, προσωπικά μου φαίνεται λογικό. «Να της δώσω τους τίτλους που αξίζει» δήλωσε κατά την παρουσίαση του στο Παρίσι. Ξέρει που πήγε. Ξέρει πως θα είναι η ομάδα του Νεϋμάρ. Δε θα είναι κάποιο αρχικό σε αρκτικόλεξο. Δε θα είναι στη σκιά του «Θεού».

Ένας Σπουδαίος Υπηρέτης του Αθλήματος

  [2 Σχόλια]

Ο Ραούλ Σάντσεθ είναι ένα παιδί από την Μπαδαλόνα. Όπως τα περισσότερα παιδιά στην Καταλωνία παράλληλα με το σχολείο του έπαιζε από χόμπι ποδόσφαιρο. Επειδή ήταν λίγο καλύτερος από το μέσο όρο, χωρίς να είναι κάτι το σπουδαίο, και καθώς του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο, άρχισε να ανεβαίνει σιγά-σιγά τις κατηγορίες. Πήγε από την ομάδα της γειτονιάς, σε εκείνη της περιοχής και άρχισε να παίζει στα τοπικά πρωταθλήματα. Μια κανονική ζωή ερασιτέχνη παίχτη, που παράλληλα σπούδαζε Μηχανολόγος Μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πομπέου Φάμπρα στη Βαρκελώνη.

To πάθος του για τη μπάλα δεν έσβησε και συνέχισε να παίζει ακόμα και ως βετεράνος. Μέλος του συλλόγου Λιουρέδα δε Μπαδαλόνα, αγωνιζόταν κανονικά στη Λα Λίγα των βετεράνων. Στις 26 Απριλίου του 2014 η Λιουρέδα αντιμετώπιζε την Έκουα Καλέλια. Το ματς ήταν αρκετά νευρικό, με πολλά σκληρά μαρκαρίσματα, βρισίδια και πλακώματα. Κάποια στιγμή ένας παίχτης της Καλέλια το παράκανε, ακόμα και για παιχνίδι βετεράνων, και αποβλήθηκε. Όπως πήγαινε προς τα αποδυτήρια ξαφνικά του γύρισε το μάτι και επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Πήρε φόρα, σήκωσε το μποτάκι και το έφερε στη μέση του Ραούλ Σάντσεθ. Αυτός έπεσε κάτω, μην μπορώντας να κινηθεί. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου διεγνώσθη μετατόπιση των σπονδύλων C3 και C4. Ο Ραούλ θα έμενε για όλη την υπόλοιπη ζωή του παραπληγικός, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο δράστης συνελήφθη.

Η Λιουρέδα υπερασπιζόμενη τον παίχτη της ζήτησε αποβολή της Έκουα Καλέλια από κάθε διοργάνωση. Από μόνη της η Καλέλια διέγραψε άμεσα το δράστη από το ρόστερ της και του απαγόρευσε δια βίου την είσοδο στο γήπεδό της. Η ομοσπονδία αποφάσισε ότι η Καλέλια δεν ευθύνεται για το δράστη και δεν την τιμώρησε, όμως ο σύλλογος από μόνος του αποσύρθηκε από το υπόλοιπο του συγκεκριμένου πρωταθλήματος.

Από την πλευρά του ο Ραούλ είδε τη ζωή του να αλλάζει σε μια στιγμή και το χειρότερο να του στερεί για πάντα την κίνησή του και εκείνο που αγαπούσε όσο τίποτα άλλο, το ποδόσφαιρο. Πήρε το χρόνο του, το σκέφτηκε, και είπε κάπου «Όχι ρε κερατά (αυτολεξεί μετάφραση του καμπρόν), εγώ θα συνεχίσω, αλλά από άλλο πόστο». Ο Ραούλ άφησε τη δουλειά του ως σχεδιαστής μηχανολογικού εξοπλισμού βιομηχανικής παραγωγής και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην ενημέρωση του κόσμου για τη βία στο ποδόσφαιρο. Πήγε στο δήμο της Μπαδαλόνα και της Βαρκελώνης, στην τοπική κυβέρνηση του Ζενεραλιτάτ και σε κανάλια και στούντιο της Καταλωνίας με μοναδικό σκοπό την ενημέρωση και την εκπαίδευση του κόσμου ώστε να μάθει ν’ αντιμετωπίζει το άθλημα αλλιώς.

Ο Ραούλ πάει σε σχολεία, σε ακαδημίες ποδοσφαίρου, σε ομάδες γειτονιάς, παντού για να πει την ιστορία του. Σε κάποια τέτοια ομιλία τον συνάντησε ο Γκιγιέρμο Κρούθ, σκηνοθέτης του Ινστιτούτου Γκούτμαν. Εκεί του πρότεινε να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Ο Ραούλ Σάντσεθ δέχθηκε αμέσως. Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί για πρώτη φορά στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βαρκελώνης τον Οκτώβρη και έχει τίτλο «26 Απριλίου, Παίξε το ξανά». Στην παραγωγή συμμετείχαν επίσημα το Αθλητικό Ινστιτούτο Βαρκελώνης, το Υπουργείο Αθλητισμού της τοπικής κυβέρνησης και η Καταλανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.

Ο Ραούλ Σάντσεθ δηλώνει ότι «όλος ο κόσμος με βοηθάει, θέλω να βοηθήσω και εγώ με τη σειρά μου. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά και σ’όλο τον κόσμο σ’ αυτή τη χώρα να σκέφτεται αλλιώς. Να αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό αλλιώς». Ο Ραούλ Σάντσεθ είναι ένας σπουδαίος υπηρέτης του αθλήματος. Ένας άνθρωπος που ακόμα και η αναπηρία του δεν του στέρησε τη διάθεση να γίνει κοινωνός του αθλήματος. Προσπαθεί να αλλάξει τα μυαλά του κόσμου, όπως εκείνου που τον άφησε ανάπηρο και τρία χρόνια μετά δεν του έχει ζητήσει ακόμα συγγνώμη.

Ποδοσφαιρικές Ακαδημίες Γονέων

  [5 Σχόλια]

Ιανουάριος 2017, Κανάρια Νησιά. Μάρτιος 2017, Μαγιόρκα. Απρίλιος 2017, Ριόχα. Όχι, δεν είναι τα μέρη και τα ματς όπου κρίθηκε το φετινό πρωτάθλημα στην Ισπανία, αλλά οι περιπτώσεις πλακώματος γονέων στις κερκίδες παιχνιδιών παιδικών πρωταθλημάτων. Για ένα μαρκάρισμα, για ένα χτύπημα, για ένα κλέψιμο στον αγωνιστικό χώρο ή επειδή παρεξηγήθηκαν εντελώς μεταξύ τους, άρχισαν να πλακώνονται στις κερκίδες.

Οι Ισπανοί δημοσιογράφοι, βέβαια, δεν παρουσίασαν τις ειδήσεις με τίτλους όπως «ΣΟΚ!», «Πρωτοφανές!», «Δεν έχει ξαναματαγίνει!». Το πιο ακραίο ήταν το «Μνημειώδης καβγάς μεταξύ γονέων» για τη Μαγιόρκα, όπου η αλήθεια είναι ότι το ξύλο έφτασε σε επίπεδα ελληνικού γηπέδου. Η απάντηση του οποιοδήποτε προπονητή ακαδημιών ή μικρών κατηγοριών στο «Ποιό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τα παιδιά που θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές» είναι «Οι γονείς τους» στο 125% των περιπτώσεων.

                                                        Από τα Κανάρια

Οι γονείς που θεωρούν ότι τα παιδιά τους είναι οι επόμενοι Κασίγιας, Πικέ, Ράμος, Τσάμπι Αλόνσο, Τσάβι, Ινιέστα, Κόκε, Γκριζμάν, Μέσι, Ρονάλντο κτλ. (το περιορίζω στην Ισπανία). Που υστεριάζουν, που βλέπουν κυκλώματα, που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ και τα απωθημένα στα παιδιά τους ή/και στα παιδιά των άλλων. Αυτά είναι τα γνωστά, που συμβαίνουν παντού στον πλανήτη και σε όλα τα σπορ. Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται είναι αυτή που διακρίνει τα μέρη που νοιάζονται το άθλημα από τα πάρκινγκ παιδιών.

Έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν, με παράδειγμα από την Ανδαλουσία, ότι οι Ισπανοί θεωρούν τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες πρωτίστως ως εκπαιδευτήρια. Σημείωση, όλα τα πρωταθλήματα στις ηλικίες κάτω των 17 είναι αρμοδιότητα των τοπικών ομοσπονδιών και όχι τις εθνικής ομοσπονδίας (της αντίστοιχης ΕΠΟ). Έτσι, χωρίς να καθυστερήσουν πήραν διάφορα μέτρα, άλλα σε τοπικό επίπεδο και άλλα σε εθνικό, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Μετά το επεισόδιο στη Μαγιόρκα ο Οργανισμός κατά της Βίας σταμάτησε να θεωρεί το θέμα των γονέων δευτερεύον θέμα. Τα Κανάρια δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, έτσι έβγαλαν ένα κείμενο με οδηγίες που το μοίρασαν σε όλη τη χώρα. Εκεί ενδεικτικά αναφέρονται πράγματα όπως:

«Η βία, τουλάχιστον στην Ισπανία, έχει τις ρίζες της σε μια πολύ κακή πολιτική εκπαίδευσης στο ποδόσφαιρο βάσης, που εμμονικά εμφυσεί αξίες όπως ο ανταγωνισμός και η σκληρή αντιπαλότητα στις κατηγορίες που παιδικού ποδοσφαίρου».

«Οι συγκρούσεις μεταξύ γονέων, με τα τελευταία περιστατικά στα Κανάρια και τη Μαγιόρκα να είναι εξαιρετικά βίαια, δείχνουν ότι υπάρχει μια επικίνδυνη μεταφορά του θυμού από τους γονείς στα παιδιά που παρεμποδίζει την οποιαδήποτε προσπάθεια ομαλοποίησης της αθλητικής συμπεριφοράς».

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συγκρούσεις ανάμεσα σε γονείς εντυπώνονται ως τραύματα στα παιδιά και δυστυχώς δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη ούτε κοινωνική, ούτε ομοσπονδιακή για αυτού του τύπου τη βία. Δεν υπάρχουν γνωστά βραχυπρόθεσμα μέτρα. Μόνο μια εντατική εκπαίδευση των γονέων, δρομολογημένη ώστε να απαλείψει την μεταφορά των προσδοκιών στα παιδιά τους, αντικαθιστώντας τη διάθεση για παιχνίδι με τον ανταγωνισμό, μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Για άμεσα αποτελέσματα, τα μόνα εφικτά μέτρα είναι τα διοικητικής και ποινικής φύσεως, ενάντια σε όσους ταλαιπωρούν με τη βία τους το ποδόσφαιρο των παιδιών».

Όπως βλέπετε οι άνθρωποι ούτε πετάνε στα σύννεφα, ούτε άρχισαν να μιλάνε για επιτροπές που θα ξεριζώσουν τη βία. Η ανάλυση είναι ρεαλιστική και οι οδηγίες σαφείς. Δε γίνεται να αλλάξεις τη νοοτροπία των γονέων άμεσα. Μόνο τιμωρητικά μπορείς να αντιδράσεις. Οφείλεις να εκπαιδεύεις τόσο τα παιδιά, όσο και τους γονείς. Όχι στη νοοτροπία της νίκης πάνω από όλα. Αυτό μεταφέρθηκε στις τοπικές ομοσπονδίες ως κείμενο αρχών. Κάποιες από αυτές, κυρίως οι πιο μεγάλες της Μαδρίτης, της Καταλωνίας και της Ανδαλουσίας το εμπλούτισαν κιόλας.

Ανδαλουσία. Μαμάδες εν δράσει.

Οι βασικοί άξονες που υιοθέτησαν όλοι είναι:

  • Ο αποκλεισμός των γονέων από το γήπεδο σε περίπτωση που αρχίζουν να τσακώνονται. Παράλληλα και το παιδί θα τιμωρείται με αποκλεισμό από την ομάδα για κάποιο χρονικό διάστημα (εδώ να πούμε πως η ομοσπονδία αναγνωρίζει ότι χρησιμοποιεί τα παιδιά για να συνετίσει τους μεγάλους. Παραδέχεται επίσης ότι το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο που δεν υπάρχει άλλη άμεση λύση).
  • Σε περίπτωση που κάποιος γονιός αρχίζει να δίνει οδηγίες από την εξέδρα στο παιδί του, να του φωνάζει για το πώς παίζει ή αν κάνει παρατηρήσεις στον προπονητή της ομάδας ή τον διαιτητή, θα απομακρύνεται άμεσα από το γήπεδο και το παιδί θα γίνεται αλλαγή. Στην Καταλωνία και τη Μαδρίτη έχουν δώσει και σαφείς οδηγίες στους διαιτητές, ή όπου δεν υπάρχουν στους προπονητές, να σταματάνε τα παιχνίδια μέχρι να γίνει η απομάκρυνση.
  • «Αυτοδιαιτησία». Στις ηλικίες κάτω των 13 ετών προτείνεται η υιοθέτηση του Ολλανδικού μοντέλου της μη ύπαρξης διαιτητή, ώστε τα παιδιά να μάθουν να εφαρμόζουν τους κανόνες του παιχνιδιού χωρίς πίεση. Αυτό προϋποθέτει το 4ο σημείο.
  • Ενημέρωση και μαθήματα σε γονείς και παιδιά, τόσο για τους κανόνες του παιχνιδιού, όσο και για το σκοπό που βρίσκονται σε κάποιο σύλλογο. Το μέτρο αυτό ήδη εφαρμόζεται αρκετά χρόνια στην Καταλωνία, ενώ η Μαδρίτη και η Ανδαλουσία το υιοθέτησαν πέρυσι. Σε περίπτωση παρεκτροπής των γονιών ο σύλλογος για να ξαναδεχθεί το παιδί απαιτεί προσκόμιση εγγράφου ότι οι γονείς απευθύνθηκαν σε ψυχολογική υποστήριξη. Σημείωση: οι μεγάλοι σύλλογοι την παρέχουν οι ίδιοι.
  • Τέλος, όλες οι ποινές έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα. Επανάληψη απαράδεκτης συμπεριφοράς θα σημαίνει αποκλεισμό τόσο των γονέων, όσο και του παιδιού από το σύλλογο. Συζητείται ακόμα και η αφαίρεση βαθμών, αλλά εδώ δεν έχουν καταλήξει ακόμα.

Μπόνους από Ανδόρα. Παιχνίδι νέων που πλακώνονται οι ίδιοι με τους γονείς στις εξέδρες.

Σε πρακτικό επίπεδο, ειδικά στην περίπτωση της Μαγιόρκα όπου ήταν η πιο ακραία, ο ένας από τους δύο συλλόγους αποφάσισε από μόνος του να αναστείλει τη λειτουργία του για αυτή τη σεζόν. Θεώρησε ντροπή να έχει γίνει τέτοιο περιστατικό και να κυκλοφορούν τόσα βίντεο με τα έμβλημά του σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο άλλος απέκλεισε παιδιά και γονείς που ενεπλάκησαν. Δεν κάθισαν όμως με σταυρωμένα χέρια. Κάνουν σεμινάρια, ενημερώνουν παιδιά και γονείς, άλλαξαν πολιτική για τις κερκίδες (πχ. κάποιοι σύλλογοι απαγορεύουν την είσοδο σε συγγενείς πέραν των γονιών ή των αδελφών). Και σε κάθε περίπτωση, από το δεύτερο μόλις περιστατικό κινητοποιήθηκαν τοπικές και εθνικές ομοσπονδίες, ο οργανισμός κατά της Βίας και όλο το κράτος για να μην το αφήσουν να διογκωθεί.

Οι 10 εντολές σε έναν πάγκο στη Σαλαμάνκα, μεταξύ τους: «μη φωνάζετε στο διαιτητή» και «είναι απλά ένα παιχνίδι»

Το Πρωτάθλημα που Κρίθηκε 30 Χρόνια Μετά

  [4 Σχόλια]

Η Ρόζα Μαρία Βέμπερ, ο Μάρκο Αυρέλιο Μέλο και ο Λουΐς Ρομπέρτο Μπαρόσο στήθηκαν μπροστά στις κάμερες. Οι τρεις Βραζιλιάνοι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας, μαζί με άλλος δυο που δεν βγήκαν στη συνέντευξη τύπου, μόλις είχαν πάρει μια σημαντική και, κυρίως, τελεσίδικη απόφαση.

Ξεκίνησε η Βέμπερ: «Το ποδόσφαιρο είναι πάθος και το ιδεατό είναι οι αποφάσεις που το αφορούν να μη φτάνουν στα δικαστήρια». Με ψήφους 3-1 το Ανώτατο Δικαστήριο είχε αποφασίσει ότι το πρωτάθλημα του 1987, το οποίο είχαν πανηγυρίσει τόσο η Σπορτ Κλουμπ Ρεσίφε όσο και η Φλαμέγκο, ανήκει αποκλειστικά στη Σπορτ Κλουμπ. Από τους 5 δικαστές ο ένας απείχε λόγω του ότι ο γιος του ήταν στο δικηγορικό τιμ της Φλαμέγκο.

Ο Μέλο, οργανωμένο μέλος της Φλαμέγκο που ψήφισε κατά της ομάδας που υποστηρίζει, είπε: «Αυτό είναι το τελικό σκορ». Ο Μπαρόσο συμπλήρωσε: «40 εκατομμύρια οπαδοί θα νιώσουν ένα χτύπημα στην καρδιά. Και ανάμεσα σε αυτούς είμαι και εγώ».

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Βραζιλίας εδώ και ενάμιση χρόνο πνίγεται στη δουλειά από τα πολιτικά σκάνδαλα που οδήγησαν την προηγούμενη πρόεδρο, Ντίλμα Ρούσεφ, και την κυβέρνησή της σε παραίτηση. Μέσα στον κακό χαμό των υποθέσεων διαφθοράς πολιτικών και της κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας, το Δικαστήριο γνωμοδότησε πάνω στο ποδόσφαιρο, διότι, Βραζιλία είσαι.

Η Ρεσίφε ανάρτησε στους επίσημους λογαριασμούς της σε τουΐτερ και φέισμπουκ: «Το πρωτάθλημα του 1987 αδιαμφισβήτητα δικό μας». Η Φλαμέγκο απάντησε «Στη μπάλα, στο γήπεδο, πάντα Φλαμέγκο. Πρωταθλητές 1987». Λογικό μου φαίνεται, θα το μετράνε για πάντα. Όπως και οι οπαδοί της Μαρσέιγ μετράνε το αφαιρεμένο από τον υποβιβασμό πρωτάθλημα της υπόθεσης Ταπί ως δικό τους.

Εδώ αξίζει να πούμε πως η Φλαμέγκο είναι ο πιο δημοφιλής σύλλογος στη Βραζιλία. Επίσης δεν είναι η πρώτη φορά που στην ποδοσφαιρομάνα κρίνεται τίτλος δικαστικά. Έχει ξαναγίνει με τη Σάντος.

Τώρα όσοι βαριέστε να διαβάσετε άλλη μια λατίνικη ιστορία οργανωτικής και διοικητικής τρέλας σταματάτε την ανάγνωση εδώ. Οι υπόλοιποι ετοιμαστείτε για για ένα ταξίδι στα έιτις με οργάνωση πρωταθλήματος που θα ζήλευε και το Περού και ίντριγκες στην Ομοσπονδία που θα εκτιμούσαν και οι άσπονδοι εχθροί της Αργεντινής.

To 1986 στη Βραζιλία επικρατεί ένα χάος στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας. Ένα χάος που έχει και πολιτικές προεκτάσεις και με την Ομοσπονδία («ΠΟΒ» από εδώ και στο εξής) να κάνει ό,τι μπορεί για να το βοηθήσει. Η ανικανότητα της ΠΟΒ είναι τόσο μεγάλη που σχηματίζεται για πρώτη φορά το «Κλούμπε Ντος 13», δηλαδή ο όμιλος των 13 ισχυρότερων συλλόγων της χώρας. Το πρωτάθλημα Μπραζιλεράο του 1986-87 είναι ένα μνημείο οργανωτικής τέχνης που ο ποδοσφαιρικός χρονογράφος Τζέιμς Γιανγκ χαρακτήρισε «ιστορία Καφκικής ανίας και ματαιότητας».

Τον Ιούνιο του 1986 ο πρόεδρος της ΠΟΒ δήλωσε επίσημα ότι η ομοσπονδία δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει το επόμενο πρωτάθλημα. Μέρος του προβλήματος είναι η ζήτηση της συμμετοχής. Για τα δύο εθνικού επιπέδου πρωταθλήματα, 1ης και 2ης κατηγορίας, μαζί με τα προκριματικά τουρνουά και και κάποια παράλληλα (πχ. κύπελλα) ο αριθμός των συλλόγων που ήθελαν να συμμετάσχουν ξεπερνούσε τους 80. Η αρχική ιδέα ήταν τότε να μειώσουν τους συμμετέχοντες στην 1η κατηγορία από 48 σε 24, αλλά επειδή Βραζιλία είσαι, έφτιαξαν πανικό.

Με δεδομένο ότι η ΠΟΒ έχει πει ότι αδυνατεί να χρηματοδοτήσει το επόμενο πρωτάθλημα, η απόφαση να μειωθούν οι ομάδες της 1ης κατηγορία στο μισό δημιουργεί χάος. Αυτό κυρίως συμβαίνει διότι δημοφιλείς και παραδοσιακοί σύλλογοι, όπως η Μποταφόγκο που είχε τερματίσει 31η στο προηγούμενο πρωτάθλημα, θα έμεναν στην απέξω. Μικρότεροι σύλλογοι είδαν την ευκαιρία να μπουν στα σαλόνια και άρχισαν να μπλέκουν στην ιστορία οι πολιτικοί που ασκούσαν πιέσεις στην ΠΟΒ να συμπεριλάβει τους συλλόγους της περιφέρειάς τους. Η ΠΟΒ εξετάζει να διοργανώσει πρωτάθλημα με περισσότερες ομάδες, αλλά οικονομικά δε βγαίνει. Οι αποστάσεις στη Βραζιλία και τα ταξίδια που αυτές αναγκάζουν τις ομάδες να κάνουν καθιστά ένα εθνικό πρωτάθλημα με πάνω από 24 συλλόγους μη βιώσιμο.

Κάπου εκεί οι πρόεδροι της Φλαμέγκο (Μάρσιο Μπράγκα) και της Σάο Πάουλο (Κάρλος Αϊντάρ) στήνουν το «Κλούμπε Ντος 13», ένα συνεταιρισμό των πιο γνωστών και δημοφιλών συλλόγων στη Βραζιλία. Βρίσκουν χορηγούς και προσλαμβάνουν ως πρόεδρο τον αντιπρόεδρο της ΠΟΒ, Ναμπί Αμπί Τσεντίντ, ο οποίος χαίρει αμέριστου σεβασμού στη χώρα. Μάλιστα ήταν αυτός που συνόδευε την εθνική Βραζιλίας στα διεθνή τουρνουά. Τη διοργάνωση που στήνουν τη λένε «Κόπα Ουνιάο» (Κύπελλο της Ένωσης). Σε συνέντευξή του τότε ο Μπράγκα δήλωνε «Θέλουμε να κάνουμε το πρωτάθλημα ένα ελκυστικό εμπορικό προϊόν, όπου η ατραξιόν θα είναι οι μεγάλες μάχες μεταξύ των πιο καλών ομάδων». Και αν οι Βραζιλιάνοι προσπάθησαν να φτιάξουν την Πρέμιερ Λιγκ πριν τους Άγγλους, μετά μπήκαν στη Λατίνικη πραγματικότητα.

Οι 13 αντιπροσώπευαν περίπου το 90% της συνολικής οπαδικής βάσης της Βραζιλίας. Βρήκαν χορηγούν πανεύκολα και μάλιστα το μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο της χώρας (Γκλόμπο) έκλεισε συμφωνία για εθνική προβολή όλων των ματς. Πράγματα πρωτάκουστα στη Λατινική Αμερική. Όπως καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι 67 σύλλογοι δεν το πήραν με πολύ καλό μάτι όλο αυτό. Μετά από πολλές ίντριγκες, πιέσεις, παρασκήνια και πολιτικό μπλέξιμο η ΠΟΒ αποφάσισε να διοργανώσει ένα υβρίδιο.

Θα γινόντουσαν δύο όμιλοι σε μορφή πρωταθλήματος. Ο «Κίτρινος Όμιλος» στο οποίο θα συμμετείχαν  16 ομάδες από τις άλλες και ο «Πράσινος Όμιλος» που ήταν οι 13. Οι δύο πρώτοι των δυο ομίλων θα έπαιζαν σε πλέυ-οφς για να βγει ο τελικός πρωταθλητής. Στον όμιλο των 16 μπήκε και η Σπορτ Κλουμπ Ρεσίφε, η οποία τον προηγούμενο χρόνο ήταν ομάδα 2ης κατηγορίας. Όπως είναι φυσικό, οι 13 είπαν «Ναι, καλά. Δηλαδή θα σκοτωθούμε οι μεγάλοι μεταξύ μας και θα έρθει ο τσουρουκάς, που θα’χει παίξει με σχολές καποέιρας, να μας πάρει τον τίτλο; Πλέυ-οφς δεν παίζουμε».

Βασικά, όχι οι 13, οι 12. Διότι ο πρόεδρος της Βάσκο, Μιράντα, διαβεβαίωσε την ΠΟΒ, χωρίς να έχει ενημερώσει τους άλλους τους συνεταιρισμού, ότι οι «Πράσινοι» θα τιμήσουν την απόφαση της ΠΟΒ. Έτσι οι 13 έπαιζαν ένα πολύ σκληρό πρωτάθλημα μεταξύ τους, πιστεύοντας ότι είναι μόνοι τους, ενώ παράλληλα διεξαγόταν ένα πρωτάθλημα μετρίων. Τόσο μετρίων που ο σταρ ήταν ο τερματοφύλακας (ναι, Βραζιλιάνος τερματοφύλακας σταρ το 1986, τι;) Έμερσον Λεάο της Ρεσίφε, που ήταν ο τέρμας της Σελεσάο στα Μουντιάλ του 1970 και 1974. Ήταν τόσο μεγάλος που δεν έβγαλε καν όλη τη σεζόν στο γήπεδο, αλλά στα μισά το γύρισε σε προπονητής! Από την άλλη, στη Φλαμέγκο έπαιζαν οι Ζίκο, Μπεμπέτο, Λεονάρντο, Αλνταΐρ, Ζίνιο, Ζορζίνιο, Λεάνδρο, Ρενάτο Γκάουτσο, Εντίνιο, Ζε Κάρλος, Αντράντε και ο Μαρσελίνιο Καριόκα. Σχεδόν όλοι μέλη της εθνικής.

Για να καταλάβετε για τι επίπεδο μιλάμε, η πρωταθλήτρια Λιμπερταδόρες του 1986 Ατλέτικο Μινέιρο, διέλυσε στον τελικό του διηπειρωτικού 3-0 τη Λίβερπουλ. Τώρα η Μινέιρο κέρδισε τον πρώτο γύρο, διότι, σαν να μην έφτανε το από πάνω μπλέξιμο, η διοργάνωση εξελισσόταν ως εξής: Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 γκρουπ. Στην πρώτη φάση, οι ομάδες του γκρουπ Α, αντιμετώπισαν τις ομάδες του γκρουπ Β. Στην δεύτερη φάση, οι ομάδες του κάθε γκρουπ έπαιξαν μεταξύ τους. Μετά οι δυο πρώτοι κάθε γκρουπ έπαιζαν ημιτελικούς και διπλό τελικό. Απλούστατο. Η Φλαμέγκο τερματίζει 2η στο Β γκρουπ, πίσω από την Ιντερνασιονάλ. Παίζει ημιτελικό με την  του Α γκρουπ, Ατλέτικο Μινέιρο, και την κερδίζει με συνολικό σκορ 4-2 (1-1 στο Πόρτο Αλέγκρε, 3-1 στο Μαρακανά). Πάει τελικό με την Ιντερνασιονάλ και την κερδίζει συνολικά 2-1 (1-0, 1-1). Πανηγυρίζει τον τίτλο στο Μαρακανά, μπροστά σε 91.000 κόσμο και κάτω από πλακάτ χορηγών όπως η Κόκα-Κόλα, τα ΜακΝτόναλντς, κτλ.

Παράλληλα η Ρεσίφε κερδίζει 3-1 την Γκουαρανί και είναι «Κίτρινη Πρωταθλήτρια». Μη γνωρίζοντας τις διαβεβαιώσεις του Μιράντα στην ΠΟΒ, Ιντερνασιονάλ και Φλαμέγκο τον Ιανουάριο του 1988 αρνούνται να συμμετάσχουν στα πλέυ-οφς μεταξύ «Κιτρίνων» και «Πρασίνων». Η Ρεσίφε ξαναπαίζει κόντρα στην Γκουαρανί, την κερδίζει και στέφεται εθνική πρωταθλήτρια από την ΠΟΒ. Η Φλαμέγκο διαμαρτύρεται και σε μία κίνηση η οποία ουσιαστικά ήταν και η νομική βάση της απόφασης 30 χρόνια μετά, η ΠΟΒ στέλνει τη Ρεσίφε στο Κόπα Λιμπερταδόρες της επόμενης χρονιάς.

Αρκετά χρόνια μετά, ο Ζίκο σε συνέντευξή του δήλωσε ότι «όλοι ξέρουν ότι η Φλαμένγκο δεν έγινε πρωταθλήτρια Βραζιλίας για πολιτικούς λόγους». Η δήλωση έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας, καθώς το όλο εγχείρημα των 13 η ΠΟΒ το είδε πολύ άσχημα και ουσιαστικά ανακήρυξε εθνικό πρωταθλητή τον 1ο της δικής της διοργάνωσης. Το μόνο ρομαντικό εδώ είναι ότι ένας μικρούλης σύλλογος έγινε, ντε γιούρε, εθνικός πρωταθλητής, νικώντας, στα δικαστήρια, το γίγαντα της Φλαμένγκο. Χαρίζοντας όμως μηδενικές ποδοσφαιρικές στιγμές μέσα στο χορτάρι, που, για τη Βραζιλία εκείνης της εποχής, ήταν το χειρότερο έγκλημα.

Μοντέρνες Μεταγραφές

  [4 Σχόλια]

Επιστρέφω μετά από καιρό στο αγαπημένο μου θέμα που είναι οι χορηγοί και οι μανατζαραίοι. Αφορμή στάθηκαν κάτι δημοσιεύματα που φέρνουν ξανά και φέτος το καλοκαίρι ως στόχο των μισών κορυφαίων συλλόγων της Ευρώπης τον Ουσμάν Ντεμπελέ της Ντόρτμουντ. Ναι, της Ντόρτμουντ που κέρδισε όλους, μα όλους τους μεγάλους το περυσινό καλοκαίρι στη μεταγραφή του 18χρονου τότε (σε χρόνια Μάλι μετράμε) υπερταλέντου της Ρεν. Το πώς και γιατί κατέληξε ο παίχτης στο Γερμανικό βορρά και όχι στην Αγγλία, τη Μαδρίτη ή τη Βαρκελώνη είναι αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης στη Γαλλία.

Η ιστορία του Ουσμάν Ντεμπελέ ξεκινάει το 2011 όταν και τον ανακαλύπτει στην πόλη Εβρέ της Νορμανδίας ο Μπαντού Σαμπαγκουέ, πρώην διεθνής με το Μάλι ποδοσφαιριστής. Ο Σαμπαγκουέ έχει κάτι κονέ με τις ακαδημίες της Ρέν, που βρίσκεται λίγο παραπέρα, αλλά ανήκει στη Βρετάνη και όχι στη Νορμανδία και τον πάει εκεί.

Τότε προπονητής των Ρενουά ήταν ο Φιλίπ Μοντανιέ που είχε πάρει με πάρα πολύ καλό μάτι τον ταλαντούχο νεαρό και ετοιμαζόταν να του προσφέρει θέση στην πρώτη ομάδα (όχι βασικού, αλλά στα 16 θα ήταν μεγάλο βήμα). Ο Μοντανιέ όμως έφυγε για τη Νότιγχαμ Φόρεστ και ο Ντεμπελέ περίμενε μάταια να κάνει το βήμα στην πρώτη ομάδα. Τότε ρώτησε το Σαμπαγκουέ αν θα μπορούσε να πάει να δοκιμαστεί στη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, στης οποίας την ακαδημία βρισκόταν ο Νταγιό Ουπαμεκάνο, παιδικός του φίλος από το Εβρέ. Ο Σαμπαγκουέ προσέλαβε έναν διαπιστευμένο από τη Γαλλική Ομοσπονδία μάνατζερ για τις διαπραγματεύσεις αρχικά με τη Ρεν, τον Μαρσιάλ Κοτσιά. Στην ερώτηση και μόνο οι άνθρωποι της διοίκησης της Ρεν αντιδρούν άσχημα, καθότι έχουν καταλάβει τι παιχτούρα έχουν στις ακαδημίες τους. Μετά από αρκετούς μήνες διαπραγματεύσεων ο Ντεμπελέ υπογράφει τελικά επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά μπαίνει όρος από την πλευρά του παίχτη η ρήτρα να είναι στα €5Μ. Σύμφωνα με την Εκίπ, που ξεσκέπασε και το όλο σκηνικό, οι σχέσεις των δύο πλευρών ήταν τόσο κακές που το συμβόλαιο δεν υπογράφηκε στα γραφεία του συλλόγου, αλλά σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης.

Ο μικρός αρχίζει να παίζει βασικός την σεζόν 2015/2016 και βγάζει μάτια. Δεν είναι ότι φτάνει τα 10 γκολ γρηγορότερα από τον Τιερί Ανρί, είναι όλο το πακέτο. Το πως ντριπλάρει, το πως πετάει τη μπάλα και φεύγει με τρίτη, η ευελιξία του, το ανάλαφρο πάτημα. Ξαφνικά γίνεται το «μάι πρέσιους» για όλους τους μεγάλους. Κάπου εκεί η Ρεν καταλαβαίνει ότι, εεε, χμ, €5Μ δεν είναι ακριβώς ο ορισμός του «πρέσιους» και αρχίζει τις Ρεννιές. Σπρώχνουν τον Γάλλο ατζέντη, που όμως είναι εγγεγραμμένος στο Μάλι, Μούσα Σισοκό (πόσοι τέτοιοι άραγε να υπάρχουν;) δίπλα στο μικρό για να του πιπιλίσει το μυαλό ότι πρέπει να υπογράψει νέο συμβόλαιο με τη Ρεν χωρίς ρήτρα. Μαζί του ο Σισοκό έχει τον Μάρκο Λιχστάινερ. Αν σας λέει κάτι το όνομα, είναι αδερφός του παίχτη της Γιούβε και τοπ ατζέντης στη Γερμανία. Βασική προϋπόθεση που του θέτουν είναι να τερματίσει το συμβόλαιο εκπροσώπησης που έχει με τους Σαμπαγκουέ και Κοτσιά.

             Με τον Σαμπαγκουέ και τη μαμά στο προπονητικό της Ρεν

Σύμφωνα με διασταυρωμένο ρεπορτάζ, τόσο της Εκίπ όσο και της Γκάρντιαν, αλλά επίσης και από τα στοιχεία της δικογραφίας της υπόθεσης που έχει φτάσει στη Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, ακολουθεί μια σειρά από γεγονότα σε λογική ταινίας:

Στις 24/02/2016 ο Ντεμπελέ στέλνει μήνυμα σε συγγενείς τους που τους γράφει «Αν δεν πάω με τον Σισοκό και τον Μάρκο θα μου κόψουν τη μεταγραφή».

Δύο μέρες μετά, οι Σαμπαγκουέ και Κοτσιά λαμβάνουν ένα γράμμα υπογεγραμμένο από τον Ντεμπελέ που γράφει ότι ακυρώνεται η συμφωνία του Σεπτεμβρίου (2015) και ότι δεν είναι πια εκπρόσωποί του. Συνεχίζει όμως να έχει επαφές μαζί τους.

Από το Μάρτιο ως τον Ιούνιο έχει συναντηθεί ο παίχτης προσωπικά με τον Γιούργκεν Κλοπ, εκπροσώπους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Μάντσεστερ Σίτυ, ενώ τον παρακολουθούν στενά τόσο η Άρσεναλ, όσο και η Μπάγερν, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρσελόνα.

Φτάνει ο Ιούνιος και ο πρόεδρος της Ρεν Φρανσουά-Ανρί Πινόλτ συζητάει μόνο με τη Ντόρτμουντ. Εντελώς συμπτωματικά από το 2007 ο Πινόλτ είναι μέτοχος της Πούμα. Επίσης πάλι από καθαρή σύμπτωση, η Πούμα δε φτιάχνει μόνο τις φανέλες της Ντόρμουντ, αλλά είναι και μέτοχός της από το 2014.

Η Ντόρτμούντ καταθέτει ήδη πρώτη προσφορά €8Μ, πάνω από τη ρήτρα. Οι δύο ομάδες τα βρίσκουν τελικά στα €15Μ. Τρεις φορές τη ρήτρα, θα πείτε όχι άσχημα.

Ο Ντεμπελέ πάει να υπογράψει το συμβόλαιό του στη Γερμανία συνοδευόμενος από τον Κοτσιά (!). Ο Κοτσιά όμως ανακαλύπτει όταν παίρνει τα αντίγραφα από το Γερμανικό σύλλογο ότι το δικό του όνομα δεν αναφέρεται πουθενά, έτσι δεν μπορεί να πάρει καμία προμήθεια.

Επιστρέφοντας στη Γαλλία οι Σαμπαγκουέ και Κοτσιά κατέθεσαν μήνυση στη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου κατά των Σισοκό και Λιχστάινερ, διεκδικώντας €3Μ. Εν συντομία: αρχικά προτάθηκε διακανονισμός στα μισά από τους δεύτερους, οι πρώτοι δε δέχθηκαν και έληξε η εκδίκαση από την ΓΟΠ στα €2,4Μ.

Τώρα στην ακροαματική διαδικασία ακούστηκαν διάφορα μαγικά που περιμένει κανείς ν’ ακούσει σε λατινοαμερικάνικες μεταγραφές. Ότι η Ρεν υποσχέθηκε στον Ντεμπελέ να του δώσει του ίδιου τα €5Μ της ρήτρας αν υπέγραφε νέο συμβόλαιο χωρίς τέτοια (πράγμα το οποία είναι απολύτως παράνομο, τόσο από τους κανονισμούς της ΦΙΦΑ όσο και της ΟΥΕΦΑ). Ότι ο Σισοκό τρομοκρατούσε τον Ντεμπελέ (ο οποίος στην υπεράσπιση είπε ότι οι παλιοί εκπρόσωποι του ήταν για να τον πάνε μέχρι τη Ρεν και ότι ο καθένας πρέπει ν’ αναγνωρίζει τα όριά του). Ότι η Ρεν δεν άκουσε κανένα άλλο σύλλογο πλην της Ντόρτμουντ επειδή ήταν η μόνη διατεθειμένη να πληρώσει πάνω από τη ρήτρα (Σχόλιο δικό μου: και η Άρσεναλ έχει Πούμα φανέλες αλλά πιο πιθανό είναι να πείσεις τον Βενγκέρ να φύγει από την Άρσεναλ από το να δώσει για μεταγραφή παραπάνω λεφτά από όσο λέει μια ρήτρα).

Μέσα σε όλο αυτόν το χαμό ο Ντεμπελέ δεν έχει πει κουβέντα. Συνεχίζει να παίζει και να ανεβάζει την αξία του. Τελικά, το μόνο καλό που βγήκε από αυτό το αλισβερίσι συλλόγων, χορηγών και μανατζαρέων είναι ότι ένας νέος παίχτης πήγε σε μια ομάδα όπου παίζει βασικότατος και εξελίσσεται. Πράγμα που, με εξαίρεση ίσως τις Λίβερπουλ και Άρσεναλ, δε θα συνέβαινε πουθενά αλλού.

Η Αντιστροφή της Τακτικής

  [18 Σχόλια]

Σε μια συνέντευξή του στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο, τότε πρόεδρος της ΦΙΦΑ, Ζοάο Χαβελάτζε απάντησε στην ερώτηση «Τι σας αρέσει περισσότερο στο ποδόσφαιρο;» «Η πειθαρχία». Ο Βραζιλιάνος στην καταγωγή δεν ήθελε ζόγο μπονίτο. Λίγα χρόνια μετά η Βραζιλία κέρδιζε ένα Μουντιάλ έχοντας πουλήσει την ποδοσφαιρική της ψυχή στην τακτική. Με δυο αμυντικά χαφ και κανονικό φορ-φορ-φάκιν-του. Από τότε γενικά στη Λατινική Αμερική υπήρξε μια ιδέα ότι για να πετύχεις πρέπει να εξευρωπαϊστείς. Τέρμα τα σομπρέρα-γαμπέτες-κάνιος. Σύστημα, πειθαρχία και τίτλοι. Οι αστέρες πήγαν όλοι σε Ευρωπαϊκές ομάδες και καλουπώθηκαν. Κάποιοι την πάλευαν, κάποιοι, Αντριάνο μου, όχι. Μετά ήρθε η 8η Μαρτίου 2017.

Καμπ Νόου, Βαρκελώνη. Το γήπεδο που βρίσκεται ανάμεσα σε μια αλάνα με παιδική χαρά και ένα νεκροταφείο. Το κλαμπ που όρισε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο με το σύστημά του την τελευταία οχταετία, βρίσκεται πίσω με 4-0 από το πρώτο παιχνίδι και κατά 99,4% εκτός οχτάδας Τσάμπιονς Λιγκ. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από το «1% πιθανότητα, 99% πίστη» που δήλωνε ο Νεϋμάρ μετά το πρώτο παιχνίδι. Και γι’αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση. Πέρα από την απελευθέρωση που ήρθε στην ομάδα μετά την ανακοίνωση αποχώρησης του Ενρίκε και την αλλαγή του σχηματισμού σε 3-4-3, όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το ματς δεν είναι ούτε τίκι-τάκα, ούτε κάτι ορθόδοξο, αλλά γκάρα τσαρούα, που θα έλεγαν και οι Ουρουγουανοί. Αλάνα λατίνικη και η μπαγκέτα στη συνωμοσία του μάτε (αυτό το πράσινο τσάι που πίνουν όλοι αυτοί).

Σ’ αυτό το σενάριο ο ευρωθρεμμένος μάγος και πριμαντόνα Μέσι δεν ήταν ο πρωτοστάτης. Με το ζόρι ακολούθησε και το ματς, ήταν κοντά στο 50% των δυνατοτήτων του. Αντίθετα ο Σουάρες και ο Νεϋμάρ το ζούσαν. Και πίσω δεν ήταν κουμανταδόρος ο Πικέ, αλλά ο Μαστσεράνο. Είπαμε γκάρα τσαρούα. Μάχη, ξύλο, βουτιά. Κανόνες των δρόμων του Μοντεβίδεο, του Μπουένος Άιρες και του Σάο Πάολο. Οι άλλοι πήραν το σήμα. Η μόνιμη γκρίνια των οπαδών της Μπάρσα ήταν ότι η ομάδα ντρεπόταν να κάνει ένα φάουλ στο κέντρο να κόψει αντεπίθεση αντιπάλου όλα αυτά τα χρόνια. Στο 23’ ο Πικέ μαζεύει τον Καβάνι στο κέντρο προς το πλάγιο. «Σήμερα παίζουμε αλλιώς». Αργότερα θα το κάνουν ο Μπουσκέτς, ο Ράκιτιτς και ο Ραφίνια.

Το παιχνίδι δεν παίζεται πια στο Καμπ Νόου, αλλά απ’έξω, στο πάρκο Μπακαρδί. Ο αντίπαλος δεν το’χει καταλάβει. Η Παρί ήρθε να φάει το χρόνο. Στο 3’, όταν δέχεται το πρώτο γκολ, αρχίζουν οι παίχτες της να μοιάζουν με το κατσικίσιο ρουλέ στο τραπέζι ενός Καταλανού ζωγράφου, που τον ενέπνευσε να ζωγραφίσει κάτι λιωμένα ρολόγια. Ο χρόνος αρχίζει να μετράει αλλιώς για την Παρί που είναι καρικατούρα της ομάδας στο Παρίσι. Περίμενε τη Μπαρσελόνα που είχε μελετήσει, βρήκε την πλήρη αναρχία και 98.000 κόσμο.

Η Μπαρσελόνα φτάνει στο 3-0 χωρίς να παίξει καταιγιστικά, απλώς καλά, και με τον Μέσι περισσότερο σε ρόλο Ελ Σιντ, να τρομάζει που υπάρχει και να απελευθερώνει τον Νεϋμάρ. Στο 3-1 χάνει σχεδόν 23 λεπτά μέχρι ο Νεϋμάρ να πει ότι «εγώ θα το παίξω». Στο ίδιο διάστημα ο Βραζιλιάνος έχει βουτήξει δυο φορές στην περιοχή, ο Σουάρες τρεις, ο Ντι Μαρία έχει χάσει δυο τετ-α-τετ (στο ένα με τρομακτικό σπριντ του Μαστσεράνο που του κάνει πέναλτι), και άλλο ένα τετ-α-τετ ο Καβάνι. Στο 3-2 δε θα γινόταν τίποτα. Απλώς ο Ντι Μαρία αποφάσισε να δείξει γιατί δεν ξεκίνησε βασικός. Αφού χάνει τα δυο τετ-α-τετ και έχει χαλάσει με λάθος πάσες τρεις αντεπιθέσεις, κάνει φάουλ στον Νεϋμάρ έξω από την περιοχή. Γκολ. Δώρο πέναλτι στην τέταρτη βουτιά του Σουάρες. Γκολ. Και επειδή τα της διαιτησίας είναι δανεικά, κάποια στιγμή θα πάρει ανάποδα σφυρίγματα. Ο καθένας μπορεί να μείνει όσο θέλει, αν θέλει, σ’αυτό το θέμα. Από εκεί και πέρα, το έκτο ερχόταν. Όπως έχει γραφτεί παντού, η Παρί τα τελευταία 10 λεπτά έχει αλλάξει 4 πάσες. Οι 3 εξ αυτών ήταν στη σέντρα από τα γκολ που έφαγε! Έχει καταρρεύσει. Γκολ από τον καντεράνο Σέρζι Ρομπέρτο που δε σκοράρει ποτέ, μετά από συνεννόηση με τον Νεϋμάρ που του είπε τι να κάνει και ότι θα ψάξει αυτόν. Σε μια από τις πιο τραγικές άμυνες σε στημένο που έχουμε δει ποτέ.

Η Παρί χάνει τα πάντα. Όλοι, μα όλοι, οι Γάλλοι δεν είπαν τίποτα για τον διαιτητή και τα δυο πέναλτι. Το ένα που δίνει την ελπίδα στη Μπαρσελόνα και το άλλο που θα της την σκότωνε. Όταν αποκλείεσαι ενώ έχεις κερδίσει 4-0 δε σου φταίει αυτό. «Ντροπιάσαμε το σήμα μας» είπε ο Μενιέ. Για απαράδεκτη νοοτροπία μίλησαν Έμερι, Καβάνι, και Καλίφι. Ότι τους κατάπιαν, ότι απλώς έπρεπε να σκοράρουν δυο γκολ και δεν το έκαναν.

Από την άλλη, η Μπάρσα κέρδισε κατ’ αρχάς τον Νεϋμάρ. Το παιχνίδι έχει βγει από τη μετά Μέσι εποχή. Το πως θα είναι η Μπαρσελόνα του ‘Νέυ’. Δεν είναι Μέσι, είναι κάτι δικό του. Και αν φέτος η χρονιά του είναι περίεργη καθώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες του τρέλαναν το βιολογικό ρολόι, το 2017 είναι δικό του. Οι προκρίσεις στο κύπελλο Ισπανίας επί Μπιλμπάο και Ατλέτικο είναι δικές του, αυτή με την Παρί επίσης, μαζί με δυο ματς πρωταθλήματος, κυρίως με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη. Ένας παίχτης στο 80% τεχνικά του Ροναλντίνιο που θα πάρει φάουλ, θα κόψει ρυθμό και θα κάνει και 5 μαγικά, ενώ είναι 100% επαγγελματίας. Το δεύτερο που κέρδισε η Μπάρσα είναι ο φόβος των αντιπάλων. Πλέον κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος μαζί της, ό,τι σκορ και να έχει. Και ο Μέσι δε θα είναι στο 50% συνέχεια. Τέλος, δημιούργησε νέα γενιά οπαδών και εχθρών. Η ένταση και ο τρόπος που πέτυχε το 6-1 έκανε αρκετούς να τη λατρέψουν και άλλους τόσους να τη μισήσουν.

Εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι ότι έγινε πάλι το σημείο αναφοράς. Ένα παιχνίδι της Μπάρσα μπορεί να έχει τα πάντα. Τεχνική, πάθος, ξύλο, μαγικά, ένταση, διαιτησία. Πάντα ακροβατώντας στην αλάνα του πάρκου Μπακαρδί στην ανατολική πλευρά του γηπέδου, στην οργάνωση που προσφέρει το Καμπ Νόου και το φόβο του νεκροταφείου του Σαντς από τη δυτική πλευρά. Διότι, όπως λέει ένα παραδοσιακό τραγούδι της Λατινικής Αμερικής:

«Αν δεν πίστευα σε αυτό που πονάει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που μένει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που πολεμάει…»

Απόστρατοι πριν τα 30

  [9 Σχόλια]

Βλέποντας πριν λίγες μέρες τη Λυών στο Γιουρόπα Λιγκ, θυμήθηκα μια ιστορία που μου έκανε εντύπωση πριν από μερικούς μήνες. Η ιστορία αφορά τον Γκουεϊντά Φοφανά και την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο στην ηλικία των 25 ετών. Ο, πρώην πια, παίχτης της Λυών κρέμασε τα παπούτσια του τον Γενάρη. Η δική του αποστρατεία, σε συνδυασμό με εκείνη του Άλβαρο Δομίνγκεθ (πείτε ό,τι θέλετε για την προφορά, εγώ έτσι θα τον γράφω) της Γκλάντμπαχ, τον Δεκέμβρη σε ηλικία 27 ετών, μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση.

Κατ’ αρχάς, να πούμε ότι ενώ και οι δύο αποχώρησαν από μη ιάσιμους τραυματισμούς, δεν είναι ακριβώς ίδιες περιπτώσεις. Ο Δομίνγκεθ είχε ένα θέμα με την πλάτη του που τον ταλαιπωρούσε χρόνια. Από το Νοέμβρη του 2015, όταν και έκανε την τελευταία του εμφάνιση με τη φανέλα της Γκλάντμπαχ, δεν την πάλευε άλλο. Έκανε δύο εγχειρήσεις στην πλάτη και 13 μήνες μετά ανακοίνωσε την μόνιμη αποχώρησή του από το άθλημα. Ο παίχτης αγωνίστηκε 4 σεζόν στην Ατλέτικο Μαδρίτης, από της οποίας τις ακαδημίες είχε βγει, πριν πάρει μεταγραφή για την Γκλάντμπαχ. Εκεί από τη δεύτερή του σεζόν ξεκίνησαν τα προβλήματα τραυματισμών. Όσο ήταν υγιής πάντως ήταν ένα από τα βασικά στόπερ, έχοντας 80 εμφανίσεις σε 3 χρόνια. Στο μήνυμά του στο twitter που ανακοίνωσε την αποχώρησή του, αμέσως μετά τη λήξη του ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Μπαρσελόνα και της Γκλάντμπαχ, έλεγε: «Το να μείνω ανάπηρος στα 27 μου είναι ένα τίμημα που δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω για το ποδόσφαιρο».

Αντίθετα η ιστορία του Γκουεϊντά Φοφανά είναι λίγο διαφορετική. Μετά τη μεταγραφή του από τη Χάβρη στη Λυών πριν από 5 χρόνια, ο Φοφανά ήταν μια επιλογή στο κέντρο για τους Γκον, αλλά όχι αδιαμφισβήτητος βασικός, πράγμα που το μαρτυρούν οι 72 εμφανίσεις του σε 5 χρόνια. Παρ’όλα αυτά, ο παίχτης ήταν ο αρχηγός των μικρών εθνικών ομάδων της Γαλλίας, έχοντας μάλιστα κατακτήσει Μουντιάλ κάτω των 19. Το Μάρτιο του 2014 ήρθε ένας τραυματισμός στον αστράγαλο σε ματς κόντρα στην Μπορντώ. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός που ο παίχτης επέστρεψε 14 (!) μήνες μετά, τη  μέρα των γενεθλίων του, 16 Μαΐου 2015, σε παιχνίδι κόντρα στην Παρί. Μετά από δύο βδομάδες ξανατραυματίζεται στο ίδιο σημείο. Οι γιατροί μιλάνε για «οστεονέκρωση» και του συνιστούν να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Το Γενάρη που μας πέρασε ο Ολάς δήλωσε με απογοήτευση σε γαλλικά μέσα ότι εξετάζεται η διακοπή του συμβολαίου του Φοφανά, πάντα σε συνεργασία με τον παίχτη. Στις 18 Ιανουαρίου σε συνέντευξη τύπου από τα γραφεία της Λυών ανακοινώνει την αποχώρησή του λέγοντας «Είναι ένα θλιβερό πόρισμα που λέει ότι είμαι ανίκανος να παίξω ποδόσφαιρο».

«Ανάπηρος», «ανίκανος». Λέξεις βαριές και καταστάσεις ακόμη χειρότερες, ο φόβος και μόνο των οποίων μπορεί να σπάσει την ψυχολογία ενός αθλητή. Πέρα από την ψυχολογία, υπάρχει όμως το πρακτικό και κλινικό κομμάτι. Ακόμα μου είναι πολύ δύσκολο να δεχτώ ότι με την πρόοδο που έχει κάνει η ιατρική, κυρίως η ορθοπεδική, υπάρχουν το 2016-17 περιπτώσεις αθλητών που σταματάνε την καριέρα τους λόγω τραυματισμού. Είναι κοντά 20 χρόνια από τους τραυματισμούς του Ρονάλντο στο γόνατο, ενός παίχτη που γύρισε δυο φορές και αν και ελαφρώς ζουμπουρλούδικος έκανε τη Βραζιλία παγκόσμια πρωταθλήτρια. Και αν εδώ μιλάμε για πραγματικό «Φαινόμενο», πόσοι και πόσοι δε γύρισαν με μοσχεύματα σε γόνατο-ισχίο-αστράγαλο και έπαιξαν ξανά κανονικά; Ο Ετό’ο έκανε εγχείρηση με μόσχευμα στο γόνατο και γύρισε κάνοντας σεζόν με 38 γκολ. Ο Χένρικ Λάρσον, ο Ντζαλμίνια και πόσοι ακόμα.

Φυσικά και υπάρχουν και πλείστα όσα παραδείγματα παιχτών που μετά από σοβαρούς τραυματισμούς δεν επέστρεψαν ίδιοι. Ο Κακά και ο Βίγια είναι δυο από τα πιο πρόσφατα. Εξαιρώ εκείνους που κάνουν πάντα σεζόν των 5-6 μηνών, τύπου Ρόμπεν, Ριμπερί, Μπέιλ. Μιλάμε για παίχτες που υπέστησαν σοβαρότατους τραυματισμούς και επέστρεψαν, ακόμα και αν δεν μπόρεσαν πια να παίξουν στο ίδιο επίπεδο. Πίστευα ότι περιπτώσεις Φαν Μπάστεν ή Χρήστου Κωστή (προσωπικός καημός που πρέπει να αναφερθεί) δε θα ξαναβλέπαμε. Και να που σε διάστημα ενάμιση μήνα έχουμε δύο τέτοιες. Ειδικά για την περίπτωση Δομίνγκεθ δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Πρόβλημα στην πλάτη που επηρεάζει τη σπονδυλική στήλη, προφανώς και καθιστά τον οργανισμό ακατάλληλο για αθλητισμό.

Αλλά για την περίπτωση Φοφανά μπορώ να δεχτώ ότι ο παίχτης ψυχολογικά δεν μπορούσε να ξαναπεράσει όλο το βάρος της αποθεραπείας και μόνο. Πολύ περιληπτικά, η οστεονέκρωση είναι κάτι το οποίο συμβαίνει αρκετά συχνά και δεν περιορίζεται στους αθλητές. Κάποιο αιμάτωμα δημιουργεί εσωτερικούς και εξωτερικούς θύλακες που νεκρώνουν την άρθρωση μετά από  κάποιο χρόνο. Οι τρεις συνηθέστερες αιτίες είναι: γενετική δυσπλασία, χρόνια λήξη στεροειδών, βίαιη μετατόπιση άρθρωσης μετά από χτύπημα. Μιλάμε για προβλήματα που σε απλούς πολίτες καταλήγουν σε επεμβάσεις το 36% αυτών, ενώ οι οστεοπλαστικές επεμβάσεις ανταποκρίνονται στο 18% των συνολικών ορθοπεδικών επεμβάσεων. Μετάφραση στα Ελληνικά: είναι κάτι εξαιρετικά κοινό, δε γίνεται να μην μπορούσαν να βρουν μόσχευμα. Όσο και αν έψαξα και στα γαλλικά σάιτ δε βρήκα επαρκή κλινική εξήγηση, οπότε καταλήγω στο ότι ο ίδιος ο παίχτης δεν είχε την ψυχολογική αντοχή να κάνει μεταμόσχευση οστού και να περιμένει άλλους 9-12 μήνες. Άσχετα αν ούτε ο ίδιος, ούτε και οι γιατροί της Λυών, είπαν κάτι τέτοιο.

Φυσικά και δεν αμφισβητώ τους γιατρούς. Όση επαφή και αν έχω με το αντικείμενο της ορθοπεδικής, που είναι αρκετή, δεν είμαι γιατρός και δεν ξέρω την περίπτωση του Φοφανά όπου και οι εξηγήσεις δε με έπεισαν. Αντίθετα η περίπτωση Δομίνγεθ ήταν εντελώς ξεκάθαρη. Το να έχουμε πάντως δυο περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αποστρατεύονται στα 25 και στα 27 τους είναι κάτι που δεν περίμενα να δω το 2017.

Δεν τον Κλωτσήσαμε Ποτέ

  [1 Σχόλιο]

Παιχνίδι Τσαμπιολί, ημίχρονο. Μεταξύ της μάχης να προλάβεις να πας στην τουαλέτα πριν την υπόλοιπη καφετέρια και της σκέψης αν θα πάρεις δεύτερο ποτό, σκάνε στην τηλεόραση οι φάτσες γνωστών ποδοσφαιριστών που λένε στη μητρική τους γλώσσα «Πείτε όχι στο ρατσισμό». Η διαφήμιση καταλήγει με το γνωστό σύνθημα της ΟΥΕΦΑ «Κλώτσα τον έξω». Μόνο που η κλωτσιά βγήκε τσαφ.

Πρόσφατα είδα ένα ντοκυμαντέρ απ’ την Τσεχία με τίτλο «FC ROMA». Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ ότι μπορεί να άλλαξε τίτλο η ένδοξη ομάδα της Ρώμης, από την πρώτη σκηνή κατάλαβα ότι αναφερόταν σε άλλο πράγμα. Εκεί βγήκε στην κάμερα μια σαραντάρα κυρία που δήλωνε «Δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά είναι γύφτοι και ο κόσμος έπρεπε να είναι λευκός». Το ντοκυμαντέρ περιγράφει την ιστορία ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου στην Τσεχία που αποτελείται από Ρομά και παραλίγο να ανέβει κατηγορία από την 3η εθνική της Τσεχίας όπου βρίσκεται, επειδή οι αντίπαλες ομάδες δεν κατέβαιναν να παίξουν μαζί τους.

Η ομάδα εδρεύει στο Ντέσιν, μια μικρή πόλη της Τσεχίας. Ο προπονητής της Πάβελ Χόρβατ έλεγε στο ντοκυμαντέρ «Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου αρνείται ο αντίπαλος να κατέβει να παίξει μαζί σου;», πριν συμπληρώσει ότι «προτιμούν να φάνε το πρόστιμο από τη μη διεξαγωγή του αγώνα απ’ το να μας δώσουν το χέρι». Ακόμα βέβαια και όταν ο αντίπαλος δείχνει κάποια στοιχεία αθλητικής άμιλλας και κατεβαίνει να παίξει, οι οπαδοί του στις κερκίδες λένε συνθήματα όπως «Γύφτο, κλέφτη, πήγαινε να δουλέψεις», «Καταραμένοι τσιγγάνοι», «Θα σας πετάξουμε στον Χίτλερ» και άλλα τέτοια όμορφα, σε φίλαθλα πλαίσια πάντα.

Ο σκηνοθέτης του ντοκυμαντέρ, Ροζάλιε Κοουτόβα, είπε ότι «ο ρατσισμός δεν είναι ένα πρόβλημα του τσέχικου ποδοσφαίρου, αλλά ένα πρόβλημα της Τσεχίας». Το 69% των «Γκάτζος» (λευκοί) περιγράφει τη σχέση του με τους τσιγγάνους ως «αρνητική» ή «εξαιρετικά αρνητική». Η πρεμιέρα του ντοκυμαντέρ στις τσεχικές αίθουσες πριν δύο χρόνια ακυρώθηκε μετά από απειλές ακροδεξιών ομάδων οπαδών άλλων συλλόγων που δήλωναν «αγανακτισμένοι» στις κάμερες. «Το μόνο που κάνουν είναι να κλέβουν και να μας χτυπάνε». Ο πρόεδρος της Ρομά Ντέσιν δήλωσε ότι «οι Τσέχοι στο σχολείο εκπαιδεύονται να είναι ρατσιστές».

Φυσικά αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο της Τσεχίας. Στη Ρωσία τα νεοναζί κλαμπ οπαδών είναι πλέον σε πολλούς συλλόγους παράλληλες διοικήσεις. Μερικοί όπως η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης είχαν τρομακτικό ιστορικό τέτοιων, αλλά για άλλους συλλόγους αυτό είναι πρωτόγνωρη εμπειρία. Εδώ και δύο χρόνια είναι τόσο ανεξέλεγκτοι που η ομοσπονδία δε βάζει καν πρόστιμα ή οποιουδήποτε τύπου τιμωρία για τέτοια φαινόμενα αν αυτά περιορίζονται σε συνθήματα, κραυγές πιθήκου σε μαύρους παίχτες και γενικά ρατσιστικά φαινόμενα που δεν περιλαμβάνουν χρήση σωματικής βίας. Μάλιστα η Ρωσική Ομοσπονδία από το 2014 επιβάλει αγωνιστικές αποκλεισμού και πρόστιμα σε μαύρους ποδοσφαιριστές που απαντούν «απρεπώς» σε ρατσιστικές προσβολές, όπως να σηκώσουν το μεσαίο δάχτυλο.

Το πρόβλημα στη Ρωσία έχει ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό που ο Γιάγια Τουρέ δήλωσε πριν δύο χρόνια ότι οι χώρες της μαύρης Αφρικής θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά να μποϋκοτάρουν το Μουντιάλ της Ρωσίας. Δήλωση που πέρασε προφανώς στα ψιλά. Όμως είναι κάτι που θα επανέλθει επειδή αντιδράσεις με ανακοινώσεις ότι η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ ανησυχούν πολύ για τα αυξανόμενα φαινόμενα ρατσισμού είναι γραφειοκρατική πρακτική. Χωρίς νόημα.

Και αν αυτά πιστεύετε ότι είναι πράγματα που συμβαίνουν σε πρώην Ανατολικούς, τότε να πάμε στη Γαλλία όπου στο ματς της Λυών με τη Λιλ, δύο αγωνιστικές πριν, οι φανατικοί οπαδοί της Λυών (Γκονς) σήκωσαν πανό που έδειχνε μια γυναίκα με βελάκι που έδειχνε προς την κουζίνα. Ναι, εντάξει, είναι σεξισμός και όχι ρατσισμός, αλλά δεν αλληλοαποκλείονται και αυτό συνέβη πρόσφατα. Ο σύλλογος είπε ότι θα βρει τον οπαδό που σήκωσε το πλακάτ και θα του κόψει το γήπεδο, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Πόσο μάλλον σε μια πόλη όπου το Φροντ Νασιονάλ της Λε Πεν λατρεύει να κάνει τα συνέδριά του. Σημείωση εδώ, ότι η Λυών έχει, μαζί με τις Βόλφσμπουργκ και Άρσεναλ, μια από τις καλύτερες ομάδες γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.

Και φτάνουμε στην Ισπανία. Τελευταία μέρα των χειμερινών μεταγραφών η Ράγιο Βαγιεκάνο παίρνει δανεικό από την Μπέτις, στην προσπάθειά της να ανέβει ξανά στην Πριμέρα, το Ρομάν Ζαζούλια. Ο Ουκρανός παίχτης έχει εθνικιστικό παρελθόν και ήταν μέλος σε εθνικιστικές ομάδες στη χώρα του. Για την ταυτότητα του Βαγιέκας τα έχουμε ξαναπεί. Οι «Μπουκανέρος» δεν το είδαν με καλό μάτι αυτό και με διαμαρτυρίες στο γήπεδο, στα ΜΜΕ και με επίσημο διάβημα στη διοίκηση είπαν ότι ο παίχτης δεν είναι ευπρόσδεκτος στο Βαγιέκας. Με γκράφιτι «Όχι Ναζί στο Βαγιέκας» το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: στη Ράγιο προτιμούν να μείνουν στη Σεγούνδα από το να προδώσουν την ταυτότητά τους. Ο παίχτης έμεινε 15 ώρες στη Μαδρίτη. Έχει επιστρέψει στη Σεβίλη, αλλά τυπικά είναι παίχτης της Ράγιο. Ο νεοναζί όμιλος οπαδός των Μπέτικος τον υποδέχθηκε λέγοντάς του ότι «είσαι ένας από εμάς» (πόσο παράδοξο για την εργατική ομάδα της πόλης), ενώ ο ίδιος με τον ντόρο που δημιουργήθηκε σε συνέντευξη τύπου δήλωσε «Δεν είμαι νεοναζί, απλώς βοηθάω όσους έχουν ανάγκη στη χώρα μου». Βοήθεια μόνο για Ουκρανούς βέβαια, αλλά αυτό δεν το είπε.

Η Ισπανία έχει φυσικά πρόβλημα αλλά όπως και η Γαλλία το διαχειρίζεται πετώντας τους εκτός γηπέδου. Το έκανε η Μπαρσελόνα με τους Μπόσος Νόις παλιά, η Ατλέτικο με το Φρέντε πρόσφατα. Όχι βέβαια όλοι. Θυμόμαστε τον παγκόσμιο ντόρο που είχε κάνει η κίνηση του Ντάνι Άλβες να φάει τη μπανάνα που του πέταξαν στο ματς κόντρα στη Βιγιαρεάλ. Εκεί δεν τιμωρήθηκε κανένας σύνδεσμος οπαδών, αλλά ο οπαδός.

Το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της κοινωνίας. Θα ήταν παράδοξο η άνοδος της ρατσιστικής συμπεριφοράς των πληθυσμών να μην έβγαινε και στα γήπεδα. Και αυτό σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται με διαφημίσεις όπου οι πριμαντόνες λένε να πούμε όχι στο ρατσισμό. Άλλωστε από πλευράς αποδοτικότητας, η μπανάνα του Ντάνι Άλβες είχε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.

Ο Άνθρωπος που Γλίτωσε από τον Πόλεμο και Χάθηκε στο Ποδόσφαιρο

  [2 Σχόλια]

Ένα από τα πράγματα που κάνουμε στο τέλος του χρόνου είναι η ανασκόπηση και ένα άλλο το να αγοράζουμε βιβλία. Κοιτώντας εδώ στο σάιτ κάποια πράγματα ξαναδιάβασα το ποστ για τον (πολυαγαπημένο ήρωα της Βαρκελώνης) Λάζλο Κουμπάλα. Παράλληλα, σε κάποιο βιβλιοπωλείο έπεσε το μάτι μου στη φρέσκια μετάφραση, στα Ισπανικά, του βιβλίου «Ο Περιπλανώμενος Προπονητής», αφιερωμένο στον Έρνο Ερμπστάιν, προπονητή και δημιουργό της «Γκραν Τορίνο».

Ο Έρνο Ερμπστάιν γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1898 στη Βουδαπέστη. Όπως φανερώνει το όνομά του ήταν ένας από τους πολυάριθμους Εβραίους της πόλης. Παράλληλα με τις διάφορες δουλειές που έκανε ως παιδί κλοτσούσε και μια μπάλα. Τελικά η μπάλα τον κέρδισε και έγινε ποδοσφαιριστής. Παρόλο που πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αμέσως μετά τη λήξη του και σίγουρος πια ότι το ποδόσφαιρο ήταν το επάγγελμα της ζωής του πείθει τη γυναίκα του να μετακομίσουν στην Ιταλία όπου το ποδόσφαιρο ήταν επαγγελματικό. Υπογράφει στην Φιουμάνα (σήμερα το Φιούμε ανήκει στην Κροατία) και παίρνει μεταγραφή σε λίγα χρόνια για τη Βιτσέντζα, ομάδα της Σέριε Β τότε. Το 1928 δέχεται ένα τηλεφώνημα από την Εβραϊκή κοινότητα της Νέας Υόρκης να πάει να παίξει μπάλα εκεί. Πηγαίνει, χωρίς να τον ακολουθήσει αυτή τη φορά η γυναίκα του με την κόρη τους, οι οποίες έμειναν στην Ιταλία.

Στη Νέα Υόρκη δεν περνάει καλά μακρυά από την οικογένειά του, ενώ την ίδια ώρα ο Μουσολίνι κυβερνάει πια την Ιταλία, με την Εβραϊκή κοινότητα να υφίσταται τις πρώτες ρατσιστικές επιθέσεις. Κρεμάει τα παπούτσια του και γυρνάει στην Ιταλία ως προπονητής στο Μπάρι. Μετά από μερικές πετυχημένες χρονιές του γίνεται πρόταση να αναλάβει τον πιο ποθητό πάγκο της Ευρώπης τη δεκαετία του 1930, εκείνον της Τορίνο. Παρά τις σκληρές μεθόδους προπόνησης που εφήρμοσε (μαρτυρίες λένε ότι έδενε τα πόδια των ποδοσφαιριστών στους αστραγάλους και τους έβαζε να τρέχουν), οι παίχτες του τον λάτρευαν σε επίπεδο ειδωλολατρίας.

Εφαρμόζοντας το ρατσιστικό νόμο του Μουσολίνι «Μανιφέστο της Ράτσας», σύμφωνα με τον οποίο θα απελαύνονταν όλοι οι μη-Ιταλοί από τη χώρα, την 1η Δεκεμβρίου 1938 καραμπινιέροι βρέθηκαν έξω από το προπονητικό κέντρο της Τορίνο και τον ρώτησαν αν είναι Ιταλός. Απάντησε ότι είναι Ούγγρος. Μετά τον ρώτησαν αν είναι και Εβραίος. Τότε ο Ερμπστάιν έδωσε μια θρυλική απάντηση: «Ανήκω στη ράτσα των ανθρώπων. Άλλωστε εσείς ξέρετε ότι κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή βρίσκομαι στο γήπεδο». Παρόλα αυτά, δύο μέρες μετά με μια δημοσίευση στην εφημερίδα ‘Λα Στάμπα’, η Τορίνο τον απέλυε «ώστε να είναι σύμφωνη με τo ρατσιστικό νόμο».

Τότε ξεκινάει η περιπλάνησή του στην Ευρώπη. Προσπάθησε να μπει στην Ολλανδία, όπου τον είχε καλέσει ο παλιός του συμπαίχτης Άρμπαν Βάιτς, αλλά τον μπλόκαραν στα σύνορα, καθώς δεν ήταν Άριος. Επιστρέφει στη Βουδαπέστη και γλιτώνει από τους διωγμούς κατά των Εβραίων δουλεύοντας σε μια φάμπρικα κλωστοϋφαντουργίας. Εκεί συναντά τον μετέπειτα αρχηγό της Γκρανάτα, Φερρούτσιο Νόβο. Δουλεύει εκεί μέχρι το 1944, όταν και αναγκάζεται μαζί με την οικογένεια του να αφήσει το σπίτι του στο κέντρο της Βουδαπέστης. Στη μεγάλη σφαγή των Εβραίων της Βουδαπέστης, της 19ης Μαρτίου 1944, επιβιώνει διότι στο δίλημμα «στρατόπεδο συγκέντρωσης ή θάνατος» επιλέγει το πρώτο. Τον πηγαίνουν σε χωράφια καταναγκαστικής εργασίας, ενώ αγνοεί την τύχη της οικογένειάς του.

Μετά την απελευθέρωση της Ουγγαρίας από τον Κόκκινο Στρατό επανενώνεται με τους δικούς του και επιστρέφει άμεσα στο Τορίνο. Εκεί του ξαναδίνουν το πόστο του προπονητή και χτίζει μια θρυλική ομάδα που παίρνει 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα και έχει 10 στους 11 παίχτες της Σκουάντρα Ατζούρα δικούς της. Το κόκκινο της Γκρανάτα βέβαια, μαζί με την προσωπική του ιστορία των διώξεων και την Εβραϊκή του καταγωγή, πλέον σημαίνουν ότι θεωρείται κομμουνιστής. Στο συντηρητικό Τορίνο αυτό ήταν πάλι ένα βαρύ φορτίο, πόσο μάλλον όταν ο εκδότης της κομμουνιστικής εφημερίδας, Ραφ Βαλλόνε, ήταν φίλος του. Τον κατηγόρησαν ότι ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος και ότι είχε στήσει ένα παιχνίδι μεταξύ της Ιταλίας και της Σοβιετικής Ένωσης (φιλικό που δεν υπάρχει καταγεγραμμένο πουθενά, έγινε το 1947 και κέρδισαν 2-3 οι Σοβιετικοί). Ο ίδιος απαντούσε με τίτλους.

Ο Ερμπστάιν ήταν στο αεροπλάνο που έπεσε στη Σουμπέργκα, ένα από τα 31 θύματα του δυστυχήματος που εξαφάνισε την καλύτερη τότε ομάδα της Ευρώπης. Η κόρη του θεώρησε ότι ο πατέρας της δεν παίρνει την αναγνώριση που του αξίζει στον ποδοσφαιρικό κόσμο και γι’αυτό μαζί με τον δημοσιογράφο Λεονκάρλο Σεττιμέλι, έγραψαν τη βιογραφία του Έρνο Ερμπστάιν. Το βιβλίο «Περιπλανώμενος Προπονητής» απ’όσο έψαξα δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει διαθέσιμο στα Ιταλικά, τα Ισπανικά και τα Αγγλικά.

«Πρέπει να το Ροκανίσεις»

  [8 Σχόλια]

Κοιτάζοντας κάποια πράγματα για να γράψω κάτι για τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, που πάει από το κακό στο χειρότερο, έπεσε το μάτι μου σε κάτι πιο σομπρερικό. Μια γαλιθιάνικη ομάδα ονόματι Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Ποντεβέδρα που τη δεκαετία του 1960 ήταν ένας κομήτης που έπεσε στο ισπανικό ποδόσφαιρο.

PONTEVEDRA

Η Ποντεβέδρα είναι μια πόλη 40.000 κατοίκων μεταξύ Κορούνια και Βίγο. Το  1941 ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης. 22 χρόνια μετά, το 1963, ανέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Πριμέρα Διβισιόν. Εκείνη την περίοδο ήταν η καλύτερη ομάδα της Γαλικίας. Η Θέλτα ήταν μόνιμα μεταξύ τρίτης και δεύτερης κατηγορίας και η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια είχε κερδίσει τη φήμη της ομάδας ασανσέρ. Τη σεζόν 1963/64 μπορεί να επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και να υποβιβάστηκε, αλλά οι μεγάλοι πέρασαν δύσκολα μαζί της. Η νίκη της ομάδας των ερασιτεχνών 1-0 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, με γκολ από κεφαλιά του αρχηγού Εδουάρδο Δαπένα Λις, ήταν ένα έναυσμα ελπίδας για μια περιοχή που είχε πληγεί πολύ στη μετεμφυλιακή περίοδο. Ο αρχηγός ήταν οδηγός λεωφορείου, που έπιανε βάρδια 05:45 κάθε μέρα για να βάλει την πόλη σε κίνηση.

Εκείνη τη σεζόν βγήκε και το σύνθημα που δονούσε τις εξέδρες του Πασαρόν στην Ποντεβέδρα. Σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι με τη Λας Πάλμας στο Ινσουλάρ στα Κανάρια, οι εργάτες της Γαλικίας, μετανάστες στο νησί εκεί, φώναξαν για τον Δαβίδ όταν σκόραρε ότι «Πρέπει να το ροκανίσεις, όπως κάνει ένα μαχαίρι στο κόκκαλο». Όπως καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε έχει πάει πάνω από μια φορά στη ζωή του στο γήπεδο, δε γινόταν να μείνει τόσο μεγάλο, οπότε το έκοψαν στο «Άι κε ροέρλο» (Πρέπει να το ροκανίσεις).

48869291_25215019

Έπεσε αλλά επανήλθε κατευθείαν. Και η σεζόν 1965/66 ήταν μια εποποιία. Πρώτη αγωνιστική απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης του Λουίς Αραγονιές. Στο στάδιο της πόλης, χωρητικότητας 16.000, είχαν πάει τουλάχιστον 22.000 άνθρωποι. Η κοινότητα Γαλιθιάνων εργατών στο Μεξικό είχε κάνει έρανο να μαζέψει τα $6.000 που ζητούσε η Μεξικανική τηλεόραση για τα δικαιώματα του παιχνιδιού. Γκολ του οδοποιού Οδριοθόλα, νίκη με 1-0. Την επόμενη μέρα η Ποντεβέδρα ήταν πρωτοσέλιδο στη Μάρκα, τη Μούνδο Δεπορτίβο και την Πράβντα, καθώς η νίκη μιας ομάδας ερασιτεχνών εργατών, με αρχηγό έναν οδηγό λεωφορείου, ήταν μια νίκη της εργατιάς κατά των καπιταλιστών Μαδρίτης και Βαρκελώνης. Η χρονιά συνεχίστηκε μαγευτικά με τους μεγάλους: 3-0 τη Ρεάλ Μαδρίτης, 3-0 τη Μπιλμπάο και 2-0 τη Βαλένθια. Σε ένα πρωτάθλημα που κέρδισε η Ατλέτικο, η φτωχή αλλά πολύ τίμια Ποντεβέδρα τερμάτισε έβδομη. Την επόμενη σεζόν κέρδισε με 2-0 τη Μπαρσελόνα, ολοκληρώνοντας τη συλλογή των σκαλπ της από τους μεγάλους.

6a00d83451bf7069e201bb0828c42c970d-800wi

Μέχρι το 1970, οπότε και υποβιβάστηκε, ήταν μια ομάδα που τερμάτιζε μεταξύ έβδομης και δέκατης θέσης σταθερά με μια πολύ σκληρή έδρα στην οποία έπεφταν μεγάλες σφαλιάρες στους μεγάλους. Φημολογείται ότι ο εξόριστος τότε, λόγω Φράγκο, βασιλιάς στης Ισπανίας, Χουάν Κάρλος ο 2ος πήγαινε στα κρυφά να δει την Ποντεβέδρα. Ο επιθετικός της ομάδας Νέμε βγήκε τρίτος σκόρερ τη σεζόν 1965/66 και κλήθηκε στην εθνική, αλλά δεν πήγε διότι το αφεντικό του στα ψαροκάικα δεν του έδινε παραπάνω άδεια για να πάει στις προπονήσεις.

Pontevedra011

Σήμερα η Ποντεβέδρα είναι στην τρίτη κατηγορία. Τα οικονομικά προβλήματα της δεκαετίας του 1970 δεν την άφησαν να σηκώσει κεφάλι. Πλέον είναι απίθανο μια ομάδα ερασιτεχνών να ανέβει στον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ειδικά του Ισπανικού των Μέσι, Ρονάλντο, Γκριζμάν και λοιπών. Το μόνο παράδοξο της ιστορίας, είναι ότι παρότι η κατηγορία είναι ένα νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, γεμάτη από βετεράνους που πλησιάζουν τα δεύτερα «άντα», ο αρχηγός της είναι ένας Αργεντίνος αριστερός μπακ, του οποίου ο πατέρας είναι οδηγός λεωφορείου. Πράγμα που κάνει του θρύλους του Πασαρόν να ξυπνούν.

Παίζοντας Μπάλα στην Πρωτεύουσα των Απαγωγών

  [1 Σχόλιο]

Με αφορμή την έναρξη του δεύτερου κύκλου γνωστής τηλεοπτικής σειράς (αν θέλετε να πούμε όνομα να πληρώσετε) θυμήθηκα την ιστορία μιας πόλης όπου το ποδόσφαιρο υπήρξε η αφορμή να επιστρέψει η ζωή σε πιο κανονικά επίπεδα.

Η πόλη του Χουάρες στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ ήταν γνωστή για πολλούς λάθος λόγους. Παγκόσμια πρωτεύουσα των απαγωγών για πολλά χρόνια (με μέσο όρο 33 απαγωγές τη βδομάδα), οι δολοφονίες έφταναν περίπου τις 17 τη βδομάδα, οι εξαφανίσεις γυναικών τις 30 το μήνα και το ναρκoεμπόριο σε επίπεδα που μετριούνται από κάποια κλίμακα, όπως και η διαφθορά των αρχών. Μέσα σε αυτό το σκηνικό και μετά από ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών των συμμοριών της περιοχής (3 από τα 7 καρτέλ που ελέγχουν το ναρκοεμπόριο στα σύνορα) δύο μερακλήδες αποφάσισαν ότι η πόλη για να επανέλθει σε μια κανονικότητα χρειάζεται κάτι συμβολικό να την ενώσει, μια ποδοσφαιρική ομάδα.

fc juárez logo indios

Ο Πωλ Φόστερ και η Αλεχάνδρα δε λα Βέγκα ήταν αυτοί που οραματίστηκαν και υλοποίησαν την αναβίωση του ποδοσφαίρου στο Χουάρες. Δημιούργησαν τους Μπράβος του Χουάρες (αρχικά ήταν Φ.Σ. Χουάρες), μια ομάδα που θα ένωνε όλη την πόλη. Ας αναλύσουμε πρώτα λίγο παραπάνω το «αναβίωσαν» πριν περάσουμε στο παρακάτω. Mέχρι το 2010 στην πόλη υπήρχε μια ομάδα που λεγόταν «Χουάρες Ίνδιος». Το 2008 ανέβηκαν μάλιστα στην πρώτη κατηγορία. Τα έτη όμως 2009-2010 ήταν τα χειρότερα από πλευράς βίας στην πόλη, που την έφεραν και πρώτη στη λίστα των πιο επικίνδυνων περιοχών του πλανήτη.  Το 2009 κατεγράφησαν επίσημα 2.700 δολοφονίες, ενώ το 2010 έφτασαν τις 3.910. Οι Ίνδιος δεν έμειναν έξω από αυτόν τον κύκλο αίματος. Ο υπεύθυνος του πάρκινγκ του συλλόγου Εδουάρδο Βάργας δήλωσε ότι είχε βρει 3 πτώματα στο πάρκινγκ, εντελώς τυχαία μια μέρα πριν από αγώνα. Ο πρώτος προπονητής της χρονιάς 2009-2010 δολοφονήθηκε με σφαίρα στο κεφάλι ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο έξω από το προπονητικό κέντρο. Από τον τερματοφύλακα της τότε ομάδας έκλεψαν το αυτοκίνητό του με την απειλή όπλου. Το ίδιο συνέβη και σε άλλους δυο παίχτες της ομάδας. Αυτά είναι ενδεικτικά περιστατικά. Εντελώς συμπτωματικά πάλι. Εκείνη τη σεζόν η ομάδα έκανε 27 συνεχόμενες ήττες, αρνητικό ρεκόρ στο πρωτάθλημα του Μεξικού και υποβιβάστηκε. Πριν αρχίσει η επόμενη σεζόν διαλύθηκε. Κανείς δεν ήθελε να παίξει μπάλα στο Χουάρες.

life-after-death-in-juarez-soccer-returns-to-a-city-damaged-by-narco-violence-body-image-1462226897

Η δε λα Βέγκα είναι ντόπια, από μια παραδοσιακή οικογένεια γρίγκος που έκανε δουλειές και στις δύο πλευρές του συνόρου. Η ίδια δήλωσε ότι ήθελε να δώσει μια ελπίδα και μια προοπτική. «Το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσει ως βιταμίνη σε μια κοινωνία. Μελετήσαμε πως κατάφεραν να περιορίσουν τη βία το Παλέρμο, το Μεντεγίν και ολόκληρη η Κολομβία. Τα σπορ ήταν πάντα ένα κομμάτι της νέας κοινωνίας. Πήγαμε στις γειτονιές και μιλήσαμε με τα παιδιά. Ονειρεύονταν να γίνουν μαφιόζοι. Ήθελα να δώσω μια άλλη κατεύθυνση στα όνειρά τους».

Η δε λα Βέγκα έχει παντρευτεί από την άλλη πλευρά του συνόρου. Ο Πωλ Φόστερ είναι ένας εκατομμυριούχος από το Ελ Πάσο του Τέξας. Μένουν όμως πάνω στο σύνορο. Η ίδια είναι στο Χουάρες μόνιμα. Έτσι κατάφερε σε 6 μόλις μήνες να στήσει το σύλλογο, να βρει και να ανακαινίσει γήπεδο, να σχεδιάσει σήμα/φανέλες/σορτσάκια, να μαζέψει ρόστερ και προπονητικό τιμ και να δηλώσει συμμετοχή στη χαμηλότερη κατηγορία του περιφερειακού πρωταθλήματος του Κανκούν (περιφέρεια στην οποία ανήκει το Χουάρες, επαρχία Τσιουάουα). Η ίδια θεωρεί ότι οι παίχτες των Μπράβος είναι σαν κοινωνικοί λειτουργοί. Επισκέπτονται σχολεία, νοσοκομεία, γειτονιές και τα εργοστάσια της πόλης και ενώνουν τους κατοίκους της. Από την αρχή θεωρήθηκαν φαβορί για την άνοδο. Για να γίνει και επίκληση στο Μεξικανικό ασυνείδητο το νέο γήπεδο το εγκαινίασε ο Πάπας στην επίσκεψή του το Γενάρη του 2016. Δύο μήνες μετά ξεκίνησαν οι αγώνες. Οι Μπράβος ανέβηκαν κατηγορία.

juarez

Όχι ότι δε συνάντησε αντιδράσεις ή ότι είναι κάποια αγία η δε λα Βέγκα. Το να μην αναβιώσουν οι Ίνδιος ήταν προσωπική της επιλογή διότι ήθελε κάτι φρέσκο. Σημείωση, στην πόλη υπάρχουν ήδη δύο Ίνδιος, ένας σύλλογος μπέιζμπολ και ένας μπάσκετ. Επίσης οι Ίνδιος φόραγαν κόκκινα με άσπρο και μαύρο. Η ίδια διάλεξε πράσινες φωσφοριζέ φανέλες με ένα κόκκινο μεγάλο Χ στη μέση που να συμβολίζει το σύνορο και τη ρήξη με το παρελθόν. Οι φανατικοί (που λέγονται «Ελ Καρτέλ») δεν το είδαν με καλό μάτι για δύο λόγους: 1) Διότι πράσινα φοράνε οι αιώνιοι εχθροί της Σάντος Τορρεόν και 2) επειδή το πράσινο είναι το χρώμα του κυβερνώντος κόμματος, με το οποίο η δε λα Βέγκα έχει στενές σχέσεις και οι οπαδοί δε θέλουν να έχουν καμία. Αρνούνται να κουνήσουν πράσινες σημαίες και να φορέσουν τις νέες φανέλες (συνεχίζουν να κουνάνε τις κόκκινες σημαίες), αλλά με την παρουσία τους στηρίζουν τη νέα προσπάθεια.

life-after-death-in-juarez-soccer-returns-to-a-city-damaged-by-narco-violence-body-image-1462227717

Όσο και αν λένε οι Καρτέλ ότι δε θέλουν η ομάδα να συνδεθεί με τα πολιτικά στις δημοτικές εκλογές υποστήριξαν ανοιχτά τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης Καμπάδα που έβλεπε τα ματς μαζί τους και τους είπε ότι θα επαναφέρει τα χρώματα των Ίνδιος. Η οικογένεια δε λα Βέγκα ήταν με τον κυβερνητικό Τέτο. Και οι δύο υποψήφιοι είναι χαρακτήρες από σειρά. Ο Τέτο έχει κατηγορηθεί για σύνδεση με το καρτέλ της περιοχής. Ήταν δήμαρχος την περίοδο της μεγάλης καταστροφής και 3 αστυνομικοί του διευθυντές (ο ένας γαμπρός του) έχουν συλληφθεί να περνάνε ναρκωτικά στις ΗΠΑ με υπηρεσιακά αυτοκίνητα. Ο Καμπάδα έχει παντρευτεί κόρη μεγαλοεμπόρου που εκτίει ποινή 25 ετών στη φυλακή.

juarez2

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό βέβαια η ομάδα συνεχίζει να αναπτύσσεται. Ανέβηκε κατηγορία ως δεύτερη και ξεκίνησε στο νέο πρωτάθλημα με νίκη 5-0 στην ανώτερη κατηγορία. Το πιο σημαντικό είναι ότι το γήπεδο είναι γεμάτο και είναι το μοναδικό μέρος, μαζί με το εμπορικό της πόλης όπου ο κόσμος μπορεί να βγει μαζικά με μια ασφάλεια. Ακόμα και οι διαφωνούντες οπαδοί πηγαίνουν κανονικά και έτσι οι παίχτες είναι οι πιο διάσημες και αγαπητές φιγούρες της πόλης. Εκείνοι που αποτελούν το πρόσωπο της αλλαγής προς ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Η Περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας

  [6 Σχόλια]

Εδώ και αρκετό καιρό κοιτάζω την περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας και ψάχνω να δω τι φταίει που αυτός ο παίχτης ενώ έχει πολύ καλά νούμερα, κυρίως όσον αφορά τις ασίστ, δε στεριώνει πουθενά μετά την Άρσεναλ και κάνει μισές σεζόν. Αφορμή για το κείμενο είναι η εδώ και καιρό φημολογούμενη αποχώρησή του από την Τσέλσυ (με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Γιουβέντους να ενδιαφέρονται), αλλά και οι εμφανίσεις του στο Γιούρο με την εθνική Ισπανίας.

cescfabregasarsenal

Ομολογώ ότι ο Σεσκ της Άρσεναλ ήταν ένας παίχτης που μου άρεσε πολύ. Σύγχρονο χαφ με εξαιρετική πάσα, έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και με ικανότητα να έρχεται από τη δεύτερη γραμμή και να τελειώνει φάσεις. Επίσης έδειξε αρχηγικές ικανότητες παίρνοντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού πολύ μικρός. Ήταν η περίοδος που και ο Πικέ ήταν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και στη Βαρκελώνη απορούσαμε ποιος κερατάς ήταν αυτός στις ακαδημίες που τους άφησε να φύγουν. Και αν ο Ζεράρ γύρισε στην πόλη του και στην ομάδα του με το αστείο, για την αξία του, ποσό των 5Μ, ο Σεσκ έγινε διακαής πόθος.

Η Μπαρσελόνα τον πολιορκούσε με τη λογική που κάποιος ευγενής πολιορκούσε μια δεσποινίδα τον 18ο αιώνα (3 χρόνια). Ήθελε να τον επαναπατρίσει και οι παλιοί του συμπαίχτες στη Μασία έκαναν διάφορα σταντ όπως ο Πουγιόλ, που του φόρεσε φανέλα της Μπάρσα στα πανηγύρια για το Μουντιάλ πάνω στην εξέδρα. Το κατάφερε τελικά το 2011 πληρώνοντας 40Μ στην Άρσεναλ (το θέμα «Η Μπάρσα έχει χτίσει το Έμιρεϊτς» θα το θίξουμε σε άλλο κείμενο). Ξεκινάει ιδανικά με νικητήριο γκολ στο Σούπερ Καπ με την Πόρτο. Σεσκ Μπομπ τον λένε οι τοπικές εφημερίδες. Παράλληλα χτίζει μια εξαιρετική σχέση με τον Μέσσι (πάντα βοηθάει) και ακόμα και οι γυναίκες τους τα πάνε πολύ καλά. Οι οικογένειες Μέσσι και Φάμπρεγας δένονται, αλλά αγωνιστικά αρχίζουν τα προβλήματα.

FIFA+2010+World+Cup+Champions+Spain+Victory+K_2q2-hi_4Tx

Η Μπαρσελόνα τότε είχε μια από τις πιο μπετόν και επιτυχημένες τριάδες στο κέντρο στην ιστορία του αθλήματος. Το Μπουσκέτς-Τσάβι-Ινιέστα έσπαγε μόνο για λόγους τραυματισμού. Ο Σεσκ πήγε στην επίθεση, πίσω λίγο από τον Μέσσι. Έβαζε γκολ, αλλά χανόταν η συνοχή της ομάδας. Σε μια χρονιά όπου ο Πεπ η αλήθεια είναι το παράκανε με τους πειραματισμούς, ήρθε κάποια στιγμή στο κέντρο. Στη φυσική του θέση περιμέναμε ν’ αποδώσει καλύτερα. Η παρουσία του όμως έγινε τρομακτικό πρόβλημα. Όταν έπαιζε στη θέση του Τσάβι άφηνε έναν τεράστιο κενό αεροδιάδρομο καθώς η φυσική του τάση ήταν να βγει να πρεσάρει τη μπάλα ψηλά. Δεν κοντρόλαρε το ρυθμό όπως ο Τσάβι και έψαχνε την κάθετη πάσα. Όταν έπαιζε στη θέση του Ινιέστα άφηνε συχνά τους άλλους δυο εκτεθειμένους, πάλι διότι έβγαινε στην μπάλα συνέχεια. Όταν αγωνίστηκε, όπως στην εθνική, ψευτοεννιάρι στη θέση του Μέσσι, ε, δεν είναι Μέσσι. Παραγκωνίστηκε σταδιακά.

Την επόμενη χρονιά με το Βιλανόβα πάλι ξεκίνησε καλά, αλλά χάθηκε στην πορεία, ενώ με τον Τάτα που ήρθε και έκανε την ομάδα να παίζει πιο κάθετα δημιουργώντας τις πρώτες ρωγμές στο τίκι-τάκα, ενώ έβγαζε στην αρχή πάλι τις ασίστ με το τσουβάλι, στο δεύτερο μισό εξαφανίστηκε. Ο Σεσκ της Ισπανίας έγινε ένας παίχτης μισής σεζόν σε τοπ επίπεδο που μετά εξαφανιζόταν. Φεύγει το καλοκαίρι του 2014 για την Τσέλσυ λέγοντας ότι δεν τον εκτίμησαν αρκετά στη Βαρκελώνη. (Να σημειωθεί εδώ πως πρώτα ρώτησε τον Βενγκέρ για να επιστρέψει στην Άρσεναλ αλλά ο Αλσατός του απάντησε ότι έχει πάρα πολλούς παίχτες πια στη θέση του).

Cesc Chelsea

Στην Τσέλσυ στον πρώτο γύρο παίζουν βόλεϋ με τον Ντιέγο Κόστα, με τον Σεσκ σε ρόλο πασαδόρου. Η σύνδεση μεταξύ τους κάνει την Τσέλσυ από νωρίς φαβορί για τον τίτλο. Παίζει στη φυσική του θέση, κεντρικό χαφ. Πάλι κάνει τοπ κλας χρονιά, μισή σεζόν. Στο δεύτερο μισό χάνεται. Όχι αρκετά για να χάσει η Τσέλσυ το πρωτάθλημα ή για να χάσει τον τίτλο του πρώτου ασίστμαν, αλλά χάνεται. Στη δεύτερη χρονιά του εκεί το κάνει ανάποδα, όπως όλη η Τσέλσυ. Δεν υπάρχει στο πρώτο μισό και εμφανίζεται στο τέλος.

Η ιστορία του στην εθνική Ισπανίας είναι ανάλογη. Στο Μουντιάλ του 2010 είναι κάτι σαν αφανής ήρωας. Από τη στιγμή που γίνεται δημιουργεί 4 ευκαιρίες για γκολ και είναι αυτός που δίνει την πάσα για το «Ινιεστάθο». Όμως σε εκείνη την εκδοχή με υγιείς Βίγια και Τόρρες και το καλύτερο κέντρο που εμφάνισε εθνική ομάδα ποτέ (Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς, Τσάμπι Αλόνσο) δε χώραγε στις βασικές επιλογές. Στην επόμενη εκδοχή έγινε βασικός, αλλά παίζοντας στην εθνική το ρόλο που έπαιζε τότε ο Μέσσι στην Μπάρσα, αυτόν του ψευτοεννιαριού. Σε επίπεδο εθνικών τα καταφέρνει αρκετά καλά και βοηθάει την εθνική να κατακτήσει το Γιούρο του 2012, περίοδο που ο Τόρες είχε πάθει Τσέλσυ και ο Βίγια μετά τον τραυματισμό του δεν ήταν πια ο ίδιος παίχτης. Μετά φεύγει ο Τσάβι, ο Ντιέγο Κόστα έρχεται και επιστρέφει στο κέντρο. Πιστεύουν όλοι ότι η καλή τους συνεργασία στην Τσέλσυ θα συνεχιστεί και στην εθνική. Με τον Σεσκ στο κέντρο επιστρέφει για τη Λα Ρόχα το κενό-«αεροδιάδρομος» εκεί.

cesc-fabregas-con-la-roja

Φέτος ο Κόντε δεν τον υπολογίζει στα βασικά του πλάνα. Δεν ξέρω αν τον κερδίσει στην πορεία αλλά από Μαδρίτη και Τορίνο έδειξαν ήδη ενδιαφέρον να τον αποκτήσουν. Υποθέτω ότι δε θα θέλει ο ίδιος να δημιουργήσει κι άλλους εχθρούς και να πάει στην άσπρη πλευρά της Μαδρίτης.

Το ερώτημα παραμένει αν τελικά ο Σεσκ είναι παγκόσμιας κλάσης. Έχει φονική κάθετη πάσα και έχει βγει πρώτος ασίστμαν σε Αγγλία και Ισπανία. Έχει τελειώματα που για τη θέση του δεν είναι σύνηθες. Διαβάζει το παιχνίδι, πρεσάρει, έχει στημένα, κεφαλιά. Όλα αυτά όμως για μισή σεζόν. Επίσης έχει ένα σοβαρό έλλειμμα στον έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και δεν κρατάει τη θέση του, δημιουργώντας συνεχώς αριθμητικό μειονέκτημα στο κέντρο για την ομάδα του. Κανείς παίχτης δεν είναι τέλειος, όμως το παγκόσμιας κλάσης επίπεδο είναι για όσους κάνουν τουλάχιστον 3 συνεχόμενες φουλ χρονιές. Όχι εξάμηνα.

Το Πιο Άχρηστο Τουρνουά του Κόσμου

  [10 Σχόλια]

Αν ρωτήσεις τον οποιοδήποτε άνθρωπο που «έχει παίξει μπάλα αυτός και ξέρει», τι γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια, η απάντηση θα είναι φυσικά «Μουντιάλ». Ενδεχομένως να σου το πει με ύφος Λιονέλ Μέσι όταν δεν του δίνουν φάουλ σε αγώνα στη Λατινική Αμερική. Σε λίγο πιο ψαγμένες περιπτώσεις θα σου πουν και για το «Γιούρο», βεβαίως-βεβαίως. Κάτι νεοχίπστερς θα σ’ ενημερώσουν ότι και το Κόπα Αμέρικα πλέον γίνεται κάθε 4 χρόνια και όχι κάθε 2. Άντε και κανένας που έχει πάει κουβά από το αποτέλεσμα του Γκαμπόν-Λεσότο να σου μιλήσει και για το Κόπα Άφρικα.

olympic-football

Υπάρχει κάτι που ξεχνάμε… ναι διάολε! Αυτό το τέτοιο, το πως το λένε, που πάνε τα άλλα αθλήματα και δεν ξέρω’γω τι. Εύρηκα! Τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Οι Ολυμπιακοί είναι η μεγαλύτερη αθλητική μάζωξη του κόσμου, πλην του ποδοσφαίρου (και του τένις και του ράγκμπυ, που δεν είναι ολυμπιακό, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος). Για το στίβο είναι το απόλυτο ραντεβού, για το μπάσκετ επίσης η σπουδαιότερη διοργάνωση καθώς εκεί στέλνουν τις καλές τους ομάδες, πράγμα που ξεκίνησε με τη «Ντριμ Τιμ» το 1992 και συνεχίστηκε με τα κακέκτυπά της μετά. Υπάρχει και το ποδόσφαιρο στη διοργάνωση, αλλά μάλλον φαίνεται ότι είναι μια καλή αβάντα που κάνει η ΔΟΕ στους εκάστοτε εργολάβους της διοργανώτριας χώρας.

Το πόσο δε μετράει το ποδόσφαιρο ως ολυμπιακό άθλημα φαίνεται από διάφορα μικρά και μεγάλα πράγματα, όπως ότι η Ισπανία είχε πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά μέχρι το Γιούρο του 2008 θεωρούνταν υπέρτατος λούζερ, ότι ο Μέσι έχει πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο με την Αργεντινή, αλλά παραμένει η ρετσινιά του «δεν έχει κερδίσει τίποτα με την αλμπισελέστε», ότι η Βραζιλία είναι γιόλο κάθε φορά στη διοργάνωση και συνεχίζει να θεωρείται η πιο πετυχημένη εθνική ομάδα. Δεν έχει νόημα να εξαντλήσω τα παραδείγματα για να φανεί το αυταπόδεικτο.

messi, kun gold

Το οποίο αυταπόδεικτο είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία δουλεία στη συγκεκριμένη διοργάνωση, που στην πραγματικότητα περισσότερα μπλεξίματα προκαλεί στα καλεντάρια παρά προσφέρει κάτι. Οι Ολυμπιακοί γίνονται τον Αύγουστο, πράγμα που δεδομένα είναι προβληματικό. Τα περισσότερα πρωταθλήματα αρχίζουν μέσα Αυγούστου και ως εκ τούτου οι «Ολυμπιακοί» (κατά το Μουντιαλικοί) παίχτες και χάνουν την προετοιμασία και έχουν άλλο οργανόγραμμα προπόνησης, φόρμας κτλ. Ειδικά αν οι Ολυμπιακοί συμπίπτουν με άλλη διοργάνωση, τότε γίνεται ένα τρελό πανηγύρι μεταξύ συλλόγων και ομοσπονδιών για το που και πότε θα παίξει ο κάθε παίχτης. Ο φετινός ήρωας μιας τέτοιας ιστορίας είναι ο Νεϋμάρ.

Ο Βραζιλιάνος της Μπάρσα πέρασε μια περίοδο ντεφορμαρίσματος που, εντελώς τυχαία, συνέπεσε με την κουβέντα που γινόταν μεταξύ της Μπαρσελόνα και της Βραζιλιάνικης ομοσπονδίας ποδοσφαίρου για το σε ποιο τουρνουά θα συμμετάσχει με την εθνική του. Αρχικά οι Βραζιλιάνοι ζήτησαν να παίξει ο καλύτερος παίχτης της εθνικής και στο Κόπα Αμέρικα στις ΗΠΑ και στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Η Μπαρσελόνα απάντησε με πιο ευγενικό τρόπο: «Δεν πάτε καλά μου φαίνεται». Μετά από μια περίοδο ανταλλαγών φιλοφρονήσεων, τελικά ο Νεϋμάρ θα παίξει μόνο στους Ολυμπιακούς της χώρας του.

neymar-cropped_c7e00segvks51mv388bouow68

Θα λέγαμε ότι είναι μια λογική απόφαση, αν στην πορεία του Κόπα Αμέρικα η Βραζιλία δεν έπαιζε χάλια, δεν αποκλείονταν νωρίς και δεν απολύονταν ο Ντούνκα (το μετράμε ως νίκη του ποδοσφαίρου). Δηλαδή πριν τη διοργάνωση που γίνεται στη χώρα τους, για την οποία πάλεψαν με ένα από τα μεγαλύτερα μπράντ/κλαμπ στον κόσμο για να έχουν τον αστέρα τους, που προετοιμάζονταν 2 χρόνια γι’ αυτό, απέλυσαν τον προπονητή που εμπιστεύθηκαν γι’αυτή τη διοργάνωση, λόγω μιας αποτυχίας σε άλλη διοργάνωση, την οποία υποτίθεται θα άφηναν σε δεύτερη μοίρα επίτηδες (!!!).

Αν δε σας φτάνουν αυτά για το πόσο περιττό είναι το ποδόσφαιρο στους Ολυμπιακούς, προσέξτε το πρόγραμμα. Πολλά ματς, ακόμα και ημιτελικοί ή και τελικοί παίζονται καταμεσήμερο ή απογευματάκι. Τώρα Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα ή τη Βαρκελώνη να παίζεις μπάλα 2 ή 3 η ώρα το μεσημέρι είναι δοκιμασία για πολύ μυημένους. Τουλάχιστον στο Ρίο θα είναι χειμώνας, αλλά ημιτροπικός χειμώνας, και «έλα μωρέ τώρα τόσα λεφτά παίρνουν να πα να παίξουν μπάλα να πούμε».

Όταν η ΦΙΦΑ τελειώσει με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις και αλλάξουν τα κόζα με τη βούλα, ας κάνει κάποιος ένα δώρο στο άθλημα και ας το αποσύρει από τους Ολυμπιακούς.

Ο Κόκκινος Μάγος

  [5 Σχόλια]

Ακολουθεί ένα κείμενο προσωπικής ενδοσκόπησης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θα γράψω για την πάρτη του. Έτσι και αλλιώς όλο το σομπρέρο έχει ασχοληθεί με αυτόν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Απλώς μετά τη δεύτερή του παράσταση μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι είναι το πρόσωπο του Γιούρο.

Ένας κοντούλης χλεμπονέ τύπος, σχεδόν ασθενικός στην όψη, που όταν του δίνεις τη μπάλα μοιάζει να μεταμορφώνεται όπως ο Μίκυ Μάους στη ‘Φαντασία‘ του Ντίσνεϋ. Τον κοιτάς και τον λυπάσαι. Είναι 32 και έχουν ασπρίσει τα, όποια, μαλλιά του έχουν απομείνει. Μοιάζει να πάσχει από κάθε μορφή αναιμίας με το χρώμα που έχει, είναι πιο κοντός από τον Μέσι και είναι ένας Καστιγιάνος που παίζει στη Μπάρσα. Το χωριό απ’ όπου κατάγεται βρίσκεται λίγο πιο νότια από τη Μαδρίτη. Στη Φουεντεαλμπίγια πλέον διατηρεί ένα τεράστιο αμπελώνα, όπου παράγει το δικό του κρασί.

INIESTA-VIDES

Ο Ανδρές Ινιέστα είναι αυτό που εγώ έχω στο μυαλό ως ποδόσφαιρο. Αίσθηση του χώρου, υψηλή τεχνική, ακρίβεια στην πάσα, απόλυτος έλεγχος της μπάλας, κοντρόλ με όλους τους πιθανούς τρόπους, πρέσινγκ, τελειώματα όπου χρειάζεται, τόσο μέσα όσο και έξω από την περιοχή. Ο καλύτερος συμπαίχτης που μπορείς να έχεις, που δε χρειάζεται να σκοράρει με ρυθμούς μπασκετμπολίστα για να θεωρείται κορυφαίος, αυτός που ντριπλάρει και πασάρει. Ο προηγούμενος τέτοιος ήταν ο Ζιντάν. Επίσης τεράστια αδυναμία του γράφοντος.

Iniesta sombrero

Ο Δον Ανδρές κόντρα στην Τουρκία έδωσε ακόμα μία παράσταση. Να πω την αλήθεια, αν και συμπαθών, δε θα ήθελα η Ισπανία να πάει για τρίτη σερί κατάκτηση. Θεωρούσα ότι θα κάνει κακό στο θεσμό αυτή η μονοτονία. Μετά από δύο αγωνιστικές δεν μπορώ να βρω κάποιον που να το αξίζει περισσότερο από τον Ινιέστα. Είναι αυτός, η τέχνη του, στο δικό του χώρο, στη δική του σκηνή. Μόνος του και 551 άλλοι.

iniesta atómico

Ο Ινιέστα χορεύει στο χορτάρι και δεν έχει σημασία πόσοι είναι απέναντί του. Η ιστορική εκείνη φωτογραφία με τον Ανδρές να είναι περικυκλωμένος από πέντε Ιταλούς αμυντικούς στο προηγούμενο Γιούρο έμεινε στην ιστορία ως «Ινιέστα ατόμικο». Αυτός, ο πυρήνας του ατόμου του ποδοσφαίρου, το επανέλαβε κατά της Τσεχίας. Πάλι τριγύρω του πέντε αμυνόμενοι, πάλι ξέφυγε.

iniesta atómico chequia

Και επειδή ήδη έγραψα πολλά, ο Ινιέστα είναι αυτή η παιδική αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το παιδί που στη μεγάλη σκηνή θα παίζει ακόμα στις αλάνες της Φουεντεαλμπίγια, σε ένα μέρος της Καστίγια-Λα Μάντσα, ντριπλάροντας ανεμόμυλους.