Ένα Φερ Πλέι που Παραλίγο να Στοιχίσει μια Κατηγορία

  [2 Σχόλια]

Βρισκόμαστε στις 2 Νοεμβρίου του 1969 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Η παντοδύναμη τότε Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετωπίζει την καταλανική Σαμπαδέλ. Είναι η εποχή της «Μαδρίδ γιε-γιε», λόγω της δημοφιλίας της ομάδας που έμοιαζε με εκείνη των Μπιτλς. Το ματς είναι άνευρο και έχει μείνει στο 0-0. Η Σαμπαδέλ αμύνεται μαζικά και προσπαθεί να βγει στις αντεπιθέσεις κυρίως με το αστέρι της, τον Περού Θαμπάγια.

Στο 56’ η Σαμπαδέλ είχε κερδίσει ένα φάουλ ακριβώς έξω απ την περιοχή. Ο Θαμπάγια το εκτελεί, η μπάλα χτυπάει στο τείχος, επιστρέφει στο Θαμπάγια που με όλους τους αντιπάλους ακινητοποιημένους μπαίνει στην περιοχή και τσιμπάει τη μπάλα προς το συμπαίκτη του, Παλάου. Ο αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης Εσπίλδορα πάει να του κάνει τάκλιν, ενώ παράλληλα ο τερματοφύλακας, ο θηριώδης Χουνκέρας, κάνει έξοδο. Οι τρεις παίχτες συγκρούονται και μένουν αναίσθητοι στο χορτάρι του Μπερναμπέου, ενώ ο Θαμπάγια βρίσκεται με τη μπάλα στα πόδια του σε κενή εστία στα τρία μέτρα από τη γραμμή. Εκείνη τη στιγμή κοιτάει τους δύο αντιπάλους και τον συμπαίχτη του και αποφασίζει να πετάξει την μπάλα πλάγιο άουτ. Το Μπερναμπέου σηκώνεται όρθιο να τον χειροκροτήσει, ενώ αυτός έχει πάει πάνω από τους τρεις τραυματίες και ζητάει να μπει το φορείο. Ο Παλάου σηκώνεται αλλά οι Εσπίλδορα και Χουνκέρας φεύγουν με φορείο. Στη θέση τους μπαίνουν Μπετανκόρτ και Θουθουνέγκι ενώ όλη αυτή η ιστορία διαρκεί ένα πεντάλεπτο στο οποίο το γήπεδο δεν έχει σταματήσει να χειροκροτεί το Θαμπάγια. Μετά το πεντάλεπτο στάντινγκ οβέισον, κάθε φορά που ακούμπαγε την μπάλα στο υπόλοιπο ματς ο Θαμπάγια χειροκροτούνταν από το κοινό του Μπερναμπέου. Πράγμα που πριν το ματς φάνταζε αδύνατο.

Ο Περού Θαμπάγια καταγόταν από την Καντάμπρια, από ένα χωριό που λέγεται Κάστρο Ουρδιάλες. Ξεκίνησε να παίζει στην τοπική ομάδα από πολύ μικρός και στα 18 του τον εντόπισε η Ράσιγκ Σαντανδέρ, καθώς ήταν ένας εξτρέμ γρήγορος με ντρίπλα και καλό μακρινό σουτ. Εκεί αγωνίστηκε ως το 1961 οπότε και πήρε μεταγραφή για την Μπαρσελόνα. Ήταν στην εξάδα των παιχτών που ήρθαν στο Καμπ Νόου για να ανανεώσουν τη γερασμένη ομάδα του Ελένιο Ερέρα, μαζί με τους Σαδουρνί, Ελάδιο, Περέδα, Φουστέ, Ριφέ και Θαλδούα.

Στην Μπάρσα έπαιξε 6 σεζόν και είχε 209 εμφανίσεις και 56 γκολ. Η Μπαρσελόνα τότε βρισκόταν στη σκιά της Ρεάλ Μαδρίτης και κέρδισε μόλις ένα κύπελλο αυτά τα έξι χρόνια. Κλήθηκε αρκετές φορές στην εθνική, αλλά καθώς έπαιζε στην ίδια θέση με τον τεράστιο Χέντο και μετά ακολουθούσε στην επετηρίδα ο Λαπέρτα, έπαιξε μόλις δύο παιχνίδια. Κατάφερε όμως να σκοράρει δύο γκολ στο Γιούρο του 1964 κόντρα στην Ιρλανδία, σ’ένα Γιούρο που τελικά κατέκτησε η Ισπανία.

Το 1967 αποχώρησε από την Μπαρσελόνα και πήρε μεταγραφή στη Σαμπαδέλ, αφού δεν ήθελε να αφήσει την Καταλωνία. Τη σεζόν 1969-1970, ήταν πια 32, που για εκείνη την εποχή ήταν υπερβολικά μεγάλος, ειδικά για εξτρέμ. Η Σαμπαδέλ αγωνιζόταν για τη σωτηρία της. Το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου, όπου έκανε εκείνο το φερ πλέι, τελικά η Σαμπαδέλ το έχασε με ένα γκολ του Πίρι στο 89ο λεπτό. Μετά το ματς σε δηλώσεις του απάντησε για τη φάση «Αυτό είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι πόλεμος». Ο δημοσιογράφος της ‘Μάρκα’ τον ρώτησε πώς νιώθει ως πρώην παίχτης της Μπαρσελόνα που έλαβε το πιο δυνατό χειροκρότημα που έχει πάρει αντίπαλος στο Μπερναμπέου. Ο Θαμπάγια, ντροπαλός καθώς ήταν, χαμογέλασε και αποχώρησε.

Εδώ με την εθνική στο ματς κόντρα στην Ιρλανδία για το Γιούρο του 1964.

Εκείνο το γκολ στο τέλος της χρονιάς παραλίγο να κοστίσει την κατηγορία στη Σαμπαδέλ, η οποία τερμάτισε μετά από ένα τραγικό δεύτερο γύρο, τρίτη από το τέλος. Έπεφταν τρεις τότε και την έσωσε η διαφορά γκολ με την ισόβαθμη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Η Σαμπαδέλ είχε για ένα γκολ καλύτερη διαφορά από την Ντέπορ. Ο Θαμπάγια αποχώρησε στο τέλος αυτής της σεζόν από τη Σαμπαδέλ, πηγαίνοντας στην Οβιέδο, επιστρέφοντας έτσι στη γενέτηρά του, την Καντάμπρια.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως, η Ουνέσκο τον κάλεσε στο Παρίσι για να του παραδώσει το διεθνές βραβείο φερ πλέι για την κίνησή του στο Μπερναμπέου. Τα έξοδα του ταξιδιού τα πλήρωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ο ίδιος ο Θαμπάγια είπε μετά ότι η παραλαβή αυτού του βραβείου ήταν η πιο άβολη στιγμή της ζωής του. Ο Θαμπάγια μπορεί να μη μνημονεύεται ως παίχτης στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όμως εκείνο το φερ πλέι ήταν τόσο σπουδαίο που η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου έχει ονομάζει το δικό της ετήσιο βραβείο Φερ Πλέι «Βραβείο Περού Θαμπάγια», προς τιμήν του. Και προς τιμήν μιας ενέργειας που παραλίγο να στοιχίσει μια κατηγορία.

Πέρι Φόβου ο Λόγος

  [14 Σχόλια]

Η μπάλα βγαίνει κόρνερ. Ο Άρνολντ βλέπει ότι όλοι κοιτάζουν το πως θα στηθούν. Βλέπει και τον Οριτζί μόνο του στο ύψος της μικρής περιοχής. Του πετάει την μπάλα. Γκολ πρόκρισης. Ο μόνος που το είδε ήταν ο Πικέ, μακρυά απ τη μπάλα για να προλάβει να κόψει. Ούτε καν ο Κλοπ δεν το είδε. Μετά το 4-0 η Μπαρσελόνα δεν έκανε καν σουτ. Η Λίβερπουλ έκανε αυτό που πίστεψε. Η Μπαρσελόνα αυτό που φοβήθηκε.

Τον Αύγουστο του 2018 ο Μέσι ως αρχηγός της ομάδας δήλωσε ότι πρώτος στόχος για φέτος είναι να φέρουν πίσω στο Καμπ Νόου «αυτό το όμορφο και ποθητό κύπελλο». Έφτασαν ένα ματς μακρυά και απέτυχαν εντυπωσιακά και επαναλαμβανόμενα. Η Λίβερπουλ είχε ως πρώτο στόχο το πρωτάθλημα. Μπορεί ακόμα να το πετύχει και αν το χάσει θα το κάνει οριακά, ενώ πέρυσι είχε μείνει μισό γύρο πίσω από τη Σίτυ. Παράλληλα πάει δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τελικό Τσου Λου. Τίποτα από τα δύο δεν είναι τυχαίο.

Η Μπαρσελόνα φέτος πήγαινε ακριβώς όπως πέρυσι. Χωρίς ακριβές σχέδιο παιχνιδιού, με την άμυνα 15 μέτρα πίσω, με κάλυψη χώρων και περιμένοντας τις στιγμές του Μέσι στην επίθεση. Ο Μέσι πια στα 31 του δεν έχει την ολοκληρωτική συμμετοχή στο παιχνίδι, αλλά έχει μαγικές στιγμές. Στο ματς του Καμπ Νόου έβαλε 2 γκολ και έδωσε άλλες 2 πάσες που χαράμισαν Σουάρες και κυρίως ο Ντεμπελέ. Στο Άνφιλντ είχε 2 σουτ και 3 πάσες σε Κουτίνιο, Άλμπα και Σουάρες που τα έβγαλε όλα ο Άλισον. Αλλά ήταν τόσο απελπιστικά μόνος. Όταν η Λίβερπουλ κατάλαβε ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος κίνδυνος πέρα από αυτόν τον έκλεισε ώστε να μην μπορεί να πάρει την μπάλα και τελείωσε η ιστορία.

Όλη τη βδομάδα ανάμεσα στα δυο ματς οι παίχτες και ο προπονητής της Μπαρσελόνα επαναλάμβαναν το περυσινό πάθημα στη Ρώμη. Σε τέτοιο βαθμό που έγινε ψύχωση. Ένα τραύμα που έμεινε στο θυμικό της ομάδας. Και με αυτόν τον τρόπο εμπέδωσαν το φόβο, που είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν αθλητή. Όπως έλεγε ο Κρόιφ, «βρες μια δικαιολογία να χάσεις και θα χάσεις από αυτήν». Όσο το ματς στο Άνφιλντ έμενε στο 1-0 η Μπαρσελόνα έκανε φάσεις και ήλπιζε. Στο 2-0 μπήκε ο φόβος ότι θα πάθουμε τα περυσινά. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Τα πρώτα 5 λεπτά του ματς έγιναν 3 ατομικά λάθη από Βιδάλ, Σέρζι Ρομπέρτο και Ζόρδι Άλμπα που οδήγησαν τελικά στο 1ο γκολ. Τραγική εμφάνιση ομάδας που είχε ξεκουραστεί πλήρως στο ματς πρωταθλήματος. Το 2ο γκολ, πάλι από ατομικό λάθος του Άλμπα. Το 3ο γκολ στο καπάκι με το φόβο της Ρώμης να έχει περάσει στην ομάδα. Το 4ο γκολ έλλειμμα συγκέντρωσης από όλους, σε μια φάση που δύσκολα βλέπεις σε αλάνα σχολείου, όχι σε ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Και μετά το χάος. Η Μπαρσελόνα δεν έκανε σουτ. Είναι φοβερό ότι μια αλλαγή που έγινε αναγκαστικά, αυτή του Βαϊνάλντουμ, αποδιοργάνωσε τελείως τα μαρκαρίσματα της Μπαρσελόνα. Στα 2 του γκολ δεν τον μαρκάρει κανένας.

Πέρα από τους παίχτες, ο Βαλβέρδε καταφέρνει να πάρει (ίσως) 2 νταμπλ σε 2 χρονιές και να είναι αποτυχημένος. Έχει δημιουργήσει ένα φοβικό σύνολο που δεν ξέρει να κερδίζει σε δύσκολες καταστάσεις. Στο πρώτο ματς είχε όλη την τύχη με το μέρος του, ενώ η Λίβερπουλ έπαιζε πολύ καλύτερα, να κερδίσει 3-0. Ο Κλοπ μετά το ματς δήλωσε ότι η εμφάνιση της ομάδας του ήταν εξαιρετική. Του έλειψε το γκολ, ε, και; Η Λίβερπουλ έχει παιχνίδι και σε αυτό πιστεύει. Ο Βαλβέρδε ποντάρει στην αναχαίτιση και στις στιγμές του Μέσι. Σε ένα πρωτάθλημα 38 αγωνιστικών αυτό αρκεί, ειδικά αν οι αντίπαλοι είναι χώμα. Σε ένα κύπελλο όπου οι στιγμές ενός ματς μετράνε διαφορετικά, όχι. Έφτιαξε μια ομάδα που στηρίζεται στο φόβο της αποτυχίας. Δεν διόρθωσε τίποτα από το πρώτο ματς, επαναλαμβάνοντας την ενδεκάδα με τη μαύρη τρύπα που λέγεται Κουτίνιο και χωρίς τον Αρτούρ να κρατήσει λίγο τη μπάλα στο κέντρο και να κόψει το ρυθμό του αντιπάλου. Η Μπαρσελόνα του Βαλβέρδε είναι μια Γιουβέντους και μια Παρί στη συσκευασία του ενός. Όπως η Γιούβε αδυνατεί να μετουσιώσει την εσωτερική της κυριαρχία σε ευρωπαϊκή. Στα δύο τελευταία πρωταθλήματα έχει αθροιστική διαφορά +24 από την Ατλέτικο και +32 από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το αντίκρισμα στην Ευρώπη είναι δύο ιστορικοί αποκλεισμοί, με τον τρόπο της Παρί.

Η Μπαρσελόνα μίκρυνε τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Και αυτό το έπαθε επειδή προσπάθησε να κάνει κάτι που αγνοεί. Προσπάθησε να γίνει Ρεάλ Μαδρίτης στον τρόπο λειτουργίας της. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι ο σύλλογος που ξέρει να δίνει προτεραιότητα στο άτομο, στις ατομικές στιγμές μαγείας ενός τοπ κλας παίχτη. Στη Μπαρσελόνα πάντα το θέμα ήταν το σχέδιο, το ίδιο το παιχνίδι. Αυτή είναι μία από τις 3 βασικές διαφορές των δυο συλλόγων στο πως αντιμετωπίζουν το σπορ. Η Μπάρσα των Ρουσέλ-Μπαρτομέου άφησε το παιχνίδι για τις μεταγραφές αστέρων που θα καθαρίζουν τα ματς με το ταλέντο τους. Αυτό έπιασε την πρώτη χρονιά του Ενρίκε, που όμως υπήρχε και σχέδιο, παιχνίδι ρε παιδάκι μου. Από τότε και μετά συνεχείς αποτυχίες, όταν η Ρεάλ Μαδρίτης πήρε 4 Τσου Λου με αυτόν τον τρόπο. Και φυσικά δε μιλάω για κόλλημα με ένα συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού ή τη στελέχωση από τη Μασία. Αυτά είναι ψυχώσεις. Δεν γίνεται να βγαίνουν απ την ακαδημία συνεχώς Μέσι, Ινιέστα, Τσάβι, Πουγιόλ, Πικέ. Το ζήτημα είναι να υπογράψεις παίχτες που να υπηρετούν ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, όχι αστέρες που θα έχουν στιγμές. Μεταγραφές σαν τον Αρτούρ και όχι σαν τον Κουτίνιο.

Αντίθετα η Λίβερπουλ μεγάλωσε τα δύο τελευταία χρόνια. Και το έκανε με παιχνίδι. Ο Κλοπ είναι ίσως ο καλύτερος προπονητής στο να διαλέγει παίχτες. Επιλέγει άτομα, όχι στοιχεία. Η εμμονή με τον Φαν Ντάικ, που ήθελε αυτόν και κανέναν άλλον είναι χαρακτηριστική. Μέσα σε 4 χρόνια πήρε μια διαλυμένη ομάδα και την έκανε διεκδικήτρια της Πρέμιερ και την πάει σε 2 συνεχόμενους τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ με το παιχνίδι του. Η Λίβερπουλ, όπως και η Μπαρσελόνα, ανήκουν στο κλαμπ των 8 συλλόγων (Ρεάλ Μαδρίτης, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γιουβέντους, Μίλαν, Ίντερ και Μπάγερν οι άλλοι) που ο χρόνος επαναφοράς στην κορυφή είναι μικρός. Όσο κάτω και να είσαι με χρόνο και σωστές επιλογές επανέρχεσαι στην κορυφή γρήγορα. Αυτό είναι για μένα η πραγματική αξία της φανέλας. Η ιστορία που κουβαλάει και το πόσο θελκτική είναι. Οι φανέλες δεν είναι για να τις αφήνεις στο γήπεδο και να κερδίζουν μόνες τους. Είναι όμως οι ιστορίες που μπορούν να εμπνεύσουν τους παίχτες.

Το χειρότερο για την Μπαρσελόνα δεν είναι ότι αποκλείστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με ιστορική ανατροπή. Παραδομένη στο φόβο. Είναι ότι αυτή τη φορά δε διόρθωσε τίποτα από πέρυσι, δεν έβγαλε κανένα εγωισμό και δίψα νικητή και, πάνω από όλα, αποκλείστηκε με έναν τρόπο που θα έπρεπε να είναι ο δικός της. Επειδή ο αντίπαλος είχε ξεκάθαρο στυλ παιχνιδιού, πίστη σε αυτό και επιμονή. Έπαιξαν το ίδιο οι Άγγλοι σε Καμπ Νόου και Άνφιλντ. Στο πρώτο ματς έχασαν 3-0. Έκαναν τα ίδια σωστά πράγματα στο γήπεδό τους, με 3 βασικούς παίχτες εκτός, ο ένας ο καλύτερός τους, και κέρδισαν 4-0. Διότι, όπως έλεγε και κάποτε ένα μπλουζάκι που υπήρχε στη μπουτίκ της Μπάρσα: «Το ποδόσφαιρο σου επιστρέφει ό,τι του δίνεις».

Το ΠΡΟΠΟ, τα χαρτιά και ο κρατούμενος 21.915

  [3 Σχόλια]

Ήταν Χριστούγεννα του 1943 όταν ο Μάσιμο ντέλα Πέργκολα, διευθυντής του αθλητικού ρεπορτάζ της Γκαζέτα ντέλο Σπορ, προσπάθησε να περάσει τα σύνορα Ιταλίας-Ελβετίας καθώς ήταν καταζητούμενος από τους Ναζί στην Ιταλία ως Εβραίος και κουμουνιστής. Η ελβετική συνοριακή αστυνομία με τον που τον είδε τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στο ιταλικό φασιστικό καθεστώς. Αυτό με τη σειρά του τον δίκασε με τις γνωστές αδιάβλητες διαδικασίες της εποχής και τον έστειλε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ποντ ντε λα Μόργκε. Εκεί, για ενάμιση χρόνο ήταν ο κρατούμενος 21.915.

Μέσα από την καταναγκαστική εργασία, την πείνα και τη φυλάκιση, προσπαθούσε να βρει διαφυγή στα χαρτιά. Έπαιζε με τους υπόλοιπους κρατούμενους και ως ένας αισιόδοξος άνθρωπος σκεφτόταν τη ζωή του όταν θα τελείωνε ο πόλεμος. Έτσι, άρχισε να πειραματίζεται με αλληλουχίες εμφάνισης καρτών και πιθανότητες. Μην έχοντας ξεχάσει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και έχοντας γνώση της οργάνωσης των Άγγλων, άρχισε να σχηματίζεται η ιδέα ενός παιχνιδιού προβλέψεων των αποτελεσμάτων των αγώνων ποδοσφαίρου του κάλτσιο.

Ο ίδιος δήλωσε κάποια στιγμή ότι βγαίνοντας από το στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε 10 τετράδια γεμάτα με σημειώσεις. Η ιδέα του ήταν ότι με τα τεράστια ποσά που θα χρειαζόταν η ανοικοδόμηση της Ιταλίας μετά τον πόλεμο, ο ιταλικός αθλητισμός και κυρίως το ποδόσφαιρο έπρεπε να βρει ένα τρόπο αυτοχρηματοδότησης. Γήπεδα, προπονητικά κέντρα και όλες οι συναφείς εγκαταστάσεις που έπρεπε να ξαναφτιαχτούν δεν μπορούσαν να είναι προτεραιότητα στη μεταπολεμική Ιταλία. Αλλά ένα παιχνίδι προβλέψεων με χαμηλό κόστος ανά στήλη θα ήταν ένα χρυσωρυχείο.

Με το τέλος του πολέμου ξαναπαίρνει τη θέση του αρχισυντάκτη στην Γκαζέτα ντέλο Σπορ. Εκεί αρχίζει να μιλάει με τους κατάλληλους ανθρώπους για το όνειρό του. Φυσικά, το πιο δύσκολο ήταν να μπορέσει να πάρει το δάνειο για να ξεκινήσει το εγχείρημα. Ιδρύει την εταιρία ΣΙΣΑΛ για να μπορέσει να πετύχει χρηματοδότηση και έρχεται σε επαφή με τα υπουργεία οικονομικών και εσωτερικών για να πάρει τις κατάλληλες άδειες. Αρχικά λάμβανε μόνο αρνητικές απαντήσεις, όμως αφού κατάφερε να πείσει τους τότε προέδρους των συλλόγων του Μιλάνου το κράτος του έδωσε την άδεια το Γενάρη του 1946. Το δάνειο ακολούθησε. Στις 5 Μαΐου του 1946 συμπληρώνεται το πρώτο κουπόνι του ιταλικού ΠΡΟΠΟ, με αντίτιμο 30 λιρέτες. Η τιμή του είχε βγει με βάση τη μέση τιμή του πόσο κόστιζε εκείνη την εποχή ένα απεριτίφ σε κάποιο ιταλικό μπαρ.

Μέχρι τα τέλη του 1947 και παρά τη συνεχή άνοδο της συμπλήρωσης δελτίων, η ΣΙΣΑΛ δεν είχε καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος της. Το 1948 άρχισε να είναι κερδοφόρα και εκείνη τη στιγμή το κράτος διέταξε την εθνικοποίηση του παιχνιδιού. Η κρατική εταιρία ήταν η Τσόνι και το παιχνίδι μετονομάστηκε σε Τοτοκάλτσιο. Μέχρι το 1956 το παιχνίδι ήταν απλώς κερδοφόρο. Τότε, με αφορμή του χειμερινούς ολυμπιακούς της Κορτίνα Ντ Αμπέτσο το κράτος το διαφήμισε, συνδέοντάς το με τους αγώνες. Ακολούθησε έκρηξη. Η διαφήμιση επαναλήφθηκε στους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960.  Εκεί ο Μάσιμο Ντέλα Πέργκολα λαμβάνει το μετάλλιο της Δημοκρατίας. Στις δηλώσεις του λέει: «Ως ο δημοσιογράφος Μάσιμο Ντέλα Πέργκολα, μου μένει κυρίως η ικανοποίηση του ότι μπόρεσα να εκπληρώσω το όνειρο του κρατουμένου 21.915».  Ένα όνειρο που ως το θάνατό του, το 2006, δεν μπόρεσε να το απαλλάξει από την εκμετάλλευση της μαφίας.

Η Έκρηξη του Γυναικείου Ποδοσφαίρου στην Ισπανία

  [3 Σχόλια]

Στις 28 Απριλίου η Μπαρσελόνα παίζει ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μπάγερν. Όχι, δεν κάνω κάποιο λάθος ούτε στις ημερομηνίες, ούτε στους συλλόγους. Απλώς δε θα παίξουν ο Μέσι, ο Σουάρες, ο Κοουτίνιο ή ο Πικέ, αλλά η Αλέξια, η Λέια, η Μάρτενς και η Ντάγκαν. Η Μπαρσελόνα, μαζί με την Ατλέτικο, τη Λεβάντε και την Αθλέτικ Μπιλμπάο ηγούνται της ανάπτυξης του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ισπανία, που τα τελευταία τρία χρόνια βρίσκεται σε έκρηξη.

Αντίθετα με τα αντρικά τμήματα όπου οι Ισπανοί κυριαρχούν τα τελευταία 10 χρόνια στην Ευρώπη, τα γυναικεία τμήματα ήταν πολύ πίσω από τα αντίστοιχα της Γερμανίας (πρώτη Λίγκα που ασχολήθηκε σοβαρά με το γυναικείο ποδόσφαιρο), της Γαλλίας και της Αγγλίας. Τα γυναικεία τμήματα των Βόλφσμπουργκ, Μπάγερν, Λυών, Άρσεναλ και Τσέλσι έχουν καταφέρει να γίνουν παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να μείνουν στην απέξω και έτσι προσπάθησαν με σχέδιο και δομές να αναπτύξουν τα γυναικεία τμήματα. Και αντίθετα με τις μαρκετίστικες ηλιθιότητες, όπως τα παιχνίδια στις ΗΠΑ, που θέλουν να κάνουν στην αντρική Λα Λίγα, το γυναικείο ποδόσφαιρο πήρε το εγχειρίδιο των τμημάτων υποδομής.

Ο Πρόεδρος της Λίγα Φεμινίνα με τις αρχηγούς των ομάδων. (Φώτο από την el periodico.)

Μία βασική αρχή ήταν να είναι ένα προϊόν αυτόνομο, να μην εξαρτάται δηλαδή από την επαιτεία των αντρικών τμημάτων. Μέχρι το 2016, οι παίκτριες δεν ήταν επαγγελματίες και φυσικά αυτό σήμαινε ότι δεν είχαν συμβόλαια που να τους θεμελιώνουν εργασιακά δικαιώματα όπως ασφάλιση. Η Μελάνια Σερράνο, αμυντικός της Μπαρσελόνα, δήλωσε στην Ελ Παίς πριν τρεις μήνες «Μέχρι το 2015 δούλευα σε ένα σχολείο ως παρατηρήτρια εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ήταν πολύ δύσκολο να τα ισορροπήσω με το ποδόσφαιρο. Μετά ήρθε η Ιμπερόλα». Η Ιμπερόλα, μια εταιρία ενέργειας, είναι ο κεντρικός χορηγός της γυναικείας Λα Λίγα. Η είσοδός της έδωσε τη δυνατότητα να γίνει η 1η κατηγορία επαγγελματική, να δοθούν συμβόλαια, να γίνουν συμβάσεις, να υπάρξει ασφάλιση για τις παίκτριες.

Η Ιμπερόλα μόνη της δεν μπορούσε να δώσει τα πάντα. Έτσι, η Λα Λίγα αποφάσισε να ακολουθήσει το σωστό μοντέλο αύξησης κερδών. Στα αντρικά τμήματα τα έσοδα προέρχονται πρωτίστως από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεύτερον από τους χορηγούς και τρίτα στη λίστα είναι τα εισιτήρια. Το να βρεθεί χορηγός αποδείχθηκε εύκολο. Η συνδρομητική τηλεόραση επίσης το 2016 αποφάσισε να επενδύσει στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Η Μέδιαπρο και το συνδρομητικό κανάλι «Γκολ» πήραν τα τηλεοπτικά δικαιώματα του γυναικείου ποδοσφαίρου και πέρα από τα έσοδα, έβαλαν κανόνες που βοήθησαν στην ανάπτυξή του. Τα παιχνίδια διεξάγονται πρωί ή μεσημέρι, ώστε να μην πέφτουν πάνω στα αντρικά, και κάπως έτσι ο κόσμος άρχισε να τα βλέπει και να πηγαίνει. Εκτός αυτού, μπήκαν διαφημίσεις των γυναικείων ματς πριν ή στα ημίχρονα των αντρικών παιχνιδιών και τροποποιήθηκαν τα γήπεδα ώστε να γίνονται καλύτερα οι μεταδόσεις.

Το τρίτο στοιχείο ήταν κάτι που οι Ισπανοί ξέρουν να κάνουν καλά. Το ποδόσφαιρο βάσης. Το 2015 η εθνική ομάδα γυναικών έπαιξε για πρώτη φορά σε Μουντιάλ. Για να συμβεί αυτό ξεκίνησαν από τις ηλικίες των 12 να εκπαιδεύουν τα κορίτσια, ακριβώς στις ίδιες συνθήκες και με τα ίδια προγράμματα εκγύμνασης και τακτικής εκμάθησης που έκαναν τα αγόρια. Έτσι πήραν ένα Μουντιάλ κάτω των 17 και πήγαν σε τελικό Μουντιάλ κάτω των 21. Προ 2014 οι Ισπανίδες παίκτριες στη Λα Λίγα ήταν το 1,5% του συνόλου των ποδοσφαιριστών. Σήμερα είναι το 5,8%, αύξηση 41% σε μόλις 5 χρόνια (στοιχεία από το σάιτ της Λα Λίγα). Προφανώς η απόσταση είναι ακόμα τεράστια, όπως όμως και η δυναμική ενός κλάδου που πρακτικά υπάρχει ελάχιστα χρόνια.

Τέλος, το θέμα των εισιτηρίων. Εδώ υπάρχουν ακόμα τεράστιες αποστάσεις. Υπάρχουν σύλλογοι όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου η προσέλευση είναι τόσο μεγάλη που πλέον η γυναικεία ομάδα αγωνίζεται στο ίδιο γήπεδο με την αντρική. Το φετινό ματς, ντέρμπι κορυφής με την Μπάρσα, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ εισιτηρίων στο γυναικείο ποδόσφαιρο με 60.739 θεατές. Η Ατλέτικο, κάτοχος του πρωταθλήματος, έχασε από τη δεύτερη Μπαρσελόνα 0-2 και το πρωτάθλημα πλέον παίζεται κάθε αγωνιστική στον πόντο. Η Μπάρσα παίζει ακόμα στο Μινιεστάδι με μ.ο. εισιτηρίων κοντά στα 5.500, γι’αυτό είναι ακόμα πολύ μακρυά η σκέψη να ανοίξει κάποτε το Καμπ Νόου για το γυναικείο τμήμα. Η Λεβάντε παίζει στο ίδιο γήπεδο με την αντρική ομάδα, ενώ η Αθλέτικ Μπιλμπάο αγωνίζεται στο δεύτερο γήπεδο της και όχι στο Σαν Μαμές. Τα εισιτήρια κοστίζουν πάνω-κάτω όσο μία μπύρα για να μπορεί να πηγαίνει εύκολα ο κόσμος και ενώ τα νούμερα είναι ακόμα χαμηλά, η προσέλευση τα 3 τελευταία χρόνια έχει πενταπλασιαστεί.

Δυο γυναικείες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας σε καθιστική διαμαρτυρία στο κέντρο του γηπέδου μετά από σεξιστικά συνθήματα που άκουγαν από τις εξέδρες. Στην Τεράσα της Καταλωνίας. (Φώτο από el diario).

Με όλα τα παραπάνω είναι εμφανές ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει καταφέρει να χτίσει ένα δικό του αυτόνομο οικονομικό πλαίσιο για να αναπτυχθεί, που είναι και το σωστό. Ο τρόπος είναι σταθερός και παρότι ξεκίνησε το εγχείρημα 100 χρόνια μετά από τα αντρικά τμήματα, η άνοδος είναι τρομακτική. Επίσης, όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι, πλην Ρεάλ Μαδρίτης, έχουν επενδύσει στα γυναικεία τμήματα. Πρωτίστως η Ατλέτικο, που πια έχει και μια οπαδική βάση για τις γυναίκες, και μετά η Μπαρσελόνα που έχει κάνει τα τελευταία 2 χρόνια τη μεγαλύτερη επένδυση σε μεταγραφές και συμβόλαια σε γυναίκες παίκτριες. Πέρυσι, η Ατλέτικο έκανε κοινό γύρο του θριάμβου για τις πρωταθλήτριες της Λα Λίγα και τους νικητές του Γιουρόπα άντρες, βάζοντας μπροστά το πούλμαν των γυναικών, καθώς αξιολόγησαν το πρωτάθλημα πάνω από το Γιουρόπα. Η Μπαρσελόνα κάνει προμόσιον με παίχτες από την αντρική και παίκτριες από τη γυναικεία ομάδα μαζί. Το ίδιο και η Λεβάντε και η Μπιλμπάο.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Η μισθολογική απόσταση, όπως καταλαβαίνετε από τα οικονομικά δεδομένα χορηγών, τηλεοπτικών και εισιτηρίων, είναι γιγάντια. Η πιο ακριβοπληρωμένη παίχτρια της Λα Λίγα (Ντάγκαν, Μπαρσελόνα) παίρνει το χρόνο όσα ο Μέσσι τη μισή βδομάδα. Επίσης, υπάρχουν ακόμα τα σεξιστικά στερεότυπα όταν ένα κορίτσι θέλει να γραφτεί σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, με τα κλασικά «πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο», έως πανό μέσα στα γήπεδα που να γράφουν «το χορτάρι δεν είναι μέρος για γυναίκες». Και φυσικά υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα γυναικείου προσωπικού πέρα από τις παίκτριες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόλις δυο γυναίκες προπονητές στη γυναικεία Λα Λίγα. Ήταν τρεις, αλλά η Σεβίλλη απέλυσε την προπονήτρια της λόγω κακής πορείας της ομάδας και την αντικατέστησε με άντρα.

H Μαρία Πρι της Μπέτις. Μακροβιότερη γυναίκα προπονήτρια στη Λίγα Φεμινίνα. (Φώτο από el Mundo).

Η Μαρία Πρι της Μπέτις είναι η μακροβιότερη γυναίκα σε πάγκο ομάδας. Βρίσκεται από το 2012 στο Βιγιαμαρίν. Μαζί με την Ιρένε Φαρέρας της Ράγιο Βαγιεκάνο είναι οι δύο γυναίκες προπονήτριες της Λίγα Φεμινίνα. Σε συνέντευξη που έδωσαν στην Ελ Μούνδο τον περασμένο Οκτώβριο είπαν ότι ενώ όλο και περισσότερος κόσμος αγκαλιάζει το γυναικείο ποδόσφαιρο, η έλλειψη προπονητριών σχετίζεται και με άλλες κοινωνικές συνθήκες. Η Φαρέρας δήλωσε «Στη χρονιά μου στη γυμναστική ακαδημία στα 89 άτομα που είχαμε επιλέξει το ποδόσφαιρο ως κατεύθυνση μόλις 3 ήμασταν γυναίκες. Ένας βασικός λόγος που δεν υπάρχουν γυναίκες προπονήτριες είναι ότι βγαίνουν ελάχιστες από τις ακαδημίες, ακόμα». Η Πρι συμπλήρωσε «Φυσικά και υπάρχει έλλειψη ευκαιριών όταν όλες τις αποφάσεις στις διοικήσεις τις παίρνουν άντρες. Ενώ η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο ανοιχτή, οι διοικήσεις δεν έχουν την τόλμη να τοποθετήσουν γυναίκες στους πάγκους». Και οι 2 στο τέλος συμφώνησαν ότι η επαγγελματικοποίηση του γυναικείου ποδοσφαίρου θα ανεβάσει σε βάθος χρόνου το ποσοστό των γυναικών στους πάγκους, καθώς σύμφωνα με τη Φαρέρας: «Μια παίκτρια μπορεί πλέον να ζήσει από το ποδόσφαιρο ως επάγγελμα. Δε χρειάζεται να γυρνάει σπίτι της 2 τα ξημερώματα μετά από ένα εκτός έδρας ματς στη Βαρκελώνη και να πρέπει να σηκωθεί στις 6 το πρωί για να πάει στη δουλειά».

 

Τελικά τι Είναι Ακριβή Μεταγραφή Πια;

  [3 Σχόλια]

Σε μια συζήτηση που είχα με τον Γκαργκαντούα με αφορμή τη μεταγραφή του Ντε Γιογκ στην Μπαρσελόνα, τέθηκε (σικ) το ερώτημα αν τα €75Μ (+11Μ με προϋποθέσεις) ήταν πολλά λεφτά ή όχι. Και ο συνάδελφος (;) είπε ότι δεν ξέρει τελικά τι είναι ακριβό σήμερα. Μεταξύ μας, ούτε και εγώ είμαι πολύ σίγουρος. Μπορούμε πάντα να επιστρέφουμε στον αφορισμό του Φλορεντίνο Πέρεθ «Δεν έχουν σημασία τα λεφτά σε μια μεταγραφή. Ο παίχτης είναι ακριβός ή φτηνός ανάλογα με το πόσο θα αποδώσει». Να δώσουμε ένα πόντο στον Φλο, αλλά ειδικά τα τρία τελευταία χρόνια οι τιμές έχουν ξεφύγει και σκοπός είναι να κάνουμε μια σούμα, μπας και βγάλουμε κάποια άκρη.

Ξεκινάμε από τους πατροπαράδοτους παράγοντες που καθορίζουν την τιμή μίας μεταγραφής. Πέρα και πάνω απ’ όλα είναι η ικανότητα ενός παίχτη. Τα ξέρετε από το φούτμπολ μάνατζερ, μην αναλύσουμε στοιχεία τεχνικής, σώματος και πνευματικά χαρακτηριστικά. Το δεύτερο στοιχείο είναι η ηλικία. Προφανώς, όσο πιο μικρός είναι ένας παίχτης, άρα όσο περισσότερα χρόνια έχει μπροστά του, τόσο ανεβαίνει η τιμή του. Γι’ αυτό το λόγο βλέπουμε σήμερα να θεωρείται ο ακριβότερος παίχτης στον κόσμο ο Εμπαπέ και όχι ο Μέσι ή ο Κριστιάνο. Επίσης, μετράει και η θέση. Το σχήμα τερματοφύλακας<κεντρικός αμυντικός<ακραίο μπακ<χαφ<επιθετικός, σε κλίμακα τιμής δεν έχει αλλάξει. Τελευταίο στοιχείο στην κατηγορία είναι το τι έχει πετύχει ως τώρα ο παίχτης. Ποιά τα κατορθώματά του; Ποιό το παλμαρέ του; Ποιά τα βραβεία του; Εδώ τελειώνουν τα αθλητικά στοιχεία και περνάμε στα κλασικά, παραδοσιακά οικονομικά.

Βασική μεταβλητή για το πόσο κοστίζει ένας παίχτης είναι το τι συμβόλαιο έχει με το σύλλογο στον οποίο αγωνίζεται, τόσο σε ύψος, όσο και σε διάρκεια. Εδώ και περίπου 20 χρόνια η διάρκεια δείχνει να βαραίνει παραπάνω και γίνεται ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί για όποιον την έχει προς το μέρος του. Έχουμε δει να γίνονται μεταγραφές με πολύ λίγα λεφτά λόγω του ότι ο παίχτης είχε μόλις 1 χρόνο συμβόλαιο ακόμα και το επόμενο καλοκαίρι θα έφευγε τζάμπα και παράλογα σε σχέση με την αξία ενός παίχτη ποσά να δίνονται για να σπάσουν τριετή ή τετραετή συμβόλαια. Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο, είναι η ρήτρα. Συνήθως αυτή, όταν υπάρχει, συνδέεται με το ύψος του μισθού του παίχτη. Έτσι μπορεί να γίνουν ληστείες αν δεν ανανεώσει νωρίς, συνήθως κάποιος καλός από τις ακαδημίες (πχ ο Τιάγο που πήγε στη Μπάγερν από την Μπαρσελόνα με €24Μ), ή πιασωκωλιάσματα χειρότερα από λογαριασμό σε φάνκυ/φιούζιον/μοριακής κουζίνας εστιατόριο (μεταγραφή Κέπα από Μπιλμπάο σε Τσέλσι). Άλλη σημαντική μεταβλητή είναι το από πού φεύγει ο παίχτης και πού πάει. Μεταγραφή σε άμεσο ανταγωνιστή, είτε μεταξύ ομάδων ίδιου πρωταθλήματος, είτε σε παραδοσιακό αντίπαλο στην Ευρώπη ανεβάζει την τιμή προς τα πάνω. Αντίθετα μετάβαση από χαμηλότερης δυναμικής σύλλογο σε ψηλότερης ρίχνει την τιμή. Φυσικά, μετράει και η συνθήκη πλειστηριασμού. Όταν πολλοί σύλλογοι διεκδικούν τον ίδιο παίχτη η τιμή λογικά ανεβαίνει. Λαστ μπατ νοτ λιστ, κλασικός παράγοντας που καθορίζει τιμές είναι το διαβατήριο. Παίχτης από ποδοσφαιρομάνα χώρα (Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Πορτογαλία, Ολλανδία) έχει τιμή αφετηρίας πολύ πιο πάνω από τους υπόλοιπους πτωχούς.

Τώρα περνάμε στον μοντερνισμό. Ο σημαντικότερος παράγοντας εδώ είναι η συνδρομητική τηλεόραση και κατ’ επέκταση τα τηλεοπτικά συμβόλαια. Με τους Άγγλους να σέρνουν το χορό, τα έσοδα των ομάδων λόγω των τηλεοπτικών δικαιωμάτων έχουν εκτιναχθεί και αυτό σημάνει περισσότερα χρήματα στα ταμεία για μεταγραφές και συμβόλαια. Πέρα από τους Άγγλους οι δύο μεγάλοι της Ισπανίας ακολουθούν και δημιουργούν ένα πληθωρισμό στις μεταγραφές, που εικονικά σε σχέση με την αξία ενός παίχτη, ανεβάζει τις τιμές σε νούμερα πέρα από τη λογική. Ο πληθωρισμός ενισχύεται από τις χορηγικές συμφωνίες. Ο κάθε σύλλογος γίνεται ένα μπραντ και με βάση την αξία του στην αγορά, κάτι που είναι δυναμικό και όχι σταθερό, κλείνει σπόνσορες που ανεβάζουν τα έσοδα, άρα και τις δυνατότητες για προσφορά μεγαλύτερων συμβολαίων και ποσών στις μεταγραφές. Η πληθωριστική τάση ολοκληρώνεται από νέους παίχτες. Όταν κάποιος ζάπλουτος Ρώσος ή Άραβας αγοράσει κάποιο σύλλογο δεύτερης ή τρίτης ταχύτητας και θέλει να τον κάνει πρωταθλητή, σπρώχνει πολλά λεφτά και πληρώνει υπεραξίες για να χτίσει ανταγωνιστική ομάδα. Οι παραδοσιακοί σύλλογοι ακολουθούν και όλο αυτό δημιουργεί ένα οικοσύστημα με τις τιμές να καλπάζουν προς τα πάνω. Η επίπτωση των διαφόρων Τσέλσι (αν και πλέον πάνε 15 χρόνια οπότε πρέπει να τη λογίζουμε στους παραδοσιακούς), Μάντσεστερ Σίτυ, Παρί, Μονακό στην Ευρωπαϊκή τιμαρίθμηση των μεταγραφών είναι τεράστια για να αγνοηθεί.

Πέρα από τον πληθωρισμό, τα σπορ εδώ και περίπου 20 χρόνια λειτουργούν σε συνθήκες σόου μπιζ. Έτσι, η αναγνωρισιμότητα και η δημοφιλία ενός παίχτη ανεβάζει το κασέ του, όπως συμβαίνει με ηθοποιούς και τραγουδιστές, άρα και το κόστος να τον αποκτήσεις. Οι σταρ του ποδοσφαίρου πια πέρα από παίχτες, είναι και επιχειρήσεις. Tο έχω ξαναγράψει αναλυτικά, με παραδείγματα τον Μπέκαμ (πρωτοπόρος), τον Κριστιάνο και τον Νεϋμάρ. Όταν γίνεται αγορά ενός σταρ πλέον ο σύλλογος δεν αγοράζει μόνο τον ποδοσφαιριστή αλλά και την επιχείρηση γύρω του. Ο Νεϋμάρ όταν πήγε στο Παρίσι είχε περισσότερους προσωπικούς χορηγούς από την Παρί!

Στη λογική της μπίζνας, υπάρχουν δύο πάρα πολύ καθοριστικοί παράγοντες. Ο πρώτος είναι το άνοιγμα σε νέες αγορές και η προσπάθεια διατήρησης των κεκτημένων σε αγορές όπου ήδη έχει δημιουργηθεί κοινό. Οι περιοδείες των μεγάλων κλαμπ κατά την προετοιμασία τους σε Ασία, Αυστραλία και ΗΠΑ δεν ήρθαν στα κουτουρού. Όπως και διάφορα Σούπερ Καπ που διεξάγονται σε εξωτικούς προορισμούς. Είναι προσπάθεια να κατακτηθούν αγορές, να δημιουργηθεί οπαδική βάση, δηλαδή πελάτες, σε όλον τον πλανήτη και φυσικά να ανέβουν τα έσοδα. Έτσι, με την αρχή να έχει γίνει με τον Παρκ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, βλέπουμε στο ρόστερ παραδοσιακών συλλόγων παίχτες από Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα εσχάτως, Ινδία, ΗΠΑ, κτλ ώστε να μπει το κλαμπ στις αγορές. Οι αθλητικοί σύλλογοι έχουν την ιδιαιτερότητα ότι αν πιάσεις κάποιον πελάτη, το δέσιμο είναι εφ’ όρου ζωής. Και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα που όλοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν. Δε βγαίνει πάντα, η αποτυχία πχ της μεταγραφής του Αρντά Τουράν στην Μπαρσελόνα που ήθελε να ανοίξει την αγορά της Τουρκίας είναι χαρακτηριστική.

Η τελευταία μεταβλητή, που συχνά αγνοείται, είναι οι αθλητικές εταιρίες χορηγοί. Η Νάικ, η Αντίντας, η Πούμα και όλες αυτές, που έχουν παίχτες να χορηγούν καθορίζουν σε κάποιο βαθμό και τους προορισμούς τους. Θεωρείται από τους μεγάλους παίχτες αυτού του παιχνιδιού αδιανόητο να μην έχουν έναν τοπ κλας παίχτη σε κάποιο τοπ κλαμπ. Όταν έφυγε ο Νεϋμάρ από την Μπαρσελόνα (Νάικ) ήρθε ο Ντεμπελέ (Νάικ), που φοράει την ίδια σειρά παπουτσιών (Μέρκιουρι). Μετά έγινε ο κακός χαμός λόγω χρονιάς Μουντιάλ, να έρθει και ο Κουτίνιο στη Βαρκελώνη, διότι με τη φυγή Νεϋμάρ, δεν υπήρχε Βραζιλιάνος σταρ στην Μπάρσα. Η Μπάρσα έδωσε €140Μ στο Βραζιλιάνο σωσία του Μπίγαλη, ενώ αυτός δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στο Τσαμπιολί, διότι η Νάικ, που χορηγεί και το σύλλογο, το ήθελε έτσι. Παρόμοια κατάσταση και στη Ρεάλ Μαδρίτης μετά τη φυγή Κριστιάνο. Η Νάικ έχει μείνει χωρίς σταρ στη Μαδρίτη και γι’ αυτό προωθείται η μεταγραφή Νεϋμάρ εκεί. Ο Πογκμπά έκανε 10 διαφημιστικά για την Αντίντας πριν καν παίξει επίσημο ματς με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Σε όλα τα παραπάνω να προσθέσουμε σε αστερίσκο, διότι αλλιώς το κείμενο θα ξεφύγει υπερβολικά, την υπερβολικά μεγάλη ισχύ των μανατζαρέων. Πολλοί παίχτες αλλάζουν συλλόγους διότι το απαιτεί ο μάνατζερ, Ίμπρα μου, για να βγάλει μία προμήθεια. Επίσης υπάρχουν μάνατζερς που έχουν ιδιαίτερη σχέση με συγκεκριμένους συλλόγους και προπονητές, που δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης και αποκλειστικότητας.

Για να καταλήξουμε εκεί που ξεκινήσαμε, τι είναι τελικά ακριβό σήμερα είναι ένας μαθηματικός τύπος για δύσκολους λύτες. Οι μεταβλητές που έχουν μπει λόγω σόου μπιζ και οικονομίας αγοράς είναι τόσες πολλές που οι παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπόψιν είναι α) άγνωστοι, β) δύσκολοι που χρειάζονται ειδικές γνώσεις και γ) με μεγάλη δόση ρίσκου. Μία μεταγραφή, του Ντε Γιογκ πχ που είναι και η αφορμή του κειμένου, μπορεί αρχικά να φαίνεται ακριβή και τελικά να βγει, μπορεί και να αξίζει μέχρι το τελευταίο σεντ. Καταλήγουμε στον αφορισμό του Φλορεντίνο ίσως ότι μια μεταγραφή είναι ακριβή ή φτηνή ανάλογα με το πόσο αποδίδει ο παίχτης. Δε νομίζω να έχουν σκεφτεί δευτερόλεπτο στη Μαδρίτη τα λεφτά που έδωσαν για τον Κριστιάνο. Και το ίδιο ισχύει για όλους όσους απέδωσαν. Αλλά σε σημερινές συνθήκες μπορείς κάλλιστα να έχεις μεταγραφές υψηλού ρίσκου των €30Μ. Ο Ντε Γιογκ είναι στην ίδια κατηγορία. Η Μπαρσελόνα τον έκλεισε τώρα για να μην μπει σε πλειστηριασμό με Παρί και Μάντσεστερ Σίτυ. Λόγω ηλικίας, ικανοτήτων, συμβολαίου με τον Άγιαξ και διαβατηρίου η τιμή δείχνει λογική. Αλλά ετυμηγορία θα βγάλουμε σε 2-3 χρόνια.

Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πικέ

  [2 Σχόλια]

Στο βιβλίο του «Ολυμπιακό Σαμποτάζ» ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν γράφει, αναφερόμενος στους Καταλανούς ηγέτες: «Ο αρχηγός είναι ένας αναγκαίος παραλογισμός στην πολιτική αγορά που κινητοποιεί ερωτευμένους φαντασιόπληκτους». Ο Μανόλο ως γνήσιο τέκνο της πόλης της Βαρκελώνης και φανατικός οπαδός της Μπαρσελόνα, ήξερε πάρα πολύ καλά την ψυχολογία της Καταλωνίας, της Βαρκελώνης και της Μπάρσα. Μια κοινωνία και ένας σύλλογος που έψαχνε πάντα έναν ηγέτη να συσπειρωθεί γύρω του. Από την εποχή του Θέσαρ, του Κουμπάλα, του Κρόυφ, του Μαραντόνα και τελευταία του Μέσι, η νοοτροπία του Καταλανού, στα σπορ και έξω από αυτά, είναι ότι χρειάζεται όχι μόνο ένα κίνητρο ή στόχο, αλλά και ένα πρόσωπο να το εκφράσει και να συσπειρώσει τους άλλους γύρω του.

Στα Βόρεια σύνορα της Καταλωνίας, εκεί στο τριεθνές με τη Γαλλία και τη Βασκωνία στα βουνά, υπάρχει το μοναδικό κράτος που έχει επίσημη γλώσσα τα Καταλανικά. Η Ανδόρα κρυμμένη στα Πυρηναία μπορεί να είναι ανεξάρτητο κράτος, όμως η ζωή της είναι αρκετά πιο συνδεδεμένη με την Ισπανία και κυρίως την Καταλωνία, απ’ότι με τη Γαλλία. Ο ποδοσφαιρικός της σύλλογος αγωνίζεται στις ισπανικές κατηγορίες και από το 1942 που ιδρύθηκε φοράει τα χρώματα της σημαίας της χώρας: κίτρινο, κόκκινο και μπλε. Το γήπεδο της βρίσκεται στην πρωτεύουσα Ανδόρα λα Βέλια (η παλιά είναι αυτό) και μοιάζει με υπέροχο επαρχιακό γήπεδο χωμένο στα βουνά, με μια προκάτ κερκίδα των 500 θέσεων.

Δε μιλάμε για κάποιο μεγαθήριο που χάθηκε στις σελίδες της ιστορίας. Το πιο ψηλά που έχει φτάσει ποτέ είναι στην τρίτη κατηγορία, τερθέρα διβισιόν τότε, ενώ συνήθως παίζει στις τοπικές καταλανικές κατηγορίες. Και λογικό θα μου πείτε, αφού εκεί ο κόσμος ασχολείται με το σκι, το μπάσκετ, τα αφορολόγητα ψώνια και τις τράπεζες. Όχι ακριβώς ποδοσφαιρικό σκηνικό. Ώσπου το 1994 συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Η μικρούλα Ανδόρα στο κύπελλο Καταλωνίας πέταξε εκτός στα ημιτελικά την Μπάρσα του προπονητή Κρόιφ, του Στόιτσκοφ, του Ρομάριο (εντάξει, δεν έπαιζαν αυτοί, αλλά μη χαλάμε την ιστορία). Στον τελικό κέρδισε την Εσπανιόλ με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησε το μοναδικό της τίτλο. Μετά επέστρεψε στα κυβικά της και σταδιακά έπεσε στην αφάνεια και τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν στη διάλυση.

Είναι λίγο κωμικό να λέμε ότι σε ένα κράτος (μέχρι πρόσφατα) φορολογικό παράδεισο, ο ποδοσφαιρικός του σύλλογος μπορούσε να διαλυθεί για χρέος €200.000, όμως η κατάσταση ήταν αυτή. Ο προπονητής είχε μείνει με 10 μόλις παίχτες και κανέναν άλλον στο τεχνικό τιμ, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είχαν μείνει απλήρωτοι τόσο καιρό που δεν πήγαιναν πια στις προπονήσεις. Εκεί λοιπόν που χανόντουσαν η σωτηρία ήρθε από την ‘Κόσμος’. Η εταιρία του Ζεράρ Πικέ έκανε προσφορά στο Υπουργείο Αθλητισμού της Ανδόρας και μετά από την ολοκλήρωση της γραφειοκρατίας πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου. Η υπουργός, Όλγα Ζελαμπέρτ, δήλωσε, «Εδώ ο κόσμος είναι κατά 70-80% οπαδοί της Μπαρσελόνα και η άφιξη του Ζεράρ Πικέ του δίνει μεγάλη χαρά και αισιοδοξία».

Ο Πρεσιδέντε φουτούρο της Μπαρσελόνα επεκτείνει τις δραστηριότητες της ‘Κόσμος’ που πλέον ασχολείται με 5 διαφορετικούς τομείς: Το ποδόσφαιρο με την Ανδόρα, το τένις με την ανάληψη της διοργάνωσης του Ντέιβις Καπ, τα ηλεκτρονικά σπορ σε συνεργασία με μια θυγατρική της Κονάμι, τα μίντια μέσω της πλατφόρμας «The Players Tribune» και την εστίαση με 4 διαφορετικά εστιατόρια (και σε αυτό στη Μαδρίτη να έχει συνέταιρο τον Σέρχιο Ράμος). Ο Πικέ είναι από τους ποδοσφαιριστές που διαχειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τα χρήματα που βγάζουν απ’ το ποδόσφαιρο και επεκτείνεται επιχειρηματικά σε πολλούς τομείς με επιτυχία. Παράλληλα εκπαιδεύεται στα καλύτερα πανεπιστήμια για να μπορεί να διαχειρίζεται την περιουσία του και τις επιχειρήσεις του ο ίδιος. Είναι χαρακτηριστικό το πώς χτίζει τόσα χρόνια τη ζωή του τόσο στο επιχειρηματικό κομμάτι, όσο και στο πως φτιάχνει το προφίλ του μελλοντικού προέδρου της Μπαρσελόνα.

Αγοράζοντας την Ανδόρα άλλαξε άμεσα πάρα πολλά στο αγωνιστικό κομμάτι. Έκανε 10 μεταγραφές και έφερε στον πάγκο τον φίλο του και παλιό παίχτη της Μπάρσα, Γκάμπρι. Μαζί του στο προπονητικό τιμ θα είναι ο επίσης παλιός μπλαουγράνα, Ζουρκέρα. Ο Ζουρκέρα δήλωσε ότι πέρα από το γεγονός ότι ο Πικέ είναι φίλος του, τον έπεισε το ίδιο το πρότζεκτ αφού αυτοί που θα το τρέξουν δείχνουν πραγματικά να ενδιαφέρονται. Με την τοποθέτηση του Γκάμπρι στον πάγκο, που είχε εκπαιδευτεί στη Μασία ως παίχτης και μετά έπαιξε και στον Άγιαξ, όπου ξεκίνησε και προπονητικά, γίνονται ξεκάθαρες οι αγωνιστικές προθέσεις της ‘Κόσμος’. Αυτός ο σύνδεσμος Μπαρσάγιαξ, που λένε και εδώ, βασίζεται στις βάσεις και τις ιδέες που έφερε ο Κρόυφ στη Βαρκελώνη και συνεχίζει να επεκτείνεται. Και αν η Μπάρσα έχει αφήσει αρκετά πίσω της αυτή τη νοοτροπία, οι προθέσεις του πρεσιδέντε φουτούρο είναι ενδεικτικές μέσω αυτού του πρότζεκτ.

Στο διοικητικό κομμάτι πάντως προτίμησε να υπάρχει μια συνέχεια. Παρόλο που ο Πικέ θα είναι ο πρόεδρος, ή τέλος πάντων κάποιος της ‘Κόσμος’, καθότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ακόμα αυτό, ο παλιός πρόεδρος Αλμπέρτ Φερέ παραμένει στο Δ.Σ. Προφανώς εκτιμήθηκε το γεγονός ότι στη θητεία του μείωσε το χρέος και κυρίως αύξησε τα μέλη του συλλόγου από 12 (δώδεκα ολογράφως) σε 280. Το μεγαλύτερο από τα πολλά σχέδια που έχει η ‘Κόσμος’ για το σύλλογο είναι η κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου. Αυτό θα είναι πραγματικά δύσκολο και δαπανηρό δεδομένου του πόσο βράχο έχει η περιοχή. Βέβαια ήδη έχει πείσει νυν (Μέσι) και παλιούς (Φάμπρεγας) συμπαίχτες του να αγοράσουν μετοχές της Ανδόρας.

Αριστερά ο Ισίδρε Γαρίκα, αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Καταλωνίας το 1994. Δεξιά ο μάγειρας του εστιατορίου που σπονσοράρει την ομάδα.

Η εξαγορά του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Ανδόρα από την εταιρία του Πικέ είναι μια καλά μελετημένη κίνηση του ίδιου. Μπαίνει στο χώρο της ιδιοκτησίας ενός συλλόγου με σκοπό να δώσει στην Καταλωνία άλλο ένα ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς πέρα από την ίδια την πόλη της Βαρκελώνης και εσχάτως τη Ζιρόνα. Και καθώς δεν είναι η πρώτη επιχείρηση που ανοίγει στα Πυρηναία, όπου έχει και σπίτι, δείχνει μ’αυτόν τον τρόπο πως θέλει να κάνει μια βάση επιχειρήσεων εκεί, ενώ η ομάδα θα είναι μια αφορμή να πηγαίνει ο κόσμος προς τα εκεί και για άλλους λόγους, πέρα από το να κάνει σκι και ν’ αγοράσει αφορολόγητα τσιγάρα και ποτά.

Ο Μέσι του Βιλερμπάν

  [2 Σχόλια]

Τη σεζόν 2013-2014 στη Λυών αποφάσισαν ότι ήρθε η στιγμή η πολύ καλή φουρνιά που είχαν στις ακαδημίες τους να περάσει στην πρώτη ομάδα. Έτσι πήραν έναν κορμό, τον τερματοφύλακα Αντονί Λόπες, το μπακ Σαμουέλ Ουμτιτί, τα χαφ Κορεντίν Τολισό και Ζορντάν Φερί και τους επιθετικούς Αλεξάντρ Λακαζέτ και Ναμπίλ Φεκίρ. Και ενώ τα φώτα έπεσαν αρκετά στους Λακαζέτ και Ουμτιτί, οι οποίοι ήδη έχουν πάρει μεγάλες μεταγραφές για αλλού, ο πρόεδρος Ολάς είχε πάθει έρωτα με τον Ναμπίλ Φεκίρ. Σε ερώτηση δημοσιογράφου στις αρχές του 2015 για τους νέους της ομάδας, και με τον Λακαζέτ να κάνει σούπερ χρονιά που κατέληξε να τον βγάλει πρώτο σκόρερ του Σαμπιονά, απάντησε «Ο Ναμπίλ είναι ο Μέσι μου».

Γεννημένος στο Βιλερμπάν (σαν να λέμε ότι γεννήθηκε στην Καλαμαριά) στις 18 Ιουλίου του 1993, ο Φεκίρ είναι γέννημα θρέμμα Λυωνέζος, ή όπως λένε και εκεί, «Γκον». Η Λυών, που έχει μαζί με τις Ρεν και Μονακό τις καλύτερες ακαδημίες στη Γαλλία, φυσικά τον ανακάλυψε νωρίς και ο μικρός Ναμπίλ μπήκε στα παιδικά τμήματα των Γκον από την ηλικία των 12. Εκεί όμως οι προπονητές του τον έβρισκαν πολύ μικρό και αδύναμο και τελικά τον έδιωξαν. Όπως βέβαια έχει συμβεί σε πάμπολλες περιπτώσεις μικροκαμωμένων (Ματιέ Βαλμπουενά, ακούς;), ο Φεκίρ πήγε μια βόλτα σε διάφορες ακαδημίες συλλόγων στην κοιλάδα του Ροδανού, με μοναδικό στόχο της ζωής του να επιστρέψει στη Λυών. Εντάξει, κανείς δεν ξέρει τις Τοκέν Βιλερμπάν, Π.Σ. Βωλ και Καλουίρ στις οποίες πήγε, αλλά τη Σεντ Ετιέν που τον ζήτησε την ξέρουμε. Εκεί ο Φεκίρ, ως γνήσιος Γκον, απάντησε «Στους εχθρούς δεν πάω. Θέλω να αποδείξω στη Λυών ότι έκανε λάθος». Με προσωπική παρέμβαση του Ολάς, που τον είδε σε κάποιο αγώνα κυπέλλου νέων της περιοχής του Ροδανού, επιστρέφει τελικά στη Λυών στα 17 του.

Ντεμπουτάρει στα ματς προκριματικών του Τσαμπιολί κόντρα στη Ρεάλ Σοθιεδάδ. Θα παίξει στη ρούκι χρονιά του 17 ματς, σκοράροντας ένα γκολ και δίνοντας 2 ασίστ. Δεν ήταν αυτό που περίμεναν, αλλά όλη η Λυών τον πιστεύει πάρα πολύ. Ο μικρός ξεκίνησε σαν αριστερός εσωτερικός μέσος και μετά πέρασε δεύτερος επιθετικός. Εκεί την επόμενη χρονιά με το Λακαζέτ σκίζουν χασέδες. Ο Φεκίρ τελειώνει τη χρονιά με 16 γκολ και 9 ασίστ και ο Λακαζέτ με 32 γκολ και 7 ασίστ. Ο Φεκίρ όμως εκτός από γκολ και ασίστ κάνει και άλλα πράγματα στο γήπεδο. Κατεβαίνει χαμηλά να κάνει παιχνίδι, πάει στο πλάι να ανοίξει τις άμυνες, δοκιμάζει δύσκολες κάθετες, προστατεύει με το σώμα του τη μπάλα, ντριπλάρει με αυτό, ντριπλάρει γενικά. Με ύψος 1,73 και με το καλό του πόδι να είναι το αριστερό ο πρόεδρος είναι ξεκάθαρος: «Είναι ο Μέσι μου».

Με τις εμφανίσεις του και με την προοπτική του Γιούρο στη Γαλλία την επόμενη χρονιά ο Φεκίρ και ο Λακαζέτ δεν γίνεται να αγνοηθούν. Και οι δύο άλλωστε είχαν παίξει ματς με τη Γαλλία σε επίπεδο νέων. Με το Φεκίρ όμως δημιουργείται μια τεράστια ιστορία. Ο πατέρας του πριν τη διακοπή για τις εθνικές του Μαρτίου του 2015 βγαίνει και δηλώνει ότι ο γιος του θα επιλέξει να αγωνιστεί με την εθνική Αλγερίας, για να τιμήσει την καταγωγή του. Η οικογένεια του Φεκίρ κατάγεται από τη Φατζάνα της Αλγερίας, τόσο από την πλευρά του πατέρα του, όσο και από την πλευρά της μητέρας του. Εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία μόλις ένα χρόνο πριν γεννηθεί ο Ναμπίλ και η σχέση με την Αλγερία ήταν ακόμα πολύ έντονη. Ο Ναμπίλ δηλώνει στην Εκίπ ότι θα επιλέξει μέσα στις προσεχείς δύο εβδομάδες. Ο Ντεσάμπ λέει ότι η απόφαση είναι του παίχτη και ο Κριστιάν Γκουργκίφ, ο μπαμπάς του Γιοάν, προπονητής της εθνικής Αλγερίας, λέει ότι ο παίχτης θα επιλέξει την Αλγερία. Στη Γαλλία γίνεται πανικός σε εφημερίδες και πάνελ. Παράλληλα ο Γκουργκίφ τον καλεί κανονικά για τα φιλικά με το Ομάν και το Κατάρ, λέγοντας ότι τον κάλεσε διότι του είπε στο τηλέφωνο ο ίδιος ότι θα επιλέξει την Αλγερία. Τελικά, ο Φεκίρ βγαίνει στην Εκίπ και λέει «Η Γαλλία. Αυτή είναι η επιλογή μου». Και βάζει κερασάκι ότι «η συζήτηση που είχα με τον Ντιντιέ Ντεσάμπ ήταν πολύ πειστική». Έτσι για να αφήσει ξενερωμένους τους πάντες.

Λυωνέζικοι Αλγερινοί κύκλοι λένε ότι η σχέση με τον πατέρα του όχι απλώς χάλασε, αλλά δεν επανήλθε ποτέ. Πριν λίγο καιρό στη Λιμπερασιόν υπήρξε ένα άρθρο για τον Φεκίρ και ο αρθρογράφος (Γκρεγκορί Σναιντέρ) έγραφε ότι υπήρξε αυτό το καλοκαίρι μια προσπάθεια συμφιλίωσης στην αυλή του παππού, με όχι ξεκάθαρα όμως αποτελέσματα. Οι ίδιοι κύκλοι μετά τον τραυματισμό του, ρήξη χιαστών, τον Ιούλιο του 2015 με τη φανέλα της εθνικής Γαλλίας στο φιλικό κόντρα στην Πορτογαλία, έγραφαν ότι το αντιμετώπισαν ως χτύπημα από τον Αλλάχ.

Όσο οι Ουμτιτί, Τολισό και Λακαζέτ παίρνουν μεταγραφές εκατομμυρίων και πάνε για το παραπάνω βήμα, ο Φεκίρ μένει στη Λυών λόγω του τραυματισμού που τον άφησε τόσο πίσω. Την επόμενη σεζόν παίζει μόλις 9 ματς με τη Λυών και ένα με την εθνική. Μετά επανέρχεται βέβαια. Σεζόν 2016-2017, 51 ματς, 14 γκολ, 13 ασίστ. Επόμενη σεζόν, ίδιος αριθμός ματς 24 γκολ, 7 ασίστ. Αλλά πολύ, μα πολύ, περισσότερο παιχνίδι. Πλέον παίζει κάπου ανάμεσα στο κέντρο και στην επίθεση. Κάπως σαν τον Μέσι, κάπως σαν τον Ινιέστα. Παρά τις παραινέσεις του τμήματος μάρκετινγκ της Λυών να πάρει το 10, συνεχίζει να φοράει το 18. Την ημερομηνία γέννησής του. Και μια και είναι ο Μέσι τους, στο ντέρμπι με τη γειτονική Σεντ Ετιέν την περασμένη σεζόν, όταν κάνει το 0-5 μέσα στο Ζοφρουά Γκισάρτ βγάζει τη φανέλα του και τη δείχνει στους οπαδούς. Είναι το δεύτερό του γκολ στο ματς και μάλλον αντίδραση για τα «Βρωμοαλγερινέ» που ακούει από την εξέδρα σε όλον τον αγώνα.

Το καλοκαίρι που πέρασε ο Φεκίρ έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής παίζοντας ως αλλαγή συνήθως με την εθνική Γαλλίας. Η απόφασή του να επιλέξει τη Γαλλία αντί της Αλγερίας του έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Παράλληλα σχεδόν πήρε τη μεταγραφή που έλειπε για να περάσει στην ελίτ. Η Λίβερπουλ τον είχε κλεισμένο, είχε δώσει συνέντευξη και στο κανάλι των Ρεντς, αλλά τελευταία στιγμή η μεταγραφή ακυρώθηκε. Η Λίβερπουλ είπε για ιατρικούς λόγους, το πληγωμένο του γόνατο. Η Λυών δεν είπε και πολλά, αλλά οι Αλγερινοί κύκλοι λένε για προμήθειες που ζήτησαν οι Αλγερινοί Λυωνέζοι τελευταία στιγμή. Η Λίβερπουλ είπε να μην μπλέξει σε περίπτωση (Ματιέ Βαλμπουενά κλείσε τα αφτιά σου) Μπενζεμά με σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες και αποσύρθηκε. Ο Ολάς είπε ότι θα μείνει να βοηθήσει τη Λυών να προχωρήσει στο Τσαμπιολί. Και στο ματς με τη Σαχτάρ όπου κρινόταν η πρόκριση έγινε πάλι ο Μέσι του Βιλερμπάν. Με μια κάθετη στον Τραορέ που το έχασε και μετά με ένα γκολ που θύμισε αρκετά τον Αργεντίνο έδωσε την πρόκριση στη Λυών.

Ο ίδιος είναι πλέον αρχηγός της ομάδας που υποστηρίζει από παιδί. Ζει τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του και όταν τον ρώτησαν για τη Λίβερπουλ είπε το ίδιο που είχε πει στα 14 του για τη Λυών. «Η ιστορία δεν τελείωσε. Θέλω να τους αποδείξω ότι έκαναν λάθος».

Η Ποδοσφαιρομάνα Παραδεισένια Κοιλάδα της Χιλής

  [5 Σχόλια]

Με αφορμή το κείμενο του duendes για τον Κάρλος Καζέλι, ήθελα να κάνω μια αναφορά, μάλλον φόρο τιμής, στην πόλη στην οποία έχει γεννηθεί το ποδόσφαιρο στη Χιλή. Και φυσικά αυτή δεν είναι η πρωτεύουσα, Σαντιάγο, όπως καταλαβαίνετε. Η Χιλή είναι γνωστή (ποδοσφαιρικά μιλάμε πάντα) για τις ομάδες των μεταλλωρύχων της, όμως το ποδόσφαιρο, όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ξεκίνησε από ένα λιμάνι.

Το Βαλπαραΐσο (Παραδεισένια κοιλάδα στα Ισπανικά) ανακαλύφθηκε από τους Κονκισταδόρες το 1532. Για χρόνια παρέμενε ένα μικρό λιμάνι, μέχρι που το 18ο αιώνα έγινε το σημαντικότερο λιμάνι της Λατινικής Αμερικής στον Ειρηνικό. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Βρίσκεται 120χλμ βόρειο-δυτικά του Σαντιάγο και θυμίζει ελάχιστα κοιλάδα, πρέπει να πούμε. Λόγω του λιμανιού εγκαταστάθηκαν εκεί Άγγλοι στα μέσα του 19ου αιώνα και μαζί τους έφεραν και το ποδόσφαιρο. Το 1882 ιδρύεται σε αγγλικό κολέγιο ο Μακέι & Σούθερλαντ, πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος στη χώρα, φυσικά στο Βαλπαραΐσο. Από εκεί ξεκινάει μια γενικά μπλεγμένη ιστορία (Λατινική Αμερική είπαμε, πώς νομίζετε ότι χτίστηκε η παράδοση διοργανώσεων όπως τα πρωταθλήματα του Περού και της Ουρουγουάης).

Το 1895 σε ένα καφέ της πόλης ιδρύεται η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Χιλής», η οποία έχει αρχικά τα εξής μέλη: Μακέι & Σούθερλαντ, Βαλπαραΐσο, Τσίλιαν, Βικτόρια Ρέιντζερς, Νασιονάλ & Βαλπαραΐσο Γουόντερερς. Οι σύλλογοι πλήρωσαν το εξωφρενικό ποσό των $5 για να γίνουν μέλη. Στα 4 ιδρυτικά μέλη τα 3 είναι Άγγλοι. Ο Ντέβιντ Σκοτ γίνεται πρόεδρος, ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Ρέιντ ταμίας και ο Ανδρές Χεμέιγ είναι ο γραμματέας ενώ ο ιδρυτής Ρόμπερτ Μπάιλι ταξιδεύει μέχρι την Αγγλία για να φέρει μια επίσημη μπάλα (τότε μιλάμε για ταξίδι περίπου 40 ημερών). Πέρα του Ρέιντ οι άλλοι είναι όλοι έμποροι. Στο πρώτο επίσημο ματς της χιλιάνικης ιστορίας η Βικτόρια Ρέιντζερς ισοπεδώνει με 8-0 τη Βαλπαραΐσο Γουόντερερς.

Ως εδώ όλα νορμάλ: Άγγλοι, αστοί, έμποροι, κολέγια. Αλλά είπαμε λιμάνι και Λατινική Αμερική. Έτσι λοιπόν πάμε στο 1905 όπου ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Ρόαγιαλ Φούτμπολ Κλαμπστο στη γειτονιά Μανκομουνάλ δε Βαλπαραΐσο είναι μέρος συνάντησης και μαζικοποίησης της εργατικής τάξης της πόλης. Γύρω από τη Ρόαγιαλ στη Μανκομουνάλ, όπως γράφει στο βιβλίο του «Ζήτω η Αναρχία» ο Μανουέλ Λάγος, συναθροίζεται η εργατική τάξη του Βαλπαραΐσο που περιλαμβάνει τόσο αναρχικούς, όσο και σοσιαλιστές κομμουνιστές. Έτσι λοιπόν, στο φύλλο της 2ας Μαΐου του 1907 της εφημερίδας «Ελ Τσιλένο» του Βαλπαραΐσο διαβάζουμε ότι:

«Σήμερα στις 07:30 θα συνέλθουν στο σαλόνι στης Ομοσπονδίας της Μανκομουνάλ στη Βίνια δελ Μαρ (σημ: όνομα της επαρχίας), οδός Βαλπαραΐσο Νο12, οι εκπρόσωποι των εργατών ποδοσφαιριστών της περιοχής, με σκοπό τη σύσταση της Εργατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Χαιρετίζουμε την αποφασιστικότητα των συντρόφων μας και θέτουμε εαυτούς στη διάθεση όσων επιθυμούν αυτή η προσπάθεια να ευδοκιμήσει».

H Deportivo Kegan ήταν μία από τις ομάδες των αναρχικών στο Βιλαπαραΐσο. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο «Η αναρχία στη Χιλή».

Έτσι στην ποδοσφαιρομάνα του Βαλπαραΐσο το 1907 υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που λειτουργούσαν παράλληλα. Το επιβεβαιώνει η εφημερίδα «Λα Δεφένσα» στο φύλλο της 23ης Μαΐου του 1907. Τα πράγματα παραμένουν έτσι ξεκάθαρα (ναι, τι;) με τους εργάτες να έχουν τη δική τους ομοσπονδία και πρωτάθλημα και τους Άγγλους με τους αστούς τη δική τους πάλι και είναι όλοι ευτυχισμένοι μέχρι το 1909. Τότε οι πρωτευουσιάνοι του Σαντιάγο κάνουν δική τους Αθλητική Ομοσπονδία και θέλουν να αφομοιώσουν την ποδοσφαιρική του Βαλπαραΐσο. Οι Βαλπαραδεισένιοι όμως κάνουν αίτημα ένταξης στη ΦΙΦΑ που το 1913 τους αποδέχεται αρχικά. Μετά πλακώνονται οι Σαντιαγαίοι με τους Βαλπαραδεισένιους για το ποια είναι η σωστή Ομοσπονδία και μέχρι το 1917 διοργανώνονται δυο παράλληλα πρωταθλήματα, ένα στο Βαλπαραΐσο και ένα στο Σαντιάγο. Παράλληλα με αφορμή ένα άρθρο του Περιοδικού «Σοσιαλίστα» το 1915 όπου αναφέρεται στο ποδόσφαιρο «ως άθλημα που προωθείται ως τέτοιο αλλά δεν είναι» έχει ξεκινήσει ένα μπέρδεμα μεταξύ των αναρχικών και των σοσιαλιστών στο άλλο κομμάτι του Βαλπαραΐσο. Οι Αναρχικοί συνασπίζονται γύρω από το σύλλογο Αουρόρα Ρόχα (Κόκκινη Αυγή) που είχε αρχικά ιδρυθεί από εργάτες σε σαπουνάδικα και βυρσοδεψεία και τον παραδοσιακά αναρχικό σύλλογο της Δεπορτίβο Κέγκαν. Οι σοσιαλιστές γύρω από τον Θέντρο Κουλτουράλ ι Δεπορτίβο (την ομάδα δηλαδή που συνέστησε το πολιτιστικό τμήμα του εργατικού κέντρου).

Μέσα σε αυτό τον αγαπημένο λατίνικο χαμό, φτάνουμε στα σωτήρια έτη 1922 με 1924. Το 1922 αποφασίζεται να γίνει μια «Κόκκινη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία» από το Χιλιάνικο Εργατικό Κέντρο του Βαλπαραΐσο. Στις 14 Απριλίου του 1922 ιδρύεται η «Εργατική Ομοσπονδία Φουτ-Μπολ», όπως αναφέρει η Κριστίνα Ματέου στο βιβλίο της «Πολιτική και Ιδεολογία της Εργατικής Αθλητικής Ομοσπονδίας». Στόχος ήταν να ενσωματώσει σε μία διοργάνωση και κάτω από την ίδια στέγη όλους τους συλλόγους του αριστερού ιδεολογικού φάσματος που είχαν έρθει σε ρήξη από το 1915. Πετυχαίνει το στόχο της το 1924 και έτσι μέχρι το 1928, όλοι οι αναρχικοί και σοσιαλιστικοί σύλλογοι βρίσκονται εγγεγραμμένοι στην Εργατική Ομοσπονδία.

Εικόνα από ματς του 1895 στο Βαλπαραΐσο. Η ομάδα είναι η Βικτόρια. Από το βιβλίο «Η Αρχή του Ποδοσφαίρου στη Χιλή».

Παράλληλα στο μπουρζουά στρατόπεδο, το 1923 οι Βαλπαραδεισένιοι με τους Σαντιαγαίους τα βρίσκουν επιτέλους και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δε θα ενσωματωθεί τελικά στην εθνική Αθλητική Ομοσπονδία, αλλά θα ιδρυθεί νέος φορέας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Χιλής, που είναι ο ίδιος που έχει παραμείνει ως σήμερα. Η ενσωμάτωση θεώρησαν ότι έπρεπε να είναι σταδιακή, έτσι ως το 1935 διεξάγεται κανονικά το τοπικό πρωτάθλημα του Βαλπαραΐσο, ενώ η έδρα της Ομοσπονδίας στο Σαντιάγο μεταφέρθηκε μόλις το 1929. Η Σαντιάγο Γουόντερες πήρε τον τελευταίο τοπικό τίτλο σπίτι της. Παρόλο που λέγεται έτσι είναι σύλλογος του Βαλπαραΐσο που ιδρύθηκε από ανθρώπους που κατάγονταν από το Σαντιάγο και πήγαν να δουλέψουν στο λιμάνι.

Από το 1929 ξεκινάει ο τρίτος κύκλος ανάπτυξης του ποδοσφαίρου στη Χιλή. Πια ακόμα και η Εργατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει διαλυθεί και έχει απορροφηθεί από την κεντρική. Η κεντροποίηση της διοίκησης του ποδοσφαίρου όμως έδωσε την ευκαιρία η ιδεολογική ή/και η επαγγελματική ταυτότητα να μεταφερθεί στους συλλόγους. Έτσι οι ανθρακωρύχοι συνασπίστηκαν γύρω από την Κόλο-Κόλο, οι φοιτητές γύρω από την Ουνιβερσιδάδ και πάει λέγοντας. Η ιστορία της Χιλής μοιάζει με εκείνη αρκετών άλλων Λατίνικων Ομοσπονδιών. Η παράλληλη διοργάνωση όμως, έστω για τέσσερα χρόνια, τριών διαφορετικών πρωταθλημάτων, λόγω γεωγραφίας και ιδεολογίας, είναι μια υπέροχη μοναδικότητα που κατέχουν.

Θα Μας Περάσει Χειρουργείο

  [6 Σχόλια]

Η διαιτησία είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης στην Ελλάδα ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Κοράκια, γκρι, αλήτες, χειρούργοι, είναι κλασικοί χαρακτηρισμοί. Εγώ, όπως έχω ξαναγράψει, θεωρώ ότι η διαιτησία παίζει ένα ρόλο κοντά στο 15-20% σε ένα ματς και της δίνεται πολύ περισσότερη σημασία και προβολή από όση αξίζει. Η κουβέντα για τη διαιτησία επίσης γιγαντώνεται όσο στο χορτάρι τα πράγματα, ποιοτικά, είναι από δραματικά έως απαράδεκτα.

Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς θα μείνω λίγο στο «χειρούργοι». Το όνομά του είναι Σέσαρ Νοβάλ, κατάγεται από τη Βαλένθια όπου ζει και δουλεύει. Είναι πλαστικός χειρούργος, με ειδίκευση στις αλλαγές φύλου, και διατηρεί δική του κλινική. Παράλληλα, είναι επόπτης στη Λα Λίγα πλέον, και μετά το Μπαρσελόνα-Σεβίλλη βρέθηκε το Σάββατο και στο Εϊμπαρ-Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο Σέσαρ Νοβάλ δεν είναι ένας απλός πλαστικός χειρούργος. Είναι πρώτο όνομα στον κλάδο του, μιλάει σε συνέδρια, έχει κάνει αρκετές έρευνες και έχει λάβει αμέτρητα βραβεία. Πριν ταξιδέψει στο Εϊμπάρ έκανε εγχείριση αλλαγής φύλου σε μόλις 18 ώρες, σε μία μόνο εισαγωγή στο χειρουργείο. Η πελάτισσα μπήκε στο χειρουργείο γυναίκα και βγήκε άντρας στην πρωτοποριακή αυτή εγχείρηση. Ήταν η πρώτη φορά που μια διαδικασία που έπαιρνε πολλαπλές επεμβάσεις, ορμονικές θεραπείες μηνών και σταδιακή προσαρμογή, γινόταν μια και έξω. Μετά από 18 ώρες χειρουργείο ο Νοβάλ πήγε σπίτι, ξεκουράστηκε και μάζεψε τα πράγματά του για να πάει στο Εϊμπάρ.

Ο Νοβάλ έχει δηλώσει ότι το πάθος του για το ποδόσφαιρο είναι όσο αυτό για την ιατρική. Καθώς η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου απαγορεύει στους διαιτητές της να κάνουν δημόσια δηλώσεις και να δίνουν συνεντεύξεις, ο Νοβάλ μιλάει για το ποδόσφαιρο στα ιατρικά συνέδρια και τις συνεντεύξεις που του κάνουν για τη δουλειά του. Έτσι έχει δηλώσει ότι δεν έγινε ποδοσφαιριστής αλλά διαιτητής λόγω χρόνου. Δε γίνεται, λέει, και σωστά, να συνδυάσεις την Ιατρική και ειδικά τη χειρουργική με το ποδόσφαιρο ως παίχτης. Δεν υπάρχει χρόνος για προπόνηση, για να είσαι με το γκρουπ της ομάδας συγκεκριμένες ώρες και να παίζεις ένα-δύο ματς τη βδομάδα. Βλέπουμε ότι ο Νοβάλ δεν έχει μιλήσει για την ικανότητά του ως ποδοσφαιριστή, αλλά φαίνεται ότι στόχευε να παίξει σε ψηλό επίπεδο.

Με τη διαιτησία όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Από αυτά που έχει πει δεν έχει θέμα με τον έλεγχο και τη διοίκηση ενός ματς. Άλλωστε προτίμησε να γίνει βοηθός, πλάγιος, επόπτης, λάινσμαν ρε παιδάκι μου και όχι πρώτος διαιτητής. Θέλει να μπορεί να συμμετάσχει στο ποδόσφαιρο στο ψηλό επίπεδο. Όπως άλλωστε χειρουργεί σε επίπεδο να καινοτομεί. Να συμμετέχει στο παιχνίδι με τη Μπαρσελόνα και τη Ρεάλ Μαδρίτης, στη Λα Λίγα και γιατί όχι και στην Ευρώπη. Ήδη έχει «εποπτεύσει» τα Μίντιλαντ-Αστάνα και Στεάουα Βουκουρεστίου-Χάιντουκ Σπλιτ για τα προκριματικά του Γιουρόπα. Αλλά ο Νοβάλ στοχεύει ψηλά. Όπως και σε κάθε τι στη ζωή του.

Ο Νοβάλ δεν είναι ο πρώτος γιατρός διαιτητής, ούτε ο πρώτος γιατρός που διαιτητεύει (εποπτεύει) σε τοπ επίπεδο. Είναι όμως μια μοναδική περίπτωση διότι είναι πρώτο όνομα στην πλαστική χειρουργική, έχει δική του κλινική, χειρουργεί ο ίδιος κάνοντας κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο και απαιτητικό εφευρίσκοντας νέες μεθόδους. Παράλληλα γουστάρει και ασχολείται με τη μπάλα, παίζοντας μάλιστα στα μεγάλα σαλόνια, εκεί άλλωστε που έχει μάθει να κινείται γενικά.

Με Όνομα Βαρύ σαν Ιστορία

  [8 Σχόλια]

Υπάρχουν μερικά μέρη στον κόσμο που το όνομά τους είναι από μόνο του σήμα, φίρμα, μπραντ, πείτε το όπως θέλετε. Από μνημεία, μέρη, πάρκα, μέχρι γήπεδα ή ακόμα και δρόμους μια αλλαγή ονόματος μπορεί να περάσει από τελείως απαρατήρητη ή να προκαλέσει τόσες αντιδράσεις που να μην εφαρμοστεί ποτέ. Στο μοντέρνο κόσμο της σόου μπιζ του αθλητισμού, όλο και περισσότεροι σύλλογοι προσπαθούν να ανεβάσουν τα έσοδά τους πουλώντας την ονομασία των γηπέδων τους σε χορηγούς. Έτσι θα μπορέσουν να αγοράσουν τον υπερτιμημένο παίχτη στο 300% της αξίας του, ταΐζοντας τον πληθωρισμό των μεταγραφών.

Το όλο σύστημα της ονοματοδοσίας γηπέδων δεν είναι και κανένας μεταμοντερνισμός. Στις ΗΠΑ γίνεται δεκαετίας τώρα, αλλά και στη (γουαναμπί ΗΠΑ) Ιαπωνία είναι ο κανόνας εδώ και χρόνια. Στην Ευρώπη η μόδα ξεκίνησε λίγο παραπάνω από μια δεκαετία πριν, με τη Σάλκε και την Άρσεναλ να είναι οι πρώτες που το εφήρμοσαν στα νέα τους γήπεδα. Από τότε σχεδόν κάθε σύλλογος που έφτιαχνε νέο γήπεδο είχε χορηγό στο όνομα. Αλιάντζ Αρίνα, Σίγκναλ Ιντόυνα, Γουάντα Μετροπολιτάνο, Αλιάντζ Στάντιουμ και πάει λέγοντας. Προσοχή εδώ: ΝΕΟ γήπεδο. Όσες ενστάσεις υπάρχουν για το γήπεδο της Ντόρτμουντ που πρακτικά είναι ανακαίνιση, το όνομα του χορηγού αναφέρεται σε όλο το συγκρότημα και το γήπεδο Βεστφάλεν το μάθαμε εμείς.

Με τις ανακαινίσεις όμως τι γίνεται; Τα γαλλικά γήπεδα πέρασαν ένα γενικότερο ρετουσάρισμα λόγω του Γιούρο. Το Ζερλάν, το Βελοντρόμ, το Παρκ ντε Πρενς, αλήθεια τώρα, τα ξέρει κάποιος με άλλο όνομα; Είναι αδιάφορο τελείως αν υπάρχει χορηγός ή όχι, διότι κανένας δεν το θυμάται. Σε ένα τέτοιο δίλημμα είχε μπει η Τσέλσι που ήθελε να πάρει έκταση στο Βόξχωλ για να κάνει καινούριο γήπεδο και να μην ανακαινίσει το Στάμφορντ Μπριζ ώστε να μπορεί να βάλει χορηγό. Η ΑΕΚ πάει να γίνει μια μοναδική περίπτωση με γήπεδο που θα έχει χορηγό ονόματος ενώ βρίσκεται στο χώρο του παλιού γηπέδου. Σημείωση εδώ βέβαια ότι το παλιό κατεδαφίστηκε και χτίζεται καινούριο. Στον ίδιο χώρο, αλλά καινούριο.

Και αν η Τσέλσι είχε σοβαρότατο πρόβλημα, σκεφτείτε τώρα τι γίνεται με γήπεδα που είναι σύμβολα από μόνα τους. Το Γουέμπλεϊ μια που το ανακαινίσανε, μια που το λέμε «νέο Γουέμπλεϊ». Όπως και το Μαρακανά που ανακαινίστηκε για το Μουντιάλ του 2014. Όποιος κερατάς και να θέλει να το χορηγήσει, είναι το Μαρακανά. Για τους ποδοσφαιρόφιλους μερικά γήπεδα είναι από μόνο τους ενεργειακά σημεία. Τόποι λατρείας και μυσταγωγίας. Εντάξει αγορά, σόου μπιζ, το ποδόσφαιρο ως εμπόρευμα, αλλά αυτά δεν ακουμπάνε στην ψυχοσύνθεση του οπαδού. Η Γιουβέντους και η Μπάγερν το ήξεραν και έχτισαν νέα γήπεδα. Η Άρσεναλ το ίδιο. Η Λίβερπουλ πάλι κάνει νέο κτίσμα (και ας έχει παγώσει). Δηλαδή τώρα υπάρχει περίπτωση να έλεγε κάποιος το Άνφιλντ «Πάντυ Πάουερ Αρίνα»; Μα σοβαρά τώρα; Το Ολντ Τράφορντ, το Σαν Σίρο/Μεάτσα, το Καμπ Νόου, το Μπερναμπέου είναι αυτά που είναι. Το όνομά τους από μόνο είναι ένα ισχυρό μπραντ. Δεμένο με το σύλλογο που παίζει εκεί, αλλά και πέρα από αυτόν. Τα γήπεδα είναι φίρμες από μόνα τους.

Στην Ισπανία τώρα, τα γήπεδα είναι παλιά. Ήδη αρκετοί σύλλογοι φτιάχνουν δύσκολα (Βαλένθια για σένα λέω) ή πιο εύκολα (Εσπανιόλ, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Ατλέτικο Μαδρίτης) νέα γήπεδα. Μόνο η Μπιλμπάο και η Βαλένθια έχουν βάλει το «Νέο» μπροστά από το όνομα του κλασικού γηπέδου. H Ρεάλ Σοθιεδάδ έκανε ανακαίνιση και δεν πιάνεται. Οι δύο μεγάλοι λοιπόν δεν μπορούσαν να μείνουν στην απέξω, πόσο μάλλον όταν έχουν γήπεδα κοντά 70 ετών κατασκευές, με τελευταία ανακαίνιση να έχει γίνει για το Μουντιάλ του 1982. Η Μπαρσελόνα έχει εκπονήσει το σχέδιο «Εσπάι Μπάρσα», ένα γιγάντιο έργο ανακαίνισης όλων των γηπέδων του κόμπλεξ στο Λας Κορτς. Περιλαμβάνει ανακαίνιση του Καμπ Νόου, του Παλάου, του γηπέδου του Χόκεϋ στον πάγο, του Μινιεστάδι (όπου γίνονται οι αγώνες των ελπίδων και της γυναικείας ομάδας) και όλων των περιβαλλόντων χώρων και δημιουργία ενός ακόμα κλειστού. Το έργο έχει προϋπολογισμό €640Μ και πιθανότατα, καθώς έγινε μια προσφυγή ξανά την περασμένη βδομάδα, θα ξεκινήσει σύντομα.

Η διοίκηση της Μπαρσελόνα έχει ξεκαθαρίσει ότι θα μπει χορηγός. Επειδή όμως ξέρει ότι το Καμπ Νόου δεν μπορεί ξαφνικά σε μια νύχτα να γίνει «Μεδιαπρό Αρίνα» (έχει γίνει προσφορά €300Μ για την ονοματοδοσία από τη Μεδιαπρό, δηλαδή τη συνδρομητική ισπανική τηλεόραση), ψάχνει χορηγό για όλο το χώρο. Είναι καλή και πολύ εφικτή ντρίπλα. Διότι μπορεί από το καταστατικό της ομάδας ή το αγωνιστικό σκέλος η συγκεκριμένη διοίκηση της Μπάρσα να μη σκαμπάζει και πολλά, αλλά σε θέματα μάρκετινγκ και χορηγών είναι φοβερά δικτυωμένη. Αρκετά ώστε ο Ρουσέλ να είναι στη φυλακή.

Στη Μαδρίτη τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Ο Φλορεντίνο πέρασε από τη γενική συνέλευση του συλλόγου την πρόταση για δάνειο €575Μ για την ανακαίνιση του Μπερναμπέου. Υπήρχαν κάτι περίεργοι εκεί μέσα που ρώταγαν «Συγγνώμη κύριε Ανώτερο Ον, αλλά η Μπάρσα κάνει ανακαίνιση 5 γηπέδων με 640, η Ατλέτικο έφτιαξε καινούριο γήπεδο από το μηδέν με 340, η Μπιλμπάο με 187, εμείς γιατί θέμε κοντά 600 για ν’ ανακαινίσουμε το Μπερναμπέου;». Ο Φλο απάντησε: 1) Σας παρακαλώ πολύ που με αμφισβητείτε και 2) Θα τα πάρουμε πίσω, σε αυτό σας έχω φέρει πρώτους. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν υπάρχει καμία εταιρία που να θέλει να σπονσοράρει το Μπερναμπέου, καθώς κρίνουν ότι δε θα κερδίσουν καμία διαφήμιση, αφού όλοι θα συνεχίσουν να το λένε Μπερναμπέου. Το όνομα του γηπέδου είναι τόσο βαρύ όσο το ‘Ρεάλ Μαδρίτης’. Τελευταία αποχώρησε από την όλη διαδικασία η εταιρία καυσίμων Θέπσα.

Ο Φλορεντίνο το ξέρει και έφερε ένα γκουρού από τον Καναδά για να του βρει χορηγό. Ο Ντέιβ Χόπκινσον είναι ο άνθρωπος πίσω από όλες τις χορηγίες των συλλόγων του Τορόντο. Ανήκει στην εταιρία Μαπλ Λιφς Σπορτ Εντερτέινμεντ και κλείνει όλες τις χορηγίες για τις ομάδες του Τορόντο σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χόκεϋ στον πάγο και μπέιζμπολ. Ακόμα και αυτός από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα παίρνει την ίδια απάντηση «Για νέο γήπεδο το συζητούσαμε αλλά δεν βλέπουμε πως θα προωθηθεί το όνομα της εταιρίας μας αν το συνδέσουμε με ένα γήπεδο με τόσο βαρύ όνομα που αυτό της εταιρίας μας δε θα ακούγεται ποτέ». Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει ένα χρέος που υπολογίζεται στα €602Μ χωρίς να υπολογίζεται το δάνειο του γηπέδου (της Μπαρσελόνα έχει πέσει στα €214 με τον τελευταίο ισολογισμό). Έτσι όπως είναι η ομάδα μετά την αποχώρηση Κριστιάνο και δυο χρόνια μακρυά από μεταγραφές γκαλάκτικος θα χρειαστεί ενίσχυση με αστέρια. Το να διπλασιαστεί σχεδόν το χρέος, να περάσει το €1 δις, χωρίς εγγύηση ότι θα έρθουν πάνω από τα μισά πίσω από το χορηγό του ονόματος είναι ανέφικτο σενάριο και μπορεί να παγώσει το πρότζεκτ.

Διότι το Μπερναμπέου, το Καμπ Νόου, το Άνφιλντ, το Ολτ Τράφορντ, το Γουέμπλεϊ, το Σαν Σίρο/Μεάτσα, το Μαρακανά, το Μπομπονέρα, το Μονουμεντάλ είναι ναοί ζωντανής ιστορίας. Έχουν δική τους ιστορία, μέσα και πέρα από τους συλλόγους που τα χρησιμοποιούν. Είναι τα ίδια κομμάτι της ιστορίας του αθλήματος. Έχουν δικές τους μνήμες και ιστορίες να διηγηθούν. Πρέπει να φύγουν με αξιοπρέπεια και να πάρουν τις ιστορίες μαζί τους, όπως έκανε το Ντέλε Αλπι και το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Δε γίνεται ξαφνικά να το πεις Κόκα Κόλα Αρίνα. Στον Κινέζο που θα το ακούσει πρώτη φορά ίσως μπορείς. Στον οπαδό όμως, όχι.

Ο Όσκαρ ντε Μάρκος και το Αντί-Λάικ

  [1 Σχόλιο]

Στο Μπιλμπάο οι άνθρωποι είναι περήφανοι για τρία πράγματα: για την κουζίνα τους, για το μουσείο τους και για την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Η Αθλέτικ, που ακόμα και σήμερα την μπερδεύουν με την Ατλέτικο, είναι ένας σύλλογος ιδιαίτερα συμπαθής γενικότερα λόγω της (<κλισέ_αλέρτ>) γνωστής ρομαντικής πολιτικής της περί του ποιος έχει δικαίωμα να φορέσει τη φανέλα της (που δεν είναι και τόσο ρομαντική αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ). Μέσα σε αυτά τα τυχερά από τη γεωγραφία παιδιά είναι και ο Όσκαρ ντε Μάρκος.

Το δεξί μπακ της Αθλέτικ είναι ένας αρκετά καλός παίχτης, που ξεκίνησε από την Αλαβές πριν κάνει το μεγάλο βήμα για το Μπιλμπάο. Η Βασκωνία είναι μια ζόρικη περιοχή γενικά αλλά το Μπιλμπάο είναι μια πόλη στην οποία ο οποιοσδήποτε ζει άνετα, πόσο μάλλον ένας Βάσκος. Ο Όσκαρ ντε Μάρκος από την αρχή που πήγε, πριν καν καθιερωθεί στην ενδεκάδα, έκανε δύο καλούς φίλους στο σύλλογο: τον Ινιάκι Γουΐλιαμς και τον πρέσβη του συλλόγου (υπεύθυνο διεθνών σχέσεων δηλαδή) Κάρλος Γκουρπέγι. Και οι τρεις αυτοί συμμερίζονταν κάτι κοινό, μια διαφορετική, πιο αλληλέγγυα προσέγγιση για τον κόσμο. Και αν για τον Ινιάκι αυτό ήταν σχετικά εμφανές, καθώς μεγάλωσε ως ένα παιδί μαύρων σε μια κοινωνία όπου η καταγωγή, η ράτσα και το αίμα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, ή για τον Γκουρπέγι ήταν γνωστό αφού από το 2008 έχει ιδρύσει και προεδρεύει της ΜΚΟ «Ανάπτυξη και Ποδόσφαιρο», για τον Ντε Μάρκος δεν ήταν γνωστό.

Και ούτε θα το μαθαίναμε και ποτέ αν κάποιος από τους ανθρώπους που επισκεπτόταν δεν το έβγαζε δημόσια. Στις 28 Αυγούστου κάποιος από το αντικαρκινικό νοσοκομείο παίδων του Μπιλμπάο έκανε μια ανάρτηση στα σόσιαλ μίντια ρωτώντας αν αυτός που επισκέφθηκε τον πάσχοντα από λευχαιμία οχτάχρονο γιο φίλων του ήταν όντως ο Όσκαρ ντε Μάρκος. Η επιβεβαίωση ήταν άμεση από πάρα πολλούς. Του απάντησαν ότι ο Ντε Μάρκος πάει κάθε βδομάδα στο νοσοκομείο και επισκέπτεται τα παιδιά με καρκίνο. Είναι σταθερά εκεί, μιλάει με τα παιδιά, τους γονείς και τους γιατρούς, πηγαίνει πράγματα της Αθλέτικ Μπιλμπάο σε αυτά, τους κάνει παρέα. Μαζί με την επιβεβαίωση υπήρξε και η σχετική θλίψη για το σπάσιμο της ομερτά.

(Εδώ το ποστ από όπου έγινε γνωστό το περιστατικό)

Ο Ντε Μάρκος πήγαινε χρόνια εκεί κάθε Παρασκευή. Και όχι μόνο εκεί. Έκανε παρέα και έδινε κουράγιο σε παιδιά και γονείς χωρίς να το δημοσιεύσει ποτέ. Οι γιατροί, οι νοσοκόμες, οι γονείς και τα παιδιά δεν το έλεγαν. Στους δικούς μας καιρούς που για κάθε νέο κούρεμα ποδοσφαιριστή βγαίνουν 238 ποστς, 3581 ανακοινώσεις και 5837295 μέμες. Εκεί πήγαινε ένα παιδί του συλλόγου τους, του συμβόλου της πόλης τους και ήταν μυστικό. Από σεβασμό στην κίνηση, από τη χαρά που έδινε, από την απουσία υποχρέωσης. Όλοι έχουμε δει πάρα πολλούς αθλητές να πηγαίνουν μετά από αίτημα πασχόντων παιδιών. Να γνωρίσουν το Σουάρες, τον Μέσι, τον Κριστιάνο, τον Αζάρ, κτλ. Βγάζουν τις αντίστοιχες φωτογραφίες, ανεβαίνουν με λεζάντες «η ανθρώπινη πλευρά του…» και όλα καλά. Επίσης, υπάρχει και το επετειακό της επίσκεψης των Χριστουγέννων των συλλόγων σε παιδικά χωριά, ορφανοτροφεία ή νοσοκομεία. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις σαν τον Όσκαρ ντε Μάρκος.

Ο Όσκαρ ντε Μάρκος δεν είναι μόνο ότι δεν το δημοσίευε τόσα χρόνια, αλλά και μετά το ποστ, που έγινε θέμα σε όλες τις αθλητικές και πολιτικές εφημερίδες, δε βγήκε να πει τίποτα. Είναι κάτι που κάνει από μόνος του και δεν έχει σχέση με την εικόνα του. Όταν τον ρώτησαν σχετικά σε συνέντευξη τύπου, ντρίπλαρε την ερώτηση λέγοντας ότι απαντάει μόνο σε ό,τι έχει σχέση με το ματς. Ο Ντε Μάρκος συμμετέχει ενεργά στη ΜΚΟ του Γκουρπέγι και κάνει ταξίδια στη Λατινική Αμερική, κυρίως στο Περού, προωθώντας το ποδόσφαιρο ως εκπαίδευση και διαφυγή από τα ναρκωτικά και την παρανομία. Επίσης με τον Ινιάκι Γουΐλιαμς ταξιδεύει στην Αφρική, κυρίως στη Γκάνα, για τον ίδιο λόγο. Συμμετέχει και σε πολλές άλλες δράσεις άλλων ομάδων στο ίδιο το Μπιλμπάο.

Αντίθετα όμως με τους δύο του φίλους, που η δράση τους σχετίζεται με προσωπικές εμπειρίες και δεσμούς με τις χώρες όπου δραστηριοποιούνται, ο Όσκαρ ντε Μάρκος δεν έχει καμία καταγωγή από Γκάνα, Περού, Αφρική ή Λατινική Αμερική. Δεν έχει κάποια προσωπική ιστορία με καρκίνο στην οικογένειά του ή στο στενό του κύκλο φίλων που να τον ευαισθητοποίησε ώστε να πηγαίνει να βλέπει τα παιδιά. Διότι ο Όσκαρ ντε Μάρκος γεννήθηκε άνθρωπος και γι αυτό το λόγω δεν έχει καμία ανάγκη να το διαφημίσει για το ζητιανολάικ.

Η Αργεντινή, η Γαλλία Και ο Λατίνικος Χαμένος Κόσμος

  [20 Σχόλια]

Τώρα που τελείωσε το Μουντιάλ να κάνω και εγώ ένα μικρό απολογισμό για εκείνα που αφορούν τις δυο εθνικές που παρακολουθώ. Ο γράφων από πάντα είχε μια αγάπη στις εθνικές της Αργεντινής και της Γαλλίας. Εθνικές που διαφέρουν και μοιάζουν συνάμα όσο ελάχιστες άλλες (ίσως η Γερμανία με τη Βραζιλία).

Η Αργεντινή είναι μια ισορροπία ανάμεσα στο ταλέντο και την τεχνική των Βραζιλιάνων και το δομημένο παιχνίδι και τη μαχητικότητα των Ουρουγουανών. Μέσα σε αυτήν την ισορροπία μπορεί να κρυφτεί και η μετριότητα. Η Αργεντινή μοιάζει με την Αγγλία στο ότι υπάρχει μια δυσανάλογα μεγάλη ιδέα για το που τοποθετείται στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο το μέγεθός της σε σχέση με την πραγματικότητα. Η οποία πραγματικότητα είναι ότι η ομάδα είναι Νιτσεϊκή. Χρειάζεται τον υπεράνθρωπο να την τραβήξει, να την εμπνεύσει, να την πάρει από το χεράκι και να την οδηγήσει στο στόχο, είτε τον λένε Κέμπες, Μαραντόνα ή Μέσι. Χώρα μεταναστών η Αργεντινή, η μόνη της Λατινικής Αμερικής, έφτιαξε μια χώρα και ένα έθνος αναμιγνύοντας ντόπιους, Ιταλούς, Ισπανούς, Τσέχους, Ούγγρους, Γερμανούς, Πολωνούς και άλλους Ευρωπαίους. Η επιρροή της Αφρικής, αντίθετα με τη Βραζιλία, είναι ελάχιστη, καθότι το μαύρο πληθυσμό τον είχαν στείλει στην πρώτη γραμμή της μάχης στους πολέμους με τη Βραζιλία και την Παραγουάη πάνω από έναν αιώνα πριν. Έχει μια αλέγκρα απαισιοδοξία, που είναι και η εγγύηση της αποτυχίας της.

Στη Ρωσία πήγαινε ως φιναλίστ του προηγούμενου Μουντιάλ, έχοντας ενδιάμεσα παίξει σε δυο σερί τελικούς Κόπα Αμέρικα. Το ότι έχασε και τα 3 αυτά τρόπαια στοίχειωσε αυτή την εξαιρετική γενιά ποδοσφαιριστών. Ο Μέσι έπαιζε πάντα με το βάρος να κερδίσει αυτό που υποχρεούται λόγω ποιότητας και ονόματος να κερδίσει. Οι συμπαίχτες του, με μπροστάρη των Ιγουαΐν, κατάφερναν επίσης να λυγίζουν την κρίσιμη στιγμή και φτάσαμε στο 2018 με μια Αργεντίνικη Ομοσπονδία διαλυμένη και χρεοκοπημένη, που αδυνατούσε να στείλει την Ολυμπιακή ομάδα στο προ-ολυμπιακό τουρνουά, που στη Ρωσία τα έξοδα τα πλήρωναν οι παίχτες, που τα φιλικά (όπως το περιβόητο με το Ισραήλ που ακυρώθηκε) τα κανόνιζε ο Πρόεδρος του κράτους Μάκρι σε συνόδους κορυφής.

Παράλληλα, σε αυτό το χάος ένας προπονητής που στο παρελθόν είχε δείξει πολλές καλές δουλείες πελαγοδρομούσε σε επιλογές παιχτών, συστήματα και λογικές. Ο Σαμπάολι είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση του Μουντιάλ στους πάγκους, λόγω παρελθόντος και λόγω αυτού που παρουσίασε. Η Αργεντινή περίμενε τα πάντα από τον Μέσι. Δε γίνεται έτσι. Και ο ίδιος ήταν μέτριος λόγω του φορτίου και της όλης κατάστασης. Και όσο και αν έχει γνώμη για το τι συμβαίνει στην εθνική και περνάει το δικό του, αυτό το χάλι δεν είναι δική του ευθύνη. Στο ξενέρωμα όμως και στην παράδοση είναι ο βασικός καταλύτης.

Η Αργεντινή ήταν ομάδα οχτάδας που στους 16 έπεσε πάνω στο πιο πλήρες ρόστερ του τουρνουά και αποκλείστηκε. Η Γαλλία έρχεται με μια υπέροχη γενιά ποδοσφαιριστών. Μια γενιά που πήρε το παγκόσμιο νέων και μεγάλωσε για να έρθει να πάρει τα σκήπτρα από τη Γερμανία. Είναι ταλαντούχα, πλήρης, νέα, με δίψα και όνειρα. Τα παιδιά των μπανλιέ (προάστια) του Παρισιού, η επένδυση που γίνεται από τους μετανάστες της Γαλλίας στο ελντοράντο που λέγεται αθλητισμός. Η ομάδα του «ουράνιου τόξου» του 1998 με το σύνθημα «Μπλακ-Μπλανκ-Μπλερ» (Μαύρος-Λευκός-Άραβας) στη σημερινή που είναι ό,τι η λευκή συντηρητική Γαλλία φοβάται και καταλήγει να θαυμάζει στον αθλητισμό. Οι ταλαντούχοι Άραβες, Μουσουλμάνοι, μαύροι από τις πρώην αποικίες ψάχνουν στον αθλητισμό την ευκαιρία να ζήσουν μια ζωή διαφορετική από αυτή που βιώνουν στο Μποντύ (Εμπαμπέ) και στα άλλα προάστια του Παρισιού.

Η Γαλλία μοιάζει με την Αργεντινή σε 2 πράγματα: 1) Αθλητικά είναι η ισορροπία στην τεχνική των Ισπανών και τη δύναμη των Γερμανών και 2) σε ομαδικό επίπεδο επίσης δούλευε στη νιτσεϊκή λογική του υπερανθρώπου. Χρειαζόταν τον ήρωα στον οποίο να ακουμπήσει για να σηκώσει τους άλλους. Τον Πλατινί και τον Ζιντάν της. Στο προηγούμενο Γιούρο είχε αποφασίσει ότι αυτός θα ήταν ο Πολ Πογκμπά. Τελικά προέκυψαν οι Παγιέτ και Γκριεζμάν. Στο Μουντιάλ τώρα είπαν ότι θα ήταν ο Γκιεζμάν, όμως στην πραγματικότητα η Γαλλία κατάφερε να ξεφύγει από αυτό το μοντέλο. Ούτε καν ο Εμπαμπέ, που ήταν ο παίχτης του τουρνουά, δεν ήταν αυτός που την τράβηξε. Ήταν όλοι τους, αυτοί που λόγω προπονητή έπαιξαν στο 50% αυτού που λένε οι δυνατότητές τους και πήραν το Μουντιάλ σχετικά άνετα. Τις δυο φορές που χρειάστηκε να πατήσουν γκάζι έφτασαν στα 4 γκολ πριν ο αντίπαλος προλάβει να καταλάβει τι ακριβώς παίχτηκε. Με ελάχιστη παραγωγή, κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα, προστατεύοντας τους παίχτες ο Ντεσάμπ έφτασε σε 2 τουρνουά τους 2 τελικούς και κέρδισε τον έναν.

Η εθνική Γαλλία είναι ένας μικρόκοσμος που αποτυπώνει στο διηνεκές του χρόνου τη γαλλική κοινωνία. Από την ιστορία του Πλατινί με το Λαριός και τη γυναίκα του πρώτου που φωτογράφιζε τη μποέμ γαλλική ζωή των δεκαετιών του 1970-1980, την ομάδα του «ουράνιου τόξου» που είχε ως έμβλημα το γιο Αλγερινών μεταναστών στη Μασσαλία, την ομάδα του 2010 με τις δηλώσεις Ανελκά περί ρατσισμού κατά των μαύρων μέσα στην ομάδα αλλά και των λευκών που δεν είναι χριστιανοί όπως ο Ριμπερί, ως τη σημερινή ομάδα των προαστίων.  Η Γαλλία είναι ο ορισμός της ομάδας που μπορεί να σαρώσει σε ένα τουρνουά και στο επόμενο να αποκλειστεί από τους ομίλους. Εύθραυστη και κυκλοθυμική όπως και η κοινωνία της χώρας.

Οι Γάλλοι πέτυχαν το 2018 εκείνο που έχασαν οι Αργεντίνοι το 2014. Να δουν μια χρυσή γενιά να παίρνει το τρόπαιο. Το τελευταίο Μουντιάλ δυστυχώς έδειξε ότι οι Λατίνοι έχουν μείνει αρκετά χρόνια πίσω στον τρόπο που βλέπουν το άθλημα. Οι Αργεντίνοι στη δεκαετία του 1980, οι Βραζιλιάνοι έχουν μπλεχτεί ανάμεσα στη λογική του 1994 και εκείνη του 2002, οι Ουρουγουανοί έχουν το πρόβλημα του πληθυσμού, που δεν μπορείς να απαιτείς από ένα κράτος 3,5Μ κατοίκων να βγάζει συνεχώς παιχταράδες σε όλες τις θέσεις, και οι Κολομβιανοί δεν ξέρουν να διαχειριστούν τον ενθουσιασμό τους. Δηλαδή αποκλείστηκαν από την Αγγλία στα πέναλντυ! Και όσο αρνούνται να εξελιχθούν θα αποκτούν τοτέμ, όπως τον Μέσι και τον Νεϋμάρ, αλλά όχι ομάδες.

Οι Ξεχασμένοι της Αγιοτσινάπα

  [2 Σχόλια]

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2014, 6 άνθρωποι πέφτουν νεκροί και 43 εξαφανίζονται (απαγάγονται) από την πόλη Ιγουάλα στο Μεξικό. Ήταν όλοι τους φοιτητές. Η τραγωδία της Αγιοτσινάπα, το μέρος όπου πήγαιναν οι φοιτητές, είναι μια ακόμα ιστορία βίας στη χώρα. Τρία χρόνια μετά ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν ήταν σκέτη αστυνομική βία ή κομμάτι της δράσης των Νάρκος. Σχεδόν παράλληλα, στη νότια έξοδο της πόλης Ιγουάλα, ένα μινιμπάς μετέφερε την ποδοσφαιρική ομάδα Αβισπόνες δε Τσιλπανσίνγο, σύλλογο που είχε πάει στην πόλη για να παίξει εκτός έδρας ματς της 3ης κατηγορίας του Μεξικού.

Περνώντας τα σύνορα της πόλης δέχθηκαν 300 σφαίρες από την αστυνομία, που είχε στήσει ενέδρα εκεί και μπέρδεψε το δικό τους μινιμπάς με άλλο. Ο μεξικανικός Τύπος εικάζει πως το μπέρδεψαν με αυτό των φοιτητών, που περίμεναν να περάσει από εκείνο το σημείο. Παρά τις 300 σφαίρες που έπεσαν υπήρξαν μόλις 3 νεκροί, ο παίχτης Δαβίδ Θουρδίτο Γαρσία, 15 ετών, ο οδηγός του μινιμπάς και μία γυναίκα που επέβαινε σε ένα ταξί που πέρναγε δίπλα από το μινιμπάς την ώρα των πυροβολισμών. Σύμφωνα με τους υπόλοιπους παίχτες, όλοι τους ζουν διότι ο νεκρός Δαβίδ Γαρσία έπεσε μπροστά στην πόρτα του μινιμπάς και την μπλόκαρε με το σώμα του. Έτσι οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να κάνουν έφοδο κατευθείαν και να τους πυροβολήσουν ή να τους συλλάβουν (ή εξαφανίσουν) και πρόλαβαν να καταλάβουν το λάθος τους. Άλλοι 12 τραυματίστηκαν και 26 νοσηλεύτηκαν.

Στην εφημερίδα «Λα Χορνάδα» αναφέρεται ότι όταν η αστυνομία προσπάθησε να εισβάλει στο μινιμπάς και δεν μπόρεσε λόγω του πτώματος του Δαβίδ Γαρσία, κάποιος φώναξε στους αστυνομικούς ότι ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Μετά όλα πάγωσαν και επικράτησε απόλυτη σιγή. Αφού σιγουρεύτηκαν ότι δεν υπήρχε κανένας πια, οι επιζήσαντες άρχισαν να σπάνε τα τζάμια και να βγαίνουν από το μινιμπάς. Πολλοί σε κατάσταση σοκ άρχισαν να τρέχουν στα χωράφια με φυτείες από καλαμπόκια που βρισκόντουσαν γύρω στην περιοχή. Άλλοι απλώς κατέρρευσαν γύρω από το μινιμπάς.

Στην ίδια εφημερίδα ο ποδοσφαιριστής Μιγέλ Γαρσία, 19 ετών τότε, λέει ότι αρχικά κρατούσαν 1 λεπτού σιγή για το Δαβίδ στα γήπεδα, αλλά μετά η υπόθεση ξεχάστηκε διότι όλη η προσοχή των ΜΜΕ έπεσε στους αγνοούμενους του Αγιοσινάπα. Ο ίδιος είχε δεχθεί 5 σφαίρες που του προκάλεσαν επιπόλαια τραύματα. Είναι θυμωμένος που δεν έλαβαν καμία βοήθεια, ούτε από εκείνους που τους την υποσχέθηκαν. «Ο φόβος στο σώμα των ποδοσφαιριστών θα είναι αιώνιος», λέει.  Και συμπληρώνει για τον οδηγό: «Για εμάς είναι ένας ήρωας. Αν είχε ανοίξει τον πόρτα πιθανότατα να ήμασταν όλοι νεκροί ή εξαφανισμένοι».

Η οικογένεια του δολοφονημένου παίχτη βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη διότι 3 χρόνια τώρα, παρά τις υποσχέσεις, δεν έχει λάβει καμία αποζημίωση ή κάποιου είδους επανόρθωση ούτε από την αστυνομία, ούτε από την Μεξικανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η τελευταία μάλιστα σε μια ένδειξη απίστευτης αλητείας επέβαλε πρόστιμο 20.000 πέσος στο σύλλογο επειδή στις εξέδρες του σταδίου σηκώθηκαν πανό υποστήριξης της οικογένειας του παίχτη στην επέτειο του συμβάντος. Αντίθετα όμως με το γεγονός των 43, όπου Μεξικανοί ποδοσφαιριστές σε όλον τον κόσμο εξέφρασαν την υποστήριξη και την αλληλεγγύη τους στο συμβάν, για τους νεκρούς της Αβισπόνες μόνο ο Μαρσέλο Αλατόρε της Λεόνες Νέγρος και ο Εδουάρδο Ερέρα της Πούμας μίλησαν δημόσια ως ένδειξη υποστήριξης για τον «Θουρδίτο».

Σε άλλη συνέντευξη, στο αργεντίνικο Ράδιο Σουρ, ο τεχνικός διευθυντής της ομάδος Φακούνδο Σεράδο είπε ότι όταν ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί φώναξε να πέσουν όλοι στο πάτωμα. Ο Δαβίδ Γαρσία ήταν ο μόνος που πάγωσε και τελικά αυτό του κόστισε τη ζωή. Έσωσε όμως τη ζωή των συμπαιχτών του. Ο Σεράδο θεωρεί ότι ο θάνατος του 15χρονου είναι σε κάποιο βαθμό δική του ευθύνη. Διότι είχε σε αυτό το παιχνίδι ενδώσει στις πιέσεις του να τον πάρει επιτέλους στην αποστολή της πρώτης ομάδος. Την ίδια πεποίθηση έχει και ο προπονητής της Αβισπόνες Πέδρο Ρεντερία. Λέει ότι παρά τις εισηγήσεις του Σεράδο αυτός βγάζει την αποστολή. Τον πήρε μαζί του για να του δώσει την ευκαιρία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και τελικά τον σκότωσαν και θα φέρει αυτό το βάρος σε όλη του τη ζωή.

Μετά το συμβάν οι Σεράδο και Ρεντερία πήγαν στη διοίκηση και αποφάσισαν όλοι μαζί να αποσύρουν την ομάδα από το πρωτάθλημα. Όμως οι παίχτες αρνήθηκαν να συμβιβαστούν και η Αβισπόνες συνέχισε κανονικά. Στο πρώτο παιχνίδι μετά το συμβάν κόντρα στην Μπράβος δε Τσιλπανσίνγο κέρδισαν 8-0. Ο Ρεντερία είπε μετά το ματς ότι «Μετατραπήκαμε σε μια ομάδα εύθραυστη, που βγαίνει με πολλή ψυχή στο χορτάρι, αλλά αρκούσε να δεχθούμε μόλις 2 γκολ για να καταρρεύσει όλη η ομάδα». Όσο δε δέχονταν γκολ, έβαζαν για το «Θουρδίτο».

Φυσικά και δεν είναι εύκολα να συνεχίσει να ζει κάποιος με τον πόνο και με τις εικόνες ενός τέτοιου συμβάντος. «Η μάχη είναι καθημερινή. Την κάνει ακόμα πιο δύσκολη όταν σε αγνοούν τα ΜΜΕ και οι Αρχές, ακόμα χειρότερο όταν αρχίσει να ξεχνά και ο κόσμος», λέει η μητέρα του Δαβίδ Γαρσία. Σε μια χώρα που είναι καθημερινότητα οι απαγωγές και οι δολοφονίες, ο πόλεμος των συμμοριών των νάρκος και η διαφθορά της κρατικής μηχανής, το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι ένας τζόγος όχι μόνο για τα πέσος, αλλά και για την ίδια σου τη ζωή.

Πώς να Πάρεις τα Λεφτά σου Πίσω

  [15 Σχόλια]

Επιστρέφω μετά από δυο μήνες ενδελεχούς έρευνας (όχι ότι δεν είχα χρόνο) κάνοντας άρθρο κάτι που είχατε κάνει παρατήρηση στα σχόλια. Μιας και το θέμα των χορηγών και γενικά αυτών των εξωαγωνιστικών σχέσεων με το ίδιο το παιχνίδι είναι αγαπημένο μου θέμα, να δούμε λίγο τις σχέσεις των συλλόγων με τις φανέλες που πουλάνε, με κεντρικό ερώτημα αν μπορεί η Παρί να πάρει πίσω τα λεφτά που ξόδεψε για τη μεταγραφή Νεϋμάρ.

Θα ξεκινήσω από κάτι που ακούστηκε πρώτη φορά όταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ πήρε μεταγραφή από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Ρεάλ Μαδρίτης του Φλορεντίνο Πέρεθ. «Ο Μπέκαμ έχει κάνει απόσβεση τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για τη μεταγραφή του πριν καν ξεκινήσει να παίζει». Η μεταγραφή τότε των €40Μ είχε φέρει τα λεφτά της πίσω από τις φανέλες, είπαν. Πράγμα που φυσικά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όμως ο Μπέκαμ όντως είχε φέρει τα λεφτά του πίσω.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που τα νούμερα στις μεταγραφές έχουν γίνει από υπερβολικά ως εικονικά (εννοώ τόσα πολλά που πλέον παύουν να είναι ρεαλιστικές αγορές παιχτών) έχει γίνει μια μεγάλη προσπάθεια, ειδικά από το βρετανικό τύπο, αποδόμησης αυτής της πεποίθησης. Όταν έγινε πέρυσι η μεταγραφή Πογκμπά στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βγήκαν και οι πολιτικές εφημερίδες, πέρα από τα εξειδικευμένα Φορμπς, Μπλούμπεργκ και είπαν ότι «Παιδιά, η φανέλα κάνει €110 με €125 αλλά από αυτά στους συλλόγους μένουν τα €12-€15 ανά φανέλα».

Και είναι ακριβώς έτσι. Διότι οι φανέλες είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο εξαργυρώνουν οι αθλητικές εταιρίες τις χορηγίες στους συλλόγους. Δίνοντας €30-50Μ/χρόνο για να ντύνουν τις ομάδες, προφανώς δεν το κάνουν από την καλή τους την καρδιά. Και η κάθε ΝΙΚΕ & Αντίντας από τις φανέλες βγάζουν τα περισσότερα λεφτά. Πέρα από το κοντά 40% της τιμής (το νούμερο το δίνει το Φορμπς) που μένει στην αθλητική εταιρία, υπάρχει το 35% που πάει στο κόστος παραγωγής και μεταφοράς της και ό,τι μένει είναι η φορολογία και το ποσοστό που έχει λαμβάνει ο κάθε παίχτης του οποίου το όνομα κοτσάρεται στη φανέλα. Ένας τρόπος που έχουν βρει οι σύλλογοι να κερδίζουν κάτι παραπάνω είναι να χρεώνουν ξεχωριστά τα ονόματα και τα νούμερα των παιχτών. Έτσι παίρνουν κοντά το 50% από αυτά τα ποσά, τα οποία όμως είναι μαζί €15-€25.

Η Μπαρσελόνα είναι ο σύλλογος που έβγαλε το 2017 τα περισσότερα χρήματα από πωλήσεις φανέλας, κατά βάση λόγω Μέσι, και το καθαρό ποσό ήταν €55Μ. Για την Παρί αυτό το νούμερο ήταν €32Μ (αναμένεται να πάει €45Μ φέτος). Η μεταγραφή Πογκμπά πήγε πέρυσι το ποσό για τη Γιουνάιτεντ από τα €45Μ στα €49,5Μ. Ναι, καλά θυμάστε, δεν κόστισε €4,5Μ ο Πογκμπά. Οπότε οι φανέλες από μόνες τους φέρνουν πίσω τα μπόνους συμμετοχής ή/και γκολ του παίχτη. Όλα τα υπόλοιπα λεφτά έρχονται πίσω κάπως;

Ας επιστρέψουμε στον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Οι πωλήσεις φανέλας αυξήθηκαν τότε στη Ρεάλ Μαδρίτης κατά το εντυπωσιακό 67%. Αλλά όπως είπαμε αυτό έφερε λίγα καθαρά έσοδα (περίπου €5,2Μ). Εκείνη τη χρονιά όμως, λόγω και της παρουσίας Μπέκαμ, η Ρεάλ ανανέωσε ή έκανε νέες χορηγίες με τη Ζίμενς, την Πέπσι και την Αντίντας. Συνολικό κέρδος €96Μ. Επίσης είδε αύξηση των εισιτηρίων κατά 26% (€58Μ) και αύξησε κατά 24% (κατά €55Μ) το τηλεοπτικό της συμβόλαιο. Μαζί με κάτι «ψιλά» (€20Μ) από τα φιλικά σε όλο τον κόσμο, ο Μπέκαμ έφερε στη Ρεάλ κοντά στα €200Μ. Διότι η Ρεάλ δεν έφερε στη Μαδρίτη μόνο τον παίχτη Μπέκαμ, αλλά και την επιχείρηση Μπέκαμ. (Όλα τα νούμερα προέρχονται από μελέτη του πανεπιστημίου του Βανκούβερ).

Αντίστοιχης λογικής μεταγραφή υπήρξε και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Μπέιλ, ο Πογκμπά και φυσικά ο Νεϋμάρ. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ο παίχτης, αλλά και η επιχείρηση που φέρνει μαζί του. Ο Νεϋμάρ πριν φύγει από την Μπαρσελόνα είχε 17 προσωπικούς χορηγούς και πηγαίνοντας στο Παρίσι έχει πλέον 20. Στη Μπάρσα οι χορηγοί έφταναν το 61% των εισοδημάτων του (!), νούμερο που στο Παρίσι έπεσε λόγω γιγάντιου συμβολαίου στο 49%. Ο Μέσι έχει το 34% των εισοδημάτων του από χορηγούς και ο Κριστιάνο το 36%.

Η μεταγραφή του Νεϋμάρ στο Παρίσι έφερε 3 νέους χορηγούς στον ίδιο αλλά και 5 νέους στην Παρί, με το συνολικό ποσό να ανέρχεται στα €96Μ (σύμφωνα με τη Γαλλική Υπηρεσία DNCG). Επίσης υπήρξε αύξηση κατά 1.500 θεατές ανά παιχνίδι στους επισκέπτες στο γήπεδο της Παρί. Λόγω του ότι η σεζόν δεν έχει τελειώσει ακόμα, δεν ξέρουμε ακόμα σε λεφτά πως μεταφράζεται αυτό. Τέλος και πιο σημαντικό, τα τηλεοπτικά δικαιώματα του Σαμπιονάτ θα πάνε από τα €748Μ στα €1,2 δις. Και αυτό οφείλεται καθαρά στον Νεϋμάρ. Η Παρί παίρνει το 19% του τηλεοπτικού συμβολαίου (Φορμπς), οπότε θα κερδίσει €90Μ τουλάχιστον από αυτήν την αύξηση. Και κάπως έτσι εξηγείται ότι φωταγώγησαν το Παρίσι στα γενέθλια του παίχτη. Το να μείνει στη Γαλλία είναι προς όφελος όλων. Επίσης, η Παρί πάει για €35-40Μ παραπάνω έσοδα από τα φιλικά του καλοκαιριού με τον Νεϋμάρ στη σύνθεση της. Αν νομίζετε ότι δεν είναι σημαντικό αυτό, να θυμίσω ότι η Μπαρσελόνα δε συζητούσε τίποτα με τον παίχτη αν δεν πήγαινε στην περιοδεία στις ΗΠΑ.

Από εκεί και πέρα όμως, το ερώτημα παραμένει αν τέτοιες μεταγραφές τελικά κάνουν απόσβεση. Ο Μπέκαμ είναι μια ξεχωριστή περίπτωση διότι ήταν ο πρώτος σε μια περίοδο που τα νούμερα δεν είχαν ξεφύγει. Ο Κριστιάνο έκανε το δεύτερο μπαμ στη Μαδρίτη και μόνο το γεγονός ότι πήγε σε μια ομάδα που αποκλειόταν στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ συνεχώς και κατάφερε να την κάνει 3 φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης και να την πηγαίνει σχεδόν πάντα στους 4 είναι απίστευτα πολλά χρήματα. Κι αυτά χωρίς να υπολογίσουμε το τι έφερε στη Ρεάλ Μαδρίτης η σύνδεση με την επιχείρηση Ρονάλντο.

Όμως ο Μπέιλ, ο Πογκμπά και ο Νεϋμάρ ακόμα είναι αμφίβολοι στο οικονομικό τους αποτέλεσμα. Ο Μπέιλ πήγε στη Μαδρίτη για να ανανεώσει τη σχέση των Μερένχες με τη βρετανική αγορά και να βοηθήσει στον τομέα των τηλεοπτικών. Λίγο όμως ο ανταγωνισμός της Πρέμιερ με τη Λίγκα και λίγο ο αγγλικός ποδοσφαιρικός σωβινισμός και το πείραμα απέτυχε. Άλλωστε ο Μπέιλ είναι Ουαλός και δεν είναι ούτε στο 1/10 το σύμβολο που υπήρξε ο Μπέκαμ. Ο Πογκμπά δεν παίζει, οπότε κάθε κουβέντα τελειώνει εκεί. Ο Νεϋμάρ απλώς κόστισε ένα παράλογο ποσό. Τα χρήματα της ρήτρας μαζί με το συμβόλαιό του και τα υπόλοιπα (μανατζερικά, σπίτια, αμάξια και εφορία) πάνε κοντά στο μισό δις ευρώ. Για να πάρει πίσω τα χρήματα η Παρί θα πρέπει ο Νεϋμαρ να μείνει τουλάχιστον 3 χρόνια στο Σαμπιονάτ και να ανανεώνει αυτά τα νούμερα συνεχώς. Πράγμα που κατά την άποψη του γράφοντα δε θα συμβεί, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Επίσης, τους Καταριανούς δεν τους νοιάζει καθόλου όλο αυτό. Γενικότερα πάντως, η δυναμική του φράντσαϊζ «παίκτης» υπάρχει. Αλλά για να την εκμεταλλευτεί κάποιος, θα πρέπει ο παίκτης αυτός να μείνει τουλάχιστον μια τριετία στην ομάδα και να είναι η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της.

Μεταγραφή μετά από Απαίτηση

  [19 Σχόλια]

Έκλεισε λοιπόν νωρίς-νωρίς το μεγάλο ντιλ της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου. Ο Φελίπε Κουτίνιο πήγε από τη Λίβερπουλ στη Βαρκελώνη για περίπου €160Μ. Αν σας αρέσει αυτή η κίνηση και δε θέλετε κάποιος να σας χαλάσει τη διάθεση, μπορείτε να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ. Ο γράφων από το καλοκαίρι δεν ήταν ιδιαίτερα θερμός στη μεταγραφή Κουτίνιο στην Μπαρσελόνα, πόσο μάλλον τώρα, με τις συνθήκες και τα δεδομένα υπό τα οποία έγινε.

Κατ’ αρχάς να εξηγήσω το γιατί δεν τον ήθελα από τον Αύγουστο. Ο Κουτίνιο είναι ένας πάρα πολύ καλός παίχτης σε ιδανική ηλικία. Επιπλέον πια είναι αρκετά ψημένος. Προέρχεται από μεγάλη σχολή, έχει ντρίπλα, ένας εναντίον ενός, πάσα, στημένα, υποδοχή σε 360º (ορολογία Τσάβι), κάθετη κίνηση και συμπαθητικά τελειώματα. Υπέροχος παίχτης να τον βλέπεις. Όμως τραυματίζεται συχνά, δεν πρεσάρει σωστά, δεν έχει διάρκεια το παιχνίδι του και η καλή του θέση είναι έξω αριστερά ώστε να συγκλίνει προς τα μέσα. Στη Μπαρσελόνα τον κοίταξαν για αντικαταστάτη του Νεϋμάρ, που θα ήταν πιο σωστή η κίνηση, αλλά τελικά έμεινε ότι αυτός θα είναι ο αντικαταστάτης του Ινιέστα.

Από εδώ ξεκινάνε τα σοβαρά προβλήματα. Αρχικά το αγωνιστικό. Η Μπαρσελόνα αναζητεί αντικαταστάτη του Ινιέστα που πλέον είναι κλεισμένα 33. Ο δον Ανδρές μπορεί να δίνει 60-70 λεπτά διάλεξη σε κάθε του παιχνίδι, αλλά τόσο αντέχει και όχι Τετάρτη-Κυριακή. Η μεταγραφή έπρεπε να είναι παίχτης σταρ για να αντικαταστήσει τον καλύτερο ίσως παίχτη που έβγαλε η Ισπανία. Ή τελείως αχρείαστη, διότι η καλή θέση του Σέρζι Ρομπέρτο είναι αυτή ακριβώς. Και όσες φορές έχει παίξει εκεί και όχι δεξί μπακ έχει κάνει παπάδες τα τελευταία δύο χρόνια. Επίσης ο Κουτίνιο στη Λίβερπουλ δεν έκανε τα καλύτερά του ματς στον άξονα αλλά στα αριστερά. Η θέση του Ινιέστα είναι τρομερά απαιτητική τόσο επιθετικά όσο και στην κάλυψη. Επαναλαμβάνω, αν δεν είχε αποκτηθεί ο *πρώην ρεκόρ μεταγραφής για το σύλλογο* Ντεμπελέ, η κίνηση είχε μεγάλο αγωνιστικό νόημα, τώρα είναι πρόβλημα για το Βαλβέρδε.

Παράδειγμα του που κινείται ο Κουτίνιο από ματς με τη Σουόνσι

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι ο Γενάρης. Η Μπαρσελόνα είχε κολλήσει στο πρόσωπο του Κουτίνιο, δεν υπήρχε άλλος για το κέντρο, από το καλοκαίρι. Ειδικά μετά τη μεταγραφή Νεϋμάρ που όλος ο κόσμος ήξερε το τι είχε μπει στο ταμείο της Μπάρσα, ο καθένας ζήταγε ό,τι ήθελε. Η Λίβερπουλ ζήτησε αναμενόμενα τη Σαγράδα Φαμίλια και το ντιλ δεν έκλεισε. Η Μπαρσελόνα συνέχισε να πιέζει τόσο τον παίχτη όσο και το σύλλογο να γίνει η μεταγραφή. Ο παίχτης όμως χρησιμοποιήθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ από τον Κλοπ. Η λογική λέει ότι η Μπαρσελόνα θα το άφηνε ως το καλοκαίρι και θα προσπαθούσε να κλείσει τον παίχτη πριν την έναρξη του Μουντιάλ. Όχι όμως, τώρα το Γενάρη, μεταγραφή ρεκόρ με 160Μ παίχτη που δεν έχει δικαίωμα να παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ όταν η Μάντεστερ Σίτυ θα αγοράσει με 35-40Μ τον Αλέξις Σάντσες που θα μπορεί να παίξει.

Και εδώ περνάμε στο οικονομικό. Το καλοκαίρι η Μπαρσελόνα έγινε περίγελος όταν ακύρωσε τελευταία στιγμή την κλεισμένη μεταγραφή του Σέρι της Νις για €40Μ. Για αγωνιστικούς λόγους είπαν τότε, κάνοντάς το να φαίνεται πιο γελοίο, αλλά δεν έβγαιναν τα κουκιά. Ούτε έδωσαν τα €33Μ για τον Ινίγκο Μαρτίνεθ που ζητούσε ο Βαλβέρδε. Τώρα όμως, έχοντας κάνει τη μεταγραφή του Ντεμπελέ και του Παουλίνιο και χωρίς να έχει αποχωρήσει απολύτως κανένας έδωσαν €160Μ για τον Κουτίνιο, πηγαίνοντας στο 84% των εσόδων τα έξοδα για μεταγραφές και συμβόλαια, ανατινάζοντας το ΦΦΠ. Η διαχείριση των παιχτών από τη διοίκηση είναι απαράδεκτη, με πιο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτές του Αρντά (7ο μεγαλύτερο συμβόλαιο), που η Άρσεναλ έδινε €40Μ τον προηγούμενο Γενάρη και δεν πωλήθηκε, και του Αντρέ Γκόμες, που πάλι είχαν πρόταση €35Μ και τον κράτησαν. Τώρα πρέπει να φύγουν τουλάχιστον 4 παίχτες.

Και κλείνω με το πιο εξοργιστικό. Η προσκόλληση στο πρόσωπο του Κουτίνιο από το καλοκαίρι έσκασε ξαφνικά μετά τη φυγή Νεϋμάρ. Όπως και το όνομα του Παουλίνιο. Η μεταγραφή Παουλίνιο συμφωνήθηκε, πάγωσε, και έγινε σχεδόν στο τέλος, όταν πια έγινε σαφές ότι ο Κουτίνιο δε θα παρουσιαζόταν στο Καμπ Νόου το 2017. Εντελώς τυχαία να πω ότι με τη φυγή Νεϋμάρ η Μπαρσελόνα, το ποδοσφαιρικό διαμάντι της ΝΙΚΕ, έμενε χωρίς Βραζιλιάνο διεθνή στο ρόστερ της σε χρονιά Μουντιάλ (μην μου πει κάποιος για το Ραφίνια παρακαλώ). Η Βραζιλία (φυσικά ΝΙΚΕ, ολόκληρο σκάνδαλο είχε γίνει) είναι σπουδαία ποδοσφαιρική αγορά και η πιο δημοφιλής εθνική. Σημειώνω ότι και ο Ντεμπελέ είναι ΝΙΚΕ, τόσο ο ίδιος, όσο και η Γαλλία. Έγινε η μεταγραφή Παουλίνιο, αλλά η ΝΙΚΕ ζητούσε σταρ. Η διοίκηση Μπαρτομέου που δεν έχει πει ποτέ όχι σε χορηγό σκίστηκε να ικανοποιήσει την εταιρεία που παίρνει αρκετά πίσω από την αύξηση στην προσφορά για τη φανέλα που είχε κάνει. Ο Κουτίνιο είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να υπάρξει στη Μπαρσελόνα μετά τον Νεϋμάρ και αυτό έπρεπε, λόγω ΝΙΚΕ, να γίνει πριν το Μουντιάλ.

Οφ σάιντ γράφει στα Καταλανικά πίσω

Η διοίκηση Μπαρτομέου έχει πρωταρχικό άγχος να φτάσει τον κύκλο εργασιών του συλλόγου στο €1 δις. Όταν επανεκλέχτηκε, πολλοί οπαδοί μίλησαν για «Μαδριλενοποίηση» της Μπαρσελόνα. Ακόμα και αυτό ισχύει εν μέρει. Ναι, πλέον αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως αθλητική επιχείρηση και όχι ως ομάδα ο σύλλογος Μπαρσελόνα, όμως δε γίνονται μεταγραφές γκαλάκτικος για να πουλήσουμε φανέλες χωρίς αγωνιστική λογική. Γίνονται μεταγραφές μετά από υπόδειξη των χορηγών. Παράλληλα, επειδή αυτό το μπραντ πούλαγε τόσα χρόνια, συνεχίζεται η ρητορική για το ποδόσφαιρο βάσης και τη Μασία ενώ πράττουν ακριβώς τα αντίθετα. Φυσικά να υπάρξουν σταρ και μεγάλες μεταγραφές. Πάντα γινόταν. Απλώς ήταν 2-3 και πλαισιώνονταν από (καλούς) ντόπιους. Τώρα κοιτάμε μόνο αγορές, χωρίς κανένα αγωνιστικό πλάνο. Ακόμα και ο προπονητής επιλέχθηκε με κριτήριο να είναι ο καλύτερος διαθέσιμος, αλλά από εκείνους που δε θα πηγαίνουν και πολύ κόντρα στη διοίκηση και θα δουλεύουν με ότι τους δίνει. Πραγματικά ίσως ο Βαλβέρδε μετά τον Αντσελότι να είναι ο καλύτερος σε αυτό.

Ως οπαδός της Μπαρσελόνα από την εποχή των 0 ευρωπαϊκών με ενοχλεί όλη αυτή η στροφή. Και δε μιλάω για τα χρήματα. Αυτά απλώς είναι περισσότερα σε ένα ποδόσφαιρο που έχει γίνει λίγο σόου μπιζ. Με ενοχλεί η λειτουργία του συλλόγου ως αθλητική επιχείρηση χωρίς καμία επαφή με το αγωνιστικό κομμάτι. Ειδικά όταν ο τοπικός αθλητικός τύπος έχει γίνει «τίτλοι, τίτλοι, τίτλοι», ενώ συνεχίζει να πουλάει Μασία. Εκείνο όμως που με εξοργίζει είναι οι διοικούντες να μην έχουν καν τον πρώτο λόγο στην όλη μπίζνα. Δηλαδή η Μαδριλενοποίηση να είναι βελτίωση.